# data[].attributes.headline
Η Σκεπή της Παράγκας 

# data[].attributes.subject
Η Σκεπή της Παράγκας 

# data[].attributes.body
1ο Κεφαλαιο

Ένα απόσπασμα που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση από την Τελευταία Μαύρη Γάτα του Ευγένιου Τριβιζά είναι η σκηνή όπου ο πρωταγωνιστής, μια μαύρη γάτα, περιμένει τον φίλο του, τον Κοψονούρη, στη σκεπή μιας ετοιμόρροπης παράγκας, σχεδιάζοντας μια επιδρομή σε ψαροταβέρνα.

Αυτό το σημείο του βιβλίου λειτουργεί ως μια φαινομενικά ανέμελη στιγμή, γεμάτη προσμονή και περιπέτεια. Ωστόσο, μέσα από την περιγραφή του τοπίου και την αίσθηση ελευθερίας που νιώθει ο πρωταγωνιστής, ο συγγραφέας δημιουργεί μια έντονη αντίθεση με τα γεγονότα που ακολουθούν. Η σκηνή αυτή είναι σημαντική γιατί αποτυπώνει την αθωότητα και τη ζωντάνια της γάτας, λίγο πριν η ιστορία πάρει μια σκοτεινή τροπή.

Κωνσταντής Καρακόιδας

# data[].attributes.body
-Ε και; Τι πειράζει που είσαι μαύρος;

-Θέλει κ ερώτημα; Οι μαύρες γάτες είναι υπεύθυνες για όλα τα δεινα που μαστίζουνε τον τόπο

-Σιγά ρε φίλε! Σιγά! Μην μου πεις ότι πιστεύεις κ εσύ όλες αυτές τις σαχλαμάρες που διαδίδουν αυτοί οι θεοπάλαβοι!

-Πως να μην τα πιστέψω! Όπου σταθώ κ όπου βρεθώ αυτό ακούω!

Μου άρεσε αυτό το σημείο γιατί εδώ φαίνεται το ότι όλη αυτή η «εκστρατεία» εναντίων των μαύρων γάτων ήταν τόσο «αληθινή» που έκανε κ τους ίδιους να πιστέψουν πως αυτοί ήταν όντως το πρόβλημα.

Ελενα Ευσταθιου

# data[].attributes.headline
Το αγαπημένο μου σημείο του βιβλίου.

# data[].attributes.subject
Το αγαπημένο μου σημείο του βιβλίου.

# data[].attributes.body
Το αγαπημένο μου σημείο του βιβλίου είναι όταν οι μαύρες γάτες με την βοήθεια των τρυποκάρυδων βούλιαξαν ένα κίτρινο καράβι γεμάτο φάκες (σελ.341-348). Μου άρεσε αυτό το σημείο γιατί οι γάτες παίρνουν εκδίκηση απο τους ανθρώπους που τις κυνήγησαν και σκότωσαν. Επειδή δεν υπήρχαν φάκες ή γάτες, η πόλη γέμισε ποντίκια. Στο τέλος εμφανίστηκαν οι γάτες και έσωσαν τους πολίτες με αποτέλεσμα να τις αγαπήσουν ξανά.

Καραμπεάζης Αλέξης

# data[].attributes.headline
Το αγαπημένο μου σημείο του  βιβλίου

# data[].attributes.subject
Το αγαπημένο μου σημείο του  βιβλίου

# data[].attributes.body
Το αγαπημένο μου σημείο βρίσκεται στο κεφάλαιο 14 στην σελίδα 165-166 όταν ο καλύτερος φίλος του πρωταγωνιστή πεθαίνει. Ήρωας του βιβλίου χάνει τον αγαπημένο φίλο του μετά από τόσες ένδοξες και χαρούμενές στιγμές μαζί Σε αυτό το σημείο θαυμαστά τα λογά του Κοψονούρη σαν είπε πως το σώστο είναι ότι οι προληπτικοί φέρνουν γρουσουζιά στις μαύρες γάτες. Έπειτα στην σελίδα 166 δάκρυσα καθώς ο ήρωας μας τραγουδούσε πιάνω από το νεκρό σώμα το αγαπημένο τραγουδά του κολλητοί του.

