# data[].attributes.body
ในบ้านร้างแห่งนี้ที่มีชื่อเสียงไปในทางด้านลบต่างๆนาๆ สำหรับคนภายนอกแล้วคงเป็นสถานที่ที่น่ากลัว แต่ก็เหมาะที่จะเล่นอะไรแผลงๆอย่างการล่าท้าผี แต่ใครจะรู้ว่ามันคือสวรรค์ของเหล่าแมวจรจัดทั้งหลาย เพราะพวกมันสามารถทำอะไรก็ได้ในสถานที่แห่งนี้ ไม่ว่าจะนอน จะลากซากศพหนูที่ตายแล้วเข้ามาขย้ำเล่น หรือจะถ่ายหนักเบาส่วนไหนของบ้านก็ได้ ไม่มีใครว่า และหัวโจกของกลุ่มแมวนี้ก็คือ"บาบู"แมวเพศผู้ที่มีขนสีขาวราวกับหิมะและที่นัยตาฟ้าเหมือนกับมหาสมุทร มันเป็นแมวที่สมองไว และมีไหวพริบดีสุดๆ มันค่อยกลั้นแกล้งมนุษย์ที่พยายามเข้ามาล่าท้าผีในสถานที่แห่งนี้ และมันทำให้ความอยากรู้อยากเห็นของเด็กผู้ชายคนหนึ่งอย่างผมถูกกระตุ้นอย่างมาก ใช่แล้วครับ ตอนนี้ผมอยู่ในบ้านหลังนั้นแล้ว ผมเป็นคนหนึ่งที่เรียกได้ว่าเกลียดแมวเขาใส้เลย มันชอบค่อยสร้างปัญหามาให้ผมอยู่ตลอด มันเลยทำให้ผมอยากพิสูจน์ว่าแมวจะไปฉลาดกว่าคนได้ยังไง? "เหมียว~"เสียงแมวร้องดังก้องไปทั่วห้อง"ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก"เสียงหัวใจของผมดังเหมือนจะระเบิดออกมา ผมยอมรับเลยว่าผมกลัวมากตอนนี้ ผมเดินหน้าเข้าไปต่อจนพบกับแมวตัวหนึ่งมีขนสีขาวปุ๋ยเหมือนก้อนเมฆและมีนัยตาสีฟ้า ผมถึงกับตาค้าง มันเป็นอะไรที่ไม่คาดฝันเลยสำหรับในบ้านร้างๆแบบนี้ที่จะมีแมวจรจัดที่ดูสะอาดขนาดนั้น มันค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆผมและเหมือนมันจะกำลังพิจารณาผมอยู่ ผมได้แต่ยืนแข็งทื่อเป็นก้อนหินพลางมองดูมันด้วยหางตา "มันจะใช่บาบูที่เราตามหารึป่าวนะ?" ความคิดสงสัยของผมผุดขึ้น ผมค่อยๆยืนมือไปพลางจะอุ้ม "พรึ่บ!!" มันกางเล็บออกแล้วกระโจนเข้าหาผมอย่างจัง ผมถึงกับสะดุ้งและถอยหนี สายตาที่มันมองผมเหมือนกับเสือที่เห็นเหยื่ออยู่ตรงหน้า ผมจึงค่อยๆใช้มือไปเกาคางมันเบาๆ ปฎิกริยาตอบกับมันน่าเหลือเชื่อมากครับ มันไม่ได้ปัดมือผมออกแต่อย่างใด แต่กลับมีแววตาที่ค่อยอ่อนโยนลงและเคลิ้นตาม
"ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะต้องมาทำอะไรแบบนี้"ผมพลางคิดในใจ ใครจะไปคิดว่าคนที่เกลียดแมวเข้าใส้อย่างผมจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ล่ะจริงมั้ย? ระหว่างนั้นผมจึงพยายามยี่ตามองมันให้ชัดๆด้วยความที่ตอนนี้มันมืดมาก ตอนนี้ก็น่าจะเป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าๆได้แล้ว "มันคล้ายกับที่เขาเล่ามากจริงๆ จะใช่ไหมนะ?"ผมพึมพำเบาๆ และเหลือบไปเห็นแผลเป็นที่แขนของมัน ผมหยุดชะงักมือที่เกาคางบาบูและไปจับแผลที่แขนมาดูแทน ในตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรเลยและวิ่งอุ้มพาบาบูกลับบ้าน เมื่อถึงบ้านผมวางบาบูลงเบาๆที่โซฟา และรีบไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่อยู่ในตู้มาทำแผลให้บาบู ผมยอมรับเลยว่าแวปแรกที่เห็นแผลนั้น ผมเป็นห่วงบาบูมากจริงๆ ทั้งที่เราพึ่งเจอกันครั้งแรก แต่ก็แอบแปลกนะครับถึงแม้พึ่งเจอกันครั้งแรกแต่บาบูกับไม่มีอาการที่จะกลัวผมสักนิด ผมขอถอนคำพูด แมวมันฉลาดจริงๆ มันรู้ว่าควรเข้าหายังไง มันรู้ว่าเรารู้สึกอะไร มันฉลาดกว่าคนจริงๆแหละครับ บาบูมันเหมือนกับแมวตัวหนึ่งที่ผมเคยเลี้ยงตอนเด็กๆ มันชอบมากวนผมบ่อยๆเวลาทำการบ้าน บอกตรงๆผมรำคาญมันมาก มันชอบมายุ่งทุกเรื่องอยู่ตลอดเวลา แต่ตอนนี้มันคงเป็นแค่ความทรงจำดีๆภายใต้ความทรงจำแย่ๆอันหนึ่งของผม ก็นั้นแหละครับ"มีเขาค่อยกวนอยู่ตลอด ดีกว่าเขาหายไปตลอดกาล"ผมไม่อยากที่จะทำผิดอีกรอบต่อการเพิกเฉยเรื่องเล็กๆเหล่านี้ หวังว่าคุณจะมีวันที่ดีกว่าและไม่ทำผิดซ้ำแบบผมนะครับ:)

# data[].attributes.body
มันก็ผ่านมานานเเล้วสินะที่พวกเราโดนจับมาขังในนี้ ในนี้นี่มันน่าเบื่อจังเลยทำไมเราถึงได้มามาติดอยู่ในที่เเห่งนี้กันนะ

คงต้องลองนึกย้อนไปเเล้วล่ะเกือบจะลืมที่ที่เคยอยู่ซะเเล้วสิ

ทำไมเราถึงโดนจับกันนะ…

พวกเราคือปลาเเพะ ทุกวันพวกว่ายน้ำอยู่ที่ก้นทะเลสาปกับฝูง

เพื่อหาสัตว์เล็กกินเป็นอาหาร เเต่วันหนึ่งก็มีสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวชนิดหนึ่งพบเเหล่งที่อยู่ของพวกเราพวกมันตัวสูงใหญ่น่ากลัวยิ่งกว่าปลายักษ์ในที่เเห่งนี้หลายเท่าเมื่อพวกมันเจอทะเลสาปนี้

