# data[].attributes.body
9-D 1230

# data[].attributes.body
[1]http://www.biyolojidersnotlari.com/canlilarin-siniflandirilmasi-ve-biyolojik-cesitlilik-canlilar-alemi-bakteriler-alemi.html

[2]http://www.biyolojidersnotlari.com/biyoloji-canlilar-alemi.html

[3]http://www.alasayvan.com/saglik-bilgileri-haber/391020-bakteriler-aleminin-genel-ozellikleri.html

[4]http://www.biyolojigunlugu.com/bakterilerde-ureme-ve-ureme-cesitleri

[5]http://www.bilgiuzmani.com/konu/bakteri-nasil-cogalir.5838/

[6]http://www.biyolojigunlugu.com/bakterilerde-ureme-ve-ureme-cesitleri

[7]http://onedio.com/haber/elektrik-yiyen-bakteriler--337842

[8]http://dogaveinovasyon.com/tag/bakteri/

[9]http://biyolojikaynak.blogspot.com.tr/2010/02/arke-bakteriler-biyoloji-9-sinif-konusu.html

[10]http://www.biyodoc.com/Canlilarin-siniflandirilmasi-arkebakteriler.html

[11]http://www.ders-notlari.com/2014/07/protista-alemi.html

[12]https://www.youtube.com/watch?v=PCGn7Tm5pWY

# data[].attributes.attachment_link.description
Tüm Üniversite hazırlık konu anlatımı ve testleri FEM Facebook Şubesi'nde : http://www.facebook.com.tr/femcomtr

# data[].attributes.body
Ökaryot hücre yapılı protista alemi, basit canlılardan oluşmuş bir alemdir. Protista alemini oluşturan canlılar; vücut şekilleri, üremeleri, beslenmeleri veya yaşam biçimleri yönünden çok büyük farklılıklar göstermektedir. Bu canlılar özellikleri bakımından moneralardan kolaylıkla ayırt edilebilmesine rağmen; hayvan, bitki ve mantarlara benzer yanları da bulunmaktadır. Protistlerin yeryüzünde yaşayan yaklaşık 200,000 türü olduğu bilinmektedir. Mikroskobik boyutlarda olabileceği gibi, 60 cm uzunluğa ulaşabilen örnekleri de bulunabilen bu canlılar; tek, hücreli, koloni veya çok hücreli türleri içermektedir. Ancak bu canlılar, basit bir vücut yapısına sahiptir. Özelleşmiş doku veya sistemler bulunmaz. Protistlerin çoğu, su ekosistemlerinde, serbest halde veya kayalara ve bazı yüzeylere tutunmuş halde bulunur. Karada yaşayan protistler ise, çoğunlukla nemli topraklarda veya bitki ve hayvan artıkları üzerinde yaşar. Beslenmelerine göre; ototrof, heterotrof veya bazı dönemlerde ototrof iken, bazen de heterotrof özellik gösteren türler bulundurmaktadır. [11]

# data[].attributes.body
Arke Bakteri Çeşitleri.
Arke bakteriler 4 ana grupta incelenmektedirler.

1. Metanojenler : Oksijensiz ortanda üreyen ve enerji metabolizmaları sonucu metan gazı ( CH4) açığa çıkaran arkebakterilerdir. Bataklık ve göllerin dipleri gibi oksijence fakir alanlarda, kömür madenleri ve petrol ocaklarında, inet ve diğer geviş getiren hayvanların bağırsaklarında ( selülozu sindirmeye yarımcı) sindirim sistemlerinde yaşarlar.
Bazı türleri ise volkanik bölgelerde sıcaklığın 110 C olduğu sularda yaşar. 84 C altında ölürler. Örnek olarak methanosarcina ve methanococus lar verilebilir.