Δημήτρης Καλλές.

# data[].attributes.headline
Το αγαπημένο μου σημείο του βιβλίου

# data[].attributes.subject
Το αγαπημένο μου σημείο του βιβλίου

# data[].attributes.body
σελ. 192-199

Στο συγκεκριμένο απόσπασμα οι γάτες διαφορετικού χρώματος αρνούνται να βοηθήσουν τις μαύρες γάτες. Συγκεκριμένα προσπαθούν να αποφύγουν να τις βοηθήσουν λέγοντας δικαιολογίες. Αυτό εκφράζει την συμπεριφορά πολλών ανθρώπων που όταν κάτι δεν τους αφορά άμεσα δεν είναι πρόθυμοι να προσφέρουν μια βοήθεια σε αυτούς που την έχουν πραγματικά ανάγκη.

Νίκος Μαρούδας

# data[].attributes.headline
το αγαπημένο μου σημείο

# data[].attributes.subject
το αγαπημένο μου σημείο

# data[].attributes.body
Ένα από τα αγαπημένα μου σημεία ήταν στη σελίδα 238 "Προτού...άμμο'' αυτό το σημείο μου φάνηκε συγκινητικό καθώς δείχνει την σχέση που είχε ο Μουτζούρης με την Μαριλένα. Σε αυτό το σημείο ο Μουτζούρης τρέχει να δει την Μαριλένα παρόλο που γνωρίζει πόσο επικίνδυνο είναι. Μέσα από αυτό, καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό ήταν για τον Μουτζούρη το κορίτσι και πόσο το αγαπούσε.

Βαλέρια Καμάρα

# data[].attributes.headline
Η χειραγώγηση της Εβενινας 

# data[].attributes.subject
Η χειραγώγηση της Εβενινας 

# data[].attributes.body
Σελίδα 252

Αυτό το απόσπασμα μου έκανε εντύπωση γιατί δείχνει την δυσκολία και τον τρόμο του να είσαι μαύρη γάτα. Τόσο δύσκολο που η εξαπάτηση της Εβενινας από το κουνάβι και την νυφίτσα. Φανερώνει την τραγικότητα των επιπτώσεων που προκαλεί το στερεότυπο αυτό.

Δήμητρα Θεοδοσίου

# data[].attributes.headline
Η αγαπημένη μου φράση 

# data[].attributes.subject
Η αγαπημένη μου φράση 

# data[].attributes.body
Η φράση που μου έκανε εντύπωση ήταν :

Στο βάθος της καρδιάς μου, όμως, ξέρω ότι εδώ στο νησί μας όπως κι αλλού οι γάτες ξεχνάνε, οι άνθρωποι ξεχνάνε και η τρέλα δεν θέλει πολύ να φουντώσει και πάλι, φτου ξανά κι από την αρχή.

Η φράση αυτή δηλώνει το πόσο εύκολα ξεχνάμε τα σημαντικά και τα τραγικά γεγονότα σαν να μην συνέβησαν ποτέ. Δείχνει επίσης πόσο εύκολα μπορεί να χαθεί η ηρεμία και να έρθει η αναστάτωση μόνο με μια μικρή αφορμή.

Δημήτρης Κοκόλης

# data[].attributes.headline
Το βουλιαγμένο καράβι

# data[].attributes.subject
Το βουλιαγμένο καράβι

# data[].attributes.body
Το αγαπημένο μου σημείο του βιβλίου είναι το τέλος του βιβλίου που οι μαύρες γάτες μαζί με τους τρυποκάρυδους βουλιάζουν το πλοίο που περιέχει τις φάκες της ΦΑ.ΠΑ.ΔΟΚ. Με αυτό επιτυγχάνουν να είναι οι μόνες που μπορούν να σώσουν το νησί από τα ποντίκια. Και έτσι γίνονται ήρωες του νησιού.

