# data[].attributes.headline
Γρηγόρης Σακαλής, "Ήττα", στο ηλ. περιοδικό ΦΡΕΑΡ, 9/4/2024.

# data[].attributes.subject
Γρηγόρης Σακαλής, "Ήττα", στο ηλ. περιοδικό ΦΡΕΑΡ, 9/4/2024.

# data[].attributes.body
Υπάρχεις
σ’ ένα βαρύ σήμερα
οι όμορφες μέρες
έχουν περάσει πιά
κι έμεινε τώρα
να διαχειριστείς
την ήττα
ο χρόνος σε ξεγέλασε
σου έταξε πολλά
μα σχεδόν τίποτα
δεν σου πρόσφερε
ίσως γιατί δεν έδωσες
το οξυγόνο της αγάπης
ούτε στο έδωσαν
λες, τώρα
μπορώ ακόμα να κάνω πολλά
μα δεν τα ξεκινάς
πέφτεις πάλι στην παγίδα
του απατηλού χρόνου
βαδίζεις έτσι ακάθεκτος
στη χοάνη της ανυπαρξίας.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Υπάρχεις
σ' ένα βαρύ σήμερα
οι όμορφες μέρες
έχουν περάσει πιά
κι έμεινε τώρα
να διαχειριστείς
την ήττα
ο χρόνος σε ξεγέλασε
σου έταξε πολλά
μα σχεδόν τίποτα
δεν σου πρόσφερε
ίσως γιατί δεν έδωσες
το οξυγόνο της αγάπης
ούτε στο έδωσαν
λες, τώρα
μπορώ ακόμα να κάνω πολλά
μα δεν τα ξεκινάς
πέφτεις πάλι στην παγίδα
του απατηλού χρόνου
βαδίζεις έτσι ακάθεκτος
στη χοάνη της ανυπαρξίας.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Alejandro Barrón. Δείτε τα περιεχόμενα του ενδέκατου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

# data[].attributes.attachment_link.title
Ήττα - του Γρηγόρη Σακαλή

# data[].attributes.attachment_link.description
Υπάρχεις σ' ένα βαρύ σήμερα οι όμορφες μέρες έχουν περάσει πιά κι έμεινε τώρα να διαχειριστείς την ήττα ο χρόνος σε ξεγέλασε σου έταξε πολλά μα σχεδόν τίποτα δεν σου πρόσφερε ίσως γιατί δεν έδωσες ...

# data[].attributes.headline
Μαρία Λαϊνά, "Και φόνοι έξοχοι", ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΙΞΕΩΣ, Κέδρος, Αθήνα 1979.

# data[].attributes.subject
Μαρία Λαϊνά, "Και φόνοι έξοχοι", ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΙΞΕΩΣ, Κέδρος, Αθήνα 1979.

# data[].attributes.body
Και βιασμοί και έρωτες και θάνατοι
και φόνοι έξοχοι·
λείπει απλώς το βυσσινί τοπίο
και τ' άσπρο γέλιο μου.
Καταφεύγω λοιπόν σε μικρούς λόγους
κι ασήμαντα αποτελέσματα
Όμως στην άκρη του γκρεμού
με τον ένα τους τοίχο ανοιχτό στο απέναντι
κοιμούνται μες στην απελπιστική κραυγή του ήλιου
τα άγρια όνειρά μου.
Καταφεύγω λοιπόν σε μικρές αισθήσεις
ωστόσο μέσα μου υπάρχουν όλα
και βιασμοί και έρωτες και θάνατοι
και φόνοι έξοχοι.
Τα βράδια ήσυχα το πρόσωπό τους ανάβει.

# data[].attributes.headline
Γιώργος Βέης, "Ο Αλέξης Τραϊανός στο τηλέφωνο", ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ ΓΗΣ, Ύψιλον/Βιβλία, Αθήνα 2004.

# data[].attributes.subject
Γιώργος Βέης, "Ο Αλέξης Τραϊανός στο τηλέφωνο", ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ ΓΗΣ, Ύψιλον/Βιβλία, Αθήνα 2004.

