# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Vikipedi, özgür ansiklopedi

Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Astrosit, beyin ve omurilikte bulunan yıldız şeklindeki glial hücre türü. İsmini yıldız şeklinde olmasından alır; "astron" Yunanca yıldız, "kitos" Yunanca "hücre" demektir. Beyindeki glial hücrelerin yüzde kaçını oluşturdukları kesin olarak bilinmese de, yapılan çalışmalarda bunun beynin farklı bölgelerinde farklı olduğu ve genel olarak %20-%40 arası bir oran olduğu tespit edilmiştir. İşlevleri arasında endotel hücrelere biyokimyasal olarak destek olup kan-beyin bariyerinin oluşturulmasına katkıda bulunması, sinir dokusuna besin sağlanması ve hücre dışı iyonik dengenin korunması yer alır. Travmatik yaralanmalar sonrası beyin ve omurilik dokusu tamiri sırasında, işlevi tartışmalı olan bir glial skar dokusunun oluşturulmasını sağlar.

Verkhratsky, A.; Butt, A.M. (2013). "Numbers: how many glial cells are in the brain?". Glial Physiology and Pathophysiology. John Wiley and Sons. ss. 93-96. ISBN 978-0-470-97853-5.

# data[].attributes.attachment_link.description
Vikipedi, özgür ansiklopedi Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla Astrosit, beyin ve omurilikte bulunan yıldız şeklindeki glial hücre türü. İsmini yıldız şeklinde olmasından alır; "astron" Yunanca yıldız, "kitos" Yunanca "hücre" demektir. Beyindeki glial hücrelerin yüzde kaçını oluşturdukları kesin olarak bilinmese de, yapılan çalışmalarda bunun beynin farklı bölgelerinde farklı olduğu ve genel olarak %20-%40 arası bir oran olduğu tespit edilmiştir.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
3,4-Dihydroxyphenylacetic acid ( DOPAC) is a metabolite of the neurotransmitter dopamine. Dopamine can be metabolized into one of three substances. One such substance is DOPAC. Another is 3-methoxytyramine (3-MT). Both of these substances are degraded to form homovanillic acid (HVA). Both degradations involve the enzymes monoamine oxidase (MAO) and catechol-O-methyl transferase (COMT), albeit in reverse order: MAO catalyzes dopamine to DOPAC, and COMT catalyzes DOPAC to HVA; whereas COMT catalyzes dopamine to 3-MT and MAO catalyzes 3-MT to HVA. The third metabolic end-product of dopamine is norepinephrine (noradrenaline).

DOPAC can be oxidized by hydrogen peroxide, leading to the formation of toxic metabolites which destroy dopamine storage vesicles in the substantia nigra. This may contribute to the failure of levodopa treatment of Parkinson's disease. A MAO-B inhibitor such as selegiline or rasagiline can prevent this from happening.[citation needed ]

It can also be found in the bark of Eucalyptus globulus.

This product has been synthesized (52% yield) from 4-hydroxyphenylacetic acid via aerobic biotransformation using whole cell cultures of Arthrobacter protophormiae.

# data[].attributes.attachment_link.description
3,4-Dihydroxyphenylacetic acid ( DOPAC) is a metabolite of the neurotransmitter dopamine. Dopamine can be metabolized into one of three substances. One such substance is DOPAC. Another is 3-methoxytyramine (3-MT). Both of these substances are degraded to form homovanillic acid (HVA).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
5-Hydroxyindoleacetic acid (5-HIAA) is the main metabolite of serotonin. In chemical analysis of urine samples, 5-HIAA is used to determine serotonin levels in the body.

5-HIAA is tested by 24-hour urine samples combined with an acidic additive to maintain pH below 3. Certain foods and drugs are known to interfere with the measurement. 5-HIAA levels can vary depending on other complications, including tumors, renal malfunction, and small bowel resection.

Since 5-HIAA is a metabolite of serotonin, testing is most frequently performed for the diagnosis of carcinoid tumors of the enterochromaffin (Kultschitzsky) cells of the small intestine, which release large amounts of serotonin. Values greater than 25 mg per 24 hours (higher if the patient has malabsorption) are strong evidence for carcinoid. The normal range is 2 to 6 mg per 24 hours.

Low levels of 5-HIAA in the cerebrospinal fluid have been associated with aggressive behavior and suicide by violent means, correlating with diminished serotonin levels.

Elevated serotonin ( hyperserotonemia) is one of the most common biological findings in autism and 5-HIAA may be elevated in patients with autistic spectrum disorders.

5-HIAA may be normal with nonmetastatic carcinoid tumor and may be normal even with the carcinoid syndrome, particularly in subjects without diarrhea, because some patients with the carcinoid syndrome excrete nonhydroxylated indolic acids.

1. Midgut carcinoids are most apt to produce the carcinoid syndrome with 5-HIAA elevation. Patients with renal disease may have falsely low 5-HIAA levels in the urine.

2. 5-HIAA is increased in untreated patients with malabsorption, who have increased urinary tryptophan metabolites. Such patients include those with celiac disease, tropical sprue, Whipple disease, stasis syndrome, and cystic fibrosis. It is increased in those with chronic intestinal obstruction.

3. Poor correlation exists between 5-HIAA level and the clinical severity of the carcinoid syndrome. 3 recent studies confirm its use as a prognostic factor in this disease.

4. 5-HIAA is the major urinary metabolite of serotonin, a ubiquitous bioactive amine. Serotonin, and consequently 5-HIAA, are produced in excess by most carcinoid tumors, especially those producing the carcinoid syndrome of flushing, hepatomegaly (enlarged liver), diarrhea, bronchospasm, and heart disease. Quantitation of urinary 5-HIAA is the best test for carcinoid, but scrupulous care must be taken that specimen collection and patient preparation have been correct. Carcinoid tumors may cause increased excretion of tryptophan, 5-hydroxytryptophan and histamine as well as serotonin. Serum serotonin assay may detect some carcinoids missed by 5-HIAA assay.

The production and metabolism of serotonin, and thus 5-HIAA, is dependent upon the tissue of origin of the tumor. Tumors from midgut cells, such as ileal carcinoid usually contain and release large quantities of serotonin. These amounts may not be fully reflected in the amount of 5-HIAA in urine, because little is metabolized. Foregut tumors lack the decarboxylase enzyme necessary to convert 5-hydroxytryptophan to serotonin, resulting in minimal to no elevation in urinary 5-HIAA levels. Tumors derived from hindgut cells (rectal carcinoid) rarely produce excess serotonin or 5-HIAA. Of 75 patients with carcinoid tumors, 75% had above normal urinary 5-HIAA excretion and 64% had above normal serotonin excretion.[citation needed ]

Berk, J. Edward; Bockus, Henry L. (1985). Bockus gastroenterology. Philadelphia: W.A. Saunders. ISBN 0-7216-1777-8. - Johnson HC Jr, "Urine Tests," Volume 1, 342-7.

Schultz AL, "5-Hydroxyindoleacetic Acid," Methods in Clinical Chemistry, Pesce AJ and Kaplan LA, eds, St Louis, MO: Mosby-Year Book Inc, 1987, 714-20.

Berk, J. Edward; Bockus, Henry L. (1985). Bockus gastroenterology. Philadelphia: W.A. Saunders. ISBN 0-7216-1777-8. - Warner RR, "Carcinoid Tumor," Volume 3, 1874-6.

Agranovich AL, Anderson GH, Manji M, Acker BD, Macdonald WC, Threlfall WJ (May 1991). "Carcinoid tumour of the gastrointestinal tract: prognostic factors and disease outcome". J Surg Oncol. 47 (1): 45-52. doi:10.1002/jso.2930470111. PMID 1708841.

# data[].attributes.attachment_link.description
5-Hydroxyindoleacetic acid (5-HIAA) is the main metabolite of serotonin. In chemical analysis of urine samples, 5-HIAA is used to determine serotonin levels in the body. 5-HIAA is tested by 24-hour urine samples combined with an acidic additive to maintain pH below 3. Certain foods and drugs are known to interfere with the measurement.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
" Sözlüğe Dön

Antienflamatuar, inflamasyonu, yangıyı (iltihabi reaksiyonu) önleyici anlamındadır. Antiinflamatuar ilaçlar kortizon, asprin ve ibuprofen türü ilaçlardır. Bu ilaçlar inflamasyon bulguları olan şişme (ödem), hassasiyet, ağrı ve ateşi düşürürler.

Nonsteroid antienflamatuvar ilaçlar (NSAİİ. NSAİD), analjezik (ağrı kesici) ve ateş düşürücü (ateş azaltıcı) etkileri olan ve yüksek dozlarda anti-inflamatuar etkileri olan ilaçlardır. Nonsteroidal terimi, bu ilaçları yüksek anti-inflamatuar etkiye sahip olan steroidlerden ayırır. Bu ilaç grubunun en önemli üyeleri aspirin, ibuprofen ve naproksendir.

Parasetamol (asetaminofen), genellikle çok az anti-inflamatuar etkinliğe sahip olduğu için NSAID olarak düşünülmemektedir.

Çoğu NSAID, siklooksijenaz-1 (COX-1) ve siklooksijenaz-2'nin (COX-2) aktivitesini ve dolayısıyla prostaglandinlerin ve tromboksanları sentezini inhibe eder. COX-2'yi inhibisyonunun, anti-inflamatuar, analjezik ve antipiretik etkiyi sağlar. COX-1'i baskılayan NSAID'ler (özellikle de aspirin) gastrointestinal kanama ve ülsere neden olabilir.

antienflamatuvar, antiinflamatuar

" Sözlüğe Dön

# data[].attributes.attachment_link.description
" Sözlüğe Dön Antienflamatuar, inflamasyonu, yangıyı (iltihabi reaksiyonu) önleyici anlamındadır. Antiinflamatuar ilaçlar kortizon, asprin ve ibuprofen türü ilaçlardır. Bu ilaçlar inflamasyon bulguları olan şişme (ödem), hassasiyet, ağrı ve ateşi düşürürler. Nonsteroid antienflamatuvar ilaçlar (NSAİİ. NSAİD), analjezik (ağrı kesici) ve ateş düşürücü (ateş azaltıcı) etkileri olan ve yüksek dozlarda anti-inflamatuar etkileri olan ilaçlardır.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Adenozin monofosfat, İngilizce Adenosine monophosphate'den AMP olarak kısaltılır, ayrıca 5'-adenilik asit olarak da bilinir. Adenozin adlı nükleozit ile fosforik asidin birleşimi bir esterdir. AMP, bir fosfat grubu, beş karbonlu bir riboz şekeri ve adenin nükleobazından oluşur.

Sentez ve yıkımı

ATP sentezı sırasında iki ADP molekülünün birleşmesi ile AMP oluşabilir:

AMP, ADP'deki yüksek enerjili fosfat bağlarından birinin de parçalanması ile de oluşabilir:

AMP ayrıca ATP'nin AMP ve pirofosfat olarak ayrışmasından oluşabilir:

RNA parçalandığı zaman oluşan nükleozit monofosfatlar arasında AMP de vardır.

AMP'den ATP şu şekilde oluşur:

AMP + ATP → 2 ADP (ters yönde adenilat kinaz tarafından katalizlenir)

2 ADP + 2 Pi → 2 ATP (bu adım aerobik organizmalarda oksidatif fosforilasyon sırasında ATP sentaz tarafından katalizlenir)

AMP, miyoadenilat deaminaz enzimiyle IMP'ye dönüşür.

AMP, katabolizması sonucunda ürik aside dönüşüp vücuttan atılır.

AMP'nin siklik AMP (veya cAMP) olarak adlandırılan halkalı bir biçimi vardır. Bazı hücrelerde adenilat siklaz enzimi ATP'yi cAMP'ye dönüştürür; bu reaksiyon adrenalin ve glukagon gibi hormonları tarafından denetlenir. cAMP, sinyal transdüksiyonunda önemli bir rol oynar.

Ayrıca bakınız

# data[].attributes.attachment_link.description
Adenozin monofosfat, İngilizce Adenosine monophosphate'den AMP olarak kısaltılır, ayrıca 5'-adenilik asit olarak da bilinir. Adenozin adlı nükleozit ile fosforik asidin birleşimi bir esterdir. AMP, bir fosfat grubu, beş karbonlu bir riboz şekeri ve adenin nükleobazından oluşur.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Glutathione disulfide ( GSSG) is a disulfide derived from two glutathione molecules.

In living cells, glutathione disulfide is reduced into two molecules of glutathione with reducing equivalents from the coenzyme NADPH. This reaction is catalyzed by the enzyme glutathione reductase. Antioxidant enzymes, such as glutathione peroxidases and peroxiredoxins, generate glutathione disulfide during the reduction of peroxides such as hydrogen peroxide (H ₂O ₂) and organic hydroperoxides (ROOH):

Other enzymes, such as glutaredoxins, generate glutathione disulfide through thiol-disulfide exchange with protein disulfide bonds or other low molecular mass compounds, such as coenzyme A disulfide or dehydroascorbic acid.

The GSH:GSSG ratio is therefore an important bioindicator of cellular health, with a higher ratio signifying less oxidative stress in the organism. A lower ratio may even be indicative of neurodegenerative diseases, such as Parkinson's disease (PD) and Alzheimer's disease.

GSSG, along with glutathione and S-nitrosoglutathione (GSNO), have been found to bind to the glutamate recognition site of the NMDA and AMPA receptors (via their γ-glutamyl moieties), and may be endogenous neuromodulators. At millimolar concentrations, they may also modulate the redox state of the NMDA receptor complex.

1. ^ Meister A, Anderson ME (1983). "Glutathione". Annual Review of Biochemistry. 52: 711-60. doi:10.1146/annurev.bi.52.070183.003431. PMID 6137189.

2. ^ Deneke SM, Fanburg BL (1989). "Regulation of cellular glutathione". The American Journal of Physiology. 257 (4 Pt 1): L163-73. doi:10.1152/ajplung.1989.257.4.L163. PMID 2572174.

3. ^ Meister A (1988). "Glutathione metabolism and its selective modification". The Journal of Biological Chemistry. 263 (33): 17205-8. PMID 3053703.

4. ^ Holmgren A, Johansson C, Berndt C, Lönn ME, Hudemann C, Lillig CH (December 2005). "Thiol redox control via thioredoxin and glutaredoxin systems". Biochem. Soc. Trans. 33 (Pt 6): 1375-7. doi:10.1042/BST20051375. PMID 16246122.

5. ^ Owen, Joshua B.; Butterfield, D. Allan (2010). "Measurement of oxidized/reduced glutathione ratio". In Bross, Peter; Gregersen, Niels (eds.). Protein Misfolding and Cellular Stress in Disease and Aging. Methods in Molecular Biology. 648. pp. 269-77. doi:10.1007/978-1-60761-756-3_18. ISBN 978-1-60761-755-6. PMID 20700719.

6. ^ Steullet P, Neijt HC, Cuénod M, Do KQ (2006). "Synaptic plasticity impairment and hypofunction of NMDA receptors induced by glutathione deficit: relevance to schizophrenia". Neuroscience. 137 (3): 807-19. doi:10.1016/j.neuroscience.2005.10.014. PMID 16330153. S2CID 1417873.

7. Varga V, Jenei Z, Janáky R, Saransaari P, Oja SS (1997). "Glutathione is an endogenous ligand of rat brain N-methyl-D-aspartate (NMDA) and 2-amino-3-hydroxy-5-methyl-4-isoxazolepropionate (AMPA) receptors". Neurochemical Research. 22 (9): 1165-71. doi:10.1023/A:1027377605054. PMID 9251108. S2CID 24024090.

# data[].attributes.attachment_link.description
Glutathione disulfide ( GSSG) is a disulfide derived from two glutathione molecules. In living cells, glutathione disulfide is reduced into two molecules of glutathione with reducing equivalents from the coenzyme NADPH. This reaction is catalyzed by the enzyme glutathione reductase.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Norepinefrin (kısaca NE) ya da noradrenalin, hormon ya da nörotransmitter olarak görev yapan bir katekolamindir.

Norepinefrin, dopamin β-hidroksilaz enzimi tarafından dopaminden sentezlenir. Böbreküstü bezlerinin medulla kısmından kana hormon olarak salınır. Ayrıca noradrenerjik nöronlardan salındığında merkezi sinir sistemi ve sempatik sinir sisteminde bir nörotransmitter olarak görev yapar. Norepinefrin, adrenerjik reseptörlere bağlanarak etkilerini gösterir.

Norepinefrin, beynin dikkat ve çevreye yanıt verme ile ilgili bölümlerini etkilerler. Epinefrin ile birlikte norepinefrin, kalp atım hızını, depolardan glikoz salınımını ve iskelet kaslarına giden kan akımını artırarak "kaç ya da savaş" (flight or fight) yanıtının temelini oluşturur. Noradrenalin ve Norepinefrin aynı anlamlara gelmektedir veya gelmemektedir diye bir görüş ayrılığı vardır. Görüşlere göre farklılıklarının sebebi birisi Latince, diğeri Yunanca olarak kullanılmasıdır. Ad/renal latince, epi/nefrin yunancadır.

# data[].attributes.attachment_link.description
Norepinefrin (kısaca NE) ya da noradrenalin, hormon ya da nörotransmitter olarak görev yapan bir katekolamindir. Norepinefrin, dopamin β-hidroksilaz enzimi tarafından dopaminden sentezlenir. Böbreküstü bezlerinin medulla kısmından kana hormon olarak salınır. Ayrıca noradrenerjik nöronlardan salındığında merkezi sinir sistemi ve sempatik sinir sisteminde bir nörotransmitter olarak görev yapar. Norepinefrin, adrenerjik reseptörlere bağlanarak etkilerini gösterir.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
3,4-Methylene​dioxy​amphetamine ( MDA), is an empathogen-entactogen, psychostimulant, and psychedelic drug of the amphetamine family that is encountered mainly as a recreational drug. In terms of pharmacology, MDA acts most importantly as a serotonin-norepinephrine-dopamine releasing agent (SNDRA). In most countries, the drug is a controlled substance and its possession and sale are illegal.

MDA is rarely sought after as a recreational drug compared to other drugs in the amphetamine family; however, it remains an important and widely used drug due to it being a primary metabolite, the product of hepatic N-dealkylation, of MDMA (ecstasy), In addition, it is common to find MDA as an adulterant of illicitly produced MDMA.

MDA currently has no accepted medical use.

Although illegal, MDA is bought, sold, and used as a recreational 'love drug', due to its enhancement of mood and empathy. A recreational dose of MDA is sometimes cited as being between 100 and 160 mg.

MDA produces serotonergic neurotoxic effects, thought to be activated by initial metabolism of MDA. In addition, MDA activates a response of the neuroglia, though this subsides after use.

Symptoms of acute toxicity may include agitation, sweating, increased blood pressure and heart rate, dramatic increase in body temperature, convulsions, and death. Death is usually caused by cardiac effects and subsequent hemorrhaging in the brain ( stroke).[medical citation needed ]

This section is empty. You can help by adding to it.

The ( S)- optical isomer of MDA is more potent than the ( R)- optical isomer as a psychostimulant, possessing greater affinity for the three monoamine transporters.

In terms of the subjective and behavioral effects of MDA, it is thought that serotonin release is required for its empathogen-entactogen effects, release of dopamine and norepinephrine is responsible for its psychostimulant effects, dopamine release is necessary for its euphoriant ( rewarding and addictive) effects, and direct agonism of the serotonin 5-HT 2A receptor is causative of its psychedelic effects.[medical citation needed ]

The duration of the drug has been reported as about 6 to 8 hours.

MDA is a substituted methylenedioxylated phenethylamine and amphetamine derivative. In relation to other phenethylamines and amphetamines, it is the 3,4-methylenedioxy, α-methyl derivative of β-phenylethylamine, the 3,4-methylenedioxy derivative of amphetamine, and the N- demethyl derivative of MDMA.

In addition to 3,4-methylenedioxyamphetamine, MDA is also known by other chemical synonyms such as the following:

α-Methyl-3,4-methylenedioxy-β-phenylethylamine

1-(3,4-Methylenedioxyphenyl)-2-propanamine

1-(1,3-Benzodioxol-5-yl)-2-propanamine

MDA is typically synthesized from essential oils such as safrole or piperonal. Common approaches from these precursors include:

MDA may be quantitated in blood, plasma or urine to monitor for use, confirm a diagnosis of poisoning or assist in the forensic investigation of a traffic or other criminal violation or a sudden death. Some drug abuse screening programs rely on hair, saliva, or sweat as specimens. Most commercial amphetamine immunoassay screening tests cross-react significantly with MDA and major metabolites of MDMA, but chromatographic techniques can easily distinguish and separately measure each of these substances. The concentrations of MDA in the blood or urine of a person who has taken only MDMA are, in general, less than 10% those of the parent drug.

MDA constitutes part of the core structure of the β-adrenergic receptor agonist protokylol.

MDA was first synthesized by C. Mannich and W. Jacobsohn in 1910. It was first ingested in July 1930 by Gordon Alles who later licensed the drug to Smith, Kline & French. MDA was first used in animal tests in 1939, and human trials began in 1941 in the exploration of possible therapies for Parkinson's disease. From 1949 to 1957, more than 500 human subjects were given MDA in an investigation of its potential use as an antidepressant and/or anorectic by Smith, Kline & French. The United States Army also experimented with the drug, code named EA-1298, while working to develop a truth drug or incapacitating agent. Harold Blauer died in January 1953 after being intravenously injected, without his knowledge or consent, with 450 mg of the drug as part of Project MKUltra. MDA was patented as an ataractic by Smith, Kline & French in 1960, and as an anorectic under the trade name "Amphedoxamine" in 1961. MDA began to appear on the recreational drug scene around 1963 to 1964. It was then inexpensive and readily available as a research chemical from several scientific supply houses. Several researchers, including Claudio Naranjo and Richard Yensen, have explored MDA in the field of psychotherapy.

When MDA was under development as a potential pharmaceutical drug, it was given the international nonproprietary name (INN) of tenamfetamine.

MDA is schedule 9 prohibited substance under the Poisons Standards. A schedule 9 substance is listed as a "Substances which may be abused or misused, the manufacture, possession, sale or use of which should be prohibited by law except when required for medical or scientific research, or for analytical, teaching or training purposes with approval of Commonwealth and/or State or Territory Health Authorities."

United States

MDA is a Schedule I controlled substance in the US.

In 2010, the ability of MDA to invoke mystical experiences and alter vision in healthy volunteers was studied. The study concluded that MDA is a "potential tool to investigate mystical experiences and visual perception[]".

# data[].attributes.attachment_link.description
3,4-Methylene​dioxy​amphetamine ( MDA), is an empathogen-entactogen, psychostimulant, and psychedelic drug of the amphetamine family that is encountered mainly as a recreational drug. In terms of pharmacology, MDA acts most importantly as a serotonin-norepinephrine-dopamine releasing agent (SNDRA). In most countries, the drug is a controlled substance and its possession and sale are illegal.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Aspartik asit ( Asp, D) proteinlerin yapısında bulunan 20 standart aminoasitten biridir. Anyonik formunun adıyla aspartat olarak da bilinir.

Vücuttan zararlı amonyağın atılmasına yardımcı olur. Amonyak dolaşım sistemine girdiği zaman toksik bir madde olarak hareket eder ve merkezi sinir sistemine zarar verebilir. İncelemeler, aspartik asitin dayanıklılığı ve yorgunluğa direnci artırabileceğini göstermiştir.

Diğer birçok amino asitte olduğu gibi bu amino asitinde hem L- hem de D- isomeri vardır. Aber aktiv olan diğer bir deyişle doğada var olan isomeri L- Aspartik asit'dir. Bu yazıda ya da bilimsel makalelerde Aspartik asit L- ya da D- olarak hiçbir ön ek almayarak sadece Aspartik asit diye bahsedilmişse, burada bahsi geçen L- Aspartik asit'dir.

