# data[].attributes.body
Hossein Sadjadi Ghaemmaghami Farahani (Perzisch: حسین سجادی قائم‌مقامی فراهانی) (Arak, 12 december 1954), beter bekend onder het pseudoniem Kader Abdolah (Perzisch: قادر عبدالله), is een Perzisch-Nederlandse schrijver. In 1988 vestigde hij zich in Nederland.

Levensloop

Kader Abdolah groeide op in een religieuze familie, in een streek waar de islam streng werd nagevolgd. Zijn vader was een doofstomme tapijtrestaurateur met een verstandelijke beperking. De beperking van zijn vader zorgde ervoor dat Abdolah geen gemakkelijke jeugd had, omdat hij de vaderrol op zich moest nemen. Omdat hij hoopte ooit zijn betovergrootvader Qhaem Megham Ferahni na te volgen en schrijver te worden, verdiepte hij zich vanaf zijn twaalfde jaar in de Westerse literatuur. Hierdoor raakte hij ook geïnteresseerd in de Westerse samenleving. Die interesse werd nog verder gevoed tijdens het heimelijk luisteren naar Westerse radiostations en naar verzetszenders.

Aan de Universiteit van Teheran studeerde hij natuurkunde en studeerde hij in 1977 af. In die periode sloot hij zich aan bij een linkse politieke partij die zich verzette tegen het bewind van de sjah en later tegen dat van de ayatollahs. Hij schreef voor een illegaal blad en publiceerde in 1980 twee clandestiene verhalenbundels onder de naam Kader Abdolah met de titel Wat willen de Koerden zeggen?. Deze naam nam hij aan als eerbetoon aan twee vrienden, tevens studiegenoten en door de overheid geëxecuteerde partijleden: Kader en Abdolah. Eén van hen werd tijdens het bewind van sjah Mohammed Reza Pahlavi geëxecuteerd, de ander onder het regime van Khomeini.

Na zijn opleiding werkte hij als directeur van een emballagefabriek en zette hij zijn politieke activiteiten voort. Deze activiteiten resulteerden erin dat hij in 1985 uit Iran moest vluchten. Op uitnodiging van de Verenigde Naties kwam hij als politiek vluchteling naar Nederland. Hij belandde in 1988 in een asielzoekerscentrum in Apeldoorn en kreeg vervolgens een huis in Zwolle toegewezen. Daar ging Abdolah werken in een natuurhistorisch museum en in een conservenfabriek. In zijn boek Papegaai vloog over de IJssel beschrijft hij zijn persoonlijke ervaringen in en rond die stad en Zalk, Wilsum, 's-Heerenbroek en Veecaten. In 2003 verhuisde hij naar Delft.

In 2006 werd Abdolah gastschrijver aan de Universiteit Leiden. In het kader van die functie gaf hij werkcolleges en lezingen.

Abdolah maakte zich de Nederlandse taal eigen met behulp van onder meer de kinderboeken van Annie M.G. Schmidt en van Nederlandstalige poëzie. Worstelend met de taal begon hij zijn verhalen in het Nederlands te schrijven. In 1993 debuteerde hij met de verhalenbundel De adelaars, die meteen bekroond werd met de belangrijke debutantenprijs Het Gouden Ezelsoor.

Abdolah schreef van 1996 tot 2011 wekelijks een column in de Volkskrant onder het pseudoniem 'Mirza'. Mirza is in het Perzisch 'kroniekschrijver' en is ook de naam van Abdolah's betovergrootvader. Zijn laatste column voor de Volkskrant verscheen op 21 februari 2011. Sinds 2013 schrijft hij elke vier weken Kaders Kijk op 'Nederland en haar eigen aardigheden' voor tijdschrift Zin. Abdolahs werken gaan over het leven in en tussen twee culturen en over het leven in de diaspora.

Abdolah schreef het boekenweekgeschenk van 2011, met als thema 'curriculum vitae - geschreven portretten'. Zijn novelle droeg de titel De kraai.

Uitgeverij De Geus is al jarenlang de uitgever van het werk van Kader Abdolah. Met ingang van zijn roman 'Papegaai vloog over de IJssel' (2014) worden zijn boeken uitgegeven door uitgeverij Prometheus.

# data[].attributes.body
Manon Uphoff (Utrecht, 20 december 1962) is een Nederlands schrijfster, vooral bekend vanwege haar korte verhalen. Zij debuteerde in 1995 met de verhalenbundel Begeerte die werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs. Haar eerste roman Gemis (1997) werd genomineerd voor de Libris literatuurprijs.

Sinds 2004 is Uphoff redacteur van het literair tijdschrift De Revisor.

# data[].attributes.body
Volledige naam | Arnon Yasha Yves Grünberg
Pseudoniem(en) | Marek van der Jagt
Geboren | Amsterdam, 22 februari 1971

Jaren actief | 1990-heden
Bekende werken | Blauwe maandagen (1994)
Fantoompijn (2000)
De asielzoeker (2003)
Tirza (2006)

# data[].attributes.body
Rascha Peper geboren in Driebergen-Rijsenburg in 1949. Ze is overleden in Amsterdam in 2013. Haar werkelijke naam was Jenneke Strijland.

Strijland studeerde Nederlandse taal- en letterkunde in Amsterdam. Na haar studie werkte ze enige tijd als lerares. Ze verhuisde in 1983 vanwege het werk van haar partner naar Wenen. Daar begon ze met schrijven. In 1990 debuteerde ze met de verhalenbundel De waterdame. Haar eerste roman, Oesters, verscheen in 1991.

Enkele van haar boeken zijn in het Duits vertaald. De vertaling van Russisch blauw verscheen in 1997 onder de titel Russisch Blau. Van Oesters verscheen in 2002 een vertaling onder de titel Das Mädchen, das vom Himmel fiel; van Wie scheep gaat verscheen in 2006 een vertaling onder de titel Visions of Hanna.

Schrijfster Rascha Peper is zaterdag op 64-jarige leeftijd in haar huis in Amsterdam overleden aan alvleesklierkanker.

De afgelopen twee maanden is zij erin geslaagd thuis in haar eigen bed – een ziekenhuis is haar bespaard gebleven - de roman Handel in veren te voltooien. Vorige week verscheen de aankondiging van dit laatste boek van deze gedreven auteur van sterke romans en korte verhalen in de aanbiedingsfolder van uitgeverij Querido. De opleving die haar tot deze krachtproef in staat stelde, heeft haar de laatste maanden van haar leven intens gelukkig gemaakt.

# data[].attributes.body
Schets de samenleving en het leven in de tachtiger en negentiger jaren: het ik-tijdperk.

Het ik tijdperk is een  periode waarin de belangstelling sterk op het individueel en op het eigen belang is gericht.

gastarbeiders
In de periode van de wederopbouw en de florerende industrie kreeg Nederland behoefte aan extra arbeiders. Werkgevers en ook de overheid zelf zochten goedkope arbeidskrachten in Zuid-Europa en later Turkije en Marokko. Hoewel deze ‘gastarbeiders’ na een paar jaar zouden moeten terugkeren naar het land van herkomst, kregen zij steeds vaker permanente werkvergunningen. Ook mochten zij hun familie laten overkomen. Daarnaast werd asiel verleend aan politieke vluchtelingen en vóór en na de onafhankelijkheid van Suriname in 1975 kwamen er veel bewoners van deze voormalige kolonie naar Nederland. Door de komst van niet-Westerse immigranten is de veelkleurigheid van Nederland snel toegenomen. Nieuwkomers brachten ook eigen keuken, gebruiken, taal en religie met zich mee. Naast moskeeën zijn er sinds de jaren 80 hindoe- en islamitische basisscholen gekomen.

# data[].attributes.body
Petronella Maria oftewel Nelleke Noordervliet-Bol geboren in de volkswijk Crooswijk in Rotterdam in 1945. Is een Nederlands schrijfster.
Haar vader was automonteur, haar moeder huisvrouw. De achtergrond was rooms en rood. Ze kon goed leren en ging naar het gymnasium. Daarna studeerde ze Nederlands in Leiden. Daar hield ze zich vooral bezig met studententoneel en cabaret. Ze trouwde en kreeg twee dochters. Intussen studeerde ze in Utrecht cum laude af met als hoofdvak Moderne Letterkunde.
Nelleke Noordervliet is een schoonzus van de overleden televisieregisseur Rob Touber.
Door haar studie was ze in contact gekomen met het werk van Multatuli. Diens eerste vrouw Everdine Douwes Dekker-van Wijnbergen koos ze als onderwerp voor haar eerste roman: Tine of de dalen waar het leven woont. Dat debuut verscheen in 1987. Daarna schreef ze vele romans, novellen, verhalen, essays, toneel, een verhalend gedicht, geschiedenis, en columns. Aan de universiteiten van Leiden, Groningen, Delft, Berlijn en Parijs was ze gastschrijver.
Haar werk kenmerkt zich door een grote interesse voor het verleden. Ze schreef een aantal historische romans en boeken over geschiedenis, maar ook in de romans die in het heden spelen worden de figuren bepaald door hun verleden waaraan ze trachten te ontsnappen of waarmee ze in het reine moeten komen.
Meteen na de uitgave van haar eerste roman werd Noordervliet erkend als een van de belangrijkste hedendaagse Nederlandse schrijvers. In 2013 schreef Nelleke Noordervliet het Boekenweekessay, getiteld De leeuw en zijn hemd en publiceerde ze Schatplicht, een essaybundel over de actualiteit van het verleden en de historiciteit van het heden.

Haar laatst verschenen boek is Aan het eind van de dag, dat volgens NRC NEXT een 'uitstekende en bijzonder onderhoudende roman is geworden.' Dit verscheen in 2016.

# data[].attributes.body
Renate Dorrestein groeide op in een rooms-katholiek gezin in Amstelveen. Ze ging naar de nonnenschool en heeft het gymnasium gedaan hierna ging ze als leerling-journalist werken bij Libelle en Panorama. Haar werk werd heel persoonlijk door de vele reizen die ze moest maken en de ervaring die ze op deed. In 1977 werd ze een freelance schrijfster.

Als romancier debuteerde Dorrestein in 1983 met Buitenstaanders, daarvoor was ze al bekend van haar columns in onder andere Opzij, het parool en Viva.

Naast vele romans schreef Renate Dorrestein twee autobiografische boeken, in 1988, Het perpetuum mobile van de liefde over haar 'zelfmoordzusje' en in 1993, Heden ik over de ziekte ME die zich in 1991 bij haar aandient. De zelfmoord van haar zusje in 1979 is op haar persoonlijkheid en haar schrijverschap een grote invloed geweest, evenals de ziekte ME, die ruim tien jaar haar leven beheerste. Ze richtte in 1993 het ME-Fonds op ter bevordering van onderzoek naar ME/CVS. Het fonds moest echter door geldgebrek worden opgeheven in 2004.

In 1993 ontving ze de Annie Romeinprijs voor haar hele werk. Ze kreeg ook heel wat nominaties waaronder twee internationale.In 1997 schreef ze op uitnodiging van de CPNB het Boekenweekgeschenk onder de titel Want dit is mijn lichaam.

Met haar werk Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor (2006) had Dorrestein een primeur: op haar initiatief was achterin reclame opgenomen van een product voor vrouwen in de overgang.

Renate Dorrestein schreef het Boekenweekessay 2008 "Laat me niet alleen".
In 2013 was ze aan de ontwikkeling van een app bezig.

# data[].attributes.body
BOEK OVER OEK DE JONG

Het leven volgens Oek de Jong is gewijd aan een levensbeschouwelijke lectuur van zijn werk, waarbij literaire, filosofische en religieuze aspecten aan de orde komen.
Natuurlijk komt de schrijver zelf aan het woord. Verder zijn er essays van NRC-redacteuren en neerlandici Elsbeth Etty en Marjoleine de Vos, neerlandici Jaap Goedegebuure en Wilbert Smulders, literatuurwetenschappers Henk Hillenaar en Tjerk de Reus, theologen Inigo Bocken, Johan Goud en Kees van der Kooi, en filosofen Marc De Kesel, Renée van Riessen en Jacques De Visscher.

# data[].attributes.body
Hij bezocht het Groen van Prinstererlyceum in Vlaardingen en studeerde biologie aan de Rijksuniversiteit Leiden, waar hij in 1978 promoveerde op het proefschrift A study of a short term behaviour cycle: Creeping through in the three-spined stickleback[2]. Hij werkte daarna als etholoog. Tot zijn overige wetenschappelijke publicaties behoren Ratten (1973) en De stekelbaars (1978).

In zijn studententijd brak 't Hart met het christelijke geloof. Hij heeft in zijn werk het geloof herhaaldelijk sterk polemisch behandeld en zet zich met name af tegen het monotheïsme. Vooral zijn twee bundelingen 'alternatieve Bijbelstudies' Wie God verlaat heeft niets te vrezen en De bril van God zijn hier voorbeelden van. Ook in zijn romans en verhalen is vaak een zowel nostalgische als afwijzende houding te bemerken met betrekking tot zijn gereformeerde jeugd.