# data[].attributes.body
Έλα σπίτι να γράψουμε ποιήματα

με χίλια βιολιά να παίζουν αληθινό ροκ,

η νύχτα διπλή, δίχως σταθμό,

μ’ όλα τα μίλια τής μηχανής και του χρόνου στο φουλ

έλα, με το τζιν να ποτίζει το μεδούλι του νου,

έλα στο σπίτι να γράψουμε τρελά ποιήματα,

θυμάμαι που μου το ’λεγες τόσες φορές

και σ’ άκουγα στο βάθος της πολυκατοικίας

οδός Βασιλίσσης Όλγας 118,

με τα παντζούρια κλειστά, μέρα μεσημέρι,

για να μη μπαίνει το φως του καλοκαιριού

στο πικάπ ο Σαχτούρης να διαβάζει ποιήματα

κι εσύ να μεταφράζεις τους απόβλητους ποιητές σου,

μαγεμένος πίνοντας μαγεμένος ως το άλλο πρωί,

με τη ζέστη να ξεραίνει τις λέξεις μας,

με το μαγιό εσύ, με τους πόρους σου ανοικτούς,

για να μπαινοβγαίνει ελεύθερα το σκοτεινό αλκοόλ της μοίρας

με το τηλέφωνο κατεβασμένο

σε πόναγε το κουδούνισμα απ’ το υπερπέραν,

στο μικρό χολ οι εφέστιοι θεοί σου μαχαιρωμένοι

με το στιλέτο που έκοβες τις σελίδες και τις φέτες της ζωής σου,

τ’ άδεια μπουκάλια στο πάτωμα, σφυρίχτρες του θανάτου,

μου τέλειωσαν τα τσιγάρα, μου τέλειωσαν οι στίχοι,

έλα να γράψουμε άλλα ποιήματα

έχω Johnie Walker σήμερα,

με πήρες προχθές τηλέφωνο εδώ, στο Μανχάταν,

μου ’πες θα ’ρθεις τα Χριστούγεννα

κι εγώ σε πήρα όπως πάντα στα σοβαρά,

θα ’χουν μεγαλώσει πολύ τα γένια σου

θα ’χεις γκριζάρει κι εσύ Αλέξη,

θα πάμε βόλτα στην Πέμπτη Λεωφόρο

δεν θα βρέξει καθόλου εφέτος, σ’ τ’ ορκίζομαι Αλέξη,

δεν θα λιώσουν ποτέ τα χέρια σου και τα ποιήματά σου,

νόμισα ότι σε είδα το πρωί στο δρόμο,

ότι μου ’κανες τάχα έκπληξη

κι έψαχνες να με βρεις στην πόλη,

φώναξα, τράβηξα κάποιον απ’ τον ώμο,

γύρισε και με κοίταξε ένα μελαχρινό αγόρι

είχε τα μάτια σου,

Αλέξη, πάρε με στο τηλέφωνο

για να έχω έτοιμο το καλύτερο ουίσκι που κυλάει εδώ

θα φτιάξω και το μαγνητόφωνο για να μου διαβάσεις

τα καινούργια σου ποιήματα, αυτά που λες

τα «πέντε χρόνια στο σκοτάδι»

θα φτιάξω και το μικρό μου τρένο

για να γυρίσουμε πίσω μαζί

στη Σαλονίκη.

# data[].attributes.headline
Δημήτρης Ελευθεράκης, "Λαέρτης Οδυσσέως δίκη", ΕΓΚΩΜΙΑ, Πατάκης, 2013.

# data[].attributes.subject
Δημήτρης Ελευθεράκης, "Λαέρτης Οδυσσέως δίκη", ΕΓΚΩΜΙΑ, Πατάκης, 2013.

# data[].attributes.body
Μόλις επέστρεψε, πήγε να βρει τον Λαέρτη. Τον παραμόνεψε

πίσω απ' τις αχλαδιές, που έβαφαν εκείνη την πλευρά τού

λόφου

ένα ανεξήγητο χρυσό. (Θυμήθηκε την Ωγυγία, το δόρυ τού

Ήλιου,

το ίδιο τρύπημα στο στήθος). Ήταν ο Οδυσσέας

που χάρισε πραγματικούς θανάτους με δακτυλικά ξίφη,

που γέλασε τους Λαιστρυγόνες και τον Όμηρο.