Adından anlaşılabileceği gibi, aspartat, asparajinin karboksilik asit analoğudur. İnsan vücudu ihtiyacı olan aspartatı sentezleyebildiği için dışarıdan besinlerle alınması hayati önem taşımaz. Proteinlerin yapıtaşı olmak dışında, aspartat beyinde nörotransmiter olarak da kullanılabilir ve üre döngüsünde ve glukoneogenez esnasında metabolit olarak rol alabilir. Nörotransmiter olarak kullanılan aspartatın yorulmaya karşı direnç sağlayarak dayanıklılığı artırabildiği hipotezi öne sürülmüştür, fakat destekleyen deneysel kayıtlar çok güçlü değildir.

# data[].attributes.attachment_link.description
Aspartik asit ( Asp, D) proteinlerin yapısında bulunan 20 standart aminoasitten biridir. Anyonik formunun adıyla aspartat olarak da bilinir. Vücuttan zararlı amonyağın atılmasına yardımcı olur. Amonyak dolaşım sistemine girdiği zaman toksik bir madde olarak hareket eder ve merkezi sinir sistemine zarar verebilir. İncelemeler, aspartik asitin dayanıklılığı ve yorgunluğa direnci artırabileceğini göstermiştir.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Glisin (kısaltılmışı Gly ya da G) formülü NH ₂CH ₂COOH olan apolar bir aminoasittir. Glisin kodonları GGU, GGC, GGA, GGG cf. genetik kodtur.Yapısal olarak proteinlerde bulunan 20 aminoasit arasında en basit olanıdır. Yan zinciri sadece bir hidrojen atomundan ibarettir. Glisindeki α-karbon atomu da bir hidrojene bağlı olduğu için, glisin optik olarak aktif değildir, diğer bir deyişle optik izomeri bulunmamaktadır.

Yan zincirinin olmamasından dolayı iki polipeptid ana zincirinin (veya aynı polipeptid segmentinin) birbirlerina oldukça yakınlaşabilecekleri bölümleri oluştururlar. Ayrıca glisin, diğer amino asitlerden çok daha fazla esnektir, bu sayede ana zincirin hareket ettiği ve hatta kırıldığı bölümlerdir.

Glisin en küçük aminoasit olması nedeniyle diğer aminoasitlerin sığamadığı birçok yere sığabilmektedir. Örnek olarak, kollajen heliksinin içinde aminoasitlerden sadece glisin bulunabilmektedir.

Glisin, evrimsel olarak bazı proteinlerin belli pozisyonlarında sürekli olarak korunmuştur (örnek olarak, sitokrom c, myoglobin ve hemoglobin). Çünkü glisini daha büyük bir aminoasitle değiştiren mutasyonlar bu proteinlerin yapısını tamamen bozmaktadırlar.

Glisin renksiz, tatlımsı kristal bir katıdır. Proteinler genellikle az sayıda glisin yapıtaşı içermektedir. Üçte biri glisinden oluşan kollajen ise bir istisnadır.

Glisin 1820 yılında, Henri Braconnot tarafından jelatinin sülfürik asit içerisinde kaynatılmasıyla keşfedildi.

Glisin endüstriyel olarak kloroasetik asitin amonyakla reaksiyonundan üretilmektedir:

Yılda yaklaşık 15 milyon kg glisin bu şekilde üretilmektedir.

Amerika (GEO Specialty Chemicals, Inc.) ve Japonya (Showa Denko firması)'da, glisin Strecker amino asit sentezi yoluyla üretilmektedir.

Glisinin pK A değeri 2.35 ile 9.78 arasında olur. pH 9.78 üstünde ise glisinin büyük bölümü anyonik amin ( H ₂NCH ₂CO ₂⁻) şeklindedir. pH 2.35 altında, glisin çözeltisi çoğunlukla katyonik karboksilik asit (H ₃N⁺CH ₂CO ₂H) içerir. Glisinin izoelektrik noktası 6.06 dır.

Glisin çözelti halinde zwitter iyon halinde bulunur. Bu halde iken, Gasteiger yük yöntemi kullanılarak belirlenmiş farklı atomlardaki kısmi yükler şu şekilde verilmiştir: N (+0.2358), H (N atomuna bağlı) (+0.1964), alfa-C (+0.001853), H (alfa-C atomuna bağlı) (+0.08799), karbonil C (+0.085) ve karbonil O (-0.5445).

Kimyasal hammadde

Glisin, çeşitli kimyasal ürünlerin sentezinde kullanılan bir ara üründür. Glifosat etkili maddeli herbisit üretiminde kullanılır. Glifosat, yabancı otları öldürmeye yarayan seçici olmayan sistemik bir herbisittir. Özellikle tohumlu ve çok yıllık ya da kesilmiş ağaçların toprak altında kalan bölümünü kurutmak için bir orman herbisiti olarak kullanılır. Glifosat, ilk olarak Roundup ticari markası altında Monsanto tarafından satıldı ise de artık patent altında olmadığı için birçok firma tarafından piyasaya sunulmaktadır.

Glisin, merkezi sinir sisteminde, özellikle omurilik, beyin kökü ve retinada olmak üzere inhibitör (sinir iletişimini engelleyici) bir nörotransmiterdir. Nöronlar üzerindeki glisin reseptörleri glisin tarafından uyarıldığında, nöronun içine iyonotropik reseptörler vasıtasıyla Cl⁻ akışı gerçeklesir. Negatif yüklü iyonların nöron içerisinde birikmesi inhibitör postsinaptik potansiyele neden olur. Nöronun uyarılması daha da zorlaşır. Strychnine iyonotropik glisin reseptörleri üzerinde etkili bir antagonisttir. Glisin insan vücudundaki hücreler tarafından fizyolojik ihtiyaçları karşılayacak miktarda sentezlenebildiği için beslenme yoluyla dışarıdan alımı şart değildir.

Safra tuzu sentezi

Pürin sentezi

Hippurat sentezi(Sodyum benzoat ile oluşturduğu yapı)

Sarkozin(N-metil glisin) sentezi

Kreatin sentezi

Porfirin sentezi

Glutatyon sentezi

Glisinüri Plazma glisin düzeyi normal,glisinin yanı sıra prolin ve hidroksiprolinin renal tübüler geri emilimi bozuktur.

Primer hiperoksalüri Glisinin glioksalata oksidasyonunda artış bulunur ve glioksalat katabolizması bozulduğundan oksalata oksidasyon artar.Oksalat taşı,tekrarlayıcı idrar yolu enfeksiyonları,renal yetersizlik, hipertansiyon gözlenir.

Hiperglisinemi Glisin yıkımında yer alan glisin yarılma enzim yapılarındaki hataya bağlı olarak görülen kalıtsal bir hastalıktır.Zeka geriliği ve nöbetler ile tanınır.Propiyonik asidemili hastalarda gözlenir.Non-ketotik hiperglisinemi de denir.Tedavide sodyum benzoat kullanılır.

# data[].attributes.attachment_link.description
Glisin (kısaltılmışı Gly ya da G) formülü NH 2CH 2COOH olan apolar bir aminoasittir. Glisin kodonları GGU, GGC, GGA, GGG cf. genetik kodtur.Yapısal olarak proteinlerde bulunan 20 aminoasit arasında en basit olanıdır. Yan zinciri sadece bir hidrojen atomundan ibarettir. Glisindeki α-karbon atomu da bir hidrojene bağlı olduğu için, glisin optik olarak aktif değildir, diğer bir deyişle optik izomeri bulunmamaktadır.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Histidin ( His, H) doğada yaygın 22 aminoasitten biridir ve proteinlerin yapısında bulunur. L-Histidin ve D-Histidin olnak üzere iki farklı enantiomerik formu vardır. Beslenme açısından, genelde sadece çocuklarda, dışarıdan alınması zaruri gıda maddelerinden biridir.

Diğer birçok amino asitte olduğu gibi bu amino asitinde hem L- hem de D- isomeri vardır. Aber aktiv olan diğer bir deyişle doğada var olan isomeri L- Histidin'dir. Bu yazıda ya da bilimsel makalelerde Histidin L- ya da D olarak hiçbir ön ek almayarak sadeceHistidin diye bahsedilmişse, burada bahsi geçen L- Histidin'dir.

Fonksiyonlar

Yan zincirinin imidazol olması ve değerinin göreceli olarak nötral değerlere yakın olması (6.0 civari), histidinin hücre içinde lokal pH değerindeki çok küçük değişikliklere elekrik yükünü değiştirerek yanıt vermesine olanak tanır. Bu nedenle, bu aminoasitin yan zinciri birçok enzimin katalitik bölgesinde ve metaloproteinlerin ligandları koordine eden kısımlarında bulunur.

İmidazol yan zincirinde birbirinden farklı kimyasal özellikler taşıyan iki azot ( nitrojen) atomu bulunur: birinci azot hidrojene bağlıdır ve bir çift elektronunu aromatik halkaya verir, dolayısıyla hafifçe asidiktir. İkinci azot ise, elektronlarından sadece birini aromatik halkaya katar. Kalan serbest iki elektronu nedeniyle bazik özellik taşır. Bu kimyasal özellikler proteinlerde farklı şekillerde değerlendirilebilir.

Katalitik triadlarda(en), histidindeki bazik azot atomu, serin, treonin veya sisteinden bir proton kopararak bu aminoasitleri nükleofile çevirir.

Proton taşıyıcısı histidinlerde, histidin protonları hızlı şekilde transfer etmede kullanılır. Transfer işlemi esnasında ilk olarak bazik azot atomu bir proton edinerek pozitif yüklü bir ara ürün oluşturulur. Daha sonra başka bir molekül veya tampon asidik azot atomundan bir proton koparmada kullanılır.

Karbonik anhidraz enzimi, proton taşıyıcısı histidinleri kullanarak, çinko bağlı bir su molekülünden bir proton transfer ederek kendini (katalitik aktif bölgesini) hızla rejenere edebilir.

Histidin aynı zamanda histamin ve karnozin biyosentezinde metabolit olarak kullanılır.

Doğada Bulunuşu

Et ve süt ürünleri, tahıllar, pirinç, buğday ve çavdar zengin histidin kaynaklarıdır.

Histidinemi

Histidinemi Histidaz eksiktir. Otozomal çekiniktir. Zeka geriliği, konuşma bozukluğu ve büyüme geriliği gözlenir. Her zaman klinik bulgu vermez. Plazmada histidin ve alanin artar.

Histidinüri

Renal tübüler bozukluğa bağlı olarak idrarda histidin saptanır. Gebeliğin 5. haftasında idrarla atılımı artar.

Ürokanik asidüri

Ürokanaz eksikliğine bağlıdır. Büyüme geriliği ve mental retardasyon gözlenir.

# data[].attributes.attachment_link.description
Histidin ( His, H) doğada yaygın 22 aminoasitten biridir ve proteinlerin yapısında bulunur. L-Histidin ve D-Histidin olnak üzere iki farklı enantiomerik formu vardır. Beslenme açısından, genelde sadece çocuklarda, dışarıdan alınması zaruri gıda maddelerinden biridir. Diğer birçok amino asitte olduğu gibi bu amino asitinde hem L- hem de D- isomeri vardır.

# data[].attributes.body
2.1 İlaçlar

L-Dopa ve Cardidopa Mısır’da bulunan Pharma Cure Şirketi’nden tedarik edilmiştir.

Saf Hindistan Cevizi Yağı ise Mısır’da bulunan The Press bölgesinde yetişen medikal bitkilerin yağ özlerinden alınmıştır. Gc metoduyla (Gaz kromatografisi)

da saf hindistan cevizi yağının içerisinde yağ asidi metil esterinin bulunup bulunmadığına karar verilmiştir.

2.2 Hayvanlar

Yetişkin erkek Sprague Dawley Fareleri, Ulusal ilaç Kontrol ve Araştırma Örgütü’nün üreme merkezinden alınmıştır. Fareler NODCAR’ın Kurumsal Hayvan Etik Komitesinin Yönergelerine göre gruplara ayrılmış olup barındırılmışlardır.Bütün deneysel prosedürler Laboratuvar Hayvanları Uluslararası Bakım ve Kullanım Yönergesi göz önünde bulundurularak gerçekleştirilmiştir.

