# data[].attributes.body
We begonnen deze werkweek met een dagje op school. Wat ik ervan kon verwachten wist ik nog niet helemaal, maar wel dat het een interessante dag zou gaan worden.
De eerste les die wij kregen ging over Identiteit. Een onderwerp waar ik eigenlijk tot dan toe nog niet veel over na had gedacht. In een apart document die ik samen met deze opdracht inlever vertel ik over deze les en leg ik uit hoe we aan de hand van het model van Gardenswartz & Rowe hoe de drie buitenste dimensies invloed hebben gehad op de wijze waarop wij nu zijn.

Het tweede gastcollege werd gegeven door een wijkverpleegkundige en een GGZ verpleegkundige. Nog nooit heb ik erbij nagedacht om te gaan werken in de wijk. Altijd was mijn droom en doel het ziekenhuis. Deze twee mensen (én het werkbezoek op onze laatste dag in de werkweek) hebben ervoor gezorgd dat ik daar toch anders over ben gaan denken. Een band opbouwen met de bewoners en het niet steeds afwisselen van patiënten is iets dat mij heel erg aantrekt. Toch iets om over na te gaan denken de komende vier jaar.

CALEIDOSCOPIA
Dit is een spel dat we met de klas speelden. Het is een hele mooie manier om elkaar beter te leren kennen. De klas werd verdeeld in groepjes en met behulp van de volgende kaartjes leerden wij elkaar beter kennen:

1. Seksuele oriëntatie

2. levensfase

3. Blanco kaart

4. Talent/handicap

5. Religie

6. Sekse

7. Beroeps-socialisatie

8. Etniciteit

9. Klasse -> de sociaal-economische positie. Wat voor basis kent het gezin qua werk

# data[].attributes.body
Yes! op onze tweede dag in de werkweek mochten we op pad. Het Dolhuys in Haarlem was de bestemming. Een klasgenootje had mij al verteld dat het echt de moeite waard is en dus had ik hoge verwachtingen. Ik kan het lastig uitleggen maar dit soort musea's vind ik veel interessanter dan één met alleen maar schilderijen. Er valt echt iets te ontdekken.
De psychiatrische zorg heeft nooit mijn interesse getrokken. Het lijkt me lastig mensen te helpen die psychisch problemen hebben.
In het Dolhuys kregen wij de opdracht de volgende twee vragen de beantwoorden:
- Wanneer wijkt iemand af van de 'normale norm' volgens jou?
- Hoe ga jij om met de mensen die afwijken van de normale norm?
Ik wandelde met een paar klasgenoten door het dolhuis heen en het viel me op dat velen antwoorden gaven waar ik het niet mee eens was. Omdat ze allemaal op elkaar leken kreeg ik de neiging ook zo'n antwoord te geven. Een klasgenoot maakte mij ervan bewust dat mijn eigen gedachte nooit fout kan zijn en dat ik moet zeggen wat ik vind.
ik vind niet dat iemand afwijkt van de normale norm als hij/zij niet meer kan participeren in het normale leven. Ik vind dat iemand afwijkt van de normale norm als hij/zij mij een gedacht geeft van: 'Doe normaal'!
Ik denk namelijk dat ik normaal ben én doe. Als een andere persoon iets doet waarbij de enige gedachte die door mijn hoofd gaat is: 'Wat doet jij raar?' vind ik dat die persoon afwijkt van de normale norm.
In het volgende filmpje vertel ik hierover.

# data[].attributes.body
Op woensdag 21 september was het tijd om te sporten. Klimmen was wat er op het programma stond. Echt sportief ben ik niet meer maar zin om weer lekker fanatiek te doen wel. Echter beviel het eerste deel van deze dag mij veel meer dan het klimmen. Samenwerking is wat we tijdens een ronde met verschillende spelletjes vooral moesten toepassen. Samenwerken en teamsport is iets dat mij erg trekt. Met z'n alle een doel stellen en iedereen z'n uiterste best zien doen dat doel te behalen, heerlijk!

# data[].attributes.body
Omdat ik op maandag zo enthousiast was geworden over de wijkverpleging was ik benieuwd wat deze dag mij zou brengen. Een werkbezoek in Abcaude stond op het programma. Careyn, een wijkzorg centrum had ons uitgenodigd.

Wat er tegenwoordig in de zorg gebeurt is dat er zoveel mogelijk thuis gebeurt. Niet alleen omdat de mogelijkheden thuis steeds breder worden maar ook door de bezuinigingen in de zorg.
De zorg voor de patiënt kan verleend worden door verschillende soorten groepen. De wijkverpleegster vertelde over een driehoek. Bovenaan staat de patiënt, om hem of haar draait het tenslotte. Er wordt gestreeft naar zoveel mogelijk zelfvoorziening. Onder de patiënt staan de buren, vrienden en familie. Daaronder de mantelzorgers die kunnen helpen als de patiënt het alleen niet meer red. Daaronder staan de vrijwilligers die alles met een goed hart doen. Als laatste staat de verpleegkundige, die veel verantwoordelijkheid heeft en coördineert. Hij of zij maakt dus een zorgplan en heeft veel contacten met andere instellingen. Ook ben je als verpleegkundige bezig op kantoor. Bijvoorbeeld voor het bijwerken van dossiers of om afspraken te maken met bijvoorbeeld het ziekenhuis.

Het leukste onderdeel van deze middag vond ik de Casus die werd laten zien in de vorm van een filmpje. De wijkverpleegkundige kwam binnen bij 2 oudere mensen en het was aan ons de taak om op te noemen wat er allemaal niet klopte aan de situatie. In eerste instantie zag de situatie er prima uit. Totdat we een paar hints kregen en de situatie helemaal niet goed bleek te zijn. Het verbaasde mij ontzettend dat ik zoveel dingen over het hoofd had gezien. De mevrouw deed de deur open en gaf de verpleegkundige haar rechter hand, iets dat helemaal niet hoort. Maar een belletje rinkelen ging er niet.
Deze casus liet mij inzien dat je echt moet leren situaties in te schatten.

# data[].attributes.body
De laatste dag van deze werkweek. Deze dag stond gepland op school. VTV transfer. Ik had geen idee van wat ik ervan moest verwachten.
Eenmaal op school aangekomen werd iedereen verdeeld over verschillende lokalen. In ieder lokaal was er iets anders te doen.
Ik begon met mijn klas met het leren omgaan met een handicap. Ik heb voor het eerste in mijn leven met krukken gelopen en een aantal tips hiervoor gekregen. Verder heb ik in een rolstoel gezet en geprobeerd de gang over te lopen met een blinddoek om en een stok. Super eng vond ik het. Dit laat wel goed zien hoe moeilijk blinde mensen het kunnen hebben. Het tweede onderdeel was ontzettend leuk. In groepjes gingen we oefenen met de tillift. Iets dat super leerzaam was. Zelf was ik als eerste de patiënt. Wat voelde het gek om ineens zo los te komen van het bed. Gelukkig werd ik erg goed begeleid en hielpen we elkaar uitstekend.