Τι να του πει. Η Ιστορία είναι μια επιτύμβια πλάκα

με αριθμούς κι ονόματα. Κι ο ποιητής

μια πολυμήχανη σκιά που ασπρίζει στο φως.

Πώς να μιλήσει στον Λαέρτη για τον πόλεμο, τη νύχτα

τα σφαγμένα σώματα. (Για τα δικά του σφαγμένα σώματα).

Πώς να σκεφτεί ένα μνημόσυνο για τους ανίδεους ήρωες.

Αφήνοντας την τσουγκράνα του να πέσει στη γη

γνωρίζοντας το έγκλημα, κλαίγοντας για το έγκλημα

ο Λαέρτης θα τον συγχωρέσει. (Ο Λαέρτης, εκείνη η παρήγορη

θλίψη στην έξοδο του έπους, εκείνο το ομηρικό κουρέλι).

Τότε ο Οδυσσέας θα χαθεί στο σκοτάδι. Ο Οδυσσέας,

σώμα και όνομα, θα γείρει κάτω από την αχλαδιά,

ενώ το χρυσό θα γίνεται μαύρο, ύστερα πάλι χρυσό κι ύστερα

πάλι μαύρο.

# data[].attributes.headline
Ανέστης Ευαγγέλου, "Τις νύχτες", ΤΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ, Θεσσαλονίκη, 1976.

# data[].attributes.subject
Ανέστης Ευαγγέλου, "Τις νύχτες", ΤΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ, Θεσσαλονίκη, 1976.

# data[].attributes.body
Σαν τα πουλιά που φέρνουνε την άνοιξη
και το φθινόπωρο τραβούν για το νοτιά,
ανάλαφρα, χορευτικά, μες στο σοφό ένστικτό τους-
σ’ έχασα πάλι.
Όμως τις νύχτες
σ’ ανακαλύπτω έκθαμβος στις κρύπτες του ύπνου
ή έρχεσαι εσύ με τα μαλλιά σου κυματίζοντας
αποδημητική
και βρίσκω πάλι το δέρμα σου
ζεστό
και σε εισπνέω
κι ως το πρωί μοσχοβολάει παράξενα το σώμα μου
σαν τρυφερό της άνοιξης βλαστάρι.

# data[].attributes.headline
Τα φανταστικά ιπτάμενα βιβλία του κ. Μόρις Λέσμορ

# data[].attributes.subject
Τα φανταστικά ιπτάμενα βιβλία του κ. Μόρις Λέσμορ

# data[].attributes.body
" Η ταινία εξιστορεί το τι συνέβη στον ήρωα Μόρις Λέσμορ που μετά την επέλαση ενός τυφώνα βρίσκεται σε έναν φανταστικό κόσμο, όπου τα βιβλία έχουν ζωντανέψει και συμπαραστέκονται στους ανθρώπους. Η αρχική ιδέα του Joyce ήταν να εκδοθεί ως βιβλίο. Όταν όμως το 2009 συνεργάστηκε με τον Oldenburg και ξεκίνησαν την εταιρία Μοοnbot, αποφάσισαν τη δημιουργία της ταινίας. Στο μεταξύ όμως κυκλοφόρησε το iPad της Apple, και έτσι τα "ιπτάμενα βιβλία" έγιναν και e-book "

# data[].attributes.attachment_link.title
Τα φανταστικά ιπτάμενα βιβλία του κου Μόρις Λέσμορ

# data[].attributes.headline
Γιώργος Μαρκόπουλος, "Ο πατέρας μου ήθελε να φτιάξει ένα σπίτι", ΟΙ ΠΥΡΟΤΕΧΝΟΥΡΓΟΙ, Εγνατία, 1979.

# data[].attributes.subject
Γιώργος Μαρκόπουλος, "Ο πατέρας μου ήθελε να φτιάξει ένα σπίτι", ΟΙ ΠΥΡΟΤΕΧΝΟΥΡΓΟΙ, Εγνατία, 1979.

# data[].attributes.body
Ο πατέρας μου ήθελε να φτιάξει ένα σπίτι

Ὁ πατέρας μου ἔφαγε μιά ζωὴ γιὰ νὰ φτιάξει ἕνα σπίτι. /
Ἀπογεύματα, Κυριακὲς στὸ κουζινάκι χωρὶς ἕνα γλυκὸ ἢ ἕνα καφενεῖο. /

Ὅταν πέθανε ἄφησε ἕνα χορταριασμένο στρατὶ /
ἕνα χτίσμα δίχως κουφώματα, δίχως σοφάτια, χρόνια... /
Ἄλλαξαν οἱ καιροὶ ποὺ λέει κι ὁ λαός, γεγονότα συνέβησαν... /
Χαθήκαμε μὲ τὸν ἀδελφό μου, μάθαμε πὼς πέθανε κι ὁ πατέρας. /

Γι αυτό λοιπόν τα βράδια σε κοιτώ στα μάτια. /

Εἶναι μήπως ζήσω ἐγὼ τὴν ταπεινὴ θαλπωρὴ ποὺ ἐκεῖνος δὲν ἔζησε.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μονόγραμμα | Γιώργος Μαρκόπουλος

"Γιώργος Μαρκόπουλος - ποιητής"

Ο Γιώργος Μαρκόπουλος, ο τρυφερός και ευαίσθητος ποιητής, από τους πρώτους εκπροσώπους της ποιητικής γενιάς του'70, που χειρίζεται την ελληνική γλώσσα σαν πολυαγαπημένη, με δυο Κρατικά Βραβεία για την ποίησή του, αυτοβιογραφείται στο Μονόγραμμα αυτής εβδομάδας.

Γεννήθηκε στη Μεσσήνη το 1951, με λαϊκές καταβολές. Από πεντέμισι χρονών βοηθούσε στο κουρείο του πατέρα του. Ο χαρακτήρας του διαμορφώθηκε από τη ζωή της επαρχίας, που μόλις τότε έβγαινε, φτωχή και τραυματισμένη, από τον εμφύλιο. Η εντοπιότητα και η καταγωγή έπαιξαν μεγάλο ρόλο στη ζωή του. Ο στίχος του "...φοβερή πατρίδα..." σαν να κλείνει μέσα όλη τη θεωρία για τις ρίζες του.

Το 1965 φτάνει στην Αθήνα, 14 ετών και βιώνει την κουλτούρα των φτωχών προαστίων. Η Χούντα τον βρήκε να σπουδάζει Οικονομικά και Στατιστική στη ΑΒΣΠ και να συμμετέχει σε λογοτεχνικές και επαναστατικές παρέες, μέσα σε μια σφύζουσα νεολαία που προσπαθούσε να βρει την πολιτική και πολιτιστική της ταυτότητα. "Η ποίηση μπορεί να είναι επαναστατική, υπερβατική-αφαιρετική- συνθετική-να δηλώνει φυγή από τα αισθήματα" λέει.

Μικρός έγραφε μικρά πεζογραφήματα, επηρεασμένα από τα διαβάσματά του: Χρ. Χριστοβασίλης - Εμ. Ροiδης - Γεώργιος Βιζυηνός - Σεφέρης - Σαχτούρης - Ελύτης - Ρίτσος - Πατρίκιος - Δημουλά.

Οι επιρροές του επεκτάθηκαν πάντα σε σχέση με την ποιητική μας παράδοση, Όμηρος - Αρχαίοι Λυρικοί - Σολωμός - Κάλβος - Παλαμάς - Σικελιανός - Καβάφης - Καρυωτάκης.

"Η αληθινή ποίηση, στηρίζεται σε δικούς της κωδικούς, απαιτεί κλειδάριθμους, χρειάζεται αποκρυπτογράφηση" λέει.

Ένας ποιητής γεμάτος ζωή. Του αρέσουν τα λαϊκά τραγούδια και λατρεύει το ποδόσφαιρο. Ρουφά τις χαρές της ζωής.

Πολυβραβευμένος ο Γιώργος Μαρκόπουλος, το 1996 τιμήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου με το Βραβείο Καβάφη και το 1999 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του "Μη σκεπάζεις το ποτάμι", η οποία, στη συνέχεια, ήταν υποψήφια για το Ευρωπαϊκό Αριστείο του 2000. Για το σύνολο του έργου τού δόθηκε το Βραβείο Ποίησης 2011 του Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών. Επίσης τιμήθηκε το 2012 για δεύτερη φορά με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του "Κρυφός Κυνηγός".