2.3 Deneysel Dizayn

Bütün deneyler 150-200g ağırlığında Sprague Dawely Fareleri üzerlerinde gerçekleştirilmiştir. Deney başlangıcına kadar farelerin ortama uyum sağlamaları amacıyla 1 hafta boyunca normal koşullar altında (22.4 L şaka şaka :D)  ve sabit sıcaklıkla (25 °C) tutulmuştur. Farelerin istedikleri kadar su içebilmeleri ve yem yemeleri sağlanmıştır. Fareler rastgele her grupta 8 fare olması koşuluyla 4 gruba bölünmüştür.

1.grup kontrol grubu olmuştur.

2.gruba saf hindistan cevizi yağı verilmiştir.

3.gruba günlük L-dopa/Carbidopa verilmiştir.

4.gruba ağızdan günlük olarak L-dopa/Carbidopaya ek olarak hindistan cevizi yağı verilmiştir.

Deney 30.günün sonunda sonlandı ve 31.günde davranışsal testin artından bütün farelere ötenazi yapılmıştır.

2.4 Davranışsal Test

Farelerin ağız kenarına küçük bir çubuk 5 kez yaklaştırılarak ısırma tepkileri (ısırık sayısına göre) ölçülmüştür. 5 kez yaklaştırılan çubuğu 3 kez ısıran farelerde saldırganlık gösterdikleri kabul edilerek farelerin agresif olduklarına karar verilmiştir.

2.5 Açık Alan Testi

Açık alan testi farelerin keşif yapma,karar verme,duygusallıkları ve kaygılarını ölçmek için yapılmıştır. Her fare açık alan aparatının ortasına yerleştirilmiştir.Farelerin her biri 5 dakika boyunca bireysel olarak değerlendirilmiştir. Açık alan testinde 4 adet parametre mevcuttur.

A-Gecikme Süresi:Farenin hareket etmesi için karar verme esnasında geçen süre.

B-Harekete Geçme: Farenin arka ayaklarının üzerinde ne kadar süre durduğu.

C-Kendini Temizleme:Farenin hareketsiz olduğu zaman yalanması ve esnemesi esnasında geçen süre.

D-Dışkılama ve idrara çıkma:İdrara çıkma süresi.

Açık alan testinin merkezi %5’lik etanol çözeltisi ile bir önceki farenin bırakmış olduğu kokudan dolayı olası bir yanılgıyı önlemek amacıyla temizlenmiştir.

2.6 Nörokimyasal Araştırmalar

Farelere ötenazi yapıldıktan sonra beyinleri hızlı bir şekilde çıkartılmıştır. Buz gibi soğuk olan salinle yıkanıp,striatum alanları izole edilip,tartılmıştır ve %70 lik metanol içerisinde homojenize edilmiştir. Monoaminler ve metabolitler HPLC yöntemiyle ölçülmüştür.Serbest aminoasitler glutamik/GLUT), aspartik (ASP), glisin(GLY),gama amino bütirik asit (GABA) ve histidin (HIST) ön kolon türevlendirme yöntem (HPLC-UV) kullanılarak belirlenmiştir.

İndirgenmiş (GSH) ve oksitlenmiş (GSSG) glutatyon, HPLC-UV yöntemi ile belirlenmiştir. Malondialdehit (MDA) tayini HPLC-UV yöntemi ile ölçülmüştür. 2-8 derece sıcaklıkta gece boyunca kesitlere, birincil antikor enkübe edildi. Envision Kiti HRP kullanılarak 20 dakika boyunca Anti tavşan poliklonal antikoru 2.antikor olarak enkübe edildi. 10 dakikalık diamionbenzidin enkübasyonunun ardından kesitler bütün enkübasyon adımları arasında üç kez PBS (Phosphate-buffered saline) içerisinde yıkandı.

2.9 Morfometrik Analiz

H&E boyalı bölümde dejenere olan nöronların kapladığı yüzdelik alanı ve GFPA lekeli alanı hesaplamak için bilgisayar destekli görüntü analizi kullanıldı.

2.10 İstatiksel analiz

Elde edilen verilerin istatistiksel analizi, Statistical Analysis Systems Institute (SAS, 1989) tarafından üretilen genelleştirilmiş lineer model (GLM) kullanılarak yapılmıştır. Ortalamalar arasındaki önemli farklılıklar, Duncan’ın SAS Çoklu Aralık Testi (1989) kullanılarak değerlendirilmiştir.

# data[].attributes.body
Açık Alan (Open Field Area) Testi: Deney hayvanının herhangi bir işlem öncesi duygusal durumunu ve işlem sonrasında meydana gelebilecek değişiklikleri saptamak için en çok kullanılan testlerden biridir. Aynı zamanda anksiyeteye bağlı gelişen duyguların, lokomotor aktivite ve sedasyonun tespitinde de kullanılabilen bir testtir . Daire, kare, dikdörtgen şeklinde ve ortamı ışıklandırılmış, tünel, platform ve kolonlar ile zenginleştirilmiş olan çok değişik formları vardır . İlk olarak 1934 yılında hayvanların duygusal durumlarını test etmek için Hall ve arkadaşları tarafından daire tabanlı olanı tanımlanmıştır. Daha sonra 1971 yılında Soubrie kare şeklinde olanını geliştirmiştir. Fare, domuz, koyun, tavşan, kedi, eşek, primatlar, piliç, arı ve istakoz olmak üzere çok çeşitli türlere uygulanabilme kolaylığı sağlar . Hayvanın türüne göre farklı ebatlarda hazırlanan, tabanı çizgilerle bölmelere ayrılmış, etrafı duvarlarla çevrili, üstü açık pleksiglastan yapılmış bir kutudur . Açık alana bırakılan hayvanda anksiyete davranışı hayvanın kendi ortamından alınıp tek başına bilmediği bir ortama bırakılması ve agorofobi dediğimiz geniş alan korkusu olmak üzere iki faktör tarafından tetiklenir. Çünkü açık ve geniş ortam kemirgenlerde sıkıntı yaratan bir durumdur . Test sırasında hayvanın açık alanda bırakılma süresi 2-20 dakika arasında değişmekle birlikte genellikle 5 dakikadır. Bu süre içerisinde hayvanın horizontal düzlemdeki hareketleri (bir kareden diğerine geçiş), vertikal düzlemdeki hareketleri (arka ekstremiteleri üzerinde yükselme), kaşınma davranışı ve defekasyon sayısı tespit edilir. Lokomotor aktivite çizgi geçme sayısı ile, çevreyi keşfetme davranışı ise arka ekstremiteleri üzerinde yükselme sayısıyla doğru orantılıdır. Kaşınma ve defekasyon sayısı otonom fonksiyonların göstergesi sayılır. Kaşınma davranışındaki artış hayvandaki stereotipik aktivite ile ilişkilidir. Artmış stereotipik aktivite deney hayvanının anksiyetesi hakkında dolaylı olarak fikir verebilir ancak doğrudan anksiyete değerlendirilmesinde kullanılamaz . Açık alan düzeneğindeki hayvanın kenarlarda mı yoksa merkezde mi daha fazla gezdiği önemlidir. Alıştığı ortamın dışına alınan hayvan alanın ortasına gitmekten kaçınacak, daha az hareket edecek  daha fazla defekasyon yapacaktır. Fare ve sıçanların duvara yakın kısımlarda vakit geçirme isteği ‘thigmotaxis’ olarak isimlendirilir . http://sagens.erciyes.edu.tr/dergi/SBD_14_3_2005/aysegulderleme.pdf

# data[].attributes.body
Gaz kromatografisi
Gaz kromatografisi, ayrışmadan buharlaşabilen bileşiklerin ayrımı ve analizi için analitik kimyada kullanılan kromatografinin yaygın bir türüdür. Buhar-fazı kromatografisi ve gaz-sıvı ayırma kromatografisi olarak da bilinir. Yaygın olarak, belirli bir maddenin saflığını test etmek veya farklı bileşenlerden oluşan bir karışımı ayırmak (ayrıca bu bileşenlerin göreceli miktarlarını tespit edilebilmek) için kullanılır. Bazı durumlarda, bir bileşiğin belirlenmesinde de yardımcı olabilir. Preparatif kromatografide bir karışımdan saf bileşikler elde etmek için kullanılabilir.
https://tr.wikipedia.org/wiki/Gaz_kromatografisi

GAZ KROMATOGRAFİSİ İLE YAĞ ASİTLERİNİN BELİRLENMESİ

Yağların teşhis edilebilmesi ve yağlarda tağşiş olup olmadığının belirlenmesi için yapılan bir analizdir. Bitkisel ve hayvansal yağlarda asit sayısı 2’den düşük yağlar için uygulanır.

Gaz Kromatografisinin Kullanılmasında Bilinmesi Gereken Teorikler:

Yağlar 230oC’de ısıtıldıklarında polimerize olurlar. Bu olaya ‘kuyruklanma’ denir. Polimerize yağlar tayin cihazımıza zarar vereceğinden yağ asitleri formuna dönüştürülmelidir. Bunun için yağlara ‘türevlendirme’ yapılır. Amacı; istediğimiz formu tamamen uçucu hale getirmektir. Türevlendirme ‘esterleştirme’  olarak yağlara uygulanır.

Esterleştirme;

Yaklaşık 400 mL yağ örneğine isooktan ilave edilerek yağ çözülür. Sonra sabunlaşmayı sağlaması için 2N metanollü KOH (eklenip santrifüjlenir, santrifüj yoksa) ardından HCl ilave edilir. Faz ayrımı olması beklenir. Berrak faz ayrılır. Tamamen berrak olmalıdır aksi halde kolona zarar verir. Çünkü kolon O₂ ve neme duyarlıdır. Ayrıca fazın tamamen berrak olmaması halinde yanlış sonuçlar da elde edilebilir.

Elde Edilen Metil Esterlerin GC’ye Enjekte Edilmesi;

Hazırlanan metil ester şırınga ile bir odacığa belirlenen oranda enjekte edilir. Şu anda enjeksiyonu kendisi yapan GC’lerin kulanımı yaygındır.

https://www.foodelphi.com/gaz-kromatogrofisi-ile-yag-asitlerinin-belirlenmesi/

TÜBİTAK Hayvan Deneyleri Yerel Etik Kurulu (HADYEK)

https://gmbe.mam.tubitak.gov.tr/tr/tubitak-hayvan-deneyleri-yerel-etik-kurulu-hadyek

Salin ya da Salin Solüsyonu
Salin ya da salin solüsyonu belli ölçülerde sodyum bikarbonat ve sodyum klorür içeren distile su çözeltileridir. Daha çok eczacılıkta burun içi bakımı ve nemlendirilmesi için kullanılır. Kontakt lens bakımı için de kullanılır.

Serum fizyolojik (SF)
Tıp biliminde kullanılan bir salin türüdür. Halk dilinde tuzlu su olarak bilinen serum fizyolojik, %0.9 NaCl izotonik olarak açıklanan eriyiktir. Osmotik olarak eşit olduğu için "fizyolojik" adını taşır. Pediatri grubunda burun damlası şeklinde kullanılmasında bir miktar antimikrobiyal etkisi olduğundan tercih nedenidir.

