# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Antydepresyjny Telefon Zaufania działa od 20 lat. Dyżurujący przy nim specjaliści oferują bezpłatną pomoc osobom w kryzysie psychicznym. Wybierając Centrum Stop Depresji, wspierasz finansowanie naszych nieodpłatnych fundacyjnych projektów na rzecz wsparcia zdrowia psychicznego.

# data[].attributes.attachment_link.title
Strona główna - Antydepresyjny Telefon Zaufania

# data[].attributes.attachment_link.description
Dyżury psychologów: - psycholog poniedziałek i wtorek : 15:00 - 20:00- seksuolog środa: 15:00-20:00

# data[].attributes.body
Depresja to choroba, która może dotknąć osoby w każdym wieku. Czytaj więcej

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nasze programy pomocowe

Fundacja „Twarze depresji" od 28 lutego 2022 r. realizuje program bezpłatnej, zdalnej pomocy psychologicznej i psychiatrycznej dla obywateli Ukrainy - dzieci i osób dorosłych, mieszkających w Polsce, a także tych, którzy pozostali w swoich domach w Ukrainie. Program jest finansowany dzięki wsparciu Nationale-Nederlanden. Trzynaście telefonów i kart SiM zapewnia naszym specjalistom Orange.

З 28 лютого 2022 року Фонд "Обличчя депресії" реалізує програму безкоштовної дистанційної психолого-психіатричної допомоги громадянам України - дітям та дорослим, які проживають у Польщі, а також тим, хто залишився вдома в Україні. Програма фінансується за підтримки Nationale-Nederlanden. Orange надає нашим спеціалістам тринадцять телефонів та SiM-карт.
Twarze depresji dla Szkół

„Nie Mamy się czego wstydzić"!

„Nie Mamy się czego wstydzić"! Pod takim hasłem uruchomiliśmy w mediach społecznościowych kampanię społeczną Fundacji „Twarze Depresji". Depresja w czasie ciąży i poporodowa należą do najbardziej przemilczanych tematów związanych ze zdrowiem psychicznym. W ramach kampanii będziemy prezentować wypowiedzi naszych ambasadorów m.in. piosenkarki Anny Wyszkoni, a także specjalistów zdrowia psychicznego: prof. Piotra Gałeckiego - Krajowego Konsultanta w Dziedzinie Psychiatrii, dra hab. Sławomira Murawca - rzecznika Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego oraz specjalistów na co dzień współpracujących z naszą fundacją.
Rozmowy „Twarze Depresji"
Zapraszamy do obejrzenia trzeciego odcinka serii rozmów o zdrowiu psychicznym: „Twarze Depresji".
Anna Morawska-Borowiec rozmawia z drem Tomaszem Ginterem - historykiem, ambasadorem 16. edycji kampanii społecznej „Twarze depresji. Nie oceniam. Akceptuję". Pan Tomasz opowiedział o swoim leczeniu depresji po śmierci żony, która chorowała onkologicznie i osierociła czworo dzieci.

Trzeci odcinek programu powstał w ramach 16. edycji kampanii „Twarze depresji. Nie oceniam. Akceptuję".

Nagrody
Brązowy BohaterON w kategorii organizacja non-profit trafił do nas. To dla nas wielki zaszczyt i wielka motywacja do działania.
To nagroda dla całego zespołu Twarzy Depresji - naszych specjalistów, ambasadorów, partnerów, patronów honorowych, wolontariuszy i darczyńców. Razem możemy więcej! Dziękujemy!

Tytuł „Dobroczyńca Roku 2021" otrzymała firma Nationale-Nederlanden za wspieranie podopiecznych Fundacji „Twarze depresji" i nasze wspólne programy pomocy zdalnej: dla osób chorych na raka i ich rodzin oraz dla uchodźców z Ukrainy. Gratulujemy i bardzo dziękujemy za Wasze wsparcie!

Nasz program bezpłatnych, zdalnych konsultacji psychiatryczno-psychologicznych dla dzieci i młodzieży został uznany za najważniejszą inicjatywę pozarządową warszawskich NGO w Konkursie S3KTOR 2021. Szczególne podziękowania dla naszego zespołu specjalistów, którzy codziennie pomagają naszym podopiecznym. Od czerwca 2021 do końca kwietnia 2022 pomogli już tysiącowi dzieci i młodzieży, ich bliskim oraz młodym dorosłym do 24. roku życia. Serdecznie zapraszam do korzystania z naszych zdalnych konsultacji psychologicznych: twarzedepresji.pl/pomocpsychologiczna.
fundacja@twarzedepresji.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Fundacja Twarze Depresji prowadzi programy bezpłatnej, zdalnej pomocy psychologicznej i psychiatrycznej, organizuje kampanię „Twarze depresji. Nie oceniam. Akceptuję.", Bieg z Twarzami Depresji, webinary i wydaje magazyn "Twarze Depresji".

# data[].attributes.body
Depresja to nie chwilowy smutek. Czytaj więcej

# data[].attributes.body
Książka jest bardzo szerokim, wszechstronnym, szczegółowym i praktycznym poradnikiem dla rodziców dorastających dzieci. Rezerwuj

# data[].attributes.body
Niniejsza książka może pomóc Czytelnikowi szczególnie młodemu odnaleźć szczęśliwość człowieka, który jest zadowolony z siebie mimo przeciwności, trudności czy nawet upadków. Rezerwuj

# data[].attributes.headline
Depresja u dzieci i młodzieży : poradnik dla rodziców

# data[].attributes.subject
Depresja u dzieci i młodzieży : poradnik dla rodziców

# data[].attributes.body
Książka stanowi zbiór informacji dotyczących zaburzeń depresyjnych i tematów z nimi związanych, takich jak samookaleczenia i próby samobójcze oraz strata i proces żałoby dotyczący dzieci i nastolatków. Rezerwuj

# data[].attributes.headline
Dzieci i młodzież w kłopocie : poradnik nie tylko dla psychologów 

# data[].attributes.subject
Dzieci i młodzież w kłopocie : poradnik nie tylko dla psychologów 

# data[].attributes.body
Książka traktuje o podstawowych problemach związanych z trudnościami w funkcjonowaniu dzieci w szkole. Rezerwuj

# data[].attributes.body
Ta książka porusza, szokuje, otwiera oczy. Jest pięknie napisana i z pewnością wejdzie do kanonu współczesnej klasyki jako wszechstronne dzieło traktujące o depresji, stresie i dzisiejszym stylu życia. Rezerwuj

# data[].attributes.body
Depresje nie są jedynie przykrymi stanami przygnębienia i złego nastroju. To jedne z najbardziej powszechnych obecnie zaburzeń psychicznych, które, podobnie jak inne choroby afektywne, niełatwo jest rozpoznać i leczyć. Rezerwuj

# data[].attributes.headline
Depresja : dlaczego powstaje i jak ją przezwyciężać

# data[].attributes.subject
Depresja : dlaczego powstaje i jak ją przezwyciężać

# data[].attributes.body
Książka dla każdego, kto miewa chandrę, bywa przygnębiony lub popada w depresję i chciałby się dowiedzieć, jak można samodzielnie pozbyć się tych przypadłości. Rezerwuj

# data[].attributes.body
Na depresję choruje w Polsce około 1,5 miliona osób. Część z nich sobie tego nie uświadamia, a wiele ukrywa swój stan, wstydząc się otoczenia. Czytaj więcej

# data[].attributes.body
Trudno wskazać konkretne przyczyny depresji, ponieważ jest to schorzenie o wielopłaszczyznowym podłożu (...) Czytaj więcej

# data[].attributes.headline
Kampania "Depresja. Rozumiesz - Pomagasz"

# data[].attributes.subject
Kampania "Depresja. Rozumiesz - Pomagasz"

# data[].attributes.body
Materiały dostępne są tutaj

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Forum Przeciw Depresji | Kampania Społeczna

# data[].attributes.attachment_link.title
Forum Przeciw Depresji - Kampania Społeczna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Na stronie Zintegrowanego Portalu Pacjenta ( https://zip.nfz.gov.pl/GSL/) udostępnionego przez Narodowy Fundusz Zdrowia w zakładce Gdzie się leczyć znajdują się aktualne informacje o adresach, telefonach, lokalizacji i godzinach otwarcia ośrodków ochrony zdrowia/zakładów opieki zdrowotnej, w tym specjalistycznych Poradni Zdrowia Psychicznego oraz Centrów Zdrowia Psychicznego, gdzie można skonsultować się z lekarzem psychiatrą i otrzymać kompleksową pomoc w wypadku podejrzenia depresji.

instytucje, z którymi
należy się kontaktować:

Stowarzyszenie Aktywnie Przeciwko Depresji - prowadzące działalność społeczno-edukacyjną w zakresie profilaktyki, wykrywania i leczenia zaburzeń psychicznych a w szczególności zaburzeń depresyjnych. Kontakt do stowarzyszenia można znaleźć na stronie: www.depresja.org

Forum Przeciw Depresji - portal społecznościowy prowadzony w ramach ogólnopolskiej kampanii, na którym można znaleźć kompendium wiedzy w zakresie depresji, gdzie szukać pomocy oraz forum moderowane przez lekarzy specjalistów, gdzie osoby chore oraz ich bliscy mogą uzyskać wsparcie www.forumprzeciwdepresji.pl

Fundacja Itaka - która prowadzi Antydepresyjny Telefon Zaufania (numer: 22 654 40 41) oraz udziela szerokiego wsparcia osobom chorującym na depresję jak i ich najbliższym. Informacje na temat wsparcia, którego udziela Fundacja można znaleźć na stronie: www.stopdepresji.pl

Centrum Wsparcia dla osób w stanie kryzysu psychicznego - 24 godziny przez 7 dni w tygodniu działa bezpłatna linia telefoniczna (800 70 2222) dla osób w kryzysie psychicznym, którzy potrzebują doraźnej pomocy psychologicznej. W wyznaczonych godzinach w Centrum pełnią dyżury także specjaliści: lekarze psychiatrzy, prawnicy oraz pracownicy socjalni. Wsparcie można uzyskać także poprzez e-mail oraz czat z profesjonalistami. Więcej informacji na stronie: www.liniawsparcia.pl

Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę - oferuje bezpłatną pomoc telefoniczną i online dla dzieci i młodzieży oraz dla rodziców i nauczycieli poprzez prowadzenie Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży (116 111) i Telefonu dla Rodziców i Nauczycieli w sprawie Bezpieczeństwa Dzieci (800 100 100), gdzie młodzi obywatele mają możliwość dzielenia się kłopotami w trudnych sytuacjach a ich najbliżsi uzyskać m.in. informację i wsparcie trudności wynikających z zaburzeń depresyjnych dostrzeżonych u dzieci. Więcej informacji i kontakt online przez stronę www.116111.pl oraz www.800100100.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Na stronie Zintegrowanego Portalu Pacjenta ( https://zip.nfz.gov.pl/GSL/) udostępnionego przez Narodowy Fundusz Zdrowia w zakładce Gdzie się leczyć znajdują się aktualne informacje o adresach, telefonach, lokalizacji i godzinach otwarcia ośrodków ochrony zdrowia/zakładów opieki zdrowotnej, w tym specjalistycznych Poradni Zdrowia Psychicznego oraz Centrów Zdrowia Psychicznego, gdzie można skonsultować się z lekarzem psychiatrą i otrzymać kompleksową pomoc w wypadku podejrzenia depresji.

# data[].attributes.body
Autorka, która z własnego doświadczenia zna ciężar depresji, przedstawia w sposób bezpośredni, jasny i prosty wiele ważnych wiadomości na temat mechanizmów powstawania i leczenia tej przypadłości. Rezerwuj

# data[].attributes.headline
Jutro wzejdzie słońce. Jak przetrwać depresję

# data[].attributes.subject
Jutro wzejdzie słońce. Jak przetrwać depresję

# data[].attributes.body
Ta książka mówi, co możemy sami zrobić dla siebie pomimo obezwładniającego cierpienia. Autorzy nie obiecują cudów. Ale właśnie dlatego mogą Ci towarzyszyć w prawdziwie ludzki sposób. Rezerwuj

# data[].attributes.body
Depresja to zespół zaburzeń psychicznych dotykających nastroju.  Depresja ma kilka grup objawów – obniżenie nastroju, obniżenie tempa działania i myślenia, lęk, a nawet objawy somatyczne. Rezerwuj

# data[].attributes.headline
Ta choroba nie wybiera. Zapadają na nią biedni i bogaci, młodzi i starsi, ludzie sukcesu i przegrani.

