# data[].attributes.headline
ΣΑΒΒΑΣ ΤΣΕΛΙΟΣ

# data[].attributes.subject
ΣΑΒΒΑΣ ΤΣΕΛΙΟΣ

# data[].attributes.body
Ένας ύμνος στον έρωτα από τον Οδ. Ελύτη
Το Μονόγραμμα (απόσπασμα)

Σ’ αγαπάω μ’ ακούς;

Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς

και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια.

Για τα «πίστεψέ με» και τα «μη.»

Μια στον αέρα μια στη μουσική,

εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω

κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.

Έτσι μιλώ για ‘σένα και για ‘μένα..

Επειδή σ’ αγαπάω και στην αγάπη

ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος

από παντού, για ‘σένα

μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.

Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,

σ’ έχουν ακούσει τα κύματα πως χαϊδεύεις,

πώς φιλάς, πώς λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε.»

Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.

Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,

πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.

Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.

Ποιητής: Οδυσσέας Ελύτης
Θάνατος :18 Μαρτίου ηλικία 84
Γέννηση: 2 Νοεμβρίου 1911

# data[].attributes.attachment_link.title
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη - Το Μονόγραμμα

# data[].attributes.headline
Κλεοντόρ Κολάι                        Νίκος Καββαδίας - Ιδανικός Κι Ανάξιος Εραστής            

# data[].attributes.subject
Κλεοντόρ Κολάι                        Νίκος Καββαδίας - Ιδανικός Κι Ανάξιος Εραστής            

# data[].attributes.body
Λατρευω αυτον τον ποιητη, γιατι αυτος αγαπά τη θαλασσα και τα καραβια, οπως και εγω. Αυτο το ποιημα ειναι εμπνευσμενο απο τη θαλασσα και τα ταξίδια.....ενα εξαιρετικο ποιημα.

Ας  το ακούσουμε μελοποιημένο...

# data[].attributes.attachment_link.title
Νίκος Καββαδίας • Ιδανικός Κι Ανάξιος Εραστής

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνα 

# data[].attributes.body
Κωνσταντίνα Καπρούτσου
Προσωπική ποίηση
Δύναμη
Και αν έπεσα, είχα την δύναμη να σηκωθώ
Και αν χτύπησα, είχα την δύναμη να γιατρευτώ
Και αν έκλαψα, είχα την δύναμη να γελάσω
Και αν φώναξα, είχα την δύναμη να σωπάσω
Και αν έφυγα, είχα την δύναμη να γυρίσω
Μην απορείς που σέρνεσαι σαν φίδι και αυτό
Δύναμη είναι….

Αυτό σημαίνει πως ό,τι μας συμβαίνει πρέπει να το δεχόμαστε και να πηγαίνουμε ενάντια στα συναισθήματα που μας πληγώνουν.... Η θέληση είναι η εξουσία της δύναμης. Έχοντας θέληση, έχουμε και άπλετη δύναμη να καταφέρουμε ό,τι είναι ακατόρθωτο...

# data[].attributes.headline
ΣΠΥΡΟΣ ΚΩΣΤΑΚΗ

# data[].attributes.body
ΣΠΥΡΟΣ ΚΩΣΤΑΚΗΣ
"ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ" Καβάφη
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΔΩΣΕΙ Ο ΚΑΒΑΦΗΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΕΝΟΥΜΕ ΜΕ ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΛΛΟΤΡΙΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΑΝΩΦΕΛΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ΟΤΙ ΘΑ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΙΩΣΟΥΜΕ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ...

# data[].attributes.headline
ΘΑΝΟΣ ΤΕΡΡΟΒΙΤΗΣ              Ο ΤΟΠΟΣ ΜΑΣ,  ΡΙΤΣΟΥ

# data[].attributes.subject
ΘΑΝΟΣ ΤΕΡΡΟΒΙΤΗΣ              Ο ΤΟΠΟΣ ΜΑΣ,  ΡΙΤΣΟΥ

# data[].attributes.body
"Μόνο ο Ρίτσος θα μπορούσε να αποτυπώσει τόσο καλά το ελληνικό τοπίο με την ιστορία του , τις παραδόσεις του και τα έθιμά του..."

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ανήκει στη συλλογή Ο τοίχος μέσα στον καθρέφτη και είναι γραμμένο στις 13 Δεκεμβρίου 1967 στο Παρθένι της Λέρου, όπου είχε εξοριστεί ο ποιητής από τη δικτατορία.

Γιάννης Ρίτσος 1960-1969.

Ανεβήκαμε πάνω στο λόφο να δούμε τον τόπο μας —

φτωχικά, μετρημένα χωράφια, πέτρες, λιόδεντρα.

Αμπέλια τραβάν κατά τη θάλασσα. Δίπλα στ' αλέτρι

καπνίζει μια μικρή φωτιά. Του παππουλή τα ρούχα

τα σιάξαμε σκιάχτρο για τις κάργιες. Οι μέρες μας

παίρνουν το δρόμο τους για λίγο ψωμί και μεγάλες λιακάδες.

Κάτω απ' τις λεύκες φέγγει ένα ψάθινο καπέλο.

Ο πετεινός στο φράχτη. Η αγελάδα στο κίτρινο.

Πώς έγινε και μ' ένα πέτρινο χέρι συγυρίσαμε
το σπίτι μας και τη ζωή μας; Πάνω στ' ανώφλια

είναι η καπνιά, χρόνο το χρόνο, απ' τα κεριά του Πάσχα —

μικροί μικροί μαύροι σταυροί που χάραξαν οι πεθαμένοι

γυρίζοντας απ' την Ανάσταση. Πολύ αγαπιέται αυτός ο τόπος

με υπομονή και περηφάνεια. Κάθε νύχτα απ' το ξερό πηγάδι

βγαίνουν τ' αγάλματα προσεχτικά κι ανεβαίνουν στα δέντρα.

Ο Γιάννης Ρίτσος ήταν ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές με διεθνή φήμη και ακτινοβολία. Δημοσίευσε πάνω από εκατό ποιητικές συλλογές και συνθέσεις, είκοσι δύο μυθιστορήματα, 1 θεατρικό έργο και μελέτες. Τα έργα του συμπληρώνουν πολλές μεταφράσεις, χρονογραφήματα και άλλα δημοσιεύματα.

Πληροφορίες γέννησης: 1 Μαΐου 1909, Μονεμβασιά

Απεβίωσε: 11 Νοεμβρίου 1990, Αθήνα

Σύζυγος: Georgiadou Falitsa (νύμφ. 1954–1990)

Παιδιά: Έρη Ρίτσου

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιάννης Ρίτσος, Ο τόπος μας

# data[].attributes.headline
Μούσχουρας Νίκος

# data[].attributes.subject
Μούσχουρας Νίκος

# data[].attributes.body
Διονύσιος Σολωμός

Εἰς τὸν Μάρκο Μπότσαρη.

Σε αυτο το ποίημα μας μιλάει για τους δοξασμενους αγώνες του Μάρκου Μπότσαρη, για τον θάνατό του και τον Θρήνο που διαδραματίζεται πανω απο τον τάφο του. Αυτο το ποίημα είναι αφιερωμενο στο αγωνιστή του 1821

Ἡ Δόξα δεξιὰ συντροφεύει
τὸν ἄντρα, ποὺ τρέχει μὲ κόπους
τῆς Φήμης τοὺς δύσβατους τόπους,
καὶ ὁ Φθόνος τοῦ στέκει ζερβά,
μὲ μάτια, μὲ χείλη πικρά.

Ἀλλ᾿ ὅποτε ἡ μοίρα τοῦ γράψει
τὸν δρόμον τοῦ κόσμου νὰ πάψει,
ἡ Δόξα καθίζει μονάχη
στὴν πλάκα τοῦ τάφου λαμπρή,
καὶ ὁ Φθόνος ἀλλοῦ περπατεῖ.
Στὴν πλάκα τοῦ Μάρκου καθίζει
ἡ Δόξα λαμπράδες γιομάτη.
Κλεισμένο γιὰ πάντα τὸ μάτι,
ὁποῦχε πολέμου φωτιά. -
Ἐλᾶτε ν᾿ ἀκοῦστε, παιδιά!