Maarten 't Hart (1979)

Als schrijver debuteerde hij in 1971 onder het pseudoniem Martin Hart met Stenen voor een ransuil, bij De Arbeiderspers, een uitgeverij die hij trouw is gebleven. Zijn doorbraak kwam in 1978 met de roman Een vlucht regenwulpen. Veel werken bevatten autobiografische elementen en verwijzen naar zijn jeugd in christelijk Maassluis (in het bijzonder de gereformeerde zuil), zijn ervaringen als bioloog en zijn voorliefde voor klassieke muziek, literatuur en zijn onafhankelijke geest.

't Hart heeft zich regelmatig bediend van polemiek, onder meer tegen de feministische beweging (bijvoorbeeld in De vrouw bestaat niet) en literatuurrecensenten (zoals in De som van misverstanden). Hij kan hierin buitengewoon fel betogen. Hij verkent graag de grenzen tussen literaire overdrijving en persoonlijke aanval. Een van de doelwitten van zijn publieke aanvallen was jarenlang de man die hem ooit had laten zakken voor zijn rijexamen.

In 1991 baarde 't Hart veel opzien door op het Boekenbal uit de kast te komen als travestiet. In de jaren 90 trad hij af en toe publiekelijk op als "Maartje" in vrouwenkleding, maar omstreeks 2000 is hij daarmee gestopt. Over zijn voorkeur voor vrouwenkleding schreef Mensje van Keulen het boek Geheime dame (1992).

In 2004 stelde hij zich beschikbaar als lijstduwer van de Partij voor de Dieren voor de Europese verkiezingen, maar toen de Kiesraad eiste dat personen op de kieslijst over een geldig paspoort beschikken, zei 't Hart dat hij om principiële redenen weigerde dat aan te vragen. Ook bij de Tweede Kamerverkiezingen 2006 was hij lijstduwer van de Partij voor de Dieren, maar nam daarvan al snel openlijk afstand omdat de fractievoorzitter Marianne Thieme en het Eerste Kamerlid Niko Koffeman belijdend lidmaat waren van de Zevendedagsadventisten.

# data[].attributes.body
Ronald Edgar Giphart

Ronald Edgar Giphart (Dordrecht, 17 december 1965) is een Nederlandse schrijver. Hij werd bekend met boeken als Ik ook van jou (1992) en Phileine zegt sorry (1996).

Biografie

Ronald Giphart werd op 17 december 1965 geboren te Dordrecht, als zoon van een huisvestingsambtenaar en Wijnie Jabaaij, die later Kamerlid zou worden voor de PvdA. Hij heeft één zus: Karin. Zijn ouders scheidden toen Giphart 11 was. Hij ging met zijn vader in Soest wonen en verhuisde in 1987 naar Utrecht, waar hij Nederlands ging studeren. Na drie jaar brak hij zijn studie af. Tijdens zijn werk als nachtportier begon hij te schrijven. Giphart debuteerde in 1992 met Ik ook van jou. Hij schreef daarna nog diverse romans en was redacteur van het literair tijdschrift Zoetermeer.

Giphart publiceert in uiteenlopende tijdschriften, waaronder het NS-tijdschrift Rails, waarvan hij enige tijd hoofdredacteur was. Hij schrijft ook onder het pseudoniem Arnold Hitgrap (anagram).

In 1998 maakte hij samen met Joost Zwagerman de literaire theatershow Hamerliefde, die in 2000 wegens succes werd verlengd. In datzelfde jaar was hij lijstduwer voor de lokale partij Leefbaar Utrecht.

In 2003 was zijn novelle Gala boekenweekgeschenk. Sommige christelijke boekhandels weigerden het geschenk te verstrekken vanwege de godslasterlijke taal, het voorkomen van overspel en bedrog. De Bond tegen vloeken protesteerde tegen de islamgrievende scènes in het boek [1]. Gedurende een zaterdag was Gala geldig als 2e-klastreinkaartje voor treinreizen binnen Nederland.

Hij treedt ook op in het theater; in het seizoen 2005/2006 met Bart Chabot en Martin Bril in het programma Giphart en Chabot met Bril.

De schrijver zit de jury van de Grote Jongerenliteratuur Prijs voor.

Ook schrijft Giphart columns voor de Volkskrant en voor het tijdschrift KIJK.

Giphart is in 1997 getrouwd en heeft twee zonen en een dochter.

# data[].attributes.body
Van der Heijden is een autobiografisch schrijver. Binnen zijn verhalen en romans is het eigen leven van de schrijver te herkennen. Dit maakt dat het gehele oeuvre met elkaar verbonden is. Dat wil echter niet zeggen dat gebeurtenissen en personen in zijn werk een getrouwe afspiegeling zijn van zijn eigen leven: hij gebruikt deze vrij, om ze te combineren met fictie, filosofische uitweidingen en een treffende sfeertekening van de Nederlandse sociale en culturele geschiedenis vanaf de jaren vijftig.

Van der Heijden wordt wel eens gezien als de vertegenwoordiger van een generatie die na de oorlog opgroeide; dit in tegenstelling tot schrijvers als Harry Mulisch, Willem Frederik Hermans en Jan Wolkers die de Tweede Wereldoorlog tot een belangrijk motief in hun werk maakten.

Kern van het oeuvre van Van der Heijden is de cyclus 'De tandeloze tijd'. Kenmerkend is dat deze oorspronkelijk bedoeld is als trilogie, maar veel omvangrijker werd. (Het loopt vaak anders met de bedoelingen van Van der Heijden. Zo zijn er al jaren vooraankondigingen van nieuwe romans die maar niet verschijnen, of groeien hoofdstukken soms uit tot complete romans.)

De schrijver is inmiddels alweer een nieuwe ambitieuze cyclus gestart, Homo duplex, over een naamloze God die naar de aarde is gekomen om een wereldrevolutie te beginnen. Hoewel er nog geen gerangschikt deel van de cyclus is gepubliceerd, is er wel een omvangrijke proloog uitgekomen, De Movo Tapes en de sleutelboeken Drijfzand Koloniseren en Mim. In maart 2007 verscheen het nader in de cyclus te plaatsen deel Het schervengericht. Binnen deze cyclus zijn er meer werken gepland.

Daarnaast publiceert hij tussendoor ook 'los' autobiografisch werk, onder andere in de vorm van dagboekaantekeningen en requiems, bijvoorbeeld over zijn vader, Asbestemming, en over zijn moeder, Uitdorsten. Van der Heijden publiceerde aanvankelijk onder het pseudoniem Patrizio Canaponi (waaronder de verhalenbundel Een gondel in de Herengracht en de roman De draaideur). Een tijdlang wenste hij als schrijver A.F.Th. genoemd te worden, maar ook daarvan lijkt hij in 2008 weer afgestapt.