# data[].attributes.subject
Ta choroba nie wybiera. Zapadają na nią biedni i bogaci, młodzi i starsi, ludzie sukcesu i przegrani.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Goście:

Piotr Zelt - aktor telewizyjny, teatralny i filmowy

Anna Morawska-Borowiec - prezes Fundacji "Twarze depresji", psycholog, inicjatorka kampanii "Twarze depresji. Nie oceniam. Akceptuję"

prof. dr hab. Jerzy Samochowiec - psychiatra, kierownik katedry i kliniki psychiatrii Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego, prezes Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego

# data[].attributes.attachment_link.description
Ta choroba nie wybiera. Zapadają na nią biedni i bogaci, młodzi i starsi, ludzie sukcesu i przegrani. Depresja. To nie jest chwilowy zły nastrój, smutek czy przygnębienie. To poważna choroba. Nie pomoże rozmowa z przyjaciółmi czy dobra rada „weź się w garść". Zlekceważona lub źle zdiagnozowana może prowadzić nawet do śmierci.

# data[].attributes.headline
''Depresja jest o wiele bardziej podstępna niż nowotwór (...)"

# data[].attributes.subject
''Depresja jest o wiele bardziej podstępna niż nowotwór (...)"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Od wielu lat dotyka pana depresja*.

Widzi pani, depresja niby nie boli, a nie chce się żyć. Na podstawie swoich zetknięć z depresją, wbrew wyobrażeniom o mnie moich znajomych, stwierdziłem, że jestem dość słaby psychicznie. Jestem urodzonym pesymistą i to mnie gubi. Zawsze pierwsza moja myśl w trudnej sytuacji jest na „nie", a dopiero druga na „tak".

Depresja to choroba, i to szalenie dolegliwa. Moim zdaniem gorsza i bardziej podstępna niż nowotwór. Wiem, co mówię, bo dwukrotnie go przeszedłem. Nowotwór można pokonać operacją. W depresji, jeśli nie znajdzie się wsparcia u innych, jeśli nie pozbędzie się wstydu i nie pójdzie do lekarza, to czeka człowieka „lot nad kukułczym gniazdem". Rady „weź się w garść" czy „zrób coś ze sobą" w ogóle nie skutkują.

A co skutkuje?

Farmakologia, opieka psychiatryczna i pewien rodzaj zrozumienia „obok", w rodzinie. Owszem, leki na początku nieco spowalniają myślenie, człowiek jest otępiały i mułowaty, ale po kilkunastu dniach zaczynają działać. Gdy się je odstawia, też trzeba to robić stopniowo. Bo znów od razu wpadnie się w czarną dziurę.

Kiedy pan wpadł w czarną dziurę po raz pierwszy?

Depresja dopadła mnie ponad 22 lata temu. Moja żona Basia ciężko zachorowała na zapalenie opon mózgowych i rdzenia kręgowego. Lekarze dawali jej pięć procent szans na przeżycie. Byłem bardzo przygnębiony. A na domiar złego wpadłem w kołowrót.

To znaczy?

Z Bielan, gdzie mieszkamy, jeździłem codziennie do pracy do Telewizji Polskiej przy ulicy Woronicza. Z kolei teściową miałem na Saskiej Kępie i woziłem ją do szpitala, a Basię w szpitalu zakaźnym na Woli. W domu miałem jeszcze wspaniałą Negrę, sukę ze schroniska Na Paluchu, którą wyprowadzałem dwa razy dziennie. Codziennie krążyłem tak po tej Warszawie i krążyłem, aż się zakręciłem. Nie mogłem tego pędu powstrzymać, nie mogłem spać, jeść, rozmawiać.

Z tego stresu?

Ze stresu, z bezradności... Znajoma lekarka zauważyła, że dzieje się ze mną coś złego, i mówi: „Raczej nie powinieneś być teraz sam w domu".

Zadzwoniłem do siostry i zapytałem, czy mógłbym na jakiś czas zamieszkać u niej. Zgodziła się, więc wziąłem parę koszul, kilka par skarpetek i pojechałem. Po kilku normalnych dniach przeniosłem się na podłogę w przedpokoju, leżałem przykryty kocem. I choć dziwnie to zabrzmi, właśnie to mnie uratowało.

Nie rozumiem. To, że pan leżał na podłodze?

Zaraz pani wyjaśnię. Któregoś wieczoru wstałem z tej podłogi i chciałem pójść do ubikacji. Po drodze kątem oka zobaczyłem na stoliku telefon. W ułamku sekundy uświadomiłem sobie, że jeżeli natychmiast nie skorzystam z tego telefonu, to będzie źle.

I co pan zrobił?

Zadzwoniłem do mojego przyjaciela Jurka Redlicha, z którym pracowałem w telewizji, a wcześniej w „Życiu Warszawy". „Jurek, przyjedź po mnie jutro o siódmej rano do mojej siostry Hani, bo ze mną się różne rzeczy dzieją" - poprosiłem. Przyjechał. „Gdzie jedziemy?" - zapytał, gdy wsiadłem do auta. „Na Sobieskiego, do Instytutu Psychiatrii i Neurologii" - odparłem.

Parę minut po ósmej do szpitala przyszedł prof. Stanisław Pużyński. Kojarzył mnie z telewizji i potraktował trochę jak swojego znajomego. „Panie Andrzeju, co się stało?" Opowiedziałem mu moją historię. „Ja pana już stąd nie wypuszczę. Zostaje pan u nas na oddziale. Ale uspokoję pana, że nie jest pan chory psychicznie. Ma pan silną depresję" - usłyszałem od profesora.

Pamięta pan, jaki to był oddział?

N-7, bez klamek. Nie można było z niego wyjść samemu. Ale ja nawet nie miałem zamiaru. Dopadł mnie paraliżujący strach, przez który nie wiedziałem, co się ze mną dzieje. Duszności i pocenie się. A potem przyszedł moment, że nic się nie chciało.

Wiedział pan wtedy, czym jest depresja?

Nie do końca. Nikt mi nic nie tłumaczył. Pomyślałem, że to wielkie nieszczęście, które przeżywa się zbyt długo. Pamiętam, że leżałem w 10-osobowej sali i pierwszej nocy w ogóle nie spałem, bo bałem się, że ktoś mnie na przykład udusi.

Całe leczenie polegało na tym, że trzy razy dziennie wszyscy pacjenci wychodzili na korytarz i stawali pod ścianą. Każdy z nas miał swój kieliszek na leki, które trzeba było połknąć na oczach pielęgniarek. To wszystko.

Żadnej terapii?

Żadnej. Ani psychologicznej, ani zajęciowej. Tyle tylko, że lekarz uprzedził mnie, abym nie spodziewał się szybkich efektów. Powiedział, że leki psychotropowe zaczną działać po 10-12 dniach.

My, pacjenci, byliśmy pozostawieni sami sobie. Koło mnie leżał ksiądz, który przez cały mój pobyt nie odezwał się ani słowem. Był też człowiek, który przez kilkanaście godzin dziennie przemierzał korytarz oddziału tam i z powrotem. A pewnej nocy obudziłem się i z przerażeniem odkryłem, że stoi nade mną pacjent z sąsiedniej sali. Powiedział, że jak z nim pójdę, to przekaże mi tajemnicę swojego życia. Gdy się zgodziłem, otworzył walizkę, którą miał przy sobie, i pokazał mi jej zawartość.

Co to było?

Mnóstwo potłuczonych okularów. „Drugim razem powiem ci, jak się z tego robi złoto" - obiecał.

Opowiadam pani o tym, żeby pani wiedziała, co wtedy czułem. Otóż czułem, że znalazłem się w grupie ludzi doświadczonych tak jak ja.

Po jakimś miesiącu czy po dwóch wypisano mnie z pouczeniem, że gdyby stany depresyjne wróciły, mam się zgłosić do ośrodka zdrowia psychicznego.

Wróciłem do domu. Z Basią było dużo lepiej. Co prawda nadal leżała na OIOM-ie, ale zagrożenie życia minęło.

Wrócił pan do pracy?

Tak. Nikt nie dał mi odczuć, że długo mnie nie było, a przecież prowadziłem bardzo popularny cotygodniowy program „Listy o gospodarce". Pewnie dlatego, że pobyt w szpitalu psychiatrycznym uważano wtedy za coś niesłychanie wstydliwego.

Pan uważał podobnie?

Skąd! Ja się tego nigdy nie wstydziłem. I przed nikim tego nie ukrywałem.

Jak minęło parę tygodni i znów poczułem, że dzieje się ze mną coś niedobrego, od razu wsiadłem w samochód i popędziłem do szpitala na Sobieskiego. Dostałem pakiet leków antydepresyjnych i zacząłem je przyjmować.

Skąd to pogorszenie nastroju?

Z Basią było raz lepiej, raz gorzej. Wciąż więc się o nią martwiłem, choć było mi łatwiej. Negrą zajęła się sąsiadka, przy Basi pomagali nasz syn Mikołaj, teściowa. W końcu po siedmiu miesiącach moja żona wyszła ze szpitala, a i ja czułem się lepiej. Syn wyremontował nam mieszkanie, cieszyliśmy się, że znów jesteśmy razem.

