# data[].attributes.headline
 Od starożytności po sztukę współczesną.

# data[].attributes.subject
 Od starożytności po sztukę współczesną.

# data[].attributes.body
WIRTUALNE ZWIEDZANIE NAJPIĘKNIEJSZYCH MUZEÓW NA ŚWIECIE

# data[].attributes.attachment_link.description
Kukulturze to blog, na którym znajdziesz wiele inspirujących zdjęć, opowieści o artystach i ich muzyce oraz ciekawe artykuły o różnych aspektach kultury. To idealne miejsce dla miłośników sztuki i dla tych, którzy chcą zgłębić jej tajniki.

# data[].attributes.body
WIRTUALNE ZWIEDZANIE ZBIORÓW

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Unparalleled collection of Salvador Dalí art works

# data[].attributes.attachment_link.title
Permanent Collection Archives - Unparalleled collection of Salvador Dalí art works

# data[].attributes.attachment_link.description
Experience the awe-inspiring installation of the Museum�s permanent collection in our 20,000 square feet state-of-the-art gallery spaces allowing for the complete viewing of all 96 oil paintings, plus a selection of drawings, fine prints, photographs, videos and Surreal Objects by Salvador Dalí.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Po południu 27 lipca 1890 roku Vincent van Gogh strzelił sobie w pierś na polu pszenicy w Auvres-sur-Oise. Zmarł dwa dni później, mając przy boku swego brata Theo. Na pogrzebie wśród żałobników byli 'ojciec' Tanguy, Emile Bernard i Lucien Pissarro. W gazetowych rubrykach zgonów nie wspomniano o jego śmierci - był tylko biednym i szalonym artystą.

W ciągu całego życia Vincent van Gogh (1853-1890) sprzedał tylko jeden obraz: Czerwone winnice w Arles za 400 franków. W 1990 roku na aukcji w domu aukcyjnym Sotheby's ten sam obraz sprzedano za 53,9 miliona dolarów.

Vincent van Gogh urodził się w Holandii, lecz jego ojczyzną z wyboru została Francja. Malarstwem zajął się stosunkowo późno, w wieku 27 lat. Jednak malowanie traktował z fanatyzmem jako swego rodzaju misję. Jego pierwsze prace z lat 1880-1886 są ciemne w kolorze, gwałtowne i nieskoordynowane. Jednak zetknięcie się w Paryżu z impresjonizmem zmieniło wyraźnie język plastyczny van Gogha. Kolorystyka jego malarstwa stała się wtedy jaśniejsza, bardziej intensywna. W strukturze obrazu pojawiają się drobne oddzielne plamki czystych nie zmieszanych farb; znikają natomiast brązy, czernie i szarości; jest to kolor wyraźnie plenerowy, jednak bez efektów atmosferycznych, bez zamglenia i rozpylenia. Obok partii o mikrostrukturze złożonej z drobnych pociągnięć pędzla pojawiają się także połacie czystego koloru, położonego zupełnie gładko, jednolicie ( Most w Arles, Słoneczniki, 1888).

W swej malarskiej narracji van Gogh posługuje się innymi znakami niż impresjoniści - są one bardziej namiętne i nerwowe, przybierają kształt małych wężyków, krótkich smużek, wijących się za kierunkiem formy. Cała powierzchnia obrazu ma jednakowo silne napięcie kolorystyczne, a podział płaszczyzny jest przeprowadzony na zasadzie ornamentalnej. Niekiedy duże strefy barwne obwiedzione są ciemniejszym konturem, zdecydowanym i niespokojnym ( Listonosz Roulin, 1888). Jest to próba przetłumaczenia estetyki japońskiego drzeworytu na tradycyjną europejską technikę malarstwa olejnego. Van Gogh wspominał o tym w swych listach; kopiował bowiem grafiki Hiroszige, a sztuce tej skladał też hołd otwarty, umieszczając w tle portretów plansze japońskie. Być może zapoznał się z nimi już w czasie pobytu w Anglii (1873-1875), gdzie obiekty „zamorskie" wcześnie pojawiły się w obiegu.