Etanol
Etanol bakterisit ve anti-fungal etkileri nedeniyle tıbbi temizlikte ve en yaygın olarak da antibakteriyel el dezenfaktanı jellerde antiseptik olarak kullanılır.Etanol mikroorganizmaların membranlarını lipid bilayer eriterek ve membran proteinlerini, doğasını değiştirerek öldürür ve çoğu bakteri ve fungi ve virüslere karşı etkilidir. % 70 etanol içeren bir çözelti saf etanolden daha etkilidir çünkü etanol, optimum antimikrobiyal aktivite için su moleküllerine dayanır. Mutlak etanol, mikropları yok etmeden inaktive edebilir çünkü alkol mikrop zarına tam olarak nüfuz edemez. Etanol ayrıca bir dezenfektan ve antiseptik olarak da kullanılabilir çünkü hücre zarı boyunca ozmotik dengeyi bozarak hücre dehidrasyonuna neden olur, böylece su hücreyi hücre ölümüne götürür.
https://tr.wikipedia.org/wiki/Etanol

# data[].attributes.body
Monoamin Oksidaz

Monoamin oksidaz veya MAO, monoaminlerin oksidasyonunu katalizleyen enzimlerdir.Bu enzim Mary Bernheim tarafından ilk olarak karaciğer hücrelerinde tespit edilmiş ve "tyramine oxidase" olarak isimlendirilmiştir.Dopamin, norepinefrin ve serotonin gibi amin nörotransmitterlerini parçalar. Bu protein mitokondri dış zarında bulunur. Monoamin oxidaz A, ya da MAOA geni tarafından sentezlenir. Monoamin oksidaz eksikliği Brunner sendromuna sebep olur.
https://tr.wikipedia.org/wiki/Monoamin_oksidaz

PRİMER VE SEKONDER METABOLİTLER
Primer ve sekonder olmak üzere 2 temel tipte mikrobiyal metabolit vardır. Primer metabolitler, aktif hücre çoğalması sırasında üretilirler. Alkol tipik bir primer metabolittir.

Ürünlerin bazıları ise aktif üreme fazında değil de duraklama fazında oluşur. Bu metabolitlere sekonder metabolit denir.
https://acikders.ankara.edu.tr/pluginfile.php/64342/mod_resource/content/0/Ders%203.pdf

HPLC Nedir ?
Yüksek Performanslı Sıvı Kromotografisi (HPLC) bir sıvıda çözünmüş bileşenlerin, bir kolon içerisinde bulunan genellikle katı bir destek üzerindeki sabit faz ile değişik etkileşimlere girmesi, kolon içinde değişik hızlarla hareket etmeleri sonucu, farklı zamanlarda bileşenlerin kolonu terk ederek birbirlerinden ayrılması temeline dayanır. HPLC, genellikle ayırma mekanizmasına veya durgun fazın tipine göre sınıflandırılır. Bunlar arasında dağılma ya da sıvı-sıvı kromatografi, adsorpsiyon yada katı-sıvı kromatografi, iyon-değişimi kromatografi, boyut ayırıcı kromatografi, afinite kromatografi ve kiral kromatografiyi sayabiliriz.
https://acikders.ankara.edu.tr/pluginfile.php/78812/mod_resource/content/0/HPLC.pdf

# data[].attributes.headline
L-Dopa Kaynaklı Nöro-davranışsal, Nöro-kimyasal ve Histolojik Yan Etkilerine Karşı Saf Hindistan Cevizi Yağının İyileştirici Etkileri Giriş kısmı

# data[].attributes.subject
L-Dopa Kaynaklı Nöro-davranışsal, Nöro-kimyasal ve Histolojik Yan Etkilerine Karşı Saf Hindistan Cevizi Yağının İyileştirici Etkileri Giriş kısmı

# data[].attributes.body
Parkinson hastalığı orta beyinde bulunan dopamin nöronlarının birçoğunun nörodejenere olması  ve Nigrostriatal dopaminerjik yollarının stres kaynaklı hasara uğraması sonucu motor nöronlarının zarara uğraması ve ayrıca dopamin nöronlarındaki apolitik hücre ölümlerinin sonucu ortaya çıkan bir hastalıktır. Parkinson hastalığının tedavisinde kullanılan ana tedavi yöntemleri, dopamin agonistleri, monoamino oksidaz tip B inhibitörleri (NAO-B), katekol-O-metiltransferaz (COMT) olarak gösterilebilir. Ancak rahatsızlığı ilaçlarla tedavi edilemeyen hastalara ilaçların yanı sıra ek olarak derin beyin stimülasyonu (DBS) yöntemi uygulanır. L-Dopa, parkinson hastalığının tedavisinde en etkili tedavi yöntemi (bileşen) olarak bilinmektedir. Fakat uzun süreli kullanımı hastalarda  tansiyon yükselmesi, bir takım psikolojik sorunlar,  motor dalgalanmalarına ve istemdışı hareketlere yani diskineziye yol açmaktadır. Uzun süre L-Dopa kullanımı vücudun yavaş yavaş L-Dopa’ya karşı sonuç vermesini güçleştirmeye ve vücut daha az yanıt vermeye başlamaktadır. Son yapılan araştırmalar gösteriyor ki saf hindistan cevizi yağı kayda değer ölçüde yüksek miktarlarda antioksidan,iltihap giderici, ağrı kesici ve ateş düşürme potansiyeline sahiptir. Piyasadaki diğer rafine işlemlerden ve yüksek ısıl işlemlerden geçmemiş hindistan cevizi yağlarıyla karşılaştırıldığı zaman saf Hindistan cevizi yağının çok daha yüksek miktarda antioksidan seviyesine sahip olduğu görülmüştür. Antioksidan seviyesini arttırdığı ve lipid (yağ) peroksidasyonunu engellediği kanıtlanmıştır.  Güçlü antioksidan,antiapoptik ve nöroprotektif potansiyellerine sahip ferulik asit ve p-kumarik asit gibi fenolik bileşenlerine de sahiptir. Saf hindistan cevizi yağının içermiş olduğu yüksek miktardaki orta-zincirli yağ asitleri, karaciğer ve beyin gibi diğer organlarımıza ulaştığı takdirde kolayca enerjiye dönüştürülür. Bu araştırma, farelerde L-Dopa kaynaklı nöro-davranışsal, nöro-kimyasal ve histolojik yan etkilerine karşı saf hindistan cevizi yağının iyileştirici etkilerini değerlendirmek amacıyla yapılmıştır.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ferulic acid is a hydroxycinnamic acid, an organic compound. It is an abundant phenolic phytochemical found in plant cell walls, covalently bonded as side chains to molecules such as arabinoxylans. As a component of lignin, ferulic acid is a precursor in the manufacture of other aromatic compounds. The name is derived from the genus , referring to the giant fennel ( Ferula communis).

As a building block of lignocelluloses, such as pectin and lignin, ferulic acid is ubiquitous in the plant kingdom.

Ferulic acid is found in a number of vegetable sources, and occurs in particularly high concentrations in popcorn and bamboo shoots. It is a major metabolite of chlorogenic acids in humans along with caffeic and isoferulic acid, and is absorbed in the small intestine, whereas other metabolites such as dihydroferulic acid, feruloylglycine and dihydroferulic acid sulfate are produced from chlorogenic acid in the large intestine by the action of gut flora.

In cereals, ferulic acid is localized in the bran - the hard outer layer of grain. In wheat, phenolic compounds are mainly found in the form of insoluble bound ferulic acid and may be relevant to resistance to wheat fungal diseases. The highest known concentration of ferulic acid glucoside has been found in flaxseed (4.1 ± 0.2 g/kg). It is also found in barley grain.

Asterid eudicot plants can also produce ferulic acid. The tea brewed from the leaves of yacón ( Smallanthus sonchifolius), a plant traditionally grown in the northern and central Andes, contains quantities of ferulic acid. In legumes, the white bean variety navy bean is the richest source of ferulic acid among the common bean (Phaseolus vulgaris) varieties. It is also found in horse grams ( Macrotyloma uniflorum).[citation needed ]

Although there are many sources of ferulic acid in nature, its bioavailability depends on the form in which it is present: free ferulic acid has limited solubility in water, and hence poor bioavailability. In wheat grain, ferulic acid is found bound to cell wall polysaccharides, allowing it to be released and absorbed in the small intestine.

Ferulic acid has been identified in Chinese medicine herbs such as Angelica sinensis (female ginseng), Cimicifuga heracleifolia and Ligusticum chuangxiong. It is also found in the tea brewed from the European centaury (Centaurium erythraea), a plant used as a medical herb in many parts of Europe.

Cooked sweetcorn releases increased levels of ferulic acid. As plant sterol esters, this compound is naturally found in rice bran oil, a popular cooking oil in several Asian countries.

Ferulic acid glucoside can be found in commercial breads containing flaxseed. Rye bread contains ferulic acid dehydrodimers.

Ferulic acid is biosynthesized in plants from caffeic acid by the action of the enzyme caffeate O-methyltransferase.

Ferulic acid, together with dihydroferulic acid, is a component of lignocellulose, serving to crosslink the lignin and polysaccharides, thereby conferring rigidity to the cell walls.

It is an intermediate in the synthesis of monolignols, i.e., the monomers of lignin, and is also used for the synthesis of lignans.

Ferulic acid is converted by certain strains of yeast, notably strains used in brewing of wheat beers, such as Saccharomyces delbrueckii ( Torulaspora delbrueckii), to 4-vinyl guaiacol (2-methoxy-4-vinylphenol) which gives beers such as Weissbier and Wit their distinctive "clove" flavour. Saccharomyces cerevisiae (dry baker's yeast) and Pseudomonas fluorescens are also able to convert trans-ferulic acid into 2-methoxy-4-vinylphenol. In P. fluorescens, a ferulic acid decarboxylase has been isolated.

Ferulic acid is one of the compounds that initiate the vir (virulence) region of Agrobacterium tumefaciens, inducing it to infect plant cells.

It can be extracted from wheat bran and maize bran using concentrated alkali.

It is used as a matrix for proteins in MALDI mass spectrometry analyses.

# data[].attributes.attachment_link.description
Ferulic acid is a hydroxycinnamic acid, an organic compound. It is an abundant phenolic phytochemical found in plant cell walls, covalently bonded as side chains to molecules such as arabinoxylans. As a component of lignin, ferulic acid is a precursor in the manufacture of other aromatic compounds.

# data[].attributes.body
kaynak:https://www.custommade.com/blog/coconut-oil/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
p-Coumaric acid is a hydroxycinnamic acid, an organic compound that is a hydroxy derivative of cinnamic acid. There are three isomers of coumaric acid- o-coumaric acid, m-coumaric acid, and p-coumaric acid-that differ by the position of the hydroxy substitution of the phenyl group. p-Coumaric acid is the most abundant isomer of the three in nature. p-Coumaric acid exists in two forms trans- p-coumaric acid and cis- p-coumaric acid.

Names

Preferred IUPAC name

(2 E)-3-(4-Hydroxyphenyl)prop-2-enoic acid

Other names

( E)-3-(4-Hydroxyphenyl)-2-propenoic acid
( E)-3-(4-Hydroxyphenyl)acrylic acid
para-Coumaric acid
4-Hydroxycinnamic acid
β-(4-Hydroxyphenyl)acrylic acid

Identifiers

2207383

ECHA InfoCard

100.116.210

EC Number

2245630

KEGG

UNII

Properties

C ₉H ₈O ₃

Molar mass

164.160 g·mol −1

Melting point

210 to 213 °C (410 to 415 °F; 483 to 486 K)

Hazards

GHS pictograms

GHS Signal word

Danger

H301, H302, H311, H314, H315, H317, H319, H335

P260, P261, P264, P270, P271, P272, P280, P301+310, P301+312, P301+330+331, P302+352, P303+361+353, P304+340, P305+351+338, P310, P312, P321, P322, P330, P332+313, P333+313, P337+313, P361, P362, P363

Except where otherwise noted, data are given for materials in their standard state (at 25 °C [77 °F], 100 kPa).

Infobox references

It is a crystalline solid that is slightly soluble in water, but very soluble in ethanol and diethyl ether.

Natural occurrences Edit

p-Coumaric acid can be found in Gnetum cleistostachyum.[1]

p-Coumaric acid can be found in a wide variety of edible plants and fungi such as peanuts, navy beans, tomatoes, carrots, basil and garlic.[citation needed ] It is found in wine and vinegar.[2] It is also found in barley grain.[3]

p-Coumaric acid from pollen is a constituent of honey.[4]

Derivatives Edit

p-Coumaric acid glucoside can also be found in commercial breads containing flaxseed.[5]

Diesters of p-coumaric acid can be found in carnauba wax.