# data[].attributes.body
Van Dis had een moeilijke jeugd die zijn schoolprestaties beínvloedde.    Hij ging naar de MULO, de kweekschool en de HBS in Hilversum. De maand augustus 1964 bracht hij door op de Outward Bound School in Renesse. Hij initieerde de schoolkrant "de Blaer" en voerde deze als eindredacteur uit, met Cees Breure, redacteur en Henk Jansen, illustrator. Zijn roman Zilver (1988) herinnert aan de grote indruk die deze opleiding op hem maakte. Daarna ging hij naar Amsterdam om Neerlandistiek te studeren aan de Universiteit van Amsterdam. Ook studeerde hij in 1973-74 aan de universiteit van Stellenbosch in Zuid-Afrika. Zijn doctoraalexamen deed hij 1978 in de Nederlandse en Zuid-Afrikaanse Letterkunde. In de Zuid-Afrikaanse taal herkende hij veel van het Petjo dat vroeger voor de grap bij hem thuis werd gesproken: kromtaal met veel verkeerd gelegde klemtonen. Ook de beladenheid van huidskleur in de Zuid-Afrikaanse literatuur herkende hij. Hij studeerde in 1979 af met een doctoraalscriptie getiteld Om te vlieg: van bron tot boek, een onderzoek naar verschillen en overeenkomsten in een prozatekst van Breyten Breytenbach.

# data[].attributes.headline
5. Wanneer en waarom ontstond het feminisme?

# data[].attributes.subject
5. Wanneer en waarom ontstond het feminisme?

# data[].attributes.body
Algemeen
In het westen kent het feminisme een lange geschiedenis. De wereldoorlogen hebben grote invloed gehad. Doordat mannen aan het front moesten vechten, werden door gebrek aan mannelijke arbeiders, vrouwen aan het werk gezet in fabrieken. Na de oorlog weigerden vrouwen hun vrijheid en zelfstandigheid op te geven en terug te gaan naar het "aanrecht".
Feminisme – Latijnse woordstam femina = vrouw – is de verzameling maatschappelijke en politieke stromingen of bewegingen die ongelijke (machts-)verhoudingen tussen mannen en vrouwen kritisch analyseren en vrouwenemancipatie nastreven. De sociale beweging die dit nastreeft is de vrouwenbeweging. Verschillen tussen mannen en vrouwen die mannen direct of indirect bevoordelen, dienen in deze maatschappijopvatting te worden opgeheven. Het feminisme komt op voor vrouwenbelangen, streeft juridische en feitelijke opheffing na van ongelijkheden tussen mannen en vrouwen, ijvert voor lichamelijke autonomie voor vrouwen en het op een gelijkwaardige en evenwichtige manier onder de aandacht brengen van onderwerpen die belangrijk zijn voor vrouwen en strijdt tegen huiselijk en seksueel geweld. Het feminisme kent vele stromingen die op elkaar bouwen en ook stromingen met tegengestelde visie, hoewel men het over de grote lijn wel eens is

Het feminisme heeft drie golven gekend:
Eerste feministische golf: Aan het eind van de 19e eeuw werd vooral gestreden voor het vrouwenkiesrecht, met onder andere Wilhelmina Drucker in Nederland. In België stond Marie Popelin voor het burgerlijk feminisme, Emilie Claeys voor het socialistisch feminisme. Deze laatste richtte samen met Nellie van Kol de Hollandsch-Vlaamsche Vrouwenbond op.
- Aletta Jacobs:
De Eerste feministische golf was de periode van 1880 tot 1920 waarin de vrouwenemancipatie in de eerste plaats gericht was op het verwerven van vrouwenkiesrecht. Een andere doelstelling was de toelating tot het universitair onderwijs.
Tweede feministische golf: Vanaf de jaren zestig van de 20e eeuw werd vooral gestreden voor de seksuele en financiële mogelijkheden voor vrouwen. De grote studie van Simone de Beauvoir, De tweede sekse (1949), was een belangrijke bron van inspiratie voor deze golf. Het boek van de Amerikaanse Betty Friedan The Feminine Mystique was aanleiding voor Joke Smits artikel "Het onbehagen bij de vrouw" wat algemeen wordt beschouwd als het begin van de tweede golf in Nederland.
Kiesrecht en universitair onderwijs betekenden niet dat vrouwen volwaardig deel uitmaakten van de samenleving. De cultuur was vooral ingericht rond het kostwinnersmodel waarbij maar weinig getrouwde vrouwen deel uitmaakten van de arbeidsmarkt. Maar weinig vrouwen waren dan ook economische zelfstandig. Tijdens de tweede golf werden recht op betaald werk en deelname aan het maatschappelijke leven dan ook belangrijke speerpunten, evenals het recht op abortus. In 1949 verscheen De tweede sekse van Simone de Beauvoir. Beauvoir stelde dat de positie van de vrouw al sinds de eerste feministische golf niet meer verbeterd was en dat er een einde moest komen aan de economische afhankelijkheid van de vrouw. Dit zou ook de man ten goede komen omdat iedereen meer vrijheid geniet in een wereld waarin man en vrouw gelijkwaardig zijn.
Derde feministische golf: Vanaf de jaren negentig van de twintigste eeuw kwamen er stromingen op die zich benoemden tot derde feministische golf. Onder deze en andere noemers presenteerden zich diverse nieuwe en vernieuwende stromingen in het feminisme.
Powerfeminisme; verzet zich tegen veronderstelde slachtofferhouding van feminisme. Hieronder valt ook Girl Power. Feministen van de tweede golf vermoedden dat deze stroming berust op een onjuiste analyse van, dan wel te weinig beschikbare informatie over, de eerdere golven. Feministische bewegingen onder migrantenvrouwen die strijden tegen cultureel en/of religieus gemotiveerde achterstelling van vrouwen afkomstig uit bijvoorbeeld het Caribische gebied, Somalië, Turkije en Marokko. Stromingen van zelfbestemming bij jonge allochtone vrouwen. Vooral vrouwen wier persoonlijk leven zich in een orthodoxe islamitische cultuur afspeelt protesteren tegen heersende ideeën waardoor zij stelselmatig worden tegengewerkt bij het willen uitdrukken van hun eigen identiteit. Hoe heviger deze discussie wordt gevoerd, hoe sterker deze jonge vrouwen zich manifesteren om duidelijk te maken dat zij het zelf zijn die ervoor kiezen binnen een bepaalde (islamitische) traditie te blijven.

# data[].attributes.body
Benali werd geboren in Marokko, maar kwam op vierjarige leeftijd naar Rotterdam. Benali schrijft behalve romans en toneel ook artikelen en recensies voor onder meer Algemeen Dagblad, de Groene Amsterdammer, Esquire, de Volkskrant en Vrij Nederland. Voor zijn romandebuut Bruiloft aan zeewerd hij in 1997 genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs, die hij in 2003 kreeg voor zijn tweede roman, De langverwachte.

