# data[].attributes.body
Bran Castle is one of the most popular castles in Romania, visited by both Romanian and foreign tourists. The legend of Dracula makes Bran Castle one of the most sought after tourist attractions in Romania.

# data[].attributes.body
The city of Ploiești is located 60 km north of Bucharest, capital of Romania.
The city developed since the 17th century, on an estate bought by the ruler Mihai Viteazul, its evolution being accelerated by industrialization, especially after the massive exploitation of oil deposits in the area began and large refining facilities appeared in the city. which earned him the nickname "the capital of black gold." The first refinery in the world was built in Ploiești.

# data[].attributes.body
The Roman walls of Lugo (Spanish, Galician: Muralla Romana de Lugo) were constructed in the 3rd century
https://whc.unesco.org/en/list/987

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Outstanding Universal Value

Roman Walls of Lugo, a city in the Autonomous Region of Galicia in north-western Spain, are an exceptional architectural, archaeological and constructive legacy of Roman engineering, dating from the 3rd and 4th centuries AD. The Walls are built of internal and external stone facings of slate with some granite, with a core filling of a conglomerate of slate slabs and worked stone pieces from Roman buildings, interlocked with lime mortar.

Their total length of 2117 m in the shape of an oblong rectangle occupies an area of 1.68 ha. Their height varies between 8 and 10 m, with a width of 4.2 m, reaching 7 m in some specific points. The walls still contain 85 external towers, 10 gates (five of which are original and five that were opened in modern times), four staircases and two ramps providing access to the walkway along the top of the walls, one of which is internal and the other external. Each tower contained access stairs leading from the intervallum to the wall walk of town wall, of which a total of 21 have been discovered to date.

The defences of Lugo are the most complete and best preserved example of Roman military architecture in the Western Roman Empire.

Despite the renovation work carried out, the walls conserve their original layout and the construction features associated with their defensive purpose, with walls, battlements, towers, fortifications, both modern and original gates and stairways, and a moat.

Since they were built, the walls have defined the layout and growth of the city, which was declared a Historical-Artistic Ensemble in 1973, forming a part of it and becoming an emblematic structure that can be freely accessed to walk along. The local inhabitants and visitors alike have used them as an area for enjoyment and as a part of urban life for centuries.

Criterion (iv): The Roman walls of Lugo are the finest surviving example of late Roman military fortifications.
Integrity
Roman Walls of Lugo visibly conserve their original layout and more than half of their original towers and defensive structures, gates, stairways and other elements, together with a large number of archaeological remains from the period, which help to situate the structure within its historical context, and bear witness to its creation and evolution. The property boundaries include the whole fortifications, while the intramural and extramural areas are included in a buffer zone.

Very few monumental complexes can offer the same historical authenticity and archaeological integrity, both in terms of their size and their inclusion within an urban setting, and their continued use, as part of a wider and increasingly well-known context offering a large number of archaeological remains associated with the monument. Its originality was confirmed by the findings that have been made and the studies carried out on its full layout and structure, on the moat, or on the recovery of its original gateways and stairways, all solid proof of its Roman origins (from between the third and fourth centuries AD).

The use of local materials such as slate, granite and other stones that were re-used in the construction process gives the late imperial walls an original appearance, further enhanced by the fact that their perimeter and upper walkway are completely intact.

Pressures affecting the Roman Walls include the effects of the use of transport infrastructure, water and relative humidity but these are all minor and under control.
Authenticity
The authenticity of the Roman Walls of Lugo lies in the way that they have survived intact for eighteen centuries. There have been many interventions over that long period to individual parts of the walls for practical and aesthetic purposes, which mean that they do not survive in their precise original form, and so, using a restricted interpretation, they might be considered to be lacking in some measure of authenticity. However, as an ensemble their authenticity is impeccable.
Protection and management requirements
The legal framework that controls interventions carried out on the monument has its origins in the Spanish Constitution, in the Statute of Autonomy of Galicia, Organic Law 1/1981 of 6 April, and in Royal Decree 2434/1982 of 24 July on the transfer of functions and services from the State Authorities to the Autonomous Region of Galicia in cultural matters. Roman Walls of Lugo is considered as an Asset of Cultural Interest by the Royal Order of April 16, 1921, giving it the highest legal protection of their cultural values.

Any intervention involving the Walls or their surrounding area must comply with the specific regulations on the protection of cultural heritage at national level, as set out in Law 16/1985 on Spanish Historical Heritage, and regional regulations set out in Law 8/1995 on the Cultural Heritage of Galicia.

This regulatory framework involves the collaboration of three public authorities who are responsible for protecting the monument: the central State Authorities, the Regional Authorities of the Xunta de Galicia, and the local authorities of Lugo City Council. This collaboration between the different authorities is the basis for the direct management of the monument, carried out by the Xunta de Galicia as the owner and responsible authority for its care within the autonomous region.

All restoration and maintenance work on the Roman Walls is carried out in strict compliance with the directives of the Advance Integral Plan for the Conservation and Restoration of the Walls of Lugo.

Lugo City Council is responsible for managing actions carried out on the Walls in accordance with the stipulations of the Special Plan for the Protection, Rehabilitation and Reformation of the Walled Area of the City of Lugo and its Area of Influence. The municipality has begun a series of interventions aimed at preserving the monument, which essentially consist of protecting it from traffic and pollution by turning the road that runs around the walls into a pedestrian walkway, and by creating an interior pedestrian walkway that relieves the adjacent structures with a series of green spaces along their whole extent. All of these plans focus on a process of renovation, rehabilitation and enhancement of Lugo's cultural heritage, represented in a building that has been specially built for this purpose, the Visitors' Centre for the Walls.

Notes

Following a survey of ownership carried out in the late 1960s, ownership of the totality of the walls was vested in 1973 in the Spanish State, through the Ministry of Education and Science. It was transferred to the Xunta de Galicia by Royal Decree in 1994.

The Spanish Constitution reserves certain rights in relation to the heritage to the central government. However, these are delegated to the competent agencies in the Autonomous Communities, in this case the Xunta de Galicia. For the Lugo walls the Xunta is in the position of both owner and competent agency. Under the Galician Heritage Law the Xunta is required to cooperate with the municipal authorities in ensuring the protection and conservation of listed monuments, and certain functions are delegated down to them. The Xunta operates through its General Directorate of Cultural Heritage (Dirección General de Patrimonio Cultural), based in Santiago de Compostela.

The Master Plan for the Conservation and Restoration of the Roman Walls of Lugo (1992) covered proposals for actions to be taken in respect of research and techniques of restoration. This was followed in 1997 by the Special Plan for the Protection and Internal Reform of the Fortified Enceinte of the Town of Lugo, which is concerned principally with the urban environment of the historic town. However, it has a direct impact on the protection afforded to the walls, in terms of traffic planning, the creation of open spaces, and regulation of building heights. Another planning instrument which affects the walls is the Special Plan for the Protection of the Miño [river], approved by the municipality at the beginning of 1998.

There is at the present time no management plan sensu stricto for the walls in operation in Lugo: work is continuing on the basis of the 1992 plan. Nor is there a technical unit specifically responsible for the conservation and restoration of the walls. It is against this background that serious consideration is being given to the creation of an independent foundation, under royal patronage and with representatives from government, academic, voluntary, and business institutions, to work with the General Directorate of Cultural Heritage of Galicia. The work plan of this body would include the development and implementation of integrated conservation, restoration, and maintenance programmes.

# data[].attributes.attachment_link.description
Outstanding Universal Value Roman Walls of Lugo, a city in the Autonomous Region of Galicia in north-western Spain, are an exceptional architectural, archaeological and constructive legacy of Roman engineering, dating from the 3rd and 4th centuries AD.

# data[].attributes.location_name
Santiago de Compostela, La Coruña, España

# data[].attributes.headline
Catedral de Santiago de Compostela, Santiago de Compostela

# data[].attributes.subject
Catedral de Santiago de Compostela, Santiago de Compostela

# data[].attributes.body
https://www.culturaydeporte.gob.es/consejo-jacobeo/en/cs-patrimonio-mundial.html
https://whc.unesco.org/es/list/669

# data[].attributes.location_name
Torre de Hércules, Avenida Navarra, La Coruña

# data[].attributes.body
Faro Romano. Roman lighthouse: the oldest extant lighthouse known. It has an ancient Roman origin.
https://whc.unesco.org/en/list/1312

# data[].attributes.location_name
Iglesia Prerrománica San Pedro de Nora, Caserio Nora

# data[].attributes.headline
Iglesia Prerrománica San Pedro de Nora, Caserio Nora

# data[].attributes.subject
Iglesia Prerrománica San Pedro de Nora, Caserio Nora

# data[].attributes.body
Iglesia prerrománica. Patrimonio de la Humanidad

# data[].attributes.location_name
Σουομενλίνα, Ελσίνκι, Φινλανδία

# data[].attributes.body
Το Κάστρο της Σουομενλίνα (Suomenlinna) ή Σβιάμπορι (Sveaborg) (Φινλανδικά: Viapori) βρίσκεται στη Φινλανδία. Είναι χτισμένο στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα σε μία ομάδα έξι νησιών στην είσοδο του λιμανιού του Ελσίνκι. Αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα στρατιωτικής αρχιτεκτονικής της εποχής του. Το Κάστρο Σουομενλίνα αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό.[1] Το 1991 ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO
The Castle of Suomenlinna or Sveaborg (Finnish: Viapori) is located in Finland. It was built in the second half of the 18th century on a group of six islands at the entrance to the port of Helsinki. It is a representative example of military architecture of its time. Swomenlina Castle is a popular tourist destination. [1] In 1991 it was declared a UNESCO World Heritage Site

# data[].attributes.location_name
Τσέσκι Κρούμλοβ, Τσεχία

# data[].attributes.headline
Τσέσκι Κρούμλοβ/Cesky Krumlov, Czech Republic

# data[].attributes.subject
Τσέσκι Κρούμλοβ/Cesky Krumlov, Czech Republic

# data[].attributes.body
Το Τσέσκι Κρούμλοβ τσεχική προφορά ΔΦΑ: [ˈtʃɛskiː ˈkrumlof], (στα τσεχικά: Český Krumlov, στα γερμανικά: Krumau) είναι μια μικρή πόλη στην περιοχή της νότιας Βοημίας της Τσεχίας, γνωστή για την ιστορική γοτθική αρχιτεκτονική της και το κάστρο Κρούμλοβ, ένα από τα μεγαλύτερα της Βοημίας. Τα πέτρινα σπίτια της, συγκεντρωμένα γύρω από έναν μαίανδρο του ποταμού Βλτάβα, έχουν διατηρήσει τη μεσαιωνική και αναγεννησιακή μορφή της πόλης, η οποία το 1992 καταχωρήθηκε στον Κατάλογο των Μνημείων της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco. Η πόλη ονομάζεται Τσέσκι Κρούμλοβ (Τσεχικό Κρούμλοβ) για να διαφοροποιείται από το Moravský Krumlov (Μοραβικό Κρούμλοβ), στο νοτιοανατολικό σημείο της χώρας.
Czech Krumlov Czech pronunciation: ˈtʃɛskiː rumkrumlof (Czech: Český Krumlov, German: Krumau) is a small town in the southern Bohemian region of the Czech Republic, known for its historic Gothic and Gothic the largest in Bohemia. Its stone houses, grouped around a meander on the Vltava River, have preserved the medieval and renaissance form of the city, which in 1992 was inscribed on the UNESCO World Heritage List. The city is called Cesky Krumlov (Czech Krumlov) to differentiate it from Moravský Krumlov (Moravian Krumlov) in the southeast of the country

# data[].attributes.location_name
Cevat Paşa, Φρούριο του Ντιγιαρμπακίρ, Karaman Sokak, Sur/Επαρχία Ντιγιαρμπακίρ, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Cevat Paşa, Φρούριο του Ντιγιαρμπακίρ, Karaman Sokak, Sur/Επαρχία Ντιγιαρμπακίρ, Τουρκία

# data[].attributes.subject
Cevat Paşa, Φρούριο του Ντιγιαρμπακίρ, Karaman Sokak, Sur/Επαρχία Ντιγιαρμπακίρ, Τουρκία

# data[].attributes.body
ο Φρούριο του Ντιγιάρμπακιρ είναι ιστορικό φρούριο στο Σουρ του Ντιγιάρμπακιρ της Τουρκίας. Αποτελείται από ένα εσωτερικό και ένα εξωτερικό φρούριο.[1]

Το κάστρο κατασκευάστηκε από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Β΄, ο οποίος οχύρωσε την πόλη με τείχη και πύργους, και ενίσχυσε την ήδη υπάρχουσα ακρόπολή της[2].

Κύριες πύλες του φρουρίου είναι η Πύλη Νταγ (Ορεινή), η Πύλη Ούρφα, η Πύλη Μάρντιν και η Πύλη Γενί (Νέα).[1] Τα σημερινά τείχη, κατασκευασμένα το 349, έχουν μήκος 5.700 μέτρα, ύψος 10-12 μέτρα και πλάτος 3 με 5 μέτρα.

Η UNESCO πρόσθεσε το κτίριο στον δοκιμαστικό της κατάλογο το 2000[1], ενώ το κατεχώρησε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 2015, μαζί με τους Κήπους Χεβσέλ.

Diyarbakμr Fortress is a historic fortress in Sur, Diyarbakτιr Province, Turkey. It consists of an inner and an outer fortress. [1]

The castle was built by the Byzantine Emperor Constantine II, who fortified the city with walls and towers, and strengthened its existing citadel.

The main gates of the fortress are the Dag Gate (Mountain), the Urfa Gate, the Martin Gate and the Geni Gate (New). [1] The current walls, built in 349, are 5,700 meters long, 10-12 meters high and 3 to 5 meters wide.

UNESCO added the building to its pilot list in 2000 [1], and listed it as a World Heritage Site in 2015, along with the Hevesel Gardens.

# data[].attributes.location_name
Atatürk, Αρτεμησίο Εφέσσου, Park İçi Yolu, Selçuk/Επαρχία Σμύρνης, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Atatürk, Αρτεμησίο Εφέσσου, Park İçi Yolu, Selçuk/Επαρχία Σμύρνης, Τουρκία

# data[].attributes.subject
Atatürk, Αρτεμησίο Εφέσσου, Park İçi Yolu, Selçuk/Επαρχία Σμύρνης, Τουρκία

# data[].attributes.body
Σύμφωνα με τις αρχαίες παραδόσεις περί της Εφέσου,η Έφεσος φερόταν να κατοικήθηκε κατά τους προϊστορικούς (μυθικούς) χρόνους από τις Αμαζόνες που φέρονταν να κινήθηκαν από την περιοχή του Καυκάσου κάνοντας επιδρομές στη Μικρά Ασία καταλαμβάνοντας διάφορες περιοχές - πόλεις που πήραν το όνομα των ικανοτέρων εξ αυτών, οι οποίες και ήταν μεταξύ άλλων η Έφεσος, η Σμύρνη, η Κύμη, η Μύρινα και η Σινώπη.
Ο Στράβων, αναφέρει επιπρόσθετα επί των παραπάνω ότι σε μεταγενέστερους χρόνους οι πόλεις αυτές λάτρευαν τις επώνυμες αυτών ηρωίδες Αμαζόνες και έκοβαν ακόμα και νομίσματα με παραστάσεις Αμαζόνων. Οι Εφέσιοι συγκεκριμένα κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. θέλοντας να τιμήσουν την επώνυμη Αμαζόνα Έφεσο προκήρυξαν διαγωνισμό μεταξύ των διασημότερων γλυπτών της εποχής τους για την κατασκευή αγάλματος προκειμένου να το τοποθετήσουν στο ναό της Εφεσίας Αρτέμιδος.
According to ancient traditions about Ephesus, Ephesus was said to have been inhabited in prehistoric (mythical) times by the Amazons who were said to have moved from the Caucasus region by raiding Asia Minor, occupying various areas - cities named after the most powerful of them. of which, among others were Ephesus, Smyrna, Kymi, Myrina and Sinope.
Strabo, in addition to the above, mentions that in later times these cities worshiped their eponymous heroines Amazons and even minted coins with Amazonian representations. The Ephesians specifically during the 5th century BC. wanting to honor the eponymous Amazon of Ephesus, they announced a competition among the most famous sculptures of their time for the construction of a statue in order to place it in the temple of Artemis of Ephesus.

# data[].attributes.location_name
Αρχαία Τροία, Kalafat/Çanakkale Merkez/Επαρχία Τσανάκκαλε, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Αρχαία Τροία, Kalafat/Çanakkale Merkez/Επαρχία Τσανάκκαλε, Τουρκία

# data[].attributes.subject
Αρχαία Τροία, Kalafat/Çanakkale Merkez/Επαρχία Τσανάκκαλε, Τουρκία

# data[].attributes.body
Η Τροία ή Ίλιον είναι η πόλη θέατρο του μυθικού Τρωικού πολέμου, μέρος του οποίου περιγράφεται στην Ομήρου Ιλιάδα, ένα αρχαιοελληνικό έπος, του 9ου ή 8ου π.Χ. αιώνα, που περιέχει παλαιότερο υλικό (Ιλιάς σημαίνει «έπος του Ιλίου»).

Η Τροία (Τουρκ.: Truva) είναι επίσης το όνομα του αρχαιολογικού χώρου, της παραδοσιακής τοποθεσίας της Ομηρικής Τροίας, στη Μικρά Ασία, κοντά στην ακτή της σημερινής βορειοδυτικής Τουρκίας, νοτιοδυτικά των Δαρδανελίων κάτω από το Όρος Ίδα της Φρυγίας.

Κατά τη βασιλεία του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αυγούστου, ιδρύθηκε στην τοποθεσία που πιστευόταν ότι ήταν η θέση του μυθικού Ιλίου, μία νέα πόλη που ονομάστηκε Ilium-Ίλιον. Άκμασε έως την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης, και παρήκμασε σταδιακά κατά τα βυζαντινά χρόνια. Η ρωμαϊκή πόλη Κέλεια - Celeia (νυν Τσέλιε στη Σλοβενία) αναφέρεται από ορισμένους συγγραφείς ως Troia secunda ("δεύτερη Τροία").

Στα 1870 ο Γερμανός αρχαιολόγος Ερρίκος Σλήμαν ανέσκαψε την περιοχή. Μεταγενέστερες ανασκαφές απεκάλυψαν αρκετές πόλεις κτισμένες διαδοχικά η μία πάνω στην άλλη. Μία από τις πλέον πρόσφατες (Τροία VIIa) συχνά ταυτίζεται με την ομηρική Τροία.
Troy or Ilion is the theater city of the mythical Trojan War, part of which is described in Homer's Iliad, an ancient Greek epic, of the 9th or 8th BC. century, which contains older material (Ilias means "epic of Ilion").

Troy (Turkish: Truva) is also the name of the archeological site, the traditional site of Homeric Troy, in Asia Minor, near the coast of present-day northwestern Turkey, southwest of the Dardanelles below Mount Ida of Phrygia.

During the reign of the Roman emperor Augustus, a new city called Ilium-Ilion was founded on the site believed to be the site of the mythical Ilion. It flourished until the founding of Constantinople, and gradually declined during the Byzantine years. The Roman city of Celeia (now Celje in Slovenia) is referred to by some writers as Troia secunda ("second Troy").

In 1870 the German archaeologist Henrik Schliemann excavated the area. Subsequent excavations revealed several cities built successively on top of each other. One of the most recent (Troy VIIa) is often identified with Homeric Troy.

# data[].attributes.location_name
Βίσμπυ, Σουηδία

# data[].attributes.body
Το Βίσμπυ (σουηδικά: Visby, προφορά ΔΦΑ: [ˈviːsbʏ]) είναι πόλη της Σουηδίας στο νησί Γκότλαντ, του οποίου αποτελεί πρωτεύουσα και κύριο λιμάνι. Η ονομασία του προέρχεται από το αρχαίο σκανδιναβικό Vis, που σημαίνει τόπος θυσίας, και το by, που σημαίνει πόλη[2]. Συχνά η πόλη, αλλά και ολόκληρο το νησί, αποκαλείται πόλη των ρόδων και των ερειπίων[3]. Αποτελεί έδρα λουθηρανικής επισκοπής.

Το Βίσμπυ αποτελούσε το κυρίως κέντρο της Χανσεατικής Ένωσης στη Βαλτική θάλασσα από το 12ο έως το 14ο αιώνα. Οι οχυρώσεις από το 13ο αιώνα και οι 200 αποθήκες και κτίρια των πλούσιων εμπόρων από την ίδια περίοδο καθιστούν την πόλη την καλύτερα διατηρημένη μεσαιωνική πόλη στη Σουηδία και ολόκληρη τη σκανδιναβική Βόρεια Ευρώπη[4]. Το 1810, αναγνωρίστηκε από το κράτος ως προστατευόμενο μνημείο και ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1995.

Έχει πληθυσμό περίπου 22.593 κατοίκων (2011) και αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό για τη Σκανδιναβία κάθε καλοκαίρι.
Visby (Swedish: Visby,'s pronunciation: [ˈviːsbʏ]) is a Swedish town on the island of Gotland, whose capital and main port are. Its name comes from the ancient Scandinavian Vis, which means place of sacrifice, and by, which means city [2]. The city, but also the whole island, is often called the city of wheels and ruins. It is the seat of a Lutheran diocese.