Biosynthesis Edit

It is biosynthesized from cinnamic acid by the action of the P450-dependent enzyme 4-cinnamic acid hydroxylase (C4H).

It is also produced from L- tyrosine by the action of tyrosine ammonia lyase (TAL).

+ NH₃ + H⁺

Biosynthetic building block Edit

p-Coumaric acid is the precursor of 4-ethylphenol produced by the yeast Brettanomyces in wine. The enzyme cinnamate decarboxylase catalyzes the conversion oof p-coumaric acid into 4-vinylphenol.[6] Vinyl phenol reductase then catalyzes the reduction of 4-vinylphenol to 4-ethylphenol. Coumaric acid is sometimes added to microbiological media, enabling the positive identification of Brettanomyces by smell.

cis-p-Coumarate glucosyltransferase is an enzyme that uses uridine diphosphate glucose and cis- p-coumarate to produce 4′-O-β-D-glucosyl-cis-p-coumarate and uridine diphosphate (UDP). This enzyme belongs to the family of glycosyltransferases, specifically the hexosyltransferases.[7]

Phloretic acid, found in the rumen of sheep fed with dried grass, is produced by hydrogenation of the 2-propenoic side chain of p-coumaric acid.[8]

The enzyme, resveratrol synthase, also known as stilbene synthase, catalyzes the synthesis of resveratrol ultimately from a tetraketide derived from 4-coumaroyl CoA.[9]

p-Coumaric acid is a cofactor of photoactive yellow proteins (PYP), a homologous group of proteins found in many eubacteria.[10]

References Edit

1. ^ Yao CS, Lin M, Liu X, Wang YH (April 2005). "Stilbene derivatives from Gnetum cleistostachyum". Journal of Asian Natural Products Research. 7 (2): 131-7. doi:10.1080/10286020310001625102. PMID 15621615.

2. ^ Gálvez MC, Barroso CG, Pérez-Bustamante JA (1994). "Analysis of polyphenolic compounds of different vinegar samples". Zeitschrift für Lebensmittel-Untersuchung und -Forschung. 199: 29-31. doi:10.1007/BF01192948.

3. ^ Quinde-Axtell Z, Baik BK (December 2006). "Phenolic compounds of barley grain and their implication in food product discoloration". Journal of Agricultural and Food Chemistry. 54 (26): 9978-84. doi:10.1021/jf060974w. PMID 17177530.

4. ^ Mao W, Schuler MA, Berenbaum MR (May 2013). "Honey constituents up-regulate detoxification and immunity genes in the western honey bee Apis mellifera". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 110 (22): 8842-6. Bibcode:2013PNAS..110.8842M. doi:10.1073/pnas.1303884110. PMC 3670375. PMID 23630255.

5. ^ Strandås C, Kamal-Eldin A, Andersson R, Åman P (October 2008). "Phenolic glucosides in bread containing flaxseed". Food Chemistry. 110 (4): 997-9. doi:10.1016/j.foodchem.2008.02.088. PMID 26047292.

6. ^ "Brettanomyces Monitoring by Analysis of 4-ethylphenol and 4-ethylguaiacol". etslabs.com. Archived from the original on 2008-02-19.

7. ^ Rasmussen S, Rudolph H (1997). "Isolation, purification and characterization of UDP-glucose: cis-p-coumaric acid-β-D-glucosyltransferase from sphagnum fallax". Phytochemistry. 46 (3): 449-453. doi:10.1016/S0031-9422(97)00337-3.

8. ^ Chesson A, Stewart CS, Wallace RJ (September 1982). "Influence of plant phenolic acids on growth and cellulolytic activity of rumen bacteria". Applied and Environmental Microbiology. 44 (3): 597-603. PMC 242064. PMID 16346090.

9. ^ Wang, Chuanhong; Zhi, Shuang; Liu, Changying; Xu, Fengxiang; Zhao, Aichun; Wang, Xiling; Ren, Yanhong; Li, Zhengang; Yu, Maode (2017). "Characterization of Stilbene Synthase Genes in Mulberry (Morus atropurpurea) and Metabolic Engineering for the Production of Resveratrol in Escherichia coli". Journal of Agricultural and Food Chemistry. 65 (8): 1659-1668. doi:10.1021/acs.jafc.6b05212. PMID 28168876.

10. ^ Hoff WD, Düx P, Hård K, Devreese B, Nugteren-Roodzant IM, Crielaard W, Boelens R, Kaptein R, van Beeumen J, Hellingwerf KJ (November 1994). "Thiol ester-linked p-coumaric acid as a new photoactive prosthetic group in a protein with rhodopsin-like photochemistry". Biochemistry. 33 (47): 13959-62. doi:10.1021/bi00251a001. PMID 7947803.

# data[].attributes.attachment_link.description
p-Coumaric acid is a hydroxycinnamic acid, an organic compound that is a hydroxy derivative of cinnamic acid. There are three isomers of coumaric acid- o-coumaric acid, m-coumaric acid, and p-coumaric acid-that differ by the position of the hydroxy substitution of the phenyl group. p-Coumaric acid is the most abundant isomer of the three in nature.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nörodejenerasyon, nöronların ölümü de dahil olmak üzere nöronların ilerleyen yapı veya fonksiyon kaybıdır. Nörodejeneratif süreçlerin bir sonucu olarak amiyotrofik lateral skleroz, Parkinson hastalığı, Alzheimer hastalığı, ölümcül ailesel uykusuzluk ve Huntington hastalığı gibi birçok nörodejeneratif hastalık ortaya çıkar. Bu tür hastalıklar tedavi edilemez ve nöron hücrelerinin ilerleyici dejenerasyonu ve / veya ölümüyle sonuçlanır. Araştırmalar ilerledikçe, bu hastalıkları hücre altı düzeyde birbirleriyle ilişkilendiren birçok benzerlik ortaya çıkmaktadır. Bu benzerliklerin keşfedilmesi, birçok hastalığı aynı anda iyileştirebilecek terapötik ilerlemeler için umut vermektedir. Atipik protein düzenekleri ve uyarılmış hücre ölümü dahil olmak üzere farklı nörodejeneratif bozukluklar arasında birçok paralellik vardır. Nörodejenerasyon, molekülerden sistemik olana kadar birçok farklı nöronal devre seviyesinde bulunabilir.

Spesifik bozukluklar

Alzheimer hastalığı, serebral kortekste ve bazı subkortikal bölgelerde nöronların ve sinapsların kaybı ile karakterizedir. Bu kayıp, temporal lob ve parietal lobda dejenerasyon ve frontal korteks ve singulat gyrus parçaları dahil olmak üzere etkilenen bölgelerin brüt atrofisi ile sonuçlanır.

Alzheimer hastalığının beyinde anormal şekilde katlanmış A-beta tau proteinlerinin birikmesinden kaynaklanan bit proteinin yanlış katlanması hastalığı (proteopati) olduğu düşünülmektedir. Plaklar beta-amiloid (A-beta veya Aβ olarak da yazılır) adı verilen 39-43 amino asit uzunluğunda küçük peptitlerden oluşur. Beta-amiloid, nöron zarından nüfuz eden bir transmembran proteini olan amiloid öncü proteini (APP) adı verilen daha büyük bir proteinin bir parçasıdır. APP nöron büyümesi, hayatta kalma ve yaralanma sonrası onarım için kritik öneme sahiptir. Alzheimer hastalığında APP, proteoliz yoluyla enzimler tarafından daha küçük parçalara ayrılır. Bu fragmanlardan biri, senil plaklar olarak bilinen yoğun oluşumlarda nöronların dışında biriken kümeler oluşturan beta-amiloid fibrillerine yol açar.

Parkinson hastalığı ikinci en sık görülen nörodejeneratif hastalıktır. Tipik olarak bradikinezi, sertlik, istirahat titremesi ve duruş instabilitesi olarak kendini gösterir. PD'nin ham prevalans oranının 100.000'de 15 ila 100.000'de 12.500 arasında değiştiği ve hastalığın Asya ülkelerinde daha az yaygın olduğu 100.000'de 15 ila 328 arasında PD olduğu görülmüştür. Parkinson hastalığı, merkezi sinir sisteminin dejeneratif bir hastalığıdır. Orta beyindeki bir bölge olan substantia nigra'da dopamin üreten hücrelerin ölümünden kaynaklanır; hücre ölümünün nedeni bilinmemektedir. Aşağıdaki paragraf, Parkinson hastalığı makalesinin Patofizyoloji bölümünden bir alıntıdır:

Parkinson hastalığındaki beyin hücrelerinin kaybolduğu mekanizma, hasarlı hücrelerdeki ubikitine bağlı protein alfa-sinükleinin anormal birikiminden oluşabilir. Alfa-sinüklein -ubikitin kompleksi, proteazoma yönlendirilemez. Bu protein birikimi Lewy cisimcikleri adı verilen proteinli sitoplazmik inklüzyonlar oluşturur. Hastalığın patogeneziyle ilgili son araştırmalar, dopaminerjik nöronların alfa-sinüklein tarafından ölümünün, proteinleri iki büyük hücresel organel - endoplazmik retikulum (ER) ve Golgi aygıtı arasında taşıyan makinedeki bir kusurdan kaynaklandığını göstermiştir. Rab1 gibi bazı proteinler, hayvan modellerinde alfa-sinükleinin neden olduğu bu kusuru tersine çevirebilir.

Son araştırmalar, alfa-sinükleinin aksonal taşınmasının bozulmasının Lewy cisimciklerinde birikmesine yol açtığını ileri sürmektedir. Deneyler, kültürlü nöronların aksonları yoluyla hem vahşi tip hem de iki ailesel Parkinson hastalığı ile ilişkili mutant alfa-sinükleinlerin taşıma oranlarının azaldığını göstermiştir. Alfa-sinüklein tarafından oluşan membran hasarı başka bir Parkinson hastalığı mekanizması olabilir.

Bilinen başlıca risk faktörü yaştır. Α-sinüklein, lösin açısından zengin tekrar kinaz 2 (LRRK-2) ve glukoserebrosidaz (GBA) dahil duyarlılık genleri, genetik yatkınlığın bir başka önemli nedensel faktör olduğunu göstermiştir.

Huntington hastalığı, astroglioza ve orta dikenli nöronların kaybına neden olur. Beynin alanları, yapılarına ve içerdikleri nöron türlerine göre etkilenir ve kümülatif olarak hücreleri kaybettikçe boyutu küçülür. Etkilenen bölgeler esas olarak striatumda, aynı zamanda frontal ve temporal kortekslerdir. Striatumun subtalamik çekirdekleri, globus pallidusa kontrol sinyalleri gönderir, bu da hareketi başlatır ve düzenler. Subtalamik çekirdeklerden gelen zayıf sinyaller, hareketin daha az başlamasına ve modülasyonuna neden olur, bu da bozukluğun karakteristik hareketlerine, özellikle de koreye neden olur .

Amyotrofik lateral skleroz (ALS veya Lou Gehrig hastalığı), motor nöronların seçici olarak dejenerasyon için hedeflendiği bir hastalıktır. 1993 yılında, ailesel ALS'li hastaların bir alt grubunda antioksidan enzim Cu / Zn süperoksit dismutaz 1'i ( SOD1 ) kodlayan gendeki kayıp mutasyonları keşfedildi. Bu keşif, araştırmacıları SOD1 aracılı hastalıklar için mekanizmaların kilidini açmaya odakladı. Bununla birlikte, SOD1 mutant toksisitesinin altında yatan patojenik mekanizma henüz çözülmemiştir. Daha yakın zamanlarda, TDP-43 ve FUS protein agregatları hastalığın bazı vakalarında rol oynamaktadır ve 9. kromozomdaki ( C9orf72 ) bir mutasyonun sporadik ALS'nin en yaygın bilinen nedeni olduğu düşünülmektedir.