Tijdens de Israëlisch-Libanese Oorlog in 2006 verzorgde Benali voor Vrij Nederland een weblog vanuit Libanon, waar hij bij het uitbreken van de oorlog toevallig verbleef.

# data[].attributes.body
Oek de Jong

Oek de Jong is de schrijver van een oeuvre van romans, verhalen en essays. Zijn bekendste boeken zijn de romans Opwaaiende zomerjurken, Cirkel in het gras, Hokwerda’s kind en Pier en oceaan. Van zijn werk werden ruim 500.000 exemplaren verkocht, het werd in negen landen vertaald en bekroond met de Reina Prinsen Geerligsprijs, F. Bordewijkprijs (2x), Busken Huetprijs en de Gouden Uil. Daarnaast werd hij viermaal genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en Gouden Uil.

In Opwaaiende zomerjurken wordt in drie episoden de groei naar volwassenheid van Edo Mesch beschreven. Het kind met zijn moeder, in een eeuwigdurende zomer op het platteland van de jaren vijftig. De puber, op een van de Zeeuwse eilanden, in een wurgende driehoek met een tante en een oom, zich vastklampend aan het beeld van een filosofisch syteem dat de wereld doorgrondelijk moet maken.

Oek de Jong (1952) studeerde kunstgeschiedenis. Hij was redacteur bij De Revisor en doceerde aan de universiteiten van Leiden en Berlijn. In 1977 debuteerde Oek de Jong met een verhalenbundel. Zijn doorbraak was in 1979 met de roman Opwaaiende zomerjurken, waarvoor hij de F. Bordewijkprijs kreeg, gevolgd door het even succesvolle Cirkel in het gras. In 1993 verscheen zijn novelle De inktvis. De verzameling essays Een man die in de toekomst springt, waarvan de tweede vermeerderde druk in 2004 verscheen, werd bekroond met de Busken Huetprijs.

Het werk van Oek de Jong werd onder andere vertaald in Duitsland en Scandinavië; Een Kreis im Gras, verschenen bij Piper Verlag in München, kreeg lovende kritieken. In oktober 2002 verscheen de roman Hokwerda’s kind die bijzonder goed ontvangen werd. Het werd in België genomineerd voor de Gouden Uil en in Nederland voor de Libris Literatuurprijs. Vertalingen verschenen in Duitsland, Frankrijk en Denemarken.

Oek de Jongs dagboek De wonderen van de heilbot verscheen in 2006. In 2012 verscheen Brief aan een jonge Atlas, met zes onbekende, autobiografische teksten uit het begin van Oek de Jongs schrijverschap.

De roman Pier en oceaan uit 2012 stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs en werd bekroond met de Gouden Uil, de F. Bordewijkprijs en de Zeeuwse Boekenprijs. In 2013 verscheen Wat alleen de roman kan zeggen. De Jong gaat in dit essay op zoek naar het unieke en het onvervangbare van de roman. Zijn roman Het visioen aan de binnenbaai verscheen in oktober.
In 'Pier en oceaan' beschrijft Oek de Jong de geschiedenis van Abel Roorda, zijn ouders en grootouders én de grote verandering die Nederland onderging in de periode tussen de Hongerwinter van 1944 en de komst van de grote welvaart in de jaren zestig. De roman speelt zich af in Amsterdam en op het Friese en Zeeuwse platteland, destijds nog de 'diepe provincie'. De aangrijpende huwelijksscènes van Abels vader en moeder tonen de liefde in een verdwenen tijd. Pier en oceaan is de roman van het Hollandse water: van roerloze veenplassen tot de zee die door de paalhoofden op de Zeeuwse stranden stuift. Abel Roorda zoekt het water, net als zijn vader en grootvader. Pier en oceaan is de roman van het grote verlangen.

# data[].attributes.body
Wieringa bracht een belangrijk deel van zijn jeugd door op de Antillen. Hij studeerde geschiedenis in Groningen en journalistiek in Utrecht.

Hij publiceerde drie romans, alvorens hij in 2005 doorbrak naar een groter publiek met zijn ontwikkelingsroman Joe Speedboot.

# data[].attributes.body
Joost Zwagerman

Johannes Jacobus Willebrordus (Joost) Zwagerman (Alkmaar, 18 november 1963 – Haarlem, 8 september 2015) was een Nederlands schrijver. Behalve fictief proza (romans, novelles en verhalen) schreef hij ook poëzie, essays en columns.

Biografie

Zwagerman was het kind van ouders die in het onderwijs werkzaam waren. Als dertienjarige was hij al met teksten bezig en maakte hij een handgeschreven en geïllustreerd tijdschriftje, de Zwagergids.[1] Dit stelde hij samen uit teksten en foto's die hij uit de VARAgids haalde en vervolgens naar zijn eigen ideeën bewerkte.

Zwagerman ging naar de Rijksscholengemeenschap Noord-Kennemerland in Alkmaar. Na afronding daarvan ging hij naar de Pedagogische Academie. Hij studeerde ook nog Nederlandse taal- en letterkunde, maar stopte daar voortijdig mee. In zijn studententijd schreef hij al diverse artikelen. Na zijn studie volgde hij een cursus creatief schrijven bij Oek de Jong

Joost Zwagerman trouwde met een jeugdvriendin met wie hij drie kinderen kreeg. Hij woonde vanaf 1984 in Amsterdam en vanaf december 2012 in Haarlem.

Dood

Zwagerman leed aan een auto-immuunziekte, de ziekte van Bechterew,[2] en aan depressies. Op 8 september 2015 maakte zijn uitgeverij De Arbeiderspers bekend dat Zwagerman op 51-jarige leeftijd in zijn woonplaats Haarlem een eind aan zijn leven had gemaakt.[3] Hij werd begraven nabij Lucebert aan de Algemene begraafplaats in Bergen.

Werk

Romans

Joost Zwagerman debuteerde in 1986 met de roman De houdgreep, die door Carel Peeters in Vrij Nederland werd bestempeld als 'het meestbelovende debuut sinds jaren'. Zijn doorbraak naar een breed publiek kwam met de roman Gimmick! (1989), die in 1996 voor het theater bewerkt werd door Theatergroep De Kwekerij. Het boek geeft een beeld van de trendy uitgaanscultuur en kunstenaarswereld van Amsterdam, waar hij in die tijd veel in verkeerde. In 1991 verscheen de roman Vals licht, die werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs en in 1993 werd verfilmd door Theo van Gogh. Ook De buitenvrouw (1994) bereikte de longlist van de AKO Prijs. De buitenvrouw beschrijft een liefde in multiculturele tijden. Nadien volgden de romans Chaos en Rumoer en Zes Sterren. In 2010 verscheen van Zwagerman de novelle Duel als Boekenweekgeschenk.

