# data[].attributes.headline
Ο Μιχαήλ Άγγελος

# data[].attributes.body
Ο Μιχαήλ Άγγελος γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1475, στο Καπρέζε της Ιταλίας, μια κωμόπολη 60 χλμ μακριά από τηΦλωρεντία και που σήμερα, προς τιμήν του, λέγεται Καπρέζε Μικελάντζελο. Ήταν γιος του Λουντοβίκο ντι Μπουοναρότι ντι Σιμόνι και της Φραντσέσκα ντι Νέρι ντελ Μινιάτο ντι Σιένα. Η οικογένεια Μπουοναρότι είχε καταγωγή από παλαιά Φλωρεντινή οικογένεια και μέλη της είχαν στο παρελθόν καταλάβει σημαντικά αξιώματα. Η οικονομική ευημερία της φαίνεται πως ανατράπηκε στα μέσα του 15ου αιώνα. Το 1474, ο πατέρας του διορίστηκε ως τοποτηρητής (podestà) στην πόλη Κιούζι και αργότερα στο Καπρέζε. Ο Μιχαήλ Άγγελος είχε άλλα τέσσερα αδέλφια ενώ κατά την γέννα του τελευταίου, το 1481, η μητέρα του πέθανε. Αργότερα, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην πόλη Σετινιάνο, κοντά στη Φλωρεντία, όπου ο Λουντοβίκο εμπιστεύτηκε την ανατροφή του Μιχαήλ σε μία παραμάνα.

Παρά την εμφανή κλίση του στη ζωγραφική και κατόπιν επιθυμίας του πατέρα του, σπούδασε αρχικά υπό την καθοδήγηση του ουμανιστή Φραντσέσκο ντ' Ουρμπίνο, αλλά το 1487 ξεκίνησε ως μαθητευόμενος στο εργαστήριο ζωγραφικής του Ντομένικο Γκιρλαντάγιο. Εκεί ήρθε σε επαφή με την τεχνική της νωπογραφίας και εξασκήθηκε στο σχέδιο. Θεωρείται πιθανό πως ο Μιχαήλ Άγγελος παρέμεινε στο εργαστήριο του Γκιρλαντάγιο στην διάρκεια τριών ετών μαθητείας, σύμφωνα με σχετική σύμβαση που είχε υπογράψει ο πατέρας του το 1488, ωστόσο υπήρξε σε μεγάλο βαθμό αυτοδίδακτος. Επισκεπτόμενος τον Κήπο των Μεδίκων]], όπου διατηρείτο σημαντική συλλογή από αρχαία γλυπτά υπό την εποπτεία του γλύπτη Μπρετόλντο ντι Τζοβάνι, διδάχθηκε την τέχνη της γλυπτικής ενώ παράλληλα γνώρισε τον Λορέντσο των Μεδίκων, επιφανή άρχοντα της Φλωρεντίας, ο οποίος τον εισήγαγε στην αυλή του. Εκπαιδεύτηκε δίπλα στους γιους του Λορέντσο, ενώ συνδέθηκε με τον Μαρσίλιο Φιτσίνο και τον ποιητή Άντζελο Πολιτσιάνο καθώς και τις ιδέες του νεοπλατωνισμού. Σε αυτή την περίοδο, ο Μιχαήλ Άγγελος ολοκλήρωσε δύο μαρμάρινα ανάγλυφα, την Παναγία της Σκάλας (1490-1492) και την Μάχη των Κενταύρων (1491-1492), έργο κατά παραγγελία του Λορέντσο και βασισμένο σε ένα θέμα που πρότεινε ο Πολιτσιάνο.

Μετά το θάνατο του Λορέντσο, στις 8 Απριλίου του 1492, και αφού επέστρεψε για ένα διάστημα στο πατρικό του σπίτι, στη συνέχεια φιλοξενήθηκε στο μοναστήρι του Σάντο Σπίριτο (Santo Spirito), όπου του δόθηκε η δυνατότητα να αποκτήσει γνώσεις ανατομίας, μελετώντας τα πτώματα του γειτονικού νοσοκομείου. Σε ανταπόδοση της φιλοξενίας, ο Μιχαήλ Άγγελος φιλοτέχνησε έναν ξυλόγλυπτο Εσταυρωμένο (1493), έργο το οποίο δώρισε στο μοναστήρι. Στην ίδια χρονική περίοδο ανήκει και το πρώτο ίσως πολύ σημαντικό γλυπτό του, ο Ηρακλής, έργο που αρχικά τοποθετήθηκε στο Παλάτσο Στρότσι αλλά αργότερα μεταφέρθηκε στη Γαλλία όπου πιθανά καταστράφηκε τον 18ο αιώνα.

Ο Μιχαήλ Άγγελος παρέμεινε στην υπηρεσία των Μεδίκων, μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον γιο του Λορέντσο, τον Πιέρο των Μεδίκων, ωστόσο το καθεστώς του επρόκειτο να καταρρεύσει μετά από την άνοδο του μοναχού Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα και της απήχησης των κηρυγμάτων του. Υπό τον φόβο αντιποίνων, ως ευνοούμενος των Μεδίκων, ο Μιχαήλ Άγγελος εγκατέλειψε την Φλωρεντία και αφού έμεινε για ένα διάστημα στη Βενετία, εγκαταστάθηκε αργότερα στη Μπολόνια. Εκεί εξασφάλισε μία σημαντική παραγγελία για την ολοκλήρωση τριών ημιτελών γλυπτών, για την εκκλησία του Σαν Ντομένικο. Παρέμεινε στη Μπολόνια για περισσότερο από ένα χρόνο και επέστρεψε στη Φλωρεντία το Νοέμβριο του 1495. Ο Μιχαήλ Άγγελος, σε αντίθεση με τον Λεονάρντο ντα Βίντσι που θεωρούσε τον Σαβοναρόλα φανατικό, επηρεάστηκε από τα κηρύγματά του, τα οποία ενδεχομένως να συνέβαλαν στην θρησκευτική του συγκρότηση.

