# data[].attributes.body
เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนวันเกิดของผม ผมเคยเกลียดจิ้งจกในบ้านผมมากๆ มันน่ารังเกียจและผมพยายามหาทางกำจัดมันหลายวิธีแต่มันก็ไม่ยอมออกไปซักที่ แต่ว่าในวันนั้นพวกมันได้มาร่วมฉลองวันเกิดกับผมและครอบครัว ทำให้ผมได้รู้ว่าพวกมันก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย หลังจากวันนั้นผมจึงปฎิบัติกับพวกจิ้งจกดีขึ้น ผมและพวกจิ้งจกได้เป็นเพื่อนกัน พวกจิ้งจกจะตามผมไปทุกที่และคอยอยู่เป็นเพื่อนผม

# data[].attributes.body
เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า ฉันได้ยินเสียง ลูกเเมวน้อย2ตัวเเถวๆบริเวณบ้านของฉัน ฉันเลยออกไปดูข้างนอก ปรากฎว่ามันคือลูกเเมวน้อยจริงๆด้วย มันดูน่าสงสารมาก ฉันพยายามพี่จะหาเเม่ของเเมวให้ได้ เวลาได้ผ่านไปเกือบ1เดือน ก็ยังหาไม่เจอ ฉันเลยตัดสินใจขอเเม่ให้เลี่ยงดูแมวพวกนี้
ตอนเเรกๆเเม่ก็ไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไร จนเวลาผ่านไปนานมากจนตอนนี้ลูกเเมว2ตัวได้โตเเละกลายเป็นลูกๆคนโปรดของครอบครัวไปเเล้ว

# data[].attributes.body
วันหนึ่งวันสบายๆหน้าบ้านของผมบ้านที่เหมือนกับบ้านคนอื่นๆทั่วไป เลี้ยงปลาคาร์ฟไว้5ตัว พวกมันก็ว่ายน้ำอยู่ในบ่อเหมือนทุกๆวัน ในทุกๆวันพวกมันก็ได้แต่คุยกันว่าจะเป็นไปได้ไหมที่ปลาคาร์ฟอย่างเราจะไปเที่ยวไหนก็ได้โดยไม่จำเป็นต้องอยู่แต่ในน้ำ แต่พวกมันก็ได้แต่คุยกันเพราะรู้อยู่แล้วว่าถ้ามันออกไปจากน้ำพวกมันจะตาย อยู่มาคืนหนึ่งมีกบกระโดดลงไปในบ่อพวกปลาคาร์ฟตกใจมากแต่มีตัวหนึ่งตกใจจนกระโดดออกมาจากบ่อ เช้าวันต่อมาผมลงมาให้อาหารปลา พวกปลาตัวอื่นๆมารุมว่ายๆอยู่ใกล้ๆผม พวกมันโผล่หน้ามาบอกกับผมว่า เมื่อวานมีกบตัวหนึ่งกระโดดลงมาแล้วเพื่อนของมันก็กระโดดหลุดออกจากบ่อไปจากนั้นมันก็บินหายไปเลย ผมตกใจมากที่ปลาคาร์ฟจะบินได้ จากนั้นผมก็หันไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆแผ่นหนึ่ง พอเปิด
ออกดูก็พบว่าเป็นจดหมายจากปลาคาร์ฟตัวที่หายไปว่า "ฉันจะไปท่องโลกแล้วนะเมื่อวานที่ฉันหลุดออกมาจากบ่ออยู่ๆฉันบินได้" เจ้าปลาคาร์ฟตัวอื่นที่ได้ยินเรื่องนี้จึงลองทำบ้างพวกมันเก็บสัมภาระเตรียมตัวเดินทางจากนั้นพวกปลาคาร์ฟก็ได้โบยบินออกไปท่องโลกอย่างที่เคยหวังไว้

# data[].attributes.body
เช้าวันเสาร์ที่ใครๆก็ชอบ แต่มันไม่ใช่กับเค้าคนนี้เลยเพราะอะไรหน่ะหรอ ก็เพราะเค้ามีสิ่งที่ไม่ชอบไง การออกไปทำงานในวัยเพียง 10 ขวบ เป็นอะไรที่ยากรำบากเกินที่เด็กคนนึงจะรับเอาไว้ แต่เค้าไม่สามารถปฏิเสธไปได้เพราะมันคือหน้าที่ ที่จะต้องเลี้ยงดูครอบครัวและหาค่ารักษาให้คุณยาย ในเช้าวันนี้เค้าตื่นเช้า รีบอาบนำ้และออกไปทำงาน ทุกคนต่างลดค่าของเค้าเพียงเพราะเค้าอายุ10ขวบ แต่ไม่มีใครรู้ว่าเสียงของเค้าไพเราะมาก เค้าไม่อยากให้ฝห้ใครรู้เพราะคุณแม่เห็นว่าเรื่องนี้ไม่สามารถหาเงินอย่างเดียงพอได้ ในระหว่างที่เค้าทำงานกวาดเก็บร้านอาหาร เค้าได้ร้องเพลงไปด้วยเบาๆ แต่เค้าม่รู้เลยว่ากำลังมีคนแอบฟังเสียงอันไพเราะอยู่ สักพักมีคนเรียกเด็กน้อยไปพบที่ห้อง ห้องหนึ่งมีชายร่างสูงกำลังนั่งอยู่ เด็กน้องสงสัยว่าทำไมถึงเรียกเค้ามา เค้าจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย และคำตอบที่ได้ทำเอาเด็กน้อยตกใจ เพียงเพราะมันคือความฝันเล็กๆของเค้า ชายหนุ่มคนนั้นได้ติดต่อให้เด็กน้อยไปลองออดิชั่นที่ค่ายเพลงชื่อดังในวันพรุ่งนี้ เด็กน้อยตอบตกลงโดยไม่ลังเลว่าคุณแม่จะโกรธหรืไม่เพียงเพราะเค้าอยากทำตามความฝัน ในเช้าวันอาทิตย์เค้ารีบตื่นเช้าและมุ่งหน้าไปที่ค่ายเพื่อไปออดิชั่น ในระหว่สงออดิชั่นทุกคนต่างหลงใหลในเสียงร้องของเด็กเพียงอายุ10ขวบ ผลประกาศออดิชั่นเป็นไปตามที่คาดหวังไว้ แต่เค้าจะบอกคุณแม่ยังไงหล่ะ ก่อนที่เค้าจะเดินกลับบ้าน ชายหนุ่มคนเดิมได้ชวนเค้าไปที่ห้องห้องนึง เด็กน้อยตกใจอย่างมากเมื่อเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ในห้องเป็นคุณแม่ของเค้า เค้าได้ขอบคุณชายหนุ่มที่ให้โอกาสเค้าและ เดินกลับบ้านพร้อมคุณแม่

