# data[].attributes.headline
ΜΙΧΑΕΛΑ ΦΡ. (Β5)

# data[].attributes.subject
ΜΙΧΑΕΛΑ ΦΡ. (Β5)

# data[].attributes.headline
ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ Κ.(Β3)

# data[].attributes.subject
ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ Κ.(Β3)

# data[].attributes.body
Ἐκείν᾿ ἡ μέρα σκοτεινή, ἀστραποκαϊμένη

τῆς Τρίτης της ἀσβολερῆς, τῆς μαυρογελασμένης,
τῆς θεοκαρβουνόκαυτης, πουμπαρδοχαλασμένης,
ἔχασε ἡ μάννα τὸ παιδὶν καὶ τὸ παιδὶν τὴν μάνναν,
καὶ τῶν κυρούδων τὰ παιδιὰ ὑπᾶν ἀσβολωμένα,
δεμέν᾿ ἀπὸ τὸν τράχηλον καὶ τὸ οὐαὶ φωνάζουν
μὲ τὴν τρομάραν τὴν πολλήν, μὲ θρήνισμον καρδίας.
Τρέμουν ὡς φυλλοκάλαμον ἐξετραχηλισμένα,
γυμνά, χωρὶς πουκάμισον, ἐξάγκωνα δεμένα,
βλέπουν ἐπρὸς καὶ πίσω των, μὴ νὰ δοῦν τοὺς γονεῖς των,
καὶ βλέπουν τοὺς πατέρες των ἐξάγκωνα δεμένους.
Ὁ κύρης βλέπει τὸ παιδὶν καὶ τὸ παιδὶν τὸν κύρην,
ἄφωνοι, δίχως ὁμιλίαν, διαβαίνουν τὸ μαγκούριν.
Οἱ μάνες οἱ ταλαίπωρες ὑπᾶν ξεγυμνωμένες,
τῆς πόλης οἱ πολίτισσες ἐξανασκεπασμένες,
πλούσιες πτωχὲς ἀνάκατα, μὲ τὸ σκοινὶ δεμένες,
τῆς πόλης οἱ εὐγενικές, οἱ ἀστραποκαϊμένες.
Ὁ ἀδελφὸς τὸν ἀδελφὸν βλέπει σιδηρωμένον,
θωροῦν καὶ τὸν πατέρα των μὲ ἅλυσον δεμένον,
καὶ δυ᾿ ἀδερφάδες εὔμορφες, πολλὰ ὡραιωμένες,
ἐντροπιασμένα ἐπήγαιναν μὲ τὸ σχοινὶν δεμένες.

# data[].attributes.headline
ΑΝΔΡΙΑΝΑ ΦΡ. (Β5)

# data[].attributes.subject
ΑΝΔΡΙΑΝΑ ΦΡ. (Β5)

# data[].attributes.attachment_link.title
Rise of Ottoman Empire |   Siege of Constantinople

# data[].attributes.headline
Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑΣ

# data[].attributes.subject
Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑΣ

# data[].attributes.body
Σύμφωνα με την παράδοση πριν ο Μωάμεθ ο Β΄ καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κων/νος διέταξε να μεταφέρουν την αγία τράπεζα και όλα τα κειμήλια της Αγίας Σοφίας μακριά από την πόλη για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων.

Τρία καράβια Ενετικά λοιπόν ξεκίνησαν από την πόλη γεμάτα με όλα αυτά τα κειμήλια, όπως λέει και ο θρύλος, αλλά το τρίτο από αυτά που μετέφερε την αγία τράπεζα βυθίστηκε στα νερά του Βοσπόρου στην περιοχή του Μαρμαρά.

Από τότε μέχρι σήμερα στο σημείο εκείνο που είναι βυθισμένη η αγία τράπεζα τα νερά της θάλασσας είναι πάντοτε ήρεμα και γαλήνια, ασχέτως με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν στην γύρω περιοχή. Το φαινόμενο μαρτυρούν και σύγχρονοι Τούρκοι επιστήμονες, που έχουν κάνει κατά καιρούς απόπειρες να ανακαλύψουν που οφείλεται αυτό το περίεργο φαινόμενο, αλλά λόγω της λασπώδους σύστασης του βυθού, επέστησαν άκαρπες
Πολύκαρπος Κ.(Β3)