Ρώμη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Pietà (1499)

Στις 26 Ιουνίου του 1496, επισκέφτηκε τη Ρώμη. Νωρίτερα, είχε φιλοτεχνήσει έναν μαρμάρινο ερωτιδέα, του οποίου όμως η θεματολογία έκανε αδύνατη την πώλησή του, στο καθεστώς της Φλωρεντίας του Σαβοναρόλα. Για το λόγο αυτό, ο Λορέντσο Ποπολάνο, συγγενής των Μεδίκων, πρότεινε να αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά του έργου ώστε να φαίνεται ως αρχαία δημιουργία. Με αυτό τον τρόπο πωλήθηκε στον καρδινάλιο Ραφαέλε Ριάριο, ο οποίος - όταν αργότερα αποκαλύφθηκε η αλήθεια - προσκάλεσε τον Μιχαήλ Άγγελο στη Ρώμη προκειμένου να γνωρίσει τον ταλαντούχο καλλιτέχνη. Στη Ρώμη, ο Μικελάντζελο φιλοτέχνησε ένα Βάκχο μετά από παραγγελία του Ριάριο, ενώ αργότερα ανέλαβε την δημιουργία της πιετά (αποκαθήλωση) του Βατικανού, στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου, έργο που απεικονίζει τηνΠαναγία να κρατά στα χέρια της το σώμα του Χριστού μετά τη σταύρωση. H πιετά συνέβαλε καθοριστικά στην καταξίωσή του, ενώ αποτελεί και το μοναδικό έργο που φέρει την υπογραφή του Μικελάντζελο, ο οποίος φρόντισε να χαράξει τις λέξεις MICHEL ANGELUS BONAROTUS FLORENT FACIBAT.

Δαβίδ, Galleria dell'Accademia

Ο Μιχαήλ Άγγελος έμεινε στην πόλη της Ρώμης για περίπου πέντε χρόνια και στη συνέχεια επέστρεψε στην Φλωρεντία, η οποία προερχόταν από μία περίοδο πολιτικής αστάθειας μετά την καταδίκη του Σαβοναρόλα. Χάρη στη φήμη που είχε αποκτήσει στη Ρώμη, ανέλαβε αρκετές παραγγελίες έργων. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει η ανάθεση του Δαβίδ, για τον καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας, ενός μαρμάρινου γλυπτού μεγάλων διαστάσεων. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1504 προσδίδοντας μεγάλο κύρος στο Μικελάντζελο. Αποτέλεσε παράλληλα σύμβολο της νέας Φλωρεντινής δημοκρατίας, με αποτέλεσμα να τοποθετηθεί τελικά στην Πιάτσα ντέλλα Σινιορία (Plazza della Signoria) μπροστά από το Παλάτσο Βέκιο (Palazzo Vecchio).

Cappella Sistina[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1505, ο Μιχαήλ Άγγελος επέστρεψε στη Ρώμη μετά από πρόσκληση του νέου Πάπα Ιουλίου Β΄, ο οποίος του ανέθεσε τη δημιουργία ενός επιβλητικού μαυσωλείου. Το έργο αυτό τελικά έμεινε ημιτελές, ωστόσο κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας του, ο Μικελάντζελο αναλάμβανε παράλληλα και άλλες παραγγελίες. Μία από αυτές αφορούσε στην διακόσμηση του θόλου του Παπικού Παρεκκλησίου (Καπέλα Σιξτίνα), με νωπογραφίες των δώδεκα Αποστόλων. Ο Μιχαήλ Άγγελος αντιπρότεινε ένα περισσότερο σύνθετο και φιλόδοξο εγχείρημα, δημιουργώντας τελικά, σε διάστημα τεσσάρων ετών (1508-1512), περισσότερες από 300 βιβλικές φιγούρες και άλλες θρησκευτικές παραστάσεις, όπως σκηνές από τηνΓένεση, την ιστορία του Νώε ή τη Δευτέρα Παρουσία. Τα τέσσερα αυτά χρόνια, λέγεται, ότι ο Μικελάντζελο δεν βγήκε από την Καπέλα Σιξτίνα παρά ελάχιστα και δεν επέτρεψε σε κανέναν να δει το έργο του, δημιουργώντας έτσι μια αναστάτωση, μια φήμη και πλήθος κόσμου σύρρεε έξω από το Παρεκκλήσι. Σημαντική καινοτομία υπήρξε επίσης η απεικόνιση θεμάτων που προέρχονταν από την αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή παράδοση, χωρίς άμεση σχέση με την χριστιανική θρησκεία, όπως οι Σίβυλλες. Ο θόλος ήταν τόσο ψηλά που επινόησε μία τεχνοτροπία. Ζωγράφισε παραμορφωμένες τις φιγούρες, έτσι ώστε ο θεατής, που βρίσκεται αρκετα μέτρα πιο κάτω, να τις βλέπει κανονικές.

Δευτέρα Παρουσία, νωπογραφία, 13,7μ. x 13,2μ., Βατικανό, Καπέλα Σιξτίνα.

Στις αρχές του 1513 σημειώθηκε ο θάνατος του Ιουλίου Β΄ και ο διάδοχος του, Λέων Ι΄ του ανέθεσε την ανακατασκευή της πρόσοψης της εκκλησίας του Σαν Λορέντσο, στη Φλωρεντία. Εργάστηκε για το σκοπό αυτό για τρία χρόνια, ωστόσο ο πάπας τελικά απέρριψε το σχέδιο. Στη συνέχεια ανέλαβε την ανέγερση ενός νέου σκευοφυλακίου για την ίδια εκκλησία, με σκοπό να περιέχει τους τάφους του Λορέντσο του Μεγαλοπρεπή, του αδελφού του Τζουλιάνο καθώς και των ομώνυμων πρόωρα χαμένων δουκών. Ο θάνατος του πάπα, το 1521 και η άνοδος του Αδριανού ΣΤ΄ αναστέλουν προσωρινά τις εργασίες, οι οποίες συνεχίστηκαν όταν στον παπικό θρόνο ανέβηκε ο Κλήμης Ζ΄. Αν και το έργο έμεινε ημιτελές, αποτελεί σημαντικό δείγμα της συνύπαρξης της αρχιτεκτονικής με τη γλυπτική, σύμφωνα με το καλλιτεχνικό όραμα του Μιχαήλ Άγγελου. Το 1528, του ανατέθηκε σημαντικός ρόλος για την υπεράσπιση της πόλης, απέναντι στα στρατεύματα τουΚαρόλου Ε΄ και ανέλαβε επόπτης των έργων οχύρωσής της. Πριν την πολιορκία της πόλης, κατέφυγε στη Γαλλία, προσκεκλημένος του Φραγκίσκου Α΄, με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί λιποτάκτης, ωστόσο πολύ σύντομα υπέβαλε αίτηση επιστροφής, η οποία έγινε δεκτή. Στις 12 Αυγούστου του 1530, η Φλωρεντία υπέγραψε συνθηκολόγηση, ενώ μετά την επιστροφή των Μεδίκων, ο Μιχαήλ Άγγελος παρέμεινε στην πόλη, συνεχίζοντας το έργο του πάνω στο σκευοφυλάκιο καθώς και στην Λαυρεντιανή Βιβλιοθήκη.