Γιώργος Καραθανάσης

# data[].attributes.headline
Το αγαπημένο μου σημείο 

# data[].attributes.subject
Το αγαπημένο μου σημείο 

# data[].attributes.body
Η αγαπημένη μου σκηνή στο βιβλίο βρίσκεται στις σελίδες 256-258. Στις σελίδες αυτές, η Εβενίνα, η αγαπημένη του ήρωά μας, κάνει μια απεγνωσμένη προσπάθεια να ασπρίσει, στην Λίμνη της Λευκής Ελπίδας. Η λίμνη αυτή, όμως, δεν είναι παρά ένας λάκκος με ασβέστη, μεταμφιεσμένος από τη Φιόνα τη νυφίτσα ως μια λίμνη ελπίδας.

Η σκηνή αυτή δείχνει την σημασία της αυτοσυγκράτησης και φρονιμότητας σε στιγμές απελπισίας, καθώς σε τέτοιες στιγμές είμαστε ικανοί να βαρέσουμε «τουφεκιές» προς διάφορες κατευθύνσεις. προκειμένου να βρούμε μια στάλα ελπίδας, ακόμα κι αν αυτή είναι μια απάτη, μια προσωρινή, στιγμιαία ανακούφιση.

Ανδρέας Ζενέτος

# data[].attributes.body
Το αγαπημένο μου σημείο είναι στις σελίδες 174 και 175.

"Η κυρα-Ρήνη, μια καλοσυνάτη γριούλα με ρυτιδωμένο πρόσωπο, που κούτσαινε λίγο από το δεξί πόδι, ερχόταν κάθε μέρα ανελλιπώς, βρέξει χιονίσει, κρατώντας μια μεγάλη πλαστική τσάντα με μοβ ξεθωριασμένες ρίγες, και τάιζε με ψαροκέφαλα, ουρές από σαρδέλες και άλλα αποφάγια τις αδέσποτες γάτες της περιοχής."

Αυτό το σημείο δείχνει ότι, ακόμη και σε μια κοινωνία όπου σχεδόν όλοι μισούν τις μαύρες γάτες, υπάρχουν και άνθρωποι που αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα. Η κυρα-Ρήνη δείχνει ότι νοιάζεται όντως για τις γάτες, καθώς συνεχίζει να τις ταΐζει και να τους συμπαραστέκεται παρά τις επικρίσεις των άλλων.

Αλεξάνδρα Θεοχάρη

# data[].attributes.headline
Το κίτρινο καράβι

# data[].attributes.subject
Το κίτρινο καράβι

# data[].attributes.body
Το αγαπημένο μου κομμάτι είναι (Το βράδυ ... δράση)σελ.346. Βλέπουμε το πανέξυπνο σχέδιο να βουλιάξουν το καράβι. Επίσης το συνεργείο των τρυποκάρυδων βοήθησε σε αυτή τη δράση κατά της ΦΑ.ΠΑ.ΔΟΚ.

Πέτρος Ζαφείρης

# data[].attributes.headline
Πώς τελειώνει το βιβλίο

# data[].attributes.subject
Πώς τελειώνει το βιβλίο

# data[].attributes.body
Το τέλος του βιβλίου δείχνει πως, ακόμη κι όταν επικρατεί το σκοτάδι της προκατάληψης και της βίας, υπάρχει πάντα ελπίδα για αλλαγή. Η συνείδηση, η ανθρωπιά και το θάρρος λίγων μπορούν να ξυπνήσουν τους πολλούς. Το μίσος δεν είναι ανίκητο – χρειάζεται μόνο μια σπίθα καλοσύνης για να το νικήσει. Η ιστορία καλεί τον αναγνώστη να αντιστέκεται στην αδικία και να στέκεται πάντα στο πλευρό των αθώων.

Αντώνης Κάτσιος

# data[].attributes.headline
Ο Θάνατος Του Μουτζούρη

# data[].attributes.subject
Ο Θάνατος Του Μουτζούρη

# data[].attributes.body
Τα σημείο που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν στη σελίδα 243:

«Η κόκκινη κηλίδα απλώνονταν αργά στην άμμο γύρω από τον Μουτζούρη. Τα μάτια του κοίταξαν το κορίτσι για μία τελευταία φορά, γεμάτα λαχτάρα, πόνο και παράπονο. Μετά έκλεισαν. Η Μαρινέλλα είχε μείνει ακίνητη, σαν να μην μπορούσε να συλλάβει ο νους της όσα είχαν συμβεί. Έτρεμε σύγκορμη. Ξαφνικά άρχισε να στριγκλίζει. Στρίγκλιζε ξανά και ξανά κρύβοντας με τα χέρια το πρόσωπο της.»