2. Halofiller  : En önemli özellikleri çok tuzlu alanlarda yaşamalarıdır.Doğal tuz gölleri ve çok tuzlanmış balık ve et türü yiyeceklerin üstünde yaşarlar.Fotosentez yapabilirler.
Örnek olarak Haloferax mediterranei ve halo halobium verilebilir.
3. Sülfür İndirgeyenler. Hidrojen ve genellikle volkanik kökenli inorganik sülfürü enerji kaynağı olarak kullanılrlar. 85 c yaşayabilriler.
4. Termoasidofiller: Kemosentetik olan bu arkeler 65-85 c sıcaklıkta ve pH ın 1,0 olduğu yüksek asidik ortamlarda yaşarlar.[9]

# data[].attributes.body
Bakteriler

Prokaryot hücre yapısına sahip bakterinin sitoplâzmalarında DNA, RNA, ribozom, yağ tanecikleri, glikojen, protein ve %90 oranında su bulunur.

Bakteriler hücre zarlarının üzerinde yapısı peptidoglikandan oluşan bir hücre duvarı bulundurur. Bazı bakteriler polisakkaritten oluşmuş koruyucu bir kapsüle sahiptir. Kapsül hastalık yapan bakterilerde daha çok görünür bazı bakterilerde buluna kamçılar aktif hareketi sağlar. Bakterilerin yüzeylere ve birbirine tutulmasını sağlayan kısa uzantılara pilus denir. Piluslar DNA aktarımlarında da görev alır.

Oksijenli solunum yapan bakterilerde solunum enzimleri, hücre zarının katlanmasıyla oluşan mezozomda ve sitoplâzmada bulunur.

Bazı bakterilerin halkasal DNA’ları dışında plazmit denilen kendine eşleyebilen halkasal DNA parçacıkları bulunur. Plazmitler bakterinin bazı özellikleri ile ilgili genetik bilginin bir bakteriden diğerine taşınmasında etkilidir.[1]

# data[].attributes.body
Hayvanlar:

Hayvanların tüm üyeleri çok hücreli, heterotrof beslenen ve ökaryot canlılardır. Hücre duvarı bulunmaz. Çoğunlukla eşeyli ürer. Genellikle aktif hareket eder. Büyümeleri sınırlıdır. Hayvanların çoğunda kas sistemi, sinir sistemi ve duyu organları bulunur.

Hayvanların sınıflandırılmasında; vücut simetrisi, embriyonik tabaka sayısı, sölom (vücut boşluğu), organizasyon gibi özellikler göz önüne alınmıştır.

Hayvanlar alemi omurgasızlar, ilkel kordalılar ve omurgalılar olmak üzere üç ana grupta incelenir.

1. Omurgasızlar

Omurgası olmayan, bazıları suda bazıları karada yaşayan hayvanlardır. Sinir kordonları karın kısımlarında bulunur. Birçoğunda dış iskelet bulunur. Altı sınıfa ayrılarak incelenir.

a. Süngerler

Belirli bir vücut simetrisine sahip olmayan, özelleşmiş doku ve organları bulunmayan en basit yapılı hayvanlardır. Bir yere bağlı olarak genellikle koloni halinde tatlı su ve denizlerde yaşarlar. Vücutlarında ’’por’’ adı verilen delikler vardır. Eşeyli veya eşeysiz tomurcuklanarak çoğalır. Organik ve inorganik maddelerden meydana gelen iskelet iğneleri vardır.

b. Sölenterler

Vücutları ışınsal simetrili, özelleşmiş iki doku tabakası olan canlılardır. Yumuşak vücutlu etçil hayvanlardır. Vücutlarında ağ şeklinde düzenlenmiş sinir hücreleri vardır.

Hem ağız hem anüs görevini yapan tek açıklık bulunur. Açıklık etrafında tentaküller vardır, tentakülleri ile yakaladıkları avlarını vücut içine alırlar. Aynı zamanda savunmayı sağlayan tentaküllerde yakıcı kapsüller bulunur.

Hidra, mercan, denizanası bu grupta yer alır.

c. Solucanlar

Vücutları yumuşak, bilateral simetrilidir. Embriyonik gelişim döneminde organları üç doku tabakasından farklılaşır. Sularda ve nemli ortamlarda yaşar. Çoğunlukla eşeyli ürer. Solunum nemli derilerinden difüzyonla olur. Bu canlılar üç alt grupta incelenir.