Ale dlaczego ja pani tak dokładnie o tym opowiadam?

Dlaczego?

Bo uważam, że jak dzieje się coś złego, to należy reagować, prosić o pomoc. Dlatego od razu pojechałem do szpitala i znowu zacząłem brać leki. Wyciągnąłem z tamtego czasu naukę, o której pamiętam do dziś. Że nie ma co odgrywać bohatera, tylko trzeba oddać się w ręce specjalistów. Pozbyłem się też jakiegokolwiek poczucia wstydu. Gdy ktoś mnie pytał o leczenie, szczerze o nim opowiadałem. Także dlatego, że odkryłem, że mi to pomaga, że to jakaś forma terapii.

Wielu znajomych z telewizji zaczęło mi też opowiadać o swoich problemach, pytali, czy to może być depresja. Odkryłem, że mogę pomóc nie tylko sobie, ale i innym.

Lata mijają, wszystko jest super, aż tu nagle, dwa lata temu, Basia znów zaczęła mieć problemy ze zdrowiem.

I depresja wróciła?

Wie pani, ja sam miałem usuwany gruczoł krokowy i przeszedłem raka jelita grubego. Byłem więc doświadczonym szpitalnikiem. Ale Basia bała się, że z nią będzie gorzej, więc i ja się zacząłem denerwować. I wrócił dobrze mi znany niepokój.

Znając już pana nieco, podejrzewam, że od razu zaczął pan działać?

Wyrobiłem w sobie nawyk, że jak tylko pojawiają się nieprzyjemne stany, lecę do lekarza, bo farmakologia w depresji działa cuda. Szybko umówiłem się więc do psychiatry na prywatną wizytę. Dostałem leki, które zaczęły działać po kilkunastu dniach. Operacja Basi się udała, więc odetchnęliśmy.

Wydawało się, że wszystko już wróciło do normy, gdy w zeszłym roku przyszła pandemia...

A wraz z nią pańska depresja?

Zmarł jeden mój kolega, potem drugi, ktoś znajomy zachorował. I wszyscy na COVID.

Słabo się znamy, ale powiem pani, że ja się śmierci nie boję. Wiem, że czeka ona każdego z nas. Mawiam czasem: „Basia, tyle lat żeśmy przeżyli, w końcu trzeba umrzeć". Bałem się tylko, że będę się dusił i umierał w karetce na parkingu pod szpitalem. To mnie przerażało.

Jak się więc pani pewnie domyśla, zadzwoniłem do psychiatry i znów biorę leki. A koronawirusa przestałem się bać, bo razem z Basią przeszliśmy go jesienią. Mamy już przeciwciała, a niedawno dostaliśmy pierwszą dawkę szczepionki; jeszcze w lutym mamy dostać drugą.

Doceniam pana szczerość. Skąd ona się bierze?

Z przekonania, że mogę komuś pomóc. Ale nie chcę robić za gwiazdę, więc przeczytam pani, co na podobne pytanie odpowiedziała Justyna Kowalczyk, która jakiś czas temu też opowiedziała o swojej walce z depresją. „W Finlandii podszedł do mnie Rosjanin i powiedział, że moje wyznanie uratowało mu życie. Jeśli ja, taka silna, borykam się z takim problemem, to i on może walczyć i wyjść na prostą. Gdy ja byłam chora, patrzyłam na silne osobowości, szukałam wzorów. Poza tym publiczne wyznanie mnie uczłowieczyło".

Pięknie.

I to właściwie jest i moja odpowiedź na pani pytanie. Zresztą na spotkaniach w ramach kampanii społecznej „Twarze depresji. Nie oceniam. Akceptuję", na które często jestem zapraszany jako ambasador, żeby opowiedzieć o swojej chorobie, odczułem, że moja wiedza jest potrzeba. Przychodzi po kilkadziesiąt osób, sala jest wypełniona po brzegi. Zauważyłem, że ci ludzie przestają się wstydzić, bo pytają mnie o depresję. Przy czym jednocześnie przyznają, że z rodziną o tym nie rozmawiają.

Swoją drogą, jak się pan teraz miewa?

Czuję się słabo, podobnie jak pewnie i pani, i my wszyscy. Jako dziennikarz zawsze byłem wśród ludzi. Dużo jeździłem po kraju, dużo rozmawiałem, dyskutowałem. I tego mi brakuje.