Είναι μία συγκινητική σκηνή όπου ο αναγνώστης καταλαβαίνει πόσο σημαντική ήταν η Μαρινέλλα για τον Μουτζούρη αφού ρίσκαρε και έχασε την ζωή του για να την ξαναδεί έστω και για τελευταία φορά.

Φωτεινή Εργαζάκη

# data[].attributes.headline
Αγαπημένο σημείο και βαθύτερη έννοια

# data[].attributes.subject
Αγαπημένο σημείο και βαθύτερη έννοια

# data[].attributes.body
Το αγαπημένο μου και πιο συγκινητικό κατά την γνώμη μου σημείο είναι στην σελ. 166.

Το τραγούδι που τραγουδάει ο πρωταγωνιστής μπροστά στον "πεθαμένο" κοψονούρη, μοιάζει με ύμνο σεβασμού, ύμνο φιλίας προς ένα σεβαστό και σημαντικό για αυτόν πρόσωπο.

Το μυθιστόρημα αυτό, έχει υπάρξει θέμα άρθρων και μελετών. Μια βαθιά έννοια κρύβεται μέσα σε κάθε κεφάλαιο του βιβλίου. Η κύρια έννοια του βιβλίου καλύπτεται από το πέπλο του μυθιστορήματος, αφήνει όμως το μήνυμα να περάσει μέσα σε μικρούς και μεγάλους

Φαίδων Καμαριανάκης

# data[].attributes.headline
Η βοήθεια της κυρά-Ρήνης

# data[].attributes.subject
Η βοήθεια της κυρά-Ρήνης

# data[].attributes.body
Σελίδα 337 δεύτερη παράγραφος:

Μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι η κυρα-Ρήνη έπραξε τόσο τολμηρά και αλτρουιστικά, μόνο και μόνο για τις ζωές λίγων γατών. Επίσης, κινδύνεψε να κατηγορηθεί για έγκλημα, πράμα που θα την έκανε να χάσει τη δουλειά της και να χρεωθεί πρόστιμο. Κατά την γνώμη μου, τέτοιου είδους άνθρωποι δεν είναι πολλοί σήμερα.

Κοντάκος Παναγιώτης

# data[].attributes.headline
Το αγαπημένο μου σημείο 

# data[].attributes.subject
Το αγαπημένο μου σημείο 

# data[].attributes.body
σελίδα 242

Θα πάω να της μιλήσω. Δεν αντέχω άλλο, ψιθύρισε ο Μουντζούρης.

Όχι ακόμη, τον συμβούλεψα. Συγκρατήσου! Περίμενε να γυρίσει στο σπίτι της και βλέπουμε. Εδώ είναι δημόσιος χώρος.

-Τώρα θέλω.

-Συγκρατήσου!

-Δεν κρατιέμαι!

Προτού προλάβω να τον σταματήσω, πήδηξε από το δέντρο που μας έκρυβε στη φιλόξενη φυλλωσιά του και έτρεξε προς το μέρος του κοριτσιού.

Αυτό είναι το αγαπημένο μου σημείο του βιβλίου, καθώς δείχνει την αγάπη που τρέφει ο Μουτζούρης για την Μαριλένα, ρισκάροντας την ζωή του για αυτην