Yassı Solucanlar: Vücutları yumuşak, ince ve yassıdır. Tek açıklığı olan sindirim boşlukları bulunur. Çevredeki uyarıları algılayan sinir düğümleri ve sinirleri vardır. Parazit olan türlerde üreme sistemi gelişmiştir ve bazılarında sindirim sistemi yoktur. Eşeyli üreyebildikleri gibi rejenerasyon da yapar.

Planaria, trematoda(karaciğer kelebekleri) ve tenya (şerit solucan) bu grupta bulunur.

Yuvarlak Solucanlar: Vücutları yuvarlak ve uzundur. Sindirim boşluğu iki açıklıktır. Çoğunlukla parazit yaşar, serbest yaşayan da vardır. Basit bir sinir sistemi vardır. Bazı türlerin lavaları insanların karaciğer, akciğer ve beyinlerinde kist oluşturur.

Ascaris, kancalı kurt, trişin insanlarda parazit olan türleridir.

Halkalı Solucanlar: Vücutları silindirik ve segmentlidir (halkalı). İki açıklıklı, özelleşmiş bölümleri olan sindirim sistemleri vardır. Kapalı dolaşım sistemi görülür. Boşaltım için gelişmiş özel yapıları, beyin ve sinir kordonlarından oluşmuş sinir sistemleri vardır. Vücudu saran kaslarla hareket eder. Eşeyli ürer.

Toprak solucanı, sülük, deniz poliketi bu gruptandır. Sülük, kan emerek parazit olarak yaşar.

e. Eklem Bacaklılar

Vücutları bölmeli, hareket organları eklemlidir. Protein ve kitin den oluşmuş dış iskeletleri vardır. Gelişmiş sinir sistemleri bulunur. Beslenmelerine bağlı olarak ağız yapıları farklıdır. Açık dolaşım sistemi görülür. Dört grupta incelenir.

Kabuklular: Tatlı sularda, denizlerde, bir kısmı ise karaların önemli bölgelerinde yaşar. Büyük bir kısmı solungaç solunumu yapar. Kabukları serttir.

Istakoz, karides, yengeç bu grupta bulunur.

Örümcekler, Akrepler, Keneler: Hemen hepsi karada yaşar. Trake ve kitapsı akciğer solunumu görülür. Dört çift bacağa sahiptirler. Baş ve göğüs bölgesi birbiriyle kaynaşmıştır. Anten, kanat gibi yapıları yoktur.

Su kenesi, örümcek, kene, akarlar, akrep bu gruba örnektir.

Çok Ayaklılar: Vücutları uzun ve bölmelidir. Her bölmede ayak bulunur. Bazı türleri zehirlidir. Çıyan, kırkayak bu gruptadır.

Böcekler: Vücutları baş, gövde ve karın olarak üç segmentlidir. Üç çift bacak ve genellikle iki çift kanatları bulunur. Trake solunumu yapar, çizgili kaslarla hareket eder. Yumurtadan çıkan organizmalar gelişim döneminde başkalaşım (metamorfoz) geçirir. Boşaltım atığı olarak ürik asit atar.

Karınca, yaprak biti, kelebek, çekirge bu grupta bulunur.

3. Omurgalılar

Hayvanlar aleminin en gelişmiş grubu omurgalıların ortak özellikleri aşağıdaki gibidir:

Kemik ya da kıkırdaktan yapılı iç iskeletleri bulunur.

Sırt tarafta omurga ve içerisinde omurilik adı verilen büyük bir sinir kordonu bulunur.

Kapalı dolaşım görülür, böbreklerle boşaltım yapar.

Embriyonik gelişimlerinin ilk evrelerinde solungaç yarığı bulunur.

Sindirim sistemleri tamdır. Holozoik beslenir.

Vücutlarında bilateral simetri görülür.

Eşeyli çoğalırlar, hepsi ayrı eşeylidir.

Omurgalılar beş sınıfta incelenir.

a. Balıklar

Deniz ve tatlı sularda yaşarlar. Solungaç solunumu yapar. Üç grupta incelenebilir.