Ο επιβλητικός Μωυσήςτου Μιχαήλ Άγγελου. Το άγαλμα λαξεύτηκε το 1513 για τον τάφο του πάπα Ιουλίου Β΄και είναι τοποθετημένο στο μαυσωλείο του Σαν Πιέτρο ιν Βίνκολι στη Ρώμη.

Τελευταία χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις αρχές της δεκαετίας του 1530, επισκέφτηκε εκ νέου τη Ρώμη πραγματοποιώντας προσπάθεια να ολοκληρώσει τον Τάφο του Ιούλιου Β'. Οι εργασίες διακόπηκαν την περίοδο 1534-1541, όταν ανέλαβε να ζωγραφίσει την Δευτέρα Παρουσία στην Καπέλα Σιξτίνα. Στα τελευταία χρόνια της εξουσίας του πάπα Παύλου Γ', ανέλαβε επίσης μία σειρά από αρχιτεκτονικά έργα, με σημαντικότερα ίσως αυτά που αφορούσαν την αναμόρφωση της πλατείας του Καπιτωλίου και το Παλάτσο Φαρνέζε. Το 1546, διορίστηκε υπεύθυνος αρχιτέκτονας για την ολοκλήρωση της κατασκευής της βασιλικής του Αγίου Πέτρου. Τα σχέδια που ακολουθήθηκαν ανήκαν στον Ντονάτο Μπραμάντε, ωστόσο ο Μιχαήλ Άγγελος σχεδίασε το θόλο της, η κατασκευή του οποίου ολοκληρώθηκε πριν το θάνατό του, αν και η τοποθέτησή του έλαβε χώρα μεταγενέστερα.

Πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου του 1564. Σύμφωνα με τον Βαζάρι, διατύπωσε τη διαθήκη του λέγοντας πως αφήνει "την ψυχή του στο Θεό, το σώμα του στη γη και τα υλικά αγαθά στους πιο κοντινούς συγγενείς". Η σορός του εναποτέθηκε σε μία σαρκοφάγο στηνΕκκλησία των Αγίων Αποστόλων στη Ρώμη, αλλά μετά από λίγες ημέρες, ο ανιψιός του, Λιονάρντο Μπουανόρι, οργάνωσε την κλοπή της, μεταφέροντας το λείψανο στην Βασιλική της Santa Croce της Φλωρεντίας, εκπληρώνοντας σχετική επιθυμία του ίδιου του Μιχαήλ Άγγελου.

# data[].attributes.headline
τι ψυχή έχεις ένας βαθμός μπροστά στην απεραντοσύνη του σύμπαντος?

# data[].attributes.subject
τι ψυχή έχεις ένας βαθμός μπροστά στην απεραντοσύνη του σύμπαντος?

# data[].attributes.body
ΤΕΡΑΣΤΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

# data[].attributes.body
Ο θυμός είναι ένα έντονο συναίσθημα πάθους, προκαλούμενο συνήθως από κάποια ταραχή, προσβολή ή άρνηση. Ως αποτέλεσμα μπορεί να είναι η αντεκδίκηση (που μπορεί να καταλήξει σε κάτι μοιραίο) ή η σιωπή. Γενικά οι συνέπειες που μπορεί να υπάρχουν είναι ψυχικές (όπως οι ενοχές) ή σωματικές (όπως ένα καρδιακό επεισόδιο).

Ο καθένας μπορεί να θυμώσει - αυτό είναι εύκολο.
Αλλά το να θυμώσει κανείς με το σωστό άτομο, στο σωστό βαθμό και στη σωστή στιγμή, για τη σωστή αιτία και με το σωστό τρόπο - αυτό δεν είναι εύκολο
Αριστοτέλη, Ηθικά Νικομάχεια

Η γένεση του θυμού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κίνητρο του θυμού είναι η αίσθηση του κινδύνου. Η αίσθηση αυτή δεν προέρχεται τόσο από την απειλή κατά της σωματικής ακεραιότητας, όσο από μια συμβολική απειλή της αυτοεκτίμησης ή της αξιοπρέπειας του ανθρώπου. Μια προσβολή, ένας «άδικος» ή βίαιος εκφοβισμός, ο εξευτελισμός, η απογοήτευση από τη μη επίτευξη σημαντικών στόχων, ξεκινούν συνήθως τη διαδικασία του θυμού. Η κατάσταση αυτής της συναισθηματικής εγρήγορσης, οφειλόμενης σε ένα τέτοιο γεγονός, η οποία είναι και η βάση για όλο και μεγαλύτερη αντίδραση σε ανάλογα ερεθίσματα, μπορεί να διαρκέσει για ώρες ή και ημέρες. [1]

# data[].attributes.headline
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΕΦΑΓΑ ΤΗΝ ΠΟΥΤΣΑΑΑΑ

# data[].attributes.subject
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΕΦΑΓΑ ΤΗΝ ΠΟΥΤΣΑΑΑΑ

# data[].attributes.headline
ΠΛΖ ΦΑΣΩΣΕ ΜΕ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΘΕΛΩ ΠΟΥΤΣΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

# data[].attributes.subject
ΠΛΖ ΦΑΣΩΣΕ ΜΕ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΠΛΖ ΘΕΛΩ ΠΟΥΤΣΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