Od 1888 roku van Gogh przebywał na południu Francji, w Arles, kraju pełnym słońca, intensywnych barw i wiatru mistral, który przynosił malarzowi twórcze podniecenie przy jednoczesnym rozdrażnieniu nerwów. Przez kilka miesięcy przebywał tam wraz z Poulem Gauguinem, jednak ich przyjaźń, za sprawą gwałtownych temperamentów obydwu artystów, szybko przemieniła się w nienawiść (głównie ze strony Gauguina).

Stosując czyste tony van Gogh doszedł do nowej interpretacji ludzkiego oblicza, tym oryginalniejszej i bardziej godnej uwagi, że portret w tym czasie nie cieszył się największym poważaniem. Świetna seria arlezjańskich portretów, między innymi Porucznik Millet o surowej twarzy, w czerwonym kepi na szmaragdowym tle, jest echem pięćdziesięciu wizerunków chłopów z Nuenen. Powiedział sam: „W pracy nad ludzką postacią kształtuje się wszystko, co we mnie jest najlepsze i najprawdziwsze". Podobnie jak jego rodak, Rembrandt, wskrzeszał ludzką głębię, lecz z punktu warsztatowych ambicji van Gogh pragnął w malarstwie portretowym zrealizować to samo, co dla pejzażu uczynił Monet: zastąpić tradycyjne przedstawianie plastyczne za pomocą światłocienia interpretacją muzyczną, wywiedzioną z ekspresyjnych wartości czystych kolorów.

Ostatni rok życia Vincent van Gogh częściowo spędzał w domach dla umysłowo chorych w St. Remy oraz Auvers-sur-Oise. Tam też namalował swe ostatnie obrazy: portrety i pejzaże - zapisy gorączkowego napięcia, dramatycznej walki z narastającym obłędem. Formy wiją się i skręcają w bolesnym skurczu, słońce wiruje na niebie, a cyprysy stają się podobne do płomieni. Przyjazne piękno natury przybiera znamiona groźnego smutku, choć kolorystyka do końca pozostaje nie zgaszona, pełna i wibrująca - instynkt malarski pozostał nienaruszony.

# data[].attributes.attachment_link.description
Po południu 27 lipca 1890 roku Vincent van Gogh strzelił sobie w pierś na polu pszenicy w Auvres-sur-Oise. Zmarł dwa dni później, mając przy boku swego brata Theo. Na pogrzebie wśród żałobników byli 'ojciec' Tanguy, Emile Bernard i Lucien Pissarro. W gazetowych rubrykach zgonów nie wspomniano o jego śmierci - był tylko biednym i szalonym artystą.

# data[].attributes.body
Lady with an Ermine, c. 1489–1490, Czartoryski Museum, Kraków, Poland

# data[].attributes.body
Mona Lisa or La Gioconda(1503–1505/07), Louvre, Paris

# data[].attributes.body
PROJEKT- ŻYWE OBRAZY
Możesz podejżeć jak bawią się w sztukę inni  :
#‎niebawemwmnw

# data[].attributes.attachment_link.title
Hamlet polski - Portret Aleksandra Wielopolskiego

# data[].attributes.attachment_link.description
Skomplikowana symbolika dzieł Jacka Malczewskiego - wybitnego przedstawiciela epoki Młodej Polski - ma swe źródła w religii, mitologii, tradycjach ludowych i przede wszystkim w wyobraźni malarza. Zadziwia niepohamowaną inwencją. Ten główny reprezentant polskiego symbolizmu w centrum swych zainteresowań umieszczał człowieka z jego odwiecznym dylematem wyboru drogi życiowej.

# data[].attributes.attachment_link.description
dMuseion Digital Museum, Edyp i Antygona

# data[].attributes.attachment_link.title
Portret Michaliny Krzyżanowskiej, żony artysty

# data[].attributes.attachment_link.description
dMuseion Digital Museum, Portret Michaliny Krzyżanowskiej, żony artysty

# data[].attributes.attachment_link.description
J. Zielińska (na karcie obrazu) wysunęła przypuszczenie, że prawdopodobnie to ten obraz Bilińskiej był wystawiany w Paryżu w 1893 , jako Portret Panny R. Zapewne tożsamy z wymienionym przez Bilińską w jej notatniku"Roboty sprzedane" pod rokiem 1892, poz. 95 "Portret panny Róży - olej"; por. Maciejewski 2001, s.23.

# data[].attributes.attachment_link.description
dMuseion Digital Museum, Żydówka z pomarańczami

# data[].attributes.attachment_link.description
dMuseion Digital Museum, Portret Poli Negri

# data[].attributes.attachment_link.description
Alegoryczny wizerunek Stanisława Augusta, skomponowany przez niego samego jako swoiste przesłanie do współczesnych i próba wytłumaczenia swego panowania. Powstał w w niezwykle trudnym dla króla momencie, gdy akces do konfederacji Targowickiej (23.VII.1792) pozbawił go realnej władzy, miłości poddanych, a ściągnął szykany i odium zdrajcy.

# data[].attributes.attachment_link.title
Portret Marii Róży i Róży Marii Karoliny Kronenberg z psem

# data[].attributes.attachment_link.description
dMuseion Digital Museum, Portret Marii Róży i Róży Marii Karoliny Kronenberg z psem

# data[].attributes.attachment_link.title
Kurs rysunku online dla początkujących | odc. 1 Podstawy perspektywy | Sealart szkoła rysunku

# data[].attributes.attachment_link.title
Perspektywa - Poradnik Rysowania #3 [Kocham Rysować]

# data[].attributes.attachment_link.description
Historia i społeczeństwo (przedmiot uzupełniający) Historia muzyki Historia sztuki Informatyka Inne Język mniejszości narodowej lub etnicznej Język obcy nowożytny Język polski Język regionalny - język kaszubski Język łaciński i kultura antyczna

# data[].attributes.body
RYSUNEK WĘGLEM

# data[].attributes.headline
CZY DZIEŁO SZTUKI MOŻNA ZOBACZYĆ NA ULICY?

# data[].attributes.subject
CZY DZIEŁO SZTUKI MOŻNA ZOBACZYĆ NA ULICY?

# data[].attributes.attachment_link.title
Czy dzieło sztuki można zobaczyć na ulicy?

# data[].attributes.attachment_link.title
Lekcja plastyki klasa 5 - forma przestrzenna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wojtek Tkaczyński

Co zrobić, żeby w przyszłym roku zachwycić znajomych zdjęciami z wakacyjnego wyjazdu

Jesień. Za oknem ciemno, dni stają się coraz krótsze. Aby przypomnieć sobie lato, sięgamy do zdjęć z wakacji. Czy jesteśmy z nich do końca zadowoleni? Co zrobić, żeby nasze przyszłoroczne zdjęcia były lepsze? Oto najlepszy moment na krytyczną ocenę naszych umiejętności. I na stworzenie planu, który pozwoli odnieść sukces w przyszłym roku.

Obejrzyjmy zdjęcia, które zrobiliśmy w wakacje. Zastanówmy się, co nam w nich nie odpowiada. Zaplanujmy zdobycie nowego sprzętu (jeśli to oczywiście konieczne) i wykonanie kilku ćwiczeń, które pomogą fotografować podczas przyszłych wakacji. Mamy na to prawie cały rok, na pewno zdążymy.

Fotografować w wakacje? Po co?

Kiedy pakujemy bagaże przed wakacyjną podróżą, aparat fotograficzny znajduje się zazwyczaj na szczycie listy rzeczy, które trzeba zabrać. Czy jednak zastanawialiście się kiedyś poważnie, po co fotografujemy w wakacje? Warto to robić. Jeśli bowiem będziemy wiedzieć, co chcemy pokazać, zrozumiemy swoje błędy i zbliżymy się do sukcesu.

Oczywiście pierwsza odpowiedź brzmi: „żeby mieć pamiątkę, żeby zachować wspomnienia". W tym przypadku trudno mówić o niewystarczającej jakości zdjęć. Nawet te wykonane aparatem w telefonie komórkowym pozwalają przypomnieć sobie nastrój chwil, które przeżyliśmy. Wspomnienia siedzą przecież w naszej głowie i wystarczy naprawdę niewiele, aby je przywołać.

Równie ważną motywacją wakacyjnego fotografowania jest chęć podzielenia się naszymi przeżyciami z innymi. Mechanizm jest ten sam, niezależnie od tego, czy pokazujemy swoje fotografie najbliższym znajomym podczas wrześniowych spotkań czy przygotowujemy z nich stronę internetową lub dużą wystawę. Robimy zdjęcia, aby móc się nimi (i naszymi wyjazdami) pochwalić. Co więc robić, by inni oglądali nasze kadry z przyjemnością? Przede wszystkim - zastanowić się nad najczęstszymi błędami, które popełniamy, fotografując.

Błąd nr 1

- ale o co chodzi? (czyli kadrowanie i kompozycja)

Najczęstszym błędem spotykanym na wakacyjnych fotografiach jest zbyt szerokie (delikatnie mówiąc) kadrowanie. Przykłady? Kiedy wejdziemy na górski szczyt, spoglądamy zmęczeni i szczęśliwi na otaczające nas przestrzenie. Urzeczeni pięknem chwili, łapiemy za aparat i robimy zdjęcie, na którym chcemy to wszystko pokazać. Oglądając je później, zwykle jesteśmy rozczarowani. Zamiast zapierającego dech w piersiach widoku mamy zdjęcie, na którym odległe góry są malutkie, a niebo zbyt jasne. Kolejny przykład: stojąc przed pierzeją pięknych starych kamienic w Barcelonie lub Rzymie, próbujemy je wszystkie umieścić na jednym zdjęciu. Efektem jest klatka z tysiącem drobnych szczegółów, które zlewają się w jedną całość, wywołując uśmiech zakłopotania na twarzach widzów.

W jaki sposób zapobiec powstawaniu takich zdjęć? Przede wszystkim - kiedy urzeknie nas jakaś scena, wybierzmy element, który jest dla niej charakterystyczny. Taki, który trzeba pokazać, aby widz zrozumiał treść zdjęcia i nasze emocje. Pamiętajmy, że znajomi nie będą pamiętać szumu wiatru na szczycie góry czy hałasu miejskiego życia Barcelony - oni tam przecież nie byli. Fotografując, należy skupić się na wyeksponowaniu pierwszego planu, tak by pokazać najważniejszy dla nas element zdjęcia.

Aby przekonać się, że nadmiar elementów w kadrze czasem przeszkadza, warto wykonać ćwiczenie opisane na końcu artykułu.

Fotografowanie w wakacje nie zwalnia nas również od obowiązku przyzwoitego komponowania kadrów. Nadmorski horyzont powinien być poziomy. Symetryczną kompozycję centralną stosujmy jedynie w ważnych okolicznościach, nie należy jej nadużywać - niezbyt często da się ją obronić. Zawsze za to sprawdza się reguła złotego podziału i umieszczenie ważnych elementów zdjęcia w „mocnych punktach". O ile w domu mamy czas na eksperymenty, o tyle w „bojowych" warunkach urlopowych spacerów musimy umieć działać szybko i sprawnie. Może więc warto już teraz poczytać trochę na ten temat i poćwiczyć podczas niedzielnych spacerów?

Błąd nr 2

- tu byłem, Tony Halik (czyli "ja na tle")

Szczerze mówiąc, nie do końca rozumiem zwyczaj fotografowania się na tle znanych budynków czy charakterystycznych elementów krajobrazu. Skoro pokazujecie znajomym fotografie z Rzymu, nie trzeba ich chyba przekonywać, że tam byliście. I nie ma potrzeby udowadniać tego na każdym zdjęciu przez pokazywanie swojej osoby (czy też kogoś z naszej rodziny). Znacznie ciekawsze jest po prostu pokazanie ważnych miejsc podróży. Założę się, że dobre zdjęcie katedry Notre Dame zrobi na wszystkich lepsze wrażenie niż obrazek, na którym ktoś próbuje jednocześnie zmieścić swoją dziewczynę i całą katedrę.

Fotografowanie „na tle" ma w sobie coś, co odwołuje się do tkwiącej w nas gdzieś głęboko natury myśliwego, który musi pochwalić się swoimi trofeami. Skoro więc musimy mieć takie zdjęcia, postarajmy się robić je w miarę przyzwoicie. Z punktu widzenia oglądających takie zdjęcia największym błędem jest właśnie próba jednoczesnego pokazania wszystkiego. Zamiast umieszczać naszych bliskich tuż przed samym budynkiem, warto zawołać ich troszkę bliżej. To nieważne, że trochę zasłonią daleki plan, będą przynajmniej na tyle widoczni, że zdjęcie będzie można potraktować raczej jako portret. Ten sposób fotografowania pozwala również na zabawę perspektywą - dzięki odpowiedniemu dobraniu kąta widzenia obiektywu człowiek na pierwszym planie może mieć na zdjęciu taką samą wysokość jak kościół w oddali.

Błąd nr 3

- nazywam się milion (czyli wybór odpowiedniego miejsca)

Kolejną ważną kwestią wakacyjnej fotografii jest wybór miejsc, które chcemy pokazać. Podobno w Japonii drukuje się przewodniki tłumaczące, gdzie trzeba stanąć przed ważnymi budynkami, by uzyskać ich najlepsze ujęcia. Czy naprawdę szukamy tego rodzaju fotografii? Czy naprawdę chcemy fotografować w miejscach, w których powstały już miliony takich samych klatek? Oczywiście fotografowanie budynków i widoków najistotniejszych na naszych szlakach ma znaczenie stricte dokumentacyjne i warto mieć takie zdjęcia w pamięci komputera. Czy jednak nie lepiej poszukać czegoś nietypowego?

Kiedy przyjeżdżacie do nowej miejscowości, koniecznie obejrzyjcie sprzedawane tam pocztówki i albumy krajoznawcze. Zastanówcie się, gdzie zrobiono zamieszczone w nich zdjęcia. Zapytajcie tubylców, co w okolicy jest najciekawsze. W ten sposób zaplanujecie pierwsze kroki. Kiedy już jednak odbędziecie jazdę obowiązkową, pora na waszą inwencję. Dlaczego nie odejść na kilka metrów od głównych szlaków i zagłębić się w małe uliczki? Dlaczego nie pokazać słynnych budowli z nietypowej strony? Może warto zrobić coś w rodzaju reportażu, pokazującego życie rodowitych mieszkańców odwiedzonych przez was okolic. W wielu miejscowościach odbywają się lokalne festyny i koncerty - postarajcie się o nich opowiedzieć.

Błąd nr 4

- kto rano wstaje... (czyli światło w fotografii)

Życie na wakacjach ma swój rytm. Kładziemy się dość późno, więc wstajemy niezbyt wcześnie. Potem śniadanie. Po śniadaniu koniecznie basen i druga kawa. Dopiero później myślimy o spacerku z aparatem. Problem w tym, że podobnie myślą wszyscy, którzy odpoczywają razem z nami. I kiedy wychodzimy na ulicę, spotykamy tysiące osób z aparatem na szyi. I nie jesteśmy w stanie uniknąć ich widoku na naszych zdjęciach.

Kiedy tak rano śpimy lub jemy śniadanie, dzieje się coś strasznego - tracimy najlepsze światło. To właśnie wczesnym rankiem możemy uzyskać najbardziej plastyczne fotografie. Niskie położenie słońca akcentuje fakturę budynków i pozwala uniknąć głębokich cieni. Bardzo wcześnie rano w oddali widoczna jest delikatna mgiełka, a kolory kwiatów są jeszcze świeże i nasycone.

W samo południe budynki oświetlone z góry przestają być już tak atrakcyjne, a dominującym elementem kadrów stają się głębokie, smoliste cienie, które skutecznie maskują wnętrza bram i wąskie uliczki.

Podczas wakacji warto również pomyśleć o fotografowaniu późnym wieczorem lub nocą. Jeśli odpoczywamy w nadmorskich miejscowościach, na pewno są one oświetlone w ciekawy sposób. Zdarzają się nawet pokazy sztucznych ogni. Jeśli urlop spędzamy w dzikich górach - na pewno powietrze jest tam czystsze niż w miastach i z łatwością dostrzeżemy gwiazdy, które również warto fotografować.