Çenesiz Balıklar: Erginlerinde nokord bulunur. Çene ve dişleri yoktur. Pulları bulunmaz. Petromizon bu gruba örnektir.

Kıkırdaklı Balıklar: İskeletleri kıkırdaklıdır ve bir çift solungaç bulunur. Vücutları pul benzeri yapılarla kaplıdır. Tuzlu sularda yaşar. Köpek balığı, vatoz bu gruptadır.

Kemikli Balıklar: İskeletleri kemiklidir, yüzme keseleri ve pulları bulunur. Kalpleri iki odacıklıdır. Kalpte daima kirli kan bulunur. Kirli kan solungaçlarda temizlendikten sonra vücuda temiz kan gider. Çoğunda dış döllenme görülür, yumurtalar suda gelişir. Bazı türlerinde iç döllenme de gerçekleşir.

Ton balığı, alabalık, akciğerli balıklar bu gruptadır.

b. İki Yaşamlılar (Amphibia)

Karada ve suda yaşamaya uyumludurlar. Yumurtalarının döllenmesi ve gelişmesi suda gerçekleşir. Gelişmeleri sırasında başkalaşım (metamorfoz) geçirir. Larva döneminde solungaç ergin dönemde akciğer ve deri solunumu yapar. Derilerinde mukus bezleri bulunur. Kalpleri üç odacıklıdır. Vücutlarında karışık kan dolaşır. Bu nedenle değişken vücut ısılı, soğukkanlı canlılardır. Semender, kurbağalar bu gruptadır.

c. Sürüngenler

Vücutları keratinden yapılmış sert pullarla örtülüdür. Kalpleri üç odacıklı olup karıncık bölümü yarım perdeyle ikiye ayrılmıştır (Timsahta perde tamdır, kalpte dört odacık bulunur). Vücutlarında karışık kan dolaşır, soğukkanlıdır. Kış uykusuna yatar. Akciğer solunumu yapar. İç döllenme, dış gelişme yapar. Kaplumbağa, yılan, kertenkele, timsah bu gruptadır.

d. Kuşlar

Kuşlarda uçmayı ve vücudun ısı yalıtımını sağlayan keratin yapılı tüyler bulunur. Ön üyeleri kanat şeklinde farklılaşmıştır. Akciğer solunumu yaparlar. Akciğerlerine bağlı hava keseleri, içi boş ve ince olan kemiklerine doğru uzamıştır. Hava keseleri sayesinde solunum havasını çift yönlü kullanır. Sabit vücut ısılı ve sıcakkanlı canlılardır. İç döllenme, dış gelişme yapar. Dişleri yoktur, gagaları bulunur.

Kumru, pelikan, martı, penguen bu gruptadır.

e. Memeliler

Vücutları genellikle kıllarla örtülüdür. Kıllar vücuttan ısı kaybını önler. Kalpleri dört odacıklıdır, temiz ve kirli kan karışmaz. Sabit vücut ısılı, sıcakkanlı canlılardır. Ter, yağ ve süt bezleri bulunur. Akciğer solunumu yaparlar. Akciğerlerinde alveol keseleri bulunur. Memelilerin çoğunda olgun alyuvarları çekirdeksizdir. Göğüs ve karın boşluğunu ayıran kaslı diyafram bulunur. İç döllenme, genelliklede iç gelişme görülür. Üç gruba ayrılır.

Plasentalı Memeliler: Yavru anne vücudunda plasenta aracılığıyla beslenir ve gelişir. İnsan, yarasa, balina, tavşan bu gruptadır.

Gagalı Memeliler: Yumurta bırakan tek memeli takımıdır. Yumurtadan çıkan yavru süt ile beslenir. Ornitorenk bu takımdadır.