# data[].attributes.body
ΜΑΚΟΥςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς

# data[].attributes.headline
Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ γεννήθηκε στο ολλανδικό χωριό Ζούντερτ (Zundert) και ήταν ο μεγαλύτερος από τα συνολικά οκτώ παιδιά της οικογένειάς του, γιος του πάστορα Θεόδωρου βαν Γκογκ. Στον Βίνσεντ δόθηκε το όνομα του παππού του, το οποίο είχε δοθεί και στο πρωτότοκο παιδί της οικογένειας, το οποίο είχε πεθάνει σε βρεφική ηλικία. Ήδη από τα πολύ νεανικά του χρόνια παρουσίασε τάσεις μελαγχολίας και πρώιμα ψυχολογικά προβλήματα.Σε ηλικία 16 ετών και αφού είχε ήδη καταπιαστεί χωρίς επιτυχία με αρκετά επαγγέλματα, ασχολήθηκε για ένα διάστημα με το εμπόριο έργων τέχνης, στην εταιρεία Goupilator & Company, όπου τον επόμενο χρόνο προσελήφθη και ο αδελφός του Τεό βαν Γκογκ (Theo van Gogh). Το 1873, η εταιρεία τον μεταθέτει στο Λονδίνο και αργότερα στο Παρίσι. Την περίοδο αυτή, εντείνεται το ενδιαφέρον του για τη θρησκεία, επηρεασμένος εμφανώς και από την ιδιότητα του πατέρα του. Αφού απολύεται από την εργασία του το 1876, επιστρέφει στο Άμστερνταμ για να σπουδάσει θεολογία. Οι σπουδές του διαρκούν για περίπου ένα έτος και το 1878 του ανατίθεται μία θέση ιεροκήρυκα στο Βέλγιο και συγκεκριμένα στην υποβαθμισμένη περιοχή Μπορινάζ, όπου λειτουργεί ορυχείο. Ο βαν Γκογκ κηρύττει για περίπου έξι μήνες επιδεικνύοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ένδεια των ανθρώπων της περιοχής. Αυτή είναι και η περίοδος κατά την οποία ξεκινά να σχεδιάζει μικρά έργα και πιθανόν αποφασίζει να ασχοληθεί με την τέχνη.Οι πατατοφάγοι (1885)Το 1880, σε ηλικία 27 ετών, ξεκινά να παρακολουθεί τα πρώτα του μαθήματα ζωγραφικής, ωστόσο σύντομα έρχεται σε ρήξη με τον δάσκαλό του, Αντόν Μωβ (Anton Mauve), γύρω από καλλιτεχνικά ζητήματα. Τα επόμενα χρόνια δημιουργεί έργα κυρίως επηρεασμένα από τη ζωγραφική του Ζαν Φρανσουά Μιγέ (Jean-François Millet), ενώ ταξιδεύει στην ολλανδική επαρχία ζωγραφίζοντας θέματα που εμπνέεται από αυτή. Το χειμώνα του 1885, παρακολουθεί μαθήματα στην Ακαδημία της Αμβέρσας, τα οποία όμως διακόπτονται πολύ σύντομα αφού αποβάλλεται από τον καθηγητή της ακαδημίας Ευγένιο Σιμπέρ (Eugene Siberdt). Παρά το γεγονός αυτό, ο βαν Γκογκ προλαβαίνει να έρθει σε επαφή με την ιαπωνική τέχνη από την οποία και δανείζεται στοιχεία ή πολλές φορές μιμείται την τεχνοτροπία της. Αρκετές από τις προσωπογραφίες του, περιλαμβάνουν επίσης σε δεύτερο πλάνο κάποιο έργο ιαπωνικής τέχνης.Την άνοιξη του 1886 επισκέπτεται το Παρίσι όπου ζει με τον αδελφό του — επιτυχημένο πλέον έμπορο τέχνης — στην περιοχή της Μονμάρτης, κέντρο της καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Κατά την παραμονή του, έρχεται σε επαφή με τους ιμπρεσιονιστές Εντγκάρ Ντεγκά, Καμίλ Πισαρό, Πωλ Γκωγκέν και Τουλούζ Λωτρέκ. Επηρεάζεται σημαντικά από το κίνημα του ιμπρεσιονισμού και ειδικότερα σε ότι αφορά τη χρήση του χρώματος. Ο ίδιος ο βαν Γκογκ κατατάσσεται περισσότερο στους μετα-ιμπρεσιονιστές ζωγράφους. Χρησιμοποίησε συχνά τεχνικές των ιμπρεσιονιστών αλλά διαμόρφωσε παράλληλα και ένα προσωπικό ύφος, το οποίο διακρίνεται από την χρήση συμπληρωματικών χρωμάτων που οι ιμπρεσιονιστές αποφεύγουν.