Visby was the main center of the Hanseatic League on the Baltic Sea from the 12th to the 14th century. The 13th-century fortifications and the 200 warehouses and buildings of wealthy merchants from the same period make the city the best-preserved medieval city in Sweden and the whole of Scandinavian Northern Europe. In 1810, it was recognized by the state as a protected monument and was declared a UNESCO World Heritage Site in 1995.

It has a population of about 22,593 inhabitants (2011) and is a popular tourist destination for Scandinavia every summer.

# data[].attributes.location_name
Muskau Park, Μπαντ Μουσκάου, Γερμανία

# data[].attributes.headline
Muskau Park, Μπαντ Μουσκάου, Γερμανία-ΠολωνίαMuskau Park, Bad Muskau, Germany-Poland

# data[].attributes.subject
Muskau Park, Μπαντ Μουσκάου, Γερμανία-ΠολωνίαMuskau Park, Bad Muskau, Germany-Poland

# data[].attributes.body
Το Εθνικό Πάρκο του Μούσκαου (γερμανικά: Muskauer Park‎) είναι αρχιτεκτονικός κήπος στην περιοχή Άνω Λουσατία της Γερμανίας και της Πολωνίας. Είναι ο μεγαλύτερος και ένας από τους πιο γνωστούς αγγλικούς κήπους στην Κεντρική Ευρώπη, που εκτείνεται κατά μήκος των δύο πλευρών των Γερμανο–Πολωνικών συνόρων στο Λουσατιανό Νάισσε. Το πάρκο επεκτεινόταν συνεχώς από το 1815 και μετά, κατ' εντολήν του Πρίγκιπα Χέρμαν φον Πύχλερ-Μούσκαου (1785-1871), με επίκεντρο την κατοικία του στο Παλάτι του Μούσκαου.[1][2][3][4]

Τον Ιούλιο 2004 το Πάρκο του Μούσκαου προστέθηκε στον κατάλογο της UNESCO με Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς
Muskauer National Park (German: Muskauer Park) is an architectural garden in the Upper Lusatia region of Germany and Poland. It is the largest and one of the most famous English gardens in Central Europe, stretching along both sides of the German-Polish border at Lucatian Naissa. The park was continuously expanded from 1815 onwards by order of Prince Hermann von Puchler-Mouskau (1785-1871), focusing on his residence at Mouskau Palace. [1] [2] [3] [4]

In July 2004 Muscau Park was added to the UNESCO World Heritage List

# data[].attributes.location_name
Кіндердайк, Ολλανδία

# data[].attributes.headline
Кіндердайк, Ολλανδία

# data[].attributes.subject
Кіндердайк, Ολλανδία

# data[].attributes.body
Το Κίντερνταϊκ (ολλανδικά : Kinderdijk) είναι ένα χωριό στον δήμο Molenlanden, στην επαρχία Νότια Ολλανδία, στις Κάτω Χώρες. Βρίσκεται περίπου 15 χλμ (9 μίλια) ανατολικά του Ρότερνταμ. Βρίσκεται στο πόλντερ Alblasserwaard, στην συμβολή των ποταμών Lek και Noord. Για την αποστράγγιση του πόλντερ, κατασκευάστηκε το 1740 ένα σύστημα από 19 ανεμόμυλους. Αυτό το σύστημα αποτελεί την μεγαλύτερη μαζική συγκέντρωση παλαιών ανεμόμυλων στις Κάτω Χώρες. Οι ανεμόμυλοι του Kinderdijk είναι ένα από τα πιο γνωστά και δημοφιλή ολλανδικά αξιοθέατα. Το 1997 μπήκε στην λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Kinderdijk (Dutch: Kinderdijk) is a village in the municipality of Molenlanden, in the province of South Holland, in the Netherlands. It is located about 15 km (9 miles) east of Rotterdam. It is located in the Alblasserwaard polder, at the confluence of the Lek and Noord rivers. A system of 19 windmills was built in 1740 to drain the polder. This system is the largest concentration of old windmills in the Netherlands. Kinderdijk windmills are one of the most famous and popular Dutch attractions. In 1997 it was included in the list of UNESCO World Heritage Sites.

# data[].attributes.location_name
Κότορ, Μαυροβούνιο

# data[].attributes.body
Το Κότορ (Σερβικά: Котор / Kotor, Λατινικά: Acruvium; Ελληνικά: Ασκρήβιον, Ιταλικά: Càttaro) είναι μια παραθαλάσσια πόλη του Μαυροβουνίου. Η πόλη (μαζί με την πόλη Ντομπρότα/Dobrota βορείως ουσιαστικά δημιουργούν μια πόλη) έχει πληθυσμό 13.176 [1] και είναι το διοικητικό κέντρο του Δήμου Κότορ. Ο Δήμος Κότορ έχει πληθυσμό 22.947 και συμπεριλαμβάνει τις γειτονικές πόλεις και μικρά χωρία γύρω από το κόλπο του Κότορ [1].

Το παλαιό Μεσογειακό λιμάνι του Κότορ είναι περικυκλωμένο από ένα τείχος το οποίο ανοικοδομήθηκε από τη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας. Οι ενετικές επιρροές φαίνονται στην αρχιτεκτονική της πόλης. Ο κόλπος του Κότορ (Boka Kotorska) ορισμένες φορές καλείται το νοτιότερο φιόρδ της Ευρώπης (καλείτε έτσι λόγω του φυσικού τοπίο, γιατί στην πράξη δεν είναι φιόρδ). [εκκρεμεί παραπομπή]

Πόλος έλξης των τουριστών είναι το τοπίο του Κόλπου του Κότορ αλλά και η αρχιτεκτονική της παλιάς πόλης. Τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί αύξηση των τουριστών. [εκκρεμεί παραπομπή]

Η φυσική πολιτιστική-περιοχή του Κότορ είναι μέρος των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO
Kotor (Serbian: Котор / Kotor, Latin: Acruvium; Greek: Ασκρήβιον, Italian: Càttaro) is a seaside town in Montenegro. The city (together with the city of Dobrota to the north essentially form a city) has a population of 13,176 [1] and is the administrative center of the Municipality of Kotor. The Municipality of Kotor has a population of 22,947 and includes neighboring towns and small villages around the Bay of Kotor

The old Mediterranean port of Kotor is surrounded by a wall which was rebuilt by the Most Peaceful Republic of Venice. Venetian influences can be seen in the architecture of the city. The Bay of Kotor (Boka Kotorska) is sometimes called the southernmost fjord in Europe (you call it because of the natural landscape, because in practice it is not a fjord).

The landscape of Kotor Bay and the architecture of the old town are a tourist attraction. In recent years there has been an increase in tourists. [citation needed]

The natural cultural area of ​​Kotor is part of the UNESCO World Heritage Sites

# data[].attributes.location_name
Βαλέτα, Μάλτα

# data[].attributes.body
Η Βαλέτα αποτελεί την πρωτεύουσα της Μάλτας, γνωστή ως Il-Belt (Η Πόλη) στα Μαλτέζικα. Τοποθετείται γεωγραφικά στο κεντροανατολικό τμήμα της νήσου της Μάλτας, ενώ η ιστορική πόλη διαθέτει πληθυσμό 6.966 κατοίκων.[3]

Η Βαλέτα, η οποία περιλαμβάνει κτιριακές κατασκευές που ανάγονται στον 16ο αιώνα, κατασκευάστηκε κατά την διάρκεια της κατοχής της Μάλτας από το Τάγμα των Ιωαννιτών Ιπποτών της Ιερουσαλήμ, τα μέλη του οποίου είναι γνωστά και με τον τίτλο των Οσπιταλιέρων. Η πόλη είναι κυρίως Μπαρόκ αρχιτεκτονικού ρυθμού, με στοιχεία Αναγεννησιακού, Νεοκλασσικού και Σύγχρονης αρχιτεκτονικής σε συγκεκριμένους χώρους, αν και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος άφησε τεράστια σημάδια στην πόλη. Η Πόλη της Βαλέτας αναγνωρίστηκε επίσημα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1980.[4]

Η πόλη οφείλει την ονομασία της στον Μεγάλο Μάγιστρο Ζαν Παριζό ντε Λα Βαλέτ, ο οποίος πέτυχε στην διεύθυνση της άμυνας του νησιού απέναντι στην επιδρομή των Οθωμανών το 1565. Η επίσημη ονομασία που δόθηκε από το Τάγμα των Ιωαννιτών ήταν Humilissima Civitas Valletta — Η Ταπεινοτάτη Πόλη της Βαλέτας, ή Città Umilissima στα Ιταλικά. Τα φρούρια, τα αμυντικά τείχη, καθώς και οι τάφροι μαζί με την ομορφιά των Μπαρόκ αρχιτεκτονικής παλατιών, κήπων και εκκλησιών της, οδήγησαν τους μεγαλύτερους των Οίκων των ευγενών της Ευρώπης να αποκαλούν την πόλη Superbissima — 'Λαμπρότατη
Valletta is the capital of Malta, known as Il-Belt (The City) in Maltese. It is geographically located in the central eastern part of the island of Malta, while the historic city has a population of 6,966 inhabitants. [3]

Valletta, which includes 16th-century buildings, was built during the occupation of Malta by the Order of the Knights of Jerusalem in Jerusalem, whose members are also known as the Hospitallers. The city is mainly Baroque in architecture, with elements of Renaissance, Neoclassical and Modern architecture in specific areas, although World War II left huge marks on the city. Valletta City was officially recognized as a World Heritage Site by UNESCO in 1980. [4]

The city owes its name to the Grand Master Jean Paris de la Vallette, who succeeded in directing the island's defense against the Ottoman invasion in 1565. The official name given by the Order of the Ioannites was Humilissima Civitas Valletta - The Most Humble of Valletta, or Città Umilissima in Italian. The fortresses, the defensive walls, as well as the moats along with the beauty of the Baroque architecture of its palaces, gardens and churches, led the largest of the Noble Houses of Europe to call the city Superbissima - 'Brilliant

# data[].attributes.location_name
Λουξεμβούργο

# data[].attributes.headline
Λουξεμβούργο/Luxembourg

# data[].attributes.subject
Λουξεμβούργο/Luxembourg

# data[].attributes.body
Η παλιά μεσαιωνική πόλη, που βρίσκεται σε ένα ψηλό οροπέδιο ανάμεσα στα δύο ποτάμια, περιβάλλεται από προάστια και βιομηχανίες. Στην παλιά πόλη σώζονται διάφορα τμήματα των οχυρώσεων από την ρωμαϊκή εποχή έως τον 17ο αι., ο καθεδρικός ναός της Παναγίας (17ος αι.), το δουκικό ανάκτορο (16ος αι.), κ.ά. Το ιστορικό μέρος της πόλης (Κλάουζεν και Γκρουντ/Γκρον) και η οχύρωσή της χαρακτηρίστηκαν το 1994 από την ΟΥΝΕΣΚΟ Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
The old medieval town, located on a high plateau between the two rivers, is surrounded by suburbs and industries. In the old town are preserved various parts of the fortifications from the Roman era to the 17th century, the Cathedral of the Virgin (17th century), the Ducal Palace (16th century), etc. The historic part of the city (Clausen and Grud / Gron) and its fortifications were designated in 1994 by UNESCO World Heritage Sites

# data[].attributes.location_name
Παλιά Πόλη της Βίλνιους, Βίλνιους, Λιθουανία

# data[].attributes.headline
Παλιά Πόλη της Βίλνιους, Βίλνιους, Λιθουανία/Vilnius Old Town, Vilnius, Lithuania

# data[].attributes.subject
Παλιά Πόλη της Βίλνιους, Βίλνιους, Λιθουανία/Vilnius Old Town, Vilnius, Lithuania

# data[].attributes.body
Η Παλιά Πόλη της Βίλνιους (Λιθουανικά:Vilniaus senamiestis) είναι μία από τις μεγαλύτερες υπάρχουσες μεσαιωνικές πόλεις της Ανατολικής Ευρώπης. Έχει έκταση 3,59 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Περικλείει 74 συνοικίες, με 70 δρόμους και λεωφόρους που απαριθμούν 1487 κτήρια με συνολική έκταση 1.497.000 τετραγωνικά μέτρα. Είναι το αρχαιότερο μέρος της Λιθουανικής πρωτεύουσας Βίλνιους και έχει αναπτυχθεί δια μέσου των αιώνων, λαμβάνοντας τη μορφή της από την ιστορία της πόλης και από μια συνεχώς εναλλασσόμενη πολιτιστική επίδραση. Είναι τόπος στον οποίο μερικές από τις μεγαλύτερες Ευρωπαϊκές αρχιτεκτονικές τεχνοτροπίες - Γοτθική αρχιτεκτονική, Αναγεννησιακή αρχιτεκτονική, Μπαρόκ αρχιτεκτονική, Νεοκλασική αρχιτεκτονική- συνυπάρχουν και αλληλοσυμπληρώνονται.

Βασική αρτηρία της παλιάς πόλης είναι ο Δρόμος Πίλιες και ο κόμβος των καφετεριών και της εμπορικής ζωής. Ο βασικός δρόμος της Βίλνιους, η Λεωφόρος Γκεντιμίνας, βρίσκεται εν μέρει στην Παλιά Πόλη. Οι βασικές πλατείες της Παλιάς Πόλης είναι η Πλατεία Καθεδρικού και η Πλατεία Δημαρχείου.

Ένα από τα πλέον περίτεχνα αρχιτεκτονικό συγκρότημα είναι το Αρχιτεκτονικό Σύνολο του Πανεπιστημίου του Βίλνιους, το οποίο διαθέτει 13 προαυλιακούς χώρους. Επιλέχθηκε ως εκπρόσωπος της Λιθουανίας στο Πάρκο Μίνι-Ευρώπη στις Βρυξέλλες.

Βίλνιους 1576

Το 1994 η Παλιά Πόλη της Βίλνιους συμπεριλήφθηκε από την UNESCO στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς (Αριθμός 541) σε αναγνώριση της διεθνούς αξίας του και αυθεντικότητάς του.
Vilnius Old Town (Lithuanian: Vilniaus senamiestis) is one of the largest existing medieval towns in Eastern Europe. It has an area of ​​3.59 square kilometers. It includes 74 neighborhoods, with 70 streets and boulevards listing 1487 buildings with a total area of ​​1,497,000 square meters. It is the oldest part of the Lithuanian capital Vilnius and has developed through the centuries, taking its form from the history of the city and from an ever-changing cultural influence. It is a place where some of the greatest European architectural styles - Gothic architecture, Renaissance architecture, Baroque architecture, Neoclassical architecture - coexist and complement each other.

The main thoroughfare of the old town is Pilies Street and the junction of cafes and commercial life. Vilnius Main Street, Gentiminas Avenue, is partly in the Old Town. The main squares of the Old Town are the Cathedral Square and the Town Hall Square.

One of the most elaborate architectural complex is the Architectural Ensemble of the University of Vilnius, which has 13 courtyards. Selected as Lithuania's representative at the Mini-Europe Park in Brussels.

Vilnius 1576
In 1994 the Old Town of Vilnius was included by UNESCO in the list of World Heritage Sites (Number 541) in recognition of its international value and authenticity.

# data[].attributes.location_name
Χοιροκoιτία, Κύπρος

# data[].attributes.body
Η Χοιροκοιτία είναι ο καλύτερα διατηρημένος προϊστορικός οικισμός της Kύπρου, που χρονολογείται από την μεταγενέστερη φάση της ακεραμικής νεολιθικής περιόδου (γύρω στο 7000 π.X.). Το 1998 κηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Το όνομα λέγεται ότι πιθανώς προήλθε από την λέξη χειρογητιά που υποδηλώνει άσκηση της χειρομαντείας. Κατά άλλη άποψη ίσως προήλθε από την πιθανή αρχική ονομασία Ιεροκοτίδα (Ιερός χώρος). Άλλοι υποστηρίζουν ότι η ονομασία προήλθε από τις λέξεις γύρος και οικία λόγω του ότι οι προϊστορικές καλύβες που ανακαλύφθηκαν εκεί ήσαν στρογγυλές. Ακόμη η παράδοση λεει πως προήλθε από την φράση Χαίρε Κιτία που απηύθυνε η περιβόητη και μυστηριώδης βασίλισσα της Κύπρου σε κάποια φίλη της από το Κίτιον. Υποστηρίχθηκε επίσης ότι ίσως η ονομασία προήλθε από το φυτό ανόνη η χερομολία. Με την απλούστερη ονομασία χερομολία το φυτό απαντάτο καλλιεργούμενο στη Κύπρο, αυτή η εκδοχή όμως θεωρείται πολύ απίθανη.

Ο οικισμός είναι κτισμένος στην απότομη πλαγιά ενός λόφου που βρίσκεται στη δυτική όχθη του ποταμού Μαρωνίου, σε απόσταση 6 χλμ. από τη θάλασσα. Αποτελεί ένα από τα εντυπωσιακότερα δείγματα πρώιμης μόνιμης εγκατάστασης πληθυσμών στο νησί. Στα δυτικά, όπου ο οικισμός δεν είναι φυσικά οχυρωμένος, ανεγέρθηκε ένας πλατύς τοίχος περίφραξης. Το κτίσιμό του προϋποθέτει συλλογική προσπάθεια, γεγονός που υπονοεί σύνθετη κοινωνική οργάνωση.

Τα σπίτια της Νεολιθικής Χοιροκοιτίας ήταν απλά κατασκευασμένα. Στα θεμέλια και στα κατώτερα μέρη χρησιμοποιήθηκαν λιθάρια (πέτρες) του ποταμού, ενώ στα ανώτερα ελαφρότερα υλικά, όπως πηλός και πλιθάρια. Τα κατώφλια ήταν υπερυψωμένα, τα θυρώματα μικρά για προστασία από τις πλημμύρες, τα δάπεδα από πηλό και η στέγη θολωτή ή επίπεδη. Τη στέγη αποτελούσαν οριζόντια δοκάρια, πάνω στα οποία υπήρχαν καλάμια και κλαδιά, καλυμμένα με πηλό. Στο μέσο της οικίας υπήρχε εστία για το μαγείρεμα, το φωτισμό και τη θέρμανση. Φαίνεται πως το εσωτερικό των οικιών κοσμείτο με τοιχογραφίες. Παρόλ’ αυτά η κακή κατάσταση των τοιχογραφιών δεν επιτρέπει στους μελετητές να συμπεράνουν αν τα διακοσμητικά σχέδια είναι γεωμετρικά ή εικονιστικά.

Οι νεκροί ενταφιάζονταν σε λάκκους σκαμμένους στο εσωτερικό των κατοικιών. Ο λάκκος του νεκρού γέμιζε με χώμα και καλυπτόταν με επίστρωση πηλού, αποκαθιστώντας μ’ αυτόν τον τρόπο το δάπεδο της οικίας. Οι τάφοι ήταν ατομικοί και οι νεκροί ενταφιάζονταν με το σώμα πλαγιασμένο, συνήθως στη δεξιά πλευρά. Η στάση του σώματος είναι συνεσταλμένη και όπως παρατηρούν οι μελετητές ο βαθμός της συστολής εξαρτιόταν από την ηλικία του νεκρού.

Στους τάφους τοποθετούνταν κτερίσματα ανάλογα με το φύλο του νεκρού. Συχνά τους τάφους τόσο γυναικών όσο και ανδρών, συνόδευαν σπασμένα πέτρινα αγγεία. Άλλο ταφικό έθιμο ήταν η τοποθέτηση πέτρας, ακατέργαστης ή λαξευμένης, πάνω στο σώμα του νεκρού. Μ’ αυτόν τον τρόπο πίστευαν πως εμπόδιζαν την επιστροφή του νεκρού στον κόσμο των ζωντανών. Όπως συμπεραίνουμε από τους σκελετούς τάφων της Χοιροκοιτίας,οι κάτοικοι ήταν κοντοί (1,60μ. περίπου οι άντρες και 1,50μ. οι γυναίκες) και πέθαιναν σε ηλικία 25-40 χρόνων.

Οι διατροφικές ανάγκες των κατοίκων καλύπτονταν από την κτηνοτροφία, το κυνήγι, τη γεωργία και τη συλλογή άγριων καρπών. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν ήταν φτιαγμένα από λίθο και οστά. Έχουν βρεθεί επίσης πολλά λίθινα σκεύη και ειδώλια που παριστάνουν κυρίως ανθρώπινες μορφές.

Ο αρχαιολογικός χώρος ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Δρ. Πορφύριο Δίκαιο, διευθυντή του Κυπριακού Τμήματος Αρχαιοτήτων, πραγματοποιώντας έξι ανασκαφές μεταξύ του 1934 και του 1946[1]. Οι αρχικές του ανακαλύψεις δημοσιεύτηκαν στο Περιοδικό Ελληνικών Σπουδών το 1934[2]. Περισσότερες ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όμως διεκόπησαν από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Μία γαλλική αποστολή υπό τη διεύθυνση του Αλέν Λε Μπρουν (Alain Le Brun) πραγματοποίησε νέες ανασκαφές το 1977.
Hoirokoitia is the best preserved prehistoric settlement of Cyprus, dating from the later phase of the Ceramic Neolithic period (around 7000 BC). In 1998 it was declared a World Heritage Site by UNESCO.