Keseli Memeliler: Gelişimini tamamlamadan doğan yavru, anne karnındaki özel kesede süt bezlerinden beslenir ve gelişir. Kanguru ve koala bu gruptadır.[1]

# data[].attributes.body
Mantarlar; Genellikle çok hücreli, klorofil içermeyen canlılardır. Hücre duvarları vardır. Sporla çoğalır, genellikle eşeysiz ve eşeyli üremenin birbirini takip ettiği bir üreme şekli gösterir. Heterotrof beslenir. Yapılarında hif denilen ince ipliklerin birleşmesiyle miseller oluşur. Mantar miseller aracılığıyla ortama tutunur. Mantarların bazı türleri ölü bitki, hayvan kalıntılarının çürüyerek toprağa karışmasında rol oynar. Madde döngüsünde görev alır. Mantarlar üreme çeşitlerine ve yapılarına göre sınıflandırılır. Maya Mantarları: Her türlü sıvı ve nemli ortamlarda yaşayan tek hücreli mantarlardır. Basit hücre bölünmesi ya da tomurcuklanarak eşeysiz ürer. Hamurun mayalanmasında -,bira üretiminde yararlanılır. Küf Mantarları: Organik artıkların üzerinde yaşayarak küflenmeye sebep olur. Sporla ürer. Şapkalı Mantarlar: Çürümekte olan bitki artıkları üzerinde yaşar. Zehirli ve zehirsiz türleri vardır. Protein, demir, fosfor ve vitamince zengin olanları besin olarak tüketilir. Bazı mantarlar, insanda ağız ve boğazda, üreme organlarında ve deride enfeksiyonlara neden olarak insan sağlığını etkiler. Mantarlardan antibiyotik ve diğer ilaçların üretiminde yararlanılır.[1]

# data[].attributes.body
Bitkiler:

Ökaryot hücre yapısına sahip çok hücreli organizmalardır. Bitkiler sahip oldukları klorofil sayesinde ışık enerjisini kullanarak inorganik maddelerden organik madde sentezler. Toprağa bağlı yaşar.

Bitkiler damarsız tohumsuz, damarlı tohumsuz ve damarlı tohumlu olmak üzere üç gruba ayrılır.

1. Damarsız Tohumsuz Bitkiler

Kara ortamına tam uyum sağlayamadıklarından nemli yerlerde yaşar. Gerçek kök, gövdeleri ve iletim demetleri yoktur. İhtiyaç duydukları suyu nemli ortamdan doğrudan difüzyonla alır.

Tohum oluşturamaz. Hem eşeyli hem de eşeysiz olarak ürerler. Eşeysiz üremeleri sporla olur.

Ciğer otları, boynuzlu ciğer otları, karayosunları damarsız tohumsuz bitkilerdir.

2. Damarlı Tohumsuz Bitkiler

Ilıman ve nemli bölgelerde yaşayan, iletim demetleri olan bitkilerdir. Tohum oluşturmaz, sporla çoğalır. Üremeleri eşeyli ve eşeysiz üreme’nin birbirini takip etmesi şeklinde olur(Metagenez).

Damarlı tohumsuz bitkilere kibrit otları, atkuyrukları ve eğrelti otu örnek verilebilir.

3. Damarlı Tohumlu Bitkiler

Gerçek kök, gövde ve yapraklara sahiptirler. Eşeyli ya da eşeysiz ürer. Tohum oluşturur. Karasal ortamlarda yaşar. Tohum yapısına göre iki grupta incelenirler.

A. Açık Tohumlu Bitkiler

Tohumları bir örtüyle kaplanmamıştır, tohumları kozalak yapraklarının altında açıkta bulunur. Çoğu iğne yapraklıdır. Gerçek çiçekleri yoktur. Ağaç veya çalı formunda bitkilerdir.

Çam, ardıç, köknar, sedir açık tohumlu kozalaklı bitkilerdendir.

B. Kapalı Tohumlu Bitkiler

Bitkiler aleminin en geniş ve gelişmiş grubudur. Gerçek çiçek, meyve ve tohumları vardır. Tohum yumurtalık içinde yer alır. Yumurtalık gelişerek meyveyi oluşturur. Tohumdaki çenek sayısına göre tek çenekli ve çift çenekli olarak ikiye ayrılır.

Tek Çenekli Bitkiler (monokotiledon): Çoğunlukla tek yıllık, otsu, çiçekli bitkilerdir. Gövdelerinde enine büyümeyi sağlayan kambiyum bulunmaz. Yaprakları paralel damarlı, ince ve uzundur. Kökleri genellikle saçak köktür. Buğday, zambak, lale, muz, palmiye tek çenekli bitkilerdendir.