Βάζο με 12 ηλιοτρόπια (1889)Δύο χρόνια αργότερα, το 1888, ο βαν Γκογκ εγκαταλείπει τη γαλλική πρωτεύουσα και επισκέπτεται τη νότια Γαλλία και την περιοχή της Προβηγκίας. Υπάρχουν αναφορές πως εκεί εμπνέεται από το τοπίο καθώς και την αγροτική ζωή των κατοίκων, θέματα τα οποία προσπαθεί να αποδώσει και στη ζωγραφική του. Την περίοδο αυτή, επινοεί και μία ιδιαίτερη τεχνική των στροβιλισμάτων με το πινέλο ενώ στους πίνακές του κυριαρχούν έντονα χρώματα, όπως κίτρινο, πράσινο και μπλε, με χαρακτηριστικά δείγματα τα έργα Έναστρη νύχτα' και μία σειρά πινάκων που απεικονίζουν ηλιοτρόπια. Το έργο Κόκκινο αμπέλι αυτής της περιόδου είναι επίσης το μοναδικό έργο που κατάφερε να πουλήσει ο βαν Γκογκ εν ζωή. Κατά το διάστημα της παραμονής του στην Αρλ, δέχεται και την επίσκεψη του ζωγράφου Γκωγκέν. Ωστόσο, μετά από λίγους μήνες, οι δυο τους διαφωνούν έντονα και λόγω της ασταθούς ψυχικής του υγείας, ο βαν Γκογκ κόβει μέρος του αριστερού του αυτιού καταλήγοντας στο νοσοκομείο της περιοχής. Υπάρχουν ισχυρισμοί πως ο βαν Γκογκ είχε απειλήσει να σκοτώσει τον Γκωγκέν και προέβη στο κόψιμο του αυτιού του αναζητώντας ένα είδος κάθαρσης από τις τύψεις του.Έναστρη νύχτα (1889)Στο έργο του αυτό ο Βαν Γκογκ έχει απεικονίσει χαοτικές δίνες που ακολουθούν την κλιμάκωση Κολμογκόροφ, όπως προκύπτει από μαθηματική ανάλυση της εικόνας. Ο Βαν Γκογκ αναπαράγει σε πίνακές του, επακριβώς, νόμους της φύσης.[1]Το 1889 εισάγεται στο ψυχιατρικό κέντρο του μοναστηριού του Αγίου Παύλου στον Σαιν Ρεμύ, όπου και παραμένει συνολικά για ένα περίπου χρόνο πάσχοντας από κατάθλιψη. Κατά την παραμονή του εκεί, συνεχίζει να ζωγραφίζει. Τον Μάιο του 1890 εγκαταλείπει την ψυχιατρική κλινική και ζει για ένα διάστημα σε μία περιοχή κοντά στο Παρίσι, όπου παρακολουθείται από τον γιατρό Πωλ Γκασέ, στον οποίο είχε συστήσει τον βαν Γκογκ ο ζωγράφος Καμίλ Πισαρό. Στο διάστημα που παρακολουθείται ιατρικά, ο βαν Γκογκ παράγει ένα μόνο έργο, που αποτελεί προσωπογραφία του Γκασέ.Τον Ιούλιο του 1890, ο βαν Γκογκ εμφανίζει συμπτώματα έντονης κατάθλιψης και τελικά αυτοπυροβολείται στο στήθος στις 27 Ιουλίου ενώ πεθαίνει δύο ημέρες αργότερα. Δεν είναι απολύτως βέβαιο ποιο ήταν το τελευταίο του έργο, αλλά πρόκειται πιθανά για το έργο με τον τίτλο Ο κήπος του Ντωμπινύ ή για τον πίνακα Σιτοχώραφο με κοράκια.Μετά το θάνατο του βαν Γκογκ, η φήμη του εξαπλώθηκε ραγδαία, με αποκορύφωμα μεγάλες εκθέσεις έργων του που πραγματοποιήθηκαν στο Παρίσι (1901), το Άμστερνταμ (1905), την Κολωνία (1912), τη Νέα Υόρκη (1913) και το Βερολίνο (1914).Συνολικά δημιούργησε σε διάστημα περίπου δέκα ετών περισσότερα από 800 πίνακες και 1000 μικρότερα σχέδια. Σώζεται ακόμα εκτενής αλληλογραφία του με τον αδελφό του, που περιλαμβάνει περισσότερα από 700 γράμματα. Επίσης ο βαν Γκογκ είναι διάσημος για τις πινελιές του οι οποίες πολλές φορές παρουσιάζουν μια κίνηση.

