# data[].attributes.headline
TEMAT: KTO WYMYŚLIŁ FELIXA, NETA I NIKĘ?

# data[].attributes.subject
TEMAT: KTO WYMYŚLIŁ FELIXA, NETA I NIKĘ?

# data[].attributes.body
(temat na 2 godziny lekcyjne)

# data[].attributes.headline
Omawiamy lekturę Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi

# data[].attributes.subject
Omawiamy lekturę Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi

# data[].attributes.body
Posłuchaj wywiadu

# data[].attributes.attachment_link.title
Rafal Kosik mówi o historii powstania serii Felix, Net i Nika

# data[].attributes.body
Co zainspirowało Rafała Kosika do napisania serii o Felixie, Necie i Nice?

# data[].attributes.headline
Czy uważnie przeczytałeś lekturę? Odpowiedz na pytania testowe: 

# data[].attributes.subject
Czy uważnie przeczytałeś lekturę? Odpowiedz na pytania testowe: 

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1) Jak nazywał się pies Felixa? a) Caban b) Puszek c) Black d) Rufus 2) Jakiej marki był samochód mamy Felixa? a) Polonez b) Alfa Romeo c) Fiat 126p d) Fiat 125p 3) Jak nazywał się dyrektor gimnazjum, do którego uczęszczali Felix, Net i Nika? a) Konstancja Konstantynopolska b) Stefan Jamnik c) Juliusz Stokrotka d) Michalina Małolepsza 4) Jak Felix, Net i Nika nazywali szkielet, który znaleźli na strychu? a) Sylwester b) Morten c) Manfred d) Bolesław Łysy 5) Czy Nika miała ojca i matkę? a) Nie wiem b) Tak c) Nie d) Nie było nic w książce o jej rodzicach 6) Kogo Nika spotkała gdy rozpędzona wjechała w las? a) Niedźwiedzia brunatnego b) Niedźwiedzia albinosa c) Lisa polarnego d) Łosia 7) Jak brzmiało nazwisko Neta? a) Polon b) Mickiewicz c) Bąk d) Bielecki 8) Jak nazywał się tata Felixa? a) Marek Bielecki b) Mariusz Polon c) Piotr Polon d) Tomek Polon 9) Jak nazywała się bibliotekarka gimnazjum nr 13 im. prof. Stefana Kuszmińskiego? a) Pani Helenka b) Aldona Pumpernikiel c) Cecylia Bąk d) Michalina Małolepsza 10) Ile lat miała Nika? a) 14 b) 13 c) 11 d) 12

# data[].attributes.attachment_link.title
Felix, Net i Nika oraz gang niewidzialnych ludzi

# data[].attributes.attachment_link.description
1) Jak nazywał się pies Felixa? a) Caban b) Puszek c) Black d) Rufus 2) Jakiej marki był samochód mamy Felixa? a) Polonez b) Alfa Romeo c) Fiat 126p d) Fiat 125p 3) Jak nazywał się dyrektor gimnazjum, do którego uczęszczali Felix, Net i Nika?

# data[].attributes.body
Obejrzyj krótki reportaż o adaptacji filmowej książki o Felixie, Necie i Nice, np. tu:

Czy tak sobie wyobrażałeś/ wyobrażałaś bohaterów?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
0:00 / 3:47•Watch full video

# data[].attributes.headline
Pamiętaj, książkę można czytać on-line  

# data[].attributes.subject
Pamiętaj, książkę można czytać on-line  

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1 Rafał Kosik Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi dla Jasia Przez szklane drzwi banku wyszedł ostatni klient. Znudzony strażnik zamknął drzwi na klucz, ziewnął, leniwie podciągnął obwieszony bronią pas i sprawdził, czy wszystkie komputery zostały wyłączone oraz czy nikt niepowołany nie pozostał w budynku. Potem poczłapał w kierunku korytarza prowadzącego na zaplecze. Jak co dzień, o tej porze otwierano skarbiec i chowano do niego wszystkie pieniądze ze wszystkich kas. -- Dzień dobry, pani Lucynko -- pozdrowił sprzątaczkę, która teraz dopiero zaczynała pracę, i zniknął za drzwiami w drugim końcu korytarza. -- Dzień dobry, panie Stefanie -- odpowiedziała z właściwym sobie opóźnieniem pani Lucynka. Była już starszą kobietą i wszystko co robiła, zazwyczaj było opóźnione. Pracowała w banku od trzydziestu lat. Jakieś trzy, może cztery lata temu przestała nadążać odpowiadać dzień dobry" na czas. Ciągle również myliła imiona - pan Stefan tak naprawdę nazywał się zupełnie inaczej. Otworzyła drzwi niewielkiego schowka, przecisnęła się między dużym odkurzaczem a froterką do podłogi i wyciągnęła na zewnątrz wózek z kubłami i mopami. Pani Lucynka nie miała już najlepszej pamięci. Po przejściu połowy korytarza zatrzymała się i pal- 7 r nęła otwartą dłonią w czoło, aż klasnęło. Narzekając na swoje roztargnienie, zawróciła po butelkę płynu do podłóg. Codziennie zapominała o płynie i codziennie po niego wracała. Zwykle musiała wracać po różne rzeczy dwu- albo i trzykrotnie, za każdym razem akcentując moment olśnienia klaśnięciem w głowę. Wieczorem zastanawiała się, dlaczego boli ją czoło. Otworzyła ponownie schowek i wytrzeszczyła oczy. W ciasnym pomieszczeniu stało trzech rosłych mężczyzn w niebieskoszarych kombinezonach. Wyszli na korytarz i otoczyli osłupiałą sprzątaczkę. Pierwszy z nich rozwinął szeroką taśmę klejącą z rolki i przy-kleił jej koniec do rękawa pani Lucynki. Przekazał rolkę drugiemu, drugi - trzeciemu, a trzeci znów pierwszemu. W kilka sekund trzy pary rąk,

2 współdziałając jak ramiona jakiegoś wielkiego pająka, ob-kleiły kobietę tak, że nie mogła się poruszyć. -- Przepraszam, chyba pomyliłam drzwi -- powiedziała dopiero teraz pani Lucynka. Pierwszy mężczyzna uniósł rolkę na wysokość jej twarzy, drugi odwinął kawałek taśmy, a trzeci odciął nożykiem. Używając trzech rąk zakłeili jej usta, przyklepali z dwóch stron, żeby było równiej, i wyjęli z kieszeni jej fartucha kartę magnetyczną, otwierającą wszystkie drzwi. Wreszcie wstawili nieszczęsną staruszkę do schowka i zamknęli na klucz. Poprawili kombinezony, odwrócili się i równym krokiem pomaszerowali w kierunku końca korytarza, skąd właśnie rozległ się szczęk otwieranych drzwi skarbca. Przed wejściem do banku zatrzymała się z piskiem opon biała furgonetka. Wysiadło z niej kolejnych trzech mężczyzn w niebieskoszarych kombinezonach. 1. Pierwszy dzień w szkole -- Muszę lecieć -- powiedziała smutno mama, poprawiając Felixowi klapy marynarki. -- Mam w firmie mały kryzys i nikt sobie nie poradzi beze mnie. Bądź grzeczny i słuchaj pani. Pocałowała go jeszcze w czoło, wsiadła do swojego czerwonego Alfa Romeo i szybko odjechała. Zdaniem Felixa mama jeździła zdecydowanie za szybko. Felix Polon był trzynastoletnim, szczupłym, jasnowłosym chłopcem o piwnych oczach. Wyglądał w zasadzie przeciętnie. Może za wyjątkiem ubrania - dziś, z okazji rozpoczęcia roku szkolnego, miał na sobie elegancki, ciemny garnitur i białą koszulę. Samochód mamy zniknął za zakrętem. Felix odwrócił się i spojrzał na swoją nową szkołę. Budynek wydał mu się zbyt duży. Podstawówka, do której chodził przez sześć lat, mieściła się w parterowym dworku otoczonym dużym ogrodem z piaskownicami, zjeżdżalniami i drewnianymi domkami do zabaw. Przypominała przedszkole. Ta szkoła wyglądała zupełnie inaczej. Szary, czterokondygnacyjny budynek miał chyba ze sto lat. Sprawiał ponure wrażenie i nieco przypominał zamek. Niewielkie podwyższenia dachu w każdym rogu budynku, przy odrobinie wyobraźni, można 9 było uznać za baszty. Dwie topole rosnące po obu stronach wejścia poruszały gałęziami na wietrze. Gimnazjum imienia profesora Stefana Kuszmińskiego - miejsce, gdzie będzie przychodził codziennie przez następne 3 lata. Wzruszył ramionami i wszedł po szerokich schodach prowadzących do olbrzymich drzwi. Klamka znajdowała się na wysokości jego czoła. Otworzył skrzypiące drzwi i wszedł do środka. W hallu było już trochę uczniów, choć do rozpoczęcia uroczystości zostało jeszcze ponad dwadzieścia minut. Niemal

3 wszyscy przyszli z rodzicami. Tata Felixa nie mógł z nim przyjść. Był wynalazcą i właśnie dziś zaplanowano pokaz jednej z jego maszyn przed ważnym ministrem. Mama znalazła tylko tyle czasu, by odwieźć Felixa pod szkołę, nawet nie mogła odprowadzić go do drzwi. Babcia Lusia z chęcią by z nim przyjechała autobusem, ale Felix grzecznie odmówił. Tylko tego brakowało, żeby pierwszego dnia w nowej szkole wszyscy zobaczyli go z babcią. Rozejrzał się wokoło. Wszystko było tu duże. Pod wysokim sufitem wisiał wielki ozdobny żyrandol, teraz zgaszony. Na wprost wejścia, za portiernią, znajdowały się przeszklone drzwi prowadzące na patio zarośnięte starymi, karłowatymi drzewami. W prawo i w lewo prowadziły szerokie korytarze. Felix podszedł do wiszącego na ścianie planu pomieszczeń. Plan wisiał tam po to, by każdy w razie pożaru wiedział, którędy ma uciekać. Budynek widziany z góry miał kształt kwadratu, z patio wewnątrz. Pierwsze i drugie piętro można było obejść dookoła korytarzem. Trzeciego piętra obejść się nie dawało, bo całą szerokość frontowego skrzydła zajmowała sala gimnastyczna wraz z szatniami. Z kolei parter, w połowie tylnego skrzydła, przedzielony był przejściem łączącym patio z ogrodem. Nad trzecim piętrem znajdował się strych, którego nie umieszczono na planie. Felix, zanin\wszedł do budynku, widział małe półokrągłe okienka w dachu, więc przecież strych musiał tam być. Po drugiej stronie hallu stała nieduża rudowłosa dziewczyna w jeansowej kurtce i przenikliwymi zielonymi oczami przyglądała się Felixowi. Niesforne miedziane loki wyłaziły na wszystkie strony spod gumki próbującej okiełznać jej fryzurę. Gdy Felix na nią spoj- 10 rzał, odwróciła wzrok udając, że wcale na niego nie patrzyła. Pomyślał, że śmiesznie wyglądają jej chude nóżki w ciężkich martensach. Kobieta z charakterem", podsumował ją. Uczniów przybywało i zaczynało już robić się ciasno. Ktoś dał sygnał, żeby iść na górę, bo tam, w sali gimnastycznej, ma się odbyć powitanie pierwszaków. Tłum ruszył więc schodami na trzecie piętro. -- Proszę państwa! -- W sali gimnastycznej rozległ się donośny głos, ale nie było widać do kogo należy. -- Proszę państwa! Nazywam się magister Juliusz Stokrotka i jestem dyrektorem szkoły. Miło mi przywitać naszych nowych uczniów wraz z rodzicami. Proponuję, aby rodzice przeszli na prawo i usiedli na przygotowanych tam krzesłach. Dzieci zapraszam na krzesła po lewej stronie. Po minucie zapanował jaki taki porządek. Felix, wraz z innymi dziećmi, usiadł po lewej stronie. Właścicielem donośnego głosu okazał się być niski, pulchny mężczyzna, w za ciasnym granatowym garniturze, ze starannie zawiązaną pod szyją muszką w radosnym zielonym kolorze. Na głowie miał elegancką łysinkę. Dyrektor szkoły, magister Stokrotka. Trzeba to zapamiętać, pomyślał Felix. -- Teraz lepiej -- powiedział dyrektor. -- Nie weźmiemy już żadnego rodzica za ucznia. Kilka cichych chichotów z tyłu było jedyną reakcją na dowcip. Dyrektor zaczął opowiadać o historii szkoły, o osiągnięciach pedagogicznych, o regulaminie, ale Felix stracił zainteresowanie jego słowami po

4 mniej więcej minucie. Wiedział oczywiście, czym różni się gimnazjum od szkoły podstawowej. Miały być tak samo lekcje, przerwy i dzwonki, ale tutaj obowiązywała sroższa dyscyplina i cięższa nauka. Trzeba się będzie jakoś przyzwyczaić. Na osłodę pozostawało kieszonkowe, które dostał dziś rano po raz pierwszy. Cała uroczystość, z wnoszeniem i prezentowaniem sztandaru szkoły, trwała jakieś dwadzieścia minut. Potem tłum wstał i wolno wylał się na schody. Gdzieś w połowie korytarza na pierwszym piętrze Felix zorientował się, że właściwie to nie wie, gdzie idzie. Rodzice, rozmawiając, schodzili na dół, by wrócić do swoich spraw, a grupki dzieci, prowadzone przez nauczycieli, rozchodziły się do klas. 11 Nie minęły dwie minuty i Felix stwierdził, że jest sam na korytarzu. No tak, gimnazjum oznacza też samodzielność i zaradność. Trzeba było słuchać dyrektora, pomyślał. -- Te, milky! -- Usłyszał za plecami. Odwrócił się i ujrzał dwóch starszych od siebie chłopaków. Musieli chodzić do drugiej lub trzeciej klasy. -- Masz kaskę? -- zapytał wyższy, chudy z jasnorudymi włosami i wystającymi, krzywymi zębami. -- To moje pierwsze kieszonkowe -- odparł niepewnie Felix, sięgając do kieszeni. Chwilę później zrozumiał, że był to błąd. Drugi z chłopaków był niższy, ale za to dosyć gruby. Miał czarne kręcone włosy i za duże spodnie, których krok zwisał gdzieś na wysokości kolan. Uśmiechnął się i z szybkością, o jaką ciężko go było podejrzewać, wyrwał z ręki Felixa banknot. -- Dzięki -- powiedział i odwrócił się, wpychając banknot do kieszeni. Obaj odeszli, jakby nic się nie stało. -- Hej! -- zawołał Felix i zrobił krok za nimi. -- To moje... Tamci zawrócili i podeszli do Felixa, prawie na niego wpadając. Byli wyżsi co najmniej o głowę. Felix pomyślał o Cabanie. Caban był wielkim czarnym, kudłatym psem, który spał pewnie teraz smacznie w jego pokoju. Gdyby tu był, nie pozwoliłby na takie traktowanie swojego pana. -- Coś mówiłeś? -- zapytał rudy. -- Zostawcie go -- powiedział chłopak w szarej bluzie, stając kilka kroków dalej. Spojrzeli na niego, splunęli w jego stronę i odeszli z ociąganiem. Niższy bujał się przy każdym kroku, walcząc z nadwagą. -- Dzięki -- powiedział Felix wyciągając rękę. -- Jestem Felix... z x" na końcu. -- Ernest -- przedstawił się tamten i uścisnął Felixowi dłoń. -- Z t" na końcu. Lepiej na nich uważaj.