Σοφοὶ λεξιθῆρες μακρύα,
μὴ λάχῃ σᾶς βλάψω τ᾿ αὐτία.
Τρεχάτε στὰ μνήματα μέσα,
καὶ ψάλτε μὲ λόγια τρελλὰ -
ἐλᾶτε ν᾿ ἀκοῦστε, παιδιά!
Τὸ λείψανο, ποῦχε γλυτώσει
ὁ Πρίαμος μὲ θρήνους, μὲ δῶρα,
ἐγύριζε ὀπίσω τὴν ὥρα
ποὺ πέφτει στὴν ὄψι τῆς γῆς
τὸ φῶς τὸ γλυκὸ τῆς αὐγῆς.

Ἐβγῆκαν μαζὶ τῆς θλιμμένης
Τρωάδας ἀπ᾿ ὅλα τὰ μέρη
γυναῖκες, παιδάκια καὶ γέροι,
θρηνώντας, νὰ ἰδοῦν τὸ κορμὶ
ποὺ χάνει γι᾿ αὐτοὺς τὴν ψυχή.
Κλεισμένο δὲν ἔμεινε στόμα
ἀπάνου στοῦ Μάρκου τὸ σῶμα.
Ἀπέθαν᾿ ἀπέθαν᾿ ὁ Μάρκος.
Μία θλίψη, μία ἄκρα βοή,
καὶ θρῆνος καὶ κλάψα πολλή.

Παρόμοια ἠχὼ θὰ λαλήσει,
τοῦ κόσμου τὴν ὕστερη μέρα,
παντοῦ στὸν καινούργιον ἀέρα.
Παρόμοια στοὺς τάφους θὰ ἐμβεῖ
νὰ κάμει καθένας νὰ ἐβγεῖ.

# data[].attributes.headline
Παναγιώτης Τσαμαδός Ελληνικός Υμνος Δ. Σολωμού

# data[].attributes.subject
Παναγιώτης Τσαμαδός Ελληνικός Υμνος Δ. Σολωμού

# data[].attributes.body
Δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτό το αφιέρωμα της ποίησης ο εθνικός μας ύμνος που έγραψε ο Δ. Σολωμός, ο εθνικός μας ποιητής, σε μουσική Ν. Μάντζαρου, και καθιερώθηκε ως ύμνος της Ελλάδας το 1865 .

Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή
σε γνωρίζω από την όψη
που με βία μετράει την γη

απ'τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά
και σαν πρώτα ανδρειωμένη χαίρω χαίρε ελευθεριά

# data[].attributes.headline
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΣΑΒΑΛΑΣ

# data[].attributes.subject
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΣΑΒΑΛΑΣ

# data[].attributes.body
Ω ΧΩΜΑΤΑ  ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ!

Άγγελου Σικελιανού

Χώμα Λευκαδίτικο,
πρωτόχωμα
τιτάνια ζύμη του κορμιού μου
του ίδιου μου του ακοίμητου μυαλού!

Χώμα Αιγινήτικο,
αλαφρό σαν αφρομύγδαλο
πηλέ που μου δροσίζεις την καρδιά
σαν τα λαγήνια σου
που κρυώνουνε τα καλοκαίρια το νερό!

Χώμα της Πελοπόννησος,
που θρέφεις άμετρα τα κυπαρίσσια,
από το πιο μικρό
που παίζει με τον αέρα ως σκύμνος λιονταριού
ώσμε το μεγαλύτερο που η μνήμη μου κρατεί!

Αργίτικο φλογάτο κοκκινόχωμα,
που καις στον ήλιο ως πυρωμένο σίδερο ―
κι ωστόσο σε φλογίζει ακόμα πιότερον η παπαρούνα!