# data[].attributes.headline
Γιατί πουλί μ΄ δεν κελαηδείς πως κελαηδούσες πρώταΓια πως μπορώ να κελαηδώ ;Με κόψαν τα φτερούδια μου, με πήραν τη λαλιά μουΜας πήρανε μπρ’ αμάν την Πόλη μας και την Αγια Σοφιά μαςΚλαίγει πικράν η Παναγιά»

# data[].attributes.subject
Γιατί πουλί μ΄ δεν κελαηδείς πως κελαηδούσες πρώταΓια πως μπορώ να κελαηδώ ;Με κόψαν τα φτερούδια μου, με πήραν τη λαλιά μουΜας πήρανε μπρ’ αμάν την Πόλη μας και την Αγια Σοφιά μαςΚλαίγει πικράν η Παναγιά»

# data[].attributes.body
Δήμητρα Κ (Β3)

# data[].attributes.headline
Το καραβάκι: Προποντίδος

# data[].attributes.subject
Το καραβάκι: Προποντίδος

# data[].attributes.body
Καταγραφή: Σίμων Καράς.

Το καραβάκι, σανταλένια μ' άειντε, το καραβάκι πώρχεται,

από μεσ' από την Πόλη, κλαίει η καρδιά μ' και δε μερώνει.

Έχει πανιά, χάνομαι για σένα, έχει πανιά μεταξωτά

ωφ και πράσινες κορδέλλες, σαν ταις Σμιτιαναίς κοπέλλαις

Μέσα ειν' η αγάπη μου, μέσα είν' ο καλός μου

τα ματάκια και το φώς μου.

(Παρά το ότι είναι μεταγενέστερο του 15ου αιώνα και καθαρά ερωτικό η έμμεση αναφορά στην Άλωση ενυπάρχει με τον στοίχο ''το καραβάκι πώρχεται, από μεσ' από την Πόλη, κλαίει η καρδιά μ' και δε μερώνει...''
(Μανόλης Β4)

# data[].attributes.headline
Εκείνη η μέρ

# data[].attributes.body
Εκείνη η μέρα η σκοτεινή, αστραποκαϊμένη

της τρίτης της ασβολερής, της μαυρογελασμένης,

της θεοκαρβουνόκαυστης, πουμπαρδοχαλασμένης,

έχασε μάνα το παιδί και το παιδίν τη μάναν,

και των κυρούδων τα παιδιά υπάν ασβολωμένα,

δεμένα από το σφόνδυλα όλα αλυσοδεμένα

δεμένα από τον τράχηλον και το ουαί φωνάζουν.

με την τρομάραν την πολλήν, με θρηνισμόν καρδίας·

να πάτε όλοι κατ' εχθρών, κατά των Μουσουλμάνων,

και δεύτε εις εκδίκησιν, τρέχετε μη σταθήτε,

τον Μαχουμέτην σφάξετε, μηδέν αναμελείτε,

την πίστιν των την σκυλικήν να την λακτοπατήτε.

ω, Κωνσταντίνε Δράγαζη, κακήν τύχην οπού 'χες,

και τι να λέγω, ουκ ημπορώ, και τι να γράφω ουκ οίδα,

σκοτίζει μου το λογισμόν ο χαλασμός της πόλης.

# data[].attributes.headline
Ο παπάς της Αγίας Σοφίας

# data[].attributes.subject
Ο παπάς της Αγίας Σοφίας

# data[].attributes.body
Ένας άλλος θρύλος ιδιαίτερα αγαπητός είναι ο θρύλος του παπά της Αγίας Σοφίας. Η παράδοση λέει ότι την ώρα που οι Τούρκοι έμπαιναν στην εκκλησία, ο παπάς διέκοψε τη λειτουργία και κρύφτηκε πίσω από το ιερό. Σε εκείνο το σημείο που κρύφτηκε ενώ υπήρχε μία πόρτα, “ως δια μαγείας” η πόρτα έγινε τοίχος τον οποίο κανείς και ποτέ δεν κατάφερε να σπάσει από τότε. Ούτε οι Τούρκοι, ούτε οι Έλληνες μάστορες τους οποίους έφερναν για αυτό το σκοπό δεν μπόρεσαν να γκρεμίσουν τον τοίχο. Ο θρύλος καταλήγει ότι όταν η Αγία Σοφία ξαναγίνει ελληνική εκκλησία, τότε ο παπάς θα βγει από το ιερό και θα ολοκληρώσει την ημιτελή λειτουργία του.