พวกมันก็มากันหลายคนมากขึ้น พวกปลาให้ญ่เริ่มค่อยๆถูกพวกมันจับไปจนหมดจนเหลือ

เเต่ปลาเล็กเเบบพวกเรา พวกเราคิดว่ามนุษย์จะออกไปจากทะเลสาปนี้เเล้วในเมื่อพวกมันได้จับปลาใหญ่ไปทั้งหมด เเต่พวกมันก็ยังไม่หยุดพวกมันได้ค่อยๆเก็บพืชที่ขึ้นอยู่ก้นทะเลสาปออกไป

หลังจากนั้นเเค่ไม่นาน พวกมันก็ยกกันมาเหมือนกองทักเเละใช้เเห พยายามลากพวกเราขึ้นมาจากในน้ำจนในที่สุดพวกเราเกือบทั้งหมดก็ถูกพวกมันจับตัวใส่ถังสีดำ หลังจากนั้นพวกมันก็เอาถังนี้ขึ้นไปบนยานพาหนะของพวกมันเเละวางยาสลบพวกเรา เมื่อยานพาหนะของพวกมันหยุดลงพวกมันก็ปลุกให้พวกเราตื่นเเละก็เทเราใส่ถุง หลังจากนั้นพวกเราก็ต้องขึ้นยานพาหนะของพวกมันซึ่งมีปีกเหมือนของพวกนก เป็นเวลาที่นานมากสุดท้ายพวกเราก็ถูกส่งออกมาโดยมีมนุษย์ผู้ชายคนหนึ่งออกมารอรับถุงที่ข้างในมีพวกเราอยู่ มนุษย์คนนั้นเอาพวกเรากลับไปที่ร้านของเขาเเละเทเราลงในพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ หลังจากนั้นก็มีพวกมนุษย์มาพาพวกเราไปทีละ1-2ตัว วันหนึ่งก็มีมนุษย์คนหนึ่งมาพาฉันกับเพื่อนไปที่บ้านเเละเทฉันใส่ไว้ในตู้สี่เหลี่ยม เเละฉันก็อยู่ในตู้เดิมนี้มาตลอด

# data[].attributes.body
ณ สถานที่รกล้างแห่งหนึ่ง มีตุ๊กแกอยู่ตัวหนึ่งมันต้องการหาสิ่งที่ทำนายไว้ในฝันมันจึงคิดที่จะออกเดินทาง “ฉันจะไปหามันให้ได้เลย” 2วันหลังจากนั้นระหว่างที่มันเดินทางมันได้ไปเจอกับสิ่งมหัศจรรย์ 1 สิ่ง “มันคืออะไรกันนะ ราวกับเทพเจ้ากำลังร้องไห้ ฉันว่าควรไปหาที่อาศัย” มันจังเขาไปในการขอ
เด็กหญิงคนหนึ่ง เมื่อเธอได้เห็นรูปร่างอันน่ากลัวของมัน ทำให้เธอกรี๊ดลั่น “กรี๊ดดดดดด ออกไปเดี๋ยวนี้นะ! เจ้าตุ๊กแกน่าเกลียด” เมื่อตุ๊กแกได้ยินอย่างนั้นมันจึงพูดกลับมาว่า “นี้ถ้าฉันน่าเกลียดเธอก็ไม่ต้องมามองฉันสิ” หลังจากสิ่งมหัศจรรย์ได้หายไปนั้นมันก็ออกจากบ้านหลังนี้ด้วยความเศร้า มันได้ไปเจอกับสิ่งก่อสร้างของมนุษย์ นั้นก็คือ ห้างสรรพสินค้า “ว้าววว น่าสนใจจริง” มันจึงเข้าไปดูในระหว่างที่มันเข้าไปดูมันได้เจอกับสิ่งที่ทำนายไว้ในฝัน นั้นก็คือ….
To be continued 👻

# data[].attributes.body
นี่คือคือเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนเป็นเรื่องที่เกียวกับตัวเินตัวทองที่อยู่ใต้บ้านมันได้อกกหากินในตอนกลางคืนมันได้ไปเจอกับหนูประมาณ4-5ตัวที่ตัวเงินตัวทองได้เล็งเอาไว้พอพวกหได้เห็นแววตาของตัวเงินตัวทองก็ได้รีบพูดขอชีวิตให้ตัวเงินตัวทองไปกินสิ่งอื่นแต่ตัวเงินตัวทองก็พูดกลับไปว่าแล้วฉันไปกินอะไรหล่ะพวกหนูเลยคุยกันซักพักแล้ว็ตอบกลับไว่ากินปลาสิ ตัวเงินตัวทองเลยตอบคืนกลับไปว่าตอนกลางคืนมันจับปลามากินอยากพวกหนูเลยหมดหนทางแล้วีบวิ่งหนีแต่ตัวเงินตัวทองก็ยังคงวิ่งตามไปติดๆแล้วค่อยๆงับกินทีละตัวจนหลือตัวสุดท้ายแล้วตัวเงินตัวทองก็เลิกวิ่งไล่และกลับไป

# data[].attributes.body
ณ บ้านหลังเล็กในประเทศแห่งหนึ่งทุกๆเช้าฉันจะถูกเจ้าพวกมนุษย์อุ้มออกจากกรงเพื่อไปอยู่อีกห้องนึง ห้องนั้นอากาศเย็นมาก เจ้าพวกมนุษย์ชอบวางฉันลงบนโซฟาในห้อง ฉันมักจะนอนหลับอยู่เสมอเวลาอยู่ในห้องนั้น แต่ไม่เคยหลับได้นานเลย เพราะชอบมีพวกมนุษย์มายุ่งกับฉันชอบมากอดฉัน มาแกล้งฉัน ฉันรำคาญมาก เลยจะกัดคนพวกนั้นแต่ก็ไม่เคยกัดโดนเลย เจ้ามนุษย์ชอบเอาขนมมาล่อฉัน ขนมพวกนั้นอร่อยมาก ทุกครั้งเวลาฉันกิน พวกมนุษย์ก็จะมาลูบมากวนฉัน แต่ฉันก็ไม่สนใจหรอก เพราะตอนนี้ฉันสนใจขนมที่อยู่ตรงหน้าฉันมากกว่า หลังจากกินหมดฉันมักจะนอนต่ออยู่เสมอแต่ทุกครั้งเจ้าพวกมนุษย์ก็จะมายุ่งกับฉัน ฉันรำคาญมาก ฉันเลยมักจะลงไปหลบอยู่ใต้โซฟา และพวกมนุษย์ก็มักจะอุ้มฉันกลับขึ้นมาเสมอ ทุกเย็นพวกมนุษย์จะอุ้มฉันกลับกรง ในตอนกลับฉันมักจะเจอหมาสีขาวดำตัวใหญ่อยู่ในบ้าน มันทั้งน่ากลัวและน่าเกลียดไปพร้อมกัน มันมักจะวิ่งตามฉัน แต่ทุกครั้งมันก็จะโดนเจ้ามนุษย์ที่อุ้มฉันดุอยู่เสมอ ฉันสะใจมาก หลังจากนั้นพวกมนุษย์ก็จะจับฉันใส่กรงและเดินจากไป นี่แหละชีวิตแมวบ้าน ไม่มีอิสระ ชีวิตวนลูปอยู่เสมอ ฉันชักจะเบื่อชีวิตแบบนี้แล้วสิ