Gedichten

Zwagerman was ook dichter. Zijn eerste dichtbundel Langs de doofpot verscheen in 1987. Zijn recentste bundel Roeshoofd hemelt uit 2005 werd in 2007 bekroond met de driejaarlijkse Paul Snoek Poëzieprijs van het stadsbestuur van Sint-Niklaas. Deze bundel beleefde vier herdrukken.

Essays

Zwagermans essaybundels Pornotheek Arcadië (2000) en Het vijfde seizoen (2003) bereikten de longlist van de Gouden Uil en de AKO Literatuurprijs. NRC Handelsblad typeerde Zwagerman als 'een van de best schrijvende essayisten van dit moment'. Ook Alles is gekleurd bereikte de longlist van de AKO Literatuurprijs. Alles is gekleurd werd een bestseller in het genre. Zwagermans essaybundel Transito (2006) bereikte in 2007 de shortlist van de AKO Literatuurprijs.

Columnist en presentator

Zwagerman was ook actief als columnist, van 1998 tot 2001 voor de Volkskrant en in 2001 en 2002 voor NRC Handelsblad. In 2003 en 2004 was hij presentator van het VPRO-televisieprogramma Zomergasten, waarin hij onder anderen Ayaan Hirsi Ali ontving, die in dat programma haar controversiële film Submission liet vertonen. Daarnaast maakte hij in 1998 met collega-schrijver Ronald Giphart een theatertournee, die in 2000 een reprise beleefde.

Schrijversestafette

Joost Zwagerman (tweede van rechts) met collega-schrijvers Ellen Ombre en Michiel van Kempen (op de rug gezien) in 2002

In 2000 publiceerden negen toonaangevende oudere auteurs, onder wie Gerrit Komrij, Harry Mulisch, Adriaan van Dis en Marga Minco, een schrijversestafette getiteld 'De schrijver'. De negen schrijvers van de oudere generatie kozen Zwagerman als schrijver van de jongere generatie om het feuilleton af te ronden. De schrijversestafette resulteerde in het boek De Schrijver (De Bezige Bij, 2000).

Gastschrijver en bloemlezer

Zwagerman was in 1998 gastschrijver aan de Rijksuniversiteit Groningen en in 2003 gastschrijver aan de Universiteit Leiden. In 2005 stelde hij de bloemlezing De Nederlandse en Vlaamse literatuur vanaf 1880 tot nu samen. In 2006 verzorgde hij aan de Radboud Universiteit Nijmegen de Frans Kellendonklezing. Eerdere sprekers in deze lezingenreeks waren onder anderen Oek de Jong en Kees Fens.

Pamflettist

Zwagerman ontwikkelde zich de laatste jaren steeds meer tot een politiek geëngageerd columnist en pamflettist; zo publiceerde hij in 2007 het pamflet De schaamte voor links, waarin hij de ontwikkelingen sinds de jaren zestig bij links Nederland, maar bij de PvdA in het bijzonder, op de mestvaalt van de geschiedenis werpt en voorstelt terug te keren naar de oude sociaaldemocratische idealen van volksverheffing en sociale cohesie. Een fusie tussen PvdA en SP zou dan denkbaar worden. Dit pamflet trok binnen en buiten de PvdA de nodige aandacht.

Beeldende kunst

Sinds 2010 schreef hij in de Volkskrant een wekelijkse rubriek over beeldende kunst en literatuur, getiteld 'Zwagerman kijkt' ofwel 'Zwagerman leest'. Hij trad geregeld op in het televisieprogramma De Wereld Draait Door, waarin hij sedert 2011 maandelijks een item had waarin hij vertelde over kunst.

Gastcurato

In 2012 was Zwagerman gastcurator van het Museum of the Image (MOTI) in Breda en stelde hij de tentoonstelling Rollercoaster samen. In 2013 opende in Gemeentemuseum Den Haag de tentoonstelling De ruimte trilt een pennenstreek, met beelden van Pieter Bijwaard en Harald Vlugt en gedichten van Zwagerman zelf. De tentoonstelling stond in het teken van Zwagermans vijftigste verjaardag in november 2013. In 2014 maakte Zwagerman voor het Teylers Museum de tentoonstelling Zwagerman kiest, vernoemd naar 'Zwagerman kijkt' in de Volkskrant, zijn rubriek over beeldende kunst.

Laatste werk

In april 2015 werd bekend dat Zwagerman zou vertrekken bij uitgeverij De Arbeiderspers en de overstap zou maken naar uitgeverij Hollands Diep. Het eerste boek van de schrijver bij Hollands Diep zou naar verwachting in 2017 verschijnen.[4] Op de dag van zijn overlijden in september 2015 kwam zijn non-fictietitel De Stilte van het Licht uit bij De Arbeiderspers.

# data[].attributes.body
Tim Krabbé

Hans Maarten Timotheus (Tim) Krabbé (Amsterdam, 13 april 1943) is een Nederlands schrijver en schaker. Naast romans schreef hij verschillende boeken over zijn twee grootste passies: schaken en wielrennen.

Familieleden en opleiding

Tim Krabbé is geboren op 13 april 1943, in een creatieve familie. Zijn vader Maarten Krabbé en grootvader Hendrik Maarten Krabbé waren bekende kunstschilders. Zijn broer Jeroen Krabbé is acteur, regisseur en kunstschilder, zijn halfbroer Mirko Krabbé een multimediakunstenaar en ontwerper en zijn moeder, Margreet Reiss (1914-2002), was filmvertaalster en schrijfster.

Hij voltooide in 1960 de HBS-B aan het Spinoza Lyceum in Amsterdam en studeerde enige tijd psychologie aan de Universiteit van Amsterdam. Krabbé is getrouwd geweest met Liz Snoijink, met wie hij een zoon heeft. Naast schrijven en schaken heeft hij wat geacteerd (onder andere in het satirische VARA-programma Hadimassa).

Schrijver

Krabbé was aanvankelijk vooral actief als journalist (onder andere voor Vrij Nederland). Na enige inspanningen werd 'H.M.T.K.' redacteur van het studentenweekblad Propria Cures, waarvan hij ook al gastredacteur was geweest. Al snel werd hij schrijver van beroep. Sinds 1967 leeft hij van de pen. In dat jaar debuteerde hij met De werkelijke moord op Kitty Duisenberg. Het boek is nooit herdrukt.