# data[].attributes.body
ณ ที่ร้านดอกไม้แห่งหนึ่งแดดอ่อนๆสอดส่องผ่านกระจกมากระทบตาเธอ เธอตื่นขึ้นมางัวเงียหลังจากเพิ่งจัดดอกไม้ในร้านเสร็จ เธอลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจ ก่อนที่จะมีเสียฝืเท้าเดินเปิดประตูเข้ามาในร้านเสียงกระดิ่งดังสนั่นทั่วร้าน เธอหันไปมอง ผู้ชายคนมีนัยน์ตาสีดำขรับและผมสีดำ มีใบหน้าคมคายหล่อเหล่า เค้าคนนั้นเดินมาหน้าเค้าเตอร์พร้อมกับส่งยิ้มหวานๆและเอ่ยเสียงอย่างนุ่มนวลว่า"วันนี้ผมอยากได้ดอกไม้ที่สื่อถึงความบริสุทธฺ์และความคิดถึง" เธอได้ตอบกลับไปว่า"ได้คะ" เธอเดินไปจัดดอกไม้และเดินกลับมาพร้อมกับดอกไม้"นี้คะ ดอกทิวลิปสีม่วงสื่อถึงความคิดถึงและดอกยิปโซสื่อถึงความบริสัทธฺ์"เค้ายิ้มพร้อมรับดอกไม้ไปไว้ในอ้อมแขน"ขอบคุณมากครับ"เค้าหันหลังและเดินออกจากร้านไปเสียงฝืเท้าค่อยๆเบาลง เธอคิดในใจ"วันนี้เค้าก็มาอีกแล้ว..." ตกดึกเธอปิดร้านเตรียมเดินทางกลับบ้านซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้านของเธอ ระหว่างทางเดินกลับนั้นเงียบสนิทและมืดมาก เธอได้ยินเสียงฝืเท้าตามหลังมาเธอรีบเร่งฝืเท้าเพื่อที่จะรีบกลับบ้านเธอรีบวิ่งกลับบ้านอย่างปลอดภัยเธอรู้สึกตกใจมากจึงรีบล็อคประตูและรีบอาบน้ำขึ้นไปนอน แต่ทว่าในความมืดนั้นมีคนๆหนึ่งยิ้มอย่างพึ่งพอใจ เช้าวันต่อมาเธอเห็นมีช่อดอกไม้มาวางไว้หน้าประตู เธอหยิบช่อดอกไม้นั้นอย่างงุนงง"นี้ดอกทิวลิปสีม่วงกับดอกยิปโซสีขาว เหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ" เธอหยิบกระดาษข้อความขึ้นมาอ่าน"ขอให้อีกวันของคุณเป็นวันที่ดี"

# data[].attributes.body
วันนี้ก็เป็นวันธรรมดาที่ผมกับเพื่อนสัตว์อีกหลายตัวอยู่ในคอก รออาหารไปวันๆ จนวันนี้ผมรู้สึกว่าทำไมอาหารมาช้ากว่าปกติ จากมุมมองผมก็รู้สึกได้ว่าสัตว์อื่นๆก็คงจะรู้ตัวแล้วเหมือนกัน ผมรอไปจนราวๆบ่าย 3 โมง จนหมาเลี้ยงของบ้านเห่าหนักมาก เหมือนเจออะไรแปลกสุดๆเกิดขึ้นในฟาร์มเรา “เจ้าของเราตายรึปล่าววะ” เป็นความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว ตามด้วยเสียงกระหึ่มดังที่เกิดขึ้นหลังฟาร์ม “ผมเตรียมจะวิ่งละนะ5555” ภาพที่ผมเห็นเป็นเครื่องใหญ่มากคล้ายๆของที่เจ้าของขับ ด้วยท่าทีที่ตกใจของสัตว์ตัวอื่นๆยิ่งทำให้ผมกลัวมากกว่าเดิม แต่ด้วยจมูกของหมาเลี้ยงผมก็รู้ตัวว่าเจ้าของเรายังอยู่ และยิ่งกว่านั้น “ขนตัวอะไรมาอีกวะเนี่ย ที่ฟาร์มเราก็จะแน่นพอแล้วนะ !” ก็แค่นั้นแหละครับเจ้าของเราเอาสัตว์ที่ดูอ้วนๆชมพูบ้างดำบ้าง บอกเลยจมูกนี่โครตใหญ่ เอามาอัดใกล้รั้วของเรา
พอตกดึกใกล้เวลานอนของผม ผมก็ได้พลางคิดว่า นี่มันวันอะไรวะเนี่ย อาหารก็ได้กินช้า สัตว์ใหม่มาทำฟาร์มแน่นขึ้น บวกกับความเหม็นของตัวพวกนั้นนะ ผมจะบ้าตาย ผมขำกับตัวเองพักหนึ่งก่อนจะหลับเข้าช่วงนิทราพร้อมกลิ่นเหม็นหึ่งจากรั้วข้างๆ

# data[].attributes.body
เมื่อตอนนั้นเป็นฤดูหนาว แล้ววันนั้นเป็นวันที่ต้องไปโรงเรียนพอดี ฉันเลยรอนั่งรถโรงเรียนเปิดเพลงฟังรอไปเรื่อยๆ จนในที่สุดรถก็มาถึง ฉันก็เดินเข้าไปนั่งข้างเพื่อนสนิทของฉันที่หลับอยู่ แล้วก็หลับตามเขาไปด้วย พอถึงโรงเรียนฉันก็เดินลงมาจากรถ มันเป็นวันที่เย็นสบายจนเกือบหนาว ลมเย็นๆที่ตีหน้าเบาๆ มันทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายมาก อากาศมันเย็นมากจนไม่ต้องเปิดแอร์เลยแหละ แต่พอถึงพักกลางวันมันก็เริ่มหนาวแล้วสิ ลมเย็นๆจากตอนแรกที่มาเบาๆสบายๆตอนนี้กลับเริ่มแรงขึ้นมา พอเรียนเสร็จ ฉันก็เดินไปที่จอดรถของโรงเรียนเพื่อที่จะนั่งกลับบ้าน ฉันก็ไปนั่งที่เดิมข้างเพื่อนสนิทของฉัน เเล้วฉันเอาเสื้อกันหนาวเขามาใส่มันเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นมากๆ อบอุ่นมากๆจนลืมความหนาวไปเลยล่ะ แล้วพวกเราก็เล่นกะน้องๆในรถจนเผลอหลับไปซะแล้ว

# data[].attributes.body
ณ ฟาร์มแห่งหนึ่ง มีครอบครัวครอบครัวหนึ่งปลุกบ้านอาศัยอยู่ด้วยกัน 5 คนมีพ่อ แม่ ลูก ปู่และย่า ในบ้านยังมีจิ้งจกอีก 3 ตัว ชื่อ a b และ c ทั้งสามเป็นเพื่อนกัน วันหนึ่งปู่กำลังจะออกไปข้างนอก a ดันไปอยู่ตรงหน้าประตูพอดี เมื่อ a เห็นปู่ก็ร้องตกใจออกมา ปู่เห็นว่าจิ้งจกร้องจึงกลับเข้าไปในบ้านทันที เพราะปู่เป็นคนที่มีความเชื่อโบราณ เมื่อ a เห็นแบบนั้นจึงไปบอก
b และ c ทุกตัวจึงเกิดความคิดที่จะรวมหัวแกล้งคนในบ้าน เมื่อใครจะออกไปไหน จิ้งจกทั้งสามก็จะไปยืนร้องอยู่หน้าประตูเสมอ และวันหนึ่งพ่อต้องไปทำธุระในเมืองจิ้งจกทั้งสามก็มาร้องหน้าประตูเช่นเคยแต่พ่อก็ไม่สนใจ เมื่อพ่อออกจากบ้านไปหนึ่งวันผ่านมาทางครอบครัวก็ได้ข่าวว่า คุณพ่อประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต

# data[].attributes.body
เรื่องมีอยู่ว่าวันหนึ่งมีไก่หลงทางมาฉันจึงเก็บมันมาเลี้ยงและตั้งชื่อมันว่า เดจาวู หลังจากนั้นไม่กี่วันมันก็ไปพาเพื่อนมาจากไหนไม่รู้ ฉันเลยเลี้ยงมันและตั้งชื่อให้ว่า หน่านิ๊ แล้ววันต่อมา พวกมันก็ไปพาเพื่อนมาอีกสองตัว ฉันสงสารเลยเลี้ยงมันอีกและตั้งชื่อให้ว่า อาเธอร์กับนาตารวย พวกมันเข้ากันได้ดี ฉันคิดว่าพวกมันน่าจะเป็นพี่น้องกัน รึป่าว แต่เหมือนฉันจะคิดผิด หลังจากนั้นไม่นานพวกมันก็เริ่มตีกันเอง เพราะต้องการแย่งนาตารวยไว้เป็นของตัวเองกัน ในความคิดฉันคือนาตารวยสวยมากหรอ เพื่อแก้ปัญหานั้นฉันจึงทำการเชือดนาตารวย แล้วไปทำเป็นอาหารให้กับ ปากาเอโร่ หมาสุดที่รักของฉันนั่นเองและเรื่องการทะเลาะของไก่ๆก็ไม่มีอีกเลย

# data[].attributes.body
เรื่องนี้พึ่งเกิดได้ไม่นาน ต้องเรียกว่าเกิดขึ้นเร็วๆนี้เลยก็ว่าได้ ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง เป็นหมู่บ้านที่มีแมวจรจัดอาศัยอยู่จำนวนมาก และมีหลากหลายสายพันธ์ุ คนในหมู่บ้านก็คอยเลี้ยงดูพวกมันกันอย่างดี แต่ในความจริงแล้วในหมู่แมวพวกนี้ไม่ใช่ว่าแมวทุกตัวจะเท่าเทียมกันเสมอไป เพราะในหมู่พวกมันก็เหมือนจะมีการแบ่งแยกชนชั้นจากสายพันธ์ุอยู่ เนื่องด้วยว่าแมวในหมู่บ้านนี้มีจำนวนมากเลยมีตั้งแต่สายพันธ์ุที่หายากหรือขายได้ราคาแพง กับแมวที่ไร้ราคาเลยทำให้แมวที่ไร้ราคาพวกนี้ไม่ค่อยมีจุดยืน เลยทำให้อาหารที่คนในหมู่บ้านให้มา ไม่เคยเหลือถึงพวกมันเพราะ พวกแมวชนชั้นสูงกินกันจนหมด พวกมันจึงทำได้แค่ต้องออกไปหาอาหารกินกันเองตามป่า และแล้วก็ถึงวันที่พวกแมวไร้ราคาทนไม่ไหว เลยลุกชึ้นสู่กับแมวชนชั้นสูง ด้วยความที่แมวชนชั้นสูงนั้นไม่เคยทำอะไรด้วยตัวเองเลย ไม่เคยสู้กันจริงๆจังๆเลยสักครั้ง เลยทำให้พวกแมวไร้ราคาที่มีประสบการณ์ความยากลำบากมามากกว่าจึงเป็นฝ่ายชนะ และสุดท้ายพวกแมวก็ทำข้อตกลงกันจนจบลงด้วยดี

# data[].attributes.body
เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อ2ปีก่อน ครอบครัวที่แสนปิดกั้นพวกสัตว์มาตลอด เพื่อนของพี่สาวของคุณได้ว่ายวานให้หล่อนนำลูกแมวตัวผอมแห้งมาเลี้ยง ซึ่งเจ้าหล่อนก็ยอมอย่างโดยดีแต่ไม่ได้ฉุกคิดเลยว่าคนในบ้านจะว่าอย่างไร คุณก็ไม่ได้มีความรู้สึกรังเกียจใดๆและอยากจะรับเลี้ยงเจ้าแมวตัวนี้ไว้ แต่พ่อของคุณไม่ ท่านเป็นคนที่เกลียดเจ้าตัวขนเข้าไส้แต่คุณดื้อรั้นจะเลี้ยงให้ได้ ด้วยความใจอ่อนก็ยอมให้ แต่ทว่าก็อยากให้มันออกไปให้เร็วที่สุด กลิ่นคาวๆของอาหารแมวในทุกๆวัน เสียงร้องเบาๆในทุกๆคืน ในสุดท้ายหาคนรับเลี้ยงได้ ความที่ยังไงก็เลี้ยงไม่ได้ถึงจะรักแต่ก็ต้องจำใจให้คนที่พร้อมกว่าไปดูแล ถึงไม่มีอีกแล้วแต่ความทรงจำลูกแมวที่เติบโตขึ้นในตะกร้าที่บ้านหลังนี้ยังคนไม่เคยเลือนหาย

# data[].attributes.body
“มันช่างน่าเบื่อจริงๆ” เสียงหุ่นยนต์ตัวน้อยได้พูดขึ้นหลังจากได้รับการชาร์จพลังงานแบตเตอรี่ เป็นอีกวันที่เจ้าหุ่นยนต์024 ต้องได้รับการทดลองกับสิ่งมีชีวิตบนโลกโดยเฉพาะกับสิ่งมีชีวิตที่มีชื่อว่า ‘ มนุษย์’ ’ เป็นเวลาหลายปีที่พวกมนุษย์ได้ทำการทดลองเจ้าหุ่นยนต์หลายรุ่นหลายแบบเพื่อความการใช้งานที่สะดวกสบายต่อกับมนุษย์และเจ้าหุ่นยนต์ “024” ก็คือรุ่นต่อไปที่ต้องได้รับการทดลองในวันมะรืนนี้ “พวกมนุษย์ไม่สงสารพวกเราบ้างหน่อยหรอ” “นั่นสิ….” 024และ025 ได้เริ่มบทสนทนากันเพราะทั้ง 2 เป็นเพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกันมาตลอดและสนิทกัน “024 แกทำใจยัง..” 025ได้ถาม024อย่างเป็นห่วง “หุ่นยนต์แบบเราไม่มีหัวใจหรอกนะ ถ้ามีป่านี้เราไม่มาอยู่ในพื้นที่แบบนี้หรอก เราแค่มีเครื่องจักรเครื่องกลที่ล้ำสมัยกว่ารุ่นอื่นๆแค่นั้นเอง ” ผ่านไป 2 วัน วันที่เจ้าหุ่นยนต์ตัวน้อย 024 ต้องได้รับการทดลอง แต่สถานการณ์มันกลับวุ่นวาย 024และ025 ได้หายตัวไปพร้อมกัน
“รีบตามหาเลยนะเว้ย!! 2 ตัวนี้สำคัญกับเทคโนโลยีบนโลกนี้มากๆ” “ทราบครับนาย” เวลาผ่านไปเป็นเดือน ธุรกิจนี้ก็ได้เจ๋งและถูกพิจารณาคดีเรื่องจากโกงราคาต่อผู้มาใช้บริการ ส่วนเจ้าหุ่นยนต์ตัวน้อย024และ025ตอนนี้ก็ยังไม่มีเบาะแสอะไร ไม่แน่ เจ้าตัวน้อยทั้ง 2 อาจโดนทิ้งโดนทำลาย ไม่ก็อาจจะไม่ใช่เจ้าหุ่นยนต์ก็ได้ อาจจะเป็นมนุษย์ที่บังคับเจ้าหุ่นยนต์ตัวน้อย 2 ตัวนี้ก็เป็นได้

# data[].attributes.body
เรื่องนี้มันเกิดขึ้นมานานแล้วแต่ก็ไม่นานมากเท่าไหร่
ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้าพร้อมกับแมวที่กำลังเดินเหยียบหน้าฉันอยู่ในตอนนั้น ซึ่งพอฉันได้สติจึงถามพ่อกับแม่ว่านี่แมวใคร แล้วพ่อก็บอกว่านั่นคือแมวของฉัน ฉันก็อึ้งไปแป้บนึงแล้วก็พึ่งรู้ตัวว่าตัวเองแพ้ขนแมว สุดท้ายฉันก็ต้องให้คนในบ้านที่ไม่แพ้ขนแมวเอาไปเลี้ยงเอง แต่ฉันรู้สึกว่าแมวตัวนั้นมีค่าขึ้นมาทันทีหลังจากที่รู้ว่าความจริงพ่อกับแม่ไม่ได้ซื้อมันมา แต่พ่อฉันถูกยืมเงินไปแล้วไม่คืนพ่อฉันจึงนำแมวของลูกหนี้กลับบ้านมา2ตัว ซึ่งหลังจากนั้นชื่อแมวจึงกลายเป็นชื่อจำนวนเงินที่ถูกยืมไปใน
ทันที สรุปพ่อฉันไม่ได้เงินคืนและต้องเสียเงินในการดูแลแมว แล้วอีกอย่างแมวตัวนี้ได้เป็นแมวตัวที่9ของบ้านเพราะว่ามันพึ่งทำปืนลั่นใส่ตัวที่8ไป1นัดซึ่งหลังจากนั้นมันเลยได้ขึ้นครองเป็นแมวตัวหลักของบ้านในทันที

# data[].attributes.body
เมื่อไม่นานมานี้ ได้มีนก จิ้งจก เเละเเมลงสาบ ได้มาคุยชุมนุมกันถึงสถานที่เเต่ละสัตว์ควรอยู่ ซึ่งเหตุที่ต้องชุมนุน เกิดจาก จิ้งจก ไปเเย่งที่นกบ้าง เเมลงสาบ ไปเเย่งที่จิ้งจกบ้าง เหล่าสัตว์จึงมีปากเสียงกัน จนนก ทนไม่ไหว ที่มัวเเต่ทะเลาะกัน จึบบอกให้ เเมลงสาบ เเละจิ้งจก เงียบ เราคุยกันดีๆ จะได้ตกลงเรื่องราวต่างๆได้ถูกเเละเรียบง่าย นกจึงเริ่มพูดเรื่องของตังเองว่าอยากเเบ่งเเต่ละสถานที่ให้เท่าเทียมกันไม่มีใครลำเส้นสถานที่ของเเต่ละตัว ทุกคนได้คิดเเล้งจึงตกลงกันว่า จะไม่มีใครลำเส้นใคร นก จึงขอที่จะอาศัยอยู่ตามกิ่งไม้ หรือตามโคลงเหล็กทั่วไป ส่วนจิ้งจกจึงอยากขออยู่ตาม กำเเพง ผนังบ้าง ส่วนเเมงสาบจึฃขออยู่ ตามซอกมุม ทั่วไป หลังจากเหล่าสัตว์ทั้งสามตัวได้คุยกันเสร็จธุระ เรียบร้อยสัตว์ก็ได้ยกไปอยู่ตามสถานที่ที่ตัวเองได้กำหนดไว้

# data[].attributes.body
animal farm บ้านฉัน
คุณเกิดมาเป็นชาวนา คุณตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า แต่ที่ที่คุณตื่นมานั้นไม่ใช่บนเตียงเเต่เป็นทุ่งหญ้า คุณเดินไปจะอาบน้ำแปลงฟัน เเต่คุณก็ต้องตกใจมากเมื่อคุณส่องกระจกหน้าก็มีหางงอกออกมาเเละมีอะไรมาคล้องคอ คุณสังเกตตัวเองเเล้วก็รู้ว่า คุณกลายเป็นหมาไปเเล้ว วันนั้นคุณโดนตีหลายที เพราะคาบของไม่ได้ ไม่ได้ข้าวกิน โดนผู้คนบ่นว่าทำไมวันนี้หมาดูขี้เกียจจัง คุณเหนื่อยมากๆจนสลบไป คุณตื่นมาอีกทีก็กลายเป็นคนเหมือนเดิม เเละคุณก็ดูเเลหมาดีขึ้น

# data[].attributes.body
ครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ฉันได้ยินเสียงลูกสุนัข ฉันจึงหาต้นตอของเสียงนั้น และได้พบกับลูกสุนัข1ตัว ฉันเฝ้ามองดูมันอยู่สักพักจนฉุดคิดได้ว่าแม่ของมันไปไหน เพราะลูกสุนัขนั้นตัวเล็กมาก ฉันไม่รีรอที่จะหานมให้ลูกสุนัข และพามันกลับมาที่บ้าน พอแม่ได้เห็นก็ตกใจเล็กน้อยที่มีลูกสุนัขตัวเล็กๆมาอยู่กลางบ้าน ฉันได้อธิบายให้แม่ฟังถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ตอนแรกเค้าก็ไม่ชอบใจเท่าไหร่ จนเวลาล่วงเลยมา2เดือน แม่ของฉันเอาใจลูกสุนัขทุกอย่าง จนตอนนี้ลูกสุนัขตัวนั้นแทบจะเป็นลูกคนโปรดไปเลยแหละ

# data[].attributes.body
หมาของผมนั้นมีประสาทสัมผัสที่ค่อนข้างดี ดังนั้นมันจึงได้รับรู้หลายอย่างที่ผมไม่รู้ มีอยู่วันหนึ่งที่ผมเห็นหมาของผมทำท่าทางเหมือนกับเจอบางสิ่งบางอย่างที่แปลกประหลาด หมาของผมเห่าบางสิ่งบางอย่างที่อยู่หน้าประตูด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน ผมสงสัยว่ามีอะไรที่แปลกประหลาดหรือเปล่าเลยลองไปดู ปรากฏว่ามันเป็นแค่แมวจรจัดที่อยู่ข้างบ้านเท่านั้นเอง ผมจึงโล่งใจแล้วไล่มันออกไป แต่หมาของผมนั้นมันกลับยังไม่หยุดเห่าแถมเห่าด้วยน้ำเสียงที่ดุดันขึ้นกว่าเดิมด้วย ผมเลยลองไปดูอีกครั้ง ในตอนแรกผมไม่เห็นอะไร แต่เมื่อลองสังเกตดีๆผมกลับเห็นพบเห็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดอยู่ไกลๆ แม้ผมจะเห็นมันไม่ชัดแต่ก็แน่ใจว่ามันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่ผมเคยเห็นมาก่อนแน่ๆ ผมจึงรีบอุ้มหมาของผมขึ้นไปบนบ้านแล้วล็อคประตูอย่างแน่นหนาทันที พอเช้าขึ้นมาผมลองไปสำรวจดูอีกครั้ง มันก็หายไปแล้ว

# data[].attributes.body
มันเข้ามาในบ้านฉันเมื่อนานมาแล้ว...ในแถบชานเมืองมีบ้านหลังหนึ่งสีชมพูอ่อนราวกับแคนดี้ ตั้งอยู่อย่างสง่าท้ามกลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจี ถึงแม้ว่าที่นั้นจะดูราวกับมีมนต์สะกดสิ่งต่างๆให้สวยงามไว้ แต่ใครจะรู้ว่าในสิ่งที่สวยงามนั้นมีสิ่งที่น่ากลัวมากจนเราไม่สามารถหยั่งรู้ ....สถานที่นั้นที่กล่าวไปข้างต้นคือบ้านของฉันเอง และแน่นอนสิ่งที่ฉันกำลังจะเล่าต่อไปนี้ก็คือความน่ากลัวของสิ่งมีชีวิตที่เป็นอันตรายที่สุดในสถานที่แห่งนี้ มันตัวสีน้ำตาลเข้มราวกับสีของเม็ดกาแฟ ตาของมันสีฟ้าราวกับอันญมณีบริสุธิ์ เล็บและอุ้งเท้าของมันมีขนาดพอๆกับมือของมนุษย์วัยที่โตเต็มที่แล้ว ขนาดลำตัวของมันในตอนแรกที่ยังไม่โตมากนักมีขนาดประมาณเท้าคนไซต์39 แต่เมื่อมันโตเต็มวัยมันกลับมีขนาดเท่าเด็กอายุ2ปี มันถือเป็นสัตว์ที่มีขนาดใหญ่มากถ้าเทียบกับสัตว์ที่อาศัยอยู่บริเวณนั้น ในตอนแรกฉันรู้สึกว่ามันน่ากลัวมากแต่พออยู่กับมันไปสักพักคุณจะรู้ได้ถึงความน่ารักของมันแต่ในตอนนี้มันได้จากฉันไปแล้วอายุขัยของมันเทียบได้ราวกับ1ปีของเรา แต่มันก็ได้จากไปโดยไม่มีอะไรติดค้างถือเป็นการลาโลกไปอย่างน่าอิจฉาเลยที่เดียว