Na siłę nie zabiegam o kontakty z ludźmi, bo rozumiem, że niektórzy się boją. Ale ile można oglądać w telewizji tenisa? Ile można czytać? Przeczytałem już wszystkie nowości, aż mnie oczy bolą. Tęsknię za rozmowami twarzą w twarz, za spotkaniami z przyjaciółmi. Ale znajomi nie chcą do nas przychodzić i nie pomagają tłumaczenia, że jesteśmy z Basią ozdrowieńcami.

Na całe szczęście ma pan udaną rodzinę i swoją Basię.

Moja żona jest optymistką, w przeciwieństwie do mnie. W zeszłym roku w sierpniu obchodziliśmy 55. rocznicę ślubu. We wrześniu zjawił się u nas burmistrz Bielan z redaktorem naczelnym pisma „Nasze Bielany". Dostaliśmy wielki kosz przeróżnych słodkości i dyplom z gratulacjami. Czekoladki zjedliśmy, a dyplom powiesiliśmy na ścianie. Przy okazji dowiedziałem się, że mieliśmy z Basią szmaragdowe gody. Kiedyś za takie „osiągnięcia" prezydent przyznawał medale, dziś są czekoladki. I dobrze.

Poznaliśmy się z Basią w słynnym klubie studenckim Hybrydy. Ja byłem tam stałym bywalcem, a Basię przywiózł mój kolega.

Mhm.

Co znaczy to pani „mhm"?

Dezaprobatę, bo szybko przeszedł pan od szmaragdowych godów do spotkania w Hybrydach. Czynił pan sporo zabiegów, żeby panią Basię zdobyć?

Basiu, pani pyta, czy długo musiałem się starać o twoje względy.

Basia mówi, że tak.

Na dyplomie, który dostaliśmy, widnieje taki napis: „Ponad półwieczny związek dwojga ludzi to wspaniały przykład, jak przełamywać fale czasu, podróżując i w blaskach, i cieniach, radościach i smutkach, ze szczęściem, a czasami i łzami na twarzach, a przede wszystkim wspólnie przeżywać każdy wschód słońca razem ze świadomością, że nadchodzący dzień nie będzie taki sam". Trochę to grafomańskie, ale jest w tym i sporo życzliwości.
* Tutaj szukaj pomocy, gdy zauważysz u siebie objawy mogące świadczyć o depresji. Andrzej Bober. Rocznik 1936. Jako 22-latek ukończył ekonomię na Uniwersytecie Warszawskim. Przez wiele lat prowadził program „Listy o gospodarce" w TVP. Był redaktorem naczelnym „Życia Warszawy" i medialnym doradcą Lecha Wałęsy.

# data[].attributes.attachment_link.title
''Depresja jest o wiele bardziej podstępna niż nowotwór. Wiem, co mówię, bo miałem go dwa razy''

# data[].attributes.attachment_link.description
Jeśli nie znajdzie się wsparcia u innych, jeśli nie pozbędzie się wstydu i nie pójdzie do lekarza, to czeka człowieka 'lot nad kukułczym gniazdem' - o swoim życiu z depresją opowiada Andrzej Bober, emerytowany dziennikarz, między innymi prowadzący w TVP program 'Listy o gospodarce'. 23 lutego to Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją.

# data[].attributes.headline
Depresja nie ma żadnych widocznych powodów

# data[].attributes.subject
Depresja nie ma żadnych widocznych powodów

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Możesz poczuć się smutny w każdej chwili. Czujesz się bezsilny bez żadnego powodu. Niby wszystko w Twoim życiu idzie dobrze. Masz pracę, miłość, dom, ale jednak coś nie gra. Powoduje to smutek, który sprawia, że nie chce Ci się rano wstawać z łóżka. Ten stan się nazywa endogenna albo depresja melancholijna.

Ta powstająca w Twoim wnętrzu depresja ledwo pozwala Ci oddychać i sprawia, że czujesz się, jakbyś nosił ciężar całego świata na swoich ramionach. Naprawdę ciężko jest wytłumaczyć to skomplikowane uczucie.

W oczach innych ludzi nic złego wokół Ciebie się nie dzieje, ale po prostu nie masz żadnych sił walczyć z tym stanem. Uczuciem, które sprawia, iż czujesz się wyczerpany i pozbawia Cię chęci robienia czegokolwiek.