Krabbé liet zich voor zijn literaire werk inspireren door Willem Frederik Hermans. In meerdere boeken komt de semi-journalistieke stijl van de nieuw-realisten terug. Anderzijds kan een deel van Krabbé's werk ook neoromantisch genoemd worden. Een voorbeeld hiervan is Kathy’s dochter. Zijn romans zijn in zestien talen vertaald. In totaal schreef hij 28 boeken. Vier boeken zijn verfilmd. Zijn grootste succes is Het Gouden Ei, dat gaat over de zoektocht van een man naar het lot van zijn vriendin nadat die spoorloos verdwijnt bij een Frans benzinestation. Het boek werd verfilmd door George Sluizer. Spoorloos, naar Het gouden ei won het Gouden Kalf 1988 voor de beste Nederlandse film. De film wordt nog steeds vertoond in Amerika. In 1993 werd daar een remake gemaakt onder de titel The Vanishing.

De grot werd in 2001 verfilmd door Martin Koolhoven, die daarmee een Gouden Kalf won. Voor beide films schreef Tim Krabbé zelf het scenario. Met zijn roman Vertraging won hij in 1995 de Gouden Strop. Toch wil Krabbé niet als misdaadauteur worden beschouwd. Bij de aanvaarding van de prijs maakte de schrijver duidelijk dat hij niets met misdaadromans te maken heeft of wil hebben, dat Vertraging geen misdaadboek is en dat hij de prijs alleen aanvaardde vanwege de spanning die het boek oproept.

Krabbé's genres zijn: poëzie, roman, novelle, kortverhaal, column, essay en biografie. Tim Krabbé is de auteur van het 74ste Boekenweekgeschenk, Een Tafel vol Vlinders, dat in de Boekenweek van 2009 verscheen.

# data[].attributes.body
Doeschka Meijsing werd geboren onder de naam Maria Johanna Meijsing in Eindhoven.  Ze vertrok naar Amsterdam toen ze Nederlands en literatuurwetenschap ging studeren aan de Universiteit van Amsterdam. In die tijd schreef ze verhalen en gedichten en op 22 jarige leeftijd debuteerde ze in het literaire tijdschrift Podium. . In 1978, ze had toen al drie boeken gepubliceerd, trad ze toe tot de redactie van de boekenbijlage van Vrij Nederland en in 1989 werd ze literatuurredacteur van opinieblad Elsevier.

Ze schreef zo’n 20 boeken waaronder verhalen, romans, gedichten en essays. Met  haar jongere broer, Geerten Meijsing schreef ze in 2005 Moord & doodslag. Voor haar werk  ontving ze verschillende prijzen waaronder de Annie Romeinprijs in 1997 voor haar gehele oeuvre en in 2008 werd Over de liefde met meerdere prijzen bekroond: AKO Literatuurprijs, F. Bordewijkprijs en Opzij Literatuurprijs.
Doeschka Meijsing schreef een aanzienlijk en respectabel oeuvre bij elkaar.

In haar boek, Over de liefde (2008), waarmee ze volgens sommigen pas echt doorbrak. roept Meijsing dezelfde onherroepelijkheid op als in haar eerst roman Robinson. In Over de liefde begint Meijsing de derde alinea met: ‘Iemand had, buiten mijn weten, mijn leven overhoop geschopt en mijn toekomst aan diggelen.’ In die sfeer opende ze ook haar eerste roman (Robinson): ‘En plotseling was alles anders dan vroeger.’ De onomkeerbaarheid van het lot, al doe je nog zo je best, het neemt je altijd onverwacht te grazen. Haar personages zijn immer zoekende en worstelen met de werkelijkheid maar gingen er nooit aan onderdoor. Op 30 januari bepaalde het lot anders en overleed Doeschka Meijsing na een zware operatie. Een belangrijk schrijfster is heengegaan. Haar boeken blijven,  rechtop in de boekenkast en hopelijk zullen veel van haar titels een herdruk beleven.

# data[].attributes.body
Wat zijn de kenmerken van een postmodernistische roman?

De postmoderne of postmodernistische literatuur is de manifestatie van het postmodernisme in de literatuur. Het gaat om een intellectuele beweging die zich in de tweede helft van de twintigste eeuw vanuit de Verenigde Staten en Frankrijk in de hele westerse wereld verspreidde als een tegenbeweging tegen de literatuuropvattingen van de modernisten.

Postmodernistische literatuur is zowel een voortzetting van de experimenten door schrijvers uit de modernistische periode (met kunstgrepen als fragmentarisch schrijven, paradox, verschillende vertellers, etc.) als een reactie ertegen. Postmoderne literatuur, net zoals het postmodernisme als geheel, is moeilijk te definiëren. Er is namelijk weinig consensus over de exacte kenmerken, de reikwijdte en het belang van de postmoderne literatuur. Gemeenschappelijke kenmerken zijn doorgaans in overeenstemming met wat door Jean-François Lyotard in de narratologie het 'meta-verhaal' en het 'kleine verhaal' wordt genoemd, Jacques Derrida's concept van 'spel', en Jean Baudrillard's simulacra. Bijvoorbeeld: waar de modernistische auteur nog op zoek gaat naar betekenis in een chaotische wereld, ontwijkt de postmoderne auteur op een vaak speelse manier de mogelijkheid van betekenis. De postmoderne roman is dan ook vaak een parodie op deze zoektocht.

Dit wantrouwen in totaliserende mechanismen - de poging om een samenhangend totaalbeeld van de werkelijkheid te schetsen - strekt zich zelfs uit tot de auteurs zelf. Met deze typische vorm van metafictie, waarbij de grens tussen impliciete en expliciete metafictie niet meer scherp is, trachten de postmoderne auteurs de problematische relatie tussen realiteit en fictie consequent bloot te leggen, door de wereld die zij in hun boeken beschrijven expliciet voor stellen als een fictieve wereld. Dit meta-niveau verklaart waarom postmoderne romans vaak moeilijk te lezen zijn: niet datgene wat verteld wordt staat centraal, maar het vertellen zelf. In deze roman wordt met allerlei literaire kunstgrepen de eenduidigheid (de enige controlerende stem) van de verteller ondergraven. Op deze manier staat de postmodernistische literatuur tevens lijnrecht tegenover de literatuur van het realisme.

Het onderscheid tussen hoge en lage cultuur wordt ook aangevallen door aanwending van de pastiche. Hierbij worden meerdere culturele elementen gecombineerd, met inbegrip van onderwerpen en genres die voordien niet geschikt geacht werden voor literatuur.

# data[].attributes.body
Tessa de Loo woont en werkt in Portugal. Ze schreef onder meer `De Tweeling`, waarmee ze internationaal doorbrak. In haar werk wordt altijd een intrigerende verhaallijn uitgewerkt, waarbij conflictueuze relaties een vaste thematiek zijn.

Tessa de Loo, is het pseudoniem van de Nederlandse schrijfster, Johanna Martina Duyvenné de Wit. Geboren in Noord-Holland in 1946. Ze heeft gestudeerd aan de universiteit met als richting taal- en letterkunde.
Haar eerste werk schreef ze in 1983 dat heette de meisjes van de suikerwerkfabriek dit waren verhalen bij elkaar. Verder schreef ze het boekenweekgeschenk het rookoffer in 1987 en nog vele romans en novelle's. Haar laatste roman schreef ze in 2014 dat een goed nest heet.