Nagai ve ark. ve Di Giorgio ve diğ., SOD1 mutasyonlarının hareket ettiği birincil hücresel alanların astrositler üzerinde bulunduğunu in vitro kanıt sağlarlar. Astrositler daha sonra motor nöronlar üzerinde toksik etkilere neden olur. Spesifik toksisite mekanizmasının hala araştırılması gerekmektedir, ancak bulgular önemlidir, çünkü nörodejenerasyonda nöron hücreleri dışındaki hücreleri içerirler.

Batten hastalığı doğumda başlayan nadir ve ölümcül resesif nörodejeneratif bir hastalıktır.

Risk faktörleri

Nörodejeneratif hastalıklar için en büyük risk faktörü yaşlanmadır . Mitokondriyal DNA mutasyonlarının yanı sıra oksidatif stres de yaşlanmaya katkıda bulunur. Bu hastalıkların çoğu geç başlangıçlıdır, yani bir kişi her hastalık için yaşlandıkça değişen bir faktör vardır. Sabit bir faktör, her hastalıkta, hastalık yaşla birlikte ilerledikçe nöronların yavaş yavaş işlevini kaybetmesidir. DNA hasar birikiminin yaşlanma ve nörodejeneratif hastalık arasında altta yatan nedensel bağlantı sağladığı öne sürülmüştür. 60 ila 78 yaş arasındaki sağlıklı insanların yaklaşık% 20-40'ı çalışma, mekansal ve epizodik bellek ve işlem hızı gibi çeşitli alanlarda bilişsel performansta fark edilebilir düşüşler yaşar.

Mekanizmalar

Birçok nörodejeneratif hastalığa, çoğu tamamen alakasız genlerde bulunan genetik mutasyonlar neden olur. Farklı hastalıkların çoğunda, mutasyona uğramış genin ortak özelliği CAG nükleotid üçlüsünün tekrarıdır. CAG, amino asit glutamin için kodlama yapar. CAG tekrarı bir poliglutamin (polyQ) yoluna neden olur . Bunu gösteren hastalıklar poliglutamin hastalıkları olarak bilinir.

Poliglutamin: Buradaki bir tekrar baskın patogeneze neden olur. Ekstra glutamin kalıntıları, düzensiz protein katlanması ve yıkım yolları, değiştirilmiş hücre altı lokalizasyonu ve diğer hücresel proteinlerle anormal etkileşimler dahil olmak üzere çeşitli yollarla toksik özellikler kazanabilir. PolyQ çalışmaları genellikle çeşitli hayvan modelleri kullanır, çünkü açıkça tanımlanmış bir tetikleyici tekrarlı genişleme vardır. Nematod (C. elegans) ve meyve sineği (Drosophila), fareler ve insan dışı primatlar modelleri kullanılarak kapsamlı araştırmalar yapılmıştır. Memeli verilerine genellikle ilaçların FDA onayı için ihtiyaç vardır, bu da araştırmanın büyük kısmının fareler kullanılarak yapıldığı anlamına gelir. Diğer hayvanlardan (öncelikle C. elegans ve Drosophila ) veri kullanmak genellikle eşdeğer memeli genini bulmanın öncüsüdür.
Dokuz kalıtsal nörodejeneratif hastalığa CAG trinükleotid ve poliQ yolunun genişlemesi neden olur. Bunun iki örneği Huntington hastalığı ve spinoserebellar ataksilerdir. Tam bir liste için Trinükleotid tekrar bozukluğu makalesinde Poliglutamin (PolyQ) Hastalıkları altındaki tabloya bakınız. Poliglutamin-tekrar hastalıkları birçok farklı nörodejeneratif bozukluğu kapsamakla birlikte, uygulanmadığı çok daha fazlası vardır. Her hastalığın arkasındaki genetik farklıdır ve genellikle bilinmemektedir.

Çeşitli nörodejeneratif hastalıklar, yanlış katlanmış proteinlerin agregasyonu ile ilişkili oldukları için proteopati olarak sınıflandırılır.

alfa-sinüklein : Parkinson hastalığı, Lewy cisimcikli demans ve çoklu sistem atrofisi gibi Lewy cisimcikleri ile karakterize edilen patolojik koşullarda çözünmez fibriller oluşturabilir. Alfa-sinüklein, Lewy vücut fibrillerinin birincil yapısal bileşenidir. Ek olarak, Abeta olmayan bileşen (NAC) olarak bilinen bir alfa-sinüklein fragmanı, Alzheimer hastalığındaki amiloid plaklarında bulunur.

tau: hiperfosforillenmiş tau proteini, Alzheimer hastalığında nörofibriler düğümlerin ana bileşenidir.

beta amiloid : Alzheimer hastalığında yaşlılık plaklarının ana bileşeni.

prion hastalıklarının ve bulaşıcı süngerimsi ensefalopatilerin ana bileşeni.

Parkinson hastalığı ve Huntington hastalığı hem geç başlangıçlıdır hem de hücre içi toksik proteinlerin birikimi ile ilişkilidir. Proteinlerin agregasyonundan kaynaklanan hastalıklar proteinopatiler olarak bilinir ve öncelikle aşağıdaki yapılardaki agregatlardan kaynaklanır:

sitozol, ör. Parkinson ve Huntington

çekirdek, ör. Spinoserebellar ataksi tip 1 (SCA1)

endoplazmik retikulum (ER), (nöroserpin inklüzyon cisimcikleri ile ailesel ensefalopatiye neden olan nöroserpin mutasyonlarında görüldüğü gibi)

hücre dışı atılmış proteinler, Alzheimer hastalığında amiloid-β

Ökaryotik hücrelerin zahmetli proteinleri veya organelleri çıkarmak için kullandıkları iki ana yol vardır:

ubikitin-proteazom: enzimlerle birlikte protein ubikitin, poliQ açılımları ve alfa-sinükleinler de dahil olmak üzere proteinopatilere neden olan birçok proteinin parçalanması için anahtardır. Araştırmalar, proteazom enzimlerinin bu düzensiz proteinleri doğru bir şekilde parçalayamayabileceğini ve muhtemelen daha toksik bir türle sonuçlanabileceğini göstermektedir. Bu, hücrelerin proteinleri parçalamak için kullandığı birincil yoldur.
Azalan proteazom aktivitesi, hücre içi protein agregatlarının oluştuğu modellerle tutarlıdır. Bu agregatların nörodejenerasyonun bir nedeni mi yoksa sonucu mu olduğu hala bilinmemektedir.

otofaji-lizozom yolakları: bir tür programlanmış hücre ölümü, bir protein agrega eğilimli olduğunda, zayıf bir proteazom substratı olduğu için uygun bir yol haline gelir. Bu iki otofaji formuna ayrılabilir : makroutofaji ve şaperon aracılı otofaji (CMA) .

makro-otofaji, açlık, belirli apoptotik yollar altında makromoleküllerin besinsel geri dönüşümü ile ilişkilidir ve yoksa, ubiklaşmış inklüzyonların oluşumuna yol açar. Nöronal olarak sınırlı makro-otofaji-gen nakavtları olan farelerde deneyler, nörodejenerasyona yol açan intranuronal agregatlar geliştirir.

şaperon aracılı otofaji defektleri de nörodejenerasyona neden olabilir. Araştırmalar, mutant proteinlerin lizozomal zar üzerindeki CMA yolu reseptörlerine bağlandığını ve bunu yaparken kendi substratlarının ve diğer substratların degradasyonunu bloke ettiğini göstermiştir.

Monomerik veya oligomerik proteinler tarafından organellerin zarlarına zarar verilmesi de bu hastalıklara katkıda bulunabilir. Alfa-sinüklein, membran eğriliğini indükleyerek membranlara zarar verebilir, ve yapay fosfolipid veziküller ile inkübe edildiğinde geniş tüp ve vesikülasyona neden olabilir. Bu lipit veziküllerinden oluşturulan tüpler, hem misel hem de iki tabakalı tüplerden oluşur. Membran eğriliğinin aşırı indüksiyonu hücreye zarar verir ve sonunda hücre ölümüne yol açar. Tübüler yapıların yanı sıra, alfa-sinüklein ayrıca apolipoproteinlere benzer lipoprotein nanoparçacıkları oluşturabilir.

Mitokondriyal disfonksiyon

Nörodejenerasyonda hücre ölümünün en yaygın şekli intrinsik mitokondriyal apoptotik yolaktır. Bu yol, mitokondriyal intermembran uzayından (IMS) sitokrom c salınımını düzenleyerek kaspaz-9 aktivasyonunu kontrol eder. Reaktif oksijen türleri (ROS), mitokondriyal solunum zinciri aktivitesinin normal yan ürünleridir. ROS konsantrasyonuna, manganez süperoksit dismutaz (SOD2) ve glutatyon peroksidaz gibi mitokondriyal antioksidanlar aracılık eder. Aşırı ROS üretimi (oksidatif stres) tüm nörodejeneratif bozuklukların merkezi bir özelliğidir. ROS oluşumuna ek olarak, mitokondri, kalsiyum homeostazı, programlanmış hücre ölümü, mitokondriyal fisyon ve füzyon, mitokondriyal membranların lipit konsantrasyonu ve mitokondriyal geçirgenlik geçişini içeren yaşam sürdürücü fonksiyonlarla da ilgilidir. Nörodejenerasyona yol açan mitokondriyal hastalığın, en azından bir düzeyde, bu fonksiyonların tümünü içermesi muhtemeldir.

Mitokondriyal disfonksiyon ve oksidatif stresin, daha iyi bilinen Alzheimer, Parkinson, Huntington ve Amyotrofik lateral skleroz hastalıklarının dördü de dahil olmak üzere nörodejeneratif hastalık patogenezinde nedensel bir rol oynadığına dair güçlü kanıtlar vardır.

Nöronlar, yüksek transkripsiyon seviyeleri, yüksek oksijen tüketimi ve zayıf antioksidan savunma ile ilişkili güçlü metabolik aktiviteleri nedeniyle oksidatif hasara karşı özellikle savunmasızdır.

Beyin tüketilen oksijenin beşte biri kadar metabolize olur ve oksidatif metabolizma tarafından üretilen reaktif oksijen türleri beyindeki önemli bir DNA hasarı kaynağıdır. Bir hücrenin DNA'sındaki hasar özellikle zararlıdır, çünkü DNA protein üretimi için bir taslaktır ve diğer moleküllerin aksine basitçe yeniden sentez ile değiştirilemez. Mitotik sonrası nöronların DNA hasarına (oksidatif lezyonlar veya belirli DNA zinciri kopmaları gibi) savunmasızlığı, onarım mekanizmalarının faaliyetlerinde kademeli bir düşüşle birlikte, DNA hasarının yaşla birikmesine ve beyin yaşlanmasına katkıda bulunabilir. ve nörodejenerasyon. DNA tek sarmal kopmaları yaygındır ve nörodejeneratif hastalık ataksi- okülomotor apraksi ile ilişkilidir. Beyindeki artmış oksidatif DNA hasarı Alzheimer hastalığı ve Parkinson hastalığı ile ilişkilidir. Arızalı DNA onarımı, Alzheimer hastalığı, amyotrofik lateral skleroz, ataksi telanjiektazi, Cockayne sendromu, Parkinson hastalığı ve kseroderma pigmentosum gibi nörodejeneratif bozukluklarla ilişkilendirilmiştir.

Aksonal şişme ve aksonal sferoidler birçok farklı nörodejeneratif hastalıkta gözlenmiştir. Bu, kusurlu aksonların sadece hastalıklı nöronlarda mevcut olmadığını, aynı zamanda organellerin birikmesi nedeniyle belirli patolojik hakaretlere neden olabileceğini düşündürmektedir. Aksonal taşıma, kinesin ve sitoplazmik dynein, mikrotübüller, yükler ve mitokondriye zarar vermek de dahil olmak üzere çeşitli mekanizmalarla bozulabilir. Aksonal taşıma ciddi şekilde bozulduğunda, Wallerian benzeri dejenerasyon olarak bilinen dejeneratif bir yol sıklıkla tetiklenir.