Çift çenekli bitkiler (Dikotiledon): Tohum içindeki embriyoda iki çenek yaprağı vardır. Tek yıllık ya da çok yıllık çiçekli bitkilerdir. Bazıları otsu, bazıları odunsu gövdelidir. Çok yıllık olanlarda kambiyum(büyüme dokusu) bulunduğu için gövdede enine kalınlaşma görülür. Yaprakları ağsı damarlardır. Kökleri kazık kök yapısındadır. Elma, gül, fasulye, kiraz, çilek bu grupta yer alır.

Bitkiler canlıların en temel besin kaynaklarındandır.

Beslenme ve bazı sanayi dalları için önemli bitkiler yağ ve ilaç yapımında, tekstil sanayinde, selüloz ve kâğıt sanayinde kullanılır.

Bazı bitki yaprakları ve çiçekleri bitki çayı olarak kullanılır. Evlerde ve parklarda süs bitkilerinden de yararlanır.

Bitkilerin üretilmesi sırasında verimi aktarmakta kullanılan gübrelerden nitratlı, fosforlu, potasyumlu bileşikler, zararlı canlılarla mücadelede kullanılan pestisitler bitkiler yoluyla insanlara geçer. Bu şekilde ciddi sağlık sorunları ortaya çıkar.[1]

# data[].attributes.body
Bakterilerde Üreme Bakterilerde eşeysiz ve eşeyli üreme olmak üzere iki çeşit üreme görülür. Eşeysiz Üreme: Enine bölünme şeklinde olur. Bunun için önce DNA kendini eşler. Daha sonra hücre zarı ve hücre duvarı orta kısımdan karşılıklı olarak içeri doğru çökerek hücreyi ikiye ayırır. Bakterilerin eşeysiz üremesi sonucu genetik çeşitlilik oluşmaz. Eşeyli Üreme: İki birey pilus aracılığıyla birbirine bağlanır ve bir araya gelir. Daha sonra bu bireyler arasında geçici bir sitoplazmik köprü kurulur. Bu köprü kullanılarak bir bireyden diğerine plazmit aracılığı ile gen aktarımı olur. Bu olaya konjugasyon denir. Konjugasyon sonucunda katkısal çeşitlilik sağlanır.[4]

# data[].attributes.body
Tek hücreli prokaryotik canlılardır.

* Mikroskopla görülebilirler.

* Büyüklükleri 0,1–10 mikro metre arasında değişir.

* 3500 milyon yıldan daha uzun bir süredir dünyada var oldukları bilinmektedir.

* O kadar yaygınlar ki bu gün dünyamızda bakterinin bulunmadığı yer yok diyebiliriz.

* Hava ile ve su damlacıkları ile çok uzak mesafelere taşınabilirler.

* -90 ile 80 santigrat derece arasında yaşarlar.

* Deneysel olarak ilk defa 17.yy’ da Antoni Van Lövenhuk bakterileri gözleyerek onların şekillerini açıklamıştır.

* Büyüklükleri normal ökaryotik hücrelerin mitokondrileri kadardır[3]

# data[].attributes.body
Bakteriler, prokaryot canlıların en yaygın ve en çok bilinen grubudur. Tek hücreli mikroskobik organizmalardır. Hücre zarlarının üzerinde bir hücre duvarı vardır. Hücre duvarı peptidoglikan denilen kısa peptit zinciri ile bağlanmış bir polisakkaritten oluşur. Birçok bakteride hücre duvarına ek olarak bir kapsül bulunur.Pilus denilen kısa uzantılar bakterilerin yüzeylere tutunmasını sağlar ve bir bakteriyi diğerine bağlayarak genetik materyal aktarımında görev yapar. Kalıtım maddesine sitoplazmaya dağılmış olan DNA molekülü çekirdek alanı denilen kısımda bulunur. Bakteri sitoplazmasında, hücre kromozomunun bağımsız olarak çoğalan küçük halka şeklindeki DNA parçalarına plazmit denir. [1]