# data[].attributes.headline
Η τραγική κατάληξη των μαύρων γατών

# data[].attributes.subject
Η τραγική κατάληξη των μαύρων γατών

# data[].attributes.body
Το κομμάτι που μου έκανε εντύπωση βρίσκεται στις σελίδες 182-184 (Ακολούθησα την οσμή λίγο παρακάτω...νάνους να παραλαμβάνουν το πράμα.). Αυτό το σημείο δείχνει πως οι άνθρωποι δε λυπούνται τις μαύρες γάτες και πουλάνε τη γούνα τους, με σκοπό να φτιάξουν ρούχα. Δεν τους ενδιαφέρει πώς θα νιώσουν τα ζώα και τα κακοποιούν. Νοιάζονται μόνο για τα χρήματα. Επίσης αυτό είναι ρατσιστικό, γιατί σκοτώνουν μόνο τις μαύρες γάτες που οι περισσότερες είναι αδέσποτες και έχουν περάσει δύσκολες στιγμές, και δε σκοτώνουν τις υπόλοιπες γιατί πιστεύουν πως είναι ανώτερες. Αυτό το απόσπασμα αναδεικνύει την κακομεταχείριση των ζώων και τον ρατσισμό.

# data[].attributes.headline
Η βοήθεια του ήρωα μας

# data[].attributes.subject
Η βοήθεια του ήρωα μας

# data[].attributes.body
Το απόσπασμα βρίσκεται στις σελίδες 285-286. Το κομμάτι που μου έκανε εντύπωση ήταν όταν ο ήρωας μας βοήθησε την κυρα-Ρήνη να ξεφύγει από τούς άντρες της νυχτερινής περιπολίας αφού πρώτα τον είχε ελευθερώσει από το κολλημένο δέντρο. Η κίνηση αυτή κατά κάποιον τρόπο ήταν ανταποδοτική καθώς προηγουμένως τον είχε βοηθήσει και η ίδια. Αλλά αυτό που μου έκανε την περισσότερη εντύπωση ήταν ότι και οι δυο ήρωες μας έθεσαν σε κίνδυνο την ζωή τούς απλά για να σώσει ο ένας τον άλλον. Η σκηνή αυτή δείχνει ότι άμα κάποιον τον βοηθάς και του δίνεις αγάπη , δεν θα αργήσει η ώρα που η ζωή θα σου ανταποδώσει το καλό αυτό που έκανες .

Χαράλαμπος Ζαφείρης

# data[].attributes.headline
Με τα παιδιά του Α2 καθόμαστε σε κύκλο μέσα στην τάξη και αρχίζουμε να συζητάμε για το βιβλίο που διαβάζουμε.  Διαβάσαμε αποσπάσματα, μιλήσαμε για τα θέματα που θίγει το βιβλιό μας. Όσο για τα αποσπάσματα που διάβασαν τα παιδιά!!! Ενθουσιάστηκα! Μπράβο σας παιδιά!

# data[].attributes.subject
Με τα παιδιά του Α2 καθόμαστε σε κύκλο μέσα στην τάξη και αρχίζουμε να συζητάμε για το βιβλίο που διαβάζουμε.  Διαβάσαμε αποσπάσματα, μιλήσαμε για τα θέματα που θίγει το βιβλιό μας. Όσο για τα αποσπάσματα που διάβασαν τα παιδιά!!! Ενθουσιάστηκα! Μπράβο σας παιδιά!

# data[].attributes.body
Δήμητρα Μαντή

# data[].attributes.headline
Τα λόγια του υπ. Οικονομικών

# data[].attributes.subject
Τα λόγια του υπ. Οικονομικών

# data[].attributes.body
Αν δεν κάνουν το καθήκον τους, αν δεν καταδίδουν τις

γάτες τους, θα κατάσχεται η περιουσία τους! αποφάσισε ο υπουργός Οικονομικών και το πρόσωπό του φωτίστηκε από την προοπτική πρόσθετων εσόδων και αθρόων εισροών στα ταμεία.

Εδώ φαίνεται πώς ο υπουργός Οικονομικών ήθελε όχι μόνο να διορθώσει τα λάθη του, αλλά και να αντλήσει σαδιστική ικανοποίηση από την κατάσχεση των περιουσιών των άλλων. (Δηλαδή, να βλέπει τους άλλους να λυπούνται και να χαίρεται αυτός.) Μπορεί, επίσης, και να ήθελε, ίσως, να κάνει και υπεξαίρεση, αλλά αυτό είναι μάλλον απίθανο. Δείχνει, έτσι, την κατάχρηση της εξουσίας εις βάρος των πολιτών, της οποίας παραδείγματα έχουμε δει σε πολλές χώρες.

# data[].attributes.headline
Το αγαπημένο μου κομμάτι 

# data[].attributes.subject
Το αγαπημένο μου κομμάτι 

# data[].attributes.body
Σελίδα 219 1η παράγραφος

Στην παράγραφο αυτή ο ήρωάς μας αναρωτιέται αν θα ήθελε να αλλάξει, αν θα ήθελε να γινόταν κάτι διαφορετικό για να ζήσει άνετα. Ο καθένας είναι τέλειος ακριβώς έτσι όπως είναι κι ας είναι διαφορετικός. Κανένας δεν χρειάζεται να αλλάξει για να μοιάζει με τους άλλους, επειδή είναι μοναδικός.

# data[].attributes.headline
Την βοήθεια της κυρίας

# data[].attributes.body
Την βοήθεια της κυρίας Ρήνης

Τι έπαες καμενούλι μου? ακούσα μια φωνή. Μια γνώριμη, γλυκία φωνή. 'Ηταν η φωνή της κυρα-Ρήνης.

τι ανακούφιση ήταν αυτή που ένιωσα! Τι χαρά! Τι ευδαιμονία!

Τι σου έκαναν οι αναθεματισμένοι? ρώτησε η κυραΡήνη τρυφερά. Έχεις κολλήσεο για τα καλά φτωχούλι μου.

Άδεισε την πλαστική τσάντα της στο πεζοδρόμιο, ψαχούλεψε, διάλεξε ένα σκουριασμένο ψαλιδάκι και προσεχτίκα. πολύ προσεχτίκα για να μην με πονέσει, άρχισε να κόβει μεθοδικά τις κολλημένες τρίχες, χαΪδεύοντάς με πού και πού και ενθαρρύνοντασ με να κάμω υπονομή.

# data[].attributes.headline
Τα λόγια του Κοψονούρη

# data[].attributes.subject
Τα λόγια του Κοψονούρη

# data[].attributes.body
-Ξέρεις κάτι; κατάφερε να πει με κόπο. Δεν το λένε σωστά...

-Ποιο δε λένε σωστά;

-Ότι οι μαύρες γάτες φέρνουν γρουσουζιά. Το σωστό είναι ότι... ότι...

-Τι; Ποιο είναι το σωστό;

-Ότι οι προληπτικοί φέρνουν γρουσουζιά στις μαύρες γάτες, είπε κοντανασαίνοντας.

Με αυτά τα λόγια, ο Κοψονούρης ανατρέπει τις κοινωνικές προκαταλήψεις, καθώς δέχεται την πραγματικότητα, που όλοι αρνούνται να πιστέψουν, πως οι προληπτικοί προξενούν τις καταστροφές κι όχι οι αθώες μαύρες γάτες.

# data[].attributes.headline
ΕΙΚΌΝΕΣ ΑΠΌ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ<

# data[].attributes.body
ΕΙΚΌΝΕΣ ΑΠΌ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

# data[].attributes.headline
Η βοήθεια της κυρά Ειρήνης 

# data[].attributes.subject
Η βοήθεια της κυρά Ειρήνης 

# data[].attributes.body
Σελίδα 337-338. Το αγαπημένο μου κομμάτι του βιβλίου είναι όταν η κυρία Ειρήνη,προσποιούμενη την καθαρίστρια στο γουναράδικο του αρμανδου ραπασιν, λέει πως είχε έρθει για να κλέψει στο γουναράδικο. Αυτό το είπε μόνο και μόνο για να γλιτώσουν όλες οι γάτες, με κίνδυνο να την καταγγείλουν στην αστυνομία. Το σημείο του βιβλίου αυτό, δείχνει για ακόμη μια φορά το ποσό καλόκαρδη αλλά και βοηθητική είναι η κυρία Ειρήνη. Με την θυσία ουσιαστικά της κυρίας Ειρήνης όλες οι γάτες μπόρεσαν να φύγουν από το γουναράδικο χωρίς να κινδυνέψουν.