# data[].attributes.body
LO im. Mikołaja Kopernika w Sokółce - Info Sokółka

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
You must enable Javascript on your browser for the site to work optimally and display sections completely.

Liceum Ogólnokształcące im. M. Kopernika przy Zespole Szkół w Sokółce oraz redakcja INFO Sokółka włączyły się w nowy, ogólnopolski projekt edukacyjny „MedJa. Szkoła krytycznego myślenia", będącego częścią programu edukacyjnego „Mind Over Media". Projekt jest inicjatywą Fundacji Evens we współpracy z partnerami: Stowarzyszeniem Komunikacji i Kultury Medialnej (Chorwacja), Centrum Edukacji Obywatelskiej (Polska), Fińskim Towarzystwem Edukacji Medialnej, MEC / Mediawijs (Belgia), Towarzystwem Mediawise (Rumunia) i organizacją Media Maker/Prasą Obywatelską (Francja). Ideą programu jest nawiązanie partnerstw między szkołami i lokalnymi agencjami medialnymi w celu współtworzenia etycznych mediów i wzmacniania kompetencji krytycznego myślenia. Działania w programie będą opierać się na takich aspektach pracy dziennikarskiej, które wiążą się z edukacją obywatelską i współtworzeniem lokalnej społeczności poprzez dostarczanie wiarygodnych i istotnych informacji.
1 października dzięki zaangażowaniu Starosty Sokólskiego Piotra Rećko, koordynatorzy projektu - nauczyciele Ewa Firs i Małgorzata Kułakowska oraz redaktorzy INFO Sokółka mieli okazję uczestniczenia w warsztatach wprowadzających do programu. W trakcie spotkania, które odbywało się w Warszawie, wysłuchali oni wykładu Edwina Bendyka, dziennikarza, publicysty (tygodnik „Polityka"), zajmującego się problematyką cywilizacyjną i wpływem techniki na życie społeczne. Nauczyciele i redaktorzy włączyli się również w panel dyskusyjny nt. „Małe media, duża odpowiedzialność. Jak lokalne media mogą kształtować debatę publiczną" z dziennikarzami niezależnymi, przedstawicielką Rady Etyki Mediów, twórcami lokalnych gazet i członkami Evens Fundation. Spotkanie zamknęły warsztaty poświęcone naprawie debaty publicznej, medialnemu storytellingowi, fact-checkingowi oraz zgłębiające tematykę autentycznego pisania.
Spotkania otwierające program łączą się z dalszymi działaniami nauczycieli, uczniów i redakcji lokalnych. Nauczyciele wezmą udział w warsztatach i kursie e-learningowym z krytycznej analizy przekazów medialnych z indywidualnym wsparciem mentorskim. Dziennikarze zaangażują się w projekty społeczne ze szkołami wzmacniając swoją pozycję w lokalnej społeczności. Uczniowie, we współpracy z mediami przeprowadzą tygodniowy desk research i sami zostaną redaktorami - napiszą artykuły w kategoriach: MEGA LOKALSI, NIEznane miejsca/ NIEsłychane historie, TU MÓWIĄ MŁODZI. Podsumowaniem projektu będą warsztaty dziennikarskie i prezentacja projektów w Warszawie.

Warsztaty okazały się bardzo interesujące i inspirujące do pogłębiania własnych kompetencji na wielu płaszczyznach. Wniosków i refleksji po świetnym wykładzie E. Bendyka i szerokiej dyskusji osób reprezentujących różne sfery świata mediów jest całe mnóstwo. Choćby ten, że po roku 2016 polityka (ta, przez większe „P") znacznie przyspieszyła - m.in. poprzez jej „twitteryzację", to wtedy także w mediach ogólnych pojawił się termin post-prawdy (post-truth). Okazało się także, że nie istnieje coś takiego, jak neutralna interpretacja - zjawisk, faktów itp. Jesteśmy nieustannie skazani na czyjeś wersje i widzenie świata. Kolejne wnioski związane są z naszym - Polaków - zaufaniem społecznym. Otóż jest z tym u nas bardzo źle, ufamy tylko swoim rodzinom i bliskim, a mediom - owszem, ale tylko „swoim". Polacy wg badań składają się ze sprzeczności: o dziwo, przejawiamy ogromne, bo aż 67%, zaufanie w stosunku do samorządu, a jednocześnie wychodzimy z założenia, że o wszystkim, co ważne decyduje się w Warszawie. Czemu o tym wspominam? Bo to dobry czas dla młodych, stare sposoby opowiadania świata się zużyły - jest miejsce i czas na głos młodzieży i ich: „Sprawdzam". Stąd też dobry grunt na niedawny Młodzieżowy Strajk Klimatyczny - młodzi chcą i upominają się o prawdę, ład i racjonalizm. Powinniśmy ich w tym wspierać i dostarczać odpowiednich narzędzi, zachęcać do dociekliwości i rzetelności w mówieniu o rzeczywistości, także lokalnej. Uczyć młodych dobrych praktyk i budować w nich świadomość, że dobrze poinformowana społeczność lokalna chce się angażować. Skoro wszyscy, i młodzi i starzy, żyjemy w gąszczu wizji i interpretacji - nie bójmy się ich ze sobą konfrontować, potwierdzać, bądź negować, po prostu: sprawdzać. Tekst na podst. Ewa Firs, fot. P. Białomyzy
Zdjęcia

Please enable JavaScript to view the .

# data[].attributes.attachment_link.description
You must enable Javascript on your browser for the site to work optimally and display sections completely. Liceum Ogólnokształcące im. M. Kopernika przy Zespole Szkół w Sokółce oraz redakcja INFO Sokółka włączyły się w nowy, ogólnopolski projekt edukacyjny „MedJa. Szkoła krytycznego myślenia", będącego częścią programu edukacyjnego „Mind Over Media".

# data[].attributes.body
LO im. Mikołaja Kopernika w Sokółce - Info Sokółka

# data[].attributes.body
I Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki w Koninie

# data[].attributes.body
Sztuka na ulicy

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dawniej sztuka przeznaczona była dla wąskiego grona koneserów, którzy byli przygotowani do jej odbioru. Dzisiaj sztuka wychodzi do swoich odbiorców dosłownie na ulice....oczywiście pod postacią murali.

Mural to ogromna praca ścienna, widniejąca w charakterystycznych miejscach miasta po to, by nieść konkretne przesłanie, zwracać uwagę ludzi, prowokować, budzić refleksję. Jest to rodzaj sztuki plastycznej wykonywanej przez twórców, idealnie wpisujących się w twórczość uliczną, czyli street art. Pierwsze murale zaczęły pojawiać się w Ameryce Łacińskiej na początku XX w. Nawiązywały do najnowszych zdarzeń oraz kolonialnej przeszłości. A co o naszym mieście i jego mieszkańcach mówią murale kaliskie?
Miasto najstarsze w Polsce
Od stycznia 1974 roku wszystkich wjeżdżających do Kalisza od strony ulicy Warszawskiej wita mural przedstawiający plan miasta z jego zabytkami oraz postacie w regionalnych strojach. Niewątpliwie jest to dzieło, które można nazwać ojcem współczesnych murali w naszym mieście. Jego autorem jest znakomity artysta grafik, rysownik, autor ekslibrisów, plakatów, kaliski regionalista, Władysław Kościelniak. Wykonał on także panoramę miasta, którą wyryto na ścianie w bramie jednej z kamienic w Al. Wolności. To jedne z wielu dowodów, że artysta był wielkim miłośnikiem rodzinnego miasta, które w jego twórczości miało zawsze swoje ważne miejsce. Powstała w latach 70. praca wymaga renowacji, dlatego liczymy, że kaliszanie nie dopuszczą do jej dalszej degradacji.
W setną rocznicę odzyskania niepodległości...
Kolejny mural znajduje się na elewacji budynku Szkoły Podstawowej nr 16 od strony ulicy Fabrycznej. Jest poświęcony Powstańcom Wielkopolskim, którzy są patronami tej szkoły. Praca została wykonana z okazji setnej rocznicy odzyskania przez Polskę Niepodległości. Symbolikę przedstawionego na nim drzewa omawia Izabela Grześkiewicz z biura rewitalizacji Urzędu Miejskiego w Kaliszu - Drzewo to symbol życia. Trzeba je zasadzić, dbać o nie, przycinać, kształtować koronę. Tak właśnie można interpretować również pojęcie patriotyzmu. Poczucie wspólnych korzeni, kształtowanie i dbanie o dobre postawy wszystkich nas, a w szczególności dzieci i młodzieży.

Na muralu znajdują się też postaci powstańców wielkopolskich, a dominującymi kolorami są biel i czerwień. Zorganizowany przez Urząd Miasta konkurs na wykonanie muralu wygrał Dawid Celek - artysta z Wrocławia, na co dzień pracujący w Berlinie, twórca murali w Warszawie, Gdańsku, Kołobrzegu, Łodzi, Rudzie Śląskiej czy Krakowie.
Pitagoras i Flora, czyli artystyczne wizje Michała Mąki
Michał Mąka jest kaliskim artystą - absolwentem malarstwa i grafiki na Wydziale Pedagogiczno-Artystycznym Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Młody artysta chętnie angażuje się w tworzenie sztuki ulicznej. W jednym z wywiadów powiedział, że malarstwo uliczne uprawia od 2002 roku - Zaczynałem od graffiti. Z czasem przerodziło się to w kulturę urban artu (sztuka miejska). Pociąga mnie w tym magia spreju z farbą. To mi zawróciło w głowie - mówił Michał Mąka.

W Kaliszu znajduje się wiele jego prac realizowanych w ramach różnych projektów. My prezentujemy dwie z nich, które znajdują się przy ulicy Garbarskiej i ulicy Majkowskiej. Pierwsza praca nosi nazwę „Geometria dźwięku". Gdy powstawała, sam Michał Mąka mówił, że - Nawiązuje do teorii Pitagorejskiej o harmonii sfer, koncepcji będącej połączeniem muzyki i matematyki w kosmosie. Przedstawione figury podzielone są czarnymi kreskami, które ukazują nam odległości pomiędzy dźwiękami- interwały. Przejścia kolorów symbolizują kolorystykę dźwięku, dzieła muzycznego. Pozwala nam ona na dostrzeganie różnic między dźwiękami o tej samej wysokości.

Kolejny obraz jest częścią cyklu prac artysty pt. „Cyfrowy Antyk". Praca nawiązuje do rzymskiej Flory- patronki kwiatów, której figura stoi na ratuszowym patio, a jej replika w Parku Miejskim.

Mural powstał na budynku przy ulicy Górnośląskiej 9 jako efekt współpracy artystów z Kalisza, których reprezentował Wojciech Brewka i Tanja Prill z partnerskiego miasta Hamm. Inspiracją dla muralu była rzeźba „Muzykanci", znajdująca się w Parku Miejskim nieopodal szkoły muzycznej. Mural nawiązuje do jazzu, pianina, naszych kaliskich muzycznych tradycji oraz przyjaźni i współpracy Kalisza z niemieckim Hamm. Podczas tworzenia pracy artystom przyświecał jeden cel: Najważniejsze, żeby był piękny i wnosił dużo radości w naszą przestrzeń. Dzieło to również hołd złożony wybitnym muzykom, którzy od 46 lat uświetniają swoją artystyczną osobowością jedną z najstarszych imprez jazzowych w Polsce. - Na muralu znajduje się też pianista jazzowy, który ma nieco przypominać Leszka Możdżera, który wielokrotnie zachwycał kaliską publiczność na Międzynarodowym Festiwalu Pianistów Jazzowych. Na samej górze muralu zostali upamiętnieni: Honorowy Obywatel Kalisza i jazzman Jan Ptaszyn Wróblewski oraz inny wielki kaliszanin Tomasz Stańko - tłumaczył Wojciech Brewka.
Muzyczny Kalisz
Swój spacer po ulicach Kalisza zakończymy w Śródmieściu. Ostatni mural, którego autorem jest Arkadiusz Pacholski, reprezentujący Stowarzyszenie Kalisz Literacki, odbiega treścią od pozostałych. Praca znajdująca na oknach przy ul. Kopernika 3 powstawała przy udziale przechodniów w ramach Art in the Window 2019. Kalisz Street Art Festival. Przedstawia ona różnokolorowe szubienice z napisem „do wyboru do koloru". Autor na pytania o to, co konkretnie chciał przez swoje graffiti powiedzieć, odpowiadał, że jest to „ironiczny i wieloznaczny komentarz do rzeczywistości". Jednak według Arkadiusza Pacholskiego najważniejsze jest to, czego dopatrzą się obserwatorzy. Dodał też, że przechodnie wybierali kolory dzieła.

Kiedy kończyliśmy swój artykuł, w prasie ukazała się informacja, że w Kaliszu powstanie kolejny mural. Jego tematem ma być „las ludzie, historia Lasów Państwowych", co ma związek ze stuleciem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Poznaniu, a wykonawca ma zostać wyłoniony w konkursie. Mural powstanie na kamienicy u zbiegu ul. Majkowskiej i al. Wojska Polskiego. Można się domyślić, że malowidło będzie pięknym, zielonym akcentem w miejskiej przestrzeni, tam, gdzie na prawdziwe drzewa nie ma miejsca...
Sztuka w oknach Autorami tekstu są uczniowie IV Liceum Ogólnokształcącego im. Ignacego Jana Paderewskiego - Maciej Łazarek i Mateusz Marciniak, którzy biorą udział w projekcie "MedJa. Szkoła Krytycznego Myślenia".

# data[].attributes.attachment_link.description
Dawniej sztuka przeznaczona była dla wąskiego grona koneserów, którzy byli przygotowani do jej odbioru. Dzisiaj sztuka wychodzi do swoich odbiorców dosłownie na ulice....oczywiście pod postacią murali. Mural to ogromna praca ścienna, widniejąca w charakterystycznych miejscach miasta po to, by nieść konkretne przesłanie, zwracać uwagę ludzi, prowokować, budzić refleksję.

# data[].attributes.body
O kaliskiej tradycji budowania i renowacji fortepianów.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kalisz od dawna kojarzony jest z polskim przemysłem fortepianowym. Początki związku tego instrumentu muzycznego z miastem sięgają XIX wieku - dokładnie roku 1878 - kiedy to Gustaw Arnold Fibiger założył pierwszą manufakturę, która została nazwana "Calisia". Specjalizowała się ona w produkcji pianin oraz fortepianów. Dzisiaj w Kaliszu funkcjonuje wiele firm, które zajmują się renowacją tych instrumentów.

Historii fortepianu sięga czasów starożytnych. Filozof grecki, Pitagoras, stworzył monochord. Nie był to instrument taki, jaki znamy z czasów współczesnych, jednak wydawał dźwięk. Jego budowa była prosta. Powstał z pudła rezonansowego, na którym umocowana była jedna struna oraz przesuwalny podstawek, który umożliwiał zmianę dźwięku. W dalszych latach został zastąpiony przez klawikord, ponieważ posiadał wadę, która wynikała z jego budowy: pozwalał na zagranie tylko jednego dźwięku jednocześnie.