Ω χώματα της γής μου,
μύρια κι αξεχώριστα σαν τα νερά

Η ποίηση του Σικελιανού και μέσα από τα βαθύτερα νοήματά της και πίσω από τους σοβαρούς προβληματισμούς της, μοσχοβολάει Ελλάδα, έχει πάντα τη γεύση του μελιού και του κρασιού, τη μυρωδιά του φλόμου και της ρίγανης, την καθαρότητα του νερού, την απέραντη γαλήνη, αλλά και την τρικυμιώδη μανία της θάλασσας, την αγνότητα του ξάστερου γαλανού ουρανού, τη φωτεινότητα και την αθώα ανταύγεια του άδολου ελληνικού τοπίου. Είναι ίσως ο μοναδικός ποιητής που στάθηκε σε κάθε σπιθαμή της γης μας τρεμάμενος, μυρίζοντας όπως το ζώο, ρωτώντας την κρυφά, σκάβοντας με το νου, που χώθηκε σαν το σπόρο μες στα σπλάχνα  της, που αγάπησε και ύμνησε το χώμα της και το κατάκτησε, όπως λέει ο ίδιος:

# data[].attributes.headline
ΚΑΣΚΑΝΤΑΜΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

# data[].attributes.subject
ΚΑΣΚΑΝΤΑΜΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

# data[].attributes.body
"Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε."

Στίχοι από το ποίημα του Καρυωτάκη "Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες..."
Κώστας Καρυωτάκης, 1896-1928, Έλληνας ποιητής

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.headline
Βασίλης Σκαζας

# data[].attributes.subject
Βασίλης Σκαζας

# data[].attributes.body
Κωνσταντίνος Καβάφης

Τα βασικά (για να κάνεις τον έξυπνο στις παρέες): Ζούσε στην Αλεξάνδρεια στις αρχές του περασμένου αιώνα. Αντλούσε πολλά από τα θέματά του από την αρχαία Ιστορία, μιλούσε όμως και πολύ για το έρωτα.

Το ποίημα:
η Ιθάκη
Πάντα στον νου σου να 'χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ' έδωσε τ' ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα 'βγαινες στον δρόμο.

Εμένα αυτό το ποίημα με άγγιξε, διότι είναι αισιόδοξο και με προτρεπει να βάζω στόχους, να προσπαθώ να τους πραγματοποιήσω όσες δυσκολίες κι αν συναντώ , κυρίως γιατί η διαδικασία, ο αγώνας, η προσπάθεια που θα καταβάλω μέχρι την κατάκτησή τους θα μου φανεί πολύ ωφέλιμη.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΙΘΑΚΗ - Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ- ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ

# data[].attributes.headline
ΤΖΙΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ

# data[].attributes.subject
ΤΖΙΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ

# data[].attributes.body
Η αγάπη έχει πολλά εμπόδια
Απλά και μόνο επειδή το μήνυμα μπορεί να μη ληφθεί ποτέ, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει να το στείλουμε

Η παραπάνω άποψη του Καβάφη μου άρεσε ιδιαίτερα, γιατί με έβαλε στην σκέψη του να δω ότι δεν πρέπει να τα παρατάω εύκολα και ότι δεν πρέπει να  έχω αρνητικές σκέψεις.

# data[].attributes.headline
Βαγγέλης Κουτσοδήμος

# data[].attributes.subject
Βαγγέλης Κουτσοδήμος

# data[].attributes.body
"Ο κλέφτης και πληγωμένος, αντιμετωπίζει με καρτερία το θάνατο, αλλ’ αναλογίζεται μετά πόνου, πόσο πικρό θα είναι το άγγελμα στους οικείους του, προπάντων στη μητέρα του." Αυτό αντικατοπτρίζει το παρακάτω ποίημα του επτανήσιου ποιητή Τυπάλδου.