# data[].attributes.body
ในวันที่พายุฝนโหมกระหน่ำได้มีแม่แมวตัวหนึ่งหอบลูกทั้งสามตัวไว้บนหลัง ‘ลิลลี่ ไลล่า และลูค’ นั่นคือชื่อของลูกแมวทั้งสามตัวของเธอ ทั้งสี่ตัวนั้นเปียกโชกไปด้วยน้ำฝน แม่แมวหรือลินด์ซีย์นั้นพยายามหาที่ร่มให้ลูกๆของเธอ ด้วยการเดินทางท่ามกลางสายฝนทำให้เธออ่อนแรงอย่างมาก ด้วยความพยายาม ในที่สุดลินด์ซีย์ก็ได้เจอบ้านหลังหนึ่ง เธอพาลูกๆเข้าไปหลบฝนด้านในบ้านอย่างอิดโรย แต่หารู้ไม่ว่าที่หน้าบ้านนั้นมีป้ายเขียนว่า ‘No animals allowed,if found they will never see world again’ เน้นด้วยปากกาสีแดง ไม่นานเจ้าของบ้านหรือนายแบรโรวก็กลับมา และได้พบกับแม่แมวที่นอนหมดแรงอยู่กลางบ้าน นายแบรโรวนั้นเกลียดสัตว์เป็นอย่างมาก เขาไม่รีรอรีบหยิบมีดมาและฆ่าแม่แมวอย่างเลือดเย็น “เหอะ คราวหน้าอย่าได้เข้ามาเยี่ยงกรายในบ้านของข้าอีก” นายแบรโรวกล่าวด้วยความสะใจและเตะศพของลินด์ซีย์ทิ้ง ทว่าลูกๆทั้งสามตัวนั้นกลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยว่าแม่ของตนได้สิ้นใจไปแล้ว แต่ภาพน่าสะอิดสะเอียนของแม่แมวที่ถูกฆ่ากลับอยู่ในสายตาของจิ้งจกนามลูเซียสตั้งแต่ต้น จิ้งจกนั้นสงสารลูกแมวทั้งสามเป็นอย่างมากจึงรีบไต่กำแพงไปรอบบ้านเพื่อหาลูกแมวทั้งสาม และพบว่าเจ้าสามตัวนั้นกำลังเล่นกันอยู่ในห้องนอนของนายแบรโรวอย่างร่าเริง จิ้งจกลูเซียสผู้ที่ทุกคนมองว่าน่าเกลียด ขยะแขยง และไม่เคยได้รับความเคารพจากสัตว์อื่น ได้ยื่นมือเข้าช่วยลูกแมวสามตัวนั้นหนีออกมาจากบ้านของนายแบนโรวได้อย่างปลอดภัย และเลี้ยงเจ้าลูกแมวสามตัวนั้นตลอดมา โดยเล่ากับลูกแมวทั้งสามว่า “แม่ของพวกเจ้านั้นได้เสียสละมามากแล้ว บัดนี้เธอได้ไปสบายแล้ว พวกเจ้าจงเติบโตอย่างมีคุณภาพ” เมื่อนั้นลูกแมวนั้นไม่เข้าใจในสิ่งที่จิ้งจกพูดและยังรอคอยแม่ของพวกมัน สองปีผ่านมา ทั้งหมดได้เข้าใจความหมายของทุกอย่างและรับรู้ว่าโลกนั้นอันตรายเพียงใด ลิลลี่ ไลล่า และลูค ยังรอคอยวันที่จะเอาคืนมนุษย์และหวนคืนความยุติธรรมให้กับเหล่าสรรพสัตว์ทั้งปวงที่ถูกเข่นฆ่าและ ทารุณอย่างโหดร้าย

# data[].attributes.body
ทุกๆเช้าเมื่อฉันตื่นขึ้นมาฉันลงไปเปิดประตูกรงนกทั้งสองกรง นกบินออกมาจากกรงแล้วจากนั้นก็บินเข้าไปหาแม่ที่ทำกับข้าวในครัว พวกนกมักจะชอบออกกำลังกายกับแม่ในตอนเช้า จากนั้นแม่ก็จะพาไปกินข้าวในตอนนั้นทุกคนที่เล่นกับพวกมันมีความสุขมากๆ แต่ในตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้วพวกนกไม่ได้รับการปล่อยออกจากกรงเป็นเวลานานแต่ยังได้รับการดูแลอย่างดีอยู่ พวกมัน รู้สึกเครียดเป็นอย่างมาก ฉันกับแม่เองก็อยากจะปล่อยพวกมันแต่ปล่อยไม่ได้เนื่องจากมีคนไม่สบายหลายคนในบ้าน คนในบ้านจึงห่วงว่านกจะติดโรคด้วยจึงให้อยู่ในกรงไปก่อน

# data[].attributes.body
Meow family
เป็นเรื่องที่ผ่านมานานเเล้ว สัวต์น้อยที่น่ารักของฉันนั้นก็คือน้อง เมี๊ยวว น่ารักที่สุด >-< ตอนเเรกฉันมี 2 ตัวชื่อ Princess เป็นพันธุ์เปอร์เซีย ขนสีขาว ฟู อีกตัวชื่อSuzy เเต่ตอนนี้ Gone เเล้ว โดนหมากัด มันทำให้ฉันเสียใจมาก รู้สึกผิดที่ไม่ค่อยดูเเลดีๆเพราะตอนนั้นฉันรีบไปเรียน ครั้งสุดท้ายที่เห็นก็ตอนที่อยู่ตรงสวน ฉันอยากจะสัมผัส กอด พาไปเที่นว เเต่ฉันก็ไม่ได้ทำอย่างจริงจังเพราะฉันไม่ว่างฉันเรียนตลอดทั้งวันเดินทางบ่อยด้วย เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ทำมันทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างมาก ทั้งความรู้สึก ทั้งความคิด มันทำให้ฉันรู้ว่าทุกสิ่งไม่มีอะไรเเน่นอนสิ่งที่ตัวเราทำได้คือ give going เดินหน้าต่อไปเเละเป็นบทเรียนในชีวิตของตัวเองstoryของคนอื่นที่เลี้ยงสัตว์ก็คงต้องมีเรื่องพวกนี้เกิดขึ้น พวกมันทั้งอยู่ใกล้เรา ทั้งผูกพันธ์ ทั้งเป็นเพื่อนที่อยู่ร่วมกันมันทำให้เกิดเป็นความรักความห่วงใย  ต่อมาหลังจาก Suzy จากไปฉันก็ได้มีสมาชิกครอบครัวใหม่อีก 1 ตัว นั่นคือเเมวสก็อตติช หูพับ หน้ากลม ชื่อsindy หลังจากฉันมี sindy ฉันก็อยู่เล่นกับsindy ตลอดตอนนอนฉันก็นอนกับ sindy ที่รถ Ahaha มันเป็นช่วงเวลาที่อุ่นใจมากเลยละ ฉันอยากให้เเมวฉันพูดได้บางจัง 2 ปี ผ่านไป ต่อมาก็มีลูกเพิ่มอีก 3 ตัว ทั้ง 3 ตัวยังไม่มีชื่อ จริงๆเเล้วก็มีชื่อนะตามอารมณ์ของฉัน haha เช่น ขนมฟู cupcake ชีส candy hahahah นั่นเเหละ เเมวฉันคงสับสนว่าฉันชื่ออะไรกันเเน่? เกรซลิน ทำไมเธอต้องเรียกพวกเราเเบบนี้? เเต่กว่าฉันจะมีเเมวทั้ง 5 ตัว ฉันต้องผ่านอะไรมาบ้าง ฉันต้องทำใบสัญญา ฟังไม่ผิดหรอก ใช่ ใบสัญญา อะไรจะขนาดนั้น คุณเเม่คะฉันสัญญากับเเม่ว่าจะดูเเลให้ดี ฉันต้องทำงานบ้าน ทำสวนทั้งที่มีคนทำสวนอยู่เเล้วก็ใช้ฉันจนหนักเลยยยยย ต้องไม่เชื่อเเน่ มันเป็นใบสัญญาทาส ชัดๆ เปล่าๆไม่ได้บ่นนะ อิอิ ก็ต้องทำงานเเลกอะนะ นั่นเเหละคือเรื่องราวของ เมี๊ยว familyของฉัน บายยยย