Błąd nr 5

- po co mi lampa w słoneczny dzień?

Wspomniałem już o głębokich cieniach powstających podczas fotografowania w jasny, słoneczny dzień. Problem ten nie dotyczy jedynie budynków i ulic. Ba, myślę, że przede wszystkim widać go na wakacyjnych portretach. Nikt nie wygląda dobrze z głębokimi cieniami w oczodołach, pod nosem i szyją. Aby tego uniknąć, najłatwiej zastosować lampę błyskową - nawet w małych kompaktach znajdziemy dziś tryb błysku doświetlającego, trzeba go jedynie ręcznie uruchomić.

W jasnym oświetleniu aparat „nie domyśli się", że powinien skorzystać z lampy błyskowej. Również kiedy fotografujemy pod słońce, warto rozważyć uruchomienie lampy błyskowej. Bez niej mamy wybór: albo ciemna sylwetka na jasnym tle, albo poprawnie naświetlona osoba na bardzo jasnym tle. Z lampą możemy pokazać jedno i drugie.

Jak dotąd nie wspomniałem jeszcze o kwestii sprzętu, który warto zabrać na wakacje. Prawda jest bowiem taka, że każdym aparatem możemy zrobić niezłe zdjęcia, jeśli tylko się do tego przyłożymy. Z mojego doświadczenia wynika jedno - wakacyjny aparat nie powinien być dla nas ciężarem. Planując zakupy i pakując się przed wakacjami, zwróćcie więc uwagę na to, by aparat nie był zbyt ciężki i aby umożliwiał uzyskanie pełnego zakresu ogniskowych za pomocą jak najlżejszego zooma (to w wypadku lustrzanek). Co do kompaktów - podstawowe znaczenie ma kwestia najkrótszej ogniskowej (przynajmniej ekwiwalent 28 mm). Szeroki kąt widzenia obiektywu był przez wiele lat piętą achillesową kompaktów. Na szczęście teraz jest lepiej - wybierzcie więc aparat, który pozwoli na uchwycenie naprawdę szerokich planów.

Rozmawiając o wakacyjnym sprzęcie, trzeba jeszcze wspomnieć o kilku kwestiach. Po pierwsze zasilanie - nie chodzi mi o mielonkę, paprykarz czy Red Bulla, ale po prostu o baterie. Zawsze warto mieć ze sobą dodatkowe baterie - niezależnie od tego, czy nasz aparat korzysta z nowoczesnych akumulatorków litowych czy tradycyjnych paluszków. Czasem trudno je naładować (warto więc też pomyśleć o odpowiednim adapterze na wtyczkę ładowarki). Zapasowe baterie przydają się najbardziej, kiedy wychodzimy na cały dzień i po kilku godzinach zostajemy bez prądu.

Kolejnym, istotnym z punktu widzenia omawianego tematu, urządzeniem jest statyw. Dlaczego? Przede wszystkim w związku z fotografowaniem w nocy. Nie musi to być wielki i ciężki model profesjonalny. Aby unieruchomić aparat naprawdę wystarczy coś bardzo małego. Jeśli nie planujemy statywu, warto mieć aparat ze stabilizacją obrazu.

Mimo jesiennej aury o lepsze zdjęcia wakacyjne warto zadbać już dziś. Dokładna analiza zdjęć, które zrobiliście, pozwoli wyłapać najczęstsze błędy, a wykonanie kilku ćwiczeń pozwoli spojrzeć na przyszłoroczne urlopowe motywy pod innym kątem. Warto nad tym popracować chociażby po to, by inni zzielenieli z zazdrości, kiedy za rok pokażecie im fotki z urlopu...

# data[].attributes.attachment_link.description
Wojtek Tkaczyński Co zrobić, żeby w przyszłym roku zachwycić znajomych zdjęciami z wakacyjnego wyjazdu Jesień. Za oknem ciemno, dni stają się coraz krótsze. Aby przypomnieć sobie lato, sięgamy do zdjęć z wakacji. Czy jesteśmy z nich do końca zadowoleni? Co zrobić, żeby nasze przyszłoroczne zdjęcia były lepsze?

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.question
Który okres / epokę w sztuce lubisz najbardziej? 