Al tijdens haar schooltijd schrijft ze vaak goede opstellen. Na haar eindexamen gaat ze Nederlands studeren in Utrecht.
Op twintigjarige leeftijd trouwt ze en krijgt ze een zoon, in die periode schrijft ze weinig. Het stadsleven benauwt haar en ze verhuist naar Achterhoek waar ze lerares wordt. Ze gaat terug studeren, maar besluit dan toch om schrijfster te worden. Ze verhuist nog een paar keer en in 1980, na haar scheiding, verhuist ze naar Portugal waar ze, naar eigen zeggen, een nieuw werk schrijft.
Haar pseudoniem is ontleed aan de namen Tessel en Theresia en aan de achternaam van haar grootmoeder, die Van Loo noemde.
Ze schrijft vooral psychologische romans, novelle's (proza verhaal), oorlogsromans, geschiedenis en coming of age (ontwikkeling richting volwassenheid).

# data[].attributes.body
Het postmodernisme is, een term voor een cultuurstroming die filosofische standpunten en esthetische stijlen bevat sinds de jaren 1950. Filosofie is daarvan het beginsel, dat alle menselijke kennis limieten kent en cultureel bepaald is. Het postmodernisme wordt gezien als reactie op het modernisme. Kunst en literaire werken kenmerken zich door de veelal ironische combinatie. Een aantal postmoderne denkers zijn: Jean Baudrillard, Jacques Derrida, Michel Foucault. Kenmerken zijn, radicale ontologische (tak van de filosofie) en epistemologische (kennistheorie) twijfel aan de waarheid. De literatuur thematiseert gebrek aan vertrouwen tegen de taal als instrument om de werkelijkheid weer te geven. De taal verwijst naar zichzelf daarom is de werkelijkheid onbeschrijfbaar.

# data[].attributes.body
Anja Henriëtte Meulenbelt is een Nederlands publicist, schrijfster, feministe en politica. Van 10 juni 2003 tot 7 juni 2011 was zij lid van de Eerste Kamer voor de SP.Op 2 augustus 2014 maakte Anja Meulenbelt via haar eigen weblog bekend dat ze per direct het lidmaatschap van de SP heeft opgezegd.[1
Meulenbelt was actief in de vrouwenbeweging en was onder andere betrokken bij de oprichting van de Feministische Uitgeverij Sara. Haar archief over 25 jaar vrouwenbeweging heeft ze ondergebracht bij het Internationaal Informatiecentrum en Archief voor de Vrouwenbeweging (IIAV). Ze was ook actief in de PSP.[2]

Meulenbelt publiceerde bijna veertig boeken en vele artikelen voor diverse tijdschriften. In de autobiografische roman De schaamte voorbij (1976) herkenden zich vele vrouwen en het boek verscheen in elf talen waarvan er inmiddels zo'n half miljoen zijn verkocht.

Meulenbelt trouwde op jonge leeftijd met een Oostenrijkse man. Uit het huwelijk werd in 1962 een zoon geboren. Deze verbintenis, de breuk, de verzorging van haar kind en haar keuze om het zonder de vader te verzorgen, heeft zij uitgebreid beschreven in verscheidene publicaties, waaronder "De schaamte voorbij" en "Het moederboek".

Meulenbelt houdt een weblog bij, dat zij beschrijft als "een weerspiegeling van al die activiteiten en thema’s die in verschillende gedaanten in mijn leven terugkomen".

# data[].attributes.body
. Tegenwoordig leven we in het informatietijdperk. Overal krijgen we in meer of mindere mate informatie tot ons.
Informatieverslaving
Toch zie je al de overduidelijke impact van allerlei informatietechnologieën op onze samenleving. Er zijn dan ook mensen die neigingen beginnen te vertonen die lijken op een verslaving. Ze zijn niet een meester van de technologie, maar meer een slaaf.  Internet, televisie en videogames kunnen net zo verslavend zijn als drugs.
Wanneer begon het informatietijdperk?
Maar wanneer is nu precies het informatietijdperk begonnen? Daar zijn verschillende opvattingen over mogelijk. Veel mensen associëren informatietechnologie met computers en internet. Er is echter nog een massamedium die er eerder was en grote impact heeft op de samenleving: de televisie. Maar is het informatietijdperk begonnen met de opkomst van de televisie? Je zou inderdaad kunnen stellen dat het informatietijdperk is begonnen met de opkomst van dit apparaat. Een belangrijke datum is 10 juli 1962. Op deze datum is de eerste commerciële communicatiesatelliet de Telstar 1 gelanceerd. . Verder was deze lancering ook het eerste geslaagde commerciële ruimtevaartproject. Je zou kunnen stellen dat het informatietijdperk met de lancering van de Telstar 1 is begonnen.

Communicatiesatellieten
Sindsdien is het belang van communicatiesatellieten alleen nog maar groter geworden. Zonder communicatiesatellieten zou onze hedendaagse informatiesamenleving niet mogelijk zijn. Satellieten zorgen er namelijk voor dat er een wereldwijd communicatiesysteem mogelijk is.  Informatie die we ontvangen en versturen kunnen via allerlei omwegen van verzender naar ontvanger gaan. En kan een afstand van duizenden kilometers hebben afgelegd zonder dat we dit zelf doorhebben. Zo normaal vinden we het dat het er is zonder goed te beseffen hoe bijzonder het eigenlijk is.

# data[].attributes.body
(waar gaan de boeken over? (bol.com))
Dilek:

1.    Wat wordt bedoeld met het informatietijdperk?

2.       Anja Meulenbelt

3.       Doeschka Meijsing

4.       Oek de Jong

Romy:

5.    Wanneer en waarom ontstond het feminisme?

6.       A.F.Th. van der Heijden

7.       Maarten ’t Hart

8.       Renate Dorrestein

Simone:

9.    Wat is postmodernisme? Licht toe.

10.     Tessa de Loo

11.     Nelleke Noordervliet

12.     Rascha Peper

Jasmina:

13.  Wat zijn de kenmerken van een postmodernistische roman?

14.     Tim Krabbé

15.     Joost Zwagerman

16.     Ronald Giphart

Najad:

17.  Schets de samenleving en het leven in de tachtiger en negentiger jaren: het ik-tijdperk.

18.     Arnon Grunberg

19.     Manon Uphoff

20.     Kader Abdollah

Laura:

21.     Tommy Wieringa

22.     Abdelkadr Benali

23.     Adriaan van Dis
24.     Hafid Bouazza