# data[].attributes.body
เมื่อไม่นานมานี้ ในบ้านหลังหนึ่งที่เต็มไปด้วยใบไม้เเละต้นไม้ที่รกร้าง ท่ามกลางเสียงร้องของนกที่เหมือนกำลังร้องเพลงอยู่ เสียงของลูกเเมวตัวสีดำเเละเสียงเห่าของหมาที่กลบเสียงอื่นจนทำให้เเทบไม่ได้ยินเสียงอื่นเลยเเละฉันเดินเข้าบ้านหลังนั้นด้วยความมึนงงว่าสัตว์พวกนี้มาจากไหนจึงรีบวิ่งไปถามเเม่ซึ่งกำลังนั่งให้อาหารเเมว เเม่จึงบอกว่าเเม่ไปเอาสัตว์พวกนี้มาจากข้างทาง ตอนนั้นมันเลอะไปด้วยโคลนเเละลำตัวสกปรก เเม่จึงช่วยสัตว์พวกนั้นทำความสะอาดเเละจะเลี้ยงไว้เพราะมันน่ารักดีเเละเเล้วก็มีเสียงผู้ชายคนนึงที่เดินมาจากข้างบ้านตะโกนเรียกชื่ออะไรสักอย่างอย่างดัง ผู้ชายคนนั่นเป็นเพื่อนข้างบ้านที่พึ่งย้ายมาหนึ่งอาทิตย์เเละเขาก็เดินมาถามฉันว่าเห็นลูกเเมวตัวสีดำๆๆกับลูกหมาตัวสีนํ้าตาลลายขาวของเขาไหมมันหายไปสามวันเเล้ว ฉันจึงตอบกลับไปว่าไม่ เเต่พอนึกดูอีกทีมันเหมือนกับสัตว์ที่อยู่ในบ้านตอนนี้เลย ฉันจึงเดินไปหยิบเเมวเเละหมามาให้ผู้ชายคนนั่นดู ปรากฏว่าสัตว์เหล่านั้นเป็นของพวกเขาเเม่จึงยื่นสัตว์พวกนั้นให้ด้วยความเสียใจที่อยากเลี้ยง หลังจากนั้นเเม่จึงไปนั่งเล่นกับหมาเเมวพวกนั้นทุกวัน

# data[].attributes.body
เรื่องได้เกิดขึ้นเมื่อนานมาเเล้ว ในบ้านหลังหนึ่ง มีบ่อนํ้าที่เป็นที่อยู่อาศัยของเหล่าปลา พวกปลากําลังประชุมกัน เพราะมีเรื่องใหญ่ ลูกของพวกมันได้โดนดูดเข้าไปในเครื่องกรองนํ้า พวกมันไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงเลยได้เเต่เป็นห่วงลูกๆ เย็นวันนั้นมีชายชราคนหนึ่งไปนั่งเเถวบ่อปลานั้น เหล่าปลาเลยช่วยกันตะโกนเรียกชายชรา ชายชราได้ยินเเละสงสัยว่าเป็นเสียงใคร เลยหันมาเจอเหล่าปลาที่กําลังตะโกนขอความช่วยเหลือ เหล่าปลาได้เล่าเหตุการณ์ให้ชายชราฟัง ชายชราตกลงช่วยเเละได้ช่วยเหล่าลูกปลาได้สําเร็จ เพื่อกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์เเบบนั้นอีก ชายชราได้เอาตะข่ายไปปิดเพื่อกันลูกปลาไม่ให้โดนดูด เเละเหล่าปลาก็ใช้ชีวิตอยู่มีความสุข

# data[].attributes.body
เมื่อครั้งนั้นไม่นานนับแรมปี ได้มีสัตว์ตระกูล ม.ม้า มี หมู หมา แมว ม้า หมี มารวมตัวกันโดยมิได้นัดหมาย สัตว์ทุกตัวได้ตกลงกันเรื่อง พื้นที่ของตัวเองที่เมื่อครั้งปู่ย่าของสัตว์พวกนั้นได้เคยแบ่งกันไว้ แต่มีหมีกับหมูที่คิดคดจะทรยศเพื่อนพ้องโดยการไปแย่งลูกจากแมวและหมา แต่ม้ายากที่จะจับได้เพราะหมูและหมีไม่มีแรงที่จะวิ่งตามม้าทัน จึงวางแผนที่จะแย่งชิงลูกม้ามาด้วยการดักจับที่ปลายทุ่ง เมื่อถึงคราวลงมือจริงลูกม้าตัวนั้นไปปลายทุ่งที่เป็นชายแดนติดกับถิ่นของสัตว์ตระกูล ส.เสือ ในตอนนั้นมี เสือและสิงโตกำลังเดินล่าเหยื่อได้ไปเจอลูกม้าตัวนั้น หมูและหมีที่ดักอยู่คิดได้ว่าไม่ควรคิดคดทรศเพื่อนตัวเอง จึงรีบเข้าไปช่วยม้าตัวนั้น หัวหน้าม้าจึงซาบซึ้งในบุญคุณนั้น จึงยอมแบ่งพื้นที่ที่ของม้าให้ครึ่งนึงแต่หมีและหมูกลับไม่รับ เพราะว่าไม่อยากเปลี่ยนแปลงสิ่งที่บรรพบุรุษเคยตกลงและช่วยกันสร้างมันขึ้นมา สัตว์ทุกตัวก็อยู่อย่างมีความสุขจนมถึงรุ่นลูกหลานเหลนโหลน