# data[].attributes.subject
Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ γεννήθηκε στο ολλανδικό χωριό Ζούντερτ (Zundert) και ήταν ο μεγαλύτερος από τα συνολικά οκτώ παιδιά της οικογένειάς του, γιος του πάστορα Θεόδωρου βαν Γκογκ. Στον Βίνσεντ δόθηκε το όνομα του παππού του, το οποίο είχε δοθεί και στο πρωτότοκο παιδί της οικογένειας, το οποίο είχε πεθάνει σε βρεφική ηλικία. Ήδη από τα πολύ νεανικά του χρόνια παρουσίασε τάσεις μελαγχολίας και πρώιμα ψυχολογικά προβλήματα.Σε ηλικία 16 ετών και αφού είχε ήδη καταπιαστεί χωρίς επιτυχία με αρκετά επαγγέλματα, ασχολήθηκε για ένα διάστημα με το εμπόριο έργων τέχνης, στην εταιρεία Goupilator & Company, όπου τον επόμενο χρόνο προσελήφθη και ο αδελφός του Τεό βαν Γκογκ (Theo van Gogh). Το 1873, η εταιρεία τον μεταθέτει στο Λονδίνο και αργότερα στο Παρίσι. Την περίοδο αυτή, εντείνεται το ενδιαφέρον του για τη θρησκεία, επηρεασμένος εμφανώς και από την ιδιότητα του πατέρα του. Αφού απολύεται από την εργασία του το 1876, επιστρέφει στο Άμστερνταμ για να σπουδάσει θεολογία. Οι σπουδές του διαρκούν για περίπου ένα έτος και το 1878 του ανατίθεται μία θέση ιεροκήρυκα στο Βέλγιο και συγκεκριμένα στην υποβαθμισμένη περιοχή Μπορινάζ, όπου λειτουργεί ορυχείο. Ο βαν Γκογκ κηρύττει για περίπου έξι μήνες επιδεικνύοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ένδεια των ανθρώπων της περιοχής. Αυτή είναι και η περίοδος κατά την οποία ξεκινά να σχεδιάζει μικρά έργα και πιθανόν αποφασίζει να ασχοληθεί με την τέχνη.Οι πατατοφάγοι (1885)Το 1880, σε ηλικία 27 ετών, ξεκινά να παρακολουθεί τα πρώτα του μαθήματα ζωγραφικής, ωστόσο σύντομα έρχεται σε ρήξη με τον δάσκαλό του, Αντόν Μωβ (Anton Mauve), γύρω από καλλιτεχνικά ζητήματα. Τα επόμενα χρόνια δημιουργεί έργα κυρίως επηρεασμένα από τη ζωγραφική του Ζαν Φρανσουά Μιγέ (Jean-François Millet), ενώ ταξιδεύει στην ολλανδική επαρχία ζωγραφίζοντας θέματα που εμπνέεται από αυτή. Το χειμώνα του 1885, παρακολουθεί μαθήματα στην Ακαδημία της Αμβέρσας, τα οποία όμως διακόπτονται πολύ σύντομα αφού αποβάλλεται από τον καθηγητή της ακαδημίας Ευγένιο Σιμπέρ (Eugene Siberdt). Παρά το γεγονός αυτό, ο βαν Γκογκ προλαβαίνει να έρθει σε επαφή με την ιαπωνική τέχνη από την οποία και δανείζεται στοιχεία ή πολλές φορές μιμείται την τεχνοτροπία της. Αρκετές από τις προσωπογραφίες του, περιλαμβάνουν επίσης σε δεύτερο πλάνο κάποιο έργο ιαπωνικής τέχνης.Την άνοιξη του 1886 επισκέπτεται το Παρίσι όπου ζει με τον αδελφό του — επιτυχημένο πλέον έμπορο τέχνης — στην περιοχή της Μονμάρτης, κέντρο της καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Κατά την παραμονή του, έρχεται σε επαφή με τους ιμπρεσιονιστές Εντγκάρ Ντεγκά, Καμίλ Πισαρό, Πωλ Γκωγκέν και Τουλούζ Λωτρέκ. Επηρεάζεται σημαντικά από το κίνημα του ιμπρεσιονισμού και ειδικότερα σε ότι αφορά τη χρήση του χρώματος. Ο ίδιος ο βαν Γκογκ κατατάσσεται περισσότερο στους μετα-ιμπρεσιονιστές ζωγράφους. Χρησιμοποίησε συχνά τεχνικές των ιμπρεσιονιστών αλλά διαμόρφωσε παράλληλα και ένα προσωπικό ύφος, το οποίο διακρίνεται από την χρήση συμπληρωματικών χρωμάτων που οι ιμπρεσιονιστές αποφεύγουν.Βάζο με 12 ηλιοτρόπια (1889)Δύο χρόνια αργότερα, το 1888, ο βαν Γκογκ εγκαταλείπει τη γαλλική πρωτεύουσα και επισκέπτεται τη νότια Γαλλία και την περιοχή της Προβηγκίας. Υπάρχουν αναφορές πως εκεί εμπνέεται από το τοπίο καθώς και την αγροτική ζωή των κατοίκων, θέματα τα οποία προσπαθεί να αποδώσει και στη ζωγραφική του. Την περίοδο αυτή, επινοεί και μία ιδιαίτερη τεχνική των στροβιλισμάτων με το πινέλο ενώ στους πίνακές του κυριαρχούν έντονα χρώματα, όπως κίτρινο, πράσινο και μπλε, με χαρακτηριστικά δείγματα τα έργα Έναστρη νύχτα' και μία σειρά πινάκων που απεικονίζουν ηλιοτρόπια. Το έργο Κόκκινο αμπέλι αυτής της περιόδου είναι επίσης το μοναδικό έργο που κατάφερε να πουλήσει ο βαν Γκογκ εν ζωή. Κατά το διάστημα της παραμονής του στην Αρλ, δέχεται και την επίσκεψη του ζωγράφου Γκωγκέν. Ωστόσο, μετά από λίγους μήνες, οι δυο τους διαφωνούν έντονα και λόγω της ασταθούς ψυχικής του υγείας, ο βαν Γκογκ κόβει μέρος του αριστερού του αυτιού καταλήγοντας στο νοσοκομείο της περιοχής. Υπάρχουν ισχυρισμοί πως ο βαν Γκογκ είχε απειλήσει να σκοτώσει τον Γκωγκέν και προέβη στο κόψιμο του αυτιού του αναζητώντας ένα είδος κάθαρσης από τις τύψεις του.Έναστρη νύχτα (1889)Στο έργο του αυτό ο Βαν Γκογκ έχει απεικονίσει χαοτικές δίνες που ακολουθούν την κλιμάκωση Κολμογκόροφ, όπως προκύπτει από μαθηματική ανάλυση της εικόνας. Ο Βαν Γκογκ αναπαράγει σε πίνακές του, επακριβώς, νόμους της φύσης.[1]Το 1889 εισάγεται στο ψυχιατρικό κέντρο του μοναστηριού του Αγίου Παύλου στον Σαιν Ρεμύ, όπου και παραμένει συνολικά για ένα περίπου χρόνο πάσχοντας από κατάθλιψη. Κατά την παραμονή του εκεί, συνεχίζει να ζωγραφίζει. Τον Μάιο του 1890 εγκαταλείπει την ψυχιατρική κλινική και ζει για ένα διάστημα σε μία περιοχή κοντά στο Παρίσι, όπου παρακολουθείται από τον γιατρό Πωλ Γκασέ, στον οποίο είχε συστήσει τον βαν Γκογκ ο ζωγράφος Καμίλ Πισαρό. Στο διάστημα που παρακολουθείται ιατρικά, ο βαν Γκογκ παράγει ένα μόνο έργο, που αποτελεί προσωπογραφία του Γκασέ.Τον Ιούλιο του 1890, ο βαν Γκογκ εμφανίζει συμπτώματα έντονης κατάθλιψης και τελικά αυτοπυροβολείται στο στήθος στις 27 Ιουλίου ενώ πεθαίνει δύο ημέρες αργότερα. Δεν είναι απολύτως βέβαιο ποιο ήταν το τελευταίο του έργο, αλλά πρόκειται πιθανά για το έργο με τον τίτλο Ο κήπος του Ντωμπινύ ή για τον πίνακα Σιτοχώραφο με κοράκια.Μετά το θάνατο του βαν Γκογκ, η φήμη του εξαπλώθηκε ραγδαία, με αποκορύφωμα μεγάλες εκθέσεις έργων του που πραγματοποιήθηκαν στο Παρίσι (1901), το Άμστερνταμ (1905), την Κολωνία (1912), τη Νέα Υόρκη (1913) και το Βερολίνο (1914).Συνολικά δημιούργησε σε διάστημα περίπου δέκα ετών περισσότερα από 800 πίνακες και 1000 μικρότερα σχέδια. Σώζεται ακόμα εκτενής αλληλογραφία του με τον αδελφό του, που περιλαμβάνει περισσότερα από 700 γράμματα. Επίσης ο βαν Γκογκ είναι διάσημος για τις πινελιές του οι οποίες πολλές φορές παρουσιάζουν μια κίνηση.