# data[].attributes.body
บ้านหลังหนึ่งมีหมาแก่ตัวหนึ่งที่มนุษย์มักเรียกเขาว่าลุงอ้วน ลุงอ้วนเป็นหมาที่ชอบอยู่ตัวคนเดียว และไม่ถูกกับแมวเป็นอย่างมาก เขามักเห่าใส่พวกแมวอยู่บ่อยครั้ง แต่เมื่อไม่นานมานี้เพื่อนบ้านต่างลือกันว่าเจ้านายของลุงอ้วนพึ่งพาน้องใหม่เข้าบ้านซึ่งนั่นเป็นเรื่องจริง พวกเขาเรียกน้องใหม่ว่า เด็กน้อย หลังจากเด็กน้อยย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้เจ้านายก็ไม่ค่อยสนใจลุงอ้วนเหมือนเมื่อก่อน ส่วนเด็กน้อยหน่ะหรอ รายนั้นหนะติดลุงอ้วนสุดๆเลยหละไม่ว่าลุงอ้วนจะเดินไปทางไหนเจ้านั่นก็จะเดินตามไปตลอดแต่ก็อย่างที่ฉันพูด ลุงอ้วนชอบอยู่คนเดียว เขาจึงไม่ค่อยชอบหน้าเด็กน้อยอะไรนั่นเท่าไหร่เพราะเขารำคาญแถมยังไม่ชอบใจที่เด็กน้อยแย่งความรักจากเจ้านายของเขาไปหมด วันนึงลุงอ้วนจึงจัดแผนการที่จะให้เด็กน้อยไปจัดการเจ้าพวกแมวน่ารำคาญแทนเขาโดยบอกว่าถ้าเด็กน้อยจัดการพวกมันได้เขาจะยอมรับเจ้าเด็กน้อยเป็นน้องชายฝั่งเด็กน้อยที่ได้ยินเช่นนั้นเขาก็ดีใจเป็นอย่างมากเพราะที่ผ่านมาลุงอ้วนมักมีท่าทีรำคาญเขาและชอบไล่เขาอยู่บ่อยครั้ง เขาอยากให้ลุงอ้วนยอมรับเขา บ่ายวันนั้นเด็กน้อยบุกไปถึงที่อยู่ของพวกแมว พวกมันอยู่กันเยอะ เด็กน้อยสู้ไม่ได้ เขาตะโกนเรียกชื่อลุงอ้วนอย่างสุดเสียง  แต่ก็มีวี่แววของลุงอ้วนเลย สุดท้ายแล้วเขาสู้ไม่ไหว ถูกทิ้งอยู่ตัวเดียว สติเขาเริ่มจางหายไป ฉันที่เฝ้ามองทุกอย่างมาตั้งแต่ต้นไม่สามารถทำอะไรได้จึงบินจากไป

# data[].attributes.body
ในสวนของบ้านหลังหนึ่ง มีผู้อยู่อาศัย 3 ฝั่ง มีนก กิ่งกา เเละกะรอก ทั้ง 3 ฝั่งต่างเกลี่ยดกัน เเต่เมื่อวันหนึ่งมีสัตว์จากนอกสวนมา คือเเมว แมวตัวใหญ่กว่านก กิ่งกา เเละกะรอกทำให้แมวสามารถทำร้ายทับ3ฝั่งเเล้วให้เป็นผู้รับใช้ พ่านมาหลายเดือนเเล้วเเมวก็ยังอยู่ในสวนทั้ง3ฝั่งจึงประชุมกันว่าจะจัดการกับเเมวอย่างไร นก บอกว่าให้บินหนีเมื่อเจอเเมว เเต่กิ้งก่ากับกะรอก บินไม่เป็น กิ้งก่า บอกว่าให้เปลี่ยนสีพลางตัวเมื่อเจอเเมว เเต่นกกับกะรอกสีสันสวยงามพลางตัวไม่ได้ กะรอกบอก ให้วิ่งหนีเมื่อเจอเเมว เเต่ขาของนกกับกิ่งกาไม่เเข็งเเรงพอ ต่างฝั่งจึงลองใช้วิถีของตัวเองไปก่อน อีกเดือนพ่านมาวิธีรับเมือกับเเทวไม่ค่อยได้ผล เเล้วนกได้ยินว่าจะมีเเมวมาอีก ทั้ง 3ฝั่งจึงไปหาผู้พิทักษ์สวน คน ด้วยความใจดีของคน คนจึงคับไล้เเมวเเล้วส่วนก็กลับมาสมดุล ทั้ง3ฝั่งจึงเป็นเพื่อนกัน จบ

# data[].attributes.body
ในทุกๆเช้า ฉันจะถูกเจ้ามนุษย์ปลุกมาเพื่อหวีขน สั่งให้ นั่ง ขอมือ เพื่อจะได้กินข้าว ทุกวัน ฉันมักไปขอขนมจากพวกมนุษย์ บางครั้งก็รู้สึกรำคาญ เพราะกว่าจะได้กิน ก็เหนื่อยซะก่อน ในเวลาว่างๆฉันก็จะไปนอนเล่น ดูวิว แต่มักมีเจ้ามนุษย์มากวนอยู่เสมอ ก็จะงับไปสักทีแต่ช่วงนี้แปลกไป เจ้ามนุษย์ไม่มาเล่นกับฉันเลย ฉันได้แค่นอนรอ คิดแค่เจ้ามนุษย์อาจจะเหนื่อยก็ได้ แต่ก็ยังไม่มาเล่นด้วย สุดท้ายก็ต้องไปอ้อนเจ้ามนุษย์ให้มาเล่นด้วย