Παραγωγός: Γιώργος Σγουράκης
Σκηνοθεσία: Περικλής Κ. Ασπρούλιας - Μπάμπης Πλαϊτάκης - Χρίστος Ακρίδας - Κιμ Ντίμον - Στέλιος Σγουράκης
Δημοσιογραφική επιμέλεια: Αντώνης Εμιρζάς - Ιωάννα Κολοβού
Σύμβουλος εκπομπής: Νέλλη Κατσαμά
Φωτογραφία: Μαίρη Γκόβα
Ηχοληψία: Λάμπρος Γόβατζης - Νίκος Παναγοηλιόπουλος
Μοντάζ - μίξη ήχου: Σταμάτης Μαργέτης
Διεύθυνση Παραγωγής: Στέλιος Σγουράκης

# data[].attributes.attachment_link.title
Μονόγραμμα | Γιώργος Μαρκόπουλος

# data[].attributes.attachment_link.description
Μονόγραμμα | Γιώργος Μαρκόπουλος "Γιώργος Μαρκόπουλος - ποιητής" Ο Γιώργος Μαρκόπουλος, ο τρυφερός και ευαίσθητος ποιητής, από τους πρώτους εκπροσώπους της ποιητικής γενιάς του'70, που χειρίζεται την ελληνική γλώσσα σαν πολυαγαπημένη, με δυο Κρατικά Βραβεία για την ποίησή του, αυτοβιογραφείται στο Μονόγραμμα αυτής εβδομάδας. Γεννήθηκε στη Μεσσήνη το 1951, με λαϊκές καταβολές.

# data[].attributes.headline
Αλεξάνδρα Μπακονίκα, "Αναζωπυρώσεις", Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΑ, εκδ. Εντευκτηρίου, 2018.

# data[].attributes.subject
Αλεξάνδρα Μπακονίκα, "Αναζωπυρώσεις", Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΑ, εκδ. Εντευκτηρίου, 2018.

# data[].attributes.body
ΑΝΑΖΩΠΥΡΩΣΕΙΣ
Διάπυρη η έλξη, /
μέχρι θανάτου λαβώθηκα. /
Η ομορφιά σου με κυκλώνει,/ένθεη γίνομαι./Στα ίχνη της έλξης κυκλοφορώ και διαμένω./Οι αναζωπυρώσεις της ανεξέλεγκτες,/ δεν έχουν τέλος./ Είσαι το θαύμα/ακλόνητο, αναλλοίωτο.

# data[].attributes.headline
Τίτος Πατρίκιος, "Προσγειώσεις", ηλ. περ. Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

# data[].attributes.subject
Τίτος Πατρίκιος, "Προσγειώσεις", ηλ. περ. Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