The name is said to have probably come from the word handicraft which indicates the practice of palmistry. In another sense it may have come from the possible original name Ierokotida (Holy place). Others argue that the name came from the words gyros and house due to the fact that the prehistoric huts discovered there were round. Tradition also says that it came from the phrase Hail Kitia that the famous and mysterious queen of Cyprus addressed to a friend of hers from Kition. It has also been suggested that the name may have come from the plant anemone, the hermeneutics. With the simplest name hermolia, the plant is found cultivated in Cyprus, but this version is considered very unlikely.

The settlement is built on the steep slope of a hill located on the west bank of the river Maroni, at a distance of 6 km from the sea. It is one of the most impressive examples of early permanent settlement of populations on the island. To the west, where the settlement is not physically fortified, a wide fencing wall was erected. Its construction presupposes a collective effort, a fact that implies a complex social organization.

The houses of the Neolithic Hoirokoitia were simply built. Boulders (stones) of the river were used in the foundations and in the lower parts, while in the upper lighter materials, such as clay and bricks. The thresholds were raised, the doors small for flood protection, the clay floors and the vaulted or flat roof. The roof consisted of horizontal beams, on which there were reeds and branches, covered with clay. In the middle of the house there was a hearth for cooking, lighting and heating. It seems that the interior of the houses was decorated with murals. However, the poor condition of the murals does not allow scholars to conclude whether the decorative patterns are geometric or figurative.

The dead were buried in pits dug inside the houses. The pit of the dead was filled with soil and covered with a layer of clay, thus restoring the floor of the house. The tombs were individual and the dead were buried with the body tilted, usually on the right side. The posture is timid and as the researchers observe the degree of contraction depended on the age of the deceased.

Rewards were placed on the graves according to the sex of the deceased. Often the tombs of both women and men were accompanied by broken stone vessels. Another burial custom was to place a stone, raw or carved, on the body of the deceased. In this way they believed that they prevented the return of the dead to the world of the living. As we conclude from the tomb skeletons of Hoirokoitia, the inhabitants were short (about 1.60 m. Men and 1.50 m. Women) and died at the age of 25-40 years.

The nutritional needs of the inhabitants were covered by livestock, hunting, agriculture and the collection of wild fruits. The tools they used were made of stone and bones. Many stone utensils and figurines that represent mainly human figures have also been found.

The archeological site was discovered in 1934 by Dr. Purple Law, director of the Cyprus Department of Antiquities, conducting six excavations between 1934 and 1946 [1]. His first discoveries were published in the Journal of Greek Studies in 1934 [2]. Most excavations were carried out until the early 1970s, but were stopped by the Turkish invasion of Cyprus. A French expedition led by Alain Le Brun conducted new excavations in 1977

# data[].attributes.location_name
Πάφος, Κύπρος

# data[].attributes.body
Η Πάφος (Τούρκικα: Baf, Αρμενικά: Փաֆոս, Αγγλικά: Paphos) είναι πόλη στο νοτιοδυτικό τμήμα της Κύπρου, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και ένα από τα πιο σημαντικά αρχαία βασίλεια της νήσου. Μεταξύ άλλων, ήταν διάσημο και ως κέντρο λατρείας της θεάς Αφροδίτης. Η πόλη χωρίζεται σε δύο επίπεδα: Στην πάνω Πάφο, γνωστή και ως Κτήμα που είναι το εμπορικό κέντρο της πόλης και την Κάτω Πάφο πού βρίσκεται χαμηλότερα και παραλιακά και είναι ο κατ' εξοχήν τουριστικός προορισμός του νησιού. Όλος ο αρχαιολογικός χώρος της Πάφου βρίσκεται υπό την προστασία της UNESCO από το 1980
Paphos (Turkish: Baf, Armenian: Paphos, English: Paphos) is a city in the southwestern part of Cyprus, the capital of the homonymous province and one of the most important ancient kingdoms of the island. Among other things, it was famous as a center of worship of the goddess Aphrodite. The city is divided into two levels: Upper Paphos, also known as the Estate which is the commercial center of the city and Lower Paphos which is located lower and coastal and is the pre-eminent tourist destination of the island. The entire archeological site of Paphos has been under the protection of UNESCO since 1980

# data[].attributes.headline
Τοιχογραφημένοι ναοί στην περιοχή του όρους Τρόοδος/Fenced temples in the area of Mount Troodos

# data[].attributes.subject
Τοιχογραφημένοι ναοί στην περιοχή του όρους Τρόοδος/Fenced temples in the area of Mount Troodos

# data[].attributes.body
Οι Toιχογραφημένοι ναοί στην περιοχή του όρους Τρόοδος είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στο όρος Τρόοδος στην κεντρική Κύπρο. Αποτελείται από δέκα Βυζαντινές εκκλησίες και μοναστήρια, πλούσια διακοσμημένα με βυζαντινές και μετα-βυζαντινές αγιογραφίες:[1]

Άγιος Νικόλαος της Στέγης, στην Κακοπετριά

Μονή Αγίου Ιωάννου του Λαμπαδιστού στον Καλοπαναγιώτη

Παναγία Φορβιώτισσα ή Παναγία της Ασίνου στο Νικητάρι

Παναγία του Άρακα στα Λαγουδερά

Παναγία του Μουτουλλά στον Μουτουλλά

Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στον Πεδουλά

Εκκλησία Τιμίου Σταυρού στο Πελένδρι[2]

Παναγία Ελεούσα ή Παναγία της Ποδύθου στη Γαλάτα

Τίμιος Σταυρός του Αγιασμάτι στην Πλατανιστάσα

Μεταμόρφωση του Σωτήρος στο Παλαιχώρι

Αρχικά οι εννιά από τις εκκλησίες χαρακτηρίστηκαν μνημεία από την UNESCO το 1985, ενώ η εκκλησία στο Παλαιοχώρι εντάχθηκε στη λίστα το 2001[
The Mural Temples in the area of ​​Mount Troodos are a UNESCO World Heritage Site on Mount Troodos in central Cyprus. It consists of ten Byzantine churches and monasteries, richly decorated with Byzantine and post-Byzantine hagiographies: [1]

Agios Nikolaos of Stegi, in Kakopetria
Monastery of Agios Ioannis of Lampadistos in Kalopanagiotis
Panagia Forviotissa or Panagia of Asinos in Nikitari
Panagia tou Arakas in Lagoudera
Our Lady of Moutoullas in Moutoullas
Church of the Archangel Michael in Pedoulas
Church of the Holy Cross in Pelendri [2]
Panagia Eleousa or Panagia of Podithos in Galata
Holy Cross of Agiasmati in Platanistasa
Transfiguration of the Savior in Paleochori
Initially, nine of the churches were designated monuments by UNESCO in 1985, while the church in Paleochori was included in the list in 2001 [

# data[].attributes.location_name
Ντουμπρόβνικ, Κροατία

# data[].attributes.body
Το Ντουμπρόβνικ (Κροατικά: Dubrovnik, ιστορικά: Ragusium) είναι μια πόλη 43.770 κατοίκων στη Δαλματία της Κροατίας. Για αιώνες ήταν, μετά τη Βενετία, το σημαντικότερο λιμάνι των Βενετών στην Αδριατική και σήμερα ένα δημοφιλές τουριστικό κέντρο. Η πόλη διαθέτει δικό της αεροδρόμιο. Η παλαιά πόλη του Ντουμπρόβνικ έχει ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1979.
Dubrovnik (Croatian: Dubrovnik, historically: Ragusium) is a city of 43,770 inhabitants in Dalmatia, Croatia. For centuries it was, after Venice, the most important port of the Venetians in the Adriatic and today a popular tourist center. The city has its own airport. Dubrovnik's Old Town has been a UNESCO World Heritage Site since 1979.

# data[].attributes.location_name
Συρακούσες, Ιταλία

# data[].attributes.body
Οι Συρακούσες (αρχαία ελληνικά: Συρακούσαι, λατινικά: Syracusae, ιταλικά: Siracusa, σικελικά: Sarausa) είναι σημαντική ιστορική πόλη στη Σικελία, η πρωτεύουσα της ιταλικής επαρχίας των Συρακουσών. Η πόλη έχει πασίγνωστη αρχαία ελληνική ιστορία, έθιμα, πολιτισμό, ναούς, αμφιθέατρα και είναι η γενέτειρα του διάσημου μαθηματικού και επιστήμονα Αρχιμήδη. Με ιστορία 2.700 χρόνων, ήταν μια από τις σπουδαιότερες πόλεις και παράλληλα μία από ισχυρότερες ναυτικές δυνάμεις στην Αρχαία Μεσόγειο. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού στον κόλπο των Συρακουσών, δυτικά από το Ιόνιο Πέλαγος. Η αρχαία πόλη ιδρύθηκε από κατοίκους της Αρχαίας Κορίνθου και της Τενέας και έγινε σύντομα πανίσχυρη πόλη - κράτος.
Syracuse (Ancient Greek: Συρακούσαι, Latin: Syracusae, Italian: Siracusa, Sicilian: Sarausa) is an important historical city in Sicily, the capital of the Italian province of Syracuse [1]. The city has a famous ancient Greek history, customs, culture, temples, amphitheaters and is the birthplace of the famous mathematician and scientist Archimedes [2]. With a history of 2,700 years, it was one of the most important cities and at the same time one of the strongest naval forces in the Ancient Mediterranean. It is located at the southeastern tip of the island in the Gulf of Syracuse, west of the Ionian Sea. The ancient city was founded by inhabitants of Ancient Corinth and Tenea and soon became a powerful city-state. [3]

Syracuse was permanently allied with the metropolis of Corinth and Ancient Sparta and became the most important city in Greater Greece. During the Peloponnesian War, they repulsed the famous Sicilian campaign of the Athenians (415-413 BC). .Χ. [4] [5] Surrounded by very strong walls that were 28 km long, Syracuse was adorned with magnificent palaces, such as that of Jerome, famous temples of Artemis and Athena, the Arethusa fountain and the famous Syracuse theater, a masterpiece of architecture. The coins of the city that were saved are real works of art.

They were conquered by the Roman Republic during the Second Carthaginian War. In late antiquity they were successively conquered by the Vandals, the Ostrogoths and finally the Byzantine Empire. The grandson of the emperor of Heraklion, Constantius II, fearing the rapid Arab expansion, chose Syracuse as the new capital of the empire in the last years of his life (663-668), which, however, was not to last. In later years, when the Kingdom of Sicily was founded, the capital of Sicily was moved to Palermo, then merged with the Kingdom of Naples, the Kingdom of the Two Sicilies and the Kingdom of Italy in Italian Unification (1860). In recent years UNESCO has declared Syracuse a World Heritage Site together with the necropolis of Pantalika. The city center has a population of 125,000 inhabitants. Syracuse is mentioned in the Bible, in the Acts of the Apostles (28:12), as the Apostle Paul was living in the city. [6] The patron saint of the city is Saint Lucia who was born in Syracuse and her memory is celebrated on December 13.

Οι Συρακούσες ήταν μόνιμα συμμαχικές με την μητρόπολη Κόρινθο και την Αρχαία Σπάρτη και έγιναν η σπουδαιότερη πόλη στη Μεγάλη Ελλάδα. Στον Πελοποννησιακό πόλεμο, απέκρουσαν την περίφημη Σικελική εκστρατεία των Αθηναίων (415-413 π.Χ.) Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων περιγράφει τις ρωμαϊκές Συρακούσες ως την «κορυφαία και πιο όμορφη ελληνική πόλη» που μπορεί να συγκριθεί μονάχα με την Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ.[4][5] Περιτριγυρισμένες από ισχυρότατα τείχη που είχαν μήκος 28 χλμ., οι Συρακούσες στολίζονταν από θαυμάσια ανάκτορα, όπως αυτό του Ιέρωνα, περίφημους ναούς της Αρτέμιδας και της Αθηνάς, από την κρήνη Αρέθουσα και το περίφημο θέατρο των Συρακουσών, αριστούργημα αρχιτεκτονικής και ακουστικής. Τα νομίσματα της πόλης που σώθηκαν, είναι αληθινά καλλιτεχνήματα.

Στο πλαίσιο του δεύτερου Καρχηδονιακού πολέμου κατακτήθηκαν από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Κατά την ύστερη αρχαιότητα κατακτήθηκαν διαδοχικά από τους Βανδάλους, Οστρογότθους και τελικά τη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Ο εγγονός του αυτοκράτορα Ηρακλείου, Κώνστας Β΄, φοβούμενος την ταχύτατη αραβική επέκταση επέλεξε τις Συρακούσες ως τη νέα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας στα τελευταία χρόνια της ζωής του (663 - 668), κάτι που ωστόσο δεν έμελλε να κρατήσει. Τα νεώτερα χρόνια, όταν ιδρύθηκε το Βασίλειο της Σικελίας, η πρωτεύουσα της Σικελίας μεταφέρθηκε στο Παλέρμο, στην συνέχεια ενώθηκε με το Βασίλειο της Νεαπόλεως, το Βασίλειο των Δύο Σικελιών και με το Βασίλειο της Ιταλίας στην Ιταλική Ενοποίηση (1860). Τα σύγχρονα χρόνια η UNESCO ανακήρυξε τις Συρακούσες Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς μαζί με τη νεκρόπολη της Παντάλικα. Το κέντρο της πόλης έχει πληθυσμό 125.000 κατοίκους. Οι Συρακούσες αναφέρονται στην Αγία Γραφή, στις Πράξεις των Αποστόλων (28:12), καθώς ο Απόστολος Παύλος είχε διαμείνει στην πόλη.[6] Προστάτιδα αγία της πόλης είναι η Αγία Λουκία που γεννήθηκε στις Συρακούσες και η μνήμη της εορτάζεται στις 13 Δεκεμβρίου.

# data[].attributes.location_name
Σάντα Μαρία ντέλλε Γκράτσιε, Piazza di Santa Maria delle Grazie, Μιλάνο, Ιταλία

# data[].attributes.headline
Σάντα Μαρία ντέλλε Γκράτσιε, Piazza di Santa Maria delle Grazie, Μιλάνο, Ιταλία/Santa Maria delle Grazie, Piazza di Santa Maria delle Grazie, Milan, Italy

# data[].attributes.subject
Σάντα Μαρία ντέλλε Γκράτσιε, Piazza di Santa Maria delle Grazie, Μιλάνο, Ιταλία/Santa Maria delle Grazie, Piazza di Santa Maria delle Grazie, Milan, Italy

# data[].attributes.body
Η Σάντα Μαρία ντέλλε Γκράτσιε (ιταλικά: Santa Maria delle Grazie) είναι εκκλησία και μοναστήρι των Δομινικανών στο Μιλάνο. Στην τραπεζαρία της μονής βρίσκεται η τοιχογραφία του Μυστικού Δείπνου από τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Η τοιχογραφία μαζί με την εκκλησία έχουν ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO.

Το μοναστηριακό συγκρότημα άρχισε να κατασκευάζεται το 1463 από τον Γκινιφόρτε Σολάρι και στη συνέχεια, στα τέλη του 15ου αιώνα, τροποποιήθηκε από τον Ντονάτο Μπραμάντε. Ο Μπραμάντε μεγέθυνε δομικά την εκκλησία και πρόσθεσε μεγάλα ημι-κυκλικά ιερά, ένα τυμπανόμορφο τρούλο ο οποίο περιβάλλεται από κολώνες και ένα πλευρικό διάδρομο και την τραπεζαρία. Σε ένα από τους τοίχους της τραπεζαρίας ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ζωγράφισε από το 1495 μέχρι το 1497 τον Μυστικό Δείπνο. Το συγκρότημα υπέστη σημαντικές καταστροφές από τους βομβαρδισμούς το 1943, αλλά αποκαταστάθηκε και ανακαινίστηκε πλήρως
Santa Maria delle Grazie (Italian: Santa Maria delle Grazie) is a Dominican church and monastery in Milan. In the dining room of the monastery is the fresco of the Last Supper by Leonardo da Vinci. The mural along with the church have been declared a UNESCO World Heritage Site.

The monastery complex began construction in 1463 by Giniforte Solari and then, at the end of the 15th century, was modified by Donato Bramante. Bramante structurally enlarged the church and added large semi-circular sanctuaries, a drum-shaped dome surrounded by columns and a side corridor and dining room. On one of the walls of the dining room, Leonardo da Vinci painted the Last Supper from 1495 to 1497. The complex was severely damaged by bombing in 1943, but was completely restored and renovated.

# data[].attributes.location_name
Σεγόβια, Ισπανία

# data[].attributes.body
Το όνομά της Σεγόβια είναι Κελτιβεριανής προέλευσης. Οι πρώτοι κάτοικοι ονόμασαν την πόλη Σεγομπρίγκα (Segobriga). Αυτό το όνομα προέρχεται από δύο όρους της Κελτιβεριανής γλώσσας του Κέλτικου παρακλαδιού της Ινδοευρωπαϊκής γλώσσας.Ο όρος sego σημαίνει "νίκη" ενώ η κατάληξη -briga θα μπορούσε να σημαίνει "πόλη" ή "δύναμη". Έτσι το όνομα μπορεί να μεταφραστεί ως "Πόλη της νίκης" ή "Νικηφόρος πόλη".
The name Segovia is of Celtic origin. The first inhabitants named the city Segobriga. This name comes from two Celtic language terms of the Celtic branch of the Indo-European language. The term sego means "victory" while the suffix -briga could mean "city" or "power". Thus the name can be translated as "City of Victory" or "Victorious City".

# data[].attributes.location_name
Ελ Εσκοριάλ, Av Juan de Borbón y Battemberg, Σαν Λορένθο ντε Ελ Εσκοριάλ, Ισπανία

# data[].attributes.headline
Ελ Εσκοριάλ, Av Juan de Borbón y Battemberg, Σαν Λορένθο ντε Ελ Εσκοριάλ, Ισπανία/El Escorial, Av Juan de Borbón y Battemberg, San Lorenzo de El Escorial, Spain

# data[].attributes.subject
Ελ Εσκοριάλ, Av Juan de Borbón y Battemberg, Σαν Λορένθο ντε Ελ Εσκοριάλ, Ισπανία/El Escorial, Av Juan de Borbón y Battemberg, San Lorenzo de El Escorial, Spain

# data[].attributes.body
To Βασιλικό Μοναστήρι του Σαν Λορένθο ντε Ελ Εσκοριάλ (ισπανικά: Monasterio de San Lorenzo de El Escorial) είναι η ιστορική κατοικία του βασιλιά της Ισπανίας, στην πόλη Σαν Λορένθο ντε Ελ Εσκοριάλ, περίπου 45 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Μαδρίτης, της πρωτεύουσας της Ισπανίας. Λειτουργεί ως μοναστήρι, βασιλικό ανάκτορο, μουσείο και σχολείο. Έχει έκταση 33.327 μ² και είναι κτισμένο στη νότια πλαγιά του όρους Αμπάντος, της Σιέρρα ντε Γουαδαρράμα, 1.028 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Υπάρχει μία άλλη πόλη, 2 χιλιόμετρα πιο κάτω στην κοιλάδα (τέσσερα χιλιόμετρα με το δρόμο), που ονομάζεται Ελ Εσκοριάλ.

Το Εσκοριάλ αποτελείται από δύο αρχιτεκτονικά συμπλέγματα μεγάλης ιστορικής και πολιτιστικής σημασίας: το βασιλικό μοναστήρι αυτό καθεαυτό και το Λα Γκρανχίγια ντε λα Φρεσνέδα, ένα βασιλικό κυνηγετικό καταφύγιο και μοναστηριακό αναχωρητήριο περίπου πέντε χιλιόμετρα μακριά. Αυτοί οι χώροι έχουν δυτική φύση, π.χ. κατά τη διάρκεια του 16ου και του 17ου αιώνα, αυτά ήταν τα μέρη στα οποία η ισπανική μοναρχία και η εκκλησιαστική εξουσία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας της Ισπανίας είχαν κοινή αρχιτεκτονική εκδήλωση.[1] Το Ελ Εσκοριάλ ήταν μοναστήρι και ισπανικό βασιλικό ανάκτορο. Αρχικά ανήκε στους Ιερωνυμίτες και τώρα είναι μοναστήρι του τάγματος του Αγίου Αυγουστίνου.

Ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας, αντιδρώντας στην προτεσταντική Μεταρρύθμιση που σάρωνε την Ευρώπη κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, αφιέρωσε μεγάλο τμήμα της μακρόχρονης βασιλείας του (1556-1598) και πολλή από την φαινομενικά ανεξάντλητη παροχή χρυσού από τον Νέο Κόσμο για να αναχαιτίσει τους Προτεστάντες. Οι παρατεταμένες προσπάθειές του ήταν, σε βάθος χρόνου, μερικώς επιτυχημένες· όμως η ίδια αντιμεταρρυθμιστική ορμή είχε μετριαστεί τριάντα χρόνια αργότερα, όταν ο Φίλιππος αποφάσισε να κτίσει το Ελ Εσκοριάλ.

Ο Φίλιππος μίσθωσε τον Ισπανό αρχιτέκτονα Χουάν Μπαουτίστα ντε Τολέδο, ώστε να συνεργαστούν στο σχεδιασμό του Ελ Εσκοριάλ. Ο Χουάν Μπαουτίστα πέρασε το μεγαλύτερο τμήμα της καριέρας του στη Ρώμη, όπου δούλευσε στη βασιλική του Αγίου Πέτρου και στη Νάπολη, όπου υπηρέτησε τον αντιβασιλιά, του οποίου η σύσταση έδωσε την προσοχή του Φιλίππου Β΄. Ο βασιλιάς τον διόρισε βασιλικό αρχιτέκτονα το 1559 και μαζί σχεδίασαν το Εσκοριάλ ως ένα μνημείο για το ρόλο της Ισπανίας ως κέντρο του Χριστιανικού κόσμου.[2]

Τις 2 Νοεμβρίου 1984, η UNESCO το ανακήρυξε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός, με συχνούς επισκέπτες από τη Μαδρίτη. Περισσότεροι από 500.000 επισκέπτες έρχονται στο Ελ Εσκοριάλ κάθε χρόνο.
The Royal Monastery of San Lorenzo de El Escorial (Spanish: Monasterio de San Lorenzo de El Escorial) is the historic residence of the King of Spain, in the city of San Lorenzo de El Escorial, about 45 km northwest of Madrid, the capital of Spain. It functions as a monastery, a royal palace, a museum and a school. It has an area of ​​33,327 m2 and is built on the southern slope of Mount Abados, Sierra de Guadarrama, 1,028 meters above sea level. There is another town, 2 km down in the valley (four km by road), called El Escorial.

The Escorial consists of two architectural complexes of great historical and cultural significance: the Royal Monastery itself and La Granchia de la Fresneda, a royal hunting lodge and monastery retreat about five kilometers away. These places have a western nature, e.g. during the 16th and 17th centuries, these were the places where the Spanish monarchy and the ecclesiastical authority of the Roman Catholic Church of Spain had a common architectural manifestation. [1] El Escorial was a monastery and Spanish royal palace. It originally belonged to the Jerome and is now a monastery of the Order of St. Augustine.

Philip II of Spain, reacting to the Protestant Reformation sweeping Europe during the 16th century, devoted much of his long reign (1556-1598) and much of the seemingly inexhaustible supply of gold from the New World to stop them. Protestants. His prolonged efforts were, in the long run, partially successful; but the same anti-reform momentum had waned thirty years later, when Philip decided to build El Escorial.

Filippos hired the Spanish architect Juan Bautista de Toledo to collaborate on the design of El Escorial. Juan Bautista spent most of his career in Rome, where he worked in St. Peter's Basilica and in Naples, where he served the regent, whose recommendation attracted the attention of Philip II. The king appointed him royal architect in 1559 and together they designed the Escorial as a monument to the role of Spain as the center of Christendom. [2]

On November 2, 1984, UNESCO declared it a World Heritage Site. It is a popular tourist destination, with frequent visitors from Madrid. More than 500,000 visitors come to El Escorial every year.

# data[].attributes.location_name
Πύργος του Λονδίνου, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο

# data[].attributes.headline
Πύργος του Λονδίνου, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο/Tower of London, London, United Kingdom

# data[].attributes.subject
Πύργος του Λονδίνου, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο/Tower of London, London, United Kingdom

# data[].attributes.body
Ο Πύργος του Λονδίνου (αγγλικά: Tower of London), επισήμως γνωστός ως Βασιλικό Παλάτι και Φρούριο της Αυτής Μεγαλειότητας του Πύργου του Λονδίνου (αγγλικά: Her Majesty's Royal Palace and Fortress of the Tower of London), είναι ιστορικό κάστρο στη βόρεια όχθη του Τάμεση στο κεντρικό Λονδίνο, στην Αγγλία. Βρίσκεται μέσα στο Διαμέρισμα Τάουερ Άμλετς του Λονδίνου, χωριζόμενο από την αριστερή όχθη του Σίτι του Λονδίνου με τον ανοιχτό χώρο που είναι γνωστός ως Τάουερ Χιλ. Ιδρύθηκε προς το τέλος του 1066 ως μέρος της Νορμανδικής Κατάκτησης της Αγγλίας.
The Tower of London, officially known as Her Majesty's Royal Palace and Fortress of the Tower of London, is a historic castle on the north bank of the Thames. in central London, England. Located in the Tower Hamlet district of London, separated from the left bank of the City of London by the open space known as Tower Hill. It was founded at the end of 1066 as part of the Norman Conquest of England

# data[].attributes.location_name
Στόουνχεντζ, Σάλτσμπουρι, Ηνωμένο Βασίλειο

# data[].attributes.body
Το Στόουνχεντζ είναι νεολιθικό μεγαλιθικό μνημείο του οποίου η διαμόρφωση συνεχίστηκε ως την Εποχή του Χαλκού, στην κομητεία του Γουΐλτσιρ (Wiltshire), περίπου 13 χλμ βορειοδυτικά του Σώλσμπερι (Salisbury). Πρόκειται για έναν κύκλο μεγαλίθων, που κατασκευάστηκε σύμφωνα με τις πλέον αποδεκτές αρχαιολογικές εκτιμήσεις ανάμεσα στο 2500 π.Χ. και το 2000 π.Χ.. Το αρχαιότερο κυκλικό ανάχωμα και η περιφερειακή τάφρος, που ανήκουν σε πρωιμότερη φάση του μνημείου, χρονολογήθηκαν προσφάτως περί το 3100 π.Χ..

Το όνομα Στόουνχεντζ (Stonehenge) προέρχεται από τις αρχαίες αγγλικές λέξεις Stanhen gist, που σημαίνουν 'κρεμαστοί λίθοι' και έδωσαν το όνομά τους σε μια ολόκληρη κατηγορία μνημείων γνωστών ως henge(s), δηλαδή κυκλικές ή οβάλ σχήματος περιοχές με διακριτά χαρακτηριστικά τους το κυκλικό ανάχωμα και την τάφρο που το περιβάλλει. Οι αρχαιολόγοι καθορίζουν τα henge(s) ως εκχωματώσεις που συνίστανται από ένα κυκλικό έγκλεισμα, περιβεβλημένο με κρηπιδωμένη κυκλική τάφρο. Όπως συμβαίνει συχνά με την αρχαιολογική ορολογία, η λέξη είναι δάνεια από τους παλιούς αρχαιοδίφες. Όμως, ο όρος henge δεν είναι και ο καταλληλότερος για την περιγραφή του Στόουνχεντζ, στην περίπτωση του οποίου το κρηπίδωμα βρίσκεται εσωτερικά της τάφρου. Παρόλο που το Στόουνχεντζ ως μνημείο είναι σύγχρονο άλλων τυπικότερων. Το σύνολό του δεν είναι δυνατόν να καταχωρηθεί σε κάποια κατηγορία. Μορφολογικά έχει μακρινή μόνον συγγένεια με τους υπόλοιπους λίθινους κύκλους των Βρετανικών νήσων, όπως ο κύκλος του Μπρόντγκαρ (Ring of Brodgar), για παράδειγμα, ενώ τα περίφημα τρίλιθά του το καθιστούν μοναδικό. Το Στόουνχεντζ και ο περιβάλλων χώρος του προστέθηκαν στον κατάλογο της UNESCO για την Παγκόσμια Πολιτισμική Κληρονομιά το 1986.
Stonehenge is a Neolithic megalithic monument that continued to form until the Bronze Age, in the county of Wiltshire, about 13 km northwest of Salisbury. It is a circle of megaliths, built according to the most accepted archaeological estimates between 2500 BC. and in 2000 BC. The oldest circular embankment and the peripheral moat, which belong to an earlier phase of the monument, were recently dated around 3100 BC.

The name Stonehenge comes from the ancient English words Stanhen gist, which means 'hanging stones', and gave their name to a whole category of monuments known as henge (s), ie circular or oval-shaped areas with distinct features such as the circular embankment and the moat that surrounds it. Archaeologists define henge (s) as embankments consisting of a circular inclusion, surrounded by a quilted circular moat. As is often the case with archeological terminology, the word is borrowed from the ancient archaeologists. However, the term henge is not the most appropriate to describe Stonehenge, in which case the quay is inside the moat. Although Stonehenge as a monument is contemporary with other more typical ones. The whole can not be registered in any category. Morphologically it has only a distant affinity with the rest of the stone circles of the British Isles, such as the Ring of Brodgar, for example, while its famous trillites make it unique. Stonehenge and its surroundings were added to the UNESCO World Heritage List in 1986.

# data[].attributes.location_name
Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε, Χάμερφεστ, Νορβηγία

# data[].attributes.headline
Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε, Χάμερφεστ, Νορβηγία

# data[].attributes.subject
Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε, Χάμερφεστ, Νορβηγία

# data[].attributes.body
Το Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε (Struve Geodetic Arc) είναι μία αλυσίδα ερευνητικών τριγωνομετρήσεων, οι οποίες εκτείνονται από το Χάμμερφεστ (Hammerfest) της Νορβηγίας μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, μέσα από δέκα χώρες και με μήκος πάνω από 2820 χιλιόμετρα. Η αλυσίδα δημιουργήθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τον Γερμανικής καταγωγής Ρώσο επιστήμονα Φρίντριχ Γκέοργκ Βίλχελμ φον Στρούβε, από το 1816 έως το 1855, με σκοπό να υπολογίσει το ακριβές μέγεθος και σχήμα της Γης. Εκείνη την εποχή η αλυσίδα περνούσε από μόνο δύο χώρες: την Ενωμένη Σουηδία και Νορβηγία και την Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 2005 η αλυσίδα εντάχθηκε στον κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
The Struve Geodetic Arc is a series of research trigonometries that stretch from Norway's Hammerfest to the Black Sea, through ten countries and over 2820 km long. The chain was created and used by the German-born Russian scientist Friedrich Georg Wilhelm von Struve, from 1816 to 1855, to calculate the exact size and shape of the Earth. At that time the chain passed through only two countries: the United Sweden and Norway and the Russian Empire. In 2005 the chain was included in the list of UNESCO World Heritage Sites.

# data[].attributes.location_name
Μπελλιντσόνα, Ελβετία

# data[].attributes.body
Η Μπελλιντσόνα (ιταλικά και ρομανσικά Bellinzona, λατινικά: Bilitio) είναι πόλη στην Ελβετία και πρόκειται για την κύρια πόλη του καντόνιου του Τιτσίνο. Βρίσκεται στους πρόποδες των Άλπεων, ανατολικά απο τον ποταμό Τιτσίνο.
Bellinzona (Italian: Romantic Bellinzona, Latin: Bilitio) is a city in Switzerland, the capital of the canton of Ticino. It is located at the foot of the Alps, east of the Ticino River.

# data[].attributes.location_name
Κάστρο Κρόνμποργκ, Kronborg, Χέλσινγκορ, Δανία

# data[].attributes.headline
Κάστρο Κρόνμποργκ, Kronborg, Χέλσινγκορ, Δανία/Kronborg Castle, Kronborg, Helsingor, Denmark

# data[].attributes.subject
Κάστρο Κρόνμποργκ, Kronborg, Χέλσινγκορ, Δανία/Kronborg Castle, Kronborg, Helsingor, Denmark

# data[].attributes.body
ο Κρόνμποργκ (δαν. Kronborg) βρίσκεται κοντά στην πόλη Χέλσινγκορ (Helsingør) στα σύνορα της Δανίας με τη Σουηδία. Από τις 30 Νοεμβρίου 2000, έχει συμπεριληφθεί από την UNESCO στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Το κάστρο έχει μεγάλη συμβολική σημασία για τους Δανούς και έπαιξε ρόλο-κλειδί στη ιστορία της βόρειας Ευρώπης από το 16ο έως το 18ο αιώνα. Έχει παραμείνει άθικτο έως σήμερα κι έχει μείνει γνωστό, γιατί ο Σαίξπηρ τοποθέτησε εκεί, στο κάστρο της Ελσινόρης, τα γεγονότα της τραγωδίας του, "Άμλετ"
Kronborg (Danish: Kronborg) is located near the town of Helsingør on the Danish-Swedish border.

# data[].attributes.location_name
Μουσείο της Παλαιάς Γέφυρας, Stari Most, Μόσταρ, Βοσνία και Ερζεγοβίνη

# data[].attributes.headline
Μουσείο της Παλαιάς Γέφυρας, Stari Most, Μόσταρ, Βοσνία και Ερζεγοβίνη/Old Bridge Museum, Stari Most, Mostar, Bosnia and Herzegovina

# data[].attributes.subject
Μουσείο της Παλαιάς Γέφυρας, Stari Most, Μόσταρ, Βοσνία και Ερζεγοβίνη/Old Bridge Museum, Stari Most, Mostar, Bosnia and Herzegovina

# data[].attributes.body
Η γέφυρα Στάρι Μοστ (βοσνιακά: Stari Most, ελληνικά: παλαιά γέφυρα) είναι το ορόσημο της πόλης Μόσταρ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Εκτείνεται πάνω από τον ποταμό Νερέτβα και ενώνει το κυριαρχούμενο από Βόσνιους ανατολικό τμήμα της πόλης με το κυριαρχούμενο από Κροάτες δυτικό τμήμα της. Εδώ και αιώνες θεωρείται ένα σύμβολο γεφύρωσης της Ανατολής με τη Δύση, όχι μόνο του Χριστιανικού με τον Ισλαμικό κόσμο αλλά και των καθολικών Κροατών με τους ορθόδοξους Σέρβους. Η γέφυρα καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας και ανακατασκευάστηκε μετά τη λήξη του.
The Stari Most Bridge (Bosnian: Stari Most, Greek: Old Bridge) is the landmark of the town of Mostar in Bosnia and Herzegovina. It stretches over the Neretva River and connects the Bosnian-dominated eastern part of the city with the Croat-dominated western part. For centuries it has been considered a symbol of bridging the East with the West, not only of the Christian with the Islamic world but also of the Catholic Croats with the Orthodox Serbs. The bridge was destroyed during the Bosnian war and rebuilt after its completion.

# data[].attributes.location_name
Οχρίδα, Βόρεια Μακεδονία

# data[].attributes.headline
Οχρίδα, Βόρεια Μακεδονία

# data[].attributes.subject
Οχρίδα, Βόρεια Μακεδονία

# data[].attributes.body
Η Οχρίδα (σλαβομακεδονικά: Охрид‎ [ˈɔxrit] (βοήθεια·λήψη) ή Αχρίδα είναι μία από τις ομορφότερες αρχιτεκτονικά πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας. Είναι η μεγαλύτερη πόλη στη Λίμνη Οχρίδα και η όγδοη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Η Οχρίδα μνημονεύεται ότι άλλοτε είχε 365 εκκλησίες, μια για κάθε μέρα του χρόνου,και έχει αναφερθεί ως "Ιερουσαλήμ (των Βαλκανίων)". Είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στις όχθες της ομώνυμης λίμνης και θυμίζει στην τοπογραφία της νησί. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της κατεχόμενης Μακεδονίας, νοτιοδυτικά των Σκοπίων και δυτικά της Ρέσεν και του Μοναστηρίου.

Η Οχρίδα σήμερα είναι ένας από τους διασημότερους τουριστικούς προορισμούς της Βόρειας Μακεδονίας. Ο πληθυσμός της είναι 56.520 κάτοικοι, ενώ τα 30 πολιτιστικά μνημεία ελκύουν το ενδιαφέρον των επισκεπτών: ανάμεσα τους οι πολλές Βυζαντινές εκκλησίες, το μεσαιωνικό κάστρο του τσάρου Σαμουήλ, τα πλακόστρωτα στενά δρομάκια της παλιάς πόλης και το αρχαίο ελληνικό θέατρο. Το 1979 και το 1980 η Οχρίδα και η ομώνυμη λίμνη έγιναν δεκτές από την UNESCO ως Πολιτιστικό και Φυσικό Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Η Οχρίδα είναι ένα από τα μόνο 28 μνημεία που αποτελούν μέρος της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και είναι τόσο Πολιτιστικά όσο και Φυσικά μνημεία
Ohrid (Slavo-Macedonian: Ohrid [·xrit] (help; download) or Ohrid is one of the most architecturally beautiful cities in Northern Macedonia. It is the largest city on Lake Ohrid and the eighth largest city in the country. churches, one for each day of the year, and has been referred to as "Jerusalem (of the Balkans)". It is built amphitheatrically on the shores of the lake of the same name and resembles the topography of the island. Resen and the Monastery.

Ohrid today is one of the most famous tourist destinations in Northern Macedonia. Its population is 56,520 inhabitants, while the 30 cultural monuments attract the interest of visitors: among them the many Byzantine churches, the medieval castle of Tsar Samuel, the cobbled narrow streets of the old town and the ancient Greek theater. In 1979 and 1980 Ohrid and Lake of the same name were accepted by UNESCO as a Cultural and Natural World Heritage Site. Ohrid is one of only 28 UNESCO World Heritage Sites and is both a Cultural and Natural Monument.

# data[].attributes.location_name
Μέγαρο Στόκλετ, Βολουβέ-Σαιν-Πιέρ, Βέλγιο

# data[].attributes.headline
Μέγαρο Στόκλετ, Βολουβέ-Σαιν-Πιέρ, Βέλγιο

# data[].attributes.subject
Μέγαρο Στόκλετ, Βολουβέ-Σαιν-Πιέρ, Βέλγιο

# data[].attributes.body
Το Μέγαρο Στόκλετ (γαλλικά: Palais Stoclet, φλαμανδικά: Stocletpaleis) βρίσκεται στο δήμο Βολουβέ-Σαιν-Πιερ (Woluwe-Saint-Pierre) στις Βρυξέλλες, Avenue de Tervueren και αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά αρχιτεκτονήματα του βιενέζικου κινήματος της «Απόσχισης» ή «Σετσεσιονισμού» (Wiener Sezession) στην Ευρώπη, που ήταν επηρεασμένο, αλλά και με προωθημένες διαφοροποιήσεις, από το ευρωπαϊκό Αρ Νουβό.

Το Μέγαρο Στόκλετ σχεδιάστηκε από τον Αυστριακό αρχιτέκτονα Γιόζεφ Χόφμαν (Josef Hoffmann, 1870 – 1956), ως ιδιωτική κατοικία του εκατομμυριούχου τραπεζίτη Αντόλφ Στόκλετ (Adolphe Stoclet). Οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1905 και 1911 από το «Βιενέζικο Εργαστήριο» (Wiener Werkstätte), το οποίο διαμόρφωσε το εσωτερικό του κτιρίου σε απόλυτη αρμονία με το αρχιτεκτονικό ύφος της όλης κατασκευής.

Τέσσερις πελώριες γλυπτές μορφές γιγάντων από μπρούντζο, χαρακτηριστικό δείγμα γλυπτικής Αρ Ντεκό, έργο του γλύπτη Φραντς Μέτσνερ (Franz Metzner, 1870 - 1919), διακοσμούν τον πανύψηλο πύργο του κτιρίου. Η τραπεζαρία στο εσωτερικό διακοσμείται από μια εκπληκτική ζωφόρο 14 μέτρων, που τιτλοφορείται «Το Δέντρο της Ζωής» (L'Arbre de Vie), τρίπτυχο έργο του διάσημου Αυστριακού ζωγράφου Γκούσταφ Κλιμτ (Gustav Klimt, 1862 - 1918).
The Palais Stoclet (French: Palais Stoclet, Flemish: Stocletpaleis) is located in the municipality of Woluwe-Saint-Pierre in Brussels, Avenue de Tervueren and is one of the most important architectures of the Viennese movement. "Secessionism" (Wiener Sezession) in Europe, which was influenced, but also with advanced differentiations, by the European Art Nouveau.

The Stocklet Palace was designed by the Austrian architect Josef Hoffmann (1870 - 1956), as the private residence of the millionaire banker Adolphe Stoclet. It was built between 1905 and 1911 by the "Viennese Workshop" (Wiener Werkstätte), which shaped the interior of the building in perfect harmony with the architectural style of the whole construction.

Four huge sculptures of bronze giants, a typical example of Art Deco sculpture by the sculptor Franz Metzner (1870 - 1919), decorate the tower of the building. The dining room inside is decorated with a stunning 14-meter frieze, entitled "The Tree of Life" (L'Arbre de Vie), a triptych by the famous Austrian painter Gustav Klimt (1862 - 1918).

# data[].attributes.location_name
Λόφος του Βατικανού, Vatican City, Βατικανό

# data[].attributes.headline
Λόφος του Βατικανού, Vatican City, Βατικανό

# data[].attributes.subject
Λόφος του Βατικανού, Vatican City, Βατικανό

# data[].attributes.body
Το Βατικανό ή αλλιώς το Πατριαρχείο της Ρώμης, είναι ανεξάρτητη πόλη-κράτος, στη δυτική πλευρά της πόλης της Ρώμης στην Ιταλία και αποτελεί συνέχεια του εκκλησιαστικού (ή και παπικού) κράτους του Μεσαίωνα. Ιδρύθηκε στις 11 Φεβρουαρίου του 1929 με τη Συνθήκη του Λατερανού κατά τη διάρκεια του Φασιστικού καθεστώτος του Μουσολίνι. Χαρακτηρίζεται ως το μικρότερο ανεξάρτητο κράτος, ως προς την έκτασή του (0,44 τετρ. χλμ.) και τον πληθυσμό του (σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2009)[1] αριθμεί 826 άτομα.

ανθρώπους. Στο Βατικανό εδρεύει η Αγία Έδρα, που αποτελεί το πνευματικό και διοικητικό κέντρο της Καθολικής Εκκλησίας. Η εκλογή του Πάπα γίνεται από κονκλάβιο καρδιναλίων, οι οποίοι είναι ηλικίας κάτω των 80 ετών.

Εθνική εορτή είναι η 13η Μαρτίου, ημερομηνία εκλογής (2013) του νέου Ποντίφικα. Το Βατικανό είναι η μοναδική χώρα στον δυτικό κόσμο (μαζί με τις Φιλιππίνες παγκοσμίως) όπου απαγορεύεται το διαζύγιο
The Vatican, or Patriarchate of Rome, is an independent city-state, on the west side of the city of Rome in Italy and is a continuation of the ecclesiastical (or even papal) state of the Middle Ages. It was founded on February 11, 1929 by the Lateran Treaty during Mussolini's fascist regime. It is characterized as the smallest independent state, in terms of its area (0.44 sq. Km.) And its population (according to 2009 estimates) [1] it numbers 826 people.

people. The Vatican is home to the Holy See, the spiritual and administrative center of the Catholic Church. The election of the Pope is made by a conclave of cardinals, who are under 80 years old.

National holiday is March 13, election date (2013) of the new Pope. Vatican is the only country in the western world (along with the Philippines) where divorce is prohibited

# data[].attributes.location_name
Αργυρόκαστρο, Αλβανία

# data[].attributes.headline
Αργυρόκαστρο, Αλβανία

# data[].attributes.subject
Αργυρόκαστρο, Αλβανία

# data[].attributes.body
Το Αργυρόκαστρο (Αλβανικά: Gjirokastër, Γκιροκάστερ, στην αγγλόφωνη περιηγητική και ιστορική βιβλ/φία: Argyrokastro(n), Argirokastro ή Argyrocastro) είναι πόλη της Αλβανίας, πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού και βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας, με πληθυσμό 43.000 κατοίκων περίπου. Η παλιά της πόλη είναι εγγεγραμμένη (2005) στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς «ως σπάνιο παράδειγμα καλά διατηρημένης Οθωμανικής πόλης, χτισμένης από μεγαλογαιοκτήμονες». Το Αργυρόκαστρο βρίσκεται σε μια κοιλάδα ανάμεσα στο Πλατοβούνι και τον ποταμό Δρίνο, σε υψόμετρο 300 μ. Στην πόλη δεσπόζει το Φρούριο του Αργυροκάστρου, όπου κάθε πέντε χρόνια διεξάγεται το Εθνικό Φολκλορικό Φεστιβάλ του Αργυρόκαστρου. Η πόλη είναι η γενέτειρα του πρώην Αλβανού κομμουνιστή ηγέτη Ενβέρ Χότζα και του σημαντικού συγγραφέα Ισμαήλ Κανταρέ. Φιλοξενεί το πανεπιστήμιο Εκρέμ Τσαμπέι.

Η πόλη εμφανίζεται καταγεγραμμένη στην ιστορία το 1336 με το ελληνικό της όνομα Αργυρόκαστρο ή Αργυρούπολη, ως τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Έγινε αργότερα κέντρο του τοπικού πριγκιπάτου, υπό τον Αλβανό άρχοντα Γκιον Ζενεμπίσι (1373–1417), πριν υποταχθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για τους πέντε επόμενους αιώνες. Αν και καταλήφθηκε από τον Ελληνικό Στρατό κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους λόγω του μεγάλου Ελληνικού πληθυσμού του, τελικά προσαρτήθηκε στο νεοϊδρυμένο κράτος της Αλβανίας το 1913. Αυτό αποδείχθηκε εξαιρετικά αντιδημοφιλές για τον τοπικό ελληνικό πληθυσμό, που εξεγέρθηκε και μετά από αρκετούς μήνες ανταρτοπολέμου ίδρυσε τη βραχύβια Αυτόνομη Δημοκρατία της Βορείου Ηπείρου με πρωτεύουσα το Αργυρόκαστρο το 1914. Αποδόθηκε τελικά στην Αλβανία το 1921. Τα τελευταία χρόνια η πόλη έζησε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, που οδήγησαν σε μείζονα πολιτική αστάθεια στην Αλβανία το 1997.
Argyrokastro (Albanian: Gjirokastër, Girokaster, in English travel and history book: Argyrokastro (n), Argirokastro or Argyrocastro) is a city in Albania, the capital of the prefecture of the same name and is located in the southern part of the country, with a population of about 43. Its old town is inscribed (2005) on the World Heritage List "as a rare example of a well-preserved Ottoman city, built by large landowners". Argyrokastro is located in a valley between Platovouni and the river Drino, at an altitude of 300 m. The city is dominated by the Fortress of Argyrokastro, where every five years the National Folklore Festival of Argyrokastro is held. The city is the birthplace of former Albanian communist leader Enver Hoxha and prominent writer Ismail Kadare. It hosts Ekrem Chabei University.

The city appears recorded in history in 1336 with its Greek name Argyrokastro or Argyroupoli, as part of the Byzantine Empire. It later became the center of the local principality, under the Albanian ruler Gon Zenebisi (1373–1417), before surrendering to the Ottoman Empire for the next five centuries. Although occupied by the Greek Army during the Balkan Wars due to its large Greek population, it was eventually annexed to the newly established state of Albania in 1913. This proved extremely unpopular with the local Greek population, who revolted and after several months of guerrilla warfare founded the Republic of Northern Epirus with Argyrokastro as its capital in 1914. It was finally ceded to Albania in 1921. In recent years the city experienced anti-government demonstrations, which led to major political instability in Albania in 1997.

# data[].attributes.location_name
Πυραμίδα του Χέοπα, Al Haram, Nazlet El-Semman, Al Giza Desert, Αίγυπτος

# data[].attributes.headline
Πυραμίδα του Χέοπα,Αίγυπτος/Pyramid of Cheops, Egypt

# data[].attributes.subject
Πυραμίδα του Χέοπα,Αίγυπτος/Pyramid of Cheops, Egypt

# data[].attributes.body
Οι πυραμίδες της Γκίζας είναι από τα παλαιότερα σωζόμενα κτίσματα και είναι οι πιο διάσημες πυραμίδες του κόσμου. Η κατασκευή ανάγεται στο 2580 π.Χ. και βρίσκονται στη Νεκρόπολη της Γκίζας. Το σύμπλεγμα πιθανολογείται ότι χρησιμοποιήθηκε για τον ενταφιασμό Φαραώ και κατασκευάστηκε από την τέταρτη δυναστεία των Αιγυπτίων. Στην αρχαία Νεκρόπολη της Γκίζας ανήκουν: η Πυραμίδα του Χέοπα, γνωστή και ως "η Μεγάλη Πυραμίδα", η λίγο μικρότερη Πυραμίδα του Χεφρήνου  και η σχετικά μετρίου μεγέθους Πυραμίδα του Μυκερίνου. Ανήκουν και οι τρεις στην Τέταρτη Δυναστεία . Όλες μαζί σχημάτιζαν ένα απέραντο συγκρότημα από μικρότερες πυραμίδες (των βασιλισσών), νεκρικούς ναούς, Μαστάμπες και τάφους αξιωματούχων. Στη Νεκρόπολη ανήκει και η περίφημη Μεγάλη Σφίγγα.

The Pyramids of Giza are one of the oldest surviving buildings and are the most famous pyramids in the world. The construction dates back to 2580 BC. and are located in the Necropolis of Giza. The complex is believed to have been used for the burial of Pharaohs and was built by the fourth dynasty of the Egyptians. The ancient Necropolis of Giza includes: the Pyramid of Cheops, also known as the "Great Pyramid", the slightly smaller Pyramid of Chephren and the relatively medium-sized Pyramid of Mycenae. All three belong to the Fourth Dynasty. Together they formed a vast complex of smaller pyramids (of queens), funerary temples, Mastampes and tombs of officials. The famous Great Sphinx also belongs to the Necropolis.
Γιώργος Πωποτονάσιος

# data[].attributes.location_name
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Πολιούχου Θεσσαλονίκης, Αγίου Δημητρίου, Θεσσαλονίκη

# data[].attributes.headline
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Πολιούχου Θεσσαλονίκης, Αγίου Δημητρίου, Θεσσαλονίκη

# data[].attributes.subject
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Πολιούχου Θεσσαλονίκης, Αγίου Δημητρίου, Θεσσαλονίκη

# data[].attributes.body
ΠΑΛΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
(Χρονολογία ένταξης 1988)

Ροτόντα, Ναός της Αχειροποιήτου, Ναός Αγίου Δημητρίου, Μονή Λατόμου, Ναός Αγίας Σοφίας, Παναγία των Χαλκέων, Ναός Αγίου Παντελεήμονα, Ναός Αγίων Αποστόλων, Ναός Αγίου Νικολάου Ορφανού, Ναός Αγίας Αικατερίνης, Ναός του Παντοκράτορα Σωτήρα Χριστού, Μονή Βλατάδων, Ναός του Προφήτη Ηλία, Βυζαντινά Λουτρά, Τείχη της Θεσσαλονίκης.
Η Θεσσαλονίκη, η δεύτερη σημαντικότερη πόλη της Ελλάδος, ιδρύθηκε το 315 και αποτέλεσε ένα από τα πρώτα κέντρα εξάπλωσης του Χριστιανισμού. Μεταξύ των χριστιανικών της μνημείων συγκαταλέγονται προχριστιανικοί ναοί και τρίκλιτες βασιλικές εκκλησίες. Χτίσθηκαν από τον 4ο έως τον 15ο αιώνα και συνιστούν μία διαχρονική τυπολογική σειρά, η οποία επηρέασε σημαντικά τον Βυζαντινό κόσμο. Τα μωσαϊκά της Ροτόντας, του Αγίου Δημητρίου και του Αγίου Δαυίδ συγκαταλέγονται μεταξύ των σπουδαιότερων αριστουργημάτων της πρώιμης χριστιανικής τέχνης.

ΕΚΤΟΡΑΣ

# data[].attributes.location_name
Αρχαιολογικός Χώρος Φιλίππων, Φίλιπποι

# data[].attributes.headline
Αρχαιολογικός Χώρος Φιλίππων, Φίλιπποι/Archaeological Site of Philippi, Philippi

# data[].attributes.subject
Αρχαιολογικός Χώρος Φιλίππων, Φίλιπποι/Archaeological Site of Philippi, Philippi

# data[].attributes.body
Αρχαιολογικός Χώρος Φιλίππων
(Χρονολογία ένταξης 2016)

Οι Φίλιπποι αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους και πληρέστερους αρχαιολογικούς χώρους της Βόρειας Ελλάδας, με πλήθος μνημείων, τα οποία συνδέονται με τη διαχρονική εξέλιξη της πόλης από την ελληνιστική περίοδο μέχρι τα ύστερα βυζαντινά χρόνια. Η στρατηγική της θέση, που διέκρινε ο Φίλιππος Β΄, αναβαθμίζεται με την «Εγνατία Οδό». Μετά τη δραματική μάχη το 42 π.Χ. που καθόρισε την πολιτική ιστορία του ρωμαϊκού κράτους ζει μια περίοδο ακμής ως ρωμαϊκή αποικία (Colonia Augusta Julia Philippensis). Σε αυτό το ζωηρό αστικό κέντρο ήρθε ο Απόστολος Παύλος και ίδρυσε την πρώτη χριστιανική εκκλησία σε ευρωπαϊκό έδαφος το 49/50 μ.Χ., γεγονός που έμελλε να αλλάξει τόσο τη φυσιογνωμία της πόλης, όσο και της ηπείρου. Με την αναγνώριση του Χριστιανισμού και την καθιέρωσή του ως επίσημης θρησκείας του κράτους στην πόλη ιδρύθηκαν επιβλητικοί χριστιανικού ναοί, ένα πανόραμα παλαιοχριστιανικής αρχιτεκτονικής.
Archaeological Site of Philippi
(Date of accession 2016)

Philippi is one of the most important and complete archeological sites of Northern Greece, with many monuments, which are associated with the evolution of the city from the Hellenistic period to the late Byzantine years. Its strategic position, distinguished by Philip II, is being upgraded with the "Egnatia Odos". After the dramatic battle in 42 BC. who defined the political history of the Roman state lives a period of prosperity as a Roman colony (Colonia Augusta Julia Philippensis). The Apostle Paul came to this lively urban center and founded the first Christian church on European soil in 49/50 AD, a fact that was to change the physiognomy of both the city and the continent. With the recognition of Christianity and its establishment as the official religion of the state in the city, imposing Christian temples were established, a panorama of early Christian architecture.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ

# data[].attributes.location_name
Σάλτσμπουργκ, Αυστρία

# data[].attributes.attachment_caption
Σαλτσμπουργκ, Αυστρια

# data[].attributes.body
Από τα παλιά χρόνια το Σάλτσμπουργκ αποτελεί σημαντική πόλη στο δρόμο μεταξύ βορρά και νότου. Μεγάλο πλούτο απέκτησε η πόλη με το ορυκτό αλάτι (γερμανικά: "Salz", εξ ου και το όνομά της). Η πόλη προστατευόταν από το κάστρο (γερμανικά: "Burg") που φέρει το όνομα Φρούριο Χοενσάλτσμπουργκ και σήμερα αποτελεί σημαντικό αξιοθέατο. Σημαντική εμπορική και τουριστική σημασία έχει για την πόλη το γεγονός ότι εδώ γεννήθηκε ο μουσικοσυνθέτης Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Το όνομα του φέρουν σήμερα πολλά εμπορικά προϊόντα όπως λικέρ, σοκολατάκια κλπ. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η καλοδιατηρημένη παλαιά πόλη, εποχής μπαρόκ, που κατασκευάστηκε μετά την μεγάλη πυρκαϊά, καθώς και το πανόραμα ως πύλη πρόσβασης για τις Άλπεις.
Salzburg has been an important city on the north-south road since ancient times. The city gained great wealth with the mineral salt (German: "Salz", hence its name). The city was protected by the castle (German: "Burg") which bears the name Hohensalzburg Fortress and today is an important attraction. The fact that the composer Wolfgang Amadeus Mozart was born here is of great commercial and tourist importance for the city. Many commercial products such as liqueurs, chocolates, etc. bear its name today. The well-preserved old town, Baroque era, which was built after the great fire, is interesting, as well as the panorama as an access gate to the Alps.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ

# data[].attributes.location_name
Αρχαιολογικό Πάρκο της Πομπηίας, Via Plinio, Pompei, Νάπολη, Ιταλία

# data[].attributes.headline
Αρχαιολογικό Πάρκο της Πομπηίας, Via Plinio, Pompei, Νάπολη, Ιταλία/Pompeii Archaeological Park, Via Plinio, Pompei, Naples, Italy

# data[].attributes.subject
Αρχαιολογικό Πάρκο της Πομπηίας, Via Plinio, Pompei, Νάπολη, Ιταλία/Pompeii Archaeological Park, Via Plinio, Pompei, Naples, Italy

# data[].attributes.body
Η Πομπηία ήταν πόλη της νότιας Ιταλίας, στην πλευρά της Τυρρηνικής θάλασσας, κοντά στη σημερινή Νάπολη. Χτίστηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. από τους Όσκους στις ακτές της Καμπανίας στους πρόποδες του Βεζούβιου. Η Πομπηία έπεσε στα χέρια των Ρωμαίων και είχε επηρεαστεί πολύ από τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό. Η τοποθεσία της και το κλίμα της ήταν περίφημα, πράγμα που την έκανε το καλύτερο θέρετρο της αρχαίας Ρώμης. Πολλοί πλούσιοι Ρωμαίοι είχαν χτίσει πάνω στους σκεπασμένους με αμπέλια λόφους της, όμορφες εξοχικές επαύλεις, τις οποίες στόλιζαν με διάφορα έργα τέχνης.

Η Πομπηία ήταν πόλη ανθηρή, με πληθυσμό 20.000-30.000 κατοίκους. Το 62 μ.Χ. έγινε ένας σφοδρότατος σεισμός, που συντάραξε την ωραία και πλούσια αυτή πόλη. Αλλά ο σεισμός αυτός δεν ήταν παρά το προμήνυμα για την ολοσχερή καταστροφή της. Πράγματι λίγα χρόνια αργότερα, στις 24 Αυγούστου του 79 μ.Χ., μετά από μια φοβερή έκρηξη του Βεζούβιου, ένα τεράστιο κύμα από στάχτη έθαψε, μέσα σε λίγες ώρες, την εύθυμη, σπάταλη και πανέμορφη ρωμαϊκή πόλη. Στην αρχή σηκώθηκε ένα φοβερό σύννεφο από στάχτη, το οποίο σκέπασε την πόλη σε ύψος ενός μέτρου. Μόλις αντιλήφθηκαν οι κάτοικοι της Πομπηίας τη θεομηνία, άρχισαν να τρέπονται σε φυγή, παίρνοντας ο καθένας ό,τι μπορούσε να προφτάσει τις συνταρακτικές εκείνες στιγμές. Πολλοί όμως άλλαξαν γνώμη και ξαναγύριζαν αλλά τους έπιανε παραλυσία από τον πανικό.
Pompeii was a city in southern Italy, on the side of the Tyrrhenian Sea, near present-day Naples. It was built in the 8th century BC. from the Oscas off the coast of Campania at the foot of Mount Vesuvius. Pompeii fell to the Romans and was greatly influenced by Greco-Roman civilization. Its location and climate were famous, making it the best resort in ancient Rome. Many wealthy Romans had built beautiful country mansions on its vine-covered hills, which they adorned with various works of art.

Pompeii was a flourishing city, with a population of 20,000-30,000. In 62 AD There was a very strong earthquake, which shook this beautiful and rich city. But this earthquake was only a harbinger of its total destruction. Indeed, a few years later, on August 24, 79 AD, after a terrible eruption of Vesuvius, a huge wave of ashes buried, within a few hours, the cheerful, wasteful and beautiful Roman city. At first a terrible cloud of ashes rose, which covered the city to a height of one meter. As soon as the inhabitants of Pompeii realized the catastrophe, they began to flee, each taking what he could in anticipation of those shocking moments. Many, however, changed their minds and returned, but they were paralyzed by panic.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΝΤΙΝΑΚΟΣ5.JPG

# data[].attributes.location_name
Παλαιά Πόλη Κέρκυρας, Κέρκυρα

# data[].attributes.headline
Παλαιά Πόλη Κέρκυρας, Κέρκυρα/Corfu Old Town, Corfu

# data[].attributes.subject
Παλαιά Πόλη Κέρκυρας, Κέρκυρα/Corfu Old Town, Corfu

# data[].attributes.body
Η πόλη ειδικότερα στο παλιό τμήμα της αποτελεί έναν απο τους θησαυρούς της Ελλάδας, ένα παράδειγμα της αρχαίας βυζαντινής και βενετσιάνικης τέχνης που ξέρει πως να σας γοητεύσει με την εναλλαγή απο μικρά σοκάκια και μεγάλες πανοραμικές τοποθεσίες.
Η παλιά πόλη οριοθετήται απο τα δύο αρχαία φρούρια που με τα ιστορικά τους τείχη την περιβάλλουν. Φθάνοντας στο λιμάνι με το πλοίο ο αέρας της θάλασσας γεμάτος απο υγρασία δημιουργεί μια εικόνα αβέβαιη της πόλης της Κέρκυρας αποκαλύπτωντας μόνο απο κοντά τον ομογενή όγκο της απο παλιά σπίτια.
Η παλιά πόλη της Κέρκυρας δημιουργήθηκε στην αρχαιότητα σε μια περιορισμένηπεριοχή ανάμεσα στα δύο φρούρια και καθώς στο παρελθόν αυξήθηκε ο πληθυσμός αύξησε στην πορεία της ιστορίας την κατασκευή σπιτιών με περισσότερους ορόφους.
Τα κτίρια το ένα δίπλα στοάλλο δημιουργήθηκαν απο πέτρα χωρίς να χρησιμοποιηθεί μπετόν με ξύλινες σοφίτες και κεραμίδια φτιαγμένα στο χέρι.
Ευτυχώς τα κτίρια που είχαν υποστεί ζημιές κατά την διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου είναι ελάχιστα έτσι η γοητεία και η ατμόσφαιρα της παλιάς Κέρκυρας παρέμειναν άθικτα κατορθώνοντας να χαρίσει στους επισκέπτες την ρομαντική εικόνα περασμένων χρόνων.
Το νησί της Κέρκυρας εξαιτίας της στρατηγικής του θέσης στη Μεσόγειο τράβηξε στο πέρασμα των αιώνων το ενδιαφέρον πολλών κατακτητών που δεν παρέλειψαν να αφήσουν τα αποτυπωματά τους στην αρχιτεκτονική της πόλης.

The city especially in its old part is one of the treasures of Greece, an example of ancient Byzantine and Venetian art that knows how to charm you with the alternation of small alleys and large panoramic locations.
The old town is bordered by the two ancient fortresses that surround it with their historic walls. Arriving at the port by boat, the sea air full of humidity creates an uncertain image of the city of Corfu, revealing only up close its expatriate volume of old houses.
The old town of Corfu was created in antiquity in a limited area between the two fortresses and as in the past the population increased, in the course of history it increased the construction of houses with more floors.
The buildings next to each other were made of stone without the use of concrete with wooden attics and hand-made tiles.
Fortunately, the buildings that were damaged during the Second World War are few, so the charm and atmosphere of old Corfu remained intact, managing to give visitors the romantic image of years past.
The island of Corfu due to its strategic location in the Mediterranean has attracted the interest of many conquerors over the centuries who did not fail to leave their mark on the architecture of the city.
Αναστασία

# data[].attributes.location_name
Θρακικός Τύμβος του Καζανλάκ, Καζανλούκ, Βουλγαρία

# data[].attributes.headline
Θρακικός Τύμβος του Καζανλάκ, Καζανλούκ, Βουλγαρία/Thracian Tomb of Kazanlak, Kazanluk, Bulgaria

# data[].attributes.subject
Θρακικός Τύμβος του Καζανλάκ, Καζανλούκ, Βουλγαρία/Thracian Tomb of Kazanlak, Kazanluk, Bulgaria

# data[].attributes.body
Ο Θρακικός Τύμβος του Καζανλάκ είναι μια αψιδωτή πλινθόκτιστη κατασκευή, για την ακρίβεια καμαροειδής ή θολωτός τάφος κοντά στην πόλη Καζανλάκ στην κεντρική Βουλγαρία. Ανακαλύφθηκε το 1944 και προκάλεσε αρκετό προβληματισμό στους ερευνητές, καθώς για τη στέγαση των θαλάμων του τάφου κατασκευάστηκε μια χτιστή καμάρα και όχι η συνήθης απλή ξύλινη οροφή. Η κατασκευή αψίδων και θόλων παρατηρείται εν γένει στους μυκηναϊκούς χρόνους, ωστόσο η χρήση αψιδωτών κατασκευών στην αρχαία Ελλάδα γενικεύθηκε κατά τους ελληνιστικούς χρόνους. Καθώς μάλιστα η αψίδα ως αρχιτεκτονικό στοιχείο δεν απαντά συχνά στον ελληνικό χώρο πριν τον 3ο Π.Κ.Ε. αι., αρκετοί θεώρησαν αρχικά ότι ο συγκεκριμένος ταφικός τύπος θα έπρεπε να τοποθετηθεί χρονικά μετά την εκστρατεία του Αλεξάνδρου. Η χρήση, ωστόσο, αψίδων επιβεβαιώθηκε με την ανακάλυψη ανάλογου τύπου ταφικών μνημείων στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας

Το ταφικό μνημείο είναι τμήμα μιας θρακικής νεκρόπολης. Συντίθεται από υπαίθριο πρόδρομο, στενό διάδρομο (δρόμο) και κυκλικό ταφικό θάλαμο. Το μνημείο είναι διακοσμημένα με τοιχογραφίες που απεικονίζουν ένα θρακικό ζεύγος σε επικήδειο τελετουργικό (νεκρόδειπνος). Το μνημείο χρονολογείται από το τέλος του 4ου Π.Κ.Ε./π.Χ. αι. και είναι προστατευόμενο από την UNESCO ήδη από το 1979. Οι τοιχογραφίες διακρίνονται για τα άλογα και τη χειρονομία του αποχαιρετισμού, στην οποία το καθισμένο ζεύγος απεικονίζεται σε αποχαιρετισμό με αμοιβαίο άδραγμα των καρπών σε μια στιγμή τρυφερότητας και ισότητας. Ο συγκεκριμένος τοιχογραφικός διάκοσμος αντιπροσωπεύει τα καλύτερα διατηρημένα αριστουργήματα της Βουλγαρίας από την Ελληνιστική περίοδο.

Το ταφικό μνημείο βρίσκεται κοντά στην αρχαία θρακική πρωτεύουσα της Σευθόπολης, που είχε λάβει την ονομασία της από τον βασιλιά Σεύθη Γ' των Οδρυσών.

The Thracian Tomb of Kazanlak is an arched brick structure, precisely an arched or vaulted tomb near the town of Kazanlak in central Bulgaria. It was discovered in 1944 and caused a great deal of concern to researchers, as a built-in arch was built to house the chambers of the tomb and not the usual simple wooden roof. The construction of arches and domes is generally observed in Mycenaean times, however the use of arched structures in ancient Greece was generalized during Hellenistic times. In fact, as the arch as an architectural element is not often found in Greece before the 3rd BC. ai., many initially thought that this burial type should be placed chronologically after the campaign of Alexander. The use of arches, however, was confirmed by the discovery of a similar type of burial monuments at the archeological site of Vergina
The burial monument is part of a Thracian necropolis. It consists of an open-air precursor, a narrow corridor (road) and a circular burial chamber. The monument is decorated with murals depicting a Thracian couple in a funeral ritual (funeral dinner). The monument dates from the end of the 4th BC / BC. ai. and has been protected by UNESCO since 1979. The murals are distinguished for their horses and the farewell gesture, in which the seated couple is depicted in a farewell with mutual grasping of the fruit in a moment of tenderness and equality. This mural decoration represents the best preserved masterpieces of Bulgaria from the Hellenistic period.
The burial monument is located near the ancient Thracian capital of Sefthopolis, which was named after King Seuth III of Odryssos.

Μπελιμεζης Γιαννης

# data[].attributes.location_name
πύργος του Αΐφελ, Avenue Anatole France, Παρίσι, Γαλλία

# data[].attributes.headline
πύργος του Αΐφελ, Avenue Anatole France, Παρίσι, Γαλλία/Eiffel Tower, Avenue Anatole France, Paris, France

# data[].attributes.subject
πύργος του Αΐφελ, Avenue Anatole France, Παρίσι, Γαλλία/Eiffel Tower, Avenue Anatole France, Paris, France

# data[].attributes.body
Ο Πύργος του Άιφελ
είναι το σήμα κατατεθέν της πόλης του Παρισιού που βρίσκεται στη Γαλλία. Κατασκευάστηκε το 1889 από τον μηχανικό Γουστάβο Άιφελ και σήμερα αποτελεί ένα από τα γνωστότερα κτίρια στον κόσμο. ]Με ύψος 324 μέτρα (300 χωρίς την κεραία) ήταν το πιο ψηλό κτίριο στον κόσμο μέχρι που το ξεπέρασε το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ της Νέας Υόρκης το 1931. Έχει βάρος 10.000 τόνους και η κατασκευή του είναι τόσο σταθερή, ώστε παρεκκλίνει μόλις έως 7,5 εκατοστά με σφοδρό άνεμο.

Έχει τρία επισκέψιμα επίπεδα, καθένα προσβάσιμο με σκάλες ή με ανελκυστήρα. Για την άνοδο μέχρι το πρώτο επίπεδο χρειάζονται 302 βήματα (το ίδιο και για το δεύτερο). Το τρίτο και μεγαλύτερο επίπεδο είναι προσβάσιμο μόνο με τον ανελκυστήρα. Τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο επίπεδο διαθέτουν εστιατόριο.

Αυτός ο πύργος έχει χρησιμοποιηθεί επίσης και για πολλές σκηνές ταινιών.
The Eiffel Tower
is the trademark of the city of Paris located in France. It was built in 1889 by the engineer Gustavo Eiffel and today is one of the most famous buildings in the world. With a height of 324 meters (300 without the antenna) it was the tallest building in the world until it surpassed the Empire State Building in New York in 1931. It weighs 10,000 tons and its construction is so stable that it deviates only up to 7, 5 cm with strong wind.

It has three accessible levels, each accessible by stairs or elevator. To ascend to the first level you need 302 steps (the same for the second). The third and largest level is accessible only by lift. Both the first and the second level have a restaurant.

This tower has also been used for many movie scenes.
ΡΑΦΑΗΛΙΑΝΝΑ

# data[].attributes.location_name
Μόνα Λίζα, Σίσες

# data[].attributes.body
Η Μόνα Λίζα (γνωστή και ως Τζιοκόντα-Τζοκόντα, ή Πορτραίτο της Λίζα Γκεραρντίνι, συζύγου του Φρανσέσκο ντελ Τζιοκόντο[1]) είναι προσωπογραφία που ζωγράφισε ο Ιταλός καλλιτέχνης Λεονάρντο ντα Βίντσι. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο λεύκης, που ολοκληρώθηκε μέσα στη χρονική περίοδο 1503-1519. Αποτελεί ιδιοκτησία του Γαλλικού Κράτους, και εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου, στο Παρίσι. Ο πίνακας, διαστάσεων 77 εκ. × 53 εκ., απεικονίζει μία καθιστή γυναίκα, τη Λίζα ντελ Τζοκόντο, η έκφραση του προσώπου της οποίας χαρακτηρίζεται συχνά ως αινιγματική.[2] Η Μόνα Λίζα θεωρείται το πιο διάσημο έργο ζωγραφικής.[3Ο Λεονάρντο ξεκίνησε να ζωγραφίζει τη Μόνα Λίζα το έτος 1503 ή το 1504 στη Φλωρεντία της Ιταλίας.[4] Σύμφωνα με τον σύγχρονο του Λεονάρντο, Τζόρτζιο Βαζάρι, "...αφότου ασχολήθηκε επί τέσσερα χρόνια με το έργο, το άφησε ημιτελές..."[5] Αυτή ήταν μια συνήθης συμπεριφορά του Λεονάρντο ο οποίος, αργότερα, μετάνιωσε που "δεν ολοκλήρωσε ποτέ ούτε ένα έργο".[6] Θεωρείται πως συνέχισε να ασχολείται με τη Μόνα Λίζα για τρία χρόνια αφότου εγκαταστάθηκε στη Γαλλία και πως την τελείωσε λίγο πριν πεθάνει το 1519.[7] Ο καλλιτέχνης μετέφερε τον πίνακα από την Ιταλία στη Γαλλία το 1516 όταν ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α΄ τον προσκάλεσε να εργαστεί στο Clos Lucé κοντά στο βασιλικό κάστρο στην Αμπουάζ. Πιθανότατα μέσω των κληρονόμων του βοηθού του Λεονάρντο ντα Βίντσι, Σαλάι,[8] ο βασιλιάς αγόρασε τον πίνακα για 4.000 écu και τον τοποθέτησε στο παλάτι της Fontainebleau, όπου παρέμεινε έως ότου δόθηκε στον Λουδοβίκο ΙΔ΄. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ μετέφερε το έργο στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, μεταφέρθηκε στο Μουσείο του Λούβρου. Ο Ναπολέοντας τοποθέτησε το έργο στο δωμάτιό του, στο Παλάτι του Κεραμεικού. Αργότερα ο πίνακας επεστράφη στο Μουσείο του Λούβρου. Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού Πολέμου (1870-1871) μεταφέρθηκε από το Λούβρο στο Brest Arsenal.The Mona Lisa (also known as Gioconda-Gioconda, or Portrait of Lisa Gerardini, wife of Francesco del Giocondo [1]) is a portrait painted by the Italian artist Leonardo da Vinci. This is an oil painting on poplar wood, completed in the period 1503-1519. It is the property of the French State, and is on display at the Louvre Museum in Paris. The painting, measuring 77 cm × 53 cm, depicts a seated woman, Lisa del Giocondo, whose facial expression is often described as enigmatic. [2] The Mona Lisa is considered to be the most famous painting. [3] Leonardo began painting the Mona Lisa in 1503 or 1504 in Florence, Italy. [4] According to Leonardo's contemporary, Giorgio Vazari, "... after four years of working on the project, he left it unfinished ..." [5] This was a common behavior of Leonardo, who later regretted that he "did not complete never a single work ". [6] It is believed that he continued to work with the Mona Lisa for three years after settling in France and that he finished it shortly before his death in 1519. [7] The artist moved the painting from Italy to France in 1516 when King Francis I invited him to work at Clos Lucé near the royal castle in Amboise. Probably through the heirs of Leonardo da Vinci's aide, Salai, [8] the king bought the painting for 4,000 écu and placed it in the palace of Fontainebleau, where it remained until it was given to Louis XVI. Louis NDI transferred the work to the Palace of Versailles. After the French Revolution, it was transferred to the Louvre Museum. Napoleon placed the work in his room, in the Palace of the Ceramic. The painting was later returned to the Louvre Museum. During the Franco-Prussian War (1870-1871) he was transferred from the Louvre to Brest Arsenal
ΡΑΦΑΗΛΙΑΝΝΑ

# data[].attributes.location_name
Καθεδρικός Ναός του Άαχεν, Domhof, Άαχεν, Γερμανία

# data[].attributes.headline
Καθεδρικός Ναός του Άαχεν, Domhof, Άαχεν, Γερμανία/Aachen Cathedral, Domhof, Aachen, Germany

# data[].attributes.subject
Καθεδρικός Ναός του Άαχεν, Domhof, Άαχεν, Γερμανία/Aachen Cathedral, Domhof, Aachen, Germany

# data[].attributes.body
Ο Καθεδρικός Ναός της Παναγίας του Άαχεν, γνωστός και ως Βασιλικός Ναός της Αγίας Μαρίας, συγκαταλέγεται στους αρχαιότερους ναούς της βορείως των Άλπεων Ευρώπης. Βρίσκεται στην γερμανική πόλη του Άαχεν, στο ομόσπονδο κράτος της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Πρόκειται για ένα ναό μικτής αρχιτεκτονικής, του οποίου το αρχαιότερο τμήμα αποτελεί το οκτάγωνο που κτίστηκε επί Καρλομάγνου τον 9ο αιώνα (μ.Χ.). Αποτέλεσε χώρο στέψης 30 Γερμανών Βασιλέων και 12 Βασιλισσών, από το 936 έως και το 1531, καθώς και μεγάλο κέντρο έλξης προσκυνητών από όλη την Ευρώπη, από το Μεσαίωνα μέχρι και σήμερα.
Το παράπλευρα ευρισκόμενο θησαυροφυλάκιο του ναού διαθέτει την πλουσιότερη συλλογή κειμηλίων της Βόρειας Ευρώπης και λειτουργεί σήμερα ως μουσείο. Στο ναό γίνονται καθημερινά ξεναγήσεις στη γερμανική γλώσσα ενώ υπάρχει η δυνατότητα για οργανωμένα τουριστικά γκρουπ να ξεναγηθούν σε άλλες γλώσσες κατόπιν προσυμφωνίας.

Ο Καθεδρικός Ναός του Άαχεν αποτελεί το πρώτο κτίριο που συμπεριλήφθηκε από την UNESCO Protnet στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1978.

The Cathedral of Our Lady of Aachen, also known as the Royal Church of St. Mary, is one of the oldest temples in northern European Alps. It is located in the German city of Aachen, in the state of North Rhine-Westphalia. It is a temple of mixed architecture, the oldest part of which is the octagon built during the reign of Charlemagne in the 9th century (AD). It was the coronation of 30 German Kings and 12 Queens, from 936 to 1531, as well as a major center of pilgrimage from all over Europe, from the Middle Ages until today.
The adjoining treasury of the temple has the richest collection of relics in Northern Europe and now functions as a museum. In the church there are daily guided tours in German while there is the possibility for organized tourist groups to be guided in other languages ​​by prior arrangement.
Aachen Cathedral is the first building to be inscribed on the UNESCO Protnet World Heritage List in 1978.
Γιώργος Πωποτονάσιος

# data[].attributes.location_name
Σάντα Μαρία ντέλλε Γκράτσιε, Piazza di Santa Maria delle Grazie, Μιλάνο, Ιταλία

# data[].attributes.headline
Σάντα Μαρία ντέλλε Γκράτσιε, Piazza di Santa Maria delle Grazie, Μιλάνο, Ιταλία/Santa Maria delle Grazie, Piazza di Santa Maria delle Grazie, Milan, Italy

# data[].attributes.subject
Σάντα Μαρία ντέλλε Γκράτσιε, Piazza di Santa Maria delle Grazie, Μιλάνο, Ιταλία/Santa Maria delle Grazie, Piazza di Santa Maria delle Grazie, Milan, Italy

# data[].attributes.body
Η Σάντα Μαρία ντέλλε Γκράτσιε (ιταλικά: Santa Maria delle Grazie) είναι εκκλησία και μοναστήρι των Δομινικανών στο Μιλάνο. Στην τραπεζαρία της μονής βρίσκεται η τοιχογραφία του Μυστικού Δείπνου από τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Η τοιχογραφία μαζί με την εκκλησία έχουν ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO.
Santa Maria delle Grazie (Italian: Santa Maria delle Grazie) is a Dominican church and monastery in Milan. In the dining room of the monastery is the fresco of the Last Supper by Leonardo da Vinci. The mural along with the church have been declared a UNESCO World Heritage Site.

Κωνσταντίνα Παππά

# data[].attributes.location_name
Κεκλιμένος Πύργος Της Πίζας, Πίζα, Ιταλία

# data[].attributes.headline
Κεκλιμένος Πύργος Της Πίζας, Πίζα, Ιταλία/Leaning Tower of Pisa, Pisa, Italy

# data[].attributes.subject
Κεκλιμένος Πύργος Της Πίζας, Πίζα, Ιταλία/Leaning Tower of Pisa, Pisa, Italy

# data[].attributes.body
Ο κεκλιμένος Πύργος της Πίζας (ιταλικά:Torre pendente di Pisa) ή απλά ο Πύργος της Πίζας (Torre di Pisa) είναι το λεγόμενο στα ιταλικά «campanile» (καμπαναριό), ή ανεξάρτητο κωδωνοστάσιο, του Καθεδρικού Ναού της Ιταλικής πόλης της Πίζας και είναι γνωστός παγκοσμίως για την ακούσια κλίση του. Βρίσκεται πίσω από τον Καθεδρικό Ναό και είναι το τρίτο παλαιότερο οικοδόμημα στην Πλατεία του Ντουόμο, της Πίζας (Piazza del Duomo) μετά τον Καθεδρικό Ναό, ενώ δίπλα βρίσκεται και το Κοιμητήριο. Το ύψος του πύργου είναι 55,86 μ. (183,27 πόδια) από τη χαμηλότερη πλευρά του εδάφους και 56,67 μ. (185,93 πόδια) από την υψηλότερη.

The Leaning Tower of Pisa (Italian: Torre pendente di Pisa) or simply the Tower of Pisa (Torre di Pisa) is the so-called Italian "campanile" (bell tower), or independent bell tower, of the Cathedral of the Italian city of Pisa and is known worldwide for its involuntary inclination. It is located behind the Cathedral and is the third oldest building in the Piazza del Duomo after the Cathedral, while next to it is the Cemetery. The height of the tower is 55.86 m (183.27 feet) from the lowest side of the ground and 56.67 m (185.93 feet) from the highest.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΤΑΒΑΡΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
πυργος της πιζας BRUH OOF

# data[].attributes.body
Το Αββαείο του Λορς είναι μία παλαιά Αυτοκρατορική Μονή στο Λορς Γερμανίας, περίπου 10 χλμ. ανατολικά του Βορμς. Ήταν ένα από τα πιο φημισμένα μοναστήρια της Καρολίγγειας Αυτοκρατορίας. Ακόμα και σε ερειπωμένη κατάσταση, τα ερείπια του βρίσκονται μεταξύ των πιο σημαντικών προ-Ρομανικού–Καρολίγγειου στυλ κτιρίων στη Γερμανία. Το χρονικό του, όπως καταγράφηκε στον Κώδικα του Λορς που συγκεντρώθηκε περί το 1170 (τώρα στο κρατικό αρχείο στο Βύρτσμπουργκ) είναι ένα θεμελιώδες έγγραφο για την πρώιμη μεσαιωνική ιστορία της Γερμανίας. Ένα άλλο περίφημο έγγραφο από τη μοναστική βιβλιοθήκη είναι ο Χρυσός Κώδικας του Λορς. Το 1991 το ερειπωμένο αββαείο αναγνωρίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ
Lors Abbey is an old Imperial Monastery in Lors, Germany, about 10 km east of Worms. It was one of the most famous monasteries of the Carolingian Empire. Even in ruins, its ruins are among the most important pre-Romanesque-Carolingian style buildings in Germany. His chronicle, as recorded in the Lors Code, compiled around 1170 (now in the state archives in Würzburg) is a fundamental document of early medieval German history. Another famous document from the monastic library is the Golden Code of Lors. In 1991 the ruined abbey was recognized as a UNESCO World Heritage Site

# data[].attributes.location_name
Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη

# data[].attributes.headline
Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη

# data[].attributes.subject
Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη

# data[].attributes.body
Ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης είναι οχυρωματικό έργο οθωμανικής[1][2][3][4] κατασκευής του 15ου αιώνα (χτίστηκε πιθανόν μεταξύ 1450-70). Σήμερα θεωρείται χαρακτηριστικό μνημείο της Θεσσαλονίκης και είναι ό,τι έχει σωθεί από την κατεδαφισμένη οθωμανική οχύρωση της πόλης.[5] Η σημερινή μορφή του πύργου αντικατέστησε βυζαντινή οχύρωση[6] του 12ου αιώνα για να χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια ως κατάλυμα φρουράς Γενιτσάρων και ως φυλακή θανατοποινιτών. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο[7] και είναι ένα από τα πιο γνωστά κτίσματα-σύμβολα πόλεων στην Ελλάδα. Έχει 6 ορόφους, 34 μέτρα ύψος και 70 μέτρα περίμετρο.Ο Λευκός Πύργος έχει θέα την παραλία της Θεσσαλονίκης.

# data[].attributes.attachment_link.title
Λευκός_Πύργος_4014

# data[].attributes.location_name
Καθεδρικός του Μπούργος, Plaza de Santa María, Μπουργκός, Ισπανία

# data[].attributes.headline
Καθεδρικός του Μπούργος, Plaza de Santa María, Μπουργκός, Ισπανία/Burgos Cathedral, Plaza de Santa María, Burgos, Spain

# data[].attributes.subject
Καθεδρικός του Μπούργος, Plaza de Santa María, Μπουργκός, Ισπανία/Burgos Cathedral, Plaza de Santa María, Burgos, Spain

# data[].attributes.body
Ο Καθεδρικός ναός του Μπούργος (ισπανικά: Catedral de Burgos) είναι γοτθικός ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός που βρίσκεται στο Μπούργος, Ισπανία. Είναι αφιερωμένος στην Παναγία (Σάντα Μαρία) και είναι διάσημος για το μεγάλο του μέγεθος και τη μοναδική αρχιτεκτονική. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1221 και άρχισε να χρησιμοποιείται ως εκκλησία εννέα χρόνια αργότερα, αλλά οι εργασίες συνέχισαν με διαλείμματα μέχρι το 1567. Είναι κτισμένος κυρίως σε γαλλικό γοτθικό ρυθμό, αν και έχουν προστεθεί έργα τέχνης αναγεννησιακού ρυθμού τον 15ο και 16ο αιώνα.

Είναι ο μόνος ισπανικός καθεδρικός που έχει αυτήν την διάκριση μόνος του, χωρίς να είναι μαζί με το ιστορικό κέντρο μίας πόλης (όπως στη Σαλαμάνκα, το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, τα Άβιλα, την Κόρδοβα, το Τολέδο, την Αλκαλά ντε Ενάρες ή την Κουένκα) ή μαζί με άλλα κτίρια, όπως ο καθεδρικός της Σεβίλλης. Έχει παρόμοιο σχεδιασμό με τον καθεδρικό ναό των Βρυξελλών.
Burgos Cathedral (Spanish: Catedral de Burgos) is a Gothic Roman Catholic cathedral located in Burgos, Spain. It is dedicated to the Virgin Mary (Santa Maria) and is famous for its large size and unique architecture. Its construction began in 1221 and began to be used as a church nine years later, but work continued intermittently until 1567. It was built mainly in the French Gothic style, although Renaissance works of art were added in the 15th and 16th centuries.

It is the only Spanish cathedral that has this distinction alone, without being together with the historic center of a city (such as Salamanca, Santiago de Compostela, Avila, Cordoba, Toledo, Alcala de Henares or Cuenca) or along with other buildings, such as the Cathedral of Seville. It has a similar design to the cathedral of Brussels.

# data[].attributes.location_name
Σιένα, Ιταλία

# data[].attributes.body
Η Σιένα (ιταλικά: Siena‎, λατ. Sena Iulia ή Sena) είναι πόλη στην Τοσκάνη της Ιταλίας, σε υψόμετρο 322 μέτρων και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Είναι μια από τις πιο ελκυστικές πόλεις της Ιταλίας, με μεγάλο αριθμό επισκεπτών, περίφημη για τα μνημεία της, όπως ο γοτθικός καθεδρικός της, τα μουσεία της, την μεσαιωνική της ατμόσφαιρα, την κουζίνα της και το Πάλιο, μια ιπποδρομία που διεξάγεται δυο φορές τον χρόνο.
Siena (Italian: Siena, Latin: Sena Iulia or Sena) is a city in Tuscany, Italy, at an altitude of 322 meters and the capital of the province of the same name. It is one of the most attractive cities in Italy, with a large number of visitors, famous for its monuments such as its Gothic cathedral, its museums, its medieval atmosphere, its cuisine and Palio, a horse race that takes place twice in time.

# data[].attributes.location_name
Καθεδρικός Ναός της Σαρτρ, Cloître Notre Dame, Σαρτρ, Γαλλία

# data[].attributes.headline
Καθεδρικός Ναός της Σαρτρ, Cloître Notre Dame, Σαρτρ, Γαλλία/Chartres Cathedral, Cloître Notre Dame, Chartres, France

# data[].attributes.subject
Καθεδρικός Ναός της Σαρτρ, Cloître Notre Dame, Σαρτρ, Γαλλία/Chartres Cathedral, Cloître Notre Dame, Chartres, France

# data[].attributes.body
Η Παναγία της Σαρτρ, ή Καθεδρικός Ναός της πόλης Σαρτρ στη Γαλλία αποτελούσε από τον Μεσαίωνα μεγάλο και σπουδαίο ιερό προσκύνημα των πιστών που προσέρχονταν για να προσκυνήσουν το ιερό άγαλμα της Παναγίας που φέρονταν μέσα σε ειδική κρύπτη, την λεγόμενη «Παναγία υπό την Γην», και που ανάγεται στην επισκοπική θητεία του Φυλμπέρ. Ο Καθεδρικός ναός με τα δύο υψηλά κωδωνοστάσια στη πρόσοψη άρχισε να χτίζεται το 1194, στη θέση προηγούμενου ναού, ρυθμού Βασιλικής, που είχε καεί το 1134. Οι περισσότερες εργασίες ολοκληρώθηκαν σε 30 χρόνια και τελικά ο ναός εγκαινιάστηκε το 1260. Το ολικό του μήκος είναι 130 μ. το ύψος του κυρίως ναού 34 μ., και το πλάτος του μεσαίου μεγάλου κλίτους 14 μ.

Είναι γοτθικής αρχιτεκτονικής, ρυθμού που βασίζεται στο οξυκόρυφο τόξο. Οι πρωτομάστορες ήθελαν ο ναός να γίνει όσο το δυνατό ψηλότερος, σαν να αγγίζει τον ουρανό. Έχτισαν ψηλούς πύργους, ενώ η οροφή στους κεντρικούς εσωτερικούς χώρους σχηματίζεται από σταυροθόλια. Λόγω του μεγάλου ανοίγματος των παραθύρων, οι εξωτερικοί τοίχοι δεν άντεχαν το βάρος της οροφής. Γι' αυτό οι αρχιτέκτονες χρησιμοποίησαν υποστηρίγματα στο εξωτερικό του ναού. Συνολικά υπάρχουν πάνω από 2.000 έξοχα λαξευμένα αγάλματα στο ναό.

Το εσωτερικό του ναού φωτίζεται άπλετα από 176 παράθυρα που κοσμούνται με υαλογραφήματα βιτρώ, συνολικής επιφάνειας 2.000 τμ.

Το χαρακτηριστικό του ναού αυτού είναι η διαφορετικότητα των δύο πύργων του. Ο μεν νότιος χαμηλότερος επιστέφεται με απόληξη (βέλος) του 12ου αιώνα, ενώ ο βόρειος, υψηλότερος, φέρει κιονοαγάλματα βασιλέων της Παλαιάς Διαθήκης, που ονομάζεται και «βασιλικός πυλώνας», επί των οποίων και στηρίζεται το βέλος φλογόμορφου ρυθμού.
Our Lady of Chartres, or Cathedral of the city of Chartres in France, was from the Middle Ages a large and important sacred pilgrimage of the faithful who came to worship the sacred statue of Our Lady held in a special crypt, the so-called "Virgin Mary under the Earth" and which dates back to Philber's episcopal tenure. The Cathedral with the two high bell towers on the facade began to be built in 1194, on the site of a previous church, basilica, which had burned down in 1134. Most of the work was completed in 30 years and finally the church was inaugurated in 1260. Its total length is 130 m. The height of the main church 34 m., And the width of the middle large aisle 14 m.
It is of Gothic architecture, rhythm based on the pointed arch. The builders wanted the temple to be as high as possible, as if touching the sky. They built tall towers, while the roof in the central interiors is formed by cruciforms. Due to the large opening of the windows, the exterior walls could not support the weight of the roof. That's why the architects used supports on the outside of the temple. In total there are over 2,000 exquisitely carved statues in the temple.
The interior of the church is fully illuminated by 176 windows decorated with stained glass windows, with a total area of ​​2,000 sq.m.
The characteristic of this temple is the difference of its two towers. The southern lower one returns with an end (arrow) of the 12th century, while the northern, higher one, has colonnades of kings of the Old Testament, also called the "royal pillar", on which the arrow of flame-shaped rhythm rests.

ΕΚΤΟΡΑΣ

# data[].attributes.location_name
Αρχαιολογικός Χώρος Μυστρά, Κάτω Χώρα

# data[].attributes.headline
Αρχαιολογικός Χώρος Μυστρά, Κάτω Χώρα

# data[].attributes.subject
Αρχαιολογικός Χώρος Μυστρά, Κάτω Χώρα

# data[].attributes.body
ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΥΣΤΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΤΟ ΜΥΣΤΡΑΤΗ ΕΛΛΑΔΑΣ.ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑΕΧΕΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΕΙ ΩΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ.ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΤΙΚΕ ΤΟ 1951 ΚΑΙ ΤΑ ΕΚΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΥΜΑΙΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΠΟΧΗ ΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ  ΧΡΟΝΟΥΣ ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ ΤΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

THE ARCHAEOLOGICAL MUSEUM MYSTRA MUSEUM IS IN THE MYSTRATI ELLADAS.PARA ONOMASIAECHEI FEATURES AS THE BYZANTINE MOUSEIO.EGKAINIASTIKE 1951 and exhibits ranging from early Christian UP AND METAVYZANTINOUS TIMES BUT ALSO INCLUDE THE RECENT PAST AND WHAT INFORMATION
ΡΑΦΑΗΛΙΑΝΝΑ

# data[].attributes.location_name
Αρχαίο Θέατρο Λάρισας, Λάρισα

# data[].attributes.headline
Αρχαίο Θέατρο Λάρισας, Λάρισα/Ancient Theater of Larissa, Larissa

# data[].attributes.subject
Αρχαίο Θέατρο Λάρισας, Λάρισα/Ancient Theater of Larissa, Larissa

# data[].attributes.body
Το αρχαιο θεατρο της Λαρισας οικοδομηθηκε κατα το πρωτο μισο του 3ου αιωνα π.Χ.στα χρονια του βασιλια της Μακεδονιασ Αντιγονου Γονατα,καθως μετα τον θανατο του Μ.Αλεξανδρου η Θεσσαλια αποτελουσε τμημα του βασιλειου της Μακεδονιας.
The ancient theater of Larissa was built in the first half of the 3rd century BC during the years of the king of Macedonia Antigonus Gonatas, as after the death of Alexander the Great Thessaly was part of the kingdom of Macedonia.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΤΑΒΑΡΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχαιο θεατρο λαρισας oof

# data[].attributes.location_name
Αρχαιολογικού Χώρου Μυκηνών, Μυκήνες

# data[].attributes.headline
Αρχαιολογικού Χώρου Μυκηνών, Μυκήνες/Archaeological Site of Mycenae, Mycenae

# data[].attributes.subject
Αρχαιολογικού Χώρου Μυκηνών, Μυκήνες/Archaeological Site of Mycenae, Mycenae

# data[].attributes.body
Οι Μυκήνες (Μυκήναι, Μυκήνη) ήταν αρχαία πόλη της Αργολίδας κοντά στο βουνό Τρητός κι απέναντι απ' τον Αργολικό κόλπο. Ο αρχαιολογικός χώρος των Μυκηνών βρίσκεται περίπου 90 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Αθήνας, στη βορειοανατολική Πελοπόννησο.

Κατά τη 2η χιλιετία π.Χ., οι Μυκήνες ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα του ελληνικού πολιτισμού, αποτελώντας ένα ισχυρό στρατιωτικό φρούριο που δέσποζε στο μεγαλύτερο μέρος της νότιας Ελλάδας. Η περίοδος της ελληνικής ιστορίας μεταξύ 1600 π.Χ. έως περίπου το 1100 π.Χ. ονομάζεται «μυκηναϊκή», αναφερόμενη στις Μυκήνες. Στο απόγειο της δόξας τους, το 1350 π.Χ., το κάστρο και η κάτω πόλη είχαν 30.000 κατοίκους και ήταν έκτασης 32 εκταρίων.[1] Πρώτος ο Όμηρος αναφέρει την πόλη περιγράφοντάς την με τα λόγια «ευρυάγυιαν, πολύχρυσον».
Mycenae (Mycenae, Mycenae) was an ancient city of Argolis near Mount Tritos and opposite the Argolic Gulf. The archeological site of Mycenae is located about 90 kilometers southwest of Athens, in the northeastern Peloponnese.

During the 2nd millennium BC, Mycenae was one of the largest centers of Greek culture, being a strong military fortress that dominated most of southern Greece. The period of Greek history between 1600 BC. until about 1100 BC. is called "Mycenaean", referring to Mycenae. At the height of their glory, in 1350 BC, the castle and the lower town had 30,000 inhabitants and were 32 hectares in size. [1] Homer first mentions the city, describing it with the words "broad-shouldered, golden".

# data[].attributes.location_name
Επίδαυρος, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Η Επίδαυρος είναι ο σημαντικότερος αρχαίος τόπος λατρείας του θεού Ασκληπιού. Η πόλη βρισκόταν, όπου σήμερα τα Πίδαυρα ή Παλαιά Επίδαυρος (Αρχαία Επίδαυρος)13 χιλιόμετρα από το Ασκληπιείο της. Το ιερό της συναντάμε στην περιοχή της σημερινής πόλης του Λυγουριού (Δήμος Ασκληπιείου, Δήμου Επιδαύρου) στην Πελοπόννησο στον νομό Αργολίδας, περίπου 30 χλμ. από την πόλη του Ναυπλίου , 20 χλμ. από την Νέα Επίδαυρο[1] και περίπου 13 χλμ. από την Παλαιά Επίδαυρο. Από το 1988 ανήκει στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO.Το όνομα Επίδαυρος της δόθηκε από τον τρίτο κατά σειρά άρχοντά της, που ήταν και ήρωας της Επιδαύρου, τον Επίδαυρο, γιο του Άργους και της Ευάδνης. Σύμφωνα με τον Όμηρο πήρε ο Επίδαυρος μέρος στον Τρωικό Πόλεμο και είχε ως αρχηγούς τον Ποδαλείριο και το Μαχάονα, που ήταν γιοι του Ασκληπιού. Η Επίδαυρος πήρε μέρος στους Μηδικούς Πολέμους και υπήρξε σύμμαχος των Σπαρτιατών στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Σημειώνεται μάλιστα και ο Επιδαύριος Πόλεμος, που έγινε μεταξύ αυτών και των Αργείων συμμάχων των Αθηναίων. Γίνεται μέλος της Αχαϊκής Συμπολιτείας το 243 π.Χ.

Epidaurus is the most important ancient place of worship of the god Asclepius. The city was located, where today Pidavra or Old Epidavros (Ancient Epidavros) 13 kilometers from its Asclepieion. Its sanctuary is found in the area of ​​the present city of Lygourio (Municipality of Asklipieio, Municipality of Epidaurus) in the Peloponnese in the prefecture of Argolida, about 30 km from the city of Nafplio, 20 km from Nea Epidaurus [1] and about 13 km from the Old Epidaurus. It has been part of the UNESCO world cultural heritage since 1988. The name Epidaurus was given to it by its third lord in a row, who was also a hero of Epidaurus, Epidaurus, son of Argos and Evadni. According to Homer, Epidaurus took part in the Trojan War and was led by Podaleirios and Mahaona, who were sons of Asclepius. Epidaurus took part in the Median Wars and was an ally of the Spartans in the Peloponnesian War. In fact, the Epidaurus War is noted, which took place between them and the Argeian allies of the Athenians. It became a member of the Achaean Confederation in 243 BC.
Γιώργος Πωποτονάσιος

# data[].attributes.location_name
Αρχαιολογικός Χώρος Αίγων, Βεργίνα

# data[].attributes.headline
Αρχαιολογικός Χώρος Αίγων, Βεργίνα/Goats Archaeological Site, Vergina

# data[].attributes.subject
Αρχαιολογικός Χώρος Αίγων, Βεργίνα/Goats Archaeological Site, Vergina

# data[].attributes.body
Η πόλη Αιγαί, η πρώτη πρωτεύουσα του Βασιλείου της αρχαίας Μακεδονίας, ανακαλύφθηκε τον 19 αιώνα κοντά στην Βεργίνα στην Βόρεια Ελλάδα. Τα πιο σημαντικά μνημεία είναι το Παλάτι, διακοσμημένο με μωσαϊκά και τοιχογραφίες και ο χώρος ταφής, μερικά εκ των οποίων χρονολογούνται από τον 11ο αιώνα π.Χ. Ένας από τους βασιλικούς τάφους στην Μεγάλη Τύμβο, αναγνωρίστηκε ως ο τάφος του Φιλίππου του Β’ ο οποίος κατέκτησε όλες τις ελληνικές πόλεις-κράτη, χαράσσοντας τον δρόμο για τον γιο του Αλέξανδρο και την εξάπλωση του Ελληνιστικού κόσμου.
The city of Aegean, the first capital of the Kingdom of ancient Macedonia, was discovered in the 19th century near Vergina in Northern Greece. The most important monuments are the Palace, decorated with mosaics and frescoes and the burial site, some of which date from the 11th century BC. One of the royal tombs in the Great Tomb, was recognized as the tomb of Philip II who conquered all the Greek city-states, paving the way for his son Alexander and the spread of the Hellenistic world.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ

# data[].attributes.location_name
Αρχαιολογικός Χώρος Ηραίου Σάμου, Πυθαγόρειο

# data[].attributes.headline
Αρχαιολογικός Χώρος Ηραίου Σάμου, Πυθαγόρειο/Archaeological Site of Ireos Samos, Pythagorion

# data[].attributes.subject
Αρχαιολογικός Χώρος Ηραίου Σάμου, Πυθαγόρειο/Archaeological Site of Ireos Samos, Pythagorion

# data[].attributes.body
Από την 3 χιλιετηρίδα π.Χ. πολλοί πολιτισμοί έχουν κατοικήσει σε αυτό το μικρό νησί του Αιγαίου κοντά στην Μικρά Ασία. Τα ερείπια του Πυθαγόρειου, ενός αρχαίου οχυρωμένου λιμανιού με ελληνικά και ρωμαϊκά μνημεία και ένα εντυπωσιακό υδραγωγείο, καθώς και το Ηραίο, ο ναός της Ήρας της Σάμου, είναι ακόμα επισκέψιμα.
From the 3rd millennium BC. Many cultures have inhabited this small Aegean island near Asia Minor. The ruins of Pythagorion, an ancient fortified port with Greek and Roman monuments and an impressive aqueduct, as well as Heraion, the temple of Hera of Samos, are still open to the public.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ

# data[].attributes.location_name
Όρος Άθως, Άγιον Όρος

# data[].attributes.headline
Όρος Άθως, Άγιον Όρος/Mount Athos, Mount Athos

# data[].attributes.subject
Όρος Άθως, Άγιον Όρος/Mount Athos, Mount Athos

# data[].attributes.body
Το Άγιο(ν) Όρος αποτελεί αυτοδιοίκητο τμήμα του Ελληνικού Κράτους, που βρίσκεται στη χερσόνησο του Άθω της Χαλκιδικής, στη Μακεδονία. Περιλαμβάνει τις είκοσι Ιερές Μονές, τα εξαρτήματά τους και διάφορα καταστήματα και υπηρεσίες. Ανεπίσημα χαρακτηρίζεται ως «Αυτόνομη Μοναστική Πολιτεία». Από το 1988 συγκαταλέγεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Η χερσόνησος του Άθω είναι η ανατολικότερη και τραχύτερη των τριών επιμέρους παράλληλων χερσονήσων (Κασσάνδρας ή Παλλήνης, Λόγκου ή Σιθωνίας -κεντρική, και Άθω ή Αγίου Όρους) που απαρτίζουν την χερσόνησο της Χαλκιδικής. Η χερσόνησος αυτή καλύπτεται από το όρος Άθω, ύψους 2033μ., εξ ου και το όνομά της, καταλήγει δε στο ακρωτήριο Νυμφαίο ή Ακρόθωον. Στερείται ποταμών και λιμνών. Συνδέεται με τη Χαλκιδική με τον στενό ισθμό του Ξέρξη, χαμηλή λωρίδα γης, μήκους 2 χλμ., ιστορικό από τους Περσικούς πολέμους το 480 π.Χ.. Μεταξύ της χερσονήσου του Άθω και της Σιθωνίας ή Λόγκου σχηματίζεται ο Σιγγιτικός ή κόλπος Αγίου Όρους, ενώ ΒΑ ο κόλπος της Ιερισσού.

Λίγα μίλια ΝΑ του Άθω βρίσκεται το μεγαλύτερο βάραθρο του Αιγαίου που από τα 80μ βάθος, απότομα φθάνει τα 1070μ.
Την πρώτη ονομασία και μετονομασία τη συναντούμε στον Βίο των μαρτύρων της Τιβεριούπολις του Θεοφύλακτου Αχρίδος, όπου διαβάζουμε: «τὸ πάλαι μὲν ἱερόν, νῦν δὲ ἃγιον ὃρος λεγόμενον καταλαμβάνει».[2] Κατά το θεωρούμενο πρώτο Τυπικό που επικύρωσε ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Τσιμισκής, ο Άθως καλείται απλώς «Όρος». Ίσως αυτή να ήταν η συνήθης τότε ονομασία του χώρου.

Η επικράτηση όμως του ονόματος «Άγιον Όρος» φαίνεται να έγινε κατά το πρώτο μισό του 12ου αιώνα, συγκεκριμένα σε χρυσόβουλο έγγραφο του Αυτοκράτορα Αλέξιου Α' Κομνηνού προς την Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας το 1144, η οποία αναγνωρίζεται οριστικά και επίσημα και επιβάλλεται το νέο όνομα όπως αναγράφεται σε αυτό: «Εφεξής το όνομα του Άθω καλείσθαι Άγιον Όρος παρά πάντων». Σε μεταγενέστερα αυτοκρατορικά και άλλα έγγραφα αναφέρεται ως «Το Αγιώνυμον Όρος του Άθω».
Mount Athos is a self-governing part of the Greek State, located on the peninsula of Mount Athos in Halkidiki, Macedonia. It includes the twenty Holy Monasteries, their accessories and various shops and services. It is unofficially characterized as an "Autonomous Monastic State". Since 1988 it is included in the list of World Heritage Sites.
The peninsula of Mount Athos is the easternmost and roughest of the three sub-parallel peninsulas (Kassandra or Pallini, Logos or Sithonia - central, and Mount Athos or Mount Athos) that make up the Halkidiki peninsula. This peninsula is covered by Mount Athos, 2033m high, hence its name, and ends at Cape Nymfaio or Akrothon. It lacks rivers and lakes. It is connected to Halkidiki with the narrow isthmus of Xerxes, a low strip of land, 2 km long, historical from the Persian wars in 480 BC. while NE the gulf of Ierissos.
A few miles SE of Mount Athos is the largest precipice in the Aegean that from a depth of 80m, abruptly reaches 1070m.
We find the first name and renaming in the Life of the Martyrs of Tiberiopolis of Theophylaktos Ohridos, where we read: According to the first Standard that was ratified by the Emperor John Tsimiskis, Mount Athos is simply called "Mount". Maybe that was the usual name of the place then.
However, the predominance of the name "Mount Athos" seems to have taken place during the first half of the 12th century, specifically in a golden document of the Emperor Alexios I Komnenos to the Holy Monastery of Megisti Lavra in 1144, which is definitively and officially recognized and the new name is imposed. as it is written in it: "From now on the name of Mount Athos will be called Mount Athos after all". In later imperial and other documents it is referred to as "The Holy Mount Athos"
Κατερινα

# data[].attributes.location_name
Αρχαιολογικός Χώρος, Δελφοί

# data[].attributes.body
Ο αρχαιολογικός χώρος των Δελφών απέχει 1 χλμ από το σύγχρονο οικισμό των Δελφών στον δρόμο Αράχωβας-Άμφισσας-Ιτέας. Ο σύγχρονος δρόμος οριοθετεί και χωρίζει τα δύο ιερά της αρχαιότητας, το Ιερό της Αθηνάς Προναίας στα νότια και το Ιερό του Απόλλωνα στα βόρεια. Το ιερό της Αθηνάς Προναίας περιλαμβάνει τη Θόλο, τους ναούς της Αθηνάς Προναίας και δύο τουλάχιστον θησαυρούς, ενώ πλάι του στέκει το εντυπωσιακό γυμνάσιο.

Το Ιερό του Απόλλωνα διατρέχει η Ιερά Οδός, κατά μήκος της οποίας είχαν σταδιακά οικοδομηθεί οι Θησαυροί των ελληνικών πόλεων και ανεγερθεί αναθήματα και μνημειακά γλυπτά σύνολα. Η Ιερά Οδός απολήγει στο Ναό του Απόλλωνα, όπου βρισκόταν στην αρχαιότητα και το μαντείο, ενώ το Θέατρο υψώνεται επάνω από τον ιερό χώρο. Εκτός του ιερού τεμένους οικοδομήθηκαν δημόσια χαρακτήρα, όπως η Δυτική Στοά και το Στάδιο, που βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο του αρχαιολογικού χώρου.

https://youtu.be/Kf1IB7cKjCU?t=72

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

Έναν αιώνα μετά τα πρώτα εγκαίνια του μουσείου συντελέστηκε νέα επανέκθεση, με στόχο την καλύτερη ανάδειξη ορισμένων από τα εκθέματα, όπως ο Ηνίοχος και τα χρυσελεφάντινα έργα, κυρίως με γνώμονα τα νέα επιστημονικά δεδομένα από τη μελέτη των αντικειμένων, η οποία δεν έχει σταματήσει ως τις μέρες μας.

Η αρχιτεκτονική μελέτη έγινε από τον Α. Τομπάζη. Όπως γράφει εύστοχα η τέως Έφορος Αρχαιοτήτων Δελφών Ροζίνα Κολώνια στον οδηγό του Μουσείου, τα εκθέματα διατάσσονται κατά τρόπον ώστε να «συνθέτουν ένα ιστορικό μυθιστόρημα, που οι σελίδες του διατρέχουν μέσα από την πορεία της έκθεσης δώδεκα αιώνες: αφηγούνται μουσειογραφικά την πολιτική, θρησκευτική και κυρίως καλλιτεχνική δραστηριότητα του πιο ξακουστού ιερού της ειδωλολατρίας και του μαντείου του».​

Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

Ο αρχαϊκός ναός του Απόλλωνα κατασκευάστηκε το 510 π.Χ με χρήματα που συγκεντρώθηκαν από πολλές ελληνικές πόλεις, με μέριμνα των Αλκμαιωνιδών της Αθήνας. Όταν ο ναός αυτός καταστράφηκε το 373 π.Χ από σεισμό, οι ελληνικές πόλεις συγκέντρωσαν εκ νέου χρήματα και έκτισαν το ναό που βλέπουμε και σήμερα, ο οποίος ολοκληρώθηκε γύρω στο 330 π.Χ. Ο ναός ήταν δωρικός περίπτερος με πρόδομο και οπισθόδομο δίστυλους εν παραστάσει. Στο άδυτο βρισκόταν το λατρευτικό άγαλμα του θεού και ο ομφαλός, ενώ στον πρόναο ήταν χαραγμένα τα λεγόμενα “δελφικά παραγγέλματα” των επτά σοφών.

Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΠΡΟΝΑΙΑΣ

Ο ναός της Αθηνάς Προναίας γνώρισε τρεις φάσεις. Οι προγενέστεροι ναοί (Ναός Α και Β) οικοδομήθηκαν τον 7ο και 6ο αιώνα αντίστοιχα από πωρόλιθο, ενώ ο τρίτος ναός τον 4ο αιώνα από αβεστόλιθο. Πρόκειται για ναό εξάστυλο πρόστυλο με προστώο και σηκό, χωρίς γλυπτό διάκοσμο στις μετόπες και τα αετώματα. Το τελευταίο αυτό κτίριο αυτό καταστράφηκε τον 1ο αιώνα π.Χ. και αντικαταστάθηκε από μία εξέδρα.
The archaeological site of Delphi is 1 km from the modern settlement of Delphi on the road Arachova-Amfissa-Itea. The modern road delimits and separates the two sanctuaries of antiquity, the Sanctuary of Athena Pronea in the south and the Sanctuary of Apollo in the north. The sanctuary of Athena Pronea includes the Dome, the temples of Athena Pronea and at least two treasures, while next to it stands the impressive high school.
The Sanctuary of Apollo runs along the Holy Road, along which the Treasures of Greek cities were gradually built and votive offerings and monumental sculptural ensembles were erected. The Holy Road ends at the Temple of Apollo, where it was located in antiquity and the oracle, while the Theater rises above the sanctuary. Apart from the sanctuary, public character was built, such as the Western Stoa and the Stadium, which is located at the highest point of the archeological site.
https://youtu.be/Kf1IB7cKjCU?t=72

THE MUSEUM OF DELPHI
A century after the first inauguration of the museum, a new re-exhibition took place, with the aim of better highlighting some of the exhibits, such as the Inioch and the ivory works, mainly guided by the new scientific data from the study of the objects, which has not stopped until our days.
The architectural study was done by A. Tombazis. As the former curator of Delphi Antiquities Rosina Kolonia writes aptly in the Museum's guide, the exhibits are arranged in such a way as to "compose a historical novel, the pages of which run through the course of the exhibition for twelve centuries: museographically narrating politics, religious and mainly artistic activity of the most famous sanctuary of idolatry and its oracle ".

THE TEMPLE OF APOLLO
The archaic temple of Apollo was built in 510 BC with money collected from many Greek cities, with the care of the Alcmaeonides of Athens. When this temple was destroyed by an earthquake in 373 BC, the Greek cities raised money again and built the temple we see today, which was completed around 330 BC. The temple was a Doric pavilion with anterior and posterior columns in the image. In the sanctuary was the cult statue of the god and the navel, while in the pronaos were engraved the so-called "Delphic orders" of the seven sages.

THE TEMPLE OF ATHENS PRONAIA
The temple of Athena Pronea experienced three phases. The earlier temples (Temples A and B) were built in the 7th and 6th centuries respectively from alabaster, while the third temple in the 4th century from limestone. It is a six-column temple with a portico and a nave, without sculptural decoration on the metopes and the gables. This last building was destroyed in the 1st century BC. and was replaced by a platform.
Κατερινα

# data[].attributes.location_name
Ναός Επικουρίου Απόλλωνος των Βασσών Φιγαλείας, Φιγαλεία

# data[].attributes.headline
Ναός Επικουρίου Απόλλωνος των Βασσών Φιγαλείας, Φιγαλεία/Church of Epicurus Apollo of Vassa Figalia, Figalia

# data[].attributes.subject
Ναός Επικουρίου Απόλλωνος των Βασσών Φιγαλείας, Φιγαλεία/Church of Epicurus Apollo of Vassa Figalia, Figalia

# data[].attributes.body
Ο φημισμένος ναός αφιερωμένος στον θεό της ίασης και του ήλιου, χτίσθηκε στα μέσα του 5ου αιώνα στα απόκρημνα βουνά μεταξύ Ηλείας, Αρκαδίας και Μεσσηνίας. Ο ναός, με το παλαιότερο Κορινθιακό κιονόκρανο, που έχει βρεθεί ποτέ, συνδυάζει τον Αρχαϊκό ρυθμό με την ρώμη του Δωρικού, με ορισμένα τολμηρά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά.

The famous temple dedicated to the god of healing and the sun, was built in the middle of the 5th century in the steep mountains between Ilia, Arcadia and Messinia. The temple, with the oldest Corinthian capital ever found, combines Archaic style with Doric Rome, with some bold architectural features.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΛΙΜΕΖΗΣ

# data[].attributes.location_name
Αρχαιολογικός Χώρος Δήλου, Δήλος

# data[].attributes.headline
Αρχαιολογικός Χώρος Δήλου, Δήλος/Archaeological Site of Delos, Delos

# data[].attributes.subject
Αρχαιολογικός Χώρος Δήλου, Δήλος/Archaeological Site of Delos, Delos

# data[].attributes.body
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΔΗΛΟΥ
(Χρονολογία ένταξης 1990)

Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, ο Απόλλωνας γεννήθηκε σε αυτό το μικρό νησί των Κυκλάδων. Τα ιερό του Απόλλωνα προσέλκυε προσκυνητές απ΄ όλη την Ελλάδα και η Δήλος ήταν ένα ακμάζον εμπορικό λιμάνι. Το νησί φέρει επιρροές από τους διαδοχικούς πολιτισμούς του «Αιγιακού» κόσμου, από την 3η χιλιετηρίδα π.Χ. έως την παλαιοχριστιανική εποχή. Ο αρχαιολογικός χώρος είναι εξαιρετικά εκτεταμένος και πλούσιος και αποδίδει την εικόνα ενός σπουδαίου κοσμοπολίτικου μεσογειακού λιμανιού.
ARCHAEOLOGICAL SITE OF DELOS
(Date of accession 1990)

According to Greek mythology, Apollo was born on this small island in the Cyclades. The sanctuaries of Apollo attracted pilgrims from all over Greece and Delos was a prosperous trading port. The island has influences from the successive civilizations of the "Aegean" world, from the 3rd millennium BC. to the Early Christian era. The archeological site is extremely extensive and rich and gives the image of a great cosmopolitan Mediterranean port.

ΕΚΤΟΡΑΣ

# data[].attributes.location_name
Αρχαιολογικός Χώρος Μυστρά, Κάτω Χώρα

# data[].attributes.headline
Αρχαιολογικός Χώρος Μυστρά, Κάτω Χώρα/Archaeological Site of Mystras, Kato Chora

# data[].attributes.subject
Αρχαιολογικός Χώρος Μυστρά, Κάτω Χώρα/Archaeological Site of Mystras, Kato Chora

# data[].attributes.body
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΜΥΣΤΡΑ
(Χρονολογία ένταξης 1989)

Το θαύμα του Μοριά ανεγέρθη ως φρούριο το 1249 από τον Βασιλιά της Αχαΐας Γουλιέλμο τον Βιλλεαρδουίνο. Επανακτήθηκε από τους Βυζαντινούς, αργότερα κατακτήθηκε από τους Τούρκους και τους Βενετούς. Η πόλη εγκαταλείφθηκε το 1832 αφήνοντας συναρπαστικά μεσαιωνικά ερείπια να στέκουν μέσα σε μία εξαιρετικής ομορφιάς τοποθεσία.
ARCHAEOLOGICAL SITE MYSTRA
(Date of accession 1989)

The miracle of Moria was erected as a fortress in 1249 by the King of Achaia William Villehardouin. It was recaptured by the Byzantines, later conquered by the Turks and the Venetians. The city was abandoned in 1832 leaving fascinating medieval ruins to stand in an extremely beautiful location.

ΕΚΤΟΡΑΣ

# data[].attributes.location_name
Αρχαιολογικός Χώρος Ολυμπίας, Αρχαία Ολυμπία

# data[].attributes.headline
Αρχαιολογικός Χώρος Ολυμπίας, Αρχαία Ολυμπία/Archaeological Site of Olympia, Ancient Olympia

# data[].attributes.subject
Αρχαιολογικός Χώρος Ολυμπίας, Αρχαία Ολυμπία/Archaeological Site of Olympia, Ancient Olympia

# data[].attributes.body
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ
(Χρονολογία ένταξης 1989)

Ο αρχαιολογικός χώρος της Ολυμπίας, σε μια κοιλάδα της Πελοποννήσου, κατοικείται από την προϊστορική περίοδο. Τον 10ο αιώνα π.Χ. η Ολυμπία έγινε το κέντρο λατρείας του Δία. Το μνημείο της Άλτης – το ιερό των θεών – συγκεντρώνει σημαντικά αριστουργήματα του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Εκτός από τους ναούς, υπάρχουν και τα υπολείμματα όλων των αθλητικών εγκαταστάσεων που δημιουργήθηκαν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και οι οποίοι διοργανώνονταν στην Ολυμπία, από το 776 π.Χ., κάθε τέσσερα χρόνια.

ARCHAEOLOGICAL SITE OF OLYMPIA
(Date of accession 1989)

The archeological site of Olympia, in a valley of the Peloponnese, has been inhabited since prehistoric times. In the 10th century BC. Olympia became the center of worship of Zeus. The monument of Alti - the sanctuary of the gods - gathers important masterpieces of the ancient Greek world. In addition to the temples, there are the remains of all the sports facilities created for the Olympic Games and which were organized in Olympia, from 776 BC, every four years.
ΕΚΤΟΡΑΣ

# data[].attributes.location_name
Μεσαιωνική Πόλη Ρόδου, Σολωμού Αλχαδέφ, Ρόδος

# data[].attributes.headline
Μεσαιωνική Πόλη Ρόδου, Σολωμού Αλχαδέφ, Ρόδος/Medieval City of Rhodes, Solomon Alkhadef, Rhodes

# data[].attributes.subject
Μεσαιωνική Πόλη Ρόδου, Σολωμού Αλχαδέφ, Ρόδος/Medieval City of Rhodes, Solomon Alkhadef, Rhodes

# data[].attributes.body
ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ
(Χρονολογία ένταξης 1988)

Το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ κατείχε την Ρόδο από το 1309 έως το 1523 και μετέτρεψε την πόλη σε προπύργιο. Μεταγενέστερα, η πόλη εντάχθηκε υπό Ιταλική και Τουρκική κατοχή. Με το Παλάτι των Μεγάλων Αρχόντων, το Νοσοκομείο και τον δρόμο των Ιπποτών, η Άνω Πόλη αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα αστικά κέντρα της Γοτθικής περιόδου. Στην Κάτω Πόλη, η Γοτθική αρχιτεκτονική συνυπάρχει αρμονικά με τα τζαμιά, τα δημόσια λουτρά και με άλλα κτίρια της Οθωμανικής περιόδου.
MEDIEVAL CITY OF RHODES
(Date of accession 1988)

The Order of St. John of Jerusalem occupied Rhodes from 1309 to 1523 and turned the city into a stronghold. Later, the city came under Italian and Turkish occupation. With the Palace of the Great Lords, the Hospital and the Way of the Knights, the Upper Town is one of the most beautiful urban centers of the Gothic period. In the Lower Town, Gothic architecture coexists harmoniously with mosques, public baths and other buildings of the Ottoman period.

ΕΚΤΟΡΑΣ

# data[].attributes.location_name
Ακρόπολη Αθηνών, Αθήνα

# data[].attributes.headline
Ακρόπολη Αθηνών, Αθήνα/Acropolis of Athens, Athens

# data[].attributes.subject
Ακρόπολη Αθηνών, Αθήνα/Acropolis of Athens, Athens

# data[].attributes.body
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ
(Χρονολογία ένταξης 1987)

Απεικονίζοντας τους πολιτισμούς, τους μύθους και τις θρησκείες, οι οποίες άνθισαν στην Ελλάδα για μια περίοδο μεγαλύτερη των χιλίων ετών, η Ακρόπολη περιλαμβάνει τέσσερα από τα σπουδαιότερα αριστουργήματα της κλασσικής Ελληνικής περιόδου, τον Παρθενώνα, τα Προπύλαια, το Ερέχθειο και τον ναό της Αθηνάς Νίκης, τα οποία μπορούν να θεωρηθούν σύμβολα της ιδέας της παγκόσμιας κληρονομιάς.
ARCHAEOLOGICAL SITE OF THE ACROPOLIS
(Date of accession 1987)

Depicting the cultures, myths and religions that flourished in Greece for a period of more than a thousand years, the Acropolis includes four of the most important masterpieces of the classical Greek period, the Parthenon, the Propylaea, the Erechtheum and the temple of Athena Nike , which can be considered symbols of the idea of world heritage.

ΕΚΤΟΡΑΣ

# data[].attributes.location_name
Μετέωρα, Καλαμπάκα

# data[].attributes.body
Τα Μετέωρα είναι ένα σύμπλεγμα από σκοτεινόχρωμους βράχους από ψαμμίτη οι οποίοι υψώνονται έξω από την Καλαμπάκα στη Θεσσαλία, κοντά στα πρώτα υψώματα της Πίνδου και των Χασίων. Τα μοναστήρια των Μετεώρων, που είναι χτισμένα στις κορυφές κάποιων από τους βράχους, είναι σήμερα το δεύτερο πιο σημαντικό μοναστικό συγκρότημα στην Ελλάδα, ύστερα από το Άγιο Όρος.
Από τα τριάντα που υπήρξαν ιστορικά, σήμερα λειτουργούν μόνον έξι, τα οποία, από το 1988 περιλαμβάνονται στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO

Meteora is a complex of dark sandstone rocks that rise outside Kalampaka in Thessaly, near the first hills of Pindos and Hassia. The monasteries of Meteora, which are built on the tops of some of the rocks, are today the second most important monastic complex in Greece, after Mount Athos. [1] Of the thirty that have existed historically, only six are in operation today, which, since 1988, are included in the list of UNESCO World Heritage Sites.