# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Los padres de Naser Zafzafi muestran el martes la habitación de su hijo en Alhucemas, con retratos de Naser, del líder independentista rifeño Abdelkrim el Jatabi, y una bandera amazigh. F. P.

Son las cinco y media de la tarde del martes. En la azotea de la casa de Naser Zafzafi, el desempleado de 40 años que se convirtió en el líder de las protestas en el Rif en noviembre de 2016, ondean tres banderas negras descoloridas tras muchas semanas de sol y viento. Es una buena tarde de verano en un lugar que vive en gran medida de los turistas y de los emigrantes que regresan de Europa. Pero la plaza central del pueblo está casi vacía.

Hace siete días que un tribunal de primera instancia en Casablanca dictó las condenas contra 53 de los cientos de jóvenes que salieron a las calles en el Rif durante siete meses. A Zafzafi y a otros tres les han asignado 20 años de prisión firme por "atentar contra la seguridad interior del Estado". Tres más sufrirán penas de 15 años. Seis han sido condenados a 10 años. Para nueve de los detenidos la condena es de cinco años y para el resto, entre uno y tres años de cárcel. Además de ellos hay decenas de presos en otras cárceles del país. Otros tantos escogieron cruzar la frontera sin papeles y no volver.

Ahmed Zafzafi tiene 75 años y se expresa en español. Naser es el segundo de sus cuatro hijos. "La ciudad está vacía, hay mucha tristeza en la calle", comenta. "El que vive en un barracón como este donde vivo yo y tiene tres banderas negras sobre el tejado ya está diciendo muchas cosas. Vivo bajo la tortura moral. En 1956 creíamos que habíamos ganado la independencia. Pero esta independencia es solo para los ladrones. Y hay dos países cómplices con esta tortura moral: España y Francia. Teníamos esperanza en el nuevo Gobierno de España. Pero nos ha salido aún más hipócrita que el PP. Los únicos que hacen algo por nosotros son los de Podemos. España tiene miedo de que les lleguen muchos emigrantes desde Marruecos".

Mohamed Budra, alcalde de Alhucemas por el Partido Autenticidad y Modernidad (PAM), fundado en 2008 por un actual consejero del rey, reconoce que la actividad de la ciudad ha decaído en un 70%. Pero cree que la culpa es de quienes iniciaron las manifestaciones de protesta hace año y medio. "Vivimos en buena parte de los turistas y los emigrantes y a nadie le gusta ir adonde hay follones y crispación", señala en perfecto español. Budra también asume que hay emigrantes rifeños que temen venir de Europa por miedo a ser detenidos. "Claro que tienen miedo, algunos han cometido delitos, han pedido en Facebook la vuelta de la república. Puigdemont también tiene miedo a volver a España. Pero antes de tener miedo tendrían que haber pensado muy bien lo que hacían".

Budra opina que en un principio las reivindicaciones del Hirak -el movimiento de protesta- eran legítimas. "Pero después fueron demasiado lejos. Comenzaron a tirar piedras, a insultar a cargos electos... No había necesidad de todo eso. En Alhucemas se ha invertido más que en muchas partes de Marruecos. Muchas provincias nos envidiaban porque Su Majestad el rey nos trató como nunca nadie nos había tratado. Además de veranear aquí, impulsó muchos proyectos de infraestructura. El problema es que el Gobierno tardó en ponerlos en marcha".

El alcalde también asume que la tristeza invade Alhucemas. "Hay tristeza en gente de todas las ideologías. Entre los que apoyan las manifestaciones y los que no las apoyan".

Son las seis y media de la tarde. La cafetería Galaxy era el lugar donde solían reunirse Zafzafi y sus compañeros para organizar las protestas. Haki Mohamed, de 32 años, el hijo del dueño, ha sido condenado a 15 años. Su padre, Haki Mouzak, cuenta que el hijo quería casarse este verano. "Ahora no pretendía ni siquiera recurrir al tribunal de segunda instancia. Pero yo lo he animado a que lo haga y espero que el siguiente juez corrija este error". El padre de Zafzafi confirma que, finalmente, su hijo también va a recurrir.

A las nueve de la noche las familias de los presos se reúnen en la estación de autobuses de Alhucemas para viajar toda la noche hacia Casablanca, como cada madrugada de miércoles, para visitar a los presos y volver en el mismo día. Mohamed Yousef es el padre de Hamdaoui, que ha sido condenado a tres años. "Cuando estaban los españoles en Alhucemas había 50 empresas y una iglesia", comenta. "Ahora hay 120 mezquitas y ninguna empresa".

Es muy difícil para un reportero hablar con alguien que no sea familiar de presos. "Estamos todos vigilados. Hay confidentes por todas partes, me pueden sacar fotos si me ven hablando con un periodista", se excusa un vecino. Otro habitante de Alhucemas relata lo que aconteció con un menor de edad al que conoce muy bien y que se mostraba muy activo en las redes sociales. "Lo llamó la policía y le ofreció que trabajara como confidente. El chico se asustó y ya ha dejado de participar en reuniones y escribir en las redes".

Dificultades

Ouarda el Ajjouri, una activista que estuvo desde el primer momento en el Movimiento (Hirak, en árabe) de protestas y sigue apoyando a los familiares de presos, repasa las dificultades económicas que afrontan ciertas familias. "Hay una madre que tiene a tres hijos presos en tres cárceles distintas. Hay otra mujer, la esposa de Mohamed Jalluch, que está sacando sola adelante a sus tres hijos. Jalluch pasó cinco años en la cárcel por las protestas de la Primavera Árabe. Y ahora le han condenado a otros 10 años".

Todas las personas consultadas señalan que por estas fechas la ciudad solía tener muchos más turistas en el país, emigrantes que regresan en verano sobre todo desde Holanda, Francia, Bélgica y Alemania. "Muchos de esos jóvenes temen que los detengan al cruzar la frontera", insiste un vecino. "Desde que encarcelaron a la gente, hay una parte de la diáspora que se ha radicalizado y pide directamente en Facebook y a cara descubierta una república del Rif".

Otro habitante del Rif señala: "Las autoridades locales no organizan actividades porque temen que la gente las boicotee. Las asociaciones vecinales tampoco montan nada por miedo a verse señaladas. Hay menos policías que hace un año, pero todo el mundo se sabe vigilado. Se han cerrado algunos negocios. Ahora, todo es tristeza y penuria".

# data[].attributes.attachment_link.title
Alhucemas desfallece tras la protesta y la dura represión policial

# data[].attributes.attachment_link.description
Son las cinco y media de la tarde del martes. En la azotea de la casa de Naser Zafzafi, el desempleado de 40 años que se convirtió en el líder de las protestas en el Rif en noviembre de 2016, ondean tres banderas negras descoloridas tras muchas semanas de sol y viento.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ne laissons pas le Makhzen terroriser le Rif

# data[].attributes.attachment_link.description
Une tribune de Ramdane Hakem, enseignant.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Qantara.de - Dialogue with the Islamic World

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
On 26 June, the leader of Moroccan anti-government protest movement Hirak al-Shaabi, Nasser Zefzafi, was sentenced to 20 years imprisonment after his arrest in May 2017 for "obstructing freedom of worship".

In total 54 anti-government activists were sentenced to lengthy jail time by a Casablanca court, with three of the most prominent of their number, in addition to Mr Zefzafi, handed 20 year sentences. Seven other protesters received 10 to 15 year sentences. Journalist Hamid El Mahdaoui also received a three year jail sentence.

Mr Zefzafi led large demonstrations in April 2017 in the city of Hoceima and the northern Moroccan Rif region against government corruption and inequality, demanding better hospitals, jobs and social support.

The protests originally came in response to the death of fish-seller Mohsen Fikri, who was killed in Hoceima when he refused to pay a bribe to a local official, who then ordered a garbage truck to crush him as he attempted to rescue his confiscated catch. Since then, an anti-government movement known as Hirak al Shaabi has challenged what it describes as the ruling eliteʹs huqra (contempt) and tahakoum (despotic rule).
Judicial proceedings "influenced by the government"
Mr Zefzafi has been imprisoned in Casablanca, outside of the Rif region, where he has been held for months in solitary confinement. He and the other political prisoners in Casablanca boycotted their later trial hearings, alleging that the judicial proceedings were being influenced by the government. As a result the prisoners were sentenced in absentia.

"The sentence was pronounced without the prisoners or their families present; it was quite shocking," said Soraya El Kahlaoui, a member of the solitary committee with the Hirak prisoners, which works with the families of political prisoners in Casablanca, who attended the trial. "We had been preparing for the trial for a year, but when we heard the sentences we were traumatised," she added.

El Kahlaoui said Zefzafi and four other prisoners have refused to lodge an appeal against the convictions as part of their boycott of the legal proceedings and in protest against what they describe as an unfair trial. The detainees, who are held in Casablancaʹs Oukacha prison, have been on hunger strike since 29 June in complaint against prison conditions and the conduct of the prison authorities.

# data[].attributes.attachment_link.title
Moroccoʹs sentencing of Nasser Zefzafi: When civil liberties contract - Qantara.de

# data[].attributes.attachment_link.description
On 26 June, the leader of Moroccan anti-government protest movement Hirak al-Shaabi, Nasser Zefzafi, was sentenced to 20 years imprisonment after his arrest in May 2017 for "obstructing freedom of worship". In total 54 anti-government activists were sentenced to lengthy jail time by a Casablanca court, with three of the most prominent of their number, in addition to Mr Zefzafi, handed 20 year sentences.

# data[].attributes.attachment_link.title
L'Expression - Le Quotidien - Mohammed VI veut mater le Hirak

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"La politique répressive du Makhzen traduit l'inquiétude des autorités face à ce genre de mouvement (comme celui du Hirak) qui fait preuve de maturité politique et recourt à de nouvelles formes de mobilisations, facilitées par les nouvelles technologies et les réseaux sociaux, très efficaces", a précisé cet universitaire dans une interview publiée sur le site de l'Institut des relations internationales et stratégiques (IRIS).

Face aux revendications populaires, qui pointent du doigt les carences de l'Etat marocain dans la gestion politique, sociale et économique dans la région du Rif, le gouvernement "semble avoir du mal à trouver des solutions durables pour redresser la situation du royaume", a-t-il estimé, soulignant que les condamnations "disproportionnées" des meneurs du mouvement Hirak "risquent d'attiser les tensions et de susciter plus de solidarité en déplaçant la mobilisation vers d'autres villes et d'autres régions".

Pour lui, le Maroc vit une situation politique et sociale "des plus instables", indiquant qu'il peine à améliorer les conditions socio-économiques des Marocains.

"Malgré les réformes structurelles, politiques et économiques, visant à moderniser le pays et à booster la croissance économique, le Maroc peine à atteindre un niveau de développement capable d'améliorer les conditions socio-économiques des Marocains et d'absorber le nombre croissant de candidats sur le marché du travail", a-t-il expliqué, ajoutant que la redistribution "clientéliste" des richesses et des marchés "accentue les inégalités sociales".

En plus du fait, a-t-il poursuivi, que cette situation "encourage des disparités régionales en termes de développement et de services publics", soutenant que c'est ce qui renforce le sentiment d'injustice qui caractérise les mobilisations sociales actuelles.

Au sujet du rapprochement du Maroc avec le Nigeria, le chercheur associé à l'IRIS pense que le royaume vise à "renforcer sa place" sur le plan géostratégique et au sein de l'Union africaine (UA), et veut également "ramener le Nigeria - soutien important au Front Polisario - vers son camp sur la question du Sahara occidental", soulignant que ces ambitions "risquent d'être déçues".

Il explique que sur cette question, Rabat n'a "aucune garantie" de convaincre Abuja de renoncer au soutien de la République arabe sahraouie démocratique (RASD), à moins que, a-t-il dit, "le roi ne décide lui-même de faire des concessions sur ce dossier devenu un handicap majeur pour son ambition géostratégique et son intégration effective au sein de l'UA".

# data[].attributes.attachment_link.title
Maroc : la politique répressive du Makhzen traduit l'inquiétude des autorités face au mouvement de protestation (chercheur)

# data[].attributes.attachment_link.description
"La politique répressive du Makhzen traduit l'inquiétude des autorités face à ce genre de mouvement (comme celui du Hirak) qui fait preuve de maturité politique et recourt à de nouvelles formes de mobilisations, facilitées par les nouvelles technologies et les réseaux sociaux, très efficaces", a précisé cet universitaire dans une interview publiée sur le site de l'Institut des relations internationales et stratégiques (IRIS).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
As with other authoritarian regimes, the Moroccan palace has long been aware that elite opposition rather than mass-based opposition represents the most serious political danger. All three Moroccan kings who have ruled the country since independence in 1956 have thus used two main instruments to pre-empt mobilisation: carefully timed policy concessions on the one hand, and the active co-optation of potential challengers on the other. While policy concessions have often been symbolic and have never significantly weakened the king's prerogatives, the Moroccan palace has been able to create a relationship of dependence with most of the country's economic, political, and cultural elite - who have traded their loyalty for privileged access to the state's rent distribution channels.

While the logic of economic co-optation was a constant feature of Moroccan politics under Mohamed V (who rewarded loyalist rural elites with access to state rent channels in exchange for their support during his struggle with the nationalists) and later Hassan II (who used the same strategy to reward loyalist leftist parties who supported his marginalisation of Islamic movements), King Mohamed VI currently benefits from a distinctive international economic context which has allowed him to expand the monarchy's strategy of economic co-optation to unprecedented levels.

Whereas Mohamed V and Hassan II dispensed rent through relatively limited channels (usually in the form of transportation, fishing, or mining licenses), Mohamed VI has overseen large-scale neo-liberal reforms since 1999 - which have created new opportunities for economic co-optation - and strengthened the monarchy's alliance with the local economic and political elites. As noted by Guazzone and Pioppi (2009: 6) and Boukhars (2011: 53), the adoption of neo-liberal policies in the form of privatisation, liberalisation, and administrative deregulation and the concomitant retreat of the state from the delivery of public goods served a double function. On the one hand, it freed the authorities from the financial burden that came with the state's former responsibilities. On the other, it increased the resilience of the state by helping produce a new generation of business elites dependent on the state for regulation, arbitration, and access to economic opportunities. Although the king and his close associates were the main beneficiaries of the neo-liberal turn of the 1990s and the first decade of the twenty-first century, traditional supporters of the palace, loyalist families, and most of the country's historical opposition members also witnessed a major improvement of their economic status. For Amal, a Moroccan academic, "large parts of the economic elite are in a win-win relationship with the palace, which is involved in a number of lucrative economic activities" (Amal, personal interview, 18 May 2017). These elite know that their mere proximity to the king will translate into added economic profits, even though a minority is also dissatisfied with what seems to be unfair competition from the monarchy in certain business activities such as banking or renewable energy. For Amal, the proximity to the palace is so economically rewarding that "nowadays, it is not the regime that seeks to co-opt people but rather, people that are trying to get co-opted" (Amal, personal interview, 18 May 2017). Similarly, for Fouad Abdelmoumni, head of Transparency Morocco, the country's economic elite are "a direct creation of the palace" (interview with F. Abdelmoumni, Rabat, 22 May 2017).

According to Ghassan Wael, a young Moroccan journalist, the "main mechanism of co-optation and therefore of political resilience in the country is the use of public policies to promote major public projects, such as electrification projects in the rural sector, real-estate development, or the automobile industry, who benefit from heavy state support" (interview with G. El Karmouni, Rabat, 18 May 2017) and whose profits are channelled by the palace and its associates. Under Mohamed VI, real estate and urban redevelopment - especially in the big cities of Casablanca, Rabat, and Tangier - have become major conduits for the clientelist networks cultivated by the king and his associates. In particular, the privatisation of communally owned land unleashed an unprecedented process of capital accumulation for the regime's clients. Additional mechanisms of economic co-optation include the privatisation of state-owned enterprises subsequently purchased by some of the regime's associates. The neo-liberal turn was so extensive that by 2008, 90 of the country's biggest public companies were partially or fully privatised, with the most profitable ones privatised before 2005 (Maggi 2016: 103).

Bureaucratic duplicity between the administration and private actors is a complementary win-win mechanism through which the resources of the state are mobilised to protect specific commercial enterprises usually labelled "national champions" through fiscal and administrative exceptions and/or privileges. These so-called national champions are one of the numerous channels through which the alliance between the palace and some of the country's economic elite is cemented. A case in point is the country's Plan Vert project, an ambitious agricultural project which is officially designed to re-energise the country's agricultural sector. In reality, some of the country's best rural land was made available below market price to private actors (most close to the regime), who benefit from the government's generous agricultural fiscal policies without being subject to any form of public oversight. Public-private partnerships in newly privatised activities such as waste collection or electricity provision are also being used to bolster local cronies who have been granted the most lucrative contracts in murky if not outright illegal conditions. Companies owned by these associates have often been allowed to operate without any supervision, all at the expense of users who were forced to pay more without any significant improvement in the quality of the services provided.

The symbiotic relationship between the economic elites and the authorities also stems from the deep dependence of the former on the latter and the relative vulnerability of Morocco's big industrial groups to globalisation. Despite benefiting from the country's liberalisation policies and often publicly supporting liberal policies, many of Morocco's business elites are not able to survive without the protectionist and regulative policies of the state (Benhaddou 2009: 112-115). In the gas sector, for instance, prices have been liberalised without concomitant state control, resulting in the entire sector being managed by only 15 actors - one of whom, Aziz Akhannouch, controls roughly 30 percent of the market and is also the minister of agriculture, the head of the Rassemblement National des Indépendants (RNI, a loyalist political party) and a personal friend of the king (interview with G. Wael, Rabat, 18 May 2017). A study of the largest 344 Moroccan companies conducted by Oubenal and Zeroual in 2017 shows that, after the king and his family, the second-biggest beneficiaries of the privatisation and liberalisation policies implemented in the country in the last three decades were 150 families close to the monarchy, the most important of which are also represented in government, as well as foreign investors (Oubenal and Zeroual 2017: 137, 139, 154-155).

While hitting lower-income groups the most, the neo-liberal turn also provided access to rent channels to new groups in the emerging middle class, whose support proved critical during the tumultuous first months of the Arab uprisings. Despite the important negative consequences of privatisation and deregulation policies on the general population, additional revenues allowed the regime to buy key consti-tuencies (notably, trade unions and key groups in the public administration) during the first months of the Arab uprisings in 2011. According to a young former pro-democracy activist, as a result, "most actions initiated by local actors failed because there was no support [from local actors] and ... no transmission belt between social demands and the country's elite, who refused to legitimise popular demands" (interview with Y. Rguig, Rabat, 20 May 2017).

Even the country's media is deeply embedded in this clientelistic logic. In their analysis of the main shareholders in the country's media sector, Benchenna et al. (2017: 10-11) find that, with few exceptions, Moroccan media figures are members of either the regime or the local bourgeoisie, which has benefited from the economic and political liberalisation of the last 20 years. Examples of these actors include Fahd Yata, the son of Ali Yata (a former communist opposition leader and founder of one of the country's main economic magazines); Moulay Hafid Elalamy, the current industry and commerce minister; and Aziz Akhannouch, the current agriculture minister - all of whom own some of the country's most renowned publications (Benchenna et al. 2017: 10-11). "(F)or these businessmen, ... investing in the press sector is intended to protect their own commercial interests, to support a stable political world by using their many titles in support of political communication, and to add business competence as one of the qualities required to become an established politician" (Benchenna et al. 2017: 10).

Another characteristic of Mohamed VI's power-consolidation strategy is his intense legitimacy-producing discourse in which he positions himself as the sole architect of most if not all of the county's economic, social, and political achievements. The king is omnipresent in the country's media coverage and constantly nourishes the impression that he is the only actor able to implement political reforms or deliver successful economic projects while blaming elected politicians and local administrators for any failures.

In the last two decades, for instance, the king has taken full credit for (i) reforming the family code and thus improving women's rights in the country, (ii) spearheading an ambitious equity and reconciliation committee, which officially turned the page on human rights abuses committed by his father, and (iii) implementing an ambitious constitutional reform project designed to empower the country's political institutions. At the economic level, the king has (a) led major infrastructure projects which helped quadruple the length of the country's highway network, (b) removed the quasi-totality of Morocco's urban slums, and (c) revitalised the core centres of the country's major cities. The monarch has also been behind some of the country's most popular socio-cultural projects, ranging from music festivals to religious celebrations.

However, the king's effort to produce legitimacy is a double-voiced exercise. While some efforts genuinely attempt to address some important domestic challenges such as sub-par housing or rural electrification, their other purpose is to strengthen the alliance between the king and his cronies through a systematic logic of economic transfer. In this perspective, the political and administrative reforms implemented over the last 15 years have had few positive effects beyond those associated with the regime; they have essentially targeted the country's economic and political elite. Although they have created the impression of democratic reform, constitutional and administrative reforms have been used in practice to depoliticise and bureaucratise the king's former opponents by rewarding them with attractive salaries and public status (interview with G. Wael, Rabat, 18 May 2017). This intensive co-optation system is formalised partly through numerous instances of mediation created under royal impulse - notably, the Human Rights National Council (CNDH), the Council for Moroccans Residing Abroad (CCME), the Royal Advisory Council for Saharan Affairs (CORCAS), the Central Body for the Prevention of Corruption (ICPC), and the High Council for Education. These councils and committees are all presided over or staffed by established regime associates or former opponents who accepted the offer to integrate themselves into the system and target specific constituents, such as women groups, Moroccans residing abroad, and tribal notables from the Sahara region who all share high mobilisation potential. Even though these institutions are rarely able to implement practical changes despite the hype that usually surrounds their creation, the process of elite co-optation and integration that occurs is very real and helps to neutralise vocal personalities such as Driss Benzekri, a former political prisoner who was called to serve as head of the 2004 Equity and Reconciliation Commission. Another example is Salah El Ouadie, a former political prisoner and far-leftist who served as spokesperson for the pro-monarchy Authenticity and Modernity Party (PAM).

Another strategy used by the monarchy is the balancing of different administrative, economic, and military interests against each other through elite arbitration. This practice serves a double function. On the one hand, it signals to the population that the monarch is genuinely concerned about political and economic reform and attentive to his subjects' concerns. The king has thus adopted the habit of regularly scolding administrators and elected officials for their lack of professionalism. Mohamed VI has also accustomed the country to regular bouts of royal anger during which he punishes politicians or administrators deemed incompetent by removing them from office and appearing to take personal responsibility for the prompt execution of specific projects. The palace also allows royal foundations, especially the Mohamed V Foundation for Solidarity and the Hassan II Fund for Economic and Social Solidarity, to benefit from significant public resources. Both of these institutions are publicly funded, largely unaccountable to Parliament, and fall under the authority of either members of the king's entourage or businesspersons from the private sector (Catusse 2009: 78). While the funds are public, all the prestige of these organisations reverberates on the king, who does not allow others to appear as potential competitors.

On the other hand, and perhaps more importantly, the selective use of the justice system to rule on administrative corruption, nepotism, and conflicts of interests is a complementary mechanism through which the regime generates elite loyalty while giving the illusion of democratic and judicial reform. Random anti-corruption campaigns strategically target actors deemed disloyal by the king and simultaneously allow him to bolster his role as the ultimate arbitrator of diverging political and economic interests. Transparency International ranks the country 90 out of 176 (behind Liberia, Zambia, and Lesotho for instance) and regular scandals illustrate the prevalence of corruption at all levels of society but particularly in senior administrative levels dependent on the monarchy. Examples of collusion include the allocation of public land below market price to regime associates and the acceptance of blatant conflicts of interest at all levels of business and administration. For Fouad Abdelmoumni, a Moroccan economist and general secretary of Transparency International's Moroccan chapter, "corruption is not a marginal phenomenon ... It has been a deliberate choice to encourage criminal practices" (interview with F. Abdelmoumni, Rabat, 22 May 2018).

The king's strategy of elite rotation and rent-sharing has had important consequences for the security configuration of the country. Given the unwillingness of most of the local political elites to challenge the king and extract policy concessions benefiting the majority, the palace can afford to ignore pressing societal grievances similar to those that led to the Tunisian and Egyptian revolutions in early 2011, despite disturbing signs of popular discontent.

Due to increased corruption levels, a surge in economic inequality (now the highest in North Africa), and growing administrative and political contempt towards the victims of the country's neo-liberal policies, among them well-educated youth, Morocco is witnessing increasingly aggressive episodes of political protest (up to 50 per day in 2014 according to one observer). Moreover, the withdrawal of the state in what one journalist calls "useful Morocco" - where most of the state resources have been redeployed in the form of public-private partnerships for the benefit of the king and his allies - explains why some of the country's most persistent protests have occurred in largely disregarded rural or semi-rural areas, such as the Rif region (2017 and 2018), the mining city of Jerada (2018), and small periphery towns such as Sidi-Ifni, Zagora, Tinghir, or Larache.

The disconnect between the "winners" and "losers" of this economic and administrative redeployment and the inability of the latter to generate real costs for the authorities allow the monarch and his associates to continue to dismiss pressing societal demands. The regime can thus afford to punish critical journalists (most of whom are now in exile), put more limitations on freedom of association, jail human rights activists, fire public servants deemed disloyal to the monarchy, hijack the electoral process by appointing cronies to head client political parties, and engage in political pursuits against public servants who report cases of corruption involving associates of the king (interviews with K. Ryadi, Rabat, 19 May 2017 and F. Abdelmoumni, Rabat, 22 May 2017). The king, whose personal fortune has been said to amount to more than USD 2.5 billion, can even afford to increase his personal budget to EUR 46 million (Elayoubi 2013), despite Morocco having a gross domestic product (GDP) per capita of a mere USD 2,892 in 2016 (according to the World Bank).

The sections above show that the privatisation of state-owned institutions, land, and culture - which has been camouflaged as "modernisation" or "economic reform" - constitutes the central mechanism facilitating the consolidation of the politico-economic pact between the monarchy and the elite at the expense of large parts of the population in Morocco. However, this mechanism, which allowed the monarchy to weather the turbulent first months of the 2011 Arab uprisings, contains a number of contradictions which may not only affect the future of the country but also have important consequences for neighbouring Europe.

Although the neo-liberal turn occurred later in Morocco in comparison to other Arab countries, the transformation was much more extensive and costly at the social level (Catusse 2009). The United Nations Development Programme (UNDP) ranked Morocco 123 (out of 188) in 2015, which was behind Iraq (121), Palestine (114), Egypt (111), and Tunisia (97).

In the last decade Morocco has also been regionally underperforming in the areas of female literacy rates, rural development, and health. According to one former pro-democracy activist, "Everything is difficult in the capital city, but things are catastrophic outside of Rabat" (interview with Y. Rguig, Rabat, 22 May 2017). External debt increased to 81 per cent of the country's GDP in 2014 from an average of 50.4 per cent during the five years (2007-2012) preceding the Arab uprisings. This equates to every Moroccan paying approximately USD 500 annually to service the national debt (Aziki 2015), which is used in part to finance rent-distribution mechanisms (ibid). Against this background, it is no surprise that the first two countries affected by the 2011 Arab uprisings - namely, Tunisia and Egypt - were also the most diligent in implementing neo-liberal policies in the 1990s and the first decade of the twenty-first century. In the case of Morocco, the alliance between the local elites and the monarchy means that a social revolution is still unlikely. However, increased inequality and an established culture of contempt towards the "losers" of the liberalisation and privatisation policies introduced in the last two decades mean that those dissatisfied with the regime will increasingly resort to one or more of the following three coping mechanisms: the informal economy, populism, or violent horizontal contestation.

The informal economy accounts for more than 14 per cent of Morocco's GDP (CFCIM 2014) and allows millions of Moroccans to carve out a space for economic production partially free from state predation. However, large segments of the population are becoming increasingly involved in illegal activities, ranging from sex work to drug trafficking to money laundering. Morocco was traditionally an exporter of cannabis but is fast becoming a major transit hub for cocaine, heroin, and synthetic drugs from Latin America directed at the European market. Since 2013, for instance, drug seizures have increased in all categories (Médias24 2017), with more than 2.8 tonnes of cocaine seized in one year in Casablanca alone. Drug traffickers are using established export routes originating from regions long neglected by the state, such as northern Rif and the eastern border area in Oriental, to diversify their smuggling activities, be they new drugs or weapons or illegal migrants (Sidiguitebe 2014).

The growing popular dissatisfaction with the country's representative institutions combined with the above-noted contempt towards the losers of economic reform is increasing polarisation between the haves and the have nots and leading to a political environment which threatens foreign investments. A case in point is a commercial boycott campaign launched online in May 2018 by a number of digital activists who singled-out three companies accused of setting prices out of reach for the majority of the population. Instead of seeing the boycott campaign as a warning sign from citizens upset at the growing economic inequality in the country, the representatives of the private companies targeted by the boycott and members of the government chose instead to snub boycotters, with one representative from Centrale Danone, one of the companies targeted by boycotters, calling the latter "traitors" and a government minister disdainfully referring to them as "dummies." The distance between the regime and large parts of the population is also reflected in the irrational tone of some local conspiracy theories, which argue that the authorities' relatively welcoming strategy vis-à-vis sub-Saharan migrants is a "ploy destined to recruit non-Moroccans in order to better repress the popular mobilisation to come" (anonymous, personal interview, January 2018).

In the last 10 years, the regime has also made heavy use of popular online news portals to delegitimise and defame all those who advocate for meaningful reform and threaten the supremacy of the palace. The popularity of local figures completely removed from formal institutions, such as Nasser Zefzafi, an undereducated former nightclub bouncer who was the leader of the 2017 Rif protests, illustrates the authorities' success in delegitimising institutional alternatives. Should the country experience uprisings similar to those that occurred in neighbouring Tunisia or Egypt, a peaceful transition would be difficult given the absence of legitimate representative figures who are able to channel and address popular demands.

From a European perspective, it is therefore vital to recognise that the failure of the Moroccan reform model entails important risks of direct relevance to European security. Instead of lauding the cosmetic reforms of the Moroccan regime, the EU should pressure the monarchy to adopt reforms that genuinely strengthen the rule of law and human rights and facilitate inclusive economic growth.

# data[].attributes.attachment_link.title
Beyond the Model Reform Image: Morocco's Politics of Elite Co-Optation

# data[].attributes.attachment_link.description
Since coming to power in 1999, Morocco's King Mohamed VI has strengthened his rule by reinforcing his father's strategy of elite co-optation and ­rotation. However, after two decades of economic predation, the gradual waning of rent-distribution channels, and the lack of genuine democratisation, the king's ­strategy of power consolidation may be running out of steam.

# data[].attributes.attachment_link.title
Maroc : la condamnation des militants du mouvement " Hirak ", symbole d'un gouvernement à la peine ?

# data[].attributes.attachment_link.description
L'indignation augmente au Maroc après la condamnation des leaders du mouvement contestataire "Hirak" qui agita la région du Rif de 2016 à 2017. Ces revendications populaires pointaient du doigt les carences de l'État dans la gestion politique, sociale et économique de la région, et plus largement du Maroc. Le gouvernement...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nasser Zafzafi, leader du Hirak rifain condamné mercredi à vingt ans de prison pour " action contre la sécurité intérieure de l'Etat " n'a pas l'intention d'interjeter appel de la peine arguant ne pas faire confiance à la justice marocaine a assuré son père, Ahmed Zafzafi, dans un entretien téléphonique avec EFE.

" Nous devons savoir que cette affaire est entre les mains de la justice. La justice ne peut rien faire sans instructions par téléphone " a affirmé le retraité de 75 ans très pessimiste quant à l'avenir de son fils et des 52 autres rifains condamnés à différentes peines de prison dans le même procès.

Le vieil homme répond ainsi indirectement aux divers médias marocains ont laissé entendre ces derniers jours que le cas des condamnés rifains pourrait être revu à la baisse dans une cour d'appel ou, le cas échéant, faire l'objet d'un pardon du roi Mohammed VI à l'occasion de la prochaine Fête du Trône, chose que " Zafzafi a rejeté catégoriquement ", poursuit EFE.

" Si mon fils ne va même faire appel de la sentence, comment pourrait-il envisager à chercher le pardon ? ", a-t-il estimé, bien qu'il n'a pas exclu que certaines personnes reconnues coupables puisse le faire à titre individuel.

# data[].attributes.attachment_link.title
Zafzafi ne fera pas appel, ni ne demandera grâce au roi, selon son père - Le Desk

# data[].attributes.attachment_link.description
Nasser Zafzafi, leader du Hirak rifain condamné mercredi à vingt ans de prison pour " action contre la sécurité intérieure de l'Etat&#160" n'a pas l'intention d'interjeter appel de la peine arguant ne pas faire confiance à la justice marocaine a assuré son père, Ahmed Zafzafi, dans un entretien téléphonique avec EFE.

# data[].attributes.attachment_link.title
Moroccan court sentences two journalists to several years in prison

# data[].attributes.attachment_link.description
New York, July 3, 2018--Moroccan authorities should immediately release journalists Mohamed al-Asrihi and Hamid al-Mahdaoui and drop all charges against them, the Committee to Protect Journalists said today. The Casablanca Court of Appeals sentenced al-Asrihi on June 26 to five years in prison and a fine of 2,000 Moroccan...

# data[].attributes.attachment_link.title
Ne laissons pas le Makhzen terroriser le Rif

# data[].attributes.attachment_link.description
Une tribune de Ramdane Hakem, enseignant.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het hof van beroep in Casablanca heeft vorige maandag bijzonder zware straffen uitgesproken tegen militanten van de Hirak, de burgerbeweging die twee jaar geleden een geweldloze volksopstand in het achtergestelde, door Berbers bewoonde Rif-gebied ontketende. Vier leiders onder wie boegbeeld
...

# data[].attributes.attachment_link.title
Zware straffen voor leiders van Rif-opstand: 'Onrust dreigt in heel Marokko'

# data[].attributes.attachment_link.description
Het hof van beroep in Casablanca heeft vorige maandag bijzonder zware straffen uitgesproken tegen militanten van de Hirak, de burgerbeweging die twee jaar geleden een geweldloze volksopstand in het achtergestelde, door Berbers bewoonde Rif-gebied ontketende. Vier leiders onder wie boegbeeld ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Le ministère de l'Intérieur a interdit les manifestations de protestation que des activistes du Hirak comptaient tenir ces jours-ci à Al Hoceima pour dénoncer les lourdes peines dont ont écopé les détenus du mouvement.

Selon une source de Le Site info, cette décision a été prise afin de préserver l'ordre et la sécurité publique dans la région qui vit depuis quelques mois dans un climat de tension. La colère s'est d'ailleurs davantage embrasée après la condamnation à 20 ans de prison des leaders du Hirak, dont le désormais célèbre Nasser Zefzafi.

La même source a ajouté que les activistes du Hirak tentent actuellement de mobiliser les troupes pour organiser de grandes manifestations de protestation dans la région d'Al Hoceima.

K.Z.

Reportage: le circuit " très spécial " du poisson au Maroc

# data[].attributes.attachment_link.title
Hirak: ce qu'a décidé le ministère de l'Intérieur

# data[].attributes.attachment_link.description
Le ministère de l'Intérieur a interdit les manifestations de protestation que des activistes du Hirak comptaient tenir ces jours-ci à Al Hoceima pour dénoncer les lourdes peines dont ont écopé les détenus du mouvement.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Les lourdes condamnations dont ont fait l'objet, mardi dernier, les meneurs du Hirak, vont-elles replonger le Rif dans un climat de haine et de ressentiment? C'est ce que craint notre chroniqueur Abdellah Tourabi, pour qui la grâce royale reste la seule issue raisonnable pour sortir de cette crise.
Lundi soir, tout un pays était emporté par une fierté collective, une joie qui unissait les Marocains du nord au sud. Pendant 90 minutes, nous avons tout mis de côté: nos tracas quotidiens, les débuts de semaine difficiles, les fins de mois pénibles, les débats sur le boycott... pour soutenir l'équipe nationale face à la grande équipe d'Espagne.

Malgré notre élimination de la Coupe du monde, il y avait un sentiment d'orgueil et une satisfaction douce à être Marocains. En ces temps stériles et médiocres, le pays s'est découvert un héros, un personnage hors norme: Nordin Amrabat. Chez ce joueur d'origine rifaine, nous avons retrouvé les qualités qui manquaient à nos élites et peut-être à nous tous: le courage, l'abnégation et l'amour du Maroc. Mais dans un pays où les déceptions arrivent toujours très vite, le sort d'autres Rifains est venu nous basculer, 24 heures plus tard, dans la colère et l'inquiétude. Les lourdes sentences prononcées à l'égard des détenus du Rif sont un véritable choc. De la fierté au dégoût, l'ascenseur émotionnel est redescendu trop brutalement.

Dans un pays en état de flottement depuis 2017, où on ne sait plus vers quel horizon on se dirige, les jugements de cette semaine n'augurent rien de bon. Ils sont dans la continuité de la situation de confusion et de perte de repères politiques que nous vivons depuis plus d'un an. Les conséquences du procès des militants du Hirak sont porteuses de risques et de menaces encore plus graves.

Tout d'abord, les lourdes peines prononcées contre Zefzafi et ses camarades détruisent et émiettent le discours sur les droits de l'Homme promu par le Maroc depuis longtemps. La jolie vitrine d'un pays qui avance sur la voie des libertés, de la démocratie et du pluralisme a éclaté en mille morceaux. Des années de travail et d'efforts, passées à convaincre les Marocains et le monde que le Maroc avait changé, se sont effondrées en quelques minutes, le temps de lire un verdict. Les démons d'un passé autoritaire et brutal, que l'on croyait enterré, ont refait surface.

Car qui prendra désormais le Maroc au sérieux à l'international quand nous irons leur raconter la légende " des avancées indéniables en matière des droits de l'Homme "? Qui nous croira quand nous affirmerons qu'il n'y a plus de prisonniers politiques au Maroc? Combien nous faudra-t-il d'aplomb et de culot pour parler d' "exception marocaine"? Tout ce que nous dirons aux Marocains et au monde sur les questions des droits de l'Homme et des libertés sonnera vide et creux. Des paroles face à des actes et des présentations PowerPoint face à des faits, des visages et des vies.

Ensuite, la crise du Rif, déclenchée l'année dernière, a démontré que les fondations de la maison Maroc étaient fragiles. Un pays qui tourne à vide, dépourvu d'élites et de corps intermédiaires qui pourraient faire face à un choc et l'amortir. Le doute s'est installé et la confiance vis-à-vis des institutions du pays s'est étiolée.

Le verdict du lundi soir risque d'anéantir les maigres espoirs qu'une partie de la population marocaine, consciente et instruite, plaçait encore dans l'avenir de son pays. Cette frange de la population marocaine, formée des classes moyennes urbaines, a permis, en 2011, de tenir l'équilibre du pays en plaçant le curseur de ses revendications au niveau de la demande des réformes. Le Roi y a répondu et l'espoir a été maintenu. Mais de déception en déception, une véritable crise de confiance envers les institutions politiques du Maroc s'est installée. Les jugements sévères de cette semaine ont réduit encore plus les possibilités d'espoir.

Enfin, et c'est le plus important et le plus grave, le procès du Hirak et ses lourdes sentences risquent de replonger le Rif dans la haine et le ressentiment. Tous les efforts de réconciliation, pour faire oublier à cette région les épisodes des répressions sanglantes de 1959 et de 1984, ont été anéantis par le verdict du lundi soir. Aux blessures du passé viennent s'ajouter la douleur et la colère sourde d'aujourd'hui. Ce que l'approche sécuritaire pense être de la poussière cachée sous le tapis de la violence n'est que de la braise qui se rallumera de nouveau. Zefzafi et son groupe ont toujours tenu un discours unitaire et d'attachement à la nation marocaine, mais leur condamnation à de lourdes peines apportera du crédit et de la légitimité au discours séparatiste qui était très minoritaire jusqu'à maintenant dans le Rif.

En condamnant Zefzafi à 20 ans de prison, on se trompe lourdement de message. On fournit alors au discours séparatiste, jusqu'ici faible et inaudible, les éléments d'une mythologie nationaliste rifaine avec ses martyrs et ses victimes. Ceux qui ne connaissent pas l'Histoire finissent toujours par reproduire ses erreurs et dans l'Histoire des quarante dernières années, il y avait suffisamment de leçons à tirer.

Maintenant, il ne reste qu'une seule solution, une unique issue raisonnable pour sortir par le haut: une grâce royale à l'égard des condamnés et la mise en place d'une nouvelle politique de réconciliation avec le Rif qui passe par la prise en compte des revendications légitimes des manifestants de 2017. Il en va de l'avenir de tout un pays.

# data[].attributes.attachment_link.title
Abdellah Tourabi: pourquoi "le procès du Rif" est une erreur historique - H24info

# data[].attributes.attachment_link.description
Les lourdes condamnations dont ont fait l'objet, mardi dernier, les meneurs du Hirak, vont-elles replonger le Rif dans un climat de haine et de ressentiment? C'est ce que craint notre chroniqueur Abdellah Tourabi, pour qui la grâce royale reste la seule issue raisonnable pour sortir de cette crise.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
La extensa región marroquí del Rif ha sido escenario de nuevas protestas, enfrentamientos y arrestos después de la decisión de los tribunales de condenar a los líderes del movimiento Hirak Rif a penas que oscilan entre los cinco y los veinte años de prisión.
Según el diario francés "Le Parisien", cerca de 60 jóvenes de Boukidan, una aldea cerca de Alhucemas, bloquearon la carretera con barricadas y arrojaron piedras, circunstancia que obligó a intervenir a la gendarmería. La policía fue apedreada durante una hora por estos jóvenes, que causaron heridas a una docena de agentes; uno de los agentes está ingresado grave por herida de arma blanca, según informan las propias autoridades locales.
Como resultado de este enfrentamiento, se arrestó a un total de seis "instigadores" que fueron fotografiados participando en la protesta.
Medios marroquíes también informan sobre enfrentamientos entre manifestantes y policía en otras pequeñas localidades cercanas a la ciudad de Alhucemas, que fue el epicentro de las protestas protagonizadas por Hirak Rif entre octubre de 2016 y abril de 2017.
Un miembro de la Asociación Marroquí de Derechos Humanos (AMDH) fue arrestado el viernes en Imzouren, también cerca de Alhucemas.
La condena de los 53 líderes de Hirak Rif ha provocado reacciones de incomprensión e indignación en la región; uno de los condenados, el periodista Hamid Mahdaoui deberá cumplir 3 años de cárcel por su cobertura de los hechos acontecidos en Alhucemas durante las protestas.
Los líderes de los partidos mayoritarios en Marruecos, por su parte, han declarado que "respetan la independencia del poder judicial" y han llamado a la calma recordando que los condenados todavía están en disposición de realizar recursos de apelación a las sentencias.
Los miembros de la Federación de la Izquierda Democrática (FGD) de Marruecos han presentado en el Parlamento un proposición para que se dicte una amnistía general para los condenados, mientras que hasta quince asociaciones europeas y árabes han pedido la cancelación de las sentencias. El Gobierno, por su parte, se ha remitido al estricto ajuste del proceso a la legalidad internacional para rechazar que se anulen las condenas.

# data[].attributes.attachment_link.title
El Rif se levanta de nuevo en protesta por las condenas a los manifestantes del Hirak

# data[].attributes.attachment_link.description
El Rif, principalmente los alrededores de Alhucemas, vuelve a ser escenario de nuevas protestas tras la publicación de las condenas de entre 5 y 20 años de prisión en contra de los líderes del movimiento popular Hirak Rif. 12 agentes han resultado heridos

# data[].attributes.attachment_link.description
AD deelt de informatie die zij verkrijgt middels het gebruik van cookies en vergelijkbare technieken, waaronder ook persoonsgegevens, in een samenwerkingsverband genaamd NLProfiel van Buymedia Nederland met Sanoma en Telegraaf Media Groep om gezamenlijke groepsprofielen op te stellen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Redacción / Madrid. Para ser más exactos: "Nunca nos hemos arrodillado, no nos arrodillamos y nunca nos arrodillaremos". Esta fue una de las frases coreadas por centenares de manifestantes (entre 600 y 800 según diferentes fuentes) que, convocados por el Comité de Madrid de Apoyo al Hirak del Rif, se concentraron una vez más ayer sábado a las 18.00 de la tarde en el centro de la capital de España, la Puerta del Sol. Previamente, un puñado de rifeños ya se habían manifestado el viernes delante del Consulado del Reino de Marruecos.

Arropados por sus pancartas, fotos de los presos políticos recientemente condenados, banderas, la colorista asumida por el movimiento amazigh en todo el Magreb junto con alguna que otra identitaria vinculada a la histórica República del Rif, los manifestantes, que como es habitual hicieron alarde de su comportamiento pacífico, vocearon también frases como "No estamos todos, faltan los presos", "Libertad para los presos políticos del Hirak", "20 años de cárcel por reclamar un hospital, una universidad y un empleo", "Stop a la represión en el Rif", "Más igualdad, menos corrupción en Marruecos", entre otras, mientras que en alguna de las pancartas se podía leer "No a la represión marroquí en el Rif".
http://www.correodiplomatico.com/2018/06/11/marruecos-escucha-el-rif-esta-en-la-lucha/
Si algo cabe destacar en esta movilización contra la recientes y duras condenas para los presos políticos del "Hirak", que se une a otras que están teniendo lugar en el resto de Europa, sería la masiva presencia de mujeres así como la significativa solidaridad mostrada públicamente, por primera vez, de numerosos marroquíes de ascendencia no rifeña, lo que indica el calado que están alcanzando las protestas y reivindicaciones del Hirak del Rif en el seno de la numerosa comunidad marroquí residente en España.
http://www.correodiplomatico.com/2018/06/27/represion-sobre-el-rif/
Al final de la concentración se leyó un largo comunicado dirigido a la opinión pública nacional e internacional, aludiendo al desencadenante de las protestas en el Rif y la evolución de las mismas finalizando de la siguiente manera, cuyo texto CORREO DIPLOMÁTICO reproduce tal como le llegó está madrugada:
"Hay una continuidad del régimen marroquí en vengarse del Rif, todavía esa manera histórica de tratar a la población del Rif, métodos que nos recuerdan a los Años del Plomo, dejando en entredicho el discurso oficial del Estado marroquí y sus lemas como: "la reconciliación con el Rif", "nueva era, "cambio democrático", etc. Por ello, desde el Comité Madrid de apoyo al Hirak del Rif seguimos con mucha atención e inquietud el desarrollo de los acontecimientos en el Rif y comunicamos lo que sigue:

Condenamos al secuaz tribunal y no consideramos este juicio legítimo ni justo.

Responsabilizamos al Estado marroquí en la persona de su Jefe de la situación actual y de todas sus consecuencias futuras, todo ello será consecuencia directa de la política de oídos sordos ante las demandas sociales y económicas de la ciudadanía tanto en el interior como en el exterior del país.

La complicidad y el silencio abrumador de la prensa nacional e internacional sobre el levantamiento popular rifeño (Hirak del Rif)

Valoramos y agradecemos la solidaridad y esfuerzo del equipo en defensa de los detenidos y exigimos al Estado la inmediata e incondicional liberación de todos los presos/as, así como detener la persecución de los activistas del Hirak popular y la desmilitarización del Rif.

Rogamos a todos los emigrantes rifeños y rifeñas y marroquíes en general a estar unidos para hacer frente a este régimen dictador y seguir nuestra lucha hasta la victoria.

' Rogamos a todos los partidos políticos españoles pronunciarse sobre el Hirak del Rif Comité Madrid de apoyo al Hirak del Rif Madrid, a 28 de junio de 2018
Pese a las reticencias por parte de los gobiernos españoles de Mariano Rajoy (antes) y Pedro Sánchez (ahora), al apoyo explícito de las demandas rifeñas y a la situación de los presos políticos (el Rif fue el núcleo central del Protectorado español en Marruecos entre 1912 y 1956), los diferentes comités de apoyo al Rif repartidos por la geografía española están moviéndose hasta el momento sin restricción alguna, pese a los velados esfuerzos diplomáticos del Reino de Marruecos sugiriendo a los sucesivos gobiernos un control explícito de la comunidad rifeña residente en España, dado su carácter "desestabilizador" y "separatista", según ha podido saber CORREO DIPLOMÁTICO en fuentes que prefieren guardar su anonimato. No obstante, son conocidas las restricciones a visados para personas de origen rifeño en los tres Consulados españoles (Nador, Tetuán y Tánger) del norte de Marruecos.

Para el próximo domingo, también a las 18.00, está prevista una marcha solidaria desde Atocha hasta la Puerta del Sol.

# data[].attributes.attachment_link.title
Concentración rifeña en la Puerta del Sol: "Jamás nos arrodillaremos"

# data[].attributes.attachment_link.description
Redacción / Madrid. Para ser más exactos: "Nunca nos hemos arrodillado, no nos arrodillamos y nunca nos arrodillaremos". Esta fue una de las frases coreadas por centenares de manifestantes (entre 600 y 800 según diferentes fuentes) que, convocados por el Comité de Madrid de Apoyo al Hirak del Rif, se concentraron una vez más ayer sábado a las 18.00 de la tarde en el centro de la capital de España, la Puerta del Sol.

# data[].attributes.headline
‘Het lukt Marokko niet meer de waarheid te verbergen’

# data[].attributes.subject
‘Het lukt Marokko niet meer de waarheid te verbergen’

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het valt niet mee om in contact te komen met Abdessadek El Bouchtaoui. De Marokkaanse advocaat is ervan overtuigd dat hij wordt afgeluisterd, dus berichten stuurt hij niet en zijn telefoon neemt hij niet op. Zijn Facebookpagina bestaat plotseling niet meer. 'Ik plaatste een bericht waarin ik vroeg om het aftreden van de minister van Binnenlandse Zaken en van het hoofd van de politie', verklaart de Marokkaanse advocaat. 'Vijftien minuten later was mijn Facebookpagina verdwenen.'

Uiteindelijk lukt het toch een afspraak te maken, in een café in Genève. Ver weg van de rechtbank in Casablanca waar El Bouchtaoui het afgelopen jaar uitgroeide tot een van de meest zichtbare advocaten in het proces tegen de protestbeweging uit de Marokkaanse Rif. De advocaat, zelf afkomstig uit het noorden van Marokko, viel op door zijn kritische uitlatingen over de rechtszaak in de pers en op de sociale media.

De rechtszaak is de apotheose van de protesten die de Rif vorig jaar in hun greep hielden. Ze begonnen na een tragisch voorval: een vishandelaar werd vermorzeld in een vuilniswagen, nadat hij zijn vracht met illegaal gevangen vis achterna was gesprongen. De Riffijnen gingen in de weken en maanden erna de straat op. Ze protesteerden tegen corruptie en eisten meer werkgelegenheid en een betere gezondheidszorg voor een regio die in hun ogen achtergesteld is. Het leidde ook onder Nederlandse Marokkanen tot solidariteitsacties.

De Marokkaanse autoriteiten zagen de protesten aanvankelijk aan, maar kwamen in actie toen protestleider Nasser Zafzafi in een moskee tekeerging tegen een imam die een preek afstak tegen zijn beweging. Honderden demonstranten werden opgepakt - volgens de laatste schattingen van Amnesty International gaat het om minstens 410 personen.

Zafzafi werd, samen met 52 andere prominente leden van de protestbeweging, overgebracht naar Casablanca om daar te worden berecht. Ze worden verdacht van separatisme en aangeklaagd voor zware misdrijven zoals 'aanslag op de binnenlandse staatsveiligheid'. Daarop staat in theorie de doodstraf, al wordt die sinds 1993 niet meer uitgevoerd in Marokko.

Het proces vordert gestaag. Zafzafi deed in april zijn verhaal voor de rechter. PvdA-parlementariërs Lilianne Ploumen en Kati Piri waren afgereisd om erbij te zijn. Ze concludeerden dat de berechting weliswaar plaatsvond 'in een rechtszaal, maar niet in een rechtsstaat'.

Abdessadek El Bouchtaoui is vanaf de eerste arrestaties als advocaat betrokken bij de verdediging van de Rif-demonstranten. Hij werd in februari echter zelf veroordeeld tot twintig maanden cel. El Bouchtaoui zou onder meer ambtenaren in functie hebben beledigd, minachting hebben getoond voor justitiële beslissingen, en betrokken zijn bij de organisatie van een niet-toegestane demonstratie. De bewijsstukken: ruim honderd Facebookberichten van zijn hand.

Het is een 'poging om alle kritiek op het optreden van de veiligheidsdiensten tegen de Hirak-protesten in het Rifgebied het zwijgen op te leggen', volgens Amnesty International. El Bouchtaoui geeft als commentaar dat 'dit de eerste keer is sinds de jaren tachtig (de periode van de 'Jaren van Lood', red.) dat een vonnis wordt uitgesproken tegen een advocaat alleen op basis van zijn meningen'.

De veroordeling is voor El Bouchtaoui het teken zijn land te verlaten en asiel aan te vragen in Zwitserland. Hij wil doorgaan met zijn werk als verdediger van de mensenrechten, verklaart hij. 'Hier in Genève zitten veel internationale organisaties, zoals de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten.'

Er is nog een reden waarom hij voor Zwitserland koos, en niet voor Frankrijk, een logische bestemming voor veel Marokkanen. 'Als ik me in Frankrijk zou vestigen, dan is het bijna alsof ik in Marokko blijf. Zelfs de Marokkaanse koning woont er haast het hele jaar. De Marokkaanse autoriteiten houden me daar in de gaten. Ik word nu al geïntimideerd en bedreigd.'

Hoe bent u betrokken geraakt bij de Rifbeweging?

'Ik woon met mijn familie in Tétouan, maar ik ben van Riffijnse origine. De Rif is voor mij als mijn moeder. Alles wat daar gebeurt, raakt me enorm. Tegenwoordig verplaatst informatie zich met de snelheid van het licht. Vanaf de dood van Mohsin Fikri (de vishandelaar, red.) heb ik alles gevolgd. Ik heb direct een heel stevig stuk op Facebook geschreven. Zo sterven mensen in een staat waarin de mensenrechten niet worden gerespecteerd, schreef ik, in een dictatoriale staat. Daarna heb ik demonstraties georganiseerd in Tétouan.

'De arrestaties begonnen op 5 februari, toen we de sterfdag herdachten van Abdelkrim Al Khattabi (de president van de onafhankelijke Rif-republiek uit de jaren twintig van de vorige eeuw, red.). De meeste gearresteerden werden weer vrijgelaten, op één na, Nasser Lari heette hij. Ik ben toen naar Al Hoceima afgereisd om op te treden als zijn advocaat. Hij was de eerste arrestant, en het is mij toen gelukt hem vrij te krijgen.'

Later worden veel meer demonstranten opgepakt. Waarom hebben de Marokkaanse autoriteiten volgens u gereageerd met zo veel arrestaties?

'De Marokkaanse autoriteiten hebben niet de macht. Het is de makhzen die bepaalt. Dat zijn de traditionele machthebbers, een feodaal regime, zoals in de Middeleeuwen in Europa.

'De eerste verantwoordelijken voor alles wat er gebeurt in de Rif zitten in de entourage van de koning. Het is als een pulpo (octopus, met zijn lange tentakels, red.), zoals ze dat in het Spaans zeggen. De raadgevers van de koning hebben bijvoorbeeld meer macht dan de premier. De premier kan niets beginnen. In het geval van de Rif heeft de premier niet eens het recht zijn mening te geven. Hij is net een ambtenaar. Hij wacht op orders. Dat is de waarheid.

'De makhzen kent, al eeuwenlang, alleen de harde hand. Als ze in gesprek gaan met de activisten, dan willen andere regio's hetzelfde.

'De entourage van de koning, dat zijn de business men. Zij hebben de macht en de rijkdom. Zelfs de koning hoort tot de rijksten ter wereld. Het vormt een gevaar voor de business men als ze in gesprek zouden gaan met de activisten.'

Hoe worden protestleider Nasser Zafzafi en anderen behandeld in de gevangenis?

'Zafzafi verkeert vanaf het begin in afzondering, alleen in een cel. Zelfs tijdens het luchten is hij alleen. Dat is een geestelijke mishandeling. Hij is er een paar keer toe overgegaan hardop de Koran te lezen, omdat hij behoefte had te praten. De anderen hebben te maken met pesterijen.'

Na de arrestaties meldden zich wel zeshonderd advocaten aan voor het Comité ter Verdediging van de Rifbeweging. In Nederland heeft een verdachte normaliter maar een of enkele advocaten. Waarom wordt de verdediging in Marokko groepsgewijs gedaan?

'Dat is om solidariteit uit te drukken met de gevangenen, niet om gerechtigheid te krijgen. We weten dat er geen gerechtigheid zal zijn.'

Wat was uw rol in dat collectief van advocaten?

'Ik heb gekozen de gevangenen op een andere manier te verdedigen. Als ik alles in het openbaar vertel, op Facebook, in de pers, dan is dat volgens mij een erg goede manier om op te komen voor de gevangenen. Ik heb contact onderhouden met de Verenigde Naties. Ik heb Amnesty International elke dag informatie gegeven. Het is een oorlog om de waarheid. De Marokkaanse autoriteiten willen de waarheid verbergen.'

Waarom bent u ervan overtuigd dat dit geen eerlijk proces is?

'Bij het opstellen van de processen-verbaal door de politie zijn de gedetineerden onderworpen aan marteling en aan vernedering. Ze werden met geweld gedwongen het proces-verbaal te ondertekenen. Dit is wat de gedetineerden vertelden aan de onderzoeksrechter. Omdat ik advocaat ben, heb ik het allemaal gehoord. Maar de procureur-generaal zegt dat de gedetineerden niet de waarheid hebben gesproken.'

Hoe weet u zo zeker dat ze wel de waarheid spreken?

'Ik heb de sporen gezien, vooral geestelijke. Als de onderzoeksrechter vragen stelt over het moment waarop ze werden gearresteerd, over de periode op het politiebureau, dan beginnen ze te huilen. Wat wil dat zeggen? Dat ze niet alles kunnen beschrijven. Het betekent dat er heel ernstige dingen zijn gebeurd.

'De makhzen heeft veel ervaring met marteling. Neem bijvoorbeeld het geval van Rabie Al Ablak (journalist van een nieuwswebsite, red.). Hij heeft verteld dat hij zijn proces-verbaal moest ondertekenen zonder het te lezen. Hij weigerde dat. Vervolgens komen vijf gemaskerde agenten binnen. Ze hebben een fles bij zich en dreigen hem ermee te verkrachten. Ze beginnen hem uit te kleden. Uiteindelijk heeft hij getekend. Ik geloof hem. Het gaat op de traditionele manier, op dezelfde manier als in de jaren tachtig (de beruchte Jaren van Lood, red.).

'We hebben gevraagd de processen-verbaal in te trekken. Maar de rechter heeft daar niet mee ingestemd. Wat kan een advocaat dan nog doen? Er is geen gerechtigheid. Ik wilde niet doorgaan met het spelen van een rol in dit theater.'

De verdachten komen wel allemaal uitgebreid aan het woord en het proces is open voor de media.

'Zelfs als ze mogen spreken, wat kunnen ze doen? Ze hebben de processen-verbaal, dat is een geweldig bewijsstuk voor de rechter. Ook al staat er niet de waarheid in. De rechtbank heeft zijn weg gekozen, van het begin tot het eind.'

Toch is het u in het begin gelukt de eerste arrestant, Nasser Lari, vrij te krijgen.

'Dat was aan het begin. Nu gaat het heel anders. Met Nasser Lari hield de politie zich aan de regels. Maar nu worden de regels niet meer gerespecteerd. Toen had de rechter geen orders gekregen, maar nu ontvangt de rechter geheime orders. De rechter speelt nu dezelfde rol als hij speelde in de jaren tachtig.'

Met het aantreden van koning Mohammed VI en de Arabische Lente leek Marokko op weg te zijn een steeds vrijer land te worden. Is er nu sprake van een terugslag?

'Als we het hebben over een terugslag, dan betekent het dat er een andere periode is geweest, maar dat is niet zo, het is een voortzetting. De wijze waarop is veranderd; maar de geest is hetzelfde als in de tijd van Hassan II. Een geest van geweld tegen het volk.

'Het is waar dat Marokko zich economisch ontwikkelt. Er worden grote projecten gedaan. Maar er is geen vooruitgang op het gebied van respect voor de wet, voor de mensenrechten.'

Het is toch een groot verschil dat er nu in Marokko geen martelgevangenissen zijn waarin mensen verdwijnen, zoals in de tijd van Hassan II.

'Het verschil is dat er nu een informatierevolutie is geweest, met het internet. De hele wereld kan nu de waarheid ontdekken. Het volk en de internationale opinie volgen in realtime wat er gebeurt.

'Hassan II gaf eens een interview aan een Franse journalist. Hij vroeg naar de gevangenis van Kelaat M'Gouna. Hassan II zei: 'Maar u kent Marokko niet! Kelaat M'Gouna, daar groeien allemaal bloemen, daar is geen gevangenis!

'De Marokkaanse autoriteiten denken nog steeds dat we in de jaren tachtig leven. Maar het lukt niet meer de waarheid te verbergen. Als er nu mensen zouden verdwijnen, dan zouden we de revolutie uitroepen.'

# data[].attributes.attachment_link.title
'Het lukt Marokko niet meer de waarheid te verbergen'

# data[].attributes.attachment_link.description
Het valt niet mee om in contact te komen met Abdessadek El Bouchtaoui. De Marokkaanse advocaat is ervan overtuigd dat hij wordt afgeluisterd, dus berichten stuurt hij niet en zijn telefoon neemt hij niet op. Zijn Facebookpagina bestaat plotseling niet meer.

# data[].attributes.headline
Marokko: hoge celstraffen Rif-demonstranten moeten herzien worden

# data[].attributes.subject
Marokko: hoge celstraffen Rif-demonstranten moeten herzien worden

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In Marokko zijn de leiders van de protestbeweging in het Rifgebergte tot zware gevangenisstraffen veroordeeld. Na een oneerlijk proces kregen de protestleiders Nasser Zefzafi en Nabil Ahamjik 20 jaar cel opgelegd.

Er stonden 53 demonstranten terecht. De meesten werden beschuldigd van het 'aanzetten tot', 'deelname aan' of 'medeplichtigheid' aan 'onrust'. Er werd echter geen enkel bewijs geleverd van een strafbaar feit. Volgens internationaal recht is deelname aan een demonstratie waarvoor geen toestemming is gegeven, geen reden om iemand gevangen te zetten als er geen strafbaar feit is gepleegd.

Lange straffen

Nasser Zefzafi, Nabil Ahamjik en twee anderen werden tot 20 jaar gevangenisstraf veroordeeld. Drie demonstranten kregen 15 jaar cel opgelegd, zeven anderen kregen 10 jaar cel en tien activisten moeten voor 5 jaar de gevangenis in. De anderen kregen straffen variërend van 1 tot 5 jaar en een beklaagde kreeg alleen een boete.

Bekentenissen na marteling

Amnesty zet vraagtekens bij de bekentenissen die de demonstranten hebben gedaan. Gedetineerden hebben verklaard dat ze zijn gemarteld tijdens hun ondervraging. Dergelijke bekentenissen mogen nooit gebruikt worden tijdens een rechtszaak. Volgens de advocaat van Omar Bouhrass, die op 3 juli 2017 werd gedetineerd, is zijn cliënt geslagen en moest hij 'lang leve de koning' zeggen, werd hij uitgekleed, werden twee tanden gebroken en werd hij bedreigd. Andere demonstranten zeggen dat ze zich moesten uitkleden en spraken van harde klappen, verstikking, dreigen met verkrachting en beledigingen van de politie na hun arrestatie en tijdens de verhoren. Sommigen werden tot een 'bekentenis' van een strafbaar feit gedwongen.

In juli 2017 kondigde de minister van Justitie aan 66 zaken waar mogelijk sprake is van marteling te zullen onderzoeken.

Honderden arrestaties

De grotendeels vreedzame demonstraties in het Rifgebergte en de stad Al Hoceima in het noorden van Marokko begonnen eind 2016. Een vishandelaar probeerde zijn in beslag genomen visvangst te redden, maar werd in een vuilniswagen doodgedrukt. De protesten waren gericht tegen armoede, corruptie en tegen de achterstelling en discriminatie van de bewoners van het Rifgebergte. Sinds 2017 zijn honderden demonstranten, onder wie kinderen en journalisten, opgepakt. Midden vorig jaar werd Nasser Zefzafi opgepakt nadat hij demonstraties had georganiseerd.

# data[].attributes.attachment_link.title
Marokko: zware celstraffen voor leiders protestbeweging in het Rifgebergte

# data[].attributes.attachment_link.description
In Marokko zijn de leiders van de protestbeweging in het Rifgebergte tot zware gevangenisstraffen veroordeeld. Na een oneerlijk proces kregen de protestleiders Nasser Zefzafi en Nabil Ahamjik 20 jaar cel opgelegd. Er stonden 53 demonstranten terecht. De meesten werden beschuldigd van het 'aanzetten tot', 'deelname aan' of 'medeplichtigheid' aan 'onrust'.

# data[].attributes.headline
De kritische Riffijn mijdt Marokko als vakantieland

# data[].attributes.subject
De kritische Riffijn mijdt Marokko als vakantieland

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Marokko is mijn land. Het allermooiste land. Maar de regering deugt niet

Abdel el Ghalbouni (61)

Abdel el Ghalbouni (61): 'Ik mis mijn familie, maar wie niet vrij is heeft geen leven'
"Marokko is mijn land. Het allermooiste land. Maar de regering deugt niet. In de jaren negentig ben ik het land ontvlucht vanwege de onderdrukking van Riffijnen. Veel van mijn vrienden waren al gearresteerd.

"Ik ben actief voor Hirak. Ik heb bij het Europees Parlement gesproken over de situatie in de Rif. En ik ben bij veel demonstraties in Europa geweest.Je moet mensen wakker schudden, we protesteren niet voor onszelf. Ik vind: zonder vrijheid en rechtvaardigheid ben je niks.

"Ik heb nog heel veel familie in Marokko. Vier broers, vier zussen en wel honderd neefjes en nichtjes. Ook mijn moeder leeft nog. Ze is negentig, ziek en blind. Ik hou contact via telefoon en Skype. Mijn moeder zegt: kom nooit meer terug naar Marokko. God is bij jullie, zegt ze. We hebben afgesproken dat als ik doodga, het goed is. Als zij doodgaat is het ook goed. We kunnen niet naar elkaars begrafenis.

"Ik mis niemand, dat laat ik niet toe. Ik zeg altijd dat ik een zombie ben. Ik ben allang dood. In mijn hart mis ik mijn familie, vrienden en mijn land, maar als je niet in vrijheid leeft en je onderdrukt wordt, dan heb je geen leven.

Misschien ga ik nog eens naar Marokko. Als ze in Marokko aan de Europese Riffijnen vragen om daarheen te komen, dan zullen we dat massaal doen. Vanuit Noorwegen, Nederland, België en Frankrijk naar Spanje en dan met de boot en bussen daarheen om hen bij te staan. Dan zullen we onze stem laten horen."

Rachid el Aidi (38): 'De douane pikt me er steeds opnieuw uit voor een 'steekproef''
"Ik ging elk jaar twee keer naar Marokko. Tijdens de ramadan en voor het offerfeest. Dit jaar ga ik voor het eerst niet. Ik boycot het land. Maar ik ben ook bang dat ik word opgepakt. Zeker na het nieuws over de celstraffen.

"Ik steun actief Hirak. Ik ben bij elke demonstratie geweest en ik heb vorig jaar meegedaan aan twee demonstraties in Marokko. Ook schrijf ik berichten op Facebook over de protesten.

"Opgepakt worden vanwege de protesten beangstigt me niet. Ik kom op voor mensenrechten, en ik wil dat mijn vrienden en familie in Marokko meer rechten en beter onderwijs en zorg krijgen. Daarmee doe ik niets verkeerd. Ik ben bang dat ze me van iets anders beschuldigen. Terrorisme, geweld of drugshandel. De Marokkaanse politie kan drugs in je koffer stoppen en je daarvoor arresteren.

"Ik denk dat ik op een zwarte lijst van de Marokkaanse overheid sta. Toen ik vorig jaar naar Marokko vloog, pikte de douane me eruit en werd ik gefouilleerd en mijn bagage gecontroleerd. Volgens de douane was het een steekproef, maar op de terugreis gebeurde hetzelfde. Mijn tweede reis naar Marokko gebeurde het weer, op de heen- en terugreis.

"Volgend jaar wil ik weer naar Marokko. Ik heb toch niets misdaan? Ik zal wel voorzichtiger zijn. Vooraf zal ik Facebook afsluiten en ik neem mijn telefoon niet mee. Ik had me voorgenomen een tijdje geen berichten meer te posten over Hirak. Mijn familie vond ook dat ik moest stoppen. Maar dat kan ik niet. Ik geloof in de beweging en mensenrechten, dus ik blijf het doen."

Abdelghani Ababou (64): 'Demonstreren en je mening uiten is ook normaal gedrag'
"Het is een groot risico om nu naar Marokko te gaan. Ik durf het niet, zeker niet na de vonnissen in Casablanca. Ik ben sinds Hirak begon niet meer in Marokko geweest, ik weet zeker dat ik al op het vliegveld meteen wordt opgepakt.

"Ik ken veel mensen die ook niet durven. Omdat ze hebben gedemonstreerd of de Riffijnen steunden op sociale media. De onlangs gearresteerde Belg Wafi Kajoua is een kennis van me.

Het regime wil geen dialoog met de Rif. Het wil alleen maar macht

Abdelghani Ababou (64)

"Hirak is vreedzaam en draait om waarden waar ik in geloof. Al sinds de jaren tachtig spreek ik me uit voor de vrijheid van meningsuiting en democratie. Het leek in Marokko een tijdje de goede kant op te gaan onder de nieuwe koning, maar na 2016 is alles weer teruggedraaid. Het afgelopen jaar heb ik veel gedemonstreerd. In Nederland, België en in Parijs.

"De uitspraken van de ambassadeur vind ik heel raar. Wat is 'normaal gedrag'? Betekent dit dat je je onderdanig moet opstellen naar de koning en je mond moet houden? Ik vind demonstreren en je mening uiten ook normaal gedrag. Als je dat doet in Marokko, word je opgepakt. Misschien komt zij in Rabat alleen maar onder hoge ambtenaren en ziet zij nooit mensen in de Rif of in de sloppenwijken van de hoofdstad.

"Ik ben Nederlander en Riffijn. Marokko is ook mijn land. Ik wil graag naar Marokko reizen, maar voorlopig is het daar voor mij onveilig. Ik zou terug willen en een bijdrage willen leveren aan de economie en goed onderwijs. Ik hoop dat het op korte termijn kan, maar ik ben pessimistisch. Het regime wil geen dialoog met de Rif. Het wil alleen maar macht."

Lees ook:

Twintig jaar cel voor leider van de Rif-demonstranten Nasser Zafzafi speelde een belangrijke rol bij de protesten tegen de Marokkaanse overheid. Gisteren werd hij tot twintig jaar cel veroordeeld. Zal de koning gratie geven?

'De onrust in de Rif houdt me wakker' De Marokkaanse familie Maghnouji uit Vinkeveen volgt de protesten van 'hun broeders en zusters' in de Rif op de voet. Het sociale onrecht tegen Riffijnen moet ophouden, vinden ze.

# data[].attributes.attachment_link.title
De kritische Riffijn mijdt Marokko als vakantieland

# data[].attributes.attachment_link.description
Marokkaanse Nederlanders die de Riffijnse protestbeweging Hirak steunen, mijden dit jaar Marokko als vakantieland. Ze zijn bang bij aankomst aangehouden te worden. Die vrees is versterkt door de celstraffen tot twintig jaar voor 49 activisten eerder deze week en de arrestatie van een Belgische activist.

# data[].attributes.headline
Morocco recalls its Netherlands ambassador over protest supporter

# data[].attributes.subject
Morocco recalls its Netherlands ambassador over protest supporter

# data[].attributes.headline
Scores arrested in connection with Morocco Rif protests

# data[].attributes.subject
Scores arrested in connection with Morocco Rif protests

# data[].attributes.body
The detainees will be investigated for "undermining the security of the state" following months of social unrest.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Protestors have come out on the streets every night since Friday [Fadel Senna/AFP]

Moroccan police have arrested 40 people in connection with protest movement that has shaken the country's northern Rif region for months.

The prosecutor of the northern coastal city of Al-Hoceima said that those held, including protest leader Nasser Zefzafi, would be investigated for "undermining the security of the state" and other criminal acts.

For its part, the Moroccan Association of Human Rights (AMDH) said on Tuesday it had identified 50 people detained and that "the number of arrests continues to rise" and had passed 70 across the whole province.

The state bears "full responsibility for the consequences of this repressive approach" in the face of peaceful demonstrations in support of "the legitimate demands of the people", AMDH added.

The Rif region has been shaken by social unrest since the death in October of a fishmonger crushed in a rubbish truck as he protested against the seizure of swordfish caught out of season.

Calls for justice for Mouhcine Fikri, 31, evolved into a grassroots movement, based largely in Al-Hoceima, demanding jobs and economic development.

Protestors have come out on the streets every night since Friday in Al-Hoceima, a city of some 56,000 residents.

On Monday night, more than 2,000 demonstrators shouted slogans such as "We are all Zefzafi!" while anti-riot police looked on.

The protest ended around midnight without incident. Demonstrations were also reported in two other northern cities, Nador and Tangiers, as well as in Casablanca, Marrakesh and the capital Rabat, where some 300 people took part.

'Propaganda activities'

Authorities have accused protesters of receiving money and other support from abroad "to carry out propaganda activities".

The mainly ethnically Berber Rif region has long had a tense relationship with Morocco's central authorities, and was at the heart of Arab Spring-inspired protests in 2011.

Interior Minister Abdelouafi Laftit led a large delegation to Al-Hoceima last week, the latest in a series of government trips to the region.

Officials have promised increased support for the local economy, in particular the crucial fishing industry.

Zefzafi, 39, emerged as the leader of the movement by broadcasting passionate speeches online in the local Tarifit dialect from his home or the street, denouncing "corruption" and "dictatorship".

# data[].attributes.attachment_link.title
Scores arrested in connection with Morocco Rif protests

# data[].attributes.attachment_link.description
Moroccan police have arrested 40 people in connection with protest movement that has shaken the country's northern Rif region for months. The prosecutor of the northern coastal city of Al-Hoceima said that those held, including protest leader Nasser Zefzafi, would be investigated for "undermining the security of the state" and other criminal acts.

# data[].attributes.headline
Morocco protests: Activist Nasser Zefzafi arrested

# data[].attributes.subject
Morocco protests: Activist Nasser Zefzafi arrested

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Moroccan police say they have detained a leading activist responsible for organising months of protests against corruption and unemployment.

Nasser Zefzafi will be tried for "threatening national security", prosecutors say.

Morocco has been gripped by protests since October, following the death of a fishmonger in the town of al-Hoceima.

On Sunday, demonstrations were reported in the capital Rabat, as well as Nador, Tangier, Casablanca and Marrakesh.

Demonstrators in al-Hoceima expressed support for Mr Zefzafi, who took to the streets to chant "the state is corrupt" and "we are all Zefzafi", AFP news agency reported.

Mr Zefzafi is seen as a figurehead among protesters in al-Hoceima and the circumstances of his arrest are unlikely to ease tensions, BBC North Africa Correspondent Rana Jawad says.

Protesters are also angered by high rates of youth unemployment and what they say is government corruption.

More than 20 activists were arrested over the weekend following clashes between protesters and the police.

Prosecutors ordered Mr Zefzafi's arrest on Friday, following allegations that he had interrupted a prayer ceremony at a mosque in al-Hoceima.

He had "obstructed, in the company of a group of individuals, freedom of worship" at the mosque, prosecutors said.

Mr Zefzafi's supporters blocked police as he went into hiding, reports said, before he was detained on Monday.

The protests were triggered by the death of fishmonger Mouhcine Fikri, who was crushed to death by a rubbish truck as he tried to rescue his produce that had been confiscated by the police.

Thousands of protesters took to the streets, accusing the authorities of corruption, abuse and injustice.

His death drew parallels to that of a Tunisian fruit seller in 2010 which helped spark the Arab Spring uprisings.

Analysis by Mohamed el-Aassar, BBC Monitoring

Footage of Mr Fikri's death was widely shared on social media, triggering the rise of Mr Zefzafi's Popular Mobilisation movement - which champions the demands of people from the northern Rif area.

The protests quickly gained momentum in the restive northern region, which has always been wary of the central government.

The Rif has seen several revolts against the central administration at different times in history. The region has challenged Spain, France and the Moroccan crown in the past.

# data[].attributes.attachment_link.title
Fugitive Morocco protest leader arrested

# data[].attributes.attachment_link.description
Moroccan police say they have detained a leading activist responsible for organising months of protests against corruption and unemployment. Nasser Zefzafi will be tried for "threatening national security", prosecutors say. Morocco has been gripped by protests since October, following the death of a fishmonger in the town of al-Hoceima.

# data[].attributes.headline
Morocco protests intensify despite government clampdown

# data[].attributes.subject
Morocco protests intensify despite government clampdown

# data[].attributes.headline
Morocco: What is fuelling unrest in the Rif?

# data[].attributes.subject
Morocco: What is fuelling unrest in the Rif?

# data[].attributes.attachment_link.title
Maroc. Retour aux années de plomb pour les révoltés du Rif

# data[].attributes.attachment_link.description
La justice marocaine a prononcé mardi soir de lourdes sentences contre les porte-voix du Hirak. Nasser Zefzafi et trois de ses compagnons prennent 20 ans de prison.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
RABAT, Morocco - The leader of protests over economic and social problems in Morocco's northern Rif region was sentenced to 20 years in prison, provoking outrage among his family and activists.

A court in Casablanca convicted the protest leader, Nasser Zefzafi late Tuesday on charges of undermining public order and threatening national unity. A number of other activists were also jailed for up to 20 years.

Mr. Zefzafi was arrested in May 2017 after organizing demonstrations in his hometown Al Hoceima in the Rif. The protests began after Mouhcine Fikri, a poor fishmonger, was crushed to death in October 2016 while trying to retrieve fish from a trash compactor. Authorities had confiscated his stock and tossed it into a garbage truck.

His death unleashed building anger over economic deprivation and humiliation suffered by the Berbers in the historically neglected Rif region. Protests spread across rural Morocco, where many feel the powerful coterie of those who enjoy royal patronage corruptly profits at the expense of the people.

A video, which could not be independently verified by Reuters, was shared by Moroccan social media users who said it showed people marching in Al Hoceima and the nearby town of Imzouren to protest the sentence.

"We were expecting such a cruel sentence because officials in this country have never surprised us with good news," Mr. Zefzafi's father, Ahmed, told Reuters.

"I met my son today. His morale is high. He told me he is ready to make sacrifices for this country and saluted all those who expressed solidarity with him," he added.

Image

Nasser Zefzafi was convicted on Tuesday on charges of undermining public order and threatening national unity and sentenced to 20 years in prison. Credit Youssef Boudlal/Reuters

The Al Hoceima demonstrations, along with those in the mining town of Jerada in early 2018, have been the most intense since unrest in 2011 that prompted King Mohammed VI to devolve some of his powers to an elected parliament.

As part of the same verdict, three Al Hoceima protesters - Nabil Ahmijeq, Wassim El Boustani and Samir Aghid - were also given 20 years in prison. Another 35 activists were jailed for between two and 15 years, and one got a one-year suspended sentence.

A government lawyer, Mohamed Al Houssaini Karout, told Reuters that the sentences were very light compared with what the law allowed.

"Some defendants were tried on three charges punishable each by capital punishment, a life sentence and 30 years in jail but they only received 20 years in prison," he said.

Some of the accused had been indicted on charges of serious crimes including attacking law enforcement officers, "some of whom are permanently handicapped," he added.

However, Naima El Gallaf, a lawyer for the activists, described Mr. Zefzafi's sentence on her Facebook page as cruel and retaliatory.

An activist and lawyer, Bouchra Rouissi, told Reuters that there would be an appeal after consultation with the defendants.

"These are unfair sentences," she said.

After the Rif protests, King Mohammed dismissed the ministers of education, planning and housing and health, as well as other officials, for falling short of implementing a development plan for the region.

# data[].attributes.attachment_link.title
Moroccan Protest Leader Is Sentenced to 20 Years in Prison

# data[].attributes.attachment_link.description
RABAT, Morocco - The leader of protests over economic and social problems in Morocco's northern Rif region was sentenced to 20 years in prison, provoking outrage among his family and activists. A court in Casablanca convicted the protest leader, Nasser Zefzafi late Tuesday on charges of undermining public order and threatening national unity.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Il y a maintenant un an, le 28 octobre 2016, le décès de Mouhcine Fikri, broyé par une benne à ordures alors qu'il tentait de récupérer sa marchandise confisquée par les autorités, avait déclenché une large vague de contestation dans le Rif, région au nord du Maroc.

Depuis, les milliers de Marocains qui se sont mobilisés pour revendiquer plus de justice sociale et de développement économique se sont confrontés à une répression brutale.

Aujourd'hui, alors que le hirak s'apprête à célébrer un an de mobilisation, plus de 300 prisonniers politiques sont encore en prison, et les leaders du mouvement comme Nasser Zefzafi, s'apprêtent à être jugés pour atteinte à la sûreté de l'État. Inculpés sous de lourdes charges, ils risquent des peines allant de vingt ans de prison à la peine de mort.

Cet appel a déjà été signé par des grandes figures intellectuelles et politiques comme Noam Chomsky, Ken Loach, ou Arundhati Roy

Dans ce contexte, et alors que les prisonniers politiques du hirak viennent tout juste de suspendre plus d'un mois de grève de la faim, le comité de soutien aux prisonniers politiques du hirak à Casablanca lance un appel à la solidarité internationale pour la libération immédiate de tous les prisonniers politiques du hirak.

Déjà signé par des grandes figures intellectuelles et politiques comme Noam Chomsky, Ken Loach, ou Arundhati Roy, cet appel entend lever le voile sur la cause de l'emprisonnement politique au Maroc, et mettre les autorités marocaines face à leurs responsabilités.

En effet, trop souvent décrit comme le modèle de stabilité et de transition démocratique de la région, le pouvoir marocain a pourtant montré un bien triste - et à vrai dire même inquiétant - visage dans la gestion des revendications sociales de la population du Rif.

C'est donc pour rendre hommage à cette année de mobilisation populaire que je voudrais ici prendre le temps de revenir sur la symbolique de la demande de libération de ceux qui ont osé lever leurs voix pour dénoncer la corruption qui mine le pays depuis des décennies.

Aujourd'hui, il est temps d'oser dire que le hirak ne porte pas atteinte à la stabilité du pays mais qu'au contraire, il constitue un éclat de lumière que l'État du Maroc doit saisir s'il veut pouvoir entamer la profonde réforme sociale que tout citoyen marocain attend depuis des décennies.

Alors certains riposteront que l'État du Maroc a, depuis 2011, entamé une transition démocratique et qu'avant cela, au début des années 2000, il avait pris à bras le corps la fameuse " question sociale ". Le roi Mohammed VI n'avait-il pas été qualifié à ce titre de " roi des pauvres " ?

La patience, une qualité exigée seulement des classes populaires

Alors comme toujours, les hommes politiques demanderont d'être patient. Après tout, comme tout le monde le sait, Rome ne s'est pas faite en un jour . Mais la patience semble être une injonction facile dans leur bouche. Érigée en qualité ultime, elle ne semble pourtant être exigée que des classes populaires, car les hommes politiques eux, ont le droit à l'impatience.

Impatients face aux revendications du peuple, impatients face aux " troubles à l'ordre public " que représentent les rassemblements, les hommes politiques n'hésitent pas à justifier les arrestations massives de tous les citoyens qui viendraient perturber la paisible patience à laquelle le peuple est condamné.

Le roi lui-même semble souvent user de son droit à l'impatience. Et pour cause, pas plus tard qu'il y a deux jours, après la découverte du rapport de la Cour des comptes faisant état des innombrables retards du programme de développement dont devait bénéficier la ville d'Al Hoceima, le roi a limogé trois ministres, un secrétaire d'État et des hauts fonctionnaires.

À LIRE : INTERVIEW - Soraya El Kahlaoui : " Le hirak est le résultat d'une maturation politique "

Décrit comme un " séisme politique " par la presse locale, cette décision, prise par la plus haute instance du Maroc, semble montrer une chose. En politique, les moments de " ras-le-bol " conduisent légitimement à des ruptures.

Mais alors, une question se pose. S'il est légitime que le roi limoge des fonctionnaires d'État pour leur incompétence, en quoi serait-il illégitime pour les citoyens de créer des moments de rupture en occupant la rue pour dénoncer cette même incompétence, aujourd'hui officiellement reconnue ?

Car soyons francs, si tout citoyen bénéficie en effet du droit de vote, en revanche aucun citoyen ne bénéficie du pouvoir de licencier un fonctionnaire. Alors que faire lorsque l'incompétence des gestionnaires de l'État finit par atteindre le quotidien des citoyens ? Que faire lorsque cette incompétence laisse certains sans possibilité de poursuivre leurs études universitaires faute d'université, sans possibilité de se soigner par manque d'infrastructure hospitalière, sans possibilité de travailler par manque de développement économique ?

On pourrait alors se demander que feraient ces hommes politiques - à l'impatience caractérisée - s'ils s'étaient trouvés à l'exacte place de Nasser Zefzafi

On pourrait alors se demander que feraient ces hommes politiques - à l'impatience caractérisée - s'ils habitaient une région où le taux de cancer est le plus élevé du Maroc du fait des conséquences de l'expérimentation d'armes chimiques utilisées à l'époque de la colonisation espagnole, et que leur propre mère, elle-même atteinte du cancer, n'avait pas les moyens de se soigner, parce que certains hauts fonctionnaires auraient accessoirement oublié de doter le centre hospitalier de la ville du matériel nécessaire ?

On peut, en effet, se demander ce qu'ils auraient fait s'ils s'étaient trouvés à l'exacte place de Nasser Zefzafi lorsqu'il devait affronter chaque jour le regard souffrant de sa mère.

Et vu l'état de déliquescence de ces messieurs, difficilement masqué - il faut le dire - par l'allure que leur donne leur costume si savamment cravaté, on ne peut que douter qu'ils auraient eu le courage de Nasser Zefzafi ou de Mohammed Jelloul, Nabil Ahmjik, Rabi Ablaq et de tous les autres activistes du hirak.

Épuisement des ressources naturelles

Il est difficilement imaginable de les voir capables de mettre en péril leur liberté au nom du bien commun, au nom d'un droit au développement équitable pour tous. Depuis des décennies, aucun d'entre eux, bien que protégés par leurs titres à rallonge, n'a eu le courage d'oser dénoncer la corruption au sein de leur propre rang. Aucun d'entre eux, n'a jamais osé questionner le modèle de développement emprunté par le Maroc, qui depuis des décennies, fragilise les populations les plus vulnérables.

L'éducation, la santé sont privatisés ! Les habitants des terres collectives expulsés au nom des projets de développement ! La petite paysannerie jetée en pâture au profit des grandes firmes d'agro-business, dont la production est destinée à l'exportation.

Encore très récemment une trentaine d'habitants ont été arrêtés lors de la manifestation " de la soif " à Zagora, qui a cyniquement bénéficié de la mise en marche de canons à eau pour disperser la foule

Tous les projets de développement épuisent aveuglément les ressources naturelles. Les modes de production agricole, l'extraction minière, l'exploitation du phosphate, les projets d'énergie solaire pompent les nappes phréatiques du Maroc. Aujourd'hui, certaines populations du sud manquent sévèrement d'eau.

Mais lorsque des habitants se lèvent pour réclamer leur droit à l'eau, les autorités n'ont qu'une seule réponse : la répression. Encore très récemment une trentaine d'habitants ont été arrêtés lors de la manifestation " de la soif " à Zagora, qui a cyniquement bénéficié de la mise en marche de canons à eau pour disperser la foule.

Emprisonner en masse tous les activistes des mouvements émergeant des marges est une veille habitude de l'État. Déjà en 2014, de longues peines d'emprisonnement allant de deux à quatre ans ont été prononcées à l'encontre de nombreux villageois d'Imider en lutte contre la société minière Managem dont le mode d'extractivisme appauvrit profondément les sols de l'une des régions les plus démunies du Maroc.

À LIRE : Despotisme, néolibéralisme et changement climatique conduiront le Maroc à la catastrophe

Alors, oui c'est vrai, en 2011 le Maroc a officiellement entamé une transition démocratique.

Mais les discours officiels sont loin de refléter la dure réalité dans laquelle vit une grande majorité des citoyens marocains qui souffrent d'exclusion économique et sociale. Et c'est justement la voix de tous les marginalisés que le hirak a fait resplendir avec grandeur en osant porter tout haut les revendications de ceux que l'on refuse habituellement d'écouter.

La transition démocratique ne vient pas de la réforme constitutionnelle de 2011, elle est arrachée - avec force et courage - par toutes les luttes populaires qui sillonnent le pays

Et c'est précisément pourquoi je serai tentée de dire, oui c'est vrai, le Maroc est en transition démocratique. Mais cette transition ne vient pas de la réforme constitutionnelle de 2011, elle est arrachée - avec force et courage - par toutes les luttes populaires qui sillonnent le pays.

Le hirak est aujourd'hui le flambeau unitaire de toutes ces voix ! Il est l'ultime chance d'instaurer une démocratie sociale au Maroc. Mais la défense de la démocratie a un coût. Et aujourd'hui elle ne se fera pas sans la défense, sans concession, de la cause des prisonniers politiques ! Leur libération est affaire de tous, parce qu'elle est affaire de démocratie.

- Soraya El Kahlaoui est sociologue, réalisatrice du documentaire Landless Moroccans et coordinatrice du comité de soutien aux prisonniers politiques du hirak à Casablanca

Les opinions exprimées dans cet article n'engagent que leur auteur et ne reflètent pas nécessairement la politique éditoriale de Middle East Eye.

Photo : Un parent des leaders du hirak incarcérés porte une affiche sur laquelle est écrit : " prison marocaine " lors d'un procès, à l'extérieur du tribunal, à Casablanca, le 12 septembre 2017 (Reuters/Youssef Boudlal).
Appel à solidarité avec la lutte du peuple marocain La mort le 28 octobre 2016 de Mohcine Fikri, un jeune vendeur de poisson broyé par une benne à ordure en tentant de récupérer sa marchandise confisquée par les autorités à Al-Hoceima, ville de la région du Rif, au nord du Maroc -a déclenché un mouvement social historique qui secoue le pays depuis lors. Depuis un an maintenant, un grand nombre de marocains se sont constitué comme " Hirak ", mouvement pacifique réclamant plus de justice sociale et l'accès au développement économique. La réponse des autorités marocaines a été très brutale, tuant un autre jeune homme et arrêtant plus de 400 manifestants- 360 sont encore en prison dont 15 mineurs et 7 journalistes qui couvraient les événements. Les prisonniers politiques du Hirak, dont les figures publiques comme Nasser Zefzafi, sont inculpés sous des lourdes charges et risquent de longues peines de prisons pouvant aller jusqu'à la peine de mort! En septembre 2017, 37 prisonniers politiques ont entamé une grève de la faim, mettant leur vie en danger pour dénoncer leur détention et la répression dont ils sont victimes. Leur état de santé est aujourd'hui critique. Certains d'entre eux ont été transportés à l'hôpital. En manifestant pacifiquement, le peuple marocain s'est levé pour plus de justice sociale. Cela relève de son droit le plus absolu! Nous tenons les autorités marocaines pour responsables de la vie des prisonniers politiques du Hirak et demandons leur libération immédiate, ainsi que l'arrêt de toute répression contre le mouvement populaire. Membres du Parlement Européen Marina Albiol, GUE/ NGL (Spain) Martina Anderson, GUE/ NGL (Ireland) Xabier Benito, GUE/ NGL (Spain) Malin Bjork, GUE/ NGL (Sweden) Lynn Boylan, GUE/ NGL (Ireland) Matt Carthy, GUE/ NGL (Ireland) Javier Couso, GUE/ NGL (Spain) Eleonora Forenza, GUE/ NGL (Italy) Tania González, GUE/ NGL (Spain) Josu Juaristi, GUE/ NGL (Spain) Patrick Le Hyaric, GUE/ NGL (France) Claure Moraes, Party of European Socialists (UK) Liadh Ni Riada, GