# data[].attributes.body
e - podręczniki

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przenieść się 100 lat w przeszłość? To za mało. Poznaj antyczne i średniowieczne dzieje ludzkości: wielkie idee, życie codzienne i niecodzienne odkrycia, herosów i kapłanów.

Opinia w zakresie spełnienia wymagań odnoszących się do podręczników w postaci elektronicznej:
Mateusz Ciborowski

Opinia językowa:
dr Katarzyna Kozłowska

Opinie merytoryczno-dydaktyczne:
mgr Anna Wilczyńska, prof. Bogumiła Burda

Redakcja techniczna oraz opracowanie elementów graficznych i programistycznych:
Contentplus.pl sp. z o.o.

Koordynatorzy prac:
Artur Preisner, Ryszard Balicki

Koordynator prac zespołu autorów:
Przemysław Wiszewski

Autorzy:
Małgorzata Pawlak, Wojciech Mrozowicz

# data[].attributes.attachment_link.description
Przenieść się 100 lat w przeszłość? To za mało. Poznaj antyczne i średniowieczne dzieje ludzkości: wielkie idee, życie codzienne i niecodzienne odkrycia, herosów i kapłanów. Opinia w zakresie spełnienia wymagań odnoszących się do podręczników w postaci elektronicznej: Mateusz Ciborowski Opinia językowa: dr Katarzyna Kozłowska Opinie merytoryczno-dydaktyczne: mgr Anna Wilczyńska, prof.

# data[].attributes.body
Do dzieła - razem uczymy się więcej

# data[].attributes.body
Klasa 4

# data[].attributes.attachment_link.description
W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. Zobacz politykę cookies.

# data[].attributes.body
Wybór szkoła podstawowa

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wspólnota europejska. Uczeń opowiada o uczestnictwie Polski we wspólnocie europejskiej, używając pojęć: Unia Europejska, europejska solidarność, stosunki międzynarodowe, oraz rozpoznaje symbole unijne: flagę i hymn Unii Europejskiej (Oda do radości). (6)

# data[].attributes.attachment_link.description
Wspólnota europejska. Uczeń opowiada o uczestnictwie Polski we wspólnocie europejskiej, używając pojęć: Unia Europejska, europejska solidarność, stosunki międzynarodowe, oraz rozpoznaje symbole unijne: flagę i hymn Unii Europejskiej (Oda do radości). (6)

# data[].attributes.body
Zabytki

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Z archeologicznych badań wyspy oraz z podwodnych prac jakie prowadzono na trasie przebiegu mostów i w ich otoczeniu pochodzą ogromne ilości zabytków zdeponowanych obecnie w Muzeum na Lednicy. Wśród nich wyróżniają się trzy grupy, a mianowicie przedmioty kultu chrześcijańskiego, zabytki luksusowe oraz militaria. Zabytki sakralne oraz kościół i kaplica pałacowa wskazują na Lednicę jako na jeden z ważnych sakralnych centrów państwa.

Przedmioty kultu chrześcijańskiego to głównie stauroteka, zapinka księgi, grzebień z kości słoniowej, skrzyneczka relikwiarzowi oraz brązowy krzyżyk.
Najcenniejszym obiektem jest stauroteka z pozłacanej blachy brązowej. To najstarsza stauroteka z odnaleziona na terenie naszych ziem. Uformowano ją w kształcie krzyża (z krzyżowym wycięciem w środku) oprawiono w gagat (czarny bursztyn) i skórzany futerał.
Relikwiarz ozdabiały 4 rozetki oraz wygrawerowany w języku greckim hierogram Chrystusa (litery XC na prawym ramieniu krzyża). Stauroteki przeznaczone były do deponowania najświętszych z chrześcijańskich relikwii - Drzewa Świętego Krzyża Chrystusowego, dlatego też przypuszczamy, że znalezisko pierwotnie zawierało fragment takiej relikwii. Do naszych czasów zachował się jedynie niewielki wycinek tkaniny w którą zawinięta była część Krzyża (jedna lub dwie drzazgi).
Mistrzowski styl warsztatowy znaleziska nawiązuje do najlepszych realizacji złotniczych z kręgu pracowni Cesarstwa Bizantyjskiego lub wschodniofrankijskiego, gdzie wzory wschodnie były w ówczesnej epoce szczególnie silne. Przypuszcza się, że stauroteka stanowić mogła dar jaki otrzymał Bolesław Chrobry z rąk cesarza Ottona III, gdy ten w drodze do Gniezna zatrzymał się na Lednicy.

...więcej o Staurotece przeczytacie w publikacji ,, Stauroteka lednicka "

Kolejnym z sakraliów jest bogato zdobiona, motywem wici roślinnej, zapinka (okucie) księgi - dzieło, które wyszło spod ręki artysty najwyższej klasy. To jeden z najpiękniejszych zabytków sztuki okresu panowania pierwszych Piastów. Wykonane z pozłacanej blachy brązowej okucie zaopatrzono w uszko do zamknięcia księgi. Wraz z innymi okuciami, wykonanymi w brązie, poświadczać może istnienie na Ostrowie Lednickim jednej z wczesnych dworskich bibliotek lub skryptoriów.

Wyjątkowym znaleziskiem jest również grzebień z kości słoniowej - jedyny taki okaz z obszaru naszych ziem. Surowiec i technika w której wykonano zabytek, jego ornamentyka oraz wycięte na skrajach grzebienia figurki lwów, wskazują na jego szczególną funkcję, którą łączy się z najwyższym dostojnikiem kościelnym. Zabytek należy do grupy grzebieni liturgicznych, których najstarsze formy spotykamy w Egipcie (V w. n.e.). Pochodzi najpewniej z Bizancjum.

Listę zabytków kultu wzbogacają fragmenty kościanych okładzin zdobione ornamentem falistej plecionki oraz ażurowej rozety, pokrywające pierwotnie niewielką drewnianą skrzyneczkę. Fragmenty kościanych okładzin szkatułek odnajdywane są i na innych polskich grodach, by przytoczyć Poznań, Gniezno, czy Giecz. Kościane szkatułki, których centra produkcji znajdowały się na terenie Italii oraz Hiszpanii, we wczesnośredniowiecznej Europie służyły do przechowywania relikwii. Zdobnictwo lednickiej skrzyneczki artystycznym kunsztem nawiązuje do wyrobów realizowanych w stylu longobardzkich warsztatów, skąd trafić ona mogła do lednickiego kościoła, w którym ją odnaleziono.

W kręgu sakralnego kultu funkcjonowały również trójramienny uchwyt do zawieszenia kadzielnicy, czy też zdobiący oprawę liturgicznej księgi krzyżyk o rozklepanych ramionach. Z kolei jeden z luksusowych przedmiotów, tj. nóż inkrustowany złotymi krzyżykami, akcentował najpewniej związek jego właściciela z chrześcijańską wiarą.

Wśród obiektów luksusowych użytkowanych w kręgu zamieszkujących lub przebywających na wyspie elit wspomnieć warto o licznych przedmiotach ze złota (kabłączek, kaptorga, szpila, nici pochodzące z luksusowych szat), imitujących naczynia złote, brązowych misach, ozdobach ze srebra, czy licznej biżuterii z kamieni półszlachetnych i szkła. Na książęcym dworze używano także patelni z długimi rączkami - jedyny taki okaz odnaleziono w wodach jeziornych przy wyspie.

Zgromadzone na wyspie bogactwa materialne oraz funkcjonującą tu siedzibę panującego ochraniała liczna załoga wojskowa, której część uzbrojenia zachowała się pod wodą. Pochodzenie pewnych egzemplarzy broni wskazywać może na skandynawską genezę niektórych członków książęcych drużyn. Lednickie uzbrojenie (w ilości ok. 310 egz.) należy do jednego z najliczniejszych europejskich zbiorów broni okresu wczesnośredniowiecznego.

Wśród uzbrojenia natrafiamy głównie na broń uznawaną za luksusową, a więc hełm, kolczuga, miecze, niektóre groty włóczni, toporów, czy np. oporządzenie jeździeckie. Hełm z nosalem oraz kolczuga, to znaleziska wyjątkowej klasy, które łączyć można z uzbrojeniem elitarnego wojownika konnego. Dla znanego z Lednicy zbioru broni charakterystyczne jest nasycenie wyspowej rezydencji mieczami - wyjątkowe dla omawianego okresu (oraz na tle innych archeologicznych stanowisk); 2 spośród kilku mieczy pochodzą z pracowni Ulfberhta, związek kolejnego z pracowniami nadreńskimi jest prawdopodobny. Wysoką pozycję zajmuje w grupie militariów 60 grotów włóczni, w tym formy charakterystyczne dla strefy skandynawskiej (groty typów E, G, K, M, formy zdobione w północnym stylu Ringerike), które łączy się z obcym elementem etnicznym, tj. najemną drużyną Wikingów jaka strzegła wyspowego grodu.
W uzbrojeniu dominują topory (159 egz.) - największy obok grotów włóczni oraz mieczy zbiór odnotowany wśród wczesnych grodów piastowskich; w tej grupie militariów zwracają uwagę egzemplarze o bardzo wyraźnych nawiązaniach północnych (topory zbliżone do typów B, G, H, M i E), obok których znamy (importowane?) czekany, czy związany z obszarem bałtyjskim topór typu Laptau; część toporów stanowić mogła wyposażenie wspomnianej drużyny wojowników skandynawskich.

STRZEMIĘ

Z kolei należące do wyposażenia jeźdźców ostrogi potwierdzają obecność wojowników konnych zarówno w okresie wczesnopiastowskim jak i później; z ostrogami łączą się strzemiona, których 2 egzemplarze, to formy bogato platerowane srebrem i brązem. Na używanie przez wojowników rumaków bojowych wskazują też wędzidła (16 egz.).

NÓŻ

# data[].attributes.attachment_link.description
Z archeologicznych badań wyspy oraz z podwodnych prac jakie prowadzono na trasie przebiegu mostów i w ich otoczeniu pochodzą ogromne ilości zabytków zdeponowanych obecnie w Muzeum na Lednicy. Wśród nich wyróżniają się trzy grupy, a mianowicie przedmioty kultu chrześcijańskiego, zabytki luksusowe oraz militaria.

# data[].attributes.body
Kto - jak nie MY?

# data[].attributes.body
e - podręczniki

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przenieść się 100 lat w przeszłość? To za mało. Poznaj antyczne i średniowieczne dzieje ludzkości: wielkie idee, życie codzienne i niecodzienne odkrycia, herosów i kapłanów.

Opinia w zakresie spełnienia wymagań odnoszących się do podręczników w postaci elektronicznej:
Mateusz Ciborowski

Opinia językowa:
dr Katarzyna Kozłowska

Opinie merytoryczno-dydaktyczne:
mgr Anna Wilczyńska, prof. Bogumiła Burda

Redakcja techniczna oraz opracowanie elementów graficznych i programistycznych:
Contentplus.pl sp. z o.o.

Koordynatorzy prac:
Artur Preisner, Ryszard Balicki

Koordynator prac zespołu autorów:
Przemysław Wiszewski

Autorzy:
Małgorzata Pawlak, Wojciech Mrozowicz

# data[].attributes.attachment_link.description
Przenieść się 100 lat w przeszłość? To za mało. Poznaj antyczne i średniowieczne dzieje ludzkości: wielkie idee, życie codzienne i niecodzienne odkrycia, herosów i kapłanów. Opinia w zakresie spełnienia wymagań odnoszących się do podręczników w postaci elektronicznej: Mateusz Ciborowski Opinia językowa: dr Katarzyna Kozłowska Opinie merytoryczno-dydaktyczne: mgr Anna Wilczyńska, prof.

# data[].attributes.body
e-podręczniki

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Autor:
Mateusz Ciborowski, dr Katarzyna Kozłowska, mgr Anna Wilczyńska, prof. Bogumiła Burda, Contentplus.pl sp. z o.o., Artur Preisner, Ryszard Balicki, Przemysław Wiszewski, Wojciech Mrozowicz, Robert Kołodziej

# data[].attributes.attachment_link.description
Autor: Mateusz Ciborowski, dr Katarzyna Kozłowska, mgr Anna Wilczyńska, prof. Bogumiła Burda, Contentplus.pl sp. z o.o., Artur Preisner, Ryszard Balicki, Przemysław Wiszewski, Wojciech Mrozowicz, Robert Kołodziej

# data[].attributes.body
e-podręczniki

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Autor:
Mateusz Ciborowski, dr Katarzyna Kozłowska, mgr Anna Wilczyńska, prof. Bogumiła Burda, Contentplus.pl sp. z o.o., Artur Preisner, Ryszard Balicki, Przemysław Wiszewski, Wojciech Mrozowicz, Robert Kołodziej

# data[].attributes.attachment_link.description
Autor: Mateusz Ciborowski, dr Katarzyna Kozłowska, mgr Anna Wilczyńska, prof. Bogumiła Burda, Contentplus.pl sp. z o.o., Artur Preisner, Ryszard Balicki, Przemysław Wiszewski, Wojciech Mrozowicz, Robert Kołodziej

# data[].attributes.body
Klasa 5

# data[].attributes.attachment_link.description
W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. Zobacz politykę cookies.

# data[].attributes.body
Wybór szkoła podstawowa

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wspólnota europejska. Uczeń opowiada o uczestnictwie Polski we wspólnocie europejskiej, używając pojęć: Unia Europejska, europejska solidarność, stosunki międzynarodowe, oraz rozpoznaje symbole unijne: flagę i hymn Unii Europejskiej (Oda do radości). (6)

# data[].attributes.attachment_link.description
Wspólnota europejska. Uczeń opowiada o uczestnictwie Polski we wspólnocie europejskiej, używając pojęć: Unia Europejska, europejska solidarność, stosunki międzynarodowe, oraz rozpoznaje symbole unijne: flagę i hymn Unii Europejskiej (Oda do radości). (6)

# data[].attributes.body
e - podręczniki

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czym różni się klepsydra od innych przyrządów do pomiaru czasu? Jak myślisz, do czego służyła? Czy może być użyteczna także dzisiaj? Podaj przynajmniej jedno zastosowanie.

Aby poznać przeszłość, trzeba wiedzieć nie tylko, kiedy coś się wydarzyło, ale także - gdzie. Dlatego ważnym narzędziem w pracy historyka jest mapa. Historyk może zaznaczyć na niej nieistniejące dziś miejscowości, miejsca dawnych bitew, odtworzyć ruchy wojsk i szlaki wędrówek albo zmiany granic państwowych.

Umiejscowienie wszystkich tych zjawisk na mapie pomaga lepiej je zrozumieć. Dzięki temu możemy się dowiedzieć na przykład, że nasi przodkowie, zakładając osady, szukali miejsc blisko wody, nad rzekami i jeziorami albo - jeśli bali się napadu - na trudnych do zdobycia wzgórzach. Analizując szlaki wędrówek ludów czy przemarszów armii, możemy się domyślić celu ich podróży, a także stwierdzić, jakie napotykali przeszkody i niebezpieczeństwa (np. wysokie góry, morza, rwące rzeki, niegościnnych mieszkańców). Ukazane na mapie zmiany granic mówią nam o stosunkach panujących między sąsiadującymi państwami, np. wojnach i konfliktach.

# data[].attributes.attachment_link.description
Czym różni się klepsydra od innych przyrządów do pomiaru czasu? Jak myślisz, do czego służyła? Czy może być użyteczna także dzisiaj? Podaj przynajmniej jedno zastosowanie. Aby poznać przeszłość, trzeba wiedzieć nie tylko, kiedy coś się wydarzyło, ale także - gdzie. Dlatego ważnym narzędziem w pracy historyka jest mapa.

# data[].attributes.body
Nauka on line

# data[].attributes.body
Klasa 6

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. Zobacz politykę cookies.

# data[].attributes.attachment_link.description
W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. Zobacz politykę cookies.

# data[].attributes.body
e - podręczniki

# data[].attributes.attachment_link.description
E‑podręczniki to bezpłatne i dostępne dla wszystkich materiały edukacyjne.

# data[].attributes.body
Wybór szkoła podstawowa

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wspólnota europejska. Uczeń opowiada o uczestnictwie Polski we wspólnocie europejskiej, używając pojęć: Unia Europejska, europejska solidarność, stosunki międzynarodowe, oraz rozpoznaje symbole unijne: flagę i hymn Unii Europejskiej (Oda do radości). (6)

# data[].attributes.attachment_link.description
Wspólnota europejska. Uczeń opowiada o uczestnictwie Polski we wspólnocie europejskiej, używając pojęć: Unia Europejska, europejska solidarność, stosunki międzynarodowe, oraz rozpoznaje symbole unijne: flagę i hymn Unii Europejskiej (Oda do radości). (6)

# data[].attributes.body
Historia razem dla edukacji on line

# data[].attributes.body
Learning Apps

# data[].attributes.body
Klasa 7

# data[].attributes.attachment_link.description
W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. Zobacz politykę cookies.

# data[].attributes.body
e - podręczniki

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
JPOL_E3_E4_Dodatkowyopiszasobow

Politycznie korzystne dla wszystkich zaborców było podsycanie animozji narodowościowych. W II połowie XIX wieku wykorzystywali oni narastające konflikty między Polakami, Litwinami i Rosją, świadomie przyczyniając się - poprzez tolerowanie i wspieranie rozwijającego się na obszarze Prus Wschodnich (należących wówczas do Niemiec) litewskiego ruchu narodowego - do pobudzania świadomości narodowej Litwinów. Środkiem do tego było budzenie ich niechęci zarówno do Rosji, władającej obszarami dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego, jak i do tradycji unii polsko‑litewskich. Działania te wymierzone były przede wszystkim w Polaków.

Nieco inaczej rozgrywała kartą narodowościową Austria, zresztą czyniła to na własnym terenie. Polityka Habsburgów doprowadziła do zaognienia konfliktu polsko‑ukraińskiego w Galicji Wschodniej. Miało to uderzyć przede wszystkim w interesy Rosji. Liczyli oni bowiem na to, że w przyszłości uda się wyrwać obszary zamieszkane przez ludność ruską, a pozostające w granicach Rosji. Pozwoliłoby to zmniejszyć wpływy rosyjskie w Europie Środkowo‑Wschodniej. Rozbudzanie konfliktów narodowych miało daleko idące, tragiczne konsekwencje, sięgające XX wieku.

Czy inne grupy etniczne także były obiektem rozgrywek politycznych rządów zaborczych? Poszukaj informacji na ten temat.

Krótkotrwały okres liberalizacji polityki i współpracy władz rosyjskich z elitami społecznymi Królestwa Polskiego w okresie po wojnie krymskiej (odwilż posewastopolska) został przerwany przez wybuch powstania styczniowego. Po jego upadku Rosja porzuciła dotychczasowe metody, całkowicie zmieniając swoją politykę wobec Polaków. Pierwszym sygnałem były reforma uwłaszczeniowa, rozpoczęta w trakcie powstania styczniowego, którą celowo przeprowadzono w niekorzystny dla szlachty sposób. Wprowadzony w 1861 roku stan wojenny w Królestwie Polskim obowiązywał przez kolejnych 40 lat. Obecność armii rosyjskiej, konfiskaty majątków i zsyłki stały się trwałym elementem trudnej codzienności Polaków do końca XIX wieku. Aresztowań dokonywano bez wyroków sądowych, a jedynie wydając decyzje administracyjne (na masową skalę zsyłki objęły zwłaszcza szlachtę Ziem Zabranych). Zakazano wszelkiej działalności politycznej, a także organizacji stowarzyszeń, aby zahamować społeczną aktywność Polaków. Rosjanie obsadzali urzędy i posady nauczycielskie, jednak nie prowadzili planowej akcji osiedleńczej.

Głównym celem polityki rusyfikacyjnej stało się jednak szkolnictwo. W miejsce Szkoły Głównej, powołanej za , utworzono uniwersytet rosyjski. , kurator warszawskiego okręgu naukowego, zaprowadził od 1880 roku obowiązkowy język rosyjski we wszystkich typach szkół (po polsku uczono jedynie religii).

Władze rosyjskie miały bardziej liberalny stosunek do sfery gospodarczej, jednak na Ziemiach Zabranych Polacy nie mogli nabywać ziemi. Chodziło o to, aby stworzyć Rosji optymalne warunki do ekonomicznej eksploatacji Królestwa. Skuteczność polityki rusyfikacyjnej osłabiał jednak brak konsekwencji w zaprowadzonym systemie represji. Elastyczne podejście do prawa i skłonność do jego łamania ze strony urzędników rosyjskich uderzały w Polaków, utrudniając legalną działalność (na przykład pracę oświatową, na co odpowiedzieli oni, rozwijając na wielką skalę tajne nauczanie), ale stwarzały też możliwości omijania prawa dzięki wszechobecnej korupcji.

Przeczytaj teksty źródłowe i na ich podstawie opisz cechy systemu szkolnictwa w zaborze rosyjskim w II połowie XIX wieku
Władze szkolne, nie mając możności oddziaływania na młodzież za pomocą wpływu moralnego, jaki ma szkoła szanowana przez uczniów, starają się działać na nią za pomocą systemu kar. Kary te są bardzo surowe: 1) areszt dochodzący do 72 godzin, 2) dla młodszych uczniów kara cielesna (za zgodą rodziców), 3) zwykle wydalenie z gimnazjum, 4) wydalenie bez prawa wstąpienia do jakiegokolwiek zakładu naukowego. System kar jednak nie miałby wielkiego wpływu, gdyby przekroczenia przepisów łatwo unikały oka władzy. Szkoła więc stworzyła równolegle system dozoru, o jakim nikomu się nie śniło. Gdy uczeń siedzi w klasie, obserwuje go z katedry nauczyciel, badający nawet wyraz jego twarzy, a obok tego często inspektor lub dyrektor patrzy nań z korytarza przez szybę lub dziurkę od klucza. Wyszedłszy podczas pauzy na korytarz lub na podwórze, musi się nieustannie oglądać, czy nie podkrada się na palcach za jego plecami pomocnik gospodarza klasy lub też który z nauczycieli lub zwierzchników szkolnych. Nawet w miejscu ustępowym musi się mieć na baczności, bo tam zamyka się często jaki „pedagog", żeby słuchać, czy młodzież nie mówi po polsku. [...] Oprócz własnych nauczycieli [poza szkołą] jest śledzony przez pedagogów z innych szkół, przez policję, żandarmów, urzędników i wojskowych. Władza szkolna chętnie przyjmuje dobrowolną pomoc w śledzeniu ucznia od wszystkich Rosjan [...]. Jeżeli uczeń idąc ulicą, niesie jakieś książki w ręku, jest narażony na to, że jaka urzędowa osoba zaczepi go, i w razie trafienia na książki polskie, pociągnie do odpowiedzialności przed władzą szkolną. Wróciwszy do domu, nie jest wolny od prześladowania. [...] Czasami wpadnie jaki nauczyciel, wejdzie w palcie i kaloszach do pokoju, a przekonawszy się, że chłopiec jest zajęty lekcjami [...] weźmie do ręki jedną, drugą książkę leżącą na stole, przekona się, czy nie polska, i pójdzie sobie dalej. Wydaje się, że ta szkoła trudna, obca i antypatyczna przynosiła z sobą ponurą naukę życia w kraju podbitym. Młodzież, która przechodzi przez takie zakłady wychowawcze, dorasta zazwyczaj wcześnie i „na poważnie". Szkoła [w zaborze rosyjskim] uczyła wielu prawideł życiowego zachowania: recytowania na żądanie teorii pozostających w całkowitej sprzeczności z osobistym przekonaniem, konformistycznej uległości wobec władzy, oględności w manifestowaniu własnych poglądów i uczuć, ostrożności wobec plagi donosicieli.

# data[].attributes.attachment_link.title
Groźby i obietnice. Polityka zaborców wobec ziem polskich

# data[].attributes.attachment_link.description
JPOL_E3_E4_Dodatkowyopiszasobow Politycznie korzystne dla wszystkich zaborców było podsycanie animozji narodowościowych. W II połowie XIX wieku wykorzystywali oni narastające konflikty między Polakami, Litwinami i Rosją, świadomie przyczyniając się - poprzez tolerowanie i wspieranie rozwijającego się na obszarze Prus Wschodnich (należących wówczas do Niemiec) litewskiego ruchu narodowego - do pobudzania świadomości narodowej Litwinów.

# data[].attributes.body
Razem damy radę

# data[].attributes.body
Klasa 8

# data[].attributes.attachment_link.description
W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. Zobacz politykę cookies.

# data[].attributes.body
Learning Apps

# data[].attributes.attachment_link.description
Połącz w pary portrety z nazwiskami postaci

# data[].attributes.body
e podręczniki

# data[].attributes.attachment_link.description
Kiedy zdarzył się Czarny Czwartek? Dlaczego polskie granice ustalono na konferencji w Teheranie? Czym była Jesień Narodów? Odpowiedzi na te pytania znajdziesz w e-podręczniku.

# data[].attributes.body
Wirtualne zwiedzanie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Internauci mogą od dziś, pod adresem www.1944.pl odwiedzać pierwsze polskie wirtualne i interaktywne muzeum.

Internauci mogą od dziś, pod adresem www.1944.pl odwiedzać pierwsze polskie wirtualne i interaktywne muzeum. .
„Wirtualne Muzeum Powstania Warszawskiego, to pierwszy tego typu projekt w Polsce, który zaprasza do interaktywnego spaceru po salach wystawienniczych. Dzięki temu goście, którzy nie mają możliwości osobistych odwiedzin mogą zapoznać się z atmosferą Muzeum Powstania Warszawskiego" - powiedział Jan Ołdakowski, dyrektor Muzeum Powstania Warszawskiego.

Wirtualne Muzeum Powstania Warszawskiego to o wiele więcej niż jedynie zbiór eksponatów muzeum przeniesiony do Internetu. Dzięki technologii 3D, w której zbudowana jest wirtualna platforma, użytkownicy mogą „dotknąć" historii i bezpośrednio doświadczyć tamtych dni.

Wirtualne muzeum oglądamy okiem interaktywnej kamery. Połączenie technologii flash, dźwięku i wideo zapewniono wysoki poziom interakcji, pozwalając na sterowanie ruchem kamery czy wchodzenie do wybranych pomieszczeń.
Eksponaty są przedstawione w postaci trójwymiarowej i z fotorealistyczną dokładnością - każdy z nich można dokładnie obejrzeć ze wszystkich stron, a przy wybranych zapoznać się z jego historią i wspomnieniami Powstańców.
Pasjonującą i silnie nasyconą emocjami wyprawę po wirtualnym muzeum zapewniają dziesiątki multimediów i niestandardowych rozwiązań interaktywnych, składających się na fascynującą całość.

Koncepcja wirtualnego muzeum powstała w Fundacji Grupy TP, a multimedialną platformę zaprojektowała i wykonała Wirtualna Polska.

# data[].attributes.attachment_link.description
Internauci mogą od dziś, pod adresem www.1944.pl odwiedzać pierwsze polskie wirtualne i interaktywne muzeum. Internauci mogą od dziś, pod adresem www.1944.pl odwiedzać pierwsze polskie wirtualne i interaktywne muzeum. . „Wirtualne Muzeum Powstania Warszawskiego, to pierwszy tego typu projekt w Polsce, który zaprasza do interaktywnego spaceru po salach wystawienniczych.

# data[].attributes.body
i tablety

# data[].attributes.body
i tablety

# data[].attributes.body
i tablety

# data[].attributes.body
i tablety

# data[].attributes.body
i tablety