Współczesny Kalisz jest fortepianową kolebką Polski, a także największym na świecie ośrodkiem renowacji instrumentów. Warto jednak wspomnieć o okolicznościach powstania pierwszych manufaktur na terenie naszego miasta. Wiek XIX był bardzo trudnym okresem dla Polski. Wydawać by się mogło, że nie był to idealny moment na rozwój branży muzycznej, jednak właśnie wtedy powstają instrumenty, które pod każdym względem są doskonałe. Aktualnie w mieście działa około 30 firm, które są zróżnicowane pod względem wielkości. Można napotkać na małe pracownie oraz duże zakłady, które współpracują z klientami z całego świata. Przykładem jest SAP RENOVATION, firma założona w 1990 roku przez Krzysztofa Skwarka. Obecnie jest to największy zakład specjalizujący się w odrestaurowaniu pianin, a także fortepianów. O początkach firmy, trudnej drodze do sukcesu opowie Janusz Augustowski - nauczyciel w Kaliskim Technikum Budowy Fortepianów, a także wieloletni pracownik firmy SAP RENOVATION, który był świadkiem powstania zakładu i ewolucji, która trwała na przestrzeni lat. Wykwalifikowany stroiciel, którego działania w dużym stopniu pozwoliły firmie zająć tak prestiżowe miejsce na rynku polskim i światowym.
Sandra Koźbiał: Pracuje Pan w zakładzie od samego początku - dokładnie od 30 lat, zatem jest Pan świadkiem założenia tej firmy. Właściwie miał Pan w tym swój udział. Czy mógłby Pan opowiedzieć o początkach zakładu? W jakich okolicznościach powstała firma? Janusz Augustowski: Pomysłodawcą całego przedsięwzięcia był mój ówczesny uczeń - Krzysztof Skwarek, który jest właścicielem całego konsorcjum, ponieważ firma nie zajmuje się tylko remontami fortepianów i pianin. W skład całego przedsięwzięcia wchodzi również sklep muzyczny w Poznaniu i zakład produkcji statywów w Kluczborku. Początki firmy były trudne. Trzeba mieć pracowników, żeby można było cokolwiek zacząć. I w sumie dzięki fabryce fortepianów "Calisia", która w latach 90. funkcjonowała jeszcze w miarę dobrze, zaczęliśmy zdobywać ludzi właśnie stamtąd. Musieli się oni pozwalniać, żeby zacząć pracować tutaj. Młodemu człowiekowi, takiemu jak pan Skwarek, nie ufał nikt, bo to był młody chłopak, który miał jakieś plany i pomysły. Za pośrednictwem moim i nieżyjącego już pana Sławomira Kitta zebrała się grupa ludzi chętnych do pracy. Zaczynaliśmy od pracy w garażu przy ulicy Polnej, niedaleko kościoła, a później przy ulicy Budowlanych. Wynajęty był duży kurnik, który został przebudowany na zakład renowacji fortepianów. W tym czasie w "kurniku" pracowało około 20. osób. Tam zaczęliśmy remontować instrumenty w sposób profesjonalny. Miesięcznie było to około 6-7 sztuk a w 1994 roku przenieśliśmy się tutaj, czyli na ulicę Obozową. Od 1994 roku przedsięwzięcie zaczęło nabierać dużego rozpędu. Dzisiejszy zakład to była dawna stolarnia kombinatu budowlanego, która w zasadzie budynki miała przystosowane do takiego rodzaju produkcji, bo były tutaj już maszyny stolarskie i inne potrzebne narzędzia. Mieliśmy zaplecze. W tym budynku zaczęła się praca na całego. Na początku mieliśmy kilku stałych klientów. Jeden ważny klient z Niemiec zabezpieczał nam produkcję miesięczną. W 1995 i 1996 roku wystawiliśmy się na targach muzycznych we Frankfurcie. W sumie to był przełom. Zdobyliśmy wielu nowych kontrahentów. Musieliśmy przyjąć nowych pracowników. Powoli budowaliśmy prestiż firmy. Teraz jesteśmy znani na całym świecie. Gdziekolwiek w branży ktoś powie: SAP RENOVATION, to wiadomo o czym mowa. SK: 1990 rok, czyli okres zaraz po upadku komunizmu. Nie ma Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, jest Rzeczypospolita Polska. Żelazna kurtyna opadła. Powróciła większa swoboda, możliwość handlu na rynku międzynarodowym. Czy okres ten sprzyjał założeniu firmy o tak wąskiej specjalizacji? JA: SK: Podkreślił Pan, że na samym początku zakład miesięcznie poddawał odrestaurowaniu 6-7 instrumentów. Można więc powiedzieć, że jest to proces długotrwały. Ile czasu zajmuje pełna renowacja fortepianu? Ten okres był trudny. Zmiana systemu. Przełom. W naszej działalności chodziło np. o samo uzyskanie zgody na przewożenie instrumentów, sprowadzanie materiałów tutaj, do Polski, bo w Polsce nie było części typowych do fortepianów i pianin. Nie było to niemożliwe, ale trudne. Te wszystkie odprawy celne czy kolejki przy granicach były naprawdę uciążliwe. Ja sam z właścicielem woziłem instrumenty starymi ciężarówkami, które się psuły po drodze. Gdy przypominam to sobie teraz, nie wiem, czy bym się zdecydował ponownie. Ostatecznie jakoś przetrwaliśmy, daliśmy radę. Teraz firma funkcjonuje dobrze. Jesteśmy znani. Przyjeżdżają do nas klienci z całego świata i jak widzą firmę, to się dziwią, Myślą stereotypowo, że Polacy nie potrafią zbyt wiele. Nie wszyscy są świadomi, co my tutaj potrafimy zrobić. SK: Czy ogólny kierunek zakładu nadal pozostaje ten sam? Od początku głównym założeniem była renowacja fortepianów oraz pianin? Może na przestrzeni lat udało się zbudować taki instrument muzyczny od podstaw? JA: SK: Czy sposób pracy znacznie różni się od metod sprzed kilku czy kilkunastu lat? JA: SK: Sam proces odrestaurowania fortepianu wymaga pracy wielu wykwalifikowanych specjalistów. Ile osób pracuje przy odnowieniu jednego instrumentu? JA: SK: Materiały, które potrzebne są do odrestaurowania fortepianu pochodzą tak naprawdę z całego świata. Czekanie na nie opóźnia proces odrestaurowania takiego urządzenia? JA: SK: Według danych, które udało mi się zgromadzić, firma współpracuje z klientami z wielu krajów takich jak: Austria, Australia, Belgia, Dania, Finlandia, Francja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Kanada, Katar, Litwa, Luksemburg, Niemcy, Norwegia, Nowa Zelandia, Polska, Rosja, RPA, Słowenia, Szwajcaria, Szwecja, Tajwan, USA, Wielka Brytania oraz Włochy. Czy to prawda? JA: SK: Klient określa sam, co należy zrobić czy decyzja podejmowana jest tutaj przez specjalistów? JA: SK: Jakie działy pokonuje instrument, który zostaje poddany renowacji? JA: SK: Jeden z budynków, który znajduje się tutaj, powstał przed przejęciem firmy przez właściciela zakładu. Jak zmodernizowano zakład? JA: SAP RENOVATION w 2020 roku świętował będzie swoje 30.lecie. Choć firma powstała w trudnym okresie gospodarczych przemian, to obecnie jest liderem na rynku światowym. Do tej pory w zakładzie odrestaurowano 11 585 instrumentów. Liczba powinna robić wrażenie, bo większość prac wykonywana jest ręcznie. Wykwalifikowana kadra zmienia zniszczone, uszkodzone, stare fortepiany i pianina w prawdziwe dzieła sztuki. Pozostaje mi jedynie życzyć kolejnych owocnych lat pracy, aby historyczna dusza tych instrumentów muzycznych nie zanikała i dostarczała niezwykłych doznań artystycznych kolejnym pokoleniom. Autorką tekstu jest uczennica IV Liceum Ogólnokształcącego im. Ignacego Jana Paderewskiego Sandra Koźbiał, która bierze udział w projekcie "MedJa. Szkoła Krytycznego Myślenia". Wcześniej w tym miejscu była stolarnia, produkowano drzwi czy jakieś elementy sanitarne. Przestrzeń zakładu powiększyła się. Dobudowana została lakiernia, szlifiernia, polerownia i magazyn. Jeśli chodzi o remont generalny instrumentu - mówimy tutaj o obudowie, akustyce i mechanizmie - zaczyna się wszystko od demontażu instrumentu. Elementy drewniane idą do stolarni i są tam przygotowane do lakierowania lub pod politurę. Tak zwana dennica po wyjęciu ramy idzie na dział naciągu. Tam są naprawiane dna i mostki, wymieniane strojnice a mechanizm z klawiaturą idzie do korekty. W dziale korekta wklejane są młotki, tłumiki i potem etapami instrument jest montowany. Na koniec trafia na tak zwany "salon". Tutaj robiona jest kosmetyka instrumentu: fortepian czy pianino są strojone, dobierana jest intonacja. Następuje odbiór końcowy przez technika, podpisywany jest również dokument, który kieruje instrument do klienta. Mamy profesjonalny transport, który te instrumenty wozi. Tak wygląda cały proces. Każdy instrument, który tutaj odrestaurowujemy, jest własnością klienta. Są przypadki, że my kupujemy jakiś instrument, remontujemy i sprzedajemy, ale w 90% te fortepiany czy pianina nie należą do nas. Wszelkiego rodzaju prace wykonujemy więc z dużym udziałem właściciela, który określa wszystkie swoje oczekiwania. Często doradzamy, podajemy pomysły i rozwiązania. Staramy się doradzić klientowi jak najlepiej. W przypadku wysłania instrumentu do remontu, jego właściciel nie wie dokładnie, w jakim on jest stanie. Dopiero gdy my go rozbierzemy, widać, co trzeba zrobić. Wtedy dział handlowy kontaktuje się z klientem i oni już ustalają wszystko do końca, sprawy logistyczne i zakres prac renowacyjnych. Tak, tak. Instrumenty zamawia u nas praktycznie cały świat. Ostatnio był taki europejski zjazd - Euro Piano - firmy zrzeszającej techników i byli tutaj w Polsce, głównie w Kaliszu, bo chcieli zobaczyć Kalisz- miasto fortepianów i zobaczyć naszą firmę. W tej chwili dostępność materiałów jest na najwyższym poziomie. Działają firmy spedycyjne, które w przeciągu 2-3 dni potrafią dostarczyć nam materiały z każdego zakątka świata. Dzwonimy do firmy do Niemiec na przykład po młotki fortepianowe, których nie mamy, i po kilku dniach one są u nas. W firmie obecnie pracuje 80. osób, dlatego aby nie było przestojów na każdym z działów, jest samokontrola. Brygadzista pilnuje, aby wszystko było gotowe na czas. Przed przekazaniem instrumentu czy części instrumentu lub nawet podzespołu na dalszy dział, wszystko jest kontrolowane przez kierownika działu. Kontrola ostateczna jest tutaj, na "salonie". Dopiero po tym instrument wyrusza w dalszą podróż. Nie do końca. Są takie działy, które mogły i zostały zmechanizowane, ale w przypadku na przykład naciągania strun, czy korekty, nic się nie zmieniło i to się robi ręcznie przez cały czas. Podobnie jak przygotowanie mechanizmów, prace korektorskie czy strojenie - tu zostało wszystko po staremu. Nie ma takiej potrzeby zmodernizowania. Zresztą to nie jest fabryka, my nie robimy 1500 pianin miesięcznie. U nas każdy instrument jest inny, nie ma powtarzalności elementów, do każdego instrumentu podchodzimy indywidualnie. Zaczęło się od renowacji fortepianów i pianin i to trwa do tej pory. Był taki czas, kiedy jedna z niemieckich firm dawała nam fortepiany w częściach, także w sumie sami instrumentu nie zbudowaliśmy, ale montowaliśmy pianina i fortepiany z podzespołów. Robiliśmy to, kierując się opisami technologicznymi i wskazówkami. Sami, jako firma SAP RENOVATION, instrumentu nie zbudowaliśmy.
JA: Na te warunki, jakie mieliśmy wtedy - bez profesjonalnej lakierni i przy małej ilości pracowników - to i tak był postęp. W tej chwili mamy piękne kabiny lakiernicze, maszyny i narzędzia i przede wszystkim materiały, dlatego pracujemy szybciej. Jeżeli chodzi o cykl produkcyjny remontu fortepianu, trwa on około 6. miesięcy. Oczywiście, można by to było zrobić szybciej, ale należy zachować okresy sezonowania pomiędzy pewnymi czynnościami. Jeśli na przykład miesięcznie wysyłamy 30. instrumentów, to w trakcie remontu musimy mieć ich 120., żeby podtrzymać cykl produkcyjny. Chodzi w tym głównie o elementy lakierowane, bo po każdym lakierowaniu muszą być zachowane okresy sezonowania. Mają na to wpływ także materiały, które są do nas sprowadzane. Nie możemy na nie czekać, bo co z tego, że my zaczniemy pracę, jak nie można kupić danego elementu i instrument czeka. Wtedy nie możemy zrobić nic.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kalisz od dawna kojarzony jest z polskim przemysłem fortepianowym. Początki związku tego instrumentu muzycznego z miastem sięgają XIX wieku - dokładnie roku 1878 - kiedy to Gustaw Arnold Fibiger założył pierwszą manufakturę, która została nazwana "Calisia". Specjalizowała się ona w produkcji pianin oraz fortepianów. Dzisiaj w Kaliszu funkcjonuje wiele firm, które zajmują się renowacją tych instrumentów.

# data[].attributes.body
Dziewczyny o pięściarzach znad Prosny

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Chcemy napisać o kaliskim boksie" - oświadczyłyśmy naszej polonistce. „Interesuje was boks?" - zapytała z niedowierzaniem nauczycielka. „Poradzicie sobie? Macie odpowiednie materiały" - zatroskała się. „Tak. Materiałów mamy dużo, bo tata Marty był zawodnikiem, ma artykuły i zdjęcia. Obiecał, że przypomni sobie, co trzeba" - rzekłyśmy z radością, nie do końca wiedząc, ile pracy będzie nas kosztowała próba spisania bogatej historii kaliskiego boksu.

Mało osób wie, że w Kaliszu mieszka bądź mieszkało wielu utalentowanych bokserów, którzy mogliby przez długi czas z dumą opowiadać o swoich sukcesach. Wielu nie żyje, jednak w archiwach możemy odszukać artykuły oraz fotografie utrwalające ich sportową karierę. Ale historię trzeba zacząć od początku...

Klub sportowy „Prosna" Kalisz został założony w kwietniu 1922 r. z inicjatywy Witolda Jarnutowskiego, weterana wojny polsko-bolszewickiej, odznaczonego Krzyżem za Obronę Lwowa i Krzyżem Obrońców Ojczyzny. W klubie powstały dwie sekcje: piłki nożnej i lekkiej atletyki. W okresie powojennym dołączyły do nich sekcje: tenisa ziemnego, motorowa, gier sportowych, tenisa stołowego i szachów, która jednak w 1949 r. przeszła do „Rzemieślników" i KS „Włókniarz". W listopadzie 1949 r. założona została sekcja boksu. Zespół bokserski wymagał sporych nakładów finansowych, a pomoc „Prosna" uzyskała od Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego. Przyjęto nazwę: Koło Sportowe „Stal" przy WSK Kalisz. Jej twórcami byli: Piotr Wittich, Czesław Frątczak i Edward Ozimek. Pierwszym trenerem został Zbigniew Tomaske, natomiast zajęcia szkoleniowe prowadził Antoni Szymański. W 1953 roku pięściarze awansowali do drugiej ligi. Była to promocja, którą wywalczyli następujący zawodnicy: Piotr Gajewski, Antoni Napieraj, Waldemar Piskozub, Andrzej Chodkiewicz, Jan Sobolewski, Bogdan Nowaczyk, Józef Miklas, Mieczysław Spalony, Józef Ozimek, Tadeusz Kołodziejski, Ryszard Winkler, Zdzisław Gościniak oraz Edward Przybył.

Ciężka praca przyniosła efekty, bo sezon 1954/55 również zakończył się sukcesem kaliskich pięściarzy. Klubowi udało się awansować do I ligi. Osiągnęli go: Marek Wasilewski, Wojciech Łękowski, Zdzisław Krysiak, Stanisław Woźniak (wychowanek Ostrovii, który dwukrotnie zdobył tytuł mistrza Polski seniorów), Andrzej Chodkiewicz, Jan Nowaczyk, Zdzisław Gościniak, Jan Sobolewski, Bogdan Nowaczyk, Tadeusz Kołodziejski, Józef Miklas, Edward Przybył, Andrzej Kosicki, Zygmunt Ponanta, Jan Albrecht i Ryszard Winkler. W tym samym okresie prezesem klubu został Franciszek Kałowski. Awans kaliskiej drużyny nie był przypadkowy, co dało się zauważyć w następnych meczach, a nawet sezonach. „Prosna" zwyciężyła już w pierwszym inauguracyjnym pojedynku z „Wartą" Poznań 15:5. Wtedy „Stal" plasowała się na piątym miejscu w rankingu najlepszych drużyn kraju, za to w sezonie 1956/57 była już trzecia w Polsce, za CWKS Warszawa i „Gwardią" Gdańsk, natomiast przed „Spartą" Bielsko, „Pogonią" Szczecin, CWKS Bydgoszcz, „Gwardią" Warszawa i „Wartą" Poznań.

Czasami trudno uwierzyć, że to lokalne kluby ukształtowały sportowe talenty, takie jak ośmiokrotny mistrz Polski oraz wicemistrz Europy Tadeusz Grzelak, wychowanek kaliskiego „Włókniarza". Wspomniane tytuły zdobył w wadze półciężkiej w latach: 1951, 1952, 1953, 1954, 1954, 1955, 1956 i 1957 oraz wadze ciężkiej w 1959. W 1949 był brązowym medalistą w kategoriach wagi średniej, natomiast srebro zdobył w 1950. Trzykrotnie uczestniczył w mistrzostwach Europy, osiągając wicemistrzostwo w 1953. O Grzelaku można śmiało powiedzieć, że był to najlepszy i najbardziej uzdolniony zawodnik kaliskiej „Prosny". Za swoje sportowe osiągniecia w roku 1953 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, będącym wyróżnieniem narodowym nadawanym za szczególne zasługi dla państwa lub obywateli. Pięściarz stoczył łącznie 385 walk, z czego 324 wygrał, 12 zremisował a 49 przegrał.

„Prosna" odzyskała swoją nazwę w związku z reorganizacją sportu na terenie całego kraju. Nowym prezesem został Bronisław Heinz. W 1956 r. drużynę wzmocnił Tadeusz Grzelak oraz zawodnicy z rozwiązanej sekcji boksu we „Włókniarzu": Władysław Obała, Wacław Ścigała, Konstanty Marciniak i Andrzej Cozaś. Mecze bokserskie odbywały się w dość nietypowym miejscu, bowiem była to zajezdnia autobusowa PKS przy Placu 3-go Maja. Na czas wydarzenia wszystkie pojazdy były wyprowadzane z zajezdni, gdzie montowano ring wykonany przez działaczy klubu: Stanisława Majewskiego, Henryka Sadowskiego i Józefa Galubę. Mecze cieszyły się ogromnym zainteresowaniem. Wiązał się z tym jednak wielki problem - brak miejsc! Chociaż hala mogła zmieścić 5 tysięcy widzów, nie wszyscy kibice byli w stanie obejrzeć pięściarzy w akcji. Boks jako dyscyplina sportu cieszył się wielką popularnością, a kolejne rozgrywki były traktowano jak święto.

Zwycięska passa klubu trwała kilka lat. W 1958 roku Jan Sobolewski wywalczył tytuł mistrza Polski seniorów w wadze lekkopółśredniej, a Leszek Wasilewski osiągnął wicemistrzostwo w wadze średniej. Do drużyny dołączyli także nowi zawodnicy: Kazimierz Galusik, Ludwik Koszałowski, Leopold Strzębkowski, Leszek Szybylski i Janusz Witkowski. Kaliscy pięściarze odnosili sukcesy na szczeblu lokalnym i krajowym. Niejednokrotnie zwyciężali także, walcząc z zagranicznymi zawodnikami. Udało im się pokonać reprezentację Wiednia, Hamburga, Ranicki Zagrzeb i Boxing Düsseldorf. Odnieśli trzy znaczące zwycięstwa podczas wyjazdu do NRF. Natomiast w starciu z zawodnikami łotewskiej drużyny zremisowali. Sezon 1958/59 ponownie przyniósł trzecie miejsce w I lidze. Bokserzy „Prosny" co roku zdobywali tytuły mistrzów okręgu poznańskiego oraz dołączali do kadry narodowej, której trenerem został Antoni Szymański.

Rok 1960 okazał się kryzysowy dla „Prosny". Z klubu odszedł trener Antoni Szymański oraz znaczący działacze. W 1961 r. drużyna spadła z I ligi. Kierownikiem sekcji był wtedy Marian Kaźmierczak, a szkoleniem drużyny zajął się Zygmunt Winkler. Od 1963 roku treningi przejęli Tadeusz Kołodziejski i Józef Młynarczyk, natomiast Tadeusz Grzelak, a po roku również Jan Sobolewski, zakończyli swoją sportową karierę. W 1966 r. Grzelak objął funkcję trenera, jednak nawet to nie uratowało klubu przed spadkiem do II ligi i późniejszymi smutnymi efektami, bowiem 29 października podjęta została decyzja o wycofaniu drużyny z rozgrywek. Powodem była zbyt mała liczba zawodników. Dla zespołu był to niezwykle trudny okres, jednak dzięki zaangażowaniu prezesa Zygmunta Kasprzaka oraz wytrwałej pracy z juniorami drużyna nie straciła nadziei. Przyczynił się do tego Włodzimierz Caruk. Udało mu się dwukrotnie zostać mistrzem Polski juniorów w latach 1966 i 1967. W tym samym czasie trenerem został Józef Młynarczyk, mający w drużynie zawodników z ogromnym potencjałem: Jerzego Aleksandrzaka, Krzysztofa Machlańskiego, Bolesława Wosika, Leszka Bugajnego, Marka Jezierskiego, Bogdana Haranicza, Waldemara Leszkę, Stanisława Płonkowskiego, Waldemara Drewicza, Marka Guzielaka i Michała Biernackiego. Do zespołu dołączył także nowy szkoleniowiec, Edward Lermer, który prowadził zespół w latach 1967-69. Przez następne dwa lata Stanisław Woźniak, natomiast od 1971 roku ponownie Józef Młynarczyk, przy pomocy Władysława Obały, jednego z najlepszych kaliskich zawodników w wadze półśredniej (brązowy medalista mistrzostw Polski seniorów w 1968 r.). Przez następne pięć lat pięściarze „Prosny" walczyli w lidze wojewódzkiej. Mogłoby się wydawać, że kaliska drużyna pięściarzy nie zdoła już poprawić swojej sytuacji, jednak w końcu nadszedł oczekiwany przez wszystkich moment. Rok 1971 okazał się być przełomowy. Zespół ponowie pojawił się w drugoligowych tabelach. Zawdzięcza to dokonaniom Jerzego Aleksandrzaka oraz Krzysztofa Machlańskiego, wygrywającym wielokrotnie mistrzostwa okręgu poznańskiego, pięściarzom prowadzonych przez trenera Edwarda Lermera.

Najbardziej przełomowy okazał się rok 1976. „Prosna" ponownie pojawiła się w ekstraklasie. Awans do I ligi wywalczyli wtedy: Józef Nawrot, Krzysztof Machlański, Jerzy Aleksandrzak, Zbigniew Czapla, Zbigniew Mirek, Mieczysław Kozłowski, Zbigniew Kuciński, Bolesław Wosik, Zenon Napieralski, Leszek Pilich i Henryk Gołębiewski. Na powrót w takim stylu kaliscy kibice czekali 15 lat.

Przyznawano, że tak świetnie walczących pięściarzy dawno nie widziano. W pierwszym roku startów dochodziło do zwycięskich pojedynków drużyny „Prosny" (utrzymywano 4-6 miejsc w kraju). Gorzej kończyły się jednak starty indywidualne, w których tylko Zbigniew Kuciński dwukrotnie triumfował w turnieju młodzieżowym im. Polussa, Zbigniew Mirek był brązowym medalistą tego samego turnieju oraz Mirosław Pilich, Mirosław Zygner i Ryszard Hyży, czyli zdobywcy medali w mistrzostwach młodzieżowych i mistrzostwach juniorów. Nie zawodzili jednak wierni kibice. Gazety pisały: "Kiedy w Kaliszu w niedzielne popołudnie widzi się autobusy linii nr 1 i 10 z „nadkompletami" pasażerów, to można być pewnym, iż w Hali Sportowej Wojewódzkiego Ośrodka Sportu i Rekreacji odbywać się będą zawody bokserskie. (...) Wywieszki w okienkach kasowych informują, że bilety na mecz zostały rozprowadzone w przedsprzedaży. Hala sportowa może pomieścić jedynie około dwóch tysięcy widzów, a chętnych do obejrzenia kaliskich pięściarzy jest kilka razy więcej."

W 1978 roku doszło do kolejnych zmian na stanowisku trenera, którym został Ryszard Andruszkiewicz, by po roku oddać klub w ręce Jana Sobolewskiego. Pięściarzom niestety nie udało się pozostać w I lidze. „Prosna" odniosła porażkę w meczu w Chojnicach. Antoni Szymański postanowił ponownie poprowadzić zespół i dążyć razem z nim do pojawienia się w I lidze. Niestety celu nie osiągnięto. W 1979 roku nowym prezesem został Marian Król, natomiast w 1981 Jerzy Radomski został trenerem. Dla „Prosny" sezon 1981/82 wiązał się przede wszystkim z druga ligą, ale w drużynie nie brakowało zawodników z ogromnym potencjałem. Największe sukcesy indywidualne odnotowali wówczas: Sławomir Maciejak - drugie miejsce zdobyte na turnieju im. Feliksa Stamma, Zenon Napieralski - zwycięzca turnieju w Jugosławii oraz drugi na turnieju w Ułan Bator, Eugeniusz Kieliszkowski i Ryszard Hyży - brązowi medaliści turnieju w Ułan Bator oraz Zbigniew Mirek - drugi na turnieju w Jugosławii.

Mijały lata a boks w całym kraju niestety zaczął tracić sympatyków, jego ranga zmalała. Nie była to wina braku prawdziwych pięściarskich talentów, lecz może stereotypowych opinii o sportowej dyscyplinie, która dla wielu jest zwykłą bijatyką. Boks to jednak taktyka służąca przewidywaniu działań przeciwnika a także ogromna świadomość własnego ciała, jego możliwości. Sport kształtuje charakter, uczy dyscypliny, pracy na rzecz zespołu. Wspomina o tym Zbigniew Mirek, jeden z zawodników dawnej „Prosny" - Boks jest sportem indywidualnym, jednak wszyscy trzymaliśmy się razem. Byliśmy drużyną i ta świadomość pozwoliła nam zbudować między sobą zdrowe relacje. Dzięki temu w zespole zawsze panowała dobra atmosfera. Tworzyliśmy drużynę nie tylko na treningach i zawodach, ale także w życiu prywatnym. Do naszych sukcesów przyczynił się także trener Edward Lermer i sztab trenerski.

Bokserzy „Prosny" niejednokrotnie zdobywali najwyższe miejsca na podium, biorąc udział w krajowych oraz światowych turniejach. W tym miejscu należy wspomnieć o Włodzimierzu Caruku, Janie Sobolewskim, Władysławie Obale, Kazimierzu Galusiku, Grzegorzu Strzębkowskim, Andrzeju Cozaś, Wacławie Ścigale, Krzysztofie Machlańskim, Jerzym Aleksandrzaku, Zbigniewie Mirku, Zenonie Napieralskim oraz Grzegorzu Hołowczaku. Największą sławą do dzisiaj cieszy się jednak Tadeusz Grzelak. Od 1996 r. odbywa się turniej bokserski jego imienia. To godna forma na uhonorowanie tak wybitnego pięściarza. Za każdym razem wydarzenie jest okazją do spotkania byłych zawodników klubu, którzy z rozrzewnieniem wspominają dawne czasy a na ringu pojawiają się, by wręczać nagrody swoim następcom - kolejnym młodym i zdolnym pięściarzom.
Autorkami tekstu są uczennice IV Liceum Ogólnokształcącego im. Ignacego Jana Paderewskiego - Klaudia Cicha, Marta Mirek i Weronika Samulak, które biorą udział w projekcie "MedJa. Szkoła Krytycznego Myślenia".

# data[].attributes.attachment_link.description
„Chcemy napisać o kaliskim boksie" - oświadczyłyśmy naszej polonistce. „Interesuje was boks?" - zapytała z niedowierzaniem nauczycielka. „Poradzicie sobie? Macie odpowiednie materiały" - zatroskała się. „Tak. Materiałów mamy dużo, bo tata Marty był zawodnikiem, ma artykuły i zdjęcia.

# data[].attributes.body
Młodzi wg Franka

# data[].attributes.body
IV LO pisze o swoim historyku

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zapytany o wywiad stwierdził, że jest nieinteresujący i nudnym. To skromny człowiek, który nie afiszuje się swoimi osiągnięciami w dziedzinie historii. Sam uważa się przede wszystkim za nauczyciela. Relaksuje się, jeżdżąc rowerem i słuchając ulubionej muzyki. Doktor Marek Kozłowski nie jest jednak zwykłym historykiem uczącym w liceum. To autor wielu książek i artykułów naukowych. Odważnie sięga po tematy nieopracowane, weryfikuje fakty, konfrontuje wspomnienia, uzupełniając luki ludzkiej pamięci.

Dom i historia
Już od wczesnych lat fascynował się historią i polityką. Z roku na rok zdobywał wiedzę z tym związaną, co sprawiło, że poczuł chęć dzielenia się nią również z innymi. Niewątpliwie duże znaczenie miała atmosfera mojego rodzinnego domu, gdzie, jak wspomina, o historii rozmawiało się prawie codziennie wieczorem. Ważni byli też goście i ich opowieści. - Do naszego domu przychodzili bracia mojego ojca, którzy byli uczestnikami np. wojny polsko-bolszewickiej, ludzie związani z Armią Krajową. Opowiadali o różnych akcjach przeciw Niemcom, spierani się o postawę polityczną Józefa Piłsudskiego, przypominano Katyń, w którym zginął nasz krewny, ppor. Jan Rejecki (pilot, utytułowany polski lekkoatleta). Pamiętam rozmowy o ks. prałacie Kazmierzu Sykulskim - blisko skoligaconym z rodziną - pośle, kapelanie wojskowym podczas wojny polsko-bolszewickiej, rozstrzelanym w 1941 r. w Auschwitz-Birkenau, w czerwcu 1999 r. beatyfikowanym przez Jana Pawła II. - mówi dr Marek Kozłowski. Uważnie przysłuchiwał się rozmowom. Kończyły się one zawsze apelem a raczej wezwaniem, żeby nigdy i nikomu nie powtarzał tego co usłyszał. O wojennych bohaterach, niezłomnych obrońcach opowiadano przecież w Polsce Ludowej.

Przyznaje się, że jest uzależniony od czytania. W swojej kolekcji ma około 8 tysięcy książek. Już dawno zabrakło dla nich miejsca na półkach. Chociaż ceni Internet i jego naukowe zasoby, to nie może powstrzymać się od kupowania kolejnych woluminów. Miłości do książek nauczył go dom rodzinny, gdzie znajdowała się bardzo duża biblioteka, a w niej literatura piękna, dzieła z zakresu architektury, malarstwa, turystyki oraz historii.
Polityka
Jego naukowy dorobek to przede wszystkim prace z historii najnowszej XX wieku, zatem „epoki politycznej". Nie da się stworzyć rzetelnego dzieła bez dobrej orientacji politycznej. - Czytając różne prace z zakresu historii, poznawałem mechanizmy funkcjonowania władzy, a stąd już dosłownie krok do polityki - opowiada doktor Kozłowski. W politykę zaangażował się podczas studiów, związując się ludźmi z opozycji demokratycznej z Ruchu Młodej Polski (RMP), chociażby z Markiem Jurkiem (po 1989 r. posłem RP i marszałkiem sejmu). Kolportował czasopisma wydawane w drugim obiegu wydawniczym, np. „Bratniak"- pismo wydawane przez RMP, książki np. „Katyń". Czytał wiele książek z zakresu historii najnowszej, które mu pożyczali koledzy z RMP, ponieważ w bibliotekach ich nie było, a jeśli były, to funkcjonowały jako res, czyli książki zastrzeżone tylko dla pracowników naukowych. Trzeba było mieć specjalne pozwolenie, aby można było z nich skorzystać i to tylko w czytelni biblioteki. - Założyliśmy koło samokształceniowe, na którym zgłębialiśmy wiedzę z zakresu historii i polityki. Zapraszaliśmy na spotkania ludzi o wielkim autorytecie, którzy potajemnie wygłaszali dla nas wykłady. Tak było np. z ówczesnym doc. dr. hab. Wiesławem Chrzanowskim (w 1991 r. został marszałkiem sejmu I kadencji). Mówił o idei Narodowej Demokracji. Wykład miał miejsce w Poznaniu przy ul. Bułgarskiej - dokładnie to pamiętam - opowiada nam dr Kozłowski. Z chwilą powstania Niezależnego Zrzeszenia Studentów natychmiast się tam zapisał. Studenci próbowali zmienić program nauczania dla studentów np. historii. Postulowali, aby studia, które wówczas trwały cztery lata, były pięcioletnie. Z tego powodu brał udział w strajku uczelnianym.
Historyczna misja
Tuż po studiach w 1985 r. rozpoczął pracę w Szkole Podstawowej nr 3 w Kaliszu przy ul. Ciasnej. Uczył tam historii i propedeutyki nauki o społeczeństwie (dzisiaj ten przedmiot nazywamy wiedzą o społeczeństwie). Tam na lekcjach, a szczególnie na kółku historycznym, omawiał tematy zabronione lub kłamliwie przedstawione w podręcznikach do historii. W 1986 roku zorganizował jedyną w Kaliszu. akademię z okazji 68. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości, gdy w innych szkołach posłusznie obchodzono kolejną rocznicę Wielkiej Rewolucji Październikowej. Po 1989 roku zaangażował się po stronie „Solidarności" w przemiany społeczno-polityczne. Został wybrany z Biura Wyborczego „Solidarność" na radnego Rady Miejskiej w Kaliszu. Próbował uprawiać lokalną politykę, zmieniając w ten sposób ówczesną rzeczywistość.

Jest znanym w regionie propagatorem wiedzy historycznej. O dziejach opowiadał młodzieży i dorosłym, specjalistom i osobom nieznającym historii. Z uporem wraca do tematów i faktów bolesnych i kontrowersyjnych, historycznie edukuje kolejne pokolenia. Gdy w 1992 r. powstało IV LO w Kaliszu, zmienił miejsce pracy. Profesor od tego czasu aktywnie angażuje się w życie społeczności szkolnej. Z jego inicjatywy od 2002 r. w liceum organizowane są sesje popularnonaukowe dotyczące najnowszej historii Polski. Uważa, że należy mówić o przeszłości ku przestrodze, aby nie powtarzać błędów minionych pokoleń. „Historia magistra vitae est" - jak mawiali starożytni Rzymianie. Jego edukacyjną pasję wielokrotnie dostrzegali prezydenci Kalisza, nagradzając go za wybitne osiągnięcia w dziedzinie upowszechniania kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Marek Kozłowski otrzymał także honorowe wyróżnienie Zasłużony dla Województwa Wielkopolskiego, nadawane osobom, które poprzez swoją działalność wnoszą wybitny wkład w rozwój gospodarczy, naukowy, kulturalny i społeczny województwa wielkopolskiego oraz Medal Komisji Edukacji Narodowej. Znalazł się w elitarnym gronie zasłużonych osób uhonorowanych przez Instytut Pamięci Narodowej medalem i tytułem ,,Świadek Historii".
Przepis na książkę historyczną
Najpierw należy znaleźć interesujący temat. Sprawdzić, czy nie został on już opisany. Jeśli nie, to możemy zabrać się do pracy. Następnie trzeba zaznajomić się z sytuacją społeczno-polityczno-gospodarczo-kulturową (tzw. tłem wydarzeń) związaną z okresem, w którym będziemy się poruszać. Sporządzić plan poszukiwania materiałów: w archiwach, wspomnieniach, dziennikach, pamiętnikach, opracowaniach naukowych, artykułach, prasie itd. Po zebraniu materiałów możemy zabrać się do pisania. - I rzecz niezwykle istotna, warto zapewnić sobie wsparcie psychiczne najbliższych. Gdy powstanie nasz tekst, warto poprosić kogoś, kto zajmuje się opisywanym przez nas okresem, aby go przeczytał i ocenił. Im więcej uwag krytycznych, tym lepiej. Przecież nie musimy się ze wszystkimi zgodzić. Pamiętajmy, że to my ponosimy odpowiedzialność w ostateczności za to co stworzyliśm y - tłumaczy nasz bohater. Najgorsza jest sytuacja, jeżeli ktoś (nasz recenzent) po przeczytaniu stwierdzi, że praca jest bardzo dobra i nie ma praktycznie żadnych uwag. To sygnał, że osoba, której powierzyliśmy tekst albo nie ma pojęcia o badanej tematyce, albo tekstu nie przeczytała!

Praca historyka opisującego historię najnowszą w znacznym stopniu opiera się na relacjach uczestników wydarzeń. Niełatwo zdobywa się informacje od świadków historii, gdy żyje jeszcze wiele osób, pamiętających i często pielęgnujących własną wersję zdarzeń. Zdaniem profesora to zależy od wielu czynników. Przede wszystkim należy nawiązać dobry kontakt emocjonalny z osobą, z którą przeprowadzamy wywiad. Trzeba dążyć do tego, aby ona się otworzyła i bez żadnych zahamowań opowiadała o interesujących nas faktach. Wielokrotnie rozmówcy nie odpowiadają na zadane pytanie, ale mówią o wydarzeniach, które nas nie interesują. Nie wolno im wówczas przerywać, lecz cierpliwie czekać aż skończą. Należy dobrze przygotować się do pytań, a po uzyskaniu na nie odpowiedzi, konfrontować, o ile to możliwe, otrzymane informacje z innymi źródłami. - Tworzenie takich źródeł historii, które noszą nazwę źródeł wywołanych, to proces wymagający dużej cierpliwości, zarówno od świadka historii, jak i od przeprowadzającego taką rozmowę. W większości wypadków efekt końcowy daje obustronną satysfakcję i przyczynia się do lepszego zrozumienia historii - mówi dr Kozłowski.
Zawodowe ambicje
Naukowy dorobek doktora Kozłowskiego i ciągły głód wiedzy pasowałyby idealnie do wizerunku wykładowcy wyższej uczelni. Czy nie kusiło go, aby zmienił miejsce pracy, zaczął wykładać w dużym ośrodku akademickim? Uczciwie przyznaje, że tak. Uznał jednak, że można realizować swoje pomysły naukowe nie pracując na uczelni. - Dowodem na to są książki, artykuły naukowe, które napisałem i znajdują się one nawet w prestiżowych bibliotekach narodowych i uniwersyteckich na świecie np. na uniwersytetach Harvarda, Stanford czy bibliotece narodowej w Waszyngtonie, Canberze. Cieszy mnie to, ponieważ z moich opracowań korzysta wiele osób. To mi daje dużą radość i satysfakcję - opowiada nasz bohater.
Autorkami tekstu są uczennice IV Liceum Ogólnokształcącego im. Ignacego Jana Paderewskiego - Karolina Gruszczyńska, Amanda Rajch oraz Gabriela Sochacka, które biorą udział w projekcie "MedJa. Szkoła Krytycznego Myślenia".

# data[].attributes.attachment_link.description
Zapytany o wywiad stwierdził, że jest nieinteresujący i nudnym. To skromny człowiek, który nie afiszuje się swoimi osiągnięciami w dziedzinie historii. Sam uważa się przede wszystkim za nauczyciela. Relaksuje się, jeżdżąc rowerem i słuchając ulubionej muzyki. Doktor Marek Kozłowski nie jest jednak zwykłym historykiem uczącym w liceum.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zapytany o wywiad stwierdził, że jest nieinteresujący i nudnym. To skromny człowiek, który nie afiszuje się swoimi osiągnięciami w dziedzinie historii. Sam uważa się przede wszystkim za nauczyciela. Relaksuje się, jeżdżąc rowerem i słuchając ulubionej muzyki. Doktor Marek Kozłowski nie jest jednak zwykłym historykiem uczącym w liceum. To autor wielu książek i artykułów naukowych. Odważnie sięga po tematy nieopracowane, weryfikuje fakty, konfrontuje wspomnienia, uzupełniając luki ludzkiej pamięci.

Dom i historia
Już od wczesnych lat fascynował się historią i polityką. Z roku na rok zdobywał wiedzę z tym związaną, co sprawiło, że poczuł chęć dzielenia się nią również z innymi. Niewątpliwie duże znaczenie miała atmosfera mojego rodzinnego domu, gdzie, jak wspomina, o historii rozmawiało się prawie codziennie wieczorem. Ważni byli też goście i ich opowieści. - Do naszego domu przychodzili bracia mojego ojca, którzy byli uczestnikami np. wojny polsko-bolszewickiej, ludzie związani z Armią Krajową. Opowiadali o różnych akcjach przeciw Niemcom, spierani się o postawę polityczną Józefa Piłsudskiego, przypominano Katyń, w którym zginął nasz krewny, ppor. Jan Rejecki (pilot, utytułowany polski lekkoatleta). Pamiętam rozmowy o ks. prałacie Kazmierzu Sykulskim - blisko skoligaconym z rodziną - pośle, kapelanie wojskowym podczas wojny polsko-bolszewickiej, rozstrzelanym w 1941 r. w Auschwitz-Birkenau, w czerwcu 1999 r. beatyfikowanym przez Jana Pawła II. - mówi dr Marek Kozłowski. Uważnie przysłuchiwał się rozmowom. Kończyły się one zawsze apelem a raczej wezwaniem, żeby nigdy i nikomu nie powtarzał tego co usłyszał. O wojennych bohaterach, niezłomnych obrońcach opowiadano przecież w Polsce Ludowej.

Przyznaje się, że jest uzależniony od czytania. W swojej kolekcji ma około 8 tysięcy książek. Już dawno zabrakło dla nich miejsca na półkach. Chociaż ceni Internet i jego naukowe zasoby, to nie może powstrzymać się od kupowania kolejnych woluminów. Miłości do książek nauczył go dom rodzinny, gdzie znajdowała się bardzo duża biblioteka, a w niej literatura piękna, dzieła z zakresu architektury, malarstwa, turystyki oraz historii.
Polityka
Jego naukowy dorobek to przede wszystkim prace z historii najnowszej XX wieku, zatem „epoki politycznej". Nie da się stworzyć rzetelnego dzieła bez dobrej orientacji politycznej. - Czytając różne prace z zakresu historii, poznawałem mechanizmy funkcjonowania władzy, a stąd już dosłownie krok do polityki - opowiada doktor Kozłowski. W politykę zaangażował się podczas studiów, związując się ludźmi z opozycji demokratycznej z Ruchu Młodej Polski (RMP), chociażby z Markiem Jurkiem (po 1989 r. posłem RP i marszałkiem sejmu). Kolportował czasopisma wydawane w drugim obiegu wydawniczym, np. „Bratniak"- pismo wydawane przez RMP, książki np. „Katyń". Czytał wiele książek z zakresu historii najnowszej, które mu pożyczali koledzy z RMP, ponieważ w bibliotekach ich nie było, a jeśli były, to funkcjonowały jako res, czyli książki zastrzeżone tylko dla pracowników naukowych. Trzeba było mieć specjalne pozwolenie, aby można było z nich skorzystać i to tylko w czytelni biblioteki. - Założyliśmy koło samokształceniowe, na którym zgłębialiśmy wiedzę z zakresu historii i polityki. Zapraszaliśmy na spotkania ludzi o wielkim autorytecie, którzy potajemnie wygłaszali dla nas wykłady. Tak było np. z ówczesnym doc. dr. hab. Wiesławem Chrzanowskim (w 1991 r. został marszałkiem sejmu I kadencji). Mówił o idei Narodowej Demokracji. Wykład miał miejsce w Poznaniu przy ul. Bułgarskiej - dokładnie to pamiętam - opowiada nam dr Kozłowski. Z chwilą powstania Niezależnego Zrzeszenia Studentów natychmiast się tam zapisał. Studenci próbowali zmienić program nauczania dla studentów np. historii. Postulowali, aby studia, które wówczas trwały cztery lata, były pięcioletnie. Z tego powodu brał udział w strajku uczelnianym.
Historyczna misja
Tuż po studiach w 1985 r. rozpoczął pracę w Szkole Podstawowej nr 3 w Kaliszu przy ul. Ciasnej. Uczył tam historii i propedeutyki nauki o społeczeństwie (dzisiaj ten przedmiot nazywamy wiedzą o społeczeństwie). Tam na lekcjach, a szczególnie na kółku historycznym, omawiał tematy zabronione lub kłamliwie przedstawione w podręcznikach do historii. W 1986 roku zorganizował jedyną w Kaliszu. akademię z okazji 68. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości, gdy w innych szkołach posłusznie obchodzono kolejną rocznicę Wielkiej Rewolucji Październikowej. Po 1989 roku zaangażował się po stronie „Solidarności" w przemiany społeczno-polityczne. Został wybrany z Biura Wyborczego „Solidarność" na radnego Rady Miejskiej w Kaliszu. Próbował uprawiać lokalną politykę, zmieniając w ten sposób ówczesną rzeczywistość.

Jest znanym w regionie propagatorem wiedzy historycznej. O dziejach opowiadał młodzieży i dorosłym, specjalistom i osobom nieznającym historii. Z uporem wraca do tematów i faktów bolesnych i kontrowersyjnych, historycznie edukuje kolejne pokolenia. Gdy w 1992 r. powstało IV LO w Kaliszu, zmienił miejsce pracy. Profesor od tego czasu aktywnie angażuje się w życie społeczności szkolnej. Z jego inicjatywy od 2002 r. w liceum organizowane są sesje popularnonaukowe dotyczące najnowszej historii Polski. Uważa, że należy mówić o przeszłości ku przestrodze, aby nie powtarzać błędów minionych pokoleń. „Historia magistra vitae est" - jak mawiali starożytni Rzymianie. Jego edukacyjną pasję wielokrotnie dostrzegali prezydenci Kalisza, nagradzając go za wybitne osiągnięcia w dziedzinie upowszechniania kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Marek Kozłowski otrzymał także honorowe wyróżnienie Zasłużony dla Województwa Wielkopolskiego, nadawane osobom, które poprzez swoją działalność wnoszą wybitny wkład w rozwój gospodarczy, naukowy, kulturalny i społeczny województwa wielkopolskiego oraz Medal Komisji Edukacji Narodowej. Znalazł się w elitarnym gronie zasłużonych osób uhonorowanych przez Instytut Pamięci Narodowej medalem i tytułem ,,Świadek Historii".
Przepis na książkę historyczną
Najpierw należy znaleźć interesujący temat. Sprawdzić, czy nie został on już opisany. Jeśli nie, to możemy zabrać się do pracy. Następnie trzeba zaznajomić się z sytuacją społeczno-polityczno-gospodarczo-kulturową (tzw. tłem wydarzeń) związaną z okresem, w którym będziemy się poruszać. Sporządzić plan poszukiwania materiałów: w archiwach, wspomnieniach, dziennikach, pamiętnikach, opracowaniach naukowych, artykułach, prasie itd. Po zebraniu materiałów możemy zabrać się do pisania. - I rzecz niezwykle istotna, warto zapewnić sobie wsparcie psychiczne najbliższych. Gdy powstanie nasz tekst, warto poprosić kogoś, kto zajmuje się opisywanym przez nas okresem, aby go przeczytał i ocenił. Im więcej uwag krytycznych, tym lepiej. Przecież nie musimy się ze wszystkimi zgodzić. Pamiętajmy, że to my ponosimy odpowiedzialność w ostateczności za to co stworzyliśm y - tłumaczy nasz bohater. Najgorsza jest sytuacja, jeżeli ktoś (nasz recenzent) po przeczytaniu stwierdzi, że praca jest bardzo dobra i nie ma praktycznie żadnych uwag. To sygnał, że osoba, której powierzyliśmy tekst albo nie ma pojęcia o badanej tematyce, albo tekstu nie przeczytała!

Praca historyka opisującego historię najnowszą w znacznym stopniu opiera się na relacjach uczestników wydarzeń. Niełatwo zdobywa się informacje od świadków historii, gdy żyje jeszcze wiele osób, pamiętających i często pielęgnujących własną wersję zdarzeń. Zdaniem profesora to zależy od wielu czynników. Przede wszystkim należy nawiązać dobry kontakt emocjonalny z osobą, z którą przeprowadzamy wywiad. Trzeba dążyć do tego, aby ona się otworzyła i bez żadnych zahamowań opowiadała o interesujących nas faktach. Wielokrotnie rozmówcy nie odpowiadają na zadane pytanie, ale mówią o wydarzeniach, które nas nie interesują. Nie wolno im wówczas przerywać, lecz cierpliwie czekać aż skończą. Należy dobrze przygotować się do pytań, a po uzyskaniu na nie odpowiedzi, konfrontować, o ile to możliwe, otrzymane informacje z innymi źródłami. - Tworzenie takich źródeł historii, które noszą nazwę źródeł wywołanych, to proces wymagający dużej cierpliwości, zarówno od świadka historii, jak i od przeprowadzającego taką rozmowę. W większości wypadków efekt końcowy daje obustronną satysfakcję i przyczynia się do lepszego zrozumienia historii - mówi dr Kozłowski.
Zawodowe ambicje
Naukowy dorobek doktora Kozłowskiego i ciągły głód wiedzy pasowałyby idealnie do wizerunku wykładowcy wyższej uczelni. Czy nie kusiło go, aby zmienił miejsce pracy, zaczął wykładać w dużym ośrodku akademickim? Uczciwie przyznaje, że tak. Uznał jednak, że można realizować swoje pomysły naukowe nie pracując na uczelni. - Dowodem na to są książki, artykuły naukowe, które napisałem i znajdują się one nawet w prestiżowych bibliotekach narodowych i uniwersyteckich na świecie np. na uniwersytetach Harvarda, Stanford czy bibliotece narodowej w Waszyngtonie, Canberze. Cieszy mnie to, ponieważ z moich opracowań korzysta wiele osób. To mi daje dużą radość i satysfakcję - opowiada nasz bohater.
Autorkami tekstu są uczennice IV Liceum Ogólnokształcącego im. Ignacego Jana Paderewskiego - Karolina Gruszczyńska, Amanda Rajch oraz Gabriela Sochacka, które biorą udział w projekcie "MedJa. Szkoła Krytycznego Myślenia".

# data[].attributes.attachment_link.description
Zapytany o wywiad stwierdził, że jest nieinteresujący i nudnym. To skromny człowiek, który nie afiszuje się swoimi osiągnięciami w dziedzinie historii. Sam uważa się przede wszystkim za nauczyciela. Relaksuje się, jeżdżąc rowerem i słuchając ulubionej muzyki. Doktor Marek Kozłowski nie jest jednak zwykłym historykiem uczącym w liceum.

# data[].attributes.body
LO im. Mikołaja Kopernika w Sokółce - Info Sokółka

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jakie cechy i umiejętności powinien posiadać dobry dziennikarz? Jak chronić się przed fake newsami? Czy warto przyznać się do błędu? Odpowiedzi na te i inne pytanie w wywiadzie z Wacławem Wraną - redaktorem naczelnym portalu Rybnik.com.pl, który przeprowadzili Marta Szwagierczak i Antoni Motyka.
Marta Szwagierczak: Dlaczego został Pan dziennikarzem?
Redaktor Wacław Wrana: Pewnie dlatego, że na jakimś etapie młodzieńczego życia praca dziennikarza wydawała mi się interesująca i była związana z moimi zainteresowaniami. Interesowałem się polityką, historią i tak trafiłem na studia - politologię o specjalności dziennikarskiej.
Antoni Motyka: Jakie były Pana początki w zawodzie dziennikarza?
W. Wrana: Tak naprawdę to zaczynałem od pisania do gazetki w szkole podstawowej. Później pierwsze kroki, już w prawdziwym, dorosłym dziennikarstwie, stawiałem na studiach, w trakcie których współpracowałem z kilkoma gazetami. Takie pierwsze poważne artykuły publikowałem w dzienniku „Sport" oraz w nieistniejącym już dzisiaj tygodniku „Wieczór", który ukazywał się w Katowicach, na przełomie XX i XXI wieku.
Marta: Czy zauważa Pan jakieś różnice między dziennikarstwem teraz a wtedy?
W. Wrana: Różnice są kolosalne, dlatego że wtedy w naszym kraju Internet dopiero raczkował. Nie było mediów internetowych. Dzisiaj to media tradycyjne przechodzą do Internetu, więc mamy do czynienia z zupełnie nowymi narzędziami w pracy dziennikarza; nowymi formami przekazu. To są dwa zupełnie inne światy. Po drugie, kiedyś praca dziennikarza kończyła się na etapie oddania tekstu do druku. W tej chwili moment publikacji tekstu to jest tylko połowa drogi. Po publikacji następują kolejne etapy, jak na przykład kontakt z odbiorcami, promocja tych materiałów w social mediach czy powodowanie, żeby jak najwięcej osób ten artykuł przeczytało. Współcześnie my jako dziennikarze nie jesteśmy rozliczani jedynie z jakości materiału przygotowanego, ale również z tego, do jakiej grupy odbiorców ten materiał dotrze. Dlatego dobry materiał to taki, który nie tylko sam w sobie jest wartościowym tekstem czy wideo, ale również jest czytany i oglądany.
Marta: Były jakieś tematy, które sprawiały Panu wyjątkowy kłopot?
W. Wrana: Nie przypominam sobie.
Marta: Czy da się Pana zdaniem w pewnym momencie w dziennikarstwie przestać zbierać doświadczenie?
W. Wrana: Pewnie nie zaskoczę was odpowiedzią na to pytanie. Zawód dziennikarski, jak większość zawodów, wymaga ciągłego doskonalenia się, śledzenia trendów. Rynek mediów zmienia się bardzo dynamicznie, Internet stwarza nowe formy przekazu i my, dziennikarze, musimy się tego ciągle uczyć.
Antoni: Czy właśnie w Internecie spotkał się Pan z hejtem lub objawami hejtu? Jak Pan na niego reaguje?
W. Wrana: Oczywiście. Ja i wszyscy moi koledzy z redakcji spotykamy się z tym, że jesteśmy hejtowani i to w sytuacjach, w którym byśmy się tego nie spodziewali. Hejt jest w tej chwili tak „rozbuchanym" zjawiskiem, że niejednokrotnie spotykamy się ze złym słowem, nawet w przypadku publikacji, które naszym zdaniem mają pozytywny lub neutralny charakter. Okazuje się, że negatywne emocje, prawdopodobnie sfrustrowanych ludzi po drugiej stronie, są w stanie wzbudzić nawet publikacje mówiące o czyimś sukcesie. Skąd wynika ta frustracja ludzi? Pewnie to jest temat na pracę magisterską czy doktorską dla socjologów oraz psychologów. Myślę, że intensywność tej fali hejtu jest powodem do niepokoju dla całego naszego społeczeństwa. A odpowiadając na Pana drugie pytanie: radzimy sobie różnie. W wielu przypadkach najsłuszniejszą strategią jest niereagowanie, w myśl zasady „niekarmienia trolli". Są jednak sytuacje, kiedy musimy odeprzeć mowę nienawiści konkretną, racjonalną argumentacją. Czasem po prostu trzeba reagować. Oczywiście, w miarę naszych możliwości, staramy się również, żeby moderacja opinii na naszych serwisach informacyjnych wykluczała tę mowę nienawiści, ale jest to bardzo trudne zadanie, ze względu na, jeszcze raz powtórzę, ogromną skalę tego zjawiska.
Antoni: Czy zdarza się w waszej redakcji otrzymywać krytykę oraz czy na nią reagujecie? Jeżeli tak, to poprawiacie swój błąd czy trzymacie się swojego zdania?
W. Wrana: Otrzymujemy taką krytykę i generalnie reagujemy pozytywnie. Wydaje mi się, że nie mamy problemu z przyznaniem się do błędu. Wymaga tego uczciwość wobec naszych czytelników. Z drugiej strony znacznie więcej możemy stracić na pomijaniu uzasadnionej krytyki i kurczowym trzymaniu się swojego zdania. To po prostu byłoby głupie. Myślę, że jest to element budowania zaufania naszych czytelników, tak więc zdarza się, że jako redakcja pod komentarzami krytycznymi w stosunku do nas odnosimy się do zarzutów i jeśli tylko w czymkolwiek zawiniliśmy, to staramy się przyznać do błędu.
Marta: Jaką dałby Pan radę takiemu typowemu Kowalskiemu, który gdy otwiera Internet, czyta wszystko co tam znajdzie oraz we wszystko wierzy?
W. Wrana: Myślę, że takim najprostszym sposobem na weryfikację wartości danej publikacji przez tego przysłowiowego Kowalskiego jest zadanie sobie dwóch lub trzech podstawowych pytań i próba samodzielnej oceny sytuacji. Po pierwsze, czy w danej informacji zostało przedstawione stanowisko wszystkich osób lub stron, których ta informacja dotyczy? Myślę, że przy niewielkim wysiłku intelektualnym można takiej samodzielnej oceny dokonać. Po drugie, czy w danej informacji jest podane jej źródło, na które powołuje się autor? To są takie dwie zasady, które stosunkowo łatwo można zastosować.
Antoni: Przypomina sobie Pan fake newsa, który był na tyle wiarygodny, że Pan w niego uwierzył?
W. Wrana: Osobiście nie przypominam sobie takiej sytuacji, ale wiem, że paru moich kolegów całkiem niedawno dało się zwieść fake newsowi, o tym, jakoby Magdalena Ogórek została szefową radiowej Trójki.
Marta: Nawiązując delikatnie do kolosalnych różnic, o których Pan wspomniał; czy ciągła konieczność weryfikowania rzetelności informacji i źródeł doskwiera Panu w jakiś sposób czy przyzwyczaił się Pan do niej?
W. Wrana: Bez weryfikacji źródeł w ogóle nie ma dziennikarstwa, także nie można jej traktować w kategoriach czy to „doskwiera czy nie". Weryfikacja informacji jest obecnie tym większym wyzwaniem, że w sieci krąży wiele fake newsów. Ryzyko podchwycenia nieprawdziwej informacji jest bardzo duże. W związku z tym, musimy wykazywać się jeszcze większą czujnością niż kiedykolwiek wcześniej. Najgorsze są te sytuacje, kiedy tak naprawdę nie jesteśmy do końca w stanie zweryfikować danej informacji w drugim lub trzecim źródle. Ale jeśli tylko jest taka możliwość, to oczywiście staramy się tak robić. Mimo wszystko przyznaję, że stosunkowo często można napotkać w Internecie materiały prasowe, w których zasada, np. przedstawienia stanowiska dwóch stron konfliktu nie jest przestrzegana.
Marta: Jaki miał Pan cel, kiedy Pan zaczynał? Chciał Pan po prostu pisać i uświadamiać ludzi czy wyznaczył Pan sobie jakąś misję do wypełnienia?
W. Wrana: Nie miałem chyba jakiegoś jasno sprecyzowanego, górnolotnego celu. Wydaje mi się, że moim celem była chęć wykonywania ciekawej pracy i w ten sposób szukałem swojej drogi. Wydaje mi się, że tutaj, gdzie jestem ją odnalazłem.
Antoni: Czy jest Pan zadowolony ze swoich osiągnięć w dziennikarstwie? Jeśli nie to, czego chciałby Pan jeszcze dokonać?
W. Wrana: Na pewno nie jestem w pełni zadowolony z moich dokonań. Nie są one jakieś nadzwyczajne i tego, co robię na pewno nie można nazywać spektakularnym dziennikarstwem. Co chciałbym jeszcze zrobić? Być może to nie do końca jest związane tylko i wyłącznie z moją pracą, ale bezustannie towarzyszy mi poczucie bezsilności, jeśli chodzi o problem czystego powietrza w naszym regionie. Stąd, jako redakcja, bardzo angażujemy się w tę sprawę. Również moim marzeniem oraz wyzwaniem jest przyłożenie swojej cegiełki do wprowadzenia stanu, w którym w końcu zaczęlibyśmy oddychać czystym powietrzem. Jeśli to się kiedyś stanie, to myślę, że będzie to też w pewnym sensie element mojego spełnienia zawodowego.
Antoni: To niewątpliwie ważna kwestia i trudne zadanie. Nie wszystko zawsze się udaje. Czy myślał Pan kiedyś o porzuceniu dziennikarstwa i jeśli tak to na rzecz czego?
W. Wrana: Chyba, jak każdy dziennikarz, miewałem chwile zwątpienia. Były spowodowane jakimiś pomniejszymi niepowodzeniami, które wiązały się z sytuacjami stresowymi czy z nadmiarem pracy, bo tak czasami bywa. Czasami miałem symptomy wypalenia zawodowego, ale na szczęście nie były to odczucia na tyle daleko idące, żebym myślał o porzuceniu lub zmianie tego zawodu. Nigdy więc w swoich rozważaniach nie dotarłem do tego momentu.
Antoni: Czy przypomina sobie Pan jakiś artykuł, który wpłynął na Pana na tyle, że wywołał refleksje lub... Marta: ... bardzo duże emocje?
W. Wrana: Może nie przywołam jednej konkretnej publikacji, nie powiem też bezpośrednio o ludziach pracujących w mediach. Aczkolwiek, zwłaszcza w okresie mojej młodości, ogromne wrażenie wywarła na mnie praca dwóch wybitnych reportażystów: mianowicie Ryszarda Kapuścińskiego i Mariusza Szczygła. Pod wrażeniem całokształtu ich dokonań jestem po dziś dzień.
Antoni: Czy ma Pan jakiś temat, który jest Pana ulubionym lub też taki, którego Pan wyjątkowo nie lubi poruszać?
W. Wrana: Trudno odpowiedzieć na to pytanie. Nie mam chyba swojego koronnego tematu, ani takich, których bym nie lubił robić. Na pewno przyjemna jest realizacja takich tematów, które wiążą się ze spotkaniami z ciekawymi ludźmi a takich można spotkać w każdej dziedzinie życia społecznego.
Marta: Zauważa Pan różnice między odbiorem Pańskim jako dziennikarza a odbiorem jakiegokolwiek człowieka, który nie ma związku z dziennikarstwem?
W. Wrana: Oczywiście, że tak. Myślę, że my jako dziennikarze mamy punkt widzenia, który różni się od punktu widzenia szarego Kowalskiego, ponieważ jesteśmy w pewnym sensie „skażeni" schematami myślowymi. Przygotowując materiał dla naszych czytelników zawsze trzeba to mieć na uwadze i pamiętać do kogo ten materiał ma trafić. Uważam, że dobre dziennikarstwo to nie takie, gdzie autor popisuje się swoją erudycją, ale takie, w którym autor skutecznie dociera do odbiorcy. W nowych mediach w Internecie jesteśmy w chwili obecnej w tej uprzywilejowanej sytuacji, że kontakt z odbiorcą jest bardzo bezpośredni. Nasi czytelnicy mają możliwość oceniania, komentowania, kontaktowania się z autorem, a więc ten tzw. feedback utrzymujemy bardzo szybko.
Marta: Jaką dałby Pan radę sobie z czasów Pana początków, to znaczy kiedy był Pan już dorosłym człowiekiem publikującym pierwsze teksty?
W. Wrana: Trudno jest sięgnąć pamięcią w przeszłość, bo to naprawdę było bardzo dawno. Na pewno powiedziałbym wtedy temu młodemu człowiekowi, który rozpoczynał przygodę z dziennikarstwem „Więcej odwagi i wiary w siebie, bo możesz naprawdę robić wartościowe tematy.".
Marta: Ma Pan jakąś radę dla początkujących dziennikarzy?
W. Wrana: Miejcie oczy szeroko otwarte, tematy leżą na ulicy.
Uczniowie Marta Szwagierczak i Antoni Motyka przeprowadzili wywiad w ramach programu „MedJa. Szkoła krytycznego myślenia"

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
v liceum ogólnokształcące z oddziałami integracyjnym im. jerzego kukuczki w rybniku

# data[].attributes.attachment_link.title
V LO: uczniowie przeprowadzili wywiad z redaktorem

# data[].attributes.attachment_link.description
Jakie cechy i umiejętności powinien posiadać dobry dziennikarz? Jak chronić się przed fake newsami? Czy warto przyznać się do błędu? Odpowiedzi na te i inne pytanie w wywiadzie z Wacławem Wraną - redaktorem naczelnym portalu Rybnik.com.pl, który przeprowadzili Marta Szwagierczak i Antoni Motyka. Marta Szwagierczak: Dlaczego został Pan dziennikarzem?

# data[].attributes.body
XXXIX LO im. Lotnictwa Polskiego

# data[].attributes.location_name
Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Oławie, Księdza Prałata F. Kutrowskiego, Oława, Polska

# data[].attributes.headline
Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Oławie, Księdza Prałata F. Kutrowskiego, Oława, Polska

# data[].attributes.subject
Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Oławie, Księdza Prałata F. Kutrowskiego, Oława, Polska

# data[].attributes.body
Artykuły uczniów zostały opublikowane w specjalnej rubryce, w "Gazecie Powiatowej - Wiadomości Oławskie".
Zespół stanowi 12 uczennic.
Załączamy plik pdf z wydania gazety, z 20.02.2020

# data[].attributes.body
LO im. Mikołaja Kopernika w Sokółce - Info Sokółka

# data[].attributes.body
LO im. Mikołaja Kopernika w Sokółce - iSokolka.eu

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Żywe fotografie Piotra Lebiedzińskiego [FOTO]

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Żywe fotografie Piotra Lebiedzińskiego [FOTO]
W ostatnich dniach w Muzeum Ziemi Sokólskiej Sokólskiego Ośrodka Kultury odbyły się warsztaty „Żywe fotografie Piotra Lebiedzińskiego", na które zaproszona została młodzież Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Sokółce.
Warsztaty poprowadzili członkowie Stowarzyszenia „Tryby Historii". Pod ich czujnym okiem młodzi ludzie poznali biografię pioniera polskiej kinematografii rodem z Sokółki - Piotra Lebiedzińskiego. Uczniowie wzięli udział w krótkich filmikach poklatkowych poznając tym samym tajniki tworzenia obrazu ruchomego ze zdjęć.

I tak przez historię płynnie przeszliśmy do najnowszych technologi komputerowych, a powstałe filmy otrzymali członkowie warsztatów - pisze w mailu nadesłanym do redakcji Sylwia Nowakowska z
Muzeum Ziemi Sokólskiej Sokólskiego Ośrodka Kultury.
opr. (pb)

# data[].attributes.attachment_link.title
Żywe fotografie Piotra Lebiedzińskiego [FOTO]

# data[].attributes.attachment_link.description
W ostatnich dniach w Muzeum Ziemi Sokólskiej Sokólskiego Ośrodka Kultury odbyły się warsztaty „Żywe fotografie Piotra Lebiedzińskiego", na które zaproszona została młodzież Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Sokółce. Warsztaty poprowadzili członkowie Stowarzyszenia „Tryby Historii". Pod ich czujnym okiem młodzi ludzie poznali biografię pioniera polskiej kinematografii rodem z Sokółki - Piotra Lebiedzińskiego.

# data[].attributes.body
LO im. Mikołaja Kopernika w Sokółce - iSokolka.eu

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Sukces sokólskich licealistów na Olimpiadzie Wiedzy o Mediach [FOTO]

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sukces sokólskich licealistów na Olimpiadzie Wiedzy o Mediach [FOTO]
Cztery osoby z Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Sokółce - spośród dziesięciu zakwalifikowanych z podlaskiego okręgu - wezmą udział w eliminacjach centralnych VI Olimpiady Wiedzy o Mediach.
W piątek 13 grudnia w Instytucie Studiów Kulturowych na Uniwersytecie w Białymstoku odbył się okręgowy etap VI Olimpiady Wiedzy o Mediach. Sokólskie liceum reprezentowało 12 uczniów, pod opieką Małgorzaty Kułakowskiej i Jolanty Zielenkiewicz. Uczestnicy olimpiady musieli się zmierzyć z czterdziestoma niezwykle trudnymi i podchwytliwymi pytaniami z zakresu szeroko rozumianej wiedzy o mediach. Olimpiada ma charakter interdyscyplinarny, więc wymaga od uczestników naprawdę ogromnego zasobu informacji. Jednak nasi uczniowie poradzili sobie bardzo dobrze.

Etap okręgowy wygrał - zajmując I miejsce - Maciej Waluk z kl. II B, III miejsce zajęła Anna Paszko z kl. III A, VII miejsce - Weronika Machłajewska z kl. II B, a X miejsce - Joanna Zielenkiewicz z kl. III A. Wyróżnienie za najlepszą pracę, przygotowaną na I etapie olimpiady, otrzymał Maciej Kułakowski z kl. II B. Dyplom za przygotowanie największej liczby uczestników etapu okręgowego oraz wyróżnienie dla opiekuna zwycięzcy i trzech pozostałych laureatów etapu okręgowego Olimpiady dostała Małgorzata Kułakowska. Specjalne podziękowania za najliczniejszą reprezentację uczestników, którzy wzięli udział w etapie okręgowym, otrzymała również dyrekcja szkoły.

Maciej Waluk w nagrodę za zajęcie pierwszego miejsca będzie mógł wziąć udział w dwutygodniowej wizycie studyjnej w TVP3 Białystok, a Anna Paszko - za III miejsce - w trzytygodniowym stażu dziennikarskim w Polskim Radiu Białystok.