Ο θάνατος του κλέφτη
(Ιούλιος Τυπάλδος)
Έχετε γεια, ψηλά βουνά και κρυσταλλένιες βρύσες,
χαράματα με τις δροσιές, νύχτες με το φεγγάρι,
και σεις, μαύρα κλεφτόπουλα, που στην Τουρκιά ετρομάξτε!
Αρρώστια δε με πλάκωσε και πηαίνω να πεθάνω,
κι αν πάρει βόλι το κορμί, πάλι, η ψυχή απομένει.
Μαύρο πουλάκι θα γενώ, μαύρο χελιδονάκι,
να ‘ρθω το γλυκοχάραμα να ιδώ που πολεμάτε,
και σα σχολάσει ο πόλεμος κι εβγεί τ’ αχνό φεγγάρι,
πάλι θε να ‘ρθω να σταθώ σ’ ένα κυπαρισσάκι
τα λίγα τα κλεφτόπουλα, που βρω στη γη να κλάψω,
μέσα στης νύχτας την ερμιά, στον ύπνο που κοιμούνται,
Ν’ ακούσουν οι μανάδες τους να τα μοιρολογήσουν.
-Για ιδές η θύρα του Πασά, και πάψε το τραγούδι!
Έχετε γεια, ψηλά βουνά, τρεχούμενα ποτάμια.
Αδέλφια, να με θάψετε σε μια ψηλή ραχούλα,
ν’ ακούω τ’ αηδόνια που ‘ρχονται και φέρνουν τον Απρίλη.

# data[].attributes.attachment_link.title
Κλέφτες 1821

# data[].attributes.headline
ΒΑΡΚΑΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

# data[].attributes.subject
ΒΑΡΚΑΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

# data[].attributes.body
Αν η γυναίκα είχε μορφή θεία...
Οι γυναίκες με ματιές αγγελικές,
με πρόσωπα δυναμικά,
άλλοτε με πόνο μέσα στα ζυγωματικά
και άλλοτε με χαρά στη δεύτερη ματιά.
Αν η ζωή τους έδινε μια άλλη μορφή
θα τις αποκαλούσαμε θεές
που δίνουνε ζωή και φέρνουνε πνοή
μέσα στο άπειρο του χρόνου, γεμάτες εκρήξεις δυνατές
που μόνο αυτές μπορούν να διαχειριστούν
και να μοιραστούν μόνο με την ψυχή τους
και να γεμίσουν την καρδιά τους.
Το ποίημα είναι αφιερωμένο στη γυναίκα που προσπαθεί μέσα από τους καθημερινούς της ρόλους να σταθεί όρθια.

# data[].attributes.headline
Αργύρης Αναστασίου

# data[].attributes.subject
Αργύρης Αναστασίου

# data[].attributes.body
Των Ελλήνων η ψυχή να την κατάκτησεις δεν μπορείς
και αν καταφέρεις τα εδάφη να τους πάρεις
για λίγο θα ναι, μετά από ένα χρόνο θα τα ξανά χάσεις
των Ελλήνων η ιστορία είναι πιο τρανή
από τον Λεωνίδα εώς τον Μακριγιάννη.

Αυτό το ποίημα εκφράζει την πίστη στο μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. Ελπίζω να φανώ αντάξιος των προγόνων μου...

# data[].attributes.headline
Αριάν Γκιώνη 

# data[].attributes.subject
Αριάν Γκιώνη 

# data[].attributes.body
Μη με βλέπετε μικρό
Έχω φλόγα στην καρδιά
Κι αγάπη πολύ πολύ
Την πατρίδα τη γλυκιά

Ήρωας στ’ αληθινά
Κάποια μέρα θα γενω
Κι αν η Ελλάδα χρειαστεί
Τ’ άρματα θε να ζω

Το ποίημα είναι αφιερωμένο στους ήρωες του 1821

# data[].attributes.headline
μαρια μπεκιαρη.         

# data[].attributes.subject
μαρια μπεκιαρη.         

# data[].attributes.body
ποιημα για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ήρωα του 21
"θα τον θαυμάζουμε όλοι πάντα"