# data[].attributes.headline
Ο ΦΑΙΔΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΚΛΟΣ ΑΧ

# data[].attributes.subject
Ο ΦΑΙΔΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΚΛΟΣ ΑΧ

# data[].attributes.headline
 Η σύνδεση της Μαρίας Πολυδούρη με τον Κώστα Καρυωτάκη και η σχετική "μυθολογία" για τη ΣΧΕΣΗΗΗ τους "αδίκησε" το ποιητικό της έργο. Οι αναφορές στην ποίηση της Μαρίας γίνονται σχεδόν πάντα συμπληρωματικά με το έργο του Καρυωτάκη. Τις περισσότερες φορές   η ποιήτρια δεν αντιμετωπίζεται ως αυτόνομη, ξεχωριστή δημιουργός με σημαντική συμβολή στη νεοελληνική ποίηση. Ο Καρυωτάκης "ανοίγει" δρόμους προς το μοντερνισμό, ενώ η Πολυδούρη θεωρείται ότι παραμένει πιστή στους κανόνες της "παραδοσιακής" ποίησης. Ωστόσο, ο πηγαίος και αυθόρμητος λυρισμός, ο ασυγκράτητος εξομολογητικός τόνος, το ειλικρινές αίσθημα και οι δονήσεις της ψυχής που προβάλλονται στο στίχο της, οι εμπνευσμένες από τη φύση ατμοσφαιρικές εικόνες του ποιητικού της λόγου, συγκινούν μέχρι σήμερα.            Η φεγγαροβραδιά ένα από τα άγνωστα στο ευρύ αναγνωστικό κοινό ποίημα της Μαρίας Πολυδούρη που ανήκει στα ανέκδοτα ποιήματά της, τα οποία δημοσιεύτηκαν ύστερα από το θάνατό της. Ο ποιητικός της λόγος υπερβαίνει τα παραδοσιακά σχήματα και  χρησιμοποιεί νέους εκφραστικούς τρόπους... Καθώς το "εμείς" παρακολουθεί  σιωπηλά το "ρέπιο" και "πυρό" φεγγάρι να ανεβαίνει πάνω από τη θάλασσα και να τη φωτίζει με τις αχτίνες του, το ποιητικό υποκείμενο περνά από το "εμείς" στο "εγώ" και προσλαμβάνει την εικόνα του φεγγαριού ως εικόνα της ψυχής... Το φεγγάρι κατεβαίνει από τον ουρανό στην καρδιά και πυροδοτεί τη μνήμη του ποιητικού υποκειμένου για τον απωλεσθέντα έρωτα...Καθώς η νύχτα εκπνέει,  η θλίψη της καρδιάς γίνεται αχνή εικόνα του φεγγαριού στη θάλασσα...το φεγγάρι, που καθρεφτίζεται στη θάλασσα, γίνεται καθρέφτης των αισθημάτων της καρδιάς του ποιητικού υποκειμένου. ...και τότε η σύλληψη μίας "τρελλής" ιδέας... Εάν το ερωτικό αντικείμενο του πόθου δει το φεγγάρι στη θάλασσα, θα έχει δει την ψυχή του ερωτικού υποκειμένου...   Μία υπέροχη νεορομαντική ποιητική σύλληψη για τον ερωτικό καημό, που τελικά γίνεται σχεδόν υπερεαλιστική.  Το "εγώ" καλεί το ερωτικό "εσύ" και του στέλνει τη θλιμμένη καρδιά-φεγγάρι με τα κύματα της θάλασσας... Η φύση γίνεται "εικόνα", αντανάκλαση του έρωτα και πομπός ερωτικού μηνύματος, μέσο επικοινωνίας...Μαρία Πολυδούρη, ΦεγγαροβραδιάΞενυχτάμε στην πλαγία του βουνού με τ' άστραμε το αγέρι, τα έλατα, με τα μύρια φώτακάτω εκεί μακριά της πολιτείας,με τ' ογρό της θάλασσας λάμπισμα και με όλεςτις κορφές περίγυρα των βουνών. Σωπαίνεικουρασμένη η λάλα συντροφιά. Σωπαίνεισα να περιμένει. Ξαφνικά«Α!» γεμίσαν τ' άπληστα στόματα. Προβάλλειπέρ' απ' τα σκοταδερά βάθια ένα φεγγάριρέπιο και πυρό. Τι αργά που κινιέται. Κι' όπωςτον ουράνιο δρόμο του σιγαλά κερδίζει,όμοια τη χλωμάδα του ξαναβρίσκει αγάλι.Χαρωπά κι' ανίδεα γέλια ξεπετιώνταικι' ο καθένας λόγι' απλά ρίχνει χαιρετώντας.άλλοι τ' ονομάζουνε του Χάρου το δρεπάνιάλλοι τόξο του Έρωτα· όλ' άστοχα λόγια.Κ' εγώ που άθελα σωπώ, βρίσκω την καρδιά μουστο πυρό και ρέπιο αυτό μυστικό φεγγάρι.(Άκαιρο τριαντάφυλλο, κάπου έχει μαδήσει.Η πληγή του μαρασμού, σα ζωή και χάρος.)Την καρδιά μου που κι' αυτή, κάθε που προβάλλειστης αγάπης τον πλατύν ουρανό πυρώνειώσπου σιγαλά ναρθή στο μοιραίο της δρόμοκ' ήσυχα την όψη της τη χλωμή να πάρει.(Εσύ νάσαι στο γιαλό τάχ' αυτή την ώρα;)Με τρελλαίνει ξαφνικά μια ιδέα: να πάρωτου καημού απλώνοντας μαγικά τα χέρια,και να ρίξω στο γυαλό, στα ονειροδεμέναμάτια σου μπροστά, πυρό το λειψό φεγγάρι.Να το ιδής τα κύματα να το πανεφέρνουννα το ιδής πως σιγαλά όσο πάει χλωμιάζεικι ολοένα πιο πολύ την πληγή του δείχνει,καθώς φεύγει κ' έρχεται παίζοντας τη θλίψη,να 'βλεπα αν θα σου 'φτανε η συλλογή να νιώσηςπως κει κάτω σου 'στειλα την καρδιά μου απόψε.