Programlanmış hücre ölümü, bir hücrenin hücre içi bir programın aracılık ettiği herhangi bir biçimde ölümüdür. Bu süreç Parkinson hastalığı, amytrofik lateral skleroz, Alzheimer hastalığı ve Huntington hastalığı gibi nörodejeneratif hastalıklarda aktive edilebilir. Bununla birlikte, bu aracılık yollarının yaralanma veya hastalık nedeniyle yapay olarak uyarıldığı durumlar vardır.

Apoptoz, çok hücreli organizmalarda programlanmış hücre ölümünün bir şeklidir. Programlanmış hücre ölümünün ana türlerinden biridir ve karakteristik bir hücre morfolojisi ve ölümüne yol açan bir dizi biyokimyasal olay içerir.

Dışsal apoptotik yollar: Hücre dışındaki faktörler -8 veya -10 kaspazm aktivasyonuyla sonuçlanan hücre yüzeyi ölüm reseptörlerini (örneğin Fas) aktive ettiğinde ortaya çıkar.

İçsel apoptotik yollar: Her biri kaspaz-9 aktivasyonuna yol açan sitokrom c veya endoplazmik retikulum arızalarının mitokondriyal salınımından kaynaklanır. Çekirdek ve Golgi aygıtı, hücreleri apoptotik yollardan aşağıya götürebilen hasar sensörlerine sahip diğer organellerdir.

Kaspazlar (sistein-aspartik asit proteazları) çok spesifik amino asit kalıntılarında ayrılır. İki tür kaspaz vardır: başlatıcılar ve efektörler. Başlatıcı kaspazlar, efektör kaspazların inaktif formlarını ayırır. Bu, apoptotik başlatma ile sonuçlanan diğer proteinleri parçalayan efektörleri aktive eder.

Yukarıda belirtilen nörodejeneratif hastalıklarda, Programlanmış hücre ölümü patojenik olabilir. Programlanmış hücre ölümü makinelerinde nöroprotektif hedeflerin potansiyelini belirlemek için, bu nörodejeneratif hastalıklar üzerinde yapılan deneysel modeller vardı. Bu çalışmalar, bazı bileşenlerin ekspresyonunun genetik ve farmakolojik yollarla değiştiğini göstermiştir. Programlanmış hücre ölümü moleküler bileşenlerinin ekspresyonunun gen ve antisens tedavisi ile kontrol edildiği söylenir, ancak bunun daha fazla araştırmaya ihtiyacı vardır. Farmakolojik yaklaşımlar kaspaz aktivitesi inhibitörlerini içerir ve kaspaz inhibisyonu farklı deneysel modellerde hücre ölümünü geciktirebilir.

Transglutaminaz

Transglütaminazın ana işlevi transamidasyon veya çapraz bağlama denen bir reaksiyon içinde proteinler ve peptitleri molekküller içi ve arasında izopeptit bağlar adı verilen bir tür kovalent bağ ile bağlamaktır.

İnsanlarda görülen çoğu nörodejeneratif hastalıği, proteinler ve peptitlerden oluşan anormal yapılara sahip olma özelliğini paylaşır.

Bu nörodejeneratif hastalıkların her birinin bir (veya birkaç) spesifik ana protein veya peptidi vardır. Alzheimer hastalığında bunlar amiloid-beta ve tau'dur. Parkinson hastalığında alfa-sinüklein, Huntington hastalığında ise huntingtin.

Transglutaminaz substratları : Amiloid-beta, tau, alfa-sinüklein ve avlanma, transglutaminazların in vitro veya in vivo substratları olduğu kanıtlanmıştır, yani diğer transglutaminaz substratına kovalent bağlarla bağlanabilirler . beyinde.

Transglutaminaz artırılmış ekspresyon: Bu nörodejeneratif hastalıklarda (Alzheimer hastalığı, Parkinson hastalığı ve Huntington hastalığı) transglutaminaz enziminin ekspresyonunun arttığı kanıtlanmıştır.

İzopeptit bağların varlığı: İzopeptit bağlar (sonucu transglütaminaz reaksiyonu) bu nörodejeneratif hastalıklarının özelliği olan anormal yapılarda tespit edilmiştir.

Co-lokalizasyon: Transglutaminaz aracılı izopeptit bağlarının bu anormal yapılarla co-lokalizasyonu, bu hastalıkları olan hastaların beyin otopsisinde saptanmıştır.

Nörodejenerasyon süreci iyi anlaşılmamıştır, bu nedenle nörodejenerasyon kaynaklı hastalıkların henüz tedavisi yoktur.

Etkili tedaviler arayışında ( palyatif bakımın aksine), araştırmacılar potansiyel terapötik ajanları test etmek için hayvan hastalık modelleri kullanırlar. Model organizmalar, iki ana işlevi yerine getirmek için ucuz ve nispeten hızlı bir yol sağlar: hedef tanımlama ve hedef doğrulama. Birlikte, bunlar hastalık şiddetini iyileştirmeye çalışırken spesifik terapötik stratejilerin ve ilaçların değerini gösterir. Bir örnek ilaçtır Dimebon Medivation, Inc. tarafından 2009'da bu ilaç Alzheimer hastalığında kullanılmak üzere faz III klinik çalışmalarda ve ayrıca Huntington hastalığında kullanılmak üzere faz II klinik çalışmalarda yapıldı. Mart 2010'da, klinik çalışma evresi III'ün sonuçları açıklandı; Araştırma Alzheimer hastalığı ilacı Dimebon, hafif ila orta şiddette hastalığı olan hastaların önemli BAĞLANTI çalışmasında başarısız oldu. CONCERT ile, Alzheimer hastalığında Dimebon (latrepirdine) için kalan Pfizer ve Medivation Phase III çalışması 2012'de başarısız oldu ve bu endikasyondaki gelişimi etkili bir şekilde sonlandırdı.

Protein yıkımı düzensiz proteinlerin hem sentezini hem de bozulmasını önlemede terapötik seçenekler sunar. Nörodejenerasyonda yer alan protein agregatlarının temizlenmesine yardımcı olmak için otofajinin düzenlenmesi konusunda da ilgi vardır. Bu seçeneklerin her ikisi de sadece anlamaya başladığımız çok karmaşık yollar içeriyor.

İmmünoterapinin amacı, bağışıklık sisteminin yönlerini geliştirmektir. Hem aktif hem de pasif aşılar Alzheimer hastalığı ve diğer durumlar için önerilmiştir; bununla birlikte, insanlarda güvenliği ve etkinliği kanıtlamak için daha fazla araştırma yapılmalıdır.

1. "What is Neurodegenerative Disease?". JPND Research. JPND Research. 29 Şubat 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi.

2. ^

3. ^

4. "Parkinson's Disease Mechanism Discovered," HHMI Research News 6 Mart 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. June 22, 2006.

5. ^ "Role of axonal transport in neurodegenerative diseases". Annual Review of Neuroscience. Cilt 31. 2008. ss. 151-73.

6. ^ Dale Purves (2001). Neuroscience (İngilizce). Sinauer Associates Incorporated. ISBN 978-0-87893-742-4. 18 Şubat 2009 tarihinde kaynağından arşivlendi.

7. Bernstein C, Bernstein H. (1991) Aging, Sex, and DNA Repair. pages 121-139, Academic Press, San Diego. 0120928604 978-0120928606

8. Camandola, S., & Mattson, M. P. (2017). Brain metabolism in health, aging, and neurodegeneration. The EMBO Journal, 36(11), 1474-1492.

9. ^

10. Coleman MP & Freeman MF 'Wallerian degeneration, WldS and Nmnat' Annual Review of Neuroscience 2010, 33: 245-67

11. ^

12. Sweetlove M: Phase III CONCERT Trial of Latrepirdine. Negative results. Pharm Med 2012;26(2):113-115

# data[].attributes.attachment_link.description
Nörodejenerasyon, nöronların ölümü de dahil olmak üzere nöronların ilerleyen yapı veya fonksiyon kaybıdır. Nörodejeneratif süreçlerin bir sonucu olarak amiyotrofik lateral skleroz, Parkinson hastalığı, Alzheimer hastalığı, ölümcül ailesel uykusuzluk ve Huntington hastalığı gibi birçok nörodejeneratif hastalık ortaya çıkar. Bu tür hastalıklar tedavi edilemez ve nöron hücrelerinin ilerleyici dejenerasyonu ve / veya ölümüyle sonuçlanır.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Lipid peroksidasyonu, yağların yükseltgenmesi sonucu bozulması. Yağların genel bozulma biçimi, bileşimlerindeki doymamış moleküllerin oksijenle yükseltgenmesi olup bunun sonucu aldehit, keton, hidroksi asitler, keto asitler, alkoller ve daha küçük moleküllü yağ asitleri meydana gelir. Bu çeşit bozulmaya peroksidasyon denir ve yükseltgenme ile meydana gelir. Linoleik asidin yükseltgenmesi daha az hoşa gitmeyen koku verir. Linoleik asidin yükseltgenmesinde ise pek az hoşa gitmeyen koku duyulur. Bu şekildeki yükseltgenerek bozulmayı ışık, ısı, nem ve bazı metaller katalize eder.

Doymamış asil lipidlerin peroksidasyonu

Oleik, linoleik ve linolenik asid gibi asil lipid konstituentleri bir veya daha fazla asil grubuna maliktir ve böylece kolaylıkla hidroperoksitlere oksitlenir. Onu takip eden reaksiyonlar sonucunda çok sayıda öteki bileşikler meydana gelir. Bu yüzden gıdaların normal depolandığı şartlarda doymamış yağ asidleri dayanıklı gıda konstituentleri olarak sayılamaz.

Otoksidasyon, lipoksijenazın katalizlediği ve lipid peroksidasyonu olarak adlandırılan prosesten ayrılmalıdır. Her iki oksidasyon hidroperoksidleri üretir. Fakat ikincisi yalnız enzim varlığında meydana gelir.

Lipid peroksidasyonu ile çok sayıda uçucu olan ve uçucu olmayan bileşikler meydana gelir. Uçucu olanlar özel kokulu bileşikler olduklarından doymamış asil lipidlerini az miktarda içeren gıdalarda veya az miktarda lipidlerin oksidasyona uğraması halinde de lipid peroksidasyonu derhal fark edilebilir.

Gıda aromasında meydana gelen bu değişmeler tüketiciler tarafından acımış, balık kokusu, metalik veya mukavva tadında, bayat tat şeklinde tabirlerle tanımlanır. Öte yandan belli miktarın altındaki bazı uçucu bileşikler birçok sebze- meyve ve yağ içeren gıdalarda hoş tada neden olur.

Prof. Dr. Halit Keskin; Besin Kimyası (I-II), İ.Ü. Yayınları, (İstanbul, 1987)

H.D. Belitz, W. Grosch; Food Chemistry, Springer Verlag (Berlin, Heidelberg, New York, Paris, Londra, Tokyo, 1987)

Richard A. Larson; Naturally Occuring Antioxidants, Boca Raton (Lewis Publishers, 1997)

Fereidoon Shahidi; Natural Antioxidant: Chemistry, Health Effects and Applications, Champaigh, III (AOCS Press, 1997)

Andreas M. Papas; Antioxidant STATUS, Diet, Nutrition and Health, Boca Raton (CRC Press, 1999)

Özgür Mahmure; Türev Spektrofotometrik Yöntem ile Askorbik Asit Tayini, Yıldız T. Üniv. (İstanbul, 1992)

Association of Official Analytical Chemists, sayfa:1076 (Fifteenth edition, 1990, Arlington, Virginia 22201 ABD)

# data[].attributes.attachment_link.description
Lipid peroksidasyonu, yağların yükseltgenmesi sonucu bozulması. Yağların genel bozulma biçimi, bileşimlerindeki doymamış moleküllerin oksijenle yükseltgenmesi olup bunun sonucu aldehit, keton, hidroksi asitler, keto asitler, alkoller ve daha küçük moleküllü yağ asitleri meydana gelir. Bu çeşit bozulmaya peroksidasyon denir ve yükseltgenme ile meydana gelir. Linoleik asidin yükseltgenmesi daha az hoşa gitmeyen koku verir.