# data[].attributes.body
"นี่ๆเธอเห็นรึป่าว" นกฟ้าถาม นกแดงไม่เห็นจึงคิดในใจว่าเห็นอะไรมันวะ จึงจะถามกลับว่าเห็นอะไร? แต่ยังไม่ทันพูดจบ นกแดงก็เหลือบไปเห็น ว่ามีเด็กผู้หญิงคนเดิมอุ้มหมีตัวใหม่เข้าไปในห้องของเธออีกแล้ว จึงหลุดอุทานออกมาว่า "เห้ย!! นั่นมันตัวที่เท่าไหร่แล้ว หมีตัวเก่านางจะปลอดภัยดีไหม" นกฟ้าแสดงท่าทีตกใจแล้วพูดว่า "จริงด้วย! เราจะไปช่วยหมีพวกนั้นกันดีไหม!!" นกแดงหาวแล้วจึงตอบกลับว่า "ไม่ล่ะ ง่วงอ่ะ ไปนอนละ" นกฟ้างง แต่ก็ยอมกลับไปนอนด้วยกัน
(ถ้าเวลาเยอะกว่านี้ หนูจะแต่งตั้งแต่เปิดประตูเข้าบ้านไปช่วยหมีเลยค่ะ55555555555)

# data[].attributes.body
เรื่องมันเกิดเมื่อวานนี้ ข้างบ้านหลังนี้มีลุงคนหนึ่งอาศัยอยู่กับหมาตัวหนึ่งมาเป็นเวลา 7 ปีหมาตัวนั้นจะคอยไล่สัตว์ต่างๆที่มาขี้,มาบุกรุก,มาส่งเสียงเห่าหน้าบ้านลุง
หมาตัวนั้นทำหน้าที่ได้ดีมาตลอด 7 ปี เเต่มาวันหนึ่งคุณลุงได้เจอสิ่งที่เขากลัวที่สุด นั้นก็คือ...!!! เเมลงสาบ!!!😱😱😱  มันอยู่บนเตียงของเขาลุงตกใจจนไปช็อคเลยหัวใจวายตายไปในที่สุด  เพื่อนบ้านทุกคนต่างดีใจเพราะตลอด 7 ปีที่ผ่านมาลุงได้เเต่สร้างความเสียหายเเก่เด็กๆในหมู่บ้านไว้มาก เช่น เเค่เด็กวิ่งผ่านหน้าบ้านลุง หมาของลุงก็จะมากัด มาเห่าไล่ ตักเตือนคุณลุงเเล้วก็ไม่ฟัง เพื่อนบ้านจึงคิดว่า กรรมตามสนองเเล้วล่ะ555  หมาที่โกรธเเละเครียดเเค้นเป็นอย่างมากจึงจะไปตามล่าเเมลงสาบตัวนั่น คืนหนึ่งมันได้เจอเเมลงสาบตัวนั้นอยู่ที่กลางถนน มันได้จ้องหน้ากันเหมือนกำลังดวนปืนกันอยู่ จิตสังหารของเจ้าหมานั่นมีสูงมาก ในขณะที่เจ้าหมากำลังกระโดดเข้าไปใส่นั้น เเมลงสาบได้ใช้อาวุธลับของมันก็คือ!! การ กลางปีกออก เจ้าหมาช็อคหยุดนิ่ง เพราะความกลัว เเล้วก็มีรถขับมาชนเจ้าหมาตายในที่สุด🤣🤣🤣

# data[].attributes.body
เรื่องเล่า สัตว์ในบ้านของฉัน

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่ง ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า ฉันได้ยินเสียงสัตว์กำลังประชุมกันอยู่ว่าจะไปเที่ยวที่ไหน หมาจิ้งจอกบอกว่าอยากไป ขั้วโลกเหนือ
ช้างอยากไปสวนสนุก ทั้งสองก็เลยถามฉันว่าจะไป ขั้วโลกเหนือ หรือ สวนสนุก ฉันตอบว่าอยากไป อวกาศ ฉันเลยนั่งยานอวกาศ กับ ช้างและจิ้งจอก

# data[].attributes.body
มันเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วแต่ก็ไม่นานเกินไปที่จะนึกถึง  บ้านหลังหนึ่งที่รายล้อมด้วยท้องทุ่ง  ท่ามกลางความเงียบแต่ก็ไม่เงียบจนไร้เสียง  แมวสองตัวที่ตกลูกรวมกันได้ 9 ตัว พวกมันส่งเสียงร้อง เสียงที่ว่าไม่ได้ดังมาก แต่มันก็ดังเหลือเกินในโสตประสาทของเจ้าตูบทั้ง 3  พวกมันเดินกันให้ว่อนเพื่อตามหาต้นตอของเสียง โชคดีที่ลูกแมวเหล่านั้นอยู่ในอ้อมกอดอุ่น ๆ ของแม่แมวบนที่นอนในบ้าน มันจึงรอดมาได้   และตัวเลขเหล่านี้ก็สร้างเรื่องที่ยิ่งใหญ่ในบ้านหลังน้อย  เมื่อหญิงสาววัยกลางคนเห็นลูกแมว  "93" เธอพูดขึ้น  งวดนี้93 แมว 9  หมา 3 มันมาแน่  ผมได้แต่ฟังด้วยใบหน้าที่รับรู้แต่ไม่เคยเข้าใจสิ่งเหล่านี้เลยในความคิด  และแล้ววันที่ 16 เวลา 16.00 น. ก็มาถึง  ผมถามว่าเธอว่างวดนี้ถูกมั้ย  เธอด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมพลังว่า "ถูก"  ผมยินดีกับเธอ  "ถูกกิน" เธอกล่าวทิ้งท้าย.

# data[].attributes.headline
ชื่อเล่น เลขที่

# data[].attributes.subject
ชื่อเล่น เลขที่

# data[].attributes.body
พิมพ์เรื่องเล่า