# data[].attributes.subject
 Η σύνδεση της Μαρίας Πολυδούρη με τον Κώστα Καρυωτάκη και η σχετική "μυθολογία" για τη ΣΧΕΣΗΗΗ τους "αδίκησε" το ποιητικό της έργο. Οι αναφορές στην ποίηση της Μαρίας γίνονται σχεδόν πάντα συμπληρωματικά με το έργο του Καρυωτάκη. Τις περισσότερες φορές   η ποιήτρια δεν αντιμετωπίζεται ως αυτόνομη, ξεχωριστή δημιουργός με σημαντική συμβολή στη νεοελληνική ποίηση. Ο Καρυωτάκης "ανοίγει" δρόμους προς το μοντερνισμό, ενώ η Πολυδούρη θεωρείται ότι παραμένει πιστή στους κανόνες της "παραδοσιακής" ποίησης. Ωστόσο, ο πηγαίος και αυθόρμητος λυρισμός, ο ασυγκράτητος εξομολογητικός τόνος, το ειλικρινές αίσθημα και οι δονήσεις της ψυχής που προβάλλονται στο στίχο της, οι εμπνευσμένες από τη φύση ατμοσφαιρικές εικόνες του ποιητικού της λόγου, συγκινούν μέχρι σήμερα.            Η φεγγαροβραδιά ένα από τα άγνωστα στο ευρύ αναγνωστικό κοινό ποίημα της Μαρίας Πολυδούρη που ανήκει στα ανέκδοτα ποιήματά της, τα οποία δημοσιεύτηκαν ύστερα από το θάνατό της. Ο ποιητικός της λόγος υπερβαίνει τα παραδοσιακά σχήματα και  χρησιμοποιεί νέους εκφραστικούς τρόπους... Καθώς το "εμείς" παρακολουθεί  σιωπηλά το "ρέπιο" και "πυρό" φεγγάρι να ανεβαίνει πάνω από τη θάλασσα και να τη φωτίζει με τις αχτίνες του, το ποιητικό υποκείμενο περνά από το "εμείς" στο "εγώ" και προσλαμβάνει την εικόνα του φεγγαριού ως εικόνα της ψυχής... Το φεγγάρι κατεβαίνει από τον ουρανό στην καρδιά και πυροδοτεί τη μνήμη του ποιητικού υποκειμένου για τον απωλεσθέντα έρωτα...Καθώς η νύχτα εκπνέει,  η θλίψη της καρδιάς γίνεται αχνή εικόνα του φεγγαριού στη θάλασσα...το φεγγάρι, που καθρεφτίζεται στη θάλασσα, γίνεται καθρέφτης των αισθημάτων της καρδιάς του ποιητικού υποκειμένου. ...και τότε η σύλληψη μίας "τρελλής" ιδέας... Εάν το ερωτικό αντικείμενο του πόθου δει το φεγγάρι στη θάλασσα, θα έχει δει την ψυχή του ερωτικού υποκειμένου...   Μία υπέροχη νεορομαντική ποιητική σύλληψη για τον ερωτικό καημό, που τελικά γίνεται σχεδόν υπερεαλιστική.  Το "εγώ" καλεί το ερωτικό "εσύ" και του στέλνει τη θλιμμένη καρδιά-φεγγάρι με τα κύματα της θάλασσας... Η φύση γίνεται "εικόνα", αντανάκλαση του έρωτα και πομπός ερωτικού μηνύματος, μέσο επικοινωνίας...Μαρία Πολυδούρη, ΦεγγαροβραδιάΞενυχτάμε στην πλαγία του βουνού με τ' άστραμε το αγέρι, τα έλατα, με τα μύρια φώτακάτω εκεί μακριά της πολιτείας,με τ' ογρό της θάλασσας λάμπισμα και με όλεςτις κορφές περίγυρα των βουνών. Σωπαίνεικουρασμένη η λάλα συντροφιά. Σωπαίνεισα να περιμένει. Ξαφνικά«Α!» γεμίσαν τ' άπληστα στόματα. Προβάλλειπέρ' απ' τα σκοταδερά βάθια ένα φεγγάριρέπιο και πυρό. Τι αργά που κινιέται. Κι' όπωςτον ουράνιο δρόμο του σιγαλά κερδίζει,όμοια τη χλωμάδα του ξαναβρίσκει αγάλι.Χαρωπά κι' ανίδεα γέλια ξεπετιώνταικι' ο καθένας λόγι' απλά ρίχνει χαιρετώντας.άλλοι τ' ονομάζουνε του Χάρου το δρεπάνιάλλοι τόξο του Έρωτα· όλ' άστοχα λόγια.Κ' εγώ που άθελα σωπώ, βρίσκω την καρδιά μουστο πυρό και ρέπιο αυτό μυστικό φεγγάρι.(Άκαιρο τριαντάφυλλο, κάπου έχει μαδήσει.Η πληγή του μαρασμού, σα ζωή και χάρος.)Την καρδιά μου που κι' αυτή, κάθε που προβάλλειστης αγάπης τον πλατύν ουρανό πυρώνειώσπου σιγαλά ναρθή στο μοιραίο της δρόμοκ' ήσυχα την όψη της τη χλωμή να πάρει.(Εσύ νάσαι στο γιαλό τάχ' αυτή την ώρα;)Με τρελλαίνει ξαφνικά μια ιδέα: να πάρωτου καημού απλώνοντας μαγικά τα χέρια,και να ρίξω στο γυαλό, στα ονειροδεμέναμάτια σου μπροστά, πυρό το λειψό φεγγάρι.Να το ιδής τα κύματα να το πανεφέρνουννα το ιδής πως σιγαλά όσο πάει χλωμιάζεικι ολοένα πιο πολύ την πληγή του δείχνει,καθώς φεύγει κ' έρχεται παίζοντας τη θλίψη,να 'βλεπα αν θα σου 'φτανε η συλλογή να νιώσηςπως κει κάτω σου 'στειλα την καρδιά μου απόψε.

# data[].attributes.headline
ΟΠΟΙΟΣ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟΒΟΛΗ

# data[].attributes.subject
ΟΠΟΙΟΣ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟΒΟΛΗ

# data[].attributes.headline
Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΛΟΛΟΛΟΛΛ

# data[].attributes.subject
Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΛΟΛΟΛΟΛΛ

# data[].attributes.headline
ΞΡΓ6ΟΙΘΡ6ΙΘΧΟΡ5ΥΗ76ΡΤ8ΘΓΥΙΚΗΘΙΗΘ

# data[].attributes.subject
ΞΡΓ6ΟΙΘΡ6ΙΘΧΟΡ5ΥΗ76ΡΤ8ΘΓΥΙΚΗΘΙΗΘ

# data[].attributes.body
ΙΗΘ
Ι
ΗΘΥΙ
ΗΘ
ΙΗΘ
Ι

# data[].attributes.headline
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΠΑΜΠΑ

# data[].attributes.body
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΣΑΣ?

# data[].attributes.body
β

# data[].attributes.headline
Αν βαρέσεις τον εαυτ

# data[].attributes.body
Αν βαρέσεις τον εαυτό σου και πονέσεις, είσαι πολύ δυνατός ή πολύ αδύναμος?

# data[].attributes.headline
ειιμαι κοντος αλλα τ

# data[].attributes.body
ειιμαι κοντος αλλα τα σπαω με λενε θοδωρη και σας περιμενω ολεςςςςςςςςςςςςς
σικεεεεεεεεεεεεεεεε

# data[].attributes.headline
παμε για μπιρες

# data[].attributes.subject
παμε για μπιρες

# data[].attributes.headline
ΔΙΑΓΡΑΨΕ ΜΕ ΠΛΖ

# data[].attributes.subject
ΔΙΑΓΡΑΨΕ ΜΕ ΠΛΖ

# data[].attributes.headline
ποιος εισαι ρεεε

# data[].attributes.subject
ποιος εισαι ρεεε

# data[].attributes.body
θα στον κερασω

# data[].attributes.headline
εοοοοοοοοοοοο

# data[].attributes.subject
εοοοοοοοοοοοο

# data[].attributes.body
εοοοοοοοοοοοοεο
ε
εοεοεοεο

# data[].attributes.headline
ένας γαλαξίας.......

# data[].attributes.body
ένας γαλαξίας..........................................................................
...............

# data[].attributes.body
γεια σε όλους!