# data[].attributes.body
Προσγειώσεις

Σε λίγο θα προσγειωνόμουν /

κι ετοιμάστηκα για κάθε ενδεχόμενο /

αφού τα περισσότερα ατυχήματα /

γίνονται στις προσγειώσεις /

άλλωστε η προσγείωση η δική μου /

είχε ήδη αναγγελθεί /

στο τελευταίο μου ποίημα /

Είχα πια βαρεθεί να περιίπταμαι /

να εποπτεύω από ψηλά τα όσα συμβαίνουν /

ήθελα τώρα το χώμα με τα χέρια μου να πιάσω /

ακόμα και πάνω του να συρθώ , να ψάξω /

να το γνωρίσω για τα καλά από την αρχή. /

Προσγειώθηκα χωρίς κανένα πρόβλημα /

μα μόλις πάτησα στο έδαφος /

άλλαξα γνώμη, άλλαξαν και τα σχέδια /

χρειάστηκαν κάποια τρεχάματα /

γι ανεφοδιασμό με τρόφιμα /

για να γεμίσουν καύσιμα οι δεξαμενές /

και πάλι απογειώθηκα. /

Είπα μου φτάνει /

όσο ζυμώθηκα ως τώρα με το χώμα /

όσο κατάφερα από κοντά τον κόσμο να γνωρίσω /

καλύτερα είναι να περιίπταμαι /

να εποπτεύω από τους ουρανούς τα πάντα /

σχολιαστικά, χωρίς και πολλές ευθύνες /

Το αεροπλάνο πήρε μεγάλο ύψος /

αλλά καθώς έβλεπα γι άλλη μια φορά /

τους ανθρώπους να μικραίνουν και να χάνονται /

τους τόπους να μισοσβήνουν /

τελικά να εξαφανίζονται /

τρόμαξα κάποια στιγμή που δεν είχα /

τίποτα από τη γη ν΄αγγίξω /

κανέναν να πούμε δύο κουβέντες /

να τον δεχτώ, να με δεχτεί, να τον απαρνηθώ /

να μ΄αποδιώξει εκείνος. /

Ώσπου επιθύμησα ξανά /

συνωστισμούς και ρήξεις και συναρμογές /

σωμάτων, αισθημάτων, ιδεών /

νοστάλγησα ακόμα και το χιλιοπατημένο χώμα. /

Ελπίζω τα καύσιμα να κρατήσουν /

ως το επόμενο αεροδρόμιο /

κι η νέα προσγείωση να είναι ομαλή.

# data[].attributes.headline
Σεφέρης - Ελύτης

# data[].attributes.subject
Σεφέρης - Ελύτης

# data[].attributes.body
Γιάννης Ψυχοπαίδης

# data[].attributes.headline
Διονύσιος Σολωμός 

# data[].attributes.subject
Διονύσιος Σολωμός 

# data[].attributes.body
"[...] Ὁ Σολωμὸς ἦταν μία ποιητικὴ μεγαλοφυΐα, ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ σπάνια ποιητικὰ πνεύματα πού, ἐνίοτε, ὑπερέχουν τόσο πολὺ τῶν συγχρόνων ὁμοτέχνων τους, ὥστε αὐτοὶ νὰ μὴν μποροῦν νὰ τὰ ἀκολουθήσουν. Ἔτσι, ἀνέλαβε μόνος του καὶ χωρὶς οὐσιαστικὴ βοήθεια ἕνα τιτάνιο ποιητικὸ ἔργο, τὸ ὁποῖο ἦταν ἔργο μιᾶς ὁλόκληρης ποιητικῆς γενιᾶς: νὰ διαμορφώσει μία κοινὴ νεοελληνικὴ ποιητικὴ γλώσσα μέσα ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν γλωσσικῶν τάσεων καὶ προτάσεων ποὺ κατετίθεντο ἐκείνη τὴν ἐποχή[...]".
Νάσος Βαγενάς, "Το επίτευγμα του Σολωμού", εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ, 13/12/1998.

# data[].attributes.attachment_link.title
Διονύσιος Σολωμός

# data[].attributes.headline
Δημήτρης Αγγελής, ΕΠΕΤΕΙΟΣ, Οι Εκδόσεις των Φίλων, 2008.

# data[].attributes.subject
Δημήτρης Αγγελής, ΕΠΕΤΕΙΟΣ, Οι Εκδόσεις των Φίλων, 2008.

# data[].attributes.body
ΠΑΝΩ Σ’ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΒΙΤΑΛΗ

Τότε τραγούδαγα τις νύχτες στα σκυλάδικα /
βέβηλες νότες που σημαίναν απουσία. Απανωτά τσιγάρα καίγαν άδικα /
τα δάχτυλα. Μαύρο λιβάνι· για ποια ψυχή; Ξημερωνόμουνα /
μπροστά στα φαρμακεία /

ζητώντας επιδέσμους συμπαράστασης. Τις τελευταίες λεπτομέρειες /
από την άστατη ζωή σου στην Πρέβεζα. Κατάματα /
να σε κοιτάξω μια φορά κι ας λεν πως δεν υπάρχεις. Γι’ αυτό/
τα θυμωμένα Σάββατα./
Το τελετουργικό μου ξόδεμα στην παραλιακή. (Θυμάμαι το/
κρύο· τα διπλά κονιάκ της επαρχίας). Γι’ αυτό και της/
πολύχρονης στηθάγχης η ελπίδα: πως λιγοστεύοντας θα ’ρθεί πιο γρήγορα ο καιρός/
που θα ξαναβρεθούμε.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
To ΑΠΛΟ Απλώνεται

# data[].attributes.attachment_link.title
ΠΟΙΗΣΗ: Η Υπέρβαση των Λέξεων