Laureaci etapu okręgowego wezmą udział w eliminacjach centralnych, które odbędą się 13 i 14 marca 2020 roku na Uniwersytecie Warszawskim.

Głównym organizatorem Olimpiady Wiedzy o Mediach jest Wydział Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii Uniwersytetu Warszawskiego, a w okręgu podlaskim - Instytut Studiów Kulturowych na Uniwersytecie w Białymstoku. Patronat sprawuje Minister Edukacji Narodowej i Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Małgorzata Kułakowska i Jolanta Zielenkiewicz
opiekunowie merytoryczni uczniów

# data[].attributes.attachment_link.title
Sukces sokólskich licealistów na Olimpiadzie Wiedzy o Mediach [FOTO]

# data[].attributes.attachment_link.description
Cztery osoby z Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Sokółce - spośród dziesięciu zakwalifikowanych z podlaskiego okręgu - wezmą udział w eliminacjach centralnych VI Olimpiady Wiedzy o Mediach. W piątek 13 grudnia w Instytucie Studiów Kulturowych na Uniwersytecie w Białymstoku odbył się okręgowy etap VI Olimpiady Wiedzy o Mediach.

# data[].attributes.body
LO im. Mikołaja Kopernika w Sokółce - Telewizja Sokółka

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Młodzież z LO w Sokółce zgłębia tajniki pracy w mediach.

Siedmioosobowa grupa z Liceum Ogólnokształcącego w Sokółce, a konkretnie klasa IIc odwiedził naszą redakcję w ramach zajęć z edukacji multimedialnej.
Dziewczyny dowiedziały się, jak funkcjonuje redakcja od podszewki, jakimi rządzi się prawami, jak prawidłowo udokumentować wydarzenie do materiału filmowego. Co jest ważne w pracy dziennikarza, i jakie są minusy pracy w mediach.
Projekt rozpoczął się w maju 2019 r., a skończy się w marcu 2020 r. Jego doświadczenia zostaną wykorzystane w realizacji projektów edukacyjnych z zakresu etycznego dziennikarstwa w innych krajach europejskich.

WZ,TV

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
telewizja sokółka. informacje z powiatu sokólskiego. dąbrowa białostocka

# data[].attributes.attachment_link.description
Młodzież z LO w Sokółce zgłębia tajniki pracy w mediach. Siedmioosobowa grupa z Liceum Ogólnokształcącego w Sokółce, a konkretnie klasa IIc odwiedził naszą redakcję w ramach zajęć z edukacji multimedialnej.Dziewczyny dowiedziały się, jak funkcjonuje redakcja od podszewki, jakimi rządzi się prawami, jak prawidłowo udokumentować wydarzenie do materiału filmowego.

# data[].attributes.body
LO  im. Mikołaja Kopernika w Sokółce - Info Sokółka

# data[].attributes.location_name
aleja Wojska Polskiego 27, 21-040 Świdnik, Polska

# data[].attributes.headline
aleja Wojska Polskiego 27, 21-040 Świdnik, Polska

# data[].attributes.subject
aleja Wojska Polskiego 27, 21-040 Świdnik, Polska

# data[].attributes.location_name
Szkoła Podstawowa im. Prymasa Tysiąclecia w Nadmie, Szkolna, Nadma, Polska

# data[].attributes.headline
Szkoła Podstawowa im. Prymasa Tysiąclecia w Nadmie, Szkolna, Nadma, Polska

# data[].attributes.subject
Szkoła Podstawowa im. Prymasa Tysiąclecia w Nadmie, Szkolna, Nadma, Polska

# data[].attributes.body
Uczniowie Szkoły Podstawowej im. Prymasa Tysiąclecia w Nadmie biorą udział w zajęciach unijnych realizując projekt “MedJa – szkoła krytycznego myślenia” we współpracy w portalem WWL24.

W swoim pierwszym artykule opisują swoje najbliższe otoczenie. Zainteresowały ich pewne ruiny, które skrywają w sobie zagadkę sprzed lat. Spróbowali wyjaśnić ich historię.

W lasach w Nadmie skrywa się tajemnicza budowla, która intryguje wiele osób. Można ją znaleźć na wzniesieniu po prawej stronie drogi nr 8 (jadąc w kierunku Radzymina), ok. 500 m. za skrzyżowaniem z drogą nr 631 (Warszawa Rembertów-Zielonka-Nieporęt). Jest to Regelbau 514, czyli bunkier wybudowany podczas II Wojny Światowej.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Uczniowie Szkoły Podstawowej im. Prymasa Tysiąclecia w Nadmie biorą udział w zajęciach unijnych realizując projekt "MedJa - szkoła krytycznego myślenia" we współpracy w portalem WWL24.

W swoim pierwszym artykule opisują swoje najbliższe otoczenie. Zainteresowały ich pewne ruiny, które skrywają w sobie zagadkę sprzed lat. Spróbowali wyjaśnić ich historię.

W lasach w Nadmie skrywa się tajemnicza budowla, która intryguje wiele osób. Można ją znaleźć na wzniesieniu po prawej stronie drogi nr 8 (jadąc w kierunku Radzymina), ok. 500 m. za skrzyżowaniem z drogą nr 631 (Warszawa Rembertów-Zielonka-Nieporęt). Jest to Regelbau 514, czyli bunkier wybudowany podczas II Wojny Światowej.

- ...była góra, las i w lesie ogromna góra. Wykopany bunkier, zabetonowany i tam byli żołnierze. To było na początku wojny w 1939 roku. (...) A jak był koniec wojny to żołnierze tam siedziały na tej Kozi Górze za Strugą, to tak się nazywało, i tam były ruskie i walili bombami jedni na drugich, a bomby spadały do nas. (...) Widziałam na żywo ten bunkier, ale dopiero po wojnie. Bo jak była wojna to byli tam Niemcy. Teren był ogrodzony, nie można tam było chodzić, wojsko pilnowało - mówi pani Karolina Broma, mieszkanka Nadmy, naoczny świadek wydarzeń.

Po bunkrze zostały już tylko ruiny, które można zobaczyć chodząc na grzyby, jeżyny lub spacerując. Jest to żywy pomnik historii, która wydarzyła się w naszej okolicy.

Uczniowie Szkoły Podstawowej im. Prymasa Tysiąclecia w Nadmie biorący udział w projekcie MedJa: Emilia Protasiuk, Hubert Szczypkowski, Wiktoria Tępiak, Filip Wyszyński.
Opiekunem grupy jest Joanna Surdyk.

# data[].attributes.attachment_link.description
W swoim pierwszym artykule opisują swoje najbliższe otoczenie. Zainteresowały ich pewne ruiny, które skrywają w sobie zagadkę sprzed lat. Spróbowali wyjaśnić ich historię. W lasach w Nadmie skrywa się tajemnicza budowla, która intryguje wiele osób. Można ją znaleźć na wzniesieniu po prawej stronie drogi nr 8 (jadąc w kierunku Radzymina), ok.

# data[].attributes.location_name
Zespół Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim, Zygmunta Kazikowskiego, Mińsk Mazowiecki, Polonia

# data[].attributes.headline
Zespół Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim, Zygmunta Kazikowskiego, Mińsk Mazowiecki, Polonia

# data[].attributes.subject
Zespół Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim, Zygmunta Kazikowskiego, Mińsk Mazowiecki, Polonia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sześć uczennic z Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim: Katarzyna Zawadka, Małgorzata Kawka, Aleksandra Kowalik, Magdalena Kruk, Natalia Winiarek i Julianna Czajka realizuje projekt dotyczący pomocy bezdomnym zwierzętom, które znajdują się w Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie. Dzięki temu zwierzaki dostaną karmę, koce, zabawki, a nawet nowe budy.

,,Pomagamy pełną łapą" to pomysł realizowany przez uczennice, który zrodził się dzięki platformie „Zwolni z Teorii". Celem projektu było znalezienie problemu społecznego i zrealizowanie zadania, które poprawi lokalne otoczenie. Dziewczyny postawiły na pomaganie bezdomnym zwierzętom i uświadamianie lokalnego społeczeństwa jak wielkim problemem jest bezdomność zwierząt w naszej okolicy.

Coraz więcej ludzi wyrzuca zwierzęta, które się „znudziły". Na początku bierzemy pięknego malucha na ręce, chcielibyśmy go ciągle przytulać i się z nim bawić. Niestety, często nie mamy czasu dla pupila, a obowiązki z nim związane nas przerastają. Wtedy oddajemy zwierzęta do schroniska lub co gorsza porzucamy gdzieś na ulicy lub w lesie. Warto zatem zastanowić się czy jesteśmy gotowi na czworonoga w domu. Porzucone psy trafiają do schronisk, gdzie niestety nie mają bardzo dobrych warunków. Nie wszystkie schroniska mają wystarczające środki na utrzymanie i wyżywienie podopiecznych. Brakuje także wolontariuszy którzy się nimi zajmą. Zwierzęta, które trafiają do schroniska często potrzebują opieki weterynaryjnej, która niestety też jest bardzo kosztowna.

Właśnie dlatego schroniska potrzebują pomocy innych ludzi, którzy będą je wspierać. Taki cel ma projekt ,,Pomagamy pełną łapą". Uczennice chcą wesprzeć Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie. - Planujemy zorganizować zbiórkę, a za zebrane pieniądze, zakupić odpowiednią karmę, koce, zabawki i inne potrzebne rzeczy. Nawiązaliśmy też współpracę ze stolarzami, którzy wybudują budy dla czworonogów. Najważniejsze jest jednak to, że zorganizujemy w szkołach warsztaty, które pokażą uczniom problem bezdomności zwierząt, a także uświadomią najmłodszych, że opieka nad psem musi być przemyślaną decyzją. Jeżeli ktoś będzie chciał pomóc, zapraszamy do współpracy poprzez naszą szkołę - podkreślają uczestniczki projektu.

Julianna Czajka

http://www.nowydzwon.pl/2020/01/pomagamy-pelna-lapa/AKTUALNOŚCI *protected email* Administrator Nowy Dzwon | Tygodnik Mazowiecki

# data[].attributes.attachment_link.description
Sześć uczennic z Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim: Katarzyna Zawadka, Małgorzata Kawka, Aleksandra Kowalik, Magdalena Kruk, Natalia Winiarek i Julianna Czajka realizuje projekt dotyczący pomocy bezdomnym zwierzętom, które znajdują się w Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie. Dzięki temu zwierzaki dostaną karmę, koce, zabawki, a nawet nowe budy.

# data[].attributes.location_name
Zespół Szkół Ekonomicznych Mińsku Mazowieckim, Zygmunta Kazikowskiego, Mińsk Mazowiecki, Polonia

# data[].attributes.headline
Zespół Szkół Ekonomicznych Mińsku Mazowieckim, Zygmunta Kazikowskiego, Mińsk Mazowiecki, Polonia

# data[].attributes.subject
Zespół Szkół Ekonomicznych Mińsku Mazowieckim, Zygmunta Kazikowskiego, Mińsk Mazowiecki, Polonia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sześć uczennic z Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim: Katarzyna Zawadka, Małgorzata Kawka, Aleksandra Kowalik, Magdalena Kruk, Natalia Winiarek i Julianna Czajka realizuje projekt dotyczący pomocy bezdomnym zwierzętom, które znajdują się w Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie. Dzięki temu zwierzaki dostaną karmę, koce, zabawki, a nawet nowe budy.

,,Pomagamy pełną łapą" to pomysł realizowany przez uczennice, który zrodził się dzięki platformie „Zwolni z Teorii". Celem projektu było znalezienie problemu społecznego i zrealizowanie zadania, które poprawi lokalne otoczenie. Dziewczyny postawiły na pomaganie bezdomnym zwierzętom i uświadamianie lokalnego społeczeństwa jak wielkim problemem jest bezdomność zwierząt w naszej okolicy.

Coraz więcej ludzi wyrzuca zwierzęta, które się „znudziły". Na początku bierzemy pięknego malucha na ręce, chcielibyśmy go ciągle przytulać i się z nim bawić. Niestety, często nie mamy czasu dla pupila, a obowiązki z nim związane nas przerastają. Wtedy oddajemy zwierzęta do schroniska lub co gorsza porzucamy gdzieś na ulicy lub w lesie. Warto zatem zastanowić się czy jesteśmy gotowi na czworonoga w domu. Porzucone psy trafiają do schronisk, gdzie niestety nie mają bardzo dobrych warunków. Nie wszystkie schroniska mają wystarczające środki na utrzymanie i wyżywienie podopiecznych. Brakuje także wolontariuszy którzy się nimi zajmą. Zwierzęta, które trafiają do schroniska często potrzebują opieki weterynaryjnej, która niestety też jest bardzo kosztowna.

Właśnie dlatego schroniska potrzebują pomocy innych ludzi, którzy będą je wspierać. Taki cel ma projekt ,,Pomagamy pełną łapą". Uczennice chcą wesprzeć Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie. - Planujemy zorganizować zbiórkę, a za zebrane pieniądze, zakupić odpowiednią karmę, koce, zabawki i inne potrzebne rzeczy. Nawiązaliśmy też współpracę ze stolarzami, którzy wybudują budy dla czworonogów. Najważniejsze jest jednak to, że zorganizujemy w szkołach warsztaty, które pokażą uczniom problem bezdomności zwierząt, a także uświadomią najmłodszych, że opieka nad psem musi być przemyślaną decyzją. Jeżeli ktoś będzie chciał pomóc, zapraszamy do współpracy poprzez naszą szkołę - podkreślają uczestniczki projektu.

Julianna Czajka

http://www.nowydzwon.pl/2020/01/pomagamy-pelna-lapa/AKTUALNOŚCI *protected email* Administrator Nowy Dzwon | Tygodnik Mazowiecki

# data[].attributes.attachment_link.description
Sześć uczennic z Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim: Katarzyna Zawadka, Małgorzata Kawka, Aleksandra Kowalik, Magdalena Kruk, Natalia Winiarek i Julianna Czajka realizuje projekt dotyczący pomocy bezdomnym zwierzętom, które znajdują się w Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie. Dzięki temu zwierzaki dostaną karmę, koce, zabawki, a nawet nowe budy.

# data[].attributes.location_name
Zespół Szkół Ekonomicznych Mińsku Mazowieckim, Zygmunta Kazikowskiego, Mińsk Mazowiecki, Polonia

# data[].attributes.headline
Zespół Szkół Ekonomicznych Mińsku Mazowieckim, Zygmunta Kazikowskiego, Mińsk Mazowiecki, Polonia

# data[].attributes.subject
Zespół Szkół Ekonomicznych Mińsku Mazowieckim, Zygmunta Kazikowskiego, Mińsk Mazowiecki, Polonia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sześć uczennic z Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim: Katarzyna Zawadka, Małgorzata Kawka, Aleksandra Kowalik, Magdalena Kruk, Natalia Winiarek i Julianna Czajka realizuje projekt dotyczący pomocy bezdomnym zwierzętom, które znajdują się w Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie. Dzięki temu zwierzaki dostaną karmę, koce, zabawki, a nawet nowe budy.

,,Pomagamy pełną łapą" to pomysł realizowany przez uczennice, który zrodził się dzięki platformie „Zwolni z Teorii". Celem projektu było znalezienie problemu społecznego i zrealizowanie zadania, które poprawi lokalne otoczenie. Dziewczyny postawiły na pomaganie bezdomnym zwierzętom i uświadamianie lokalnego społeczeństwa jak wielkim problemem jest bezdomność zwierząt w naszej okolicy.

Coraz więcej ludzi wyrzuca zwierzęta, które się „znudziły". Na początku bierzemy pięknego malucha na ręce, chcielibyśmy go ciągle przytulać i się z nim bawić. Niestety, często nie mamy czasu dla pupila, a obowiązki z nim związane nas przerastają. Wtedy oddajemy zwierzęta do schroniska lub co gorsza porzucamy gdzieś na ulicy lub w lesie. Warto zatem zastanowić się czy jesteśmy gotowi na czworonoga w domu. Porzucone psy trafiają do schronisk, gdzie niestety nie mają bardzo dobrych warunków. Nie wszystkie schroniska mają wystarczające środki na utrzymanie i wyżywienie podopiecznych. Brakuje także wolontariuszy którzy się nimi zajmą. Zwierzęta, które trafiają do schroniska często potrzebują opieki weterynaryjnej, która niestety też jest bardzo kosztowna.

Właśnie dlatego schroniska potrzebują pomocy innych ludzi, którzy będą je wspierać. Taki cel ma projekt ,,Pomagamy pełną łapą". Uczennice chcą wesprzeć Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie. - Planujemy zorganizować zbiórkę, a za zebrane pieniądze, zakupić odpowiednią karmę, koce, zabawki i inne potrzebne rzeczy. Nawiązaliśmy też współpracę ze stolarzami, którzy wybudują budy dla czworonogów. Najważniejsze jest jednak to, że zorganizujemy w szkołach warsztaty, które pokażą uczniom problem bezdomności zwierząt, a także uświadomią najmłodszych, że opieka nad psem musi być przemyślaną decyzją. Jeżeli ktoś będzie chciał pomóc, zapraszamy do współpracy poprzez naszą szkołę - podkreślają uczestniczki projektu.

Julianna Czajka

http://www.nowydzwon.pl/2020/01/pomagamy-pelna-lapa/AKTUALNOŚCI *protected email* Administrator Nowy Dzwon | Tygodnik Mazowiecki

# data[].attributes.attachment_link.description
Sześć uczennic z Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim: Katarzyna Zawadka, Małgorzata Kawka, Aleksandra Kowalik, Magdalena Kruk, Natalia Winiarek i Julianna Czajka realizuje projekt dotyczący pomocy bezdomnym zwierzętom, które znajdują się w Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie. Dzięki temu zwierzaki dostaną karmę, koce, zabawki, a nawet nowe budy.

# data[].attributes.location_name
Zespół Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim, Zygmunta Kazikowskiego, Mińsk Mazowiecki, Polonia

# data[].attributes.headline
Zespół Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim, Zygmunta Kazikowskiego, Mińsk Mazowiecki, Polonia

# data[].attributes.subject
Zespół Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim, Zygmunta Kazikowskiego, Mińsk Mazowiecki, Polonia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sześć uczennic z Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim: Katarzyna Zawadka, Małgorzata Kawka, Aleksandra Kowalik, Magdalena Kruk, Natalia Winiarek i Julianna Czajka realizuje projekt dotyczący pomocy bezdomnym zwierzętom, które znajdują się w Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie. Dzięki temu zwierzaki dostaną karmę, koce, zabawki, a nawet nowe budy.

,,Pomagamy pełną łapą" to pomysł realizowany przez uczennice, który zrodził się dzięki platformie „Zwolni z Teorii". Celem projektu było znalezienie problemu społecznego i zrealizowanie zadania, które poprawi lokalne otoczenie. Dziewczyny postawiły na pomaganie bezdomnym zwierzętom i uświadamianie lokalnego społeczeństwa jak wielkim problemem jest bezdomność zwierząt w naszej okolicy.

Coraz więcej ludzi wyrzuca zwierzęta, które się „znudziły". Na początku bierzemy pięknego malucha na ręce, chcielibyśmy go ciągle przytulać i się z nim bawić. Niestety, często nie mamy czasu dla pupila, a obowiązki z nim związane nas przerastają. Wtedy oddajemy zwierzęta do schroniska lub co gorsza porzucamy gdzieś na ulicy lub w lesie. Warto zatem zastanowić się czy jesteśmy gotowi na czworonoga w domu. Porzucone psy trafiają do schronisk, gdzie niestety nie mają bardzo dobrych warunków. Nie wszystkie schroniska mają wystarczające środki na utrzymanie i wyżywienie podopiecznych. Brakuje także wolontariuszy którzy się nimi zajmą. Zwierzęta, które trafiają do schroniska często potrzebują opieki weterynaryjnej, która niestety też jest bardzo kosztowna.

Właśnie dlatego schroniska potrzebują pomocy innych ludzi, którzy będą je wspierać. Taki cel ma projekt ,,Pomagamy pełną łapą". Uczennice chcą wesprzeć Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie. - Planujemy zorganizować zbiórkę, a za zebrane pieniądze, zakupić odpowiednią karmę, koce, zabawki i inne potrzebne rzeczy. Nawiązaliśmy też współpracę ze stolarzami, którzy wybudują budy dla czworonogów. Najważniejsze jest jednak to, że zorganizujemy w szkołach warsztaty, które pokażą uczniom problem bezdomności zwierząt, a także uświadomią najmłodszych, że opieka nad psem musi być przemyślaną decyzją. Jeżeli ktoś będzie chciał pomóc, zapraszamy do współpracy poprzez naszą szkołę - podkreślają uczestniczki projektu.

Julianna Czajka

http://www.nowydzwon.pl/2020/01/pomagamy-pelna-lapa/AKTUALNOŚCI *protected email* Administrator Nowy Dzwon | Tygodnik Mazowiecki

# data[].attributes.attachment_link.description
Sześć uczennic z Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim: Katarzyna Zawadka, Małgorzata Kawka, Aleksandra Kowalik, Magdalena Kruk, Natalia Winiarek i Julianna Czajka realizuje projekt dotyczący pomocy bezdomnym zwierzętom, które znajdują się w Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie. Dzięki temu zwierzaki dostaną karmę, koce, zabawki, a nawet nowe budy.

# data[].attributes.location_name
Zespół Szkół Ekonomicznych Mińsku Mazowieckim, Zygmunta Kazikowskiego, Mińsk Mazowiecki, Polonia

# data[].attributes.headline
Zespół Szkół Ekonomicznych Mińsku Mazowieckim, Zygmunta Kazikowskiego, Mińsk Mazowiecki, Polonia

# data[].attributes.subject
Zespół Szkół Ekonomicznych Mińsku Mazowieckim, Zygmunta Kazikowskiego, Mińsk Mazowiecki, Polonia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Osoby w młodym wieku często nie mają świadomości, jakie mogą być konsekwencje zanieczyszczenia środowiska, a przecież „Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci". Aby zapobiec degradacji Ziemi powinniśmy od najmłodszych lat uczyć dzieci tego, jak ważna jest ekologia.

Tego wyzwania podejmą się uczennice Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim w składzie: Martyna Osiak, Paulina Karpiarz, Paulina Muracka, Natalia Cyranka, Maja Kowalska, Martyna Nowicka i Wanessa Grzeszczyk. Dzięki ogólnopolskiemu projektowi „Zwolnieni z Teorii" już w lutym będą organizować warsztaty ekologiczne o nazwie „Zdrowa Skorupka" dla stu wychowanków dwóch mińskich przedszkoli. Uczennice poprzez zabawę będą uczyć dzieci dobrych nawyków oraz tworzyć prace plastyczne wykorzystując zużyte surowce (np. instrumenty z plastikowych butelek). Dzięki temu dzieci, nie tylko w teorii, będą miały styczność z ekologią. Uczestniczki projektu są również autorkami książki pt. „Zdrowa Skorupka", która zostanie wręczona przedszkolakom biorącym udział w warsztatach. Wróżka Śmieciuszka - główna bohaterka bajki uczy czytelników dbania o Ziemię, a odręcznie rysowane obrazki do pokolorowania są dodatkowym atutem książki.

Nie możemy ukrywać, że problem degradacji środowiska był i będzie, jeśli nie zaczniemy działać już dziś. W 2019 roku płonęła Amazonia, czyli tzw. Płuca Ziemi. Nie możemy pominąć także tematu pożarów w Australii. Ocenia się, że spłonęło tam aż 800 milionów zwierząt. Nie ma jednej bezpośredniej przyczyny trwających pożarów. Część wybucha naturalnie, przy wysokich temperaturach, suszy i silnych wiatrach. Wiele pożarów zapoczątkował mniej lub bardziej umyślnie człowiek przez brak rozsądku.

Gdyby każdy z nas zaczął działać już teraz, życie na naszej planecie byłoby lepsze i nie mielibyśmy problemów z ociepleniem klimatu czy wyżej wymienionymi pożarami. W przyszłości skutkiem ekologicznych warsztatów mogą być świadomi konsumenci, a co za tym idzie czysta planeta i mniejsze problemy środowiska przyrodniczego.

Martyna Osiak, Paulina Karpiarz

http://www.nowydzwon.pl/2020/01/eko-przedszkolaki/AKTUALNOŚCI *protected email* Administrator Nowy Dzwon | Tygodnik Mazowiecki

# data[].attributes.attachment_link.description
Osoby w młodym wieku często nie mają świadomości, jakie mogą być konsekwencje zanieczyszczenia środowiska, a przecież „Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci". Aby zapobiec degradacji Ziemi powinniśmy od najmłodszych lat uczyć dzieci tego, jak ważna jest ekologia. Tego wyzwania podejmą się uczennice Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim w składzie: Martyna Osiak,...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Młodzi ludzie są często określani dziś mianem cyfrowych tubylców, wielbicieli gier komputerowych, miłośników filmów i seriali. Zdziwienie budzi licealista odwiedzający teatr, operę czy filharmonię. Czy te wymienione przeze mnie przybytki kultury wysokiej rzeczywiście zasługują na odrzucenie? Czy naprawdę należy odesłać do lamusa klasykę literacką czy operową?

Człowiek to istota wyrastająca z natury, systematycznie zaklasyfikowana do królestwa zwierząt, typu strunowców, gromady ssaków... Czy takie zdefiniowanie człowieka oddaje jednak w pełni jego istotę? Bynajmniej. Nieważne bowiem, czy ktoś młodszy, czy starszy - człowiek stanowi najdoskonalszą realizację opozycji natura - kultura. Pragnie bowiem przezwyciężać ograniczenia swojej egzystencji, stać się czymś więcej niż istotą biologiczną. Właśnie dlatego tworzy kulturę, ową quasi-rzeczywistość, która wyróżnia go ze świata natury. Kreując nowy świat, definiuje siebie, pojęcia i wartości, a jednocześnie tworzy sztukę wysoką, czasem też niską (popularną, masową).

Taki podział sztuki istniał niemal od początku ludzkiej działalności kulturowej. Sztuka wysoka, wysublimowana, tworzona była zawsze przez elitę intelektualną. Jej zadaniem było utrwalanie takich wartości jak dobro, piękno i prawda. Sztuka popularna (np. jarmarczna, sowizdrzalska) również istniała w zasadzie w każdej epoce, będąc mniej wymagającą - zarówno dla twórcy, jak i odbiorcy - formą twórczości. W dzisiejszych czasach, gdy wysoce rozwinięta jest technologia, zaś dostęp do zbiorów książkowych czy też ogólniej kulturowych, jest ułatwiony, człowiek, w szczególności natomiast człowiek młody, staje przed wyborem: sztuka wysoka czy sztuka popularna.

Czym jednak jest młodość i co jest dla niej charakterystyczne? Otóż młodość to nic innego jak okres życia oddzielający dzieciństwo od dorosłości. Bardzo często bywa on kojarzony z lekkomyślnością, popełnianiem błędów - oczywiście, niebezpodstawnie. Młodość to jednak przede wszystkim czas nauki, poznawania świata i siebie, to czas kształtowania charakterów i systemów aksjologicznych. Jakże ważne okazuje się więc nie tylko wychowanie, ale także kultura, z którą kontakt ma młody człowiek! To ona bowiem stanowi zapis ludzkich pragnień, doświadczeń i wyznawanych przez twórców wartości. Zadziwiające bywa czasem, że utwory poruszające właśnie tak kluczowe kwestie, a pisane kilkaset lat temu, nadal pozostają aktualne. Właśnie taki, współczesny sens, udało się wyciągnąć aktorom Teatru Śląskiego z Mickiewiczowskich Dziadów. Mimo że spektakl w reżyserii Krzysztofa Babickiego posługuje się w całości językiem romantycznego dramatu, wciąż potrafi poruszyć i skłonić młodego człowieka do refleksji. Czym jest istota człowieczeństwa? Jakimi wartościami kierują się młodzi ludzie? Co te wartości dla nich oznaczają? To jedynie kilka pytań, na które odpowiedź wybrzmiewa na scenie. A wybrzmiewa w sposób niezwykle konkretny! Wspaniała gra aktorska niemal przenosi widza w tajemniczy świat, w którym rzeczywistość materialną od nadprzyrodzonej oddziela jedynie cienka granica. Człowieczeństwo, miłosierdzie, cierpienie, miłość - oto nieodłączne elementy życia, których doświadcza każdy człowiek. Nawet jeśli wygłaszane pouczenia, ukazywane wartości, są zbyt bliskie ideału, stawiają zbyt wysokie wymagania zarówno światu, jak i człowiekowi, a Dziady same okazują się być jedną z przeklinanych przez Gustawa książek zbójeckich, niewątpliwie pozwalają odnaleźć ludziom młodym odpowiedzi na kilka kluczowych pytań, np. o swoje miejsce w świecie. I co najważniejsze, Dziady w reżyserii Babickiego niemal rozkazują się zatrzymać i na powrót odnaleźć młodym ludziom samych siebie, zagubionych w świecie wirtualnych polubień, komentarzy, wiadomości.

Sztuka wysoka to jednak nie tylko poruszanie ważnych pytań, ale także świat przedstawiony, który jest niezwykle udanie wzorowany na rzeczywistości. Wielkie dzieła poetyckie jakże często powstawały bowiem na podstawie obserwacji otoczenia, trafnych wniosków, wrażliwości na krzywdę społeczną. Stanisław Moniuszko w swojej operze Halka nie pozostał obojętny właśnie wobec niesprawiedliwości społecznej - tematu, wydaje się, nieaktualnego. Jednak z wywiadu Tadeusza Kijonki z Markiem Weiss-Grzesińskim, reżyserem Halki w Operze Śląskiej, wynika, że jest to również temat współczesny, nawet mimo wieloletniej walki o równość. Nienawiść biednych do bogatych jest ponadczasowa, tak samo jak pogarda bogatych wobec biedaków - stwierdza Weiss-Grzesiński. Nierówność nie jest czymś łatwo rzucającym się w oczy w dzisiejszej Polsce, co nie oznacza jednak, że jest to problem nieistniejący. Sztuka wysoka może stanowić więc pretekst do analizy opisywanych w niej ponadczasowych zjawisk - ich obecności w dzisiejszym świecie, a także wpływu na ten świat. Współczesność ma bowiem to do siebie, że wyrasta na niezwykle rozległych fundamentach - na przeszłości, którą młodzi ludzie, chcąc byś świadomymi obywatelami, muszą chociaż w najmniejszym stopniu zrozumieć.

Świat, człowiek - oto niezwykle złożona problematyka sztuki wysokiej. Nic więc dziwnego, że taka twórczość może młodego człowieka przytłaczać. Także trudny, patetyczny język często stanowi dla młodzieży przeszkodę nie do pokonania. Jak bowiem ma ona czerpać wiedzę o świecie, o sobie, gdy nie rozumie danego dzieła? Sztuka wysoka różni się od popularnej także tym, że by właściwie ją zinterpretować, trzeba się uprzednio przygotować: czy to przeczytać libretto przed wyjazdem do opery, czy zapoznać się z obowiązującą w danym tekście kultury konwencją, czy też z założeniami epoki.

Człowiek, jako istota nierozłącznie związana z kulturą, a nawet kulturę tworząca, nie jest w stanie żyć poza nią. Odgrywa ona w jego życiu wielką rolę, umożliwiając wyrażanie siebie. Młodzi ludzie niezwykle często wybierają kulturę popularną, ulegającą komercjalizacji, której wytworów czasami nie można nazwać inaczej niż kiczem (oczywiście - pomijam tutaj sztukę postmodernistyczną celowo tworzoną jako kicz). Rzadko decydują się na kontakt z kulturą wysoką, mimo że mogłaby ona niezwykle pozytywnie wpłynąć na ich życie, na świat wartości.

Nie taka sztuka wysoka straszna, jak ją malują, zwłaszcza ci, którzy nie mieli okazji lub szansy się z nią zapoznać.

Autor tekstu: Patrycja Paszenda

Publikacja:

# data[].attributes.attachment_link.title
Czy warto uczestniczyć w kulturze wysokiej? - Rybnik.dlawas.info - portal informacyjno - rozrywkowy

# data[].attributes.attachment_link.description
Młodzi ludzie są często określani dziś mianem cyfrowych tubylców, wielbicieli gier komputerowych, miłośników filmów i seriali. Zdziwienie budzi licealista odwiedzający teatr, operę czy filharmonię. Czy te wymienione przeze mnie przybytki kultury wysokiej rzeczywiście zasługują na odrzucenie? Czy naprawdę należy odesłać do lamusa klasykę literacką czy operową?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
15 listopada w Pałacu Młodzieży w Katowicach odbył się finał XI edycji Wszechstronnego Konkursu Konesera Polszczyzny pod patronatem Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego. Konkurs adresowany jest do uczniów szkół ponadpodstawowych, leżących na terenie województwa śląskiego. Uczniowie z II Liceum Ogólnokształcącego zajęli drugie miejsce w konkursie.

Konkurs adresowany jest do uczniów szkół ponadpodstawowych, leżących na terenie województwa śląskiego. Każda szkoła średnia na Śląsku może wystawić dowolną liczbę dwuosobowych zespołów do udziału w pierwszym etapie konkursu. Jak co roku, do rywalizacji przystąpili także reprezentanci z Rybnika. Umiejętności uczniów sprawdzane są dwuetapowo, podczas pierwszej części za pomocą dyktanda oraz testu językowego, następnie około 6 drużyn, które najlepiej poradzą sobie z tymi zadaniami, przechodzi do etapu drugiego, polegającego na zespołowym udziale w grach i zabawach językowych. Na wynik drużyny składają się zsumowane punkty zdobyte przez jej dwóch członków.

Konkurs ma szczególne znaczenie w dobie posługiwania się sztucznymi wspomagaczami języka takimi jak na przykład autokorekta czy narzędzia sugerujące użytkownikowi poprawne formy wyrazów. Celami organizacji konkursu są m.in. propagowanie kultury języka polskiego wśród młodzieży oraz rozwijanie jej zainteresowań polonistycznych, które niestety występują u uczniów coraz rzadziej.

W tym roku do finału zakwalifikowało się 6 drużyn z następujących szkół:

VIII Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Marii Skłodowskiej-Curie w Katowicach

II Liceum Ogólnokształcące im. A. Frycza Modrzewskiego w Rybniku

III Liceum Ogólnokształcące im. Orła Białego w Jaworznie

Liceum Ogólnokształcące w Psarach

Niepubliczne Liceum Ogólnokształcące im. św. J. Bosko w Sosnowcu

Katolickie Liceum Ogólnokształcące w Zabrzu

Ostateczny etap rywalizacji wygrała drużyna z III LO im. Orła Białego w Jaworznie, a uczniowie z Rybnika, z II LO im. A. Frycza Modrzewskiego (Kacper Bugla, Natalia Landek) uplasowali się na drugim miejscu.

Publikacja:

# data[].attributes.attachment_link.title
Kolejny finał Wszechstronnego Konkursu Konesera Polszczyzny - Rybnik.dlawas.info - portal informacyjno - rozrywkowy

# data[].attributes.attachment_link.description
15 listopada w Pałacu Młodzieży w Katowicach odbył się finał XI edycji Wszechstronnego Konkursu Konesera Polszczyzny pod patronatem Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego. Konkurs adresowany jest do uczniów szkół ponadpodstawowych, leżących na terenie województwa śląskiego. Uczniowie z II Liceum Ogólnokształcącego zajęli drugie miejsce w konkursie. Konkurs adresowany jest do uczniów szkół ponadpodstawowych, leżących na terenie województwa śląskiego.

# data[].attributes.body
Błażej w roli fotoreportera

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Największy na Śląsku konwent o kulturze Kraju Wschodzącego Słońca przyciągnął do Tygla setki uczestników.

W miniony weekend odbyła się siódma już odsłona największego na Śląsku konwentu o kulturze Kraju Wschodzącego Słońca - Tsuru Japan Festival 2019. Tę wyjątkową imprezę odwiedza co roku masa uczestników! Przyciąga ich cały wachlarz niezapomnianych atrakcji takich jak panele dyskusyjne, wiedzówki, gry zarówno planszowe, jak i elektroniczne, LARPy czy konkurs cosplay.
Tsuru odwiedzają rozpoznawalne w fandomie osobistości - artyści z branży filmowej i cosplayowej, cenieni prelegenci oraz wiele innych kreatywnych osób. W tym roku motywem przewodnim konwentu było Kodomo no Hi, czyli Japoński Dzień Dziecka. Zapraszamy do zobaczenia zdjęć z imprezy.

Publikacja:

# data[].attributes.attachment_link.title
Tsuru Japan Festival 2019 - dwa dni wspaniałej zabawy - Rybnik.dlawas.info - portal informacyjno - rozrywkowy

# data[].attributes.attachment_link.description
Największy na Śląsku konwent o kulturze Kraju Wschodzącego Słońca przyciągnął do Tygla setki uczestników. W miniony weekend odbyła się siódma już odsłona największego na Śląsku konwentu o kulturze Kraju Wschodzącego Słońca - Tsuru Japan Festival 2019. Tę wyjątkową imprezę odwiedza co roku masa uczestników!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
9 grudnia 2019r. licealiści z rybnickich szkół - I i II Liceum Ogólnokształcącego wzięli udział w projekcie ,,Przeciw mowie nienawiści''.

Jest to projekt profilaktyczny przewidziany na lata 2014-2020, realizowany przez Centrum Rozwoju Lokalnego w Zawierciu, którego partnerem jest Centrum Żydowskie w Oświęcimiu oraz Komenda Wojewódzka Policji w Katowicach, współfinansowany ze środków województwa śląskiego. Główny cel to poszerzenie świadomości młodych osób o niebezpieczeństwach wynikających z mowy nienawiści, nietolerancji i kierowania się stereotypami oraz pokazanie możliwości przeciwdziałania tym zjawiskom.
Początkowo uczniowie wraz z nauczycielami, policjantami oraz pracownikiem Urzędu Miasta udali się na zwiedzanie Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu. Następnie, w Centrum Żydowskim, młodzież i ich opiekunowie uczestniczyli w warsztatach prowadzonych przez wykwalifikowanych trenerów. Stawiano nacisk na uświadomienie młodym ludziom mechanizmu powstawania nienawiści i jednocześnie pokazanie sposobów zapobiegania dyskryminacji, stereotypom oraz nietolerancji. Czas spędzony w Oświęcimiu był dla młodzieży bardzo owocny i zapoczątkował wiele rozważań nad istotą ludzkiego życia.
Muzeum znajdujące się na terenie byłego nazistowskiego obozu koncentracyjnego i zagłady Auschwitz-Birkenau to miejsce szczególne. Odkryjemy w nim brutalną prawdę o tym, jak człowiek jest w stanie wyzbyć się wszelkich uczuć i emocji, stając się bezwzględną maszyną do zabijania.
Obóz koncentracyjny Auschwitz to największe tego typu miejsce, służące do stopniowego wyniszczania więźniów i niemal natychmiastowej zagłady, życie straciło w nim ok. 1,1 mln Żydów, 70-75 tys Polaków, 21 tys. Cyganów, 15 tys. jeńców radzieckich i 10-15 tys. osób innych narodowości. Są to dane statystyczne, ponieważ nigdy nie będziemy w stanie dowiedzieć się, ile tak naprawdę ofiar zostało zamordowanych. Patrząc na te ogromne liczby, odczuwamy smutek i poczucie niesprawiedliwości, jednak najważniejsze jest, by nie skupiać się na samych cyfrach, grupie, masie. Powinniśmy uświadomić sobie, że za każdym numerem kryje się osoba, zupełnie taka sama jak każdy z nas. Osoba, która miała własne życie, rodzinę, marzenia i plany na przyszłość, kiedy niespodziewanie, bez niczyjej zgody, zostało jej to wszystko odebrane. Kiedy mówimy o takiej katastrofie, zawsze podajemy jedynie liczby, liczą się tylko setki, tysiące, miliony. Dlaczego nikt nie popatrzy nieco głębiej? Łatwiej nam przyjąć do wiadomości statystyczne informacje o anonimowej masie ludzi, znajdujemy wtedy ciche przyzwolenie na to, co się stało. Tłum nie ma osobowości, tłum nie myśli, nie czuje, w tłumie nie doszukujemy się pojedynczego człowieka. Powinniśmy zwrócić uwagę na szczegóły, dostrzec ledwo idącego staruszka, chłopca, który musiał zostawić rodzinę, czy przerażoną matkę, trzymającą na rękach swoje małe dziecko. Każdy z nich był człowiekiem, niczym nie różnił się od nas. Każdy z nich został w bestialski sposób pozbawiony najważniejszego, niezbywalnego prawa, które przysługuje nam wszystkim - prawa do życia.
Wizyta w Oświęcimiu pozwala nam dowiedzieć się wiele nie tylko o historii, ale też o sobie samym, odkrywamy swoją prawdziwą wrażliwość na drugiego człowieka. Miejsce to nie pozostaje dla nas obojętne, zaczynamy myśleć, dociekać, zadawać pytania, jedno z nich pojawia się zdecydowanie najczęściej - dlaczego? Przecież to wszystko nigdy nie powinno się wydarzyć. Najgorsze jest to, że ta historia, pomimo swego niewyobrażalnego okrucieństwa, niczego nie nauczyła ludzi. Dowodem na to są krwawe wydarzenia takie jak ludobójstwa Czerwonych Khmerów w Kambodży (1975-1979r.), masakra w Sabrze i Szatili (1982r.) czy ludobójstwo w Rwandzie (1994r.). Co jeszcze musi się wydarzyć, żeby ludzie stali się wrażliwi na cierpienie innych? Dlaczego mowa nienawiści jest pozornie akceptowana? Dlaczego wszyscy robimy tak mało w kierunku uświadamiania innych? Na te pytania zdaje się nie być odpowiedzi. Jedyna nadzieja pozostaje w nas, młodych. Musimy przeciwdziałać mowie nienawiści, ale przede wszystkim musimy uważać na nasze słowa, gdyż mają one niszczycielską moc. W słowach nikt nie widzi zagrożenia, jednak to od nich zawsze wszystko się zaczyna. Kiedy widzimy, że ktoś wygłasza poglądy sprzeczne z ideą równości, tolerancji i sprawiedliwości oraz łamiące prawa człowieka - reagujmy. Często nie zdajemy sobie sprawy, jak wielką wagę ma nasz bunt wobec nienawiści. Może gdyby kiedyś, w odpowiednim czasie, ktoś zareagował, do tego wszystkiego nigdy by nie doszło i nie byłoby na świecie miejsc takich jak Auschwitz...

Autorka artykułu: Julia Olejarczyk II LO

Publikacja:

# data[].attributes.attachment_link.title
Lekcja człowieczeństwa - Rybnik.dlawas.info - portal informacyjno - rozrywkowy

# data[].attributes.attachment_link.description
9 grudnia 2019r. licealiści z rybnickich szkół - I i II Liceum Ogólnokształcącego wzięli udział w projekcie ,,Przeciw mowie nienawiści''. Jest to projekt profilaktyczny przewidziany na lata 2014-2020, realizowany przez Centrum Rozwoju Lokalnego w Zawierciu, którego partnerem jest Centrum Żydowskie w Oświęcimiu oraz Komenda Wojewódzka Policji w Katowicach, współfinansowany ze środków województwa śląskiego.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Osoby w młodym wieku często nie mają świadomości, jakie mogą być konsekwencje zanieczyszczenia środowiska, a przecież „Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci". Aby zapobiec degradacji Ziemi powinniśmy od najmłodszych lat uczyć dzieci tego, jak ważna jest ekologia.

Tego wyzwania podejmą się uczennice Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim w składzie: Martyna Osiak, Paulina Karpiarz, Paulina Muracka, Natalia Cyranka, Maja Kowalska, Martyna Nowicka i Wanessa Grzeszczyk. Dzięki ogólnopolskiemu projektowi „Zwolnieni z Teorii" już w lutym będą organizować warsztaty ekologiczne o nazwie „Zdrowa Skorupka" dla stu wychowanków dwóch mińskich przedszkoli. Uczennice poprzez zabawę będą uczyć dzieci dobrych nawyków oraz tworzyć prace plastyczne wykorzystując zużyte surowce (np. instrumenty z plastikowych butelek). Dzięki temu dzieci, nie tylko w teorii, będą miały styczność z ekologią. Uczestniczki projektu są również autorkami książki pt. „Zdrowa Skorupka", która zostanie wręczona przedszkolakom biorącym udział w warsztatach. Wróżka Śmieciuszka - główna bohaterka bajki uczy czytelników dbania o Ziemię, a odręcznie rysowane obrazki do pokolorowania są dodatkowym atutem książki.

Nie możemy ukrywać, że problem degradacji środowiska był i będzie, jeśli nie zaczniemy działać już dziś. W 2019 roku płonęła Amazonia, czyli tzw. Płuca Ziemi. Nie możemy pominąć także tematu pożarów w Australii. Ocenia się, że spłonęło tam aż 800 milionów zwierząt. Nie ma jednej bezpośredniej przyczyny trwających pożarów. Część wybucha naturalnie, przy wysokich temperaturach, suszy i silnych wiatrach. Wiele pożarów zapoczątkował mniej lub bardziej umyślnie człowiek przez brak rozsądku.

Gdyby każdy z nas zaczął działać już teraz, życie na naszej planecie byłoby lepsze i nie mielibyśmy problemów z ociepleniem klimatu czy wyżej wymienionymi pożarami. W przyszłości skutkiem ekologicznych warsztatów mogą być świadomi konsumenci, a co za tym idzie czysta planeta i mniejsze problemy środowiska przyrodniczego.

Martyna Osiak, Paulina Karpiarz

http://www.nowydzwon.pl/2020/01/eko-przedszkolaki/AKTUALNOŚCI *protected email* Administrator Nowy Dzwon | Tygodnik Mazowiecki

# data[].attributes.attachment_link.description
Osoby w młodym wieku często nie mają świadomości, jakie mogą być konsekwencje zanieczyszczenia środowiska, a przecież „Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci". Aby zapobiec degradacji Ziemi powinniśmy od najmłodszych lat uczyć dzieci tego, jak ważna jest ekologia. Tego wyzwania podejmą się uczennice Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mińsku Mazowieckim w składzie: Martyna Osiak,...

# data[].attributes.location_name
II Liceum Ogólnokształcące im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Rybniku, Mikołowska 19, Rybnik, Polska

# data[].attributes.headline
II Liceum Ogólnokształcące im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Rybniku, Mikołowska 19, Rybnik, Polska

# data[].attributes.subject
II Liceum Ogólnokształcące im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Rybniku, Mikołowska 19, Rybnik, Polska

# data[].attributes.body
https://rybnik.dlawas.info/strefa-gier/jak-rozpoznac-manipulacje-czwartej-wladzy/cid,12946,a

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy możemy ufać wiadomościom przekazywanym nam w różnego rodzaju mediach? Czy media są źródłem informacji, czy dezinformacji? A może ich celem jest wpływanie na nasze postrzeganie świata i wybory (np. za pomocą reklamy, public relations, a może nawet specjalnie spreparowanych materiałów edukacyjnych)? Jedyną skuteczną formą obrony przed manipulacją i propagandą jest zdolność (umiejętność) krytycznego myślenia oraz wiedza o specyfice przekazów medialnych. Aby rozwijać kompetencje krytycznego myślenia, Instytut Dyskursu i Dialogu uruchomił Program Edukacji Medialnej INDID. Fundacja INDID działa od lipca 2017 roku, zaś do jej celów statutowych należy m.in. działalność na rzecz poprawy jakości debaty publicznej w Polsce, działalność edukacyjna i naukowa w zakresie dyskursu, dialogu publicznego i prywatnego, komunikacji, medioznawstwa, funkcjonowania mediów i innych kanałów komunikacji oraz propagowanie przestrzegania standardów i etyki pracy dziennikarskiej. 18 listopada w II Liceum Ogólnokształcącym z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Rybniku odbyły się warsztaty medialne na podstawie gry „Czwarta władza", które przeprowadziła członkini Zarządu Fundacji INDID, Sara Smyczek. Grę stworzyli: Sara Smyczek, Filip A. Gołębiewski oraz Marta Błażejewska.

Instytut Dyskursu i Dialogu uruchomił Program Edukacji Medialnej INDID, aby jak najmocniej zachęcić uczniów do wspólnej edukacji połączonej z zabawą, podczas warsztatów niezwykle ważne będzie użycie nowatorskiej metody, czyli opracowanej przez nasz zespół edukacyjnej gry planszowej „Czwarta Władza", (...) uczniowie nie będą wyłącznie biernymi słuchaczami prelekcji, ale w sposób czynny zdecydują o przebiegu warsztatu - dodała prowadząca warsztaty. Mają one na celu uwrażliwienie biorących w nich udział uczniów na niepokojące zjawiska panujące w mediach tradycyjnych i elektronicznych a także poszerzyć wiedzę młodych ludzi na temat funkcjonowania współczesnego dziennikarstwa - powiedziała prowadząca, Sara Smyczek. -

-
W ramach gry planszowej "Czwarta Władza" każdy z graczy wciela się w rolę redaktora naczelnego portalu informacyjnego, tytułu prasowego, radiowego lub kanału telewizyjnego. Jeden z nich zachowuje, wobec politycznych sporów, neutralną i bezstronną postawę, podczas gdy pozostali mają linię redakcyjną zbliżoną do fikcyjnych partii politycznych. W trakcie rozgrywki redaktorzy publikują newsy, które niosą za sobą konsekwencje dla poparcia dla partii politycznych, poziomu debaty publicznej, ale także finansów oraz wiarygodności danego medium. Gra ma celu wskazanie zależności pomiędzy wieloma czynnikami w ramach funkcjonowania mediów oraz ogromnej władzy, którą sprawują media. Ponadto, każda runda przeplatana jest quizem, w trakcie którego gracze odpowiadają na pytania, zwiększając tym samym swoją wiedzę - rozwinęła Sara Smyczek.

- Zabawa polegała na wcieleniu się w redaktora naczelnego fikcyjnej redakcji. Podejmowaliśmy decyzje o wydaniu poszczególnych artykułów oraz zarządzaliśmy finansami - Magdalena, uczennica, biorąca udział w zabawie.

- Gra planszowa „Czwarta Władza" potrafi zainteresować gracza swojątematyką oraz zmusza do refleksji nad skalą wpływu mediów na życie obywateli państwa - Bartosz, uczeń obecny na wykładzie.

- Zajęcia zakończyły się krótkim wykładem i wspólną dyskusją na temat fałszywych informacji pojawiających się w mediach oraz wywierania wpływu na opinię publiczną poprzez memy. Dowiedzieliśmy się kto najczęściej jest ich twórcą i w jaki sposób stają się one szybko dostępne i popularne wśród użytkowników - Zuzanna, uczestniczka gry.

Publikacja:

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy możemy ufać wiadomościom przekazywanym nam w różnego rodzaju mediach? Czy media są źródłem informacji, czy dezinformacji? A może ich celem jest wpływanie na nasze postrzeganie świata i wybory (np. za pomocą reklamy, public relations, a może nawet specjalnie spreparowanych materiałów edukacyjnych)?