Gdy niewidzialne łańcuchy przywiązują Cię do łóżka, gdy ból rozprowadza się po całym ciele nie zostawiając żadnych widocznych ran, wtedy światu o wiele trudniej Cię zrozumieć. Depresja nie ma widocznych powodów, ale przynosi ze sobą poczucie winy, rozpacz oraz brak radości i chęci do życia.

Smutek w Twojej duszy może nie mieć żadnych powodów, ale to nie oznacza, że boli mniej. Jest niewidzialnym wyrokiem cierpienia. Trudno wyrazić to słowami, ale to nie znaczy, że nie istnieje.

Depresja jest niewidoczna dla twych oczu, lecz nie dla mojej duszy

Depresja ból, który odczuwam, są niewidoczne dla oczu, ponieważ nie zostawiają ran, aby udokumentować moje odczucia. Czasami te emocje, których doświadczam, są tak trudne, że nie da się ich ująć słowami.

Depresja po prostu przychodzi i atakuje mnie, zabrania mi myśleć o wszystkim, co jest dobre w moim życiu. Świat staje się wrogim miejscem. Każdym swoim ruchem przypomina mi, jak bezużytecznie się czuję.

Nie ma niczego, co dałoby mi nadzieję. Wszystko, co dobre rozpłynęło się jak łzy na deszczu. Nie pozwala mi dostrzec tego, co znajduje się poza ciemnością, która mnie ogarnia. Nie mam siły i potrzeba mi dużo czasu na odpoczynek, ponieważ moje myśli nie pozwalają mi spać aż do świtu.

I te moje myśli nie są najszczęśliwsze na świecie. Uważam, że jestem oszustem, bezużyteczną osobą, która nie robi nic dobrego. Przyszłość dla mnie jest beznadziejna, gdyż jestem niczym. Świat to ciemne miejsce, które nieustannie chce mi udowodnić, jak mała jest moja wartość.

Czasem nawet mam myśli o położeniu kresu swemu cierpieniu, ale nie mam siły nawet na to. W głębi siebie wiem, iż to nic nie zmieni.
Owijając się ciemnością, do której zanurzyła mnie depresja, jestem swoim własnym tyranem. Nienawidzę siebie. Ranię siebie.
Klucz do lepszego samopoczucia znajduje się we mnie

Najgorsze jest to, że wiem, iż klucz do lepszego samopoczucia znajduje się we mnie. Depresja nie pozwala mi zobaczyć, że to właśnie ja muszę prosić o pomoc, ponieważ to, co mnie pokonuje, jest chorobą.

Tak samo, jak nie pozwala mi uświadomić sobie, że należy zrobić swoją część, nawet jeśli jest trudniejsza niż się wydaje, aby znowu zacząć się poruszać i rozpocząć leczenie.

Z całą miłością świata chcesz mi pomóc, lecz nie rozumiesz, że Twoja nadopiekuńczość robi mi więcej krzywdy niż dobra. Nie potrzebuję żadnych "ty biedaczku" ani takich rad, jak "na twoim miejscu..." czy "rozumiem przez co przechodzisz, ale...".

Potrzebuje od Ciebie, żebyś tylko okazał mi zrozumienie, a nie nadmierną opiekuńczość. Chcę, abyś miał otwartą postawę i spróbował zrozumieć moje uczucia. Zachęć mnie do poszukiwania profesjonalnej pomocy. Nie udawaj psychologa, gdyż nim nie jesteś.

Depresja to poważna choroba. Nawet jeżeli nie rozumiesz powodów. Czasem nie są one konieczne, by krok po kroku zanurzać się w ciemności.

Światło nie nadejdzie dzięki poradom przyjaciela. Wróci dzięki odpowiedniej terapii.
Depresji nie da się wyleczyć tabletkami, ponieważ jest wynikiem zmieszania czynników genetycznych, biochemicznych oraz psychologicznych. Tabletki mogą stanowić uzupełnienie terapii, która uwzględni wszystkie aspekty życia chorej osoby.

# data[].attributes.attachment_link.title
Depresja nie ma żadnych widocznych powodów - Piękno umysłu

# data[].attributes.attachment_link.description
Możesz poczuć się smutny w każdej chwili. Czujesz się bezsilny bez żadnego powodu. Niby wszystko w Twoim życiu idzie dobrze. Masz pracę, miłość, dom, ale jednak coś nie gra. Powoduje to smutek, który sprawia, że nie chce Ci się rano wstawać z łóżka. Ten stan się nazywa endogenna albo depresja melancholijna.