# data[].attributes.body
“สวัสดีคับ ผมชื่อกาแฟและเป็นหมาที่ตายไปแล้ว ใช่คับตายไปเลย” มันมองเจ้าของมันจากบนฟ้าด้วยสีหน้าที่ยิ้มกริ่ม “เมื่อ 6ปีก่อนผมโดนหมาใหญ่แถวบ้านกัด ผมยังจำเด็กหญิงวัย 8 ขวบที่มองผมในตอนนั้นได้เป็นอย่างดี” หมาตัวนั้นเริ่มนำ้ตาคลอก่อนจะเล่าตอนว่า”เด็กที่ร้องไห้ราวกับเด็ก3ขวบ ใช่ครับนั้นเจ้านายของผมเอง” หมาตัวนั้นยกยิ้มขึ้น และมองหน้าเจ้านายที่ตอนนี้อายุ14ปี ทั้งๆที่รู้ว่าเจ้านายมองไม่เห็นมันเลย
“ผมกับเจ้านายโตมาด้วยกันเลยครับทำกิจกรรมหลายอย่าง แน่นอนอยู่แล้วถ้าเห็นหมาที่โตมาด้วยกันตายต่อหน้า ด้วยอายุแค่นั้นมันก็เหมือนอะไรหายไปใช่ไหม”หมาน้อยอธิบายเรื่องราวในอดีตและมองเจ้านายที่เข้มแข็งกว่าเก่าพร้อมกับกระต่ายของเธอ “ถึงตอนนี้ผมก็ดีใจมากนะครับที่เจ้านายของผมทำใจเรื่องผมได้ ผมจะอยู่กับเด็กน้อยที่ผลรู้จักแบบนี้ต่อไป และผมเชื่อว่าเจ้านายยังจำผมได้และคิดว่าผมจะอยู่กับเธอตลอดไป” หมาพูดจบ จู่ๆเจ้านายมันได้พูดขึ้นว่า”ฉันก็ดีใจนะ ที่นายก็ยังไม่ลืมฉันเจ้าเพื่อนยาก”

# data[].attributes.body
คร่อก ฟี้…กระดูก ตื่น!(เจ้าหมาตัวน้อยสะดุ้งตื่น!)

หวัดดีฮัฟผมชื่อ กระดูก ฮ่ะ แหนะไม่ต้องสงสัยหรอกว่าทำไมชื่อนี้ ก็พี่ไอซ์ไงฮ่ะ ตั้งให้ผม! ตอนนั้นผมยังเด็กไม่เห็นรู้เรื่องอะไรไรเลย! ผมมีน้องสาวชื่อเวลตี้ ชื่อนิต่างกับผมมาก! อันนั้นแม่เป็นคนตั้ง พูดแล้วงอนชะมัด!  (หมาน้อยตัวนึงกำลังแนะนำตัวให้ เฟม ฟัง)

เจ้ากระตูกเป็นหมาตัวอ้วนกลมมาก หน้าตาน่ารักสุดๆ

// เฟม เป็นคนพูด ตอนนี้เจ้าหมาตัวน้อยได้ถูกไล่ออกมานอกระเบียงโดยมีแค่น้ำกับอาหารให้เพื่อเป็นการลงโทษเพราะไปกัดกางเกงแสนโปรดของ การัน  16:00 เจ้ากระดูกเจอกระรอกตัวนึงมีสีขาวทั้งตัว เดินมาตามสายไฟหมู่บ้าน กระดูกทักทาย แต่ทันใดนั้นกระรอกก็ขโมยอาหาร (หมา) ไป! กระดูเห่าสุดชีวิต แต่ กระรอกรีบวิ่งหนีไป 17:00 กระรอดตัวนั้นกลับมาใหม่หวังที่จะขโมยอีกทันใดนั้นกระดูกรู้ตัว เลยจับกระรอกไว้ทัน และ จะกัดกระรอก แต่กระดูกเป็นหมาที่ดีเลยสงสาร เลย สั่งสอนกระรอก หลังจากนั้นกระดูกกับกระรอก(นิรนาม) ก็เป็นเพื่อนกัน! กระรอกจะมาเล่นกับกระดูกทุกเช้าตั้งแต่ 9-12 โมง ที่ระเบียง จนเฟมจำได้เลยตั้งชื่อให้มันว่า”ไอเผือก”

# data[].attributes.body
เย็นวันหนึ่งหลังจากที่คุณเลิกเรียนเสร็จแล้วคุณได้ลงมาพักสายตาที่ใต้ถุนบ้านลมเบาๆยามเย็นกับแสงอุ่นๆตอนเย็นทำให้คุณรู้สึกผ่อนคลายแต่จู่ๆคุณก็ได้ยินเสียง"เมียว เมียว"คุณได้ก้มหน้าลงไปดูคุณผบว่ามีแมวตัวเรียวผอมๆอยู่ด้านหน้าของคุณมันเข้ามาคลอเคลียเอาตัวมาถูไถ่อย่างกับว่ารู้จักกันด้วยความเอ็นดูและเห็นว่ามันหน่าจะหิวคุณได้เข้าไปในห้องครัวคลุกคลู้ยหาของที่แมวสามารถกินได้ในขณะเดียวกันเองเจ้าแมวก็นั้งอย่างใจจดใจจ่ออยู่หลังจากค้นหามานานคุณก็ผมว่าคุณมีแค่ทูน่ากระปองคุณเปิดฝาอย่างประนีดประนอมแล้ววางอย่างเบาๆและอ่อนโยนที่สุดให้กับเจ้าแมว พอกินเสร็จแล้วเจ้าแมวก็เดินหนีอย่างไม่ใยดีทำเป็นว่าเรารู้จักกันด้วยหรอ  วันต่อมาเจ้าแมวก็กลับมาอย่างเช่นเคยแต่คราวนี้มันพาลูกแมว4ตัวมาด้วย "โถ่จะบ้าตาย"
คูณพูดขึ้นมาอย่างลอยๆ

# data[].attributes.body
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อกลางเดือนที่แล้ว ช่วงที่น้ำฝนหยดโปรยปรายจากท้องฟ้ากระทบลงบนผืนหญ้าอย่างหนักหน่วง ลูกแมวตัวหนึ่งหลบซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้สีเขียวในระหว่างที่ฝนตกโปรยปราย “แมวมันกลัวน้ำนะพ่อ ใครๆก็รู้” เสียงเจื้อยแจ้วออกมาจากบ้านหลังเล็ก “แต่พ่อไม่อนุญาต” เสียงใหญ่ทุ้มดังออกมาจากบ้าน แต่ดูเหมือนหนูน้อยจะไม่สนใจ เธอเดินออกมาหน้าบ้านและอุ้มลูกแมวเข้าไปทางหลังบ้านทันที “ไม่ต้องกลัวนะ” หนูน้อยพูดพร้อมเอาแก้มของเธอถูไปกับขนของลูกแมว ขนของมันมีสีขาวแซมด้วยสีเทา ตาสีฟ้าเป็นประกายและมีอุ้งเท้าสีชมพูอ่อนขนาดน่ารัก เธอมองดูมันด้วยแววตาที่เป็นประกาย แต่ไม่นานพ่อของเธอก็เริ่มส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายขึ้นอีกครั้งจนลูกแมวกระโจนออกจากอ้อมกอดของเธอและหนีไป หนูน้อยวิ่งตามลูกแมวไปด้วยแววตาตื่นตระหนกแต่พ่อของเธอกลับวิ่งมาจับแขนและห้ามเธอไว้ ตอนนี้ลูกแมวตาสีฟ้าเป็นประกายที่เหมือนกันกับเธอได้หายลับไปแล้ว แววตาของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจ น้ำใสๆเอ่อล้นอยู่เต็มดวงตา ไหลลงมาตามแก้มสีชมพูอย่างไม่ขาดสาย “หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะ” หนูน้อยพูดด้วยเสียงสั่นคลอนและแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง

# data[].attributes.body
มีอยู่วันหนึ่ง เมื่อไม่นาน กระต่าย2ตัว ได้เกิดขึ้นมาบนโลก ตัวนึงสีส้ม ตัวนึงสีเทา มาอยู่ในบ้านของผม สาเหตุที่ผมรับมันมาเพราะว่า อยากเลี้ยงมัน ตั้งแต่มีมันมาชีวิตผทก็เปลี่ยนไป เพราะว่าต้องมีเรื่องให้รับผิดชอบมากขึ้น มีวันนึ่ง ขณะที่ผมกำลังนอนอยู่ผมก็ได้ยินเสียงมาจากข้างล่างผมเลยลงไปดู ปรากฏว่าผมเห็นพวกมันเปลี่ยนไป ตาสีแดง ดูเกรี้ยวกราด ก้าวร้าว อย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันจ้องที่ผม มันน่ากลัวมากผมเลยรีบขึ้นไปนอน วันต่อมา มันก็ดูปกติดี ผมก็คิดว่ามันน่าจะเป็นความฝัน  ผมเลยเล่าให้พ่อกันแม่ฟัง พอถึงตอนกลางคืนทุกคนขึ้นนอนแล้ว ผมจะดูมันต่ออีกสักหน่อย แล้วมันก็เป็นแบบเมื่อคืนก่อนจริงๆด้วย ผมเลยจัดการเอาผ้ามาคลุมกรง วันผมเลยเอามันไปหาหมอดู หมอบอกไม่เป็นไรเลย ผมก็เลยคิดว่า มันต้องมีอะไรแน่ๆ คืนต่อมามันก็เป็นหนักกว่าเดิม มันพังกรงได้ แล้วพยายามขู่ผม ผมเลยหยิบมีดแล้วจัดการฆ่ามัน ด้วยความระแวงและเสียใจที่ทำอย่างงั้น

ปล。ขอโทษกระต่ายที่บ้านด้วย แต่งเล่นๆเฉยๆ

# data[].attributes.body
มีอยู่วันนึงได้มีเจ้าเป็ดตัวนึงกำเนิดขึ้นมา
มันเป็นเป็ดที่มีความเชื่องและน่ารักมากทุกๆคนรักมันและเลี้ยงดูมันจนโตและเล่นกับมันทุกวัน    แต่วันนึงเจ้าเป็ดได้เปลี่ยนไป ไม่เชื่องและไม่เข้าใกล้คนและตื่นกลัวอยู่ตลอด   ทุกคนจึงสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าเป็ดจึงพยายามหาสาเหตุ  แต่ทำอย่างไรก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร จึงพามันไปโรงพยาบาลสัตว์เพื่อตรวจเช็คร่างกายและหาความผิดปกติ
แต่คุณหมอก็ไม่ได้พบความผิดปกติสุดท้ายก็ได้นำกลับมาที่บ้าน เจ้าเป็ดก็ไม่เชื่องยิ่งกว่าเดิมทุกคนก็เลยปล่อยให้มันอยู่คนเดียว
วันถัดไปจึงพบว่าเจ้าเป็ดนั้นออกไข่มาเป็นทองคำและกลับมาเชื่องเหมือนเดิม
ทุกคนก็เลยทราบว่าเป็นเพราะมันหงุดหงิดไข่ไม่ออกละรำคาญที่มนุษย์มายุ่งวุ่นวาย
หลังจากนั้นทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติและมีความสุข
ส่วนเจ้าเป็นก็ออกไข่ให้ทุกวันเป็นทองคำ
ทุกคนจึงเลี้ยงดูมันอย่างดี
จบ...

# data[].attributes.body
ณ บ้านเเเห่งหนึ่งที่อยู่ในประเทศเล็กๆทางตะวันออกเฉียงใต้ มีเเสงจากดวงอาทิตย์ยามเช้าตรู่เข้ามาผ่านผ้าม่านสีเหลืองขุ่น เสียงนกข้างนอกตัวบ้านดังระงม มีเด็กชายที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนุ่มฟูขนาดใหญ่ เสียงนาฬิกาดังออกมากจากโทรศัพท์พกพา เด็กชายที่นอนอยู่ยื่นมืออกมาปิดเสียง เขาเริ่มลุกขึ้นออกจากเตียงด้วยความงัวเงีย พร้อมกับเปิดโทรศัพท์ เขาได้เริ่มเปิดเเอพลิเคชั่นที่เอาไว้สื่อสารขึ้นมา เขาได้ทำการเริ่มเอานิ้วของเขาสะบัดลงอย่างช้าๆ ทันใดนั้นเขาพบกับสิ่งที่ทำให้เขาต้องตกใจ เขาพบกับเเมวตัวหนึ่งอยู่เต็มเเอพพลิเคชั่นสื่อสารพร้อมกับข้อความระบุชื่อประเทศของตนเองที่ขึ้นติดท็อปอันดับโลก เขาได้สลัดความง่วงทิ้งจากนั้น เขาได้บ่นงืมงำกับตัวเองสักพักใหญ่ก่อนที่จะปิดโทรศัพท์เเล้วไปล้างหน้า เสียงนำ้กระทบที่ล้างหน้าดังอย่างต่อเนื่องหลังจากที่เขาได้เสร็จกิจ เขาก็ต้องตกใจอีกครั้ง เขาเจอสัตว์ขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้าประตูห้องน้ำ สัตว์ตัวนั้นคล้ายกิ้งก่าตัวใหญ่มีลวดลาย มีสีขากำลังวิ่งไปวิ่งมาอขู่ที่หน้าประตูห้องน้ำ ต่อจากนั้นเด็กชายก็ได้ตะโกนอย่างสุดเสียงว่า ........

# data[].attributes.body
เจ้าแมวตื่นขึ้นมา มองห้องที่มืดมิดและว่างเปล่าผ่านหน้าจอทีวี

เจ้าของเรือนขนนุ่มหนาสีขาวขยับตัวบิดไล่ความเมื่อยล้าในตัวออกเล็กน้อย มันลืมดวงตาสีดำมืดสนิททั้งดวง ซึ่งดูน่ากลัวเพราะมันไร้ซึ่งแววตาหรือแสงสะท้อน แววตานั้นสบมาที่ฉัน ทว่ามิอาจรู้ความหมายของมัน

เจ้าแมวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สี่ขานั้นเดินเข้ามาใกล้หน้าจอเรื่อยๆ จนจมูกเล็กๆสีชมพูระเรื่อของมันชนเข้ากับหน้าจอ มันสูดดมเล็กน้อยราวจะพิจารณาว่าสิ่งตรงหน้าคืออะไร เจ้าสัตว์น่ารักสี่ขากระพริบตาปริบๆ สักพักก็เริ่มง่วง มันล้มตัวนอนอยู่ตรงนั้น แล้วไม่ช้านานก็หลับไป

เป็นภาพที่อีกาอย่างฉันเห็นผ่านทางหน้าจอของสิ่งที่เรียกว่าทีวี ซึ่งมนุษย์คนหนึ่งเปิดทิ้งเอาไว้

แต่ตอนนี้ จิตวิญญาณของเธอคนนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่