5 Rodzą się tacy niedorobie-ni, a potem i tak muszą iść do jakiejś szkoły. Padło na naszą budę, ale wszędzie takich znajdziesz. Ten wyższy, rudy, to Marcel, a grubas nazywa się Ruben. -- Zabrali mi dziesięć złotych Możesz iść do swojej wychowawczyni -- zaproponował Ernest. -- Nie chcę skarżyć No to dyszka odpłynęła w siną dal. Poklepał go po ramieniu, uśmiechnął współczująco i odwrócił się, by odejść. -- Zaczekaj! -- zawołał Felix. -- Dlaczego on nazwał mnie milky"? -- To taki dowcip, że niby masz jeszcze mleczne zęby. Witajcie w szkole, pomyślał Felix. Wrócił na parter do hallu, wciąż próbując znaleźć informacje o swojej klasie. W hallu był tylko wysoki i chudy jak tyczka chłopak w luźnych bojówkach, z łańcuszkiem zwisającym przy pasku i w wytartej brązowej bluzie z kapturem. Jego ciemnoblond fryzura wyglądała, jakby czesał się, odpalając we włosach petardę. -- O, przepraszam -- powiedział Felix. -- Szukam mojej klasy. -- Lista jest w gablocie -- odparł tamten, patrząc na Felixa błękitnymi oczami zza okularów. -- Chodź, pokażę ci. W gablocie, wśród setki innych wywieszek, faktycznie przypięta była lista klas i uczniów. -- Pierwsza a" -- przeczytał Felix. -- To tak jak ja -- ucieszył się drugi chłopiec. -- No to jesteśmy kolegami. Nazywam się Net Bielecki. -- Felix Polon. Felix z x" na końcu. Podali sobie ręce. -- Starzy dali ci tego iksa? -- Sam sobie dałem. Tak jest fajniej. -- Masz rację. Ja całego Neta" sam sobie dałem. Nienawidzę mojego prawdziwego imienia. -- Dlaczego nie jesteś na lekcji? -- Szukałem zasięgu. Transfer się rwie i zeszło mi parę minut.

6 -- Co?... Net otworzył swój plecak i wyciągnął stamtąd czarny minikomputer wielkości średniej książki, stary telefon komórkowy i kilka kabli. -- Często sprawdzam maila, prognozę pogody i takie tam Nie boisz się, że ci ukradną? zapytał Felix. -- To stary grat. Niezintegrowany system. Noszę go właśnie dlatego, żeby nie było szkoda jak zginie. Wszystko zahasłowane, ulega autodestrukcji w przypadku nieautoryzowanego... Felix uniósł dłonie w obronnym geście i powiedział: -- Wytłumaczysz mi kiedy indziej. Gdzie jest nasza sala? Na liście nie ma numeru. -- Faktycznie -- przyznał Net. -- Nauczycielki po przemówieniu dyrektora zebrały uczniów i zaprowadziły do sal. Szedłem na końcu, próbując złapać pole... Masz rację, potem ci wytłumaczę. No i, jak uniosłem wzrok znad ekranu, stałem sam na pustym korytarzu. -- Teraz trzeba znaleźć tę naszą salę -- przypomniał Felix. -- Da się zrobić. -- Net otworzył minikomputer. -- Nie pytaj skąd znam hasło do wewnętrznej sieci -- zastrzegł unosząc palec i zaczął w niesamowitym tempie uderzać w malutkie klawisze. -- Jest! Sala 115. Pierwsze piętro. Schował cały sprzęt z powrotem do plecaka i poszedł w kierunku schodów. Oniemiały Felix dogonił go po kilku krokach. Weszli po schodach i od razu zobaczyli dwóch znajomych" Felixa szarpiących się z rudą dziewczyną w martensach. -- Spotkałem ich już dziś -- powiedział niepewnie Net. -- Ja też -- dodał Felix i przyspieszył kroku, chcąc im wytłumaczyć, co myśli o szarpaniu dziewczyn, jednak Net pociągnął go za plecak. -- Daj spokój -- szepnął ze strachem w oczach. -- Ich jest dwóch, a my sami... Mózgiem ich załatwmy. Przestawię zegar komputera szkoły na ósmą czterdzieści pięć. Przyklęknęli za rogiem. Net wyciągnął swój niezintegrowany" minikomputer i zaczął klepać w klawisze. -- I nikt się nie zorientuje? -- Tu nie ma żadnych zabezpieczeń -- odparł Net. -- Tutejszy informatyk to musi być ameba, a ja nie zostawiam za sobą śladów. -- Ale... po co? I co z nią?...

7 W tym momencie rozległ się dzwonek. Podzwonił chwilę i ucichł, gdy Net wcisnął enter". Felix wytrzeszczył na niego oczy Włączyłeś szkolny dzwonek tym? -- Wskazał na minikomputer i plątaninę kabli. -- Włączył się sam -- wzruszył ramionami Net, robiąc niewinną minę. -- Ja tylko przestawiłem na chwilę czas. -- Nie znam się za dobrze na komputerach. Wyjrzeli zza rogu. Drzwi kilku klas otworzyły się i na korytarz wysypało się kilkunastu uczniów i nauczycieli. Marcel i Ruben pospiesznie oddalali się od zamieszania. Dziewczyna zbierała książki do poprzecieranej torby. Felix i Net podeszli do niej. Korytarz szybko opustoszał. Dziewczyna poprawiła sfatygowaną kurtkę jeansową i plisowaną spódnicę. -- Wszystko OK? -- zapytał Felix. -- OK. Dzięki, że włączyliście dzwonek. -- Odgarnęła rude loki z czoła. Miała duże, zielone oczy, lekko zadarty nos i nieco piegów. Obiektywnie oceniając, była dosyć ładna. -- Drobiazg -- uśmiechnął się Net, ale w chwilę potem zmarszczył brwi. Felix zresztą zrobił to samo. -- Skąd wiesz? -- zapytali jednocześnie. -- Kobieca intuicja -- wyjaśniła, uśmiechając się tajemniczo. Chłopcy wymienili zdziwione spojrzenia. -- Czego od ciebie chcieli? -- zapytał Felix. -- Zabrać mi drugie śniadanie, ale nie dałam. I tak nie mam drugiego śniadania. -- Mnie próbowali zabrać telefon -- powiedział Net -- ale chyba doszli do wniosku, że jest zbyt cenny i będzie zadyma. -- A mnie ZABRALI dziesięć złotych -- dodał Felix. -- Miło było poznać -- powiedział Net -- ale, sorry, musimy iść na pierwszą lekcję. -- Z jakiej jesteście klasy?.-- zapytała dziewczyna, zapinając torbę. -- Pierwsza a" -- powiedział Felix. -- A ty? -- Ja też. -- Uśmiechnęła się szeroko. -- Nika Mickiewicz. Chłopcy również się przedstawili i cała trójka wspólnie pobiegła

8 korytarzem. Znaleźli odpowiednie drzwi, zapukali i weszli do sali. 15 Ledwo przekroczyli próg, zamarli. Wpatrywało się w nich kilkanaście par oczu i nauczycielka stojąca przy tablicy. -- Czy to nasi spóźnialscy? -- zapytała. -- Felix, Net i Nika? Przytaknęli niepewnie. Nauczycielka była młoda i miała długie, jasne włosy. Patrzyła na nich przyjaźnie, może nawet z lekkim rozbawieniem. -- Siadajcie. Są miejsca... niestety w ostatnich ławkach -- powiedziała. -- Będę was uczyć języka polskiego. Nazywam się Jolanta Chaber, ale możecie do mnie mówić pani Jolu" -- Zaczekała aż usiądą i zapytała: Dlaczego przyszliście dopiero teraz? -- Trochę się... e... zgubiliśmy -- wyjaśnił Felix. -- Ale sprawdziliśmy w internecie numer sali i trafiliśmy -- dodał szybko Net. -- Sprawdzaliście w internecie numer sali? -- unosząc brwi, zapytała z niedowierzaniem pani Jola. -- A wystarczyło zapytać portiera albo sekretarki. Uczniowie zaczęli chichotać, a Felix poczuł, jak robi się czerwony. Kątem oka zauważył, że Net ma ten sam problem. -- Numer sali powinien być w gablocie -- mruknął pod nosem Net. -- Rany! Co to? To ostatnie było skierowane do Felixa, który wyjął z kieszeni czarne pióro wieczne, odkręcił skuwkę i zaczął notować. -- Notuję -- Felix wzruszył ramionami. -- Ale... piórem wiecznym? To na maxa niepraktyczne. -- Wcale nie ma być praktyczne. Przez resztę lekcji pani Jola tłumaczyła zasady obowiązujące w szkole i wypisała na tablicy plan zajęć oraz listę potrzebnych i niepotrzebnych rzeczy do kupienia. Przynajmniej wychowawczyni wydawała się być w porządku. Gdy zabrzmiał prawdziwy dzwonek, wszyscy pobiegli do drzwi, jakby ogłoszono ewakuację budynku. -- Farciarze -- powiedział jakiś chłopak, przechodząc obok ostatnich ławek. -- Macie najlepsze miejsca. Pierwsze, co zrobiła, to przesadziła wszystkich do przodu. 16

9 -- To wy przyszliście bez rodziców? -- zapytał inny. -- Celowo się spóźniliście, żeby usiąść na końcu. Uczniowie pokręcili z dezaprobatą głowami i wyszli. -- Mieliśmy chyba złe wejście -- powiedziała Nika, gdy zostali sami w klasie. -- Nie da się ukryć -- przyznał Felix. Net machnął ręką. -- Przynajmniej wychowawczyni niezła. W sensie estetycznym, mówię... We trójkę wyszli na korytarz i od razu zobaczyli oddalających się Marcela i Rubena. Po przeciwnej stronie płakała jakaś grubawa dziewczyna. Nika podeszła zapytać co się stało. Wysłuchała, pocieszyła tamtą i wróciła. -- Zabrali jej nowy długopis -- oznajmiła. -- To Celina, z naszej klasy. -- Trzeba będzie naprawdę na nich uważać -- pokiwał głową Net -- i omijać z daleka. -- Są złodziejami! -- oburzył się Felix. -- Złodziei trzeba tępić, a nie omijać. -- Ale jak? -- zapytał Net. -- Są silniejsi. Olać to i obchodzić łukiem. -- Typowa taktyka zastraszania -- pokiwała głową Nika. -- Wstawisz się za kimś, to rzucą się na ciebie. Może powinniśmy działać wspólnie? -- Dobrze ci mówić -- westchnął Net. -- Jesteś dziewczyną i tobie nie przyłożą. -- Ich jest tylko dwóch! -- upierała się Nika. -- Oni liczą na to, że jak zastraszą każdego z osobna, to nikt się już nie wychyli. -- I dlatego powinniśmy działać razem -- powiedział Felix -- ale nie tak. Musimy znaleźć jakiś sposób, żeby dać im nauczkę! Żeby wszyscy zobaczyli, jacy oni są głupi. Inaczej przez resztę szkoły nie dadzą nam żyć. Zastanówmy się, w czym jesteśmy lepsi? -- Patrząc na nich zastanowiła się Nika -- we wszystkim. Za wyjątkiem bezpośredniego starcia. 17 * * * Tata Felixa wieczorem był w fatalnym nastroju. Pokaz jego wynalazku przed ministrem spraw specjalnych nie wyszedł najlepiej. Urządzenie do sklejania przestępcy miało ułatwić pracę policji. Przyklejało buty uciekającego do ziemi, mogło też przykleić do jezdni opony uciekającego samochodu. Urządzenie zadziałało doskonale, ale po użyciu nie udało się go wyłączyć i powstało zamieszanie, w wyniku którego sklejony został również minister wraz z żoną i dwoma doradcami. -- Wszyscy się na mnie poobrażali -- żałośnie westchnął tata, niechętnie jedząc podgrzaną w

10 mikrofalówce zupę. -- Muszę się pospieszyć, bo ostatnio Gang Niewidzialnych Ludzi okradł w naszym mieście kilka banków. -- Nie martw się tato -- próbował pocieszyć go Felix. -- I tak jesteś najlepszy. Tata westchnął ciężko, grzebiąc łyżką w talerzu. Był mężczyzną, który nie emanował na prawo i lewo energią. Jego wewnętrzna siła objawiała się w jego wynalazkach, w genialnych pomysłach i uporze, z jakim parł do celu. Na pierwszy rzut oka wyglądał na zupełnie normalnego, zmęczonego ciężkim dniem człowieka. Był średniego wzrostu, z lekko zaznaczonym brzuszkiem i z odrobinę przerzedzonymi włosami. Dziś wydawał się być jeszcze bardziej oklapły niż zwykle. Mama nie wróciła jeszcze z pracy. Była dyrektorem marketingu w bardzo dużym banku i nie pracowała praktycznie tylko wtedy, kiedy spała. Choć i to nie było pewne. Na domiar złego poprzedniego dnia Gang Niewidzialnych Ludzi napadł właśnie na jej bank i ukradł ze skarbca cała masę pieniędzy. To znaczyło, że dziś wróci jeszcze później. -- Nie wiesz, jak to jest skleić ministra i jego żonę powiedział tata. -- Ale wymyśliłem już bezpieczniejsze rozwiązanie. -- Ożywił się. -- Wycieraczka w wejściu do banku chwytająca złodziei za buty, gdy już uciekają z workami pełnymi pieniędzy. To nawet lepsze niż sklejacz, bo nie jest potrzebny żaden pościg. Ale teraz nikt nie będzie chciał ze mną rozmawiać... Może nawet odsuną 18 mnie od innego, jeszcze ważniejszego, międzynarodowego projektu... Z nim też nie idzie mi najlepiej. Brakuje mi bardzo ważnej rzeczy, bez której cały ten projekt może się załamać. Tego bym chyba nie przeżył... A jak tam w nowej szkole? -- W porządku -- powiedział Felix, nie chcąc dokładać tacie zmartwień. Obiecał sobie, że o zabranym kieszonkowym opowie przy najbliższej okazji. Spojrzał na Cabana. Pies położył mu łeb na nodze i łypał spod kudłów wielkim brązowym okiem, jakby chciał wyczuć, skąd u jego pana ten niepokój. * * * Następnego dnia rano Felix ubrany był już po cywilnemu", w niebieskie jeansy i sweter. Podszedł do czekających na niego przed szatnią Neta i Niki. Zaspany Net był chyba jeszcze bardziej potargany niż wczoraj, a Nika znów miała na nogach martensy. -- Cześć -- powiedział konspiracyjnie Felix. -- Słuchajcie. Mam coś, co powinno ich oduczyć kradzieży. -- Kanapkę z mydłem zamiast masła? -- zapytał Net. -- To ich z pewnością powstrzyma! -- Mój tata skonstruował kiedyś zabezpieczenie przed złodziejami kieszonkowymi -- powiedział Felix i wyciągnął coś z kieszeni. Nachylili się nad tym, co trzymał na dłoni. Było to małe, czarne pudełko i moneta pięciozłotowa.