# data[].attributes.headline
1.Μαρμαρωμένος βασιλιάς.

# data[].attributes.subject
1.Μαρμαρωμένος βασιλιάς.

# data[].attributes.body
Ο λαοφιλέστερος θρύλος έχει να κάνει με το τελευταίο αυτοκράτορα που μαρμάρωσε μέσα στο ναό της Αγίας Σοφίας. Η παράδοση πέρασε από στόμα σε στόμα αμέσως μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης.
Όταν η Πόλη πέρασε στα χέρια των Τούρκων, ο λαός δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ένα τέτοιο κτίσμα έχει περιέλθει σε μουσουλμανικά χέρια. Διέδωσαν λοιπόν ότι ο βασιλιάς κρύφτηκε πίσω από μία κολόνα του ναού της Αγίας Σοφίας, χάθηκε μέσα στους διαδρόμους και παρέμεινε κρυμμένος εκεί.
Οι ώρες αναμονής τον “μαρμάρωσαν”. Είναι γεγονός ότι κανείς δεν βρήκε το πτώμα του τελευταίου υπερασπιστή, του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου. Χάθηκε και πίστεψαν ότι Άγγελος Κυρίου το έκρυψε και το μαρμάρωσε. Κάποτε θα έρθει η ώρα που πνοή Θεού θα του δώσει δύναμη και ζωή ξανά και όλα θα ξαναγίνουν από την αρχή. Η Πόλη θα είναι και πάλι ελεύθερη.
Στην πόρτα της Αγίας-Σοφιάς, που σφράγισε ενός αγγέλου χέρι, διπλοσφαγμένος έπεσ’ ο Δικέφαλος απ’ τ’ άπιστο μαχαίρι.

# data[].attributes.headline
ΔΗΜΗΤΡΑ Κ.(Β3)

# data[].attributes.body
ΔΗΜΗΤΡΑ Κ.(Β3)

# data[].attributes.headline
ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ -ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ 

# data[].attributes.subject
ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ -ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ 

# data[].attributes.body
ΦΩΤΗΣ Κ (Β2)

# data[].attributes.headline
ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΕΝΩΤΙΚΟΥ- ΑΝΘΕΝΩΤΙΚΟΥ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ

# data[].attributes.subject
ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΕΝΩΤΙΚΟΥ- ΑΝΘΕΝΩΤΙΚΟΥ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ

# data[].attributes.body
ΜΙΧΑΕΛΑ ΦΡ.(Β5)

# data[].attributes.body
STORY ΤΟΥ ΚΩΝ. ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ

# data[].attributes.headline
ΜΑΝΟΛΗΣ Π.( Β4)S

# data[].attributes.body
ΜΑΝΟΛΗΣ Π.( Β4)
STORY ΚΩΝ. ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ

# data[].attributes.body
ΧΡΗΣΤΟΣ Κ.(Β3) STORY ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ

# data[].attributes.headline
                                                                            3/4/1453 Κωνσταντινούπολη, Αγαπητό μου ημερολόγιο,  

# data[].attributes.subject
                                                                            3/4/1453 Κωνσταντινούπολη, Αγαπητό μου ημερολόγιο,  

# data[].attributes.body
Όπως ξέρεις είμαι στρατιώτης του βυζαντινού στρατού , σήμερα θα  ξεκινήσει ο πόλεμος , δεν ξέρω τι θα συμβεί. Τρέμω να στη σκέψη ότι μπορεί σε λίγα λεπτά να είμαι νεκρός. Το μόνο που θα ήθελα να κάνω πριν ξεκινήσει ο πόλεμος είναι να δω για μία τελευταία φορά ήταν να ειδοθώ με την γυναίκα μου που είναι με ένα μωρό στα σπλάχνα και να της πω πως  αν πεθάνω από εκεί  ψηλά θα προστατεύω εκείνη και το παιδί μας   .

(ΘΕΟΔΟΣΗΣ, Β2)

# data[].attributes.headline
29 Μαΐου 1453        Αγαπημένη μου οικογένεια,            

# data[].attributes.subject
29 Μαΐου 1453        Αγαπημένη μου οικογένεια,            

# data[].attributes.body
Ελπίζω να είστε καλά. Σας γράφω για να σας μεταφέρω τη δύσκολη κατάσταση που ζούμε εδώ.

Αρχικά, κάθε μέρα πολεμάμε για να καταφέρουμε να μπούμε στην Πόλη. Επιτέλους σήμερα αυτό θα πραγματοποιηθεί, διότι χθες το βράδυ ένας από εμάς πρόσεξε ότι μια πύλη η Κερκόπορτα έμεινε ανοιχτή και σήμερα θα στείλουμε από εκεί μια ομάδα Γενιτσάρων. Επιτέλους σήμερα θα την πάρουμε. Ανυπομονώ να σκοτώσω όσους περισσότερους χριστιανούς μπορώ. Με όλη μου τη δύναμη θα προσπαθήσω να μείνω ζωντανός και να πάρω όσο περισσότερο πλούτο γίνεται. Αισθάνομαι τρομερή αυτοπεποίθηση και δύναμη. Ο εχθρός είναι αδύναμος και σίγουρα θα τους καταστρέψουμε.

Θα σας ξαναγράψω σύντομα, να σας ανακοινώσω τα ευχάριστα.

Με αγάπη Μεχμέτ.

(Φώτης Κ. β2)

# data[].attributes.headline
Κωνσταντινούπολη 29 Μαΐου 1453,                              Αγαπητό μου ημερολόγιο, 

# data[].attributes.subject
Κωνσταντινούπολη 29 Μαΐου 1453,                              Αγαπητό μου ημερολόγιο, 

# data[].attributes.body
Αποφάσισα να σου γράψω γιατί θέλω να μοιραστώ μαζί σου τις τελευταίες μου σκέψεις και τα συναισθήματα μου. Αρχικά, η κατάσταση που επικρατεί εδώ είναι τραγική. Συνεχώς ακούγονται πολεμιστές να πολεμούν και νεκροί συμπατριώτες μου να πέφτουν. Δεν αντέχω να βλέπω άλλα αίματα, άλλα αθώα πτώματα σε ολόκληρη την Πόλη, κατεστραμμένα σημαντικά κτήρια και σπίτια να καίγονται. Είμαι τρομοκρατημένος βλέποντας την οργή και το μίσος των Οθωμανών που κατασφάζουν τους κάτοικους της Πόλης. Πραγματικά αναρωτιέμαι, γιατί το ζούμε αυτό; Γιατί πεθαίνουν τόσοι αθώοι Γιατί καταστρέφεται η Πόλη; Τόσα αναπάντητα ερωτηματικά στο μυαλό μου και ο φόβος ότι η ώρα του θανάτου μου πλησιάζει, ελπίζω η θυσία μου να αξίζει.

Μακάρι η Πόλη να ξαναπάρει την παλιά της πνοή και όλες αυτές οι βιαιότητες να μη ξανασυμβούν.

(Φ'ωτης Κ. Β2)

# data[].attributes.headline
 28/5/1453                    Αγαπητή μου γυναίκα και παιδιά,   

# data[].attributes.subject
 28/5/1453                    Αγαπητή μου γυναίκα και παιδιά,   

# data[].attributes.body
σας γράφω αυτό το γράμμα για να μάθετε ότι είμαι ζωντανός και να μη φοβάστε για μένα. Εχω πολύ ευχάριστα νέα να μοιραστώ μαζί σας! Επιτέλους, μετά από πολύ καιρό πολιορκίας, συγκεκριμένα 54 μέρες, πήραμε την Κωνσταντινούπολη! Το όνειρό μας έγινε αληθινό διαλύσαμε τη Φήμη ότι η πόλη θα είναι αιώνια νικητή και θα ανήκει για πάντα στους βυζαντινούς. Από χθες οι δικοί μας θα αρπάζουν λάφυρα χρήματα πανάκριβα αντικείμενα και έπιπλα, κοσμήματα, χρυσάφι, ασήμι και πολύτιμους λίθους. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πλούσια πόλη είναι! Είναι γεμάτη θησαυρούς οι εκκλησίες της, τα μεγαλόπρεπα δημόσια κτίρια, τα ανάκτορα, τα σπίτια των πλουσίων, ακόμα και του απλού λαού! Δεν χορταίνουμε τα δώρα που έχει να μας προσφέρει! Η θέση της Κωνσταντινούπολης είναι μοναδική γιατί ενώνει τον Εύξεινο Πόντο και τη Μεσόγειο Θάλασσα. Το εμπόριο την έχει πλουτίσει! Είναι πραγματικό σταυροδρόμι και είμαστε πολύ χαρούμενοι που θα γίνει το κέντρο της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Όσον αφορά στην ομορφιά της είναι θαυμαστή! Οι δρόμοι της, τα κτίρια, οι εκκλησίες των χριστιανών! Ειδικά η Αγία Σοφία που είναι τόσο μεγάλη, τόσο πλύσια και όμορφη, που όταν μπήκαμε μέσα για να τη λεηλατήσουν,  τολμο να σας πω ότι λυπήθηκα για αυτό που πάμε να κάνουμε. Ειδικά, αφού είδα τι απέμεινε από τις φοβερές λεηλασίες. Οτι φτιάχτηκε μέσα σε τόσους αιώνες καταστράφηκε μέσα σε λίγες ώρες, αλλά πόλεμος. Μόλις ηρεμήσουν τα πράγματα και εγκατασταθούν μόνιμα εδώ που οι συνθήκες ζωής είναι πολύ καλύτερες, θα σας περιμένω να χτίσουμε τη ζωή μας από την αρχή. Μου λείπετε πολύ.
ο μπαμπάς σας.
(Γιώργος Δ. Β2)

# data[].attributes.headline
Αγαπητό μου ημερολόγιο, 

# data[].attributes.subject
Αγαπητό μου ημερολόγιο, 

# data[].attributes.body
Είναι ξημερώματα και για άλλη μία μέρα είμαστε ζωντανοί. Κάθε μέρα φοβάμαι πως θα είναι και η τελευταία μου, όπως και όλων των κατοίκων της αγαπημένης μας Κωνσταντινούπολης. Η κατάσταση που ζούμε είναι τραγική. Πολιορκούμαστε από τον Μωάμεθ και τον στρατό του εδώ και Πενήντα τρεις μέρες. Αυτή είναι η 54η. Ο Μωάμεθ είναι πολύ ισχυρός, έχει πολύ στρατό και πολύ δυνατά όπλα. Κάθε μέρα είναι και πιο δύσκολοι. Ο Μωάμεθ είχε χτίσει το φρούριο της Ρούμελης και εμποδίζει τη μεταφορά των τροφίμων προς την πόλη. Τα τρόφιμα έχουν τελειώσει, πίναμε είμαστε αδύναμοι αλλά ακόμα προσπαθούμε να αντισταθούμε. Ο Μωάμεθ βομβαρδίζει τα τείχη συνέχεια και επιθέσεις των Τούρκων  είναι πολλαπλές και κάθε φορά πιο έντονες. Οι Τούρκοι πιέζουν πάρα πολύ τα τείχη της πόλης έχουν γεμίσει ρήγματα σε πολλά σημεία. Δεν νομίζω ότι θα αντέξουμε για πολύ ακόμα. Οι δυνάμεις μας, μας εγκαταλείπουν ώρα με την ώρα. Αισθανόμουν ότι το τέλος είναι κοντά μόνο ο θεός μπορεί να μας βοηθήσει και σε αυτόν στηρίζουμε τις ελπίδες μας. Εύχομαι να είναι βοηθός μας!
(Γιώργος Δ. Β2)

# data[].attributes.headline
29/05/1453 Αγαπητό μου ημερολόγιο, 

# data[].attributes.subject
29/05/1453 Αγαπητό μου ημερολόγιο, 

# data[].attributes.body
Σήμερα είναι μια αρκετά σημαντική μέρα για το Βυζάντιο και ήθελα να καταγράψω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου αυτές τις κρίσιμες ώρες.

Αρχικά, είμαι αγχωμένος για το γεγονός εάν ξανά δω την οικογένεια μου, καθώς μπορεί να είμαι από τους Βυζαντινούς που θα χάσουν την ζωή τους στο πεδίο μάχης. Αυτό από την μια πλευρά με ευχαριστεί αλλά από την άλλη όχι. Με ευχαριστεί γιατί θα πεθάνω για χάρη της πατρίδας μου και έτσι θα είναι τίμιος ο θάνατος μου αλλά από την άλλη σκέφτομαι αυτό που ήδη έχω αναφέρει, την οικογένεια μου…

Επίσης, νιώθω περήφανος και χαρούμενος διότι θα συμμετάσχω σε μια μάχη που θα μείνει στην ιστορία και για αυτοκράτορα του Βυζαντινού στρατού θα έχουμε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και τον Ιουστινιάνι. Μπορεί ο στρατός μας να είναι αρκετά μικρός αλλά πιστεύω στις δυνατότητες και τις ικανότητες των αυτοκρατόρων μας!

Τέλος, είμαι σχεδόν σίγουρος πως θα καταφέρουμε να διατηρήσουμε την Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Βυζαντινών και όχι των Οθωμανών, διότι τα σχέδια του Κωνσταντίνου και του Ιουστινιάνι είναι πολύ έξυπνα και δημιουργικά.

Αυτές ήταν μερικές από τις σκέψεις μου, λίγες ώρες πριν την μάχη. Ελπίζω να ξανά γράψω στο ημερολόγιο μου και πάνω απ’ όλα να μην είναι η τελευταία φορά που θα δω την οικογένεια μου. Ήρθε η ώρα λοιπόν… Η Κωνσταντινούπολη μας ανήκει!!!

(Μαρία Κ. β2)

# data[].attributes.headline
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

# data[].attributes.subject
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

# data[].attributes.body
σήμερα υπερασπίζομαι για πάρα πολύ ώρα την πατρίδα μου αλλά θα κάνω ότι χρειαστεί για να την σώσω από τα χέρια των Οθωμανών. Τα πράγματα είναι δύσκολα και νομίζω πως δεν θα τα καταφέρουμε. Οι Οθωμανοί όσο πάνε φτάνουν και πιο κοντά στην νίκη και εμείς είμαστε πολύ αδύναμοι για να το αντέξουμε όλο αυτό. Είμαι πολύ φοβισμένος φίλε μου. Αλλά προσπαθώ να φανώ γενναίος σε αυτή την δύσκολη πράγμα που είναι σχεδόν αδύνατο. Παρόλο που μισώ τους Οθωμανούς νιώθω πολύ άσχημα που σκοτώνω τα αδέρφια μου, γιατί και αυτοί αδέρφια μου είναι αφού έχουν μία οικογένεια που τους περιμένει, έχουν μια ζωή να ζήσουν, προσπαθούν να σκοτώσουν για να επιβιώσουν, ακριβώς σαν και εμένα. Πρέπει να σταματήσω τώρα το γράψιμο γιατί οι Οθωμανοί ετοιμάζονται να ξανά εισβάλουν στην Πόλη. Αν σου ξαναγράψω και αύριο αγαπητό μου ημερολόγιο πάει να πει πως οι Οθωμανοί έχασαν τον πόλεμο και εγώ είμαι ζωντανός πράγμα που δεν πρόκειται να συμβεί.

Ο φίλος σου,

Κωνσταντίνος Παίσιος       (Μανολης Π. Β4)

# data[].attributes.headline
Αγαπητό μου ημερολόγιο,

# data[].attributes.subject
Αγαπητό μου ημερολόγιο,

# data[].attributes.body
Σήμερα είναι η 52η μέρα αλλεπάλληλων επιθέσεων από τους Οθωμανούς. Μέχρι τώρα έχει καταστραφεί μεγάλο μέρος των τειχών ενώ οι Τούρκοι είναι έτοιμοι να μπουν στην Πόλη. Έξω από τα τείχη πλήθος νεκρών απλώνεται χωρίς να μπορούμε να τους κηδεύσουμε. Επίσης ο σουλτάνος κατέχει τεράστια κανόνια με τα οποία συνεχίζει να μας βομβαρδίζει. Φοβάμαι ότι πλησιάζει  το τέλος της Πόλης καθώς οι Οθωμανοί έχουν περισσότερο στρατό και πολλά κανόνια ενώ εμείς είμαστε ελάχιστοι με μερικά μόνο κανόνια. Μακάρι η Παναγία να μας βοηθήσει…

Με αγάπη, ο κάτοχος σου

Ιουστινιανός Καπαδόκης  (Χρηστος Κ.  Β3 )

# data[].attributes.headline
Αγαπημένο μο

# data[].attributes.body
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα ήταν μια πολύ δύσκολη μέρα, καθώς οι Οθωμανοί είναι κοντά στο να σπάσουν την πρώτη αμυντική γραμμή μας , αφού οι στρατιώτες είμαστε πολύ κουρασμένοι. Οι στρατιώτες τους μας υπερνικούν σε αριθμό . Οι προμήθειες και τα τρόφιμα είναι λιγοστά και πλέον κρατάμε με ό,τι μπορούμε την Πόλη μας. Μόνο ένα θαύμα μπορεί να αποτρέψει τους Τούρκους να κατακτήσουν την Πόλη. Εύχομαι αύριο να  μπορέσω να σου ξαναγράψω γιατί μέρα με την μέρα η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Πλέον το μόνο που μας έχει μείνει είναι η δύναμη της ψυχής μας.
(ΑΝΤΩΝΗΣ Μ. Β4)