แววตาว่างเปล่า ร่างที่จิตใจบอบช้ำทิ้งตัวแน่นิ่งบนเชือกที่ห้อยโตงเตง ที่แขนมีรอยฟกช้ำทั่วไปหมด

ปากเอาแต่พร่ำว่าขอโทษ แต่สุดท้ายก็ยังทำ โดยไม่ไตร่ตรองสักนิดว่าอะไรจะตามมา หรือต้องเสียอะไรไปบ้าง ซึ่งมันไม่มีทางหวนคืนมาอีก

สัตว์ที่มีจิตสำนึกก็คงเป็นแบบนี้ทุกตัว ทำอะไรอย่างไร้ซึ่งเหตุผล แม้แต่เจ้าเหมียวตัวนั้นก็คงนึกสมเพชอยู่ในใจเหมือนกัน

ฉันมองลอดทะลุผ่านหน้าต่างที่มีรอยร้าว ภาพในแววตาของฉันสะท้อนให้เห็นเหล่าอีกาที่บินผ่านหน้าต่าง เสียงดังกากานั่นเป็นราวกับสัญญาณเพื่อเชิญชวนให้ฉันออกไปโบยบินสู่ท้องฟ้ายามสนธยา

ฉันเลิกสนใจร่างที่ห้อยโตงเตงไร้ชีวิต ขยับปีกเล็กน้อย ก่อนจะกางปีกบินออกไป

พร้อมกับเจ้าเหมียวบนหน้าจอ ที่ดับหายไปเช่นกัน

# data[].attributes.body
ณ ฟามหมาที่เต็มไปด้วยลูกหมาน่ารักน่าชัง มีลูกหมาในคอกนึงดันเกิดมามีความผิดปกติ ทำให้ออกมาสีไม่สวยเหมือนเพื่อนๆ จึงไม่มีใครอยากรับเลี้ยง แต่ลูกหมาก็ยังพยายามที่จะฝึกทริคต่างๆเพื่อให้มีคนรับไปเลี้ยง แต่ทุกครั้งที่เจ้า
ลูกหมาทำตามคำสั่งได้ก็ไม่มีใครชื่นชม ทุกคนมัวแต่ชื่นชมลูกหมาตัวอื่นๆที่หน้าตาน่ารักที่พอที่จะทำตามคำสั่งได้ ทั้งที่พวกนั้นทำได้ไม่ถึงครึ่งของเจ้าลูกหมาตัวนี้ เพียงเพราะเจ้าลูกหมามีสีที่ประหลาด และลายที่ไม่สวย ทำให้ไม่มีใครชื่นชม ทั้งๆที่เจ้าลูกหมาพยายามอย่างหนัก วันเวลาผ่านไป เพื่อนๆในคอกก็ถูกรับเลี้ยงไปจนหมด วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เจ้าลูกหมาจะได้มีโอกาสถูกรับเลี้ยง ในวันนี้เด็กหญิงคนนึงที่อายุไม่มาก เดินมาเจอเจ้าลูกหมา แล้วร้องตกใจ เพราะเธอชอบลายและสีที่แปลกตาของเจ้าลูกหมามาก เธอจึงขอพ่อแม่ว่าอยากได้ตัวนี้ พ่อแม่ไม่ค่อยเห็นด้วยเพราะ ดูยังไงพวกเขาก็ว่ามันไม่น่ารัก ไม่สวยเหมือนตัวอื่น แต่เจ้าลูกหมาก็โชว์ทริคต่างๆที่เรียนมาให้ดู พวกเขาจึงเริ่มประทับใจ ถึงแม้พวกเขาจะไม่ชอบลายของมัน แต่ลูกสาวของพวกเขาชอบมันเอาซะมากๆจึงเลือกที่จะรับเลี้ยงเจ้าลูกหมา เจ้าลูกหมาดีใจและสัญญากับตัวเองว่าจะเป็นเด็กดี

# data[].attributes.body
เหล่ามดพากันขนอาหารจากจานของมนุษย์ไปที่รังของมันมดที่อยู่ในจานโดนมนุษย์คนนั้นฆ่าตายหมดซึ่งเป็นแบบนี้ทุกวันทำให้มนุษย์เบื่อที่ต้องมาฆ่ามด มนุษย์คนนั้นได้ไปซื้อชิลด์ท้อกซ์ กำจัดมด ขนาด 300 มล. ของใช้ในครัวเรือน ของใช้เบ็ดเตล็ด ผลิตภัณฑ์กำจัดยุง มด แมลงสาบและหนู ราคาพิเศษ 65.00 บาท สิ่งที่มนุษย์คนนั้นซื้อมาทำให้เขาสามารถไล่มดออกจากบ้านไปได้

# data[].attributes.body
นี้คือเรื่องราวของจิ่งจกที่ต่อสู้กันเพื่อความอยู่รอดในบ้านที่ทุกสัตว์แย่งชิงกันจิ้งจกตัวนึงชื่อ "กาอะจก" ได้รวบรวมกองทับจิ้งจกได้ 10000 ตัวไปต่อสู้กับ "มาดะจก" เพื่อถวงความเป็นธรรมให้กับคนที่ตายไปจาการที่โดนมาดะจกฆ่าหรือต้องตายจาการหิวตายเพราะการที่มาดะจกเอางบไปทำการรบหมดนี้คือ "สงครามจิ้งจก" 10000 ต่อ 1 นั้นเป็นสิ่งที่คิดกาอะจกคิดเอาไว้แต่ว่ามาดะจกได้เตรียมพร้อมเอาไว้แล้วเลยได้ฝึกจิ้งจกเอาไว้เหมือนกันหรือก็คือกองทับ "จิ้งจกโคลน" สิ่งมีจำนวนจิ้งจกถึง 20000 ตัว ในวันที่ 7 เดือน 7 พระอาทิตย์อยู่ตรงกรางระหว่างสองฝ่ายเมื่อเวลาเที่ยงตรงทั้งสองฝ่ายได้เริ่มเข้าจู่โจมแต่ทว่าได้มี 7 มังกรโผล่มาตรงกลางและมังกรทั้ง 7 นั้นพูดขึ้นว่า "เจ้าพวกจิ้งจกพวกแก่หยุดซะเถอะที่นี้นะเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของมังกรไม่ใช้ที่ๆพวกแกจะมาเอไว้สู้กัน" พอพูดจบมังกรก็ได้พ่นไฟใส่เหล่าจิ้งจกแล้วจากนั้นการตรุมบอลก็ได้เริ่มขึ้นทั้งสามฝ่ายสู้กันยาวนานถึง 3 วันกองทับของทั้งสามฝ่ายเหลือน้อยลงทุกทีแต่ว่ากาอะจกๆด้พูดขึ้นว่า "ฉันจะให้มันจบที่นี้แหละ" แล้วได้ร่ายคาถา "Fairy sphere" ในการจบสงครามนี้ทุกคนในสงครามตายหมดมีแค่ผมเท่านั้นที่เหลือรอดเพราะว่าคุณกาอะจกได้ปกป้องผมไว้คุณกาอะจกได้บอกกับผมไว้ว่า "นายนะก็เป็นได้นะฮีโร่นะ" หลังจ่กนั้นผมก็ได้สัญญากับตัวเองไว้ว่าจะป้องปกป้องทุกคนไว้ให้ได้