11 -- W kieszeni będę miał ukryły ten nadajnik -- wyjaśnił Felix, chowając pudełko. -- Gdy oddali się od monety na więcej niż pięć metrów, włączy się alarm. Podał monetę Netowi i gestem pokazał mu, by przeszedł na drugą stronę korytarza. -- Złodziej! Złodziej! -- zaskrzeczała moneta, a Net czym prędzej wrócił do nadajnika. -- Po drodze moneta zaczęła krzyczeć w autobusie szkolnym -- powiedział Felix. -- Przejeżdżaliśmy chyba pod linią wysokiego napięcia i były zakłócenia. Wszyscy patrzyli na mnie, jakbym naprawdę coś ukradł. -- Myślę, że mamy to, o co chodzi. -- Net uśmiechnął się mściwie Masz dla nas kaskę? -- zapytał na przerwie po czwartej lekcji Marcel, stając z szeroko rozstawionymi nogami i groźną miną przed Felixem. Felix udał, że jest zaskoczony tym spotkaniem, choć tak naprawdę celowo niemal wpadł 'na niego. Wyciągnął z kieszeni pięciozłotówkę i z udawanym wahaniem podał chłopakowi. Tamten wyszczerzył żółtawe zęby i odszedł z monetą w kierunku szkolnego sklepiku. -- Złodziej! Złodziej! -- rozległo się na cały korytarz. -- Zostałam skradziona! Felix, Net i Nika z triumfem wymienili spojrzenia. Marcel schował głowę między ramionami i rozejrzał się, nie wiedząc co zrobić z wrzeszczącą monetą. -- Ale jazda! -- krzyknął jakiś chłopak patrząc mu przez ramię. -- Skąd to masz? Zanim Marcel zdążył cokolwiek powiedzieć, powstało zbiegowisko. Nikt nie próbował odbierać złodziejowi monety. Wszyscy byli zachwyceni. Zrezygnowany Felix wycofał się do miejsca, gdzie czekali przyjaciele. -- Czy oni nie słyszą, co ona krzyczy? -- zdenerwowała się Nika. -- Jak jesteś niskim nominałem, to nikt nie traktuje cię poważnie -- stwierdził ponuro Net. Moneta powtarzała swoją kwestię coraz ciszej, aż zaczęła chry-pieć. Po minucie zacharczała ostatni raz i umilkła. Marcel spojrzał na Felixa i podszedł do niego. -- Masz zapasowe baterie? -- zapytał. Felix spojrzał na niego z rezygnacją i pokręcił głową. Marcel przyjrzał się monecie z głupkowatym wyrazem twarzy i odszedł. Gdy zniknął za załomem korytarza, zbiegowisko zaczęło się rozpraszać. -- Rodzice musieli go wychowywać bezstresowo -- mruknął ponuro Felix. -- Kupili sobie w sklepiku dwa pączki -- oznajmiła chwilę później Nika, wychylając się za róg.

12 -- Za fałszywą monetę? -- zdziwił się Net Nie jest fałszywa -- oburzył się Felix. -- To prawdziwa moneta, tylko z wkładką. -- No to jesteś biedniejszy o kolejne pięć peelenów. -- Porażka na całej linii -- podsumowała Nika. -- Trzeba wymyślić coś lepszego. -- Wpadnijcie do mnie po lekcjach -- zaproponował Felix. -- Coś pokombinujemy. Usiadł na podłodze, pokręcił z rezygnacją głową i ukrył twarz w dłoniach. Pomyślał, że chciałby żeby byli tu teraz mama, tata i Caban. Potem wstał i poszedł wykupić ze sklepiku swoją monetę z wkładką. * * * Ostatnią lekcją drugiego dnia szkoły była informatyka. Wszyscy siedzieli przed komputerami wokół stołów zestawionych w wielką wyspę. Niki w ogóle nie interesowała lekcja. Z wypiekami na twarzy czytała pod ławką Angielskiego pacjenta" - pasjonującą książkę o wielkiej, romantycznej i nieszczęśliwej miłości. Net znał przedmiot lepiej od nauczyciela. Jedynie Felix starał się wykonywać ćwiczenia, które demonstrował na wielkim ekranie pan Eftep. Nauczyciel był wysoki i chudy, miał wystające zęby i krótko przycięte czarne włosy na małej głowie. Czerwony polar zupełnie nie pasował do czarnych jeansów i butów trumniaków". Felix zdążył już poznać większość nowych kolegów. Największy z całej klasy był Lucjan i na razie to on wiódł prym. Ciemnowłosy Wiktor był znacznie mniejszy, niemal cały czas się uśmiechał i sprawiał wrażenie zawsze chętnego do pomocy. Mały blondyn, Oskar, od początku wyglądał na niezadowolonego ze wszystkiego. Z tego, co zauważył Felix, Oskar musiał mieć wszystko najlepsze. Najlepsze buty, najlepszy zegarek, tornister, długopis. Ta jego ambicja nie dotyczyła jednak samej jego osóby, więc nie wykazywał większego zainteresowania lekcjami. Horacy, niski i krępy, ciemnowłosy chłopiec dotychczas nie wypowiedział chyba ani jednego słowa. Na końcu siedział Klemens, który był tak gruby, że pod szyją robił mu się dodatkowy podbródek. Zawsze miał pod ręką batonik lub paczkę chipsów i ciągle coś żuł albo chrupał. Był jeszcze drobny Kuba, któ- 21 ry maniakalnie interesował się sportem. Z dziewczyn najlepiej prezentowała się Aurelia. Była dosyć wysoka i miała długie kruczoczarne włosy, skręcone w drobne loczki. Zapewne musiała wkładać w tę fryzurę dużo pracy. Do tego miała nieprawdopodobnie białe zęby. Klaudia, długowłosa blondynka, trzymała się zawsze blisko Aurelii i starała się ją naśladować. Były jeszcze: Celina, niska, pucułowata, ale za to sympatyczniejsza od tamtych dwóch razem wziętych i przygarbiona, drobna Zosia, siedząca na końcu cichutko jak myszka. Również urodą przypominała myszkę. -- Zauważyłem, jak Ruben zabrał jakiemuś chłopcu piłkę i gdzieś z nią poszedł -- odezwał się cicho

13 Net, stukając w klawiaturę, by udawać, że coś robi. -- Musiał ją gdzieś schować, bo potem jej już nie miał. -- Mogliśmy o tym wcześniej pomyśleć -- powiedział Felix. -- Muszą mieć w szkole jakąś kryjówkę. -- Dzięki temu nie można im nic udowodnić -- zauważyła Nika, odrywając się na chwilę od lektury. -- Będzie można, jak znajdziemy tę kryjówkę -- szepnął Net. -- Od tego trzeba zacząć! -- Net jest chyba czymś bardzo zajęty -- powiedział pan Eftep patrząc na niego. -- O czym ja przed chwilą mówiłem? -- O sposobie zapisywania informacji na płycie DVD -- odparł bez zająknięcia Net wstając. -- No więc jaki to jest sposób? Net uśmiechnął się i już otwierał usta, by odpowiedzieć, i to ze wszystkimi szczegółami, ale poczuł kopnięcie w kostkę. -- Udawaj kretyna -- syknął w jego kierunku Felix. Net zmarszczył brwi, jakby się nad czymś zastanawiał i odpowiedział niepewnie: -- Magnetyczny? -- Źle, panie Net -- zatriumfował informatyk. -- Optyczny. Zdecydowanie optyczny. Musisz zrozumieć, że komputery to nasza przyszłość. Jak nie nauczysz się z nimi pracować, to niczego w życiu nie osiągniesz. Siadaj. 22 Kręcąc głową i cmokając, z zatroskaną miną wrócił do swojego wykładu. Felix zauważył, że siedzący na wprost nich Lambert gra w ukrytego za monitorem gameboya, ale jednocześnie przytakuje Eftepowi w odpowiednich momentach. To się dopiero nazywa podzielna uwaga. -- Dlaczego mam udawać kretyna? -- zapytał szeptem Net, poprawiając okulary na nosie. -- Żeby nikt cię nie podejrzewał, jak coś zmalujesz -- odparł Felix. -- Ten facet prawdopodobnie zajmuje się szkolnymi komputerami. -- O! To by wyjaśniało, dlaczego tak łatwo obejść zabezpieczenia Net i Felix -- pan Eftep znów podniósł głos. -- Ostatnie ostrzeżenie. Spuścili głowy i zajęli się ćwiczeniami. Nika była na miejscu pierwsza i czytała książkę siedząc na schodach. Obok leżał poobijany rower, który

14 zapewne wiele już przeszedł. Przednia opona była pomarańczowa, tylna czarna i niemal łysa. Nika nawet na wyprawę rowerową założyła martensy, choć zrezygnowała ze spódniczki na rzecz powycieranych spodni nieokreślonego koloru. Włosy spięła z tyłu starą, srebrną spinką z zielonym oczkiem. Felix i Net przyjechali niemal jednocześnie, kilka minut po czasie. Net miał na nosie jaskrawożółte okulary. -- Oglądałem w telewizji program o UFO nad Tatrami -- usprawiedliwił się Felix. -- A potem trochę pobłądziłem. Wysokie budynki zakłócają mi sygnał z satelity... Net uśmiechnął się, jakby usłyszał dowcip, i powiedział: -- Ja musiałem wrócić po kask. Jak będę jeździł bez, to będę miał szlaban na rower. -- Ty też powinnaś mieć kask -- dodał Felix patrząc na Nikę. -- Zepsułby mi fryzurę -- odparła wzruszając ramionami. Potem spojrzała na rower Felixa i uniosła brwi. Dopiero po chwili Net powiódł wzrokiem w ślad za jej spojrzeniem. Faktycznie, coś się tu nie zgadzało. Felix siedział na stojącym 23 w miejscu rowerze, ale nie podpierał się nogą! Nie mógł już dłużej udawać, że nie widzi ich zdziwionych spojrzeń. -- Mój wynalazek -- powiedział i popukał w niewielkie półokrągłe pudełko pod siodełkiem. -- Czujnik przechyłu, silnik elektryczny i koło zamachowe -- żyrostat. Akumulator ładuje się podczas hamowania. -- Sam to zrobiłeś? -- zapytał z niedowierzaniem Net. -- Jakiego procesora użyłeś? -- Już mówiłem, nie znam się na komputerach. To prosty układ elektryczny. Początkowo używałem wysuwanych automatycznie kółek, ale... głupio to wyglądało. Tak jest znacznie lepiej. Gdy rower zaczyna się minimalnie przechylać, wykrywa to czujnik i uruchamia silnik z kołem zamachowym. To tak, jakbyś stał na linie i machał rękami dla złapania równowagi. -- Bez komputera? -- Net ukucnął obok i przyjrzał się bliżej wynalazkowi. -- Warto było? -- zapytała Nika z niedowierzaniem. -- Tyle roboty, żeby się nie podpierać nogą? -- Zależy jak na to patrzeć -- odparł Felix. -- Ty wkładasz dużo pracy we fryzurę. -- Włosy same mi się tak kręcą! -- zaprotestowała oburzona Nika. I Net, i Nika musieli sami się przekonać, że urządzenie naprawdę działa. Net obejrzał dokładnie cały rower i zwrócił uwagę na małe coś przypięte do kierownicy, obok zestawu przełączników. Wyglądało, jak

15 bardzo stary telefon komórkowy. Wyświetlacz i kilka przycisków. -- To ty poważnie mówiłeś z tym satelitą -- zdziwił się Net. -- To GPS*! -- Wprowadziłem do niego trasę z domu do szkoły -- powiedział Felix -- i dzięki temu się nie gubię. Net był pod wrażeniem, ale nic więcej już nie powiedział. Wsiedli na rowery i ruszyli, starając się omijać bardziej ruchliwe ulice. * GPS - [czyt.: dżi-pi-es] system nawigacji satelitarnej. Urządzenie wielkości telefonu komórkowego odbiera sygnały z satelitów, dzięki czemu potrafi ustalić własną pozycję z dokładnością do kilku metrów. System należy do Departamentu Obrony USA. 24 Podróż zajęła im prawie godzinę. Dom Felixa stał przy ulicy Serdecznej, na przedmieściach, w okolicy, gdzie jest tyle przestrzeni, że budynki nie muszą stykać się bocznymi ścianami. Piętrowy dom był stary, miał spadzisty dach, dziwnie błękitny i błyszczący, oraz małą, obrośniętą dzikim winem werandę od frontu. Do domu przylepiony był spory garaż, a z tyłu znajdował się nieduży, zarośnięty drzewami i krzakami ogród. Za tylnym ogrodzeniem, prześwitującym ledwo między gałęziami, zaczynał się las. Felix nacisnął dzwonek przy furtce. Od strony domu rozległo się donośne szczekanie. Przed sąsiednim domem ubrany w dres facet z brzuszkiem mył gąbką błyszczącego Poloneza. Felix ukłonił mu się. -- To pan Sobolak -- wyjaśnił cicho. -- Kupił nowy samochód i teraz codziennie go myje. Jeszcze chwilę czekali, ale najwyraźniej nikogo nie było w domu. Felix otworzył furtkę kluczem. Wszyscy weszli na wyłożoną kamieniami alejkę i zostawili rowery na trawniku. -- Co to za dachówka? -- Net zadarł głowę. -- Wygląda jak szkło. -- Baterie słoneczne -- wyjaśnił Felix. -- W naszym klimacie nie są zbyt wydajne, ale i tak się opłaciło. Weszli na werandę, a Felix nacisnął przycisk na ścianie. Obok przesunęła się metalowa płytka odsłaniając podświetlaną klawiaturę. Felix, udając, że nie zwraca uwagi na zaskoczone spojrzenia, wpisał kod i zamek otworzył się sam. Znaleźli się w wysokim hallu z lustrem w ozdobnych ramach i kilkoma rzeźbionymi krzesłami. -- Usiądźcie, wypuszczę psa -- powiedział Felix. -- Czy to aby konieczne? -- zaniepokoił się Net, ale szybko usiadł, bo Felix już sięgał do klamki drzwi, za którymi podskakiwał pies. -- Nazywa się Caban -- powiedział Felix i wpuścił do pokoju wielką, czarną i kudłatą bestię. -- To czarny terier rosyjski.

16 Pies szczeknął raz, ale tak, że zatrzęsły się szyby i nieufnie podszedł do Niki i Neta. Obwąchał ich, po czym zaczął machać króciutkim ogonkiem Pierwszy etap za nami -- oznajmił Felix. -- Możecie wstać, ale bez gwałtownych ruchów. -- Ja sobie tu trochę posiedzę -- powiedział Net dziwnie piskliwym głosem. -- On coś w ogóle widzi przez te kudły? -- zapytała Nika nachylając się nad psem i drapiąc go za uchem. Caban sam nadstawiał łeb, podając do pieszczoty najwłaściwsze miejsca. -- Chodźcie do kuchni -- powiedział Felix. -- Tylko... nie przestraszcie się. -- Ja już się boję -- powiedział Net i wstał ostrożnie, obserwując psa. -- Nie jestem pewien, czy on jest do mnie odwrócony gryzącą stroną. Pies ponownie zamachał ogonem. Dzięki temu machaniu widać było przynajmniej, gdzie ma tył. -- Jeszcze nigdy nikogo nie ugryzł. -- Więc nie prowokujmy zmian -- odparł Net, ale wraz z Niką czujnie ruszył za Felixem. Kuchnia wyglądała niezwykle. Przypominała magazyn na wpół rozebranych urządzeń. Goście usiedli przy stole, a Felix włączył zaparzacz herbaty. Zaparzacz miał wielkość przenośnego telewizora i wyglądał jak coś, z czego zdjęto część obudowy i wymontowano połowę części. Z wnętrza dochodziły dźwięki przesuwających się i obracających mechanizmów. Ze szczeliny w dolnej części urządzenia wysunęła się metalowa łapka trzymająca spodeczek. Postawiła go na blacie przed urządzeniem. Druga, podobna łapka sięgnęła po filiżankę i wsunęła ją pod otwór dyszy. Rozległ się szum wrzącej wody i po chwili parujący płyn wypełnił filiżankę. Łapka postawiła filiżankę na spodeczku i przesunęła w bok. Zaparzacz zrobił to samo z kolejnymi dwiema filiżankami. Felix przeniósł naczynia na stół i postawił przed gośćmi. Nika pierwsza elegancko uniosła do ust filiżankę i ostrożnie wypiła łyk. -- Bardzo dobra -- przyznała. -- Ale czy zwykły czajnik nie byłby prostszy? Najbardziej wyczesana kuchnia, jaką widziałem -- ocenił Net, rozglądając się. -- Jak to wszystko działa bez komputerów? Felix postawił na stole miskę z chipsami i usiadł. -- Mój tata jest wynalazcą -- wyjaśnił. -- To, co tu widzicie, to urządzenia, które pewnie nigdy nie wejdą do seryjnej produkcji. Konstruuje je dla własnej przyjemności. Wszystko mechaniczno-- elektryczne. Bez komputerów.

17 Goście chrupali chipsy, popijali herbatą i oglądając wynalazki próbowali domyśleć się ich przeznaczenia. -- Koszty naszej operacji wzrosły znacząco -- odezwał się w końcu Felix. -- A cierpi na tym mój budżet Dobra -- przyznał Net. -- Zrobimy zrzutkę. Już liczę... Wyjął minikomputer, ale Felix go powstrzymał. -- Chodzi mi o to, że musimy nie tylko wymyślić sposób ich ukarania, ale i odzyskać pieniądze. -- Twoje pieniądze już wydali -- zauważyła Nika. -- Możemy im odebrać tylko pieniądze, które zabrali komuś innemu. -- A czy to ma znaczenie do kogo należała jakaś moneta wcześniej? -- zapytał Net, wpychając w usta kolejnego chipsa. -- To ma znaczenie -- odparła -- bo to nie będą pieniądze Felixa. -- Pieniądze to rzecz umowna -- upierał się Net, wypluwając niechcący kilka okruszków na stół. -- Liczy się suma. Rozległ się dzwonek do drzwi. Caban poderwał się, zaczął merdać krótkim ogonem i popiskiwać, jak szczeniak. -- Babcia -- wyjaśnił Felix, obserwując zachowanie psa. -- Babcia Lusia. Zejdźmy jej z oczu, bo jak nie, to zaraz zacznie nas karmić Nie lubisz swojej babci? -- zdziwiła się Nika. -- Bardzo lubię -- zaprotestował Felix -- ale jest nadopiekuńcza i myśli, że wciąż mam sześć lat. Zerknął na monitor wiszący na ścianie i przyciskiem otworzył furtkę. Caban, szczekając radośnie,'pobiegł wielkimi susami do hallu. -- Poznaj moich przyjaciół, babciu -- powiedział, gdy weszła do domu. -- Nika i Net. Ukłonili się i przywitali. Babcia Lusia wyglądała tak, jak powinna wyglądać wzorcowa babcia. Pełne dobroci spojrzenie, siwiuteń- 27 kie włosy spięte w kok i mocno zaokrąglona sylwetka. Ciągnęła za sobą osobliwej konstrukcji dwukołowy wózek, w którym, w trzech kontenerach, znajdowały się torby z zakupami. -- To my pójdziemy do piwnicy -- powiedział Felix, dając przyjaciołom dyskretne, ponaglające znaki. -- Zaczekajcie skarbeńki -- powiedziała babcia. -- Może coś zjecie? Mam w lodówce pyszniutkie

18 gołąbki. A może wolicie zupkę pomidorową? Jest też kapuśniaczek i kurczak. Ziemniaczki zaraz upiekę Naprawdę dziękujemy. Już jedliśmy. -- Pewnie chipsy -- westchnęła babcia, wieszając płaszcz. Pomogli jej zanieść torby do kuchni i po cichu ulotnili się do hallu. Caban spał już przy ścianie, nie zwracając na nic uwagi, tym samym udowadniając, że uznał Neta i Nikę za przyjaciół domu. Wyglądał teraz jak wielki czarny kłąb włosów zmieciony na kupkę w salonie fryzjerskim. -- Kiedyś mieliśmy sąsiadów, których pies nazywał się Wyziew -- powiedział cicho Net. -- Tak mu jechało z pyska, że zeza można było dostać. Już ze dwa razy miał walizki wystawione przed drzwi, ale szkoda im się robiło. -- Caban dostaje tic-taki -- odparł Felix, już na schodach do piwnicy. -- A tata czasem myje mu zęby. Źle się do tego zabieramy... Mówię już o Marcelu i Rubenie. Zobaczmy najpierw, co mamy do dyspozycji. Sprowadził ich do sporego warsztatu, mieszczącego się w piwnicy. -- Łał! -- krzyknął z podziwem Net. Wyprzedził Nikę i stanął na środku, nie wiedząc od czego zacząć. -- Wygląda, jakby rozbiła się tu ciężarówka wioząca złom z konsternacją stwierdziła Nika. -- Nie czujesz klimatu Net lekceważąco machnął ręką. Pod ścianą, w której znajdowało się kilka małych okienek, stał długi stół z najróżniejszymi narzędziami. Przy pozostałych trzech ścianach stały solidne regały, aż do sufitu zastawione pudłami i fragmentami najróżniejszych mechanizmów. Były tu modele samolotów, małe roboty, telewizor, głowa manekina, ale większość przedmiotów wyglądała jak skrzyżowanie urządzeń kuchennych ze zraszaczami 28 do trawników i częściami samochodowymi. Nieraz były to zupełnie niezidentyfikowane wiązki przewodów, silniki i tryby. Urządzenia wyglądały przeważnie na niedokończone lub uszkodzone. W kącie oparta o ścianę stała zakurzona mechaniczna ręka, a obok niej coś, co mogło być modelem wojskowej amfibii. W cieniu, obok schodów, które musiały prowadzić wprost do garażu, przykryty szmatą stał człekokształtny robot wielkości dorosłego mężczyzny. Nika zerknęła na jedną z półek, pisnęła cicho i cofnęła się. -- Tam jest pająk-gigant -- szepnęła. -- To robot kroczący -- wyjaśnił Felix i zdjął z półki czarny mechanizm wielkości discmana z ośmioma metalowymi odnóżami. -- Przydatny, jak coś wpadnie pod kanapę.

19 Teraz widać było, że to mechanizm, ale dziewczyna i tak nie chciała nawet na niego spojrzeć. Obok pająka" stał mały pojazd gąsienicowy z długą anteną, kulka z wystającymi antenkami, coś co wyglądało jak mechaniczny wąż i para półokrągłych, karbowanych klocków wielkości dłoni. -- Hopsasy -- wyjaśnił Felix. -- Czyli obcasy na sprężynach. -- Tu są też myszy -- pisnęła Nika. Felix zbliżył się do leżących w ciemności nieruchomych białych myszek i oświetlił je latarką. Natychmiast zaczęły popiskiwać i krążyć po półce. Gdy dojeżdżały do krawędzi albo do ściany - zawracały. -- Co jest w tym czarnym pudełku? -- zapytała Nika, odsuwając się od myszy. -- Negatywka. To takie coś, jak pozytywka, ale gra heavy metal. Prezent dla niegrzecznych dzieci. -- A to? -- Mechaniczny pies. Moje dzieło, prawie go skończyłem. -- Twój tata nie ma nic przeciwko temu, że wchodzisz do jego pracowni? -- zapytała Nika. -- Nie ma, o ile nic nie ruszam -- odpadł Felix i wywalił zawartość dużego kartonu wprost na podłogę. -- Ale prawdziwą pracownię ma w instytucie. Tutaj wyżywa się po pracy. -- Musi być maniakiem -- powiedziała Nika Jest -- przyznał Felix. -- Wystarczy, że siedzi w jednym miejscu dłużej niż pięć minut i już zaczyna coś konstruować z tego, co ma pod ręką. Kiedyś musiał spędzić noc na lotnisku pod Paryżem i przerobił dwa rzędy krzesełek na huśtawkę i zjeżdżalnię dla dzieci. Hm... Zresztą, jak się lepiej zastanowić, mógł tę historię zmyślić. Jest trochę zakręcony, czasem nie wiadomo, co jest prawdą, a co żartem. Zdjął z regału tekturowe pudełko. Wyciągnął z niego mały helikopter, który razem ze śmigłem mieścił się na dłoni. -- To mikrohelikopter -- powiedział. -- Zdalnie sterowany szpieg. Z przodu ma kamerę mniejszą od paznokcia. Możemy nim śledzić ruchy wroga. Gdy pomalujemy go na biało, nie będzie się rzucał w oczy na tle sufitu. Sięgnął po kolejne pudełko i wyciągnął z niego długopis z przewodem zakończonym małą słuchawką, jak od walkmana. -- Mikrofon kierunkowy -- wyjaśnił, biorąc następne pudełko. -- Czy twój tata zaopatruje agentów Jej Królewskiej Mości? -- zapytał Net, z każdą chwilą coraz bardziej zafascynowany. -- Nie wszystko nadaje się dla Jamesa Bonda -- uśmiechnął się Felix. -- To tutaj -- wyjął szary

20 podłużny przedmiot z gumowym wałkiem na końcu -- to przyrząd do wyciągania x" przed nawias. Tata zrobił go kiedyś, żeby zdenerwować kilku profesorów, którzy krytykowali jego pracę. Oczywiście nie działa. Wyciągał i pokazywał kolejne wynalazki. Kieszonkowe solarium, klimatyzacja do butów, latarka na baterie słoneczne, aparat do gaszenia zapałek, mikromyśliwiec do zwalczania komarów, samojezdna golarka i tak dalej. Net przyglądał się gadżetom z coraz szerzej otwartymi oczami. -- Aparat do gaszenia zapałek? -- zdziwił się. -- Przecież to idiotyczne. -- Być może -- przyznał Felix. -- Tata często traktuje swoje wynalazki jako ćwiczenie. Najpierw wymyśla czynność, jaka jest do zrobienia, a potem konstruuje urządzenie, które wykonuje ją lepiej. -- Ale gaszenie zapałek? Jeśli gasisz zapałkę machając nią, to może ci się wyślizgnąć i pożar gotowy. Net pokręcił głową. -- A latarka na baterie słoneczne? -- nie dawał za wygraną. -- Po co komu latarka, która może świecić tylko gdy jest słońce? -- To nie tak. Ona się tylko ładuje na słońcu. Potem może świecić w ciemności. -- Dajcie spokój -- przerwała im Nika, znacznie mniej zainteresowana gadżetami. -- Zastanówmy się, co może się nam przydać. -- Po pierwsze będziemy potrzebować centrum dowodzenia -- powiedział Felix. -- Proponuję strych. Stamtąd najlepiej będzie działało zdalne sterowanie. -- Masz już jakiś plan? -- zapytał Net. Felix sięgnął po notes z odrywanymi kartkami, wyciągnął z kieszeni pióro, odkręcił skuwkę i zaczął pisać. -- Pierwszy etap operacji, to przygotowanie naszej kwatery. Punkt drugi, to zlokalizowanie kwatery wroga. Trzeci punkt -- odbicie zakładników... to jest... odzyskanie skradzionych przedmiotów. Czwarty punkt -- danie wrogowi nauczki. Ten punkt wymaga osobnego przemyślenia To już coś -- powiedział Net. -- Od czego zaczniemy? -- Od początku -- trzeźwo zauważyła Nika, której zabawa zaczynała się podobać. -- Zrealizujemy punkt pierwszy w poniedziałek po lekcjach i potem pomyślimy co dalej.