# data[].attributes.body
อยู่มาวันหนึ่งตอนกลางดึก มีเสียงตัวอะไรไม่รู้ร้องดังมากทั้งคืน พอตื่นขึ้นมาเเล้วลองเดินไปที่ได้ยินเสียงตอนเช้าก็เจอหมาที่โดนทำร้ายมาเป็นเเผลที่่หลังเหมือนโดนฟันมา พอวันนึ่งมันหายมันก็มีกลุ่มหมาเเละมาไล่คนที่จักรยานหรือเดินเเถวนั้น มันได้เป็นหัวหน้ากลุ่ม หลังจากที่มีประชุมหมามันใช้บาดเเผลมันเเสดงว่ามันสมควรเป็นผู้นำ มันได้เป็นผู้นำมันได้พาพวกๆมันมาไล่คนบริเวณที่มันอยู่ จนกระทั่งวันหนึ่งมันได้หายตัวไปไม่มีใครรู้ว่ามันหายไปไหนกลุ่มหมาเลยมีผู้นำตัวใหม่ เเต่มาวันหนึ่งมันกลับมาพร้อมกับการทวงบรรลัง เเละ มันก็ทำได้มันได้เป็นผู้นำเหมือนเดิม มันเล่าว่ามันได้หายไปเพราะมันโดนจับตัวไปเเต่มันสู้ไม่ถ้อยจนมันกลับมาได้

# data[].attributes.body
เรื่องเล่า "Animal Farm ของฉัน"
ช่วงนี้ช่างน่ารำคาญเสียจริง ดูเหมือนว่าเจ้ามนุษย์คนนั้นอยู่บ้านบ่อยมาก หรือจริงๆ แล้วอยู่ทุกวันเลยก็ว่าได้ เพราะฉันมักจะเห็นนางออกมาดูต้นไม้อยู่บ่อยๆ หรือบางครั้งก็เห็นเดินไปเดินมาอยู่ในบ้าน อ้อ แล้วก็ชอบออกมารับของที่มีรถใหญ่น้อยมาส่งอยู่เป็นประจำ นี่นางทำงานรับของหรืออย่างไรนี่ แรกที่มาจ๊ะเอ๋กันตอนที่ฉันกำลังไต่ต้นมะม่วงอยู่ ฉันก็ตกใจอยู่พอควร นางช่างไม่รู้จักมารยาทเอาเสียเลย กระรอกอย่างฉันกำลังหาจับแมลงตามเปลือกไม้บนต้นมะม่วงอย่างสบายใจ นางก็โผล่มาให้ตกใจอยู่เรื่อย
ตอนนี้ฉันคิดว่า ฉันจะไม่ยอมกับความทะเล่อทะล่าของนางอีกแล้ว วันนี้ฉันเลยลองสู้ดูบ้าง ฉันเกาะต้นไม้นิ่งๆ เมื่อนางเดินผ่านมา พอนางเงยหน้าขึ้นมาเห็นฉัน นางก็ผงะ แต่ฉันไม่ได้ตกใจแต่อย่างใด กลับนิ่งอยู่อ่างนั้น แถมจ้องหน้านางกลับอีกด้วย คราวนี้นางดูประหลาดใจเป็นอย่างมาก แล้วก็ค่อยๆ หันหน้าเดินกลับเข้าบ้านไป เออ น่าจะได้ผลแฮะ นางคงจะได้เรียนรู้อะไรบ้าง และไม่มารบกวนฉันบ่อยๆ อีก
อันที่จริงเคล็ดลับการสู้แบบนี้ฉันได้มาจากพี่แมวโชนที่เป็นแมวจรผ่านมาแถวนี้อยู่เป็นครั้งคราว คราวหน้าถ้าเจอพี่แมวแกอีก จะเล่าให้แกฟัง

# data[].attributes.body
ในช่วงบ่ายเเก่ๆของปลายเดือนตุลาคมในปี 2018 รถ toyota สีเทาจอดที่หน้าบ้าน เสียงลูกสุนัขเห่าดังออกมาจากรถ สุนัขเเละเเมวในละเเวกบ้านก็ลุกเเละหูกางเหมือนได้ยินเสียงที่เเปลกไปจากทุกวัน เสียงประตูเปิดดังขึ้นสุนัขตัวน้อยๆสีครีมพันธุ์ labrador วิ่งลงมาเเละกระโจนใส่ผมอย่างเเรง มันดม วิ่ง เเละฉี่ เดินเข้าเเละออกจากบ้านวนรอบบ้านเเละทำอย่างเดิมอยู่สักพัก สปากกี้ เสียงของผมเรียกชื่อของมัน มันวิ่งมาเเละพุ่งเข้าหาผม ผมอุ้มันขึ้น ตาที่เป็นประกายสีน้ำตาลซึ่งเหมือนกับสีตาของผม ผมรู้ว่าเราจะต้องเป็นเพื่อนที่ดีเเละเราจะสนิทกันมากเเน่ๆ ผมกอดเเละจุ๊บสปากกี้ด้วยความดีใจ เราเล่นบอลกันจนถึงอาทิตย์ตกดิน ผมเดินเข้าบ้านสปากกี้ก็เดินตามเราเเยกย้ายกันไปนอน ผมนนอนยิ้มทั้งคืนเเละอดคิดไม่ได้ว่าพรุ่งนี้เราจะเล่นอะไรหรือทำอะไรกันดี เเละตั้งเเต่วันนั้นชีวิตของผมก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

# data[].attributes.body
มันเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วแต่ก็ไม่นานเกินไปที่จะนึกถึง  บ้านหลังหนึ่งที่รายล้อมด้วยท้องทุ่ง  ท่ามกลางความเงียบแต่ก็ไม่เงียบจนไร้เสียง  แมวสองตัวที่ตกลูกรวมกันได้ 9 ตัว พวกมันส่งเสียงร้อง เสียงที่ว่าไม่ได้ดังมาก แต่มันก็ดังเหลือเกินในโสตประสาทของเจ้าตูบทั้ง 3  พวกมันเดินกันให้ว่อนเพื่อตามหาต้นตอของเสียง โชคดีที่ลูกแมวเหล่านั้นอยู่ในอ้อมกอดอุ่น ๆ ของแม่แมวบนที่นอนในบ้าน มันจึงรอดมาได้   และตัวเลขเหล่านี้ก็สร้างเรื่องที่ยิ่งใหญ่ในบ้านหลังน้อย  เมื่อหญิงสาววัยกลางคนเห็นลูกแมว  "93" เธอพูดขึ้น  งวดนี้93 แมว 9  หมา 3 มันมาแน่  ผมได้แต่ฟังด้วยใบหน้าที่รับรู้แต่ไม่เคยเข้าใจสิ่งเหล่านี้เลยในความคิด  และแล้ววันที่ 16 เวลา 16.00 น. ก็มาถึง  ผมถามว่าเธอว่างวดนี้ถูกมั้ย  เธอด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมพลังว่า "ถูก"  ผมยินดีกับเธอ  "ถูกกิน" เธอกล่าวทิ้งท้าย.

# data[].attributes.headline
ชื่อเล่น เลขที่

# data[].attributes.subject
ชื่อเล่น เลขที่

# data[].attributes.body
พิมพ์เรื่องเล่า