21 * * * Wieczorem Felix siedział z tatą w salonie i oglądali w telewizji program informacyjny. Automatyczny odkurzacz myszkował pod fotelami, szumiąc cicho. -- Jak wiesz, Gang Niewidzialnych Ludzi obrabował bank, w którym pracuje mama -- odezwał się tata, starając się nie okazywać radości. -- Jedynym świadkiem jest jakaś sprzątaczka, ale ma taką sklerozę, że cudem pamięta własne imię. Powiedziała, że bandyci weszli przez schowek na szczotki, a to przecież niemożliwe. 31 Szefa gangu szuka cała policja, a nawet Interpol. Facet nazywa się Morten i jest niezwykle niebezpieczny. Sytuacja jest niewesoła. -- To dlaczego się cieszysz? -- zapytał Felix. -- Wreszcie, po dwóch dniach, zadzwonili do mnie z Ministerstwa Spraw Specjalnych. Chcą mojej pomocy, pod warunkiem że przeproszę ministra i jego żonę. O tych dwóch doradcach nie wspomnieli. -- Przeprosisz? -- Już przeprosiłem. Oficjalnie i kilka razy nieoficjalnie. -- A jak zamierzasz pomóc ich złapać? -- To nie jest proste. -- Tata podrapał się za uchem. -- Myślę nad tym ciągle. Działają na terenie całego miasta. Pojawiają się w banku dosłownie znikąd, przed otwarciem, po zamknięciu lub w czasie przerwy na lunch i nie starają się nawet wyłączyć alarmu. Nim przyjedzie policja, uciekają furgonetką. Furgonetka nagle, w samym środku policyjnej obławy skręca w boczną uliczkę i... znika. Nikt nawet nie jest w stanie podać ich dokładnych rysopisów. I tak za każdym razem. Dlatego nazwano ich Niewidzialnymi Ludźmi. -- Jak mogą tak po prostu pojawiać się albo znikać? -- zdziwił się Felix. Tata wzruszył ramionami, ale wciąż się uśmiechał. -- Gdyby policja to wiedziała, nie potrzebowaliby mojej pomocy. * * * Lekcje w poniedziałek ciągnęły się niemiłosiernie. Na szczęście pierwszy był raczej przyjemny angielski. Pani od angielskiego, Christina, zamiast kazać im wkuwać gramatykę, próbowała namówić wszystkich do zwykłej rozmowy. Była chyba najlepszą nauczycielką angielskiego, jaką kiedykolwiek mieli. Niemal nie znała polskiego, albo udawała, że nie zna. Tak więc siłą rzeczy najprostsze pytanie o cokolwiek było jednocześnie ćwiczeniem. Była miła i bardzo cierpliwa, co mogło dziwić, bo miała nie więcej niż dwadzieścia lat. Jak można się było zorientować, jej pasją było uczenie najbardziej klasycznego, brytyjskiego akcentu i starannej wymowy. Inną

22 32 jej pasją było hodowanie długich, czarnych włosów, które błyszczały jak jedwab. Większość uczniów nie dokonała jeszcze wyboru dodatkowego języka obcego. Mógł to być niemiecki, francuski, włoski lub hiszpański. -- Założę się, że hiszpańskie dzieci nie muszą się uczyć polskiego -- narzekał Net na przerwie, gdy stali przed tablicą ogłoszeń. -- Nie wiem, co wybrać. Mógłbym się uczyć... eskimoskiego. Pewnie jest bardzo prosty. -- Musimy jeszcze wybrać zajęcia dodatkowe -- przypomniała Nika. -- Wybierzmy coś, na co będziemy mogli chodzić razem. Myślałam o historii Zaśniemy -- skrzywił się Felix. -- Spójrzcie na listę, nic tam nie ma. Kurs kroju i szycia, coś co się nazywa Zostań mistrzem ori-gami", nauka gotowania Pomóż mamie", kurs tańców ludowych. Na szachy chyba się nie zapiszemy, zajęcia ze śpiewu też odpadają. Może fizyka? -- Ja nie wytrzymam -- szybko zaznaczyła Nika. -- Może matma? -- powiedział Net. -- Mam w głowie cały program matematyki dla gimnazjum, aż do końca. -- Po co ci zajęcia dodatkowe z matmy, jak jesteś z niej dobry? -- zdziwiła się Nika. -- Żeby się nie przemęczać. A co innego zostaje? Z informatyki by mnie wyrzucili za wybuchy śmiechu. Jest jeszcze trochę czasu na zastanowienie. Obok stał zrozpaczony Kuba. Zdaje się miał problemy decyzyjne, a taka ilość możliwości wyboru kompletnie go przerosła. * * * Z trudem dobrnęli do ostatniej lekcji -- geografia zapowiadała się interesująco, niestety w połowie pani Konstancja Konstantyno-polska zaczęła wywoływać uczniów do tablicy, by wskazywali na mapie miasta, których nazwy podawała. Celina, wywołana jako trzecia, wygramoliła się z trudem zza swojego stołu, obciągając na okrągłym brzuszku kusy, różowy sweterek. Zawadziła szpiczastym bucikiem o podest przed tablicą i runęła jak długa wprost przed stopy nauczycielki. -- Wygodniej ci będzie odpowiadać na stojąco -- poradziła pani Konstancja, której nie drgnął ani jeden mięsień twarzy. Przez salę przebiegły stłumione chichoty. -- Ale rwie się do odpowiedzi -- skomentowała cicho Aurelia. -- Każdym kilogramem swojego ciała.

23 -- O jeden batonik za daleko -- dramatycznie oznajmił Net. Nika spiorunowała go wzrokiem. Celina wstała i przygnębiona musiała wskazać aż trzy miasta. Na koniec nauczycielka zapowiedziała, że za tydzień będzie test i wszyscy muszą znać na pamięć nazwę stolicy, język urzędowy i liczbę mieszkańców każdego z państw Ameryki Południowej. W całej klasie zapanowała ponura atmosfera. Tylko Felix i Net nie stracili humoru. Wymienili porozumiewawcze spojrzenia i uśmiechnęli się tajemniczo. -- Dyktafon cyfrowy i bezprzewodowe słuchawki -- powiedział Felix po dzwonku, jakby to wszystko wyjaśniało. Nika nie wiedziała co to jest, ale podejrzewała, do czego służy. -- Chcecie ściągać? -- zapytała z niedowierzaniem. -- Czemu nie? -- Net był zdziwiony. -- W jakim celu mam znać liczbę mieszkańców Chile albo Ekwadoru? Wiem, gdzie to sprawdzić w ciągu kilkunastu sekund. -- Może chodzi o ćwiczenie pamięci? -- Znam na to sto lepszych sposobów. Mam w głowie adresy i konfiguracje wszystkich ważniejszych wyszukiwarek internetowych, serwerów pocztowych, pamiętam kody dostępu... Jeśli chodzi o zajęcia dodatkowe, to geografia też odpada. -- Jak nie będziesz się uczył, to zostaniesz kretynem -- podsumowała Nika. Gdy zabrzmiał ostatni dzwonek, trójka przyjaciół po kryjomu przedostała się na wąskie schody prowadzące na strych. Drzwi były zamknięte na solidny zamek No to kapota -- oznajmił Net. -- Odwołujemy akcję i będziemy tamtych dwóch omijać łukiem. -- Niekoniecznie -- powiedział powoli Felix, grzebiąc w plecaku. Wyciągnął stamtąd metalowy przedmiot przypominający bardzo grube pióro wieczne. Zdjął skuwkę i zatknął ją z drugiej strony. -- Chcesz napisać podanie do Stokrotki o udostępnienie nam strychu na tajną siedzibę? -- zapytał Net. -- To klucz uniwersalny -- odpowiedział Felix i nacisnął przycisk z boku przedmiotu. Z wąskiej przedniej części, z cichym szczęknięciem wysunęło się w różnych kierunkach kilkanaście blaszek. Felix uśmiechnął się, schował blaszki, włożył klucz do zamka i naciskając kilkakrotnie przycisk kręcił kluczem, aż dało się słyszeć przesuwające się zapadki. Wtedy wyjął klucz i przyjrzał się układowi blaszek. -- Zapamiętał wzór zamka -- powiedział. -- Wieczorem dorobię dla nas zwykłe klucze.

# data[].attributes.attachment_link.title
Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi - PDF Darmowe pobieranie

# data[].attributes.attachment_link.description
1 Rafał Kosik Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi dla Jasia Przez szklane drzwi banku wyszedł ostatni klient. Znudzony strażnik zamknął drzwi na klucz, ziewnął, leniwie podciągnął obwieszony bronią pas i sprawdził, czy wszystkie komputery zostały wyłączone oraz czy nikt niepowołany nie pozostał w budynku.

# data[].attributes.body
Zdjęcie notatki wyślij na adres b.kuduk@adres.pl lub za pomocą aplikacji Messenger

# data[].attributes.attachment_link.title
Kosik Rafal - Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi

# data[].attributes.headline
Spróbuj stworzyć w zeszycie profile bohaterów: 

# data[].attributes.subject
Spróbuj stworzyć w zeszycie profile bohaterów: 

# data[].attributes.body
Zapisz imię i nazwisko, wiek, miejsce zamieszkania, rodzinę, zainteresowania osiągnięcia, uzdolnienia, co jego lub ją wyróżnia, z czym ma problemy?

# data[].attributes.body
Możesz stworzyć coś na wzór załączonej karty pracy, ale niech to będzie w Twoim zeszycie.

# data[].attributes.body
Przyślij pracę na adres b.kuduk@adres.pl

# data[].attributes.headline
Rafał Kosik napisał książkę "Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych" ludzi dla swojego małego synka. R.Kosik pisał książki sience fiction dla dorosłych. Seria o Felixie, Necie i Nice szybko zdobyła popularność wśród młodzieży. Ma już 13 tomów. 

# data[].attributes.subject
Rafał Kosik napisał książkę "Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych" ludzi dla swojego małego synka. R.Kosik pisał książki sience fiction dla dorosłych. Seria o Felixie, Necie i Nice szybko zdobyła popularność wśród młodzieży. Ma już 13 tomów. 

# data[].attributes.body
Wasze notatki, które przysłaliście, są bardzo dobre. Nic nie musicie zmieniać.

# data[].attributes.body
Naszym bohaterom Felixowi, Netowi i Nice towarzyszą wynalazki. Są dobre i pomocne ale bywają i złośliwe i niebezpieczne. Pamiętasz je? Cybermucha, czy sztuczna inteligencja Morten (wróg)i Manfered (przyjaciel)?

# data[].attributes.body
Wyobraź sobie, ze masz zgłosić do biura patentowego dowolny wynalazek. Wymyśl coś super, ale możliwe do wykonania i o ciekawym zastosowaniu! Wypełnij kartę zgłoszeniową i spróbuj skonstruować ten wynalazek.
MASZ CZAS DO 6.04.2020

# data[].attributes.headline
 Spójrz na rysunki: Możesz je ponumerować, przerysować lub wydrukować tę kartkę. Jak chcesz i jakie masz możliwości. 

# data[].attributes.subject
 Spójrz na rysunki: Możesz je ponumerować, przerysować lub wydrukować tę kartkę. Jak chcesz i jakie masz możliwości. 

# data[].attributes.body
W zeszycie odpowiedz z jakimi wydarzeniami kojarzą ci się...

# data[].attributes.headline
Porozmawiamy o nich i obejrzymy je po powrocie do szkoły. Jeśli chcesz, możesz przysłać mi zdjęcie swojego projektu. Najciekawsze pokażemy na stronie internetowej szkoły.

# data[].attributes.subject
Porozmawiamy o nich i obejrzymy je po powrocie do szkoły. Jeśli chcesz, możesz przysłać mi zdjęcie swojego projektu. Najciekawsze pokażemy na stronie internetowej szkoły.

# data[].attributes.headline
TEMAT:  WIECIE, CO BYŁO PIERWSZEGO KWIETNIA? 

# data[].attributes.subject
TEMAT:  WIECIE, CO BYŁO PIERWSZEGO KWIETNIA? 

# data[].attributes.body
Cele:

redagujesz notatkę

czytasz i interpretujesz utwór poetycki

analizujesz budowę wiersza

# data[].attributes.headline
O historii tego dnia poczytaj tu (nie musisz czytać wszystkiego, przejrzyj ten materiał, tak, żeby móc odpowiedzieć na kilka pytań). 

# data[].attributes.subject
O historii tego dnia poczytaj tu (nie musisz czytać wszystkiego, przejrzyj ten materiał, tak, żeby móc odpowiedzieć na kilka pytań). 

# data[].attributes.headline
Zrób w zeszycie krótką notatkę, w której opowiesz na pytania:Na czym polega zwyczaj? Jakie ma nazwy w innych krajach? 

# data[].attributes.subject
Zrób w zeszycie krótką notatkę, w której opowiesz na pytania:Na czym polega zwyczaj? Jakie ma nazwy w innych krajach? 

# data[].attributes.body
Podpowiedź

# data[].attributes.headline
Przeczytajmy wiersz Jana Brzechwy. Pamiętacie tego autora? Tak, to poeta, który napisał Lokomotywę, Entliczek-Pentliczek czy Kaczkę Dziwaczkę.Dziś jego wiersz Prima aprilis

# data[].attributes.subject
Przeczytajmy wiersz Jana Brzechwy. Pamiętacie tego autora? Tak, to poeta, który napisał Lokomotywę, Entliczek-Pentliczek czy Kaczkę Dziwaczkę.Dziś jego wiersz Prima aprilis

# data[].attributes.headline
Na czym polega żart w tym utworze?Jakie cechy mają zwierzęta, np. tygrys, czy żyrafa? Czy coś się czasem nie pomieszało? Spróbuj odpowiedzieć na te pytania w zeszycie. 

# data[].attributes.subject
Na czym polega żart w tym utworze?Jakie cechy mają zwierzęta, np. tygrys, czy żyrafa? Czy coś się czasem nie pomieszało? Spróbuj odpowiedzieć na te pytania w zeszycie. 

# data[].attributes.body
A jak zbudowany jest ten utwór?

Wiersz ma ….strofy a w każdej po ...wersy. A teraz liczymy sylaby, można klaskać :) W pierwszym wersie...sylab, w drugim....sylab...w trzecim znów..... a w czwartym....

Wyszło 10 i 9? jak nie, to licz jeszcze raz :)

# data[].attributes.headline
Obejrzyj fotografie. Wybierz tę, która podoba się ci najbardziej. Ułóż dialog o zabawnej (tak, żeby nie przekraczać granic dobrego smaku) treści między sportretowanymi na niej postaciami. Pamiętaj o poprawnym zapisie dialogu - to będzie oceniane.   Zapisz  propozycje w zeszycie.

# data[].attributes.subject
Obejrzyj fotografie. Wybierz tę, która podoba się ci najbardziej. Ułóż dialog o zabawnej (tak, żeby nie przekraczać granic dobrego smaku) treści między sportretowanymi na niej postaciami. Pamiętaj o poprawnym zapisie dialogu - to będzie oceniane.   Zapisz  propozycje w zeszycie.

# data[].attributes.body
Pamiętaj, żeby podać nr fotografii
1-lwy
2-koty
3 - świnka i cielę

# data[].attributes.headline
Wyślij zdjęcie pracy na adres b.kuduk@adres.pl W tytule e-mail napisz swoje imię i nazwisko. 

# data[].attributes.subject
Wyślij zdjęcie pracy na adres b.kuduk@adres.pl W tytule e-mail napisz swoje imię i nazwisko. 

# data[].attributes.headline
Kochani uczniowie, ten wynalazek z projektu, to ma być coś, co sami wymyślicie i ZROBICIE! Jakaś prosta rzecz, o ciekawym zastosowaniu. 

# data[].attributes.subject
Kochani uczniowie, ten wynalazek z projektu, to ma być coś, co sami wymyślicie i ZROBICIE! Jakaś prosta rzecz, o ciekawym zastosowaniu. 

# data[].attributes.body
Zobacznie, co zrobili uczniowie z innej szkoły...Nie wiem, jakie jest zastosowanie, ale można się zainspirować.

# data[].attributes.headline
A to wynalazek Waszego kolegi "Organizer na biurko"

# data[].attributes.subject
A to wynalazek Waszego kolegi "Organizer na biurko"

# data[].attributes.body
Temat na 2 godziny lekcyjne.
Cele:

rozpoznajesz fikcję literacką,

znasz cechy gatunkowe powieści,

pracujesz z tekstem lektury,

redagujesz notatkę.

# data[].attributes.headline
Obejrzyj prezentację na temat rodzajów powieści. (nie zapisuj nic, tylko dokładnie przeczytaj całość)

# data[].attributes.subject
Obejrzyj prezentację na temat rodzajów powieści. (nie zapisuj nic, tylko dokładnie przeczytaj całość)

# data[].attributes.body
autor: Magdalena Zaryczańska

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Typy powieści

a

c

b

n

s

start

ZAPOZNAJ SIĘZ INFORMACJAMI UMIESZCZONYMINA SLAJDACH.

Dziś czeka na Ciebie powtórzenie i uzupełnienie wiadomości.

ZNAJDZIESZ TAM INFORMACJE NA TEMAT ZAGADNIENIAORAZ ZADANIADO WYKONANIAW ZESZYCIE.

KLIKAJ W RUCHOME ELEMENTY.

GOTOWY? ZACZYNAMY :)

POWIEŚĆ,czyli GATUNEK EPICKI

01

UTWÓR EPICKI PISANY PROZĄ (MA NARATORA)

WIELOWĄTKOWA FABUŁA

WIELU BOHATERÓW

DŁUŻSZY CZAS AKCJI

ROZBUDOWANE OPISY I DIALOGI

POWIEŚĆ

CECHY GATUNKOWE

W gatunkach epickich zawsze mówi narrator.Może mówić w pierwszej lub trzeciej osobie.Utwory epickie najczęściej pisane są prozą,czyli w formie zdań.

WĄTEK to ciąg zdarzeń dotyczących jednejlub kilku postacii łączących je wzajemnych relacji(np. wątek miłości bohaterów).Wątek jest częścią fabuły, która może byćjedno- lub wielowątkowa.Wyróżnia się wątek głównyoraz wątki poboczne.

Przepisz te informacje do zeszytu.Nie zapomnij kliknąć w wykrzykniki.

01 POWIEŚĆ

01

powieść- gatunek Epicki pisany prozą. dłuższy, wielowątkowy utwór. Zawiera wielu bohaterów oraz rozbudowane elementy opisowe.

Zastanów się, jak uzupełnić definicję. Najedź myszką na prostokąty i sprawdź odpowiedź.

TYPY POWIEŚCI

02

WYRÓŻNIAMY RÓŻNE TYPY POWIEŚCI.

CZY PAMIĘTASZ, JAKIE JUŻ POZNAŁEŚ?

SPRÓBUJ PODAĆ KILKA Z NICH ORAZ TYTUŁY KSIĄŻEK NALEŻĄCYCH DO TYCH RODZAJÓW.

POWIEŚĆ PRZYGODOWA

POWIEŚĆ MŁODZIEŻOWA

TYPY POWIEŚCI

POWIEŚĆ OBYCZAJOWA

POWIEŚĆ FANTASY

POWIEŚĆ HISTORYCZNA

POWIEŚĆ AUTOBIOGRAFICZNA

LITERATURA FAKTU

TYPY POWIEŚCI

POWIEŚĆSCIENCE FICTION

POWIEŚĆ DETEKTYWISTYCZNA

NA PODSTAWIE INFORMACJIZ KOLEJNYCH SLAJDÓW ZRÓB wartościowe NOTATKI.

02

powieść przygodowa

03

powieść przygodowa

OPISUJE WIELE PRZYGÓD, NAJCZĘŚCIEJ PODCZAS PODRÓŻY.

OPISUJE NIEZWYKŁE, NIECODZIENNE WYDARZENIA.

AKCJA JEST SZYBKA, ZMIENNA, WARTKA.

OPISUJE OBCE, EGZOTYCZNE KRAJE (PRZYRODĘ, MIESZKAŃCÓW I ICH KULTURĘ).

NAJCZĘŚCIEJ ADRESOWANA DO MŁODZIEŻY (DOSTARCZA ROZRYWKĘ).

BOHATEROWIE POKONUJĄ TRUDNOŚCI ORAZPRZECIWNOŚCI LOSU I ZDOBYWAJĄ NOWE DOŚWIADCZENIA.

powieść młodzieżowa

04

powieść MŁODZIEŻOWA

GŁÓWNI BOHATEROWIE TO DZIECI I MŁODZIEŻ.

AKCJA ROZGRYWA SIĘ W ŚRODOWISKU MŁODYCH LUDZI: W SZKOLE I DOMU.

UKAZUJE ROZWIĄZANIA TRUDNYCH DLA BOHATERÓW SYTUACJI - UCZY CZYTELNIKA.

UTWÓR OPISUJE PROBLEMY WIEKU DORASTANIA, TAKIE JAK: PIERWSZA MIŁOŚĆ, PRZYJAŻŃ, NIEPOROZUMIENIA Z RODZICAMI.

Najedź myszką na okładki.

powieść fantasy

05

obecność magii

motyw walki dobraze złem

fantastyczne postacii wydarzenia

obecność legend i przepowiedni

określony czas i miejsce akcji

szczegółowo opisany, ale nierealny świat

powieść fantasy

Najedź myszką na obrazki.

powieśćscience fiction

06

fantastyka naukowa

(ang. science fiction)

gatunek literacki, filmowy oraz gier komputerowych o fabule osnutejna przewidywanych osiągnięciach naukii techniki oraz ukazującej ich wpływ na życie jednostki lub społeczeństwa

powieść science fiction

AKCJA ROZGRYWA SIĘ W RZECZYWISTOŚCI, W KTÓREJ TECHNIKA I NAUKA SĄ BARDZO ROZWINIĘTE (PODRÓŻE W KOSMOS, ROBOTY, SZTUCZNA INTELIGENCJA).

BOHATERAMI MOGĄ BYĆ LUDZIE, OBCE RASY LUB MASZYNY.

UKAZUJE MOŻLIWE ZAGROŻENIA ZWIĄZANE Z ROZWOJEM TECHNOLOGII.

powieść detektywistyczna

07

Tematem są dzieje zbrodnii poszukiwań jej sprawcy.Odznacza się żywą akcją.Jest realistyczna.Zawiera powtarzalne schematy.Jej akcja skupiona jest wokół osoby detektywa (profesjonalisty lub amatora).Akcja zmierza do punktu kulminacyjnego, w którym następuje rozwiązanie zagadki.Bohater dochodzi do rozwiązania problemu na drodze dedukcji, czyli wnioskowania.

powieść detektywistyczna(odmiana powieści KRYMINALNej)

powieść oBYCZAJOWA

08

powieść obyczajowa

OPISUJE ŻYCIE LUDZI W DANYM OKRESIE.

POZNAJEMY CODZIENNE ŻYCIE BOHATERÓW - ICH TROSKI, SMUTKI, RADOŚCI I SUKCESY.

AKCJA JEST SPOKOJNA, BEZ ZWROTÓW AKCJI.

BOHATERAMI SĄ TYPOWI PRZEDSTAWICIELE DANEJ GRUPY SPOŁECZNEJ.

powieść AUTOBIOGRAFICZNA

09

powieść obyczajowa

Powieść oparta na prawdziwych wydarzeniach mających miejsce w życiu pisarza.

Powieść taka może zawierać elementy fikcyjne, tj. wydarzenia i sytuacje wykreowane przez pisarza.

Narratorem lub głównym bohaterem powieści jest przeważnie autor.

powieść HISTORYCZNA

10

powieść historyczna

Świat przedstawiony jest połączeniem fikcji literackiej i prawdy historycznej,autor stara się przedstawić świat utworu w zgodzie z realiami opisywanej epoki (czerpie informacje z różnych źródeł).

powieść historyczna

przedstawia dzieje odległe pisarzowi(minimum 100 lat, aby „historia oceniła już te wydarzenia");pisana na podstawie wielu źródeł (dokumentów); występują postaci i wydarzenia autentyczne (historyczne); na tle wydarzeń historycznych działają postaci fikcyjne; szerokie tło historyczne (obyczaje, zwyczaje, rozrywki, ubiory, sposoby walki, broń, mentalność bohaterów, opisy miast, struktura społeczna); język nasycony archaizmami w zakresie słownictwa i budowy składniowej (stylizacja archaiczna);

lITERATURA FAKTU

11

literatura faktu

Inne przykłady: pamiętnik, list, biografia, reportaż.

Relacje i opisy nie są obiektywne, ponieważ ich autorzy w rozmaity sposób postrzegają rzeczywistość.

Dokument, któremu nadano formę powieści.

Nie ma tam fikcji literackiej, autor jest wyjątkowo wierny faktom - opowiada o prawdziwych ludziach oraz autentycznych wydarzeniach..

a

c

b

n

s

Zadanie

Wyobraź sobie,że jesteś pisarzem.

Jaki typ powieści chciałbyć napisać?

Uzasadnij odpowiedźw pięciu zdaniach.

dZIĘKUJĘ!

# data[].attributes.attachment_link.description
Typy powieści a c b n s start ZAPOZNAJ SIĘZ INFORMACJAMI UMIESZCZONYMINA SLAJDACH. Dziś czeka na Ciebie powtórzenie i uzupełnienie wiadomości. ZNAJDZIESZ TAM INFORMACJE NA TEMAT ZAGADNIENIAORAZ ZADANIADO WYKONANIAW ZESZYCIE. KLIKAJ W RUCHOME ELEMENTY. GOTOWY?

# data[].attributes.body
Wykorzystując informacje z podanej definicji, uzasadnij, że książka Felix, Net i Nika to powieść. Zapisz to uzasadnienie w zeszycie oraz definicję:

# data[].attributes.headline
Przeanalizujmy, jak to jest w naszej lekturze.Przerysuj tabelę do zeszytu.

# data[].attributes.subject
Przeanalizujmy, jak to jest w naszej lekturze.Przerysuj tabelę do zeszytu.

# data[].attributes.body
Wpisz do tabeli podane przykłady i znajdź ich więcej.

# data[].attributes.headline
Zastanów się, jakie znasz rodzaje powieści? Wypisz je. 

# data[].attributes.subject
Zastanów się, jakie znasz rodzaje powieści? Wypisz je. 

# data[].attributes.body
Wypisz rodzaje powieści.

# data[].attributes.headline
CO POWINNO BYĆ W ZESZYCIE POD TEMATEM DZISIEJSZEJ LEKCJI?

# data[].attributes.subject
CO POWINNO BYĆ W ZESZYCIE POD TEMATEM DZISIEJSZEJ LEKCJI?

# data[].attributes.body
definicja powieści;

uzasadnienie, że książka Felix, Net i Nika to powieść;

definicja fikcji literackiej;

uzupełniona tabela;

polecenie pracy domowej.

# data[].attributes.headline
Zdjęcie notatek i pracy domowej wyślij na e-mail b.kuduk@adres.pl lub za pomocą Messengera

# data[].attributes.subject
Zdjęcie notatek i pracy domowej wyślij na e-mail b.kuduk@adres.pl lub za pomocą Messengera

# data[].attributes.headline
Temat: Święty poeta – wspomnienie o Janie Pawle II. 

# data[].attributes.subject
Temat: Święty poeta – wspomnienie o Janie Pawle II. 

# data[].attributes.body
2 kwietnia przypada rocznica śmierci wyjątkowego poety. Człowieka, którego ludzie wspominają jako księdza, papieża, modlą się do niego, do świętego.

Nie wiem, czy wiecie, że Jan Paweł II, Karol Wojtyła był poetą

# data[].attributes.body
Jego wiersze będziecie być może omawiać w szkole ponadpodstawowej. Dziś chciałabym, żebyśmy przeczytali wiersz

Uwielbiam Cię...

# data[].attributes.attachment_link.title
Karolowe Pieśni - Uwielbiam Cię Siano Wonne, Agatka Łabno

# data[].attributes.headline
Zaproście bliskich (tych, których macie w domu rodziców, dziadków) do obejrzenia tego materiału:

# data[].attributes.subject
Zaproście bliskich (tych, których macie w domu rodziców, dziadków) do obejrzenia tego materiału:

# data[].attributes.attachment_link.title
Nie zastąpi Ciebie nikt - Moś, Osińska, Rubiś, Cugowski, Piekarczyk, Ziółko [Lipko, Dutkiewicz]

# data[].attributes.body
Lekcja na dziś - porozmawiajcie z bliskimi o tym człowieku, zapytajcie, czy pamiętają 2 kwietnia 2005 roku. Myślę, że to będą ciekawe rozmowy. Jeśli będziecie chcieli mi o nich napisać, piszcie, jeśli nie, zachowajcie je dla siebie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ortografia obrazkowa  - zasady pisowni ó - część 1

# data[].attributes.attachment_link.title
Dyktanda.net - zwiastuny wiosny - dyktando online.

# data[].attributes.attachment_link.description
Dyktando online pt. Zwiastuny Wiosny. Ćwiczenie rz i ż.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
JPOL_E3_E4_Dodatkowyopiszasobow

grupa 1: stół, kółko, wróg, lód, pióro, przyjaciół, wrócić, skrócić

grupa 2: kwiatów, kolczyków, Kraków, klasówka, siatkówka, Nowakówna

grupa 3: upał, usta, ucho, uwaga, kotu, psu, piecu, sklepu, miodu

grupa 4: maluje, wariuje, wyskakuje, marnuje, obiecuje, opisuje

grupa 5: piegus, opiekunka, rysunek, postura, mamusia, tatuś, malutki

# data[].attributes.attachment_link.title
Nie przelewaj z pustego w próżne, czyli o ó i u

# data[].attributes.attachment_link.description
JPOL_E3_E4_Dodatkowyopiszasobow grupa 1: stół, kółko, wróg, lód, pióro, przyjaciół, wrócić, skrócić grupa 2: kwiatów, kolczyków, Kraków, klasówka, siatkówka, Nowakówna grupa 3: upał, usta, ucho, uwaga, kotu, psu, piecu, sklepu, miodu grupa 4: maluje, wariuje, wyskakuje, marnuje, obiecuje, opisuje grupa 5: piegus, opiekunka, rysunek, postura, mamusia, tatuś, malutki

# data[].attributes.body
Kończymy omawiać lekturę Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi. Zachęcam Was do czytania kolejnych części tej serii.

# data[].attributes.headline
Wypisałeś/wypisałaś rodzaje powieści? Wiem, że większość z Was zrobiła to bardzo dobrze.

# data[].attributes.subject
Wypisałeś/wypisałaś rodzaje powieści? Wiem, że większość z Was zrobiła to bardzo dobrze.

# data[].attributes.body
Sprawdź:

# data[].attributes.body
Przeczytaj cechy gatunkowe i przykłady z lektury. Brakuje rodzajów powieści - uzupełnij ustnie (pomoże ci to w wykonaniu pracy domowej).

# data[].attributes.body
Uzasadnij, podając konkretne przykłady, że książka Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi jest przykładem mieszanki rodzajów powieści.

# data[].attributes.headline
W zeszycie zapisz temat i polecenie pracy domowej. 

# data[].attributes.subject
W zeszycie zapisz temat i polecenie pracy domowej. 

# data[].attributes.headline
Zasady użycia znaków interpunkcyjnych. lekcja 1z2

# data[].attributes.subject
Zasady użycia znaków interpunkcyjnych. lekcja 1z2

# data[].attributes.body
Cele:

znasz zasady  stosowania dwukropka, nawiasów, cudzysłowu, średnika;

znasz zasady stawiania przecinka w zdaniu pojedynczym oraz w zdaniach złożonych;

znasz zasady stosowania cudzysłowu w cytatach;

potrafisz poprawnie używać przecinka, kropki, dwukropka, nawiasów, cudzysłowu, średnika;

# data[].attributes.headline
Ponieważ w waszych pracach często pojawiają się błędy interpunkcyjne, dziś poćwiczymy ich stosowanie.

# data[].attributes.subject
Ponieważ w waszych pracach często pojawiają się błędy interpunkcyjne, dziś poćwiczymy ich stosowanie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dowcipy o interpunkcji, kawały o ortografii, humor korektorów

# data[].attributes.attachment_link.description
Tylko najlepsze dowcipy i kawały. Pozwól sobie na dobry humor!

# data[].attributes.headline
Przypomnij sobie zasady stosowania przecinka. Podręcznik (fioletowy) s.289. Przypomnij sobie!

# data[].attributes.subject
Przypomnij sobie zasady stosowania przecinka. Podręcznik (fioletowy) s.289. Przypomnij sobie!

# data[].attributes.body
Zadanie 3 s.288
Ćwiczenia 1 i 4 s.159 160 zeszyt ćwiczeń

Ćwiczenia on-line

# data[].attributes.body
Dziś temat powtórzeniowy. Niedawno omawialiśmy bajki Ignacego Krasickiego, mówiłam wam, że te utwory będą jeszcze się wielokrotnie pojawiać w waszej edukacji. Dziś podsumowanie -  co wiesz o bajkach?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nie tylko dzieci lubią bajki. Mające ważne przesłanie opowieści, których bohaterami są najczęściej zwierzęta przypominające ludzi, są znane i lubiane od wieków. Za twórcę bajki uważa się greckiego niewolnika Ezopa, który żył w VI wieku p.n.e. Znanymi bajkopisarzami byli też m.in. , Ignacy Krasicki i Adam Mickiewicz.

# data[].attributes.attachment_link.description
Nie tylko dzieci lubią bajki. Mające ważne przesłanie opowieści, których bohaterami są najczęściej zwierzęta przypominające ludzi, są znane i lubiane od wieków. Za twórcę bajki uważa się greckiego niewolnika Ezopa, który żył w VI wieku p.n.e. Znanymi bajkopisarzami byli też m.in. , Ignacy Krasicki i Adam Mickiewicz.

# data[].attributes.headline
Przysłowia z zadania 6 przepisz do zeszytu.

# data[].attributes.subject
Przysłowia z zadania 6 przepisz do zeszytu.

# data[].attributes.body
Nie rób zadań 8 i 9!

# data[].attributes.body
Wprowadzam tu próbną zmianę. Tylko dla klasy 6, dla najstarszych.  Pod każdym elementem lekcji można skomentować, napisać coś. Czy podoba ci się lekcja, zadnie, film, animacja. Czy poradziłeś/poradziłaś sobie z wykonaniem polecenia. Jeśli napotkałeś/napotkałaś jakieś problemy, to jakie.  Pamiętaj, żeby podpisać się w komentarzu. Czekam na twoje komentarze. Jeśli nie masz nic do powiedzenia, nie musisz tam nic wpisywać. Oczywiście nie komentujemy wstecz, czyli zaczynamy  od dziś (15.04.)

# data[].attributes.headline
Temat: Pytam, więc jestem. Jostein Gaarder, “Świat Zofii”.

# data[].attributes.subject
Temat: Pytam, więc jestem. Jostein Gaarder, “Świat Zofii”.

# data[].attributes.body
!!! Przeczytaj tekst w podręczniku (pomarańczowym) s.185-187.

# data[].attributes.body
PRZEPISZ DO ZESZYTU:

# data[].attributes.headline
A teraz troszkę pofilozofujemy. Zofia znajduje kopertę, w niej pytanie;

# data[].attributes.subject
A teraz troszkę pofilozofujemy. Zofia znajduje kopertę, w niej pytanie;

# data[].attributes.headline
Wspomina o Platonie i jego teorii IDEI. To niełatwe rozważania. Przeczytaj jeszcze raz rozważania Zofii. Porównaj je ze schematem.

# data[].attributes.subject
Wspomina o Platonie i jego teorii IDEI. To niełatwe rozważania. Przeczytaj jeszcze raz rozważania Zofii. Porównaj je ze schematem.

# data[].attributes.body
Zapisz w zeszycie:

Czy człowiek ma jakieś wrodzone idee?

Jakie są różnice między rośliną, zwierzęciem i człowiekiem?

Dlaczego pada deszcz?

Co jest potrzebne, aby człowiek mógł żyć szczęśliwie?

To są PYTANIA FILOZOFICZNE.

# data[].attributes.body
Podręcznik (pomarańczowy) s.190-191.

# data[].attributes.headline
Spróbuj samodzielnie rozszyfrować zagadki i odpowiedzieć na pytania.

# data[].attributes.subject
Spróbuj samodzielnie rozszyfrować zagadki i odpowiedzieć na pytania.

# data[].attributes.body
Rozwiązania 5, 6, i 10 zapisz w zeszycie.
Uważnie czytaj polecenia.

# data[].attributes.body
Przeglądam nadsyłane przez was zdjęcia z zeszytów i troszkę martwi mnie powtarzający się problem z nieczytelnym, niestarannym pismem.
Będziemy ćwiczyć!

Dziś poświęć 30 minut (nawet mniej niż zwykła lekcja :)  na ćwiczenia kaligraficzne, czyli ćwiczenia starannego, czytelnego pisma.

Nie musisz pisać pięknych zawijasków w literkach, nie oczekuję, że będziesz pisać piórem i nie będzie nigdzie skreśleń, ale wierzę, że możesz pisać starannie, czytelnie, estetycznie! I to sobie poćwiczymy!

# data[].attributes.body
Na kartę (najlepiej w kratkę) przepisz “Dekalog Świętego Franciszka” Nie pisz z ekranu!! Tekst znajduje się w podręczniku pomarańczowym na stronie 164.

(Pamiętasz?Czytaliśmy go na lekcji).

# data[].attributes.headline
Nie używaj korektora, jeśli się pomylisz, skreśl jedną kreską. Kilka rad:

# data[].attributes.subject
Nie używaj korektora, jeśli się pomylisz, skreśl jedną kreską. Kilka rad:

# data[].attributes.body
Powodzenia!!

Zdjęcie zapisanej strony przyślij na e-mail b.kuduk@adres.pl do poniedziałku 20.04.2020

# data[].attributes.headline
Temat:  “Pora na dobranoc” Obraz poetycki. 

# data[].attributes.subject
Temat:  “Pora na dobranoc” Obraz poetycki. 

# data[].attributes.body
Zaczynamy nowy rozdział, będziemy na kolejnych lekcjach mówić o sztuce i artystach. dziś obraz poetycki.

Przypomnij sobie środki poetyckie, które poznaliśmy:przenośnia (metafora), epitet, wyrazy dźwiękonaśladowcze, ożywienie, uosobienie.
Zrób ćwiczenia on-line na stronie e-podręczniki

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
R1NQe8j5hPJGK 1

zadanie interaktywne

Wytłumacz i zapisz - tutaj lub w zeszycie - jakim snem śpi ten, kto...

Obejrzyj film z recytacją wiersza Stanisława Grochowiaka pt. „Snów dobrych życzenia". O czym opowiada utwór?

Wiersz Snów dobrych życzenia czyta Elżbieta Golińska Wiersz Snów dobrych życzenia czyta Elżbieta Golińska Źródło: Contentplus.pl sp. z o.o., tylko do użytku edukacyjnego na epodreczniki.pl.

shuffle Odtwarzanie losowe skip_previous Poprzedni play_circle_outline pause_circle_outline Odtwórz/Pauza skip_next Następny repeat Powtórz

volume_up volume_off Wycisz/Wyłącz wyciszenie

subtitles Napisy fullscreen fullscreen_exit Tryb pełnoekranowy

Film dostępny na portalu epodreczniki.pl
Wiersz Snów dobrych życzenia czyta Elżbieta Golińska Wiersz Snów dobrych życzenia czyta Elżbieta Golińska Źródło: Contentplus.pl sp. z o.o., tylko do użytku edukacyjnego na epodreczniki.pl.

Odpowiedzcie na pytania i porozmawiajcie:

Przeczytaj uważnie tekst wiersza Stanisława Grochowiaka pt. „Snów dobrych życzenia" i zaznacz, co widać za „złotą furtką snu". Przeczytaj zaznaczone fragmenty.

Otwieram złotą furtkę snu:jaśminy
Cóż za tą furtką? - Białe jaśminy ...
Księżniczka z koszykiem zbiera jeżyny
To tam, to tu.

Jeżyn są grona czarne jak noce,kitą
Niebieskie kwiaty stoją przy drodze,
Lis ścieżkę omiata płomienną kitą ,
Nad trawą bocian stoi obmytą
Rosą czy deszczem? Ja sprawę tą
Zostawiam snom, co wam się śnią...

Otwieram złotą furtkę snu:
Cóż za tą furtką? - Potężny zamek,
Zamknięty na tysiąc tajemnych klamek,
Przeciwko złu.

Straże was strzegą na strzelistych strzelistych wieżach,
Konie dyszące w żelaznych pancerzach,
Książę choć dobry dzieciom dobrotliwy,
Któremu służą potworki i dziwy:
Jakie? pytacie. Ja sprawę tą
Zostawiam snom, co wam się śnią...

Co widzisz, kiedy otwierasz „złotą furtkę snu"? Narysuj fragment sennego obrazu.

# data[].attributes.attachment_link.description
R1NQe8j5hPJGK 1 Wytłumacz i zapisz - tutaj lub w zeszycie - jakim snem śpi ten, kto... Obejrzyj film z recytacją wiersza Stanisława Grochowiaka pt. „Snów dobrych życzenia". O czym opowiada utwór? Odpowiedzcie na pytania i porozmawiajcie: Przeczytaj uważnie tekst wiersza Stanisława Grochowiaka pt. „Snów dobrych życzenia" i zaznacz, co widać za „złotą furtką snu".

# data[].attributes.body
Jeżeli polecenie mówi, żeby zapisać odpowiedź w zeszycie, zrób to proszę.

Zadanie obowiązkowe dla wszystkich - przeczytaj dokładnie tekst “Moje gawędy o sztuce” strona 202 w pomarańczowym podręczniku. Usiądź jutro do lekcji po przeczytaniu tekstu.

# data[].attributes.headline
Dla chętnych, żeby poćwiczyć ortografię.

# data[].attributes.subject
Dla chętnych, żeby poćwiczyć ortografię.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
Przeciągnij litery w odpowiednie miejsce, aby odszyfrować słowo lub wyrażenie.. Materiał dydaktyczny | ŚWIĘTA WIELKANOCNE.

# data[].attributes.body
Czytaliście “Moje gawędy o sztuce” jak prosiłam? Mam nadzieję, że tak. Podobają wam się obrazy Giuseppe Arcimboldo?

# data[].attributes.attachment_link.title
GIUSEPPE ARCIMBOLDO I JEGO CZTERY PORY ROKU, VIVALDI - LATO

# data[].attributes.headline
Otwórz podręcznik pomarańczowy strony 202-207

# data[].attributes.subject
Otwórz podręcznik pomarańczowy strony 202-207

# data[].attributes.body
Zadanie 2 s.206

Jakie jest stanowisko autorki? Jak ona ocenia artystę i jego obrazy?

Odpowiedz w zeszycie, dodając, czy zgadzasz się z jej opinią. Uzasadnij wypowiedź.

Pomagam ci cytatami.

# data[].attributes.headline
Bożena Fabiani w ostatniej części tekstu określiła malarza “niezły oryginał”. Co oznacza słowo oryginał w tym znaczeniu? 

# data[].attributes.subject
Bożena Fabiani w ostatniej części tekstu określiła malarza “niezły oryginał”. Co oznacza słowo oryginał w tym znaczeniu? 

# data[].attributes.body
Napisz w zeszycie kilka wyrazów bliskoznacznych do słowa oryginalny. Pomoże ci słownik synonimów. Wpisz słowo oryginalny i zerknij na znaczenie 3.

# data[].attributes.attachment_link.description
Słownik synonimów rekomendowany przez prof. Jerzego Bralczyka. Ponad 42 000 haseł i 500 000 wyrazów bliskoznacznych języka polskiego. Najlepsze synonimy i wyrazy bliskoznaczne w sieci.

# data[].attributes.headline
Przeczytaj Zapamiętaj! strona 207. Znajdź w opisach obrazów  kilka zgrubień i wypisz je. Zgrubienia, np.: nochal, ….

# data[].attributes.subject
Przeczytaj Zapamiętaj! strona 207. Znajdź w opisach obrazów  kilka zgrubień i wypisz je. Zgrubienia, np.: nochal, ….

# data[].attributes.body
Autorka opisuje obraz, którego nie ma w podręczniku. O “Bibliotekarzu” porozmawialibyśmy pewnie. Ciekawa jestem, jak wyobrażacie sobie ten portret po lekturze tekstu.

Oto on:

# data[].attributes.body
Pracodawcą Arcimbolda był cesarz Rudolf, przyjrzyj się obrazowi Vertumnus i realistycznemu portretowi cesarza (strony 205, 206 w podręczniku).
Czy pamiętasz co to jest karykatura?

# data[].attributes.body
Polecenie 6 s.207.

# data[].attributes.body
Ciekawostka:

Niektóre dzieła Arcimbolda można oglądać na dwa sposoby, są to tak zwane obrazy odwracalne.
Nie zrażaj się, że pan mówi po włosku. Przyjrzyj się obrazowi i tym co się z nim dzieje.

# data[].attributes.attachment_link.description
Video realizzato dal dott. Mario Marubbi, curatore del Museo Civico di Cremona.

# data[].attributes.headline
Proponuję wam dziś zwiedzanie muzeum. Omawiamy zagadnienia związane ze sztuką, więc poobcujmy troszkę, na miarę naszych możliwości ze sztuką najbliższą nam. Może byliście w Zamku w Muzeum w Łańcucie, zapewne tak. Dziś wirtualne zwiedzanie. 

# data[].attributes.subject
Proponuję wam dziś zwiedzanie muzeum. Omawiamy zagadnienia związane ze sztuką, więc poobcujmy troszkę, na miarę naszych możliwości ze sztuką najbliższą nam. Może byliście w Zamku w Muzeum w Łańcucie, zapewne tak. Dziś wirtualne zwiedzanie. 

# data[].attributes.body
Pozwiedzajcie. Pytanie dla dociekliwych: jaki kolor mają ściany w łazience przy apartamencie tureckim? czekam na odpowiedzi- messenger.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
OK Strony internetowe Muzeum-Zamku w Łańcucie używają cookies („ciasteczek"). Są one potrzebne do prawidłowego działania oraz używane do celów statystycznych. Korzystając z niniejszego serwisu internetowego wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej lub zmienić ustawienia przeglądarki zapoznaj się z Polityką plików cookies.

# data[].attributes.attachment_link.description
OK Strony internetowe Muzeum-Zamku w Łańcucie używają cookies („ciasteczek"). Są one potrzebne do prawidłowego działania oraz używane do celów statystycznych. Korzystając z niniejszego serwisu internetowego wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej lub zmienić ustawienia przeglądarki zapoznaj się z Polityką plików cookies.

# data[].attributes.headline
Temat: Logiczne i poprawne budowanie wypowiedzi.

# data[].attributes.subject
Temat: Logiczne i poprawne budowanie wypowiedzi.

# data[].attributes.body
Przeczytaj materiał na stronie E-podręczniki i wykonaj zadania. Przyłóż się i postaraj, bo warto ćwiczyć logiczne wypowiadanie się.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Logiczne i poprawne budowanie wypowiedzi jest sztuką, której trzeba się nauczyć. Nie wystarczy po prostu tylko mówić, by inni nas właściwie rozumieli. Cudzoziemcy, którzy zaczynają uczyć się języka polskiego, na początku popełniają wiele błędów. Ich pomyłki często utrudniają nam dotarcie do sensu wypowiedzi. Zabawne stają się też komplementy typu Na twarzy ci ta sukienka (co oznacza: Do twarzy ci w tej sukience). Czy jednak sami zawsze mówimy poprawnie?

Wybierz audycję radiową lub ulubiony program telewizyjny i zwróć uwagę na wypowiedzi dziennikarzy oraz uczestników. Zanotuj przykłady sformułowań nielogicznych lub niepoprawnych gramatycznie. Podaj przyczynę popełniania tego typu błędów.

Czy wiesz, że nielogiczne wypowiedzi często układa się dla rozrywki? Przykładem są łamańce językowe, które mają śmieszyć ze względu na trudności w ich przeczytaniu. Nie zawsze są zrozumiałe i sensowne. Dzięki nim jednak ćwiczymy poprawną wymowę i przy okazji dobrze się bawimy.

Masło maślane

W języku polskim mamy wiele nielogicznych połączeń wyrazowych, których często nieświadomie używamy. Czy mówisz na przykład schodzę po schodach w dół, cofam się do tyłu, biegam szybko i prędko? Jeśli tak, to znaczy, że popełniasz błąd logiczno‑językowy, który nazywa się , a potocznie określany jest jako tzw. masło maślane. Te konstrukcje językowe często niepotrzebnie wydłużają nasze wypowiedzi. Pamiętaj jednak, że wiele jest sformułowań, które są poprawne, choć nie do końca .

Przyczyn może być wiele. Czasem mówiący jest zmęczony lub rozkojarzony, a czasem ma za małą wiedzę o języku. Niekiedy się spieszy albo nie dba o dobór słów. Co ciekawe, małe dzieci tworzą wiele nielogicznych - według dorosłych - wypowiedzi, ale w rzeczywistości testują w ten sposób poznawane reguły językowe. Sprzyja to rozwojowi ich . Osoby uczące się języka polskiego jako obcego tworzą wiele niepoprawnych pod względem gramatycznym wypowiedzi. Nie znają bowiem wszystkich reguł języka polskiego, więc często się mylą.
Kiedy mówimy szybko, chaotycznie, pod wpływem silnych emocji, najczęściej nie zastanawiamy się nad treścią i budową swojej wypowiedzi. Formułujemy wówczas zdania, które zwykle są nielogicznie zbudowane.

są czasami trudne do uchwycenia, trzeba już sporo wiedzieć o języku, by je zauważyć. Bardzo często nieświadomie zmieniamy szyk w zdaniu, tworząc wypowiedzi niepoprawne, np. Całą noc pracowałem prawie (zamiast Prawie całą noc pracowałem), Jak masz się*?* (zamiast Jak się masz?). Zapominamy, że po niektórych czasownikach pojawia się dopełniacz, a nie biernik (jak w zdaniach: używam pastę do zębów, szukam klasę B). Niekiedy między wyrazami brakuje powiązania, przy czym mogą nie pasować do siebie z różnych . Przykładowo, rzeczownik „nie zgadza się" z czasownikiem ( Dzieci szli do szkoły w pośpiechu) lub przymiotnik „nie słucha" rzeczownika ( Ale fajny szkoła*!*). Kiedy łączymy ze sobą dwa zdania za pomocą niewłaściwych spójników lub zaimków, możemy również stworzyć niepoprawną składniowo wypowiedź (np. Masz ochotę na frytki albo na ryż?, Odzież jest ładna, wygodna i stosowna zarówno do pory letniej, jak i zimowej, czyli sporządza ją sobie każda rodzina).

Błędy logiczne i składniowe

Przeczytaj w szybkim tempie poniższą bajkę i podaj wyjaśnienie, w jakim celu została napisana.

Byli żyli trzej Japoni: Jach, Jachcendrach, Jachcendrachcendroni.
Były żyły trzy Japonki: Sipi, Sipidripi, Sipidripilampoponi.
Ożenili się: Jach - Sipi, Jachcendrach - Sipidripi, Jachcendrachcendroni - Sipidripilampomponi.
Jach miał córkę Szach, Jachcendrach miał córkę Szachszarach, Jachcendrachcendroni miał córkę Szachszarachszaroni Fudżi Fajkę. Kto powtórzy całą bajkę?

Sformułuj wniosek dotyczący stopnia zrozumiałości bajki w trakcie szybkiego czytania.

Przeczytaj wyraźnie łamańce językowe. Czy według ciebie są one sensowne?

I cóż, że się cieszysz, że się czeszesz w Szczebrzeszynie?
Trzy wszy, zaszywszy się w szwy, szły w szyku po trzy wszy.
Czarny dzięcioł z chęcią pień ciął.

Cudzoziemcy mają spore trudności z przeczytaniem polskich łamańców językowych. Posłuchaj lekcji nr 3 języka niemieckiego prowadzonej przez Steffena Möllera, niemieckiego kabareciarza i aktora. Czy niemieckie łamańce językowe wydają ci się łatwiejsze, czy trudniejsze od polskich? Uzasadnij swoją odpowiedź.

zadanie interaktywne

Uporządkuj poniższe zdania w taki sposób, by powstała logiczna i spójna historyjka.

Zaufany filozof w zdaniach przedsięwziętych

Nie tylko w Pana Boga - i w upiory wierzył.

Przyszła słabość, aż mędrzec, co firmament mierzył,

Nie wierzył w Pana Boga, śmiał się z wszystkich świętych.

Przeczytaj dialog dziecka z rodzicem i powiedz, o czym rozmawiają. Wyjaśnij, dlaczego trudno zrozumieć tę rozmowę.

Dziecko: Cę tlabanek.
Tata: Co chcesz?
Dziecko: Tlabanek.
Tata: Co to jest tlabanek?
Dziecko: Tato, zlobimy pociąga?
Tata: Jakiego pociąga?
Dziecko: No innego, mojego.

zadanie interaktywne

Oto autentyczne wypowiedzi cudzoziemców uczących się języka polskiego. Przeczytaj je uważnie. Wskaż wypowiedzi poprawne pod względem logicznym i składniowym.

Od dawien dawna marzyłam zwiedzić Polskę.

Amerykanie ogólnie nie martwią się o tym, że muszą zachować się kulturalnie. Mówią to, co mają na myśli, robią to, co im się podoba.

Moim zdaniem, Polacy ogólnie są mili i zachowują się bardzo kulturalnie.

Uważam, że praca jako nauczycielka chińskiego jest bardzo interesująca, można poznać ciekawych ludzi i nauczyć się innymi kulturami.

Jeżeli chodzi o otwartość i nawiązywanie stosunków, Polacy są bardzo podobni do Czechów.

Na podstawie podanych przykładów napisz w punktach, co w języku polskim sprawia cudzoziemcom najwięcej problemów.

Przeczytaj zdania i wytłumacz, dlaczego są nielogiczne. Wyjaśnij, jaki efekt wywołuje brak logiki w tych wypowiedziach.

1) Marek nie wiesza się w szatni.
2) Pisała ławką po piórze.
3) Uderzył kolegę po dzwonku.
4) Przyszła w butach do szkoły.
5) Wojtek samodzielnie chodzi po klasie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Czy zawsze mówimy logicznie i bez błędów?

# data[].attributes.attachment_link.description
Logiczne i poprawne budowanie wypowiedzi jest sztuką, której trzeba się nauczyć. Nie wystarczy po prostu tylko mówić, by inni nas właściwie rozumieli. Cudzoziemcy, którzy zaczynają uczyć się języka polskiego, na początku popełniają wiele błędów. Ich pomyłki często utrudniają nam dotarcie do sensu wypowiedzi.

# data[].attributes.body
Wciąż mówimy o sztuce. Dziś materiał on-line.

Zrób zadania

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
R1SsjcMMGzKlM 1

zadanie interaktywne

Wybierzmy się do wirtualnego muzeum na spotkanie ze sztuką. To ogromna przyjemność podziwiać obrazy, fotografie i rysunki przedstawiające nam świat w fascynujący sposób!

Odpowiedzcie na pytania i porozmawiajcie.

Gdzie można obejrzeć obrazy artystów?

W jakich miejscach są zgromadzone?

Czym jest galeria?

Jakie znacie inne znaczenia słowa „galeria"?

Co znajduje się w galerii?

Jak wygląda galeria?

Jak często odwiedzacie galerie?

Idę z mamą na wystawę!
To dopiero jest ciekawe!
Piękny pałac, wielka brama...
"To muzeum" - mówi mama.
Nie widziałem ani razu
tylu ludzi i obrazów.
Samych sal ze sto tysięcy,
a obrazów jeszcze więcej!
Co tu jest namalowane?
Czy to człowiek? Czy to dzbanek?
A tu jakaś dziwna plama...
"Piękny obraz" - mówi mama.
A tu gruby pan z gitarą,
co ma wąsy jak makaron...
Jakieś konie depczą ludzi...
Trochę mi się tutaj nudzi.
Mamo, chodź tu! Mamo, zobacz!
To dopiero piękny obraz!
Kwitną kwiaty, słońce świeci,
na ławeczce siedzą dzieci...
Tylko taka brzydka rama...
"To jest okno" - mówi mama.

Który obraz był według chłopca najpiękniejszy? Dlaczego? Zapisz odpowiedź tutaj lub w zeszycie.

SALA 1

SALA 2

Porozmawiajcie, odpowiadając na pytania:

Jakie techniki plastyczne, które zastosowali twórcy, zauważyliście?

Jaką tematykę prezentują (co przedstawiają) dzieła w każdej z galerii?

Jakie cechy wspólne mają obrazy w każdej z sal?

Jak sądzicie, dlaczego tak poukładano reprodukcje?

Jakie nazwy zaproponujesz dla każdej z sal, w której znajdują się obrazy? Dlaczego? Zapisz je tutaj lub w zeszycie.

SALA 3

Podsumowując wiedzę z dziedziny malarstwa, dokończ wypowiedzenia, zapisując je tutaj lub w zeszycie.

Znajdź znaczenie tych trzech tematów malarskich w słowniku języka polskiego i sprawdź, na ile udało ci się stworzyć samodzielnie definicje. Uzupełnij je, jeśli uznasz, że tego wymagają.

Wyobraź sobie, że jesteś artystą i masz nowy pomysł na znane dzieło sztuki. Znajdź w internecie, dokładnie obejrzyj, a następnie przygotuj we własnej interpretacji:

obraz Andy'ego Warhola pt. „Marilyn Monroe": zrób sobie selfie lub poproś kogoś o zrobienie zdjęcia portretowego. Za pomocą prostego programu graficznego skopiuj fotografię i zapisz ją w czterech wersjach kolorystycznych. Ułóż zdjęcia obok siebie, tak by przypominały dzieło Warhola.

obraz Vincenta van Gogha pt. „Słoneczniki": zamień kolory poszczególnych elementów, np. tła, wazonu i samych słoneczników. Zapisz propozycje i przedstaw publiczności w klasie.

# data[].attributes.attachment_link.description
R1SsjcMMGzKlM 1 Wybierzmy się do wirtualnego muzeum na spotkanie ze sztuką. To ogromna przyjemność podziwiać obrazy, fotografie i rysunki przedstawiające nam świat w fascynujący sposób! Odpowiedzcie na pytania i porozmawiajcie. Gdzie można obejrzeć obrazy artystów? W jakich miejscach są zgromadzone? Czym jest galeria? Jakie znacie inne znaczenia słowa „galeria"?

# data[].attributes.body
UWAGA!

Ćwiczenia 1, 3, 6, 11, 17  w zeszycie

Pozostałe on-line lub ustnie.

Nie musisz robić: 2, 12, 13, 14, 15, 18, 20. :)

19 dla chętnych na dodatkową ocenę. (w zeszycie)

# data[].attributes.body
[impresja-ulotne, chwilowe wrażenie]

# data[].attributes.headline
Przeczytaj Wiem więcej s.215 podręcznik pomarańczowy.

# data[].attributes.subject
Przeczytaj Wiem więcej s.215 podręcznik pomarańczowy.

# data[].attributes.body
Balet "Jezioro łabędzie" możesz obejrzeć tu:

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Пермский театр оперы и балета

# data[].attributes.attachment_link.title
Белый акт. Лебединое озеро | Пермский балет

# data[].attributes.body
Spróbujmy stworzyć minisłownik pojęć związanych z baletem

# data[].attributes.body
Przeczytajmy wiersz strona 214 podręcznik pomarańczowy.

Zapoznaj się z przypisami, wyjaśnij trudne słowa.

Kim jest osoba mówiąca? Jest to miłośnik sztuki, osoba bardzo wrażliwa na piękno, przedstawia swoje ulotne wrażenia.
Kim jest bohaterka?

Bohaterka to primabalerina, solistka, tancerka.

# data[].attributes.body
Polecenie 2 s.215.

Odpowiedz w zeszycie zdaniem rozwiniętym.

Polecenie 5 s. 216. Przepisz do zeszytu.

# data[].attributes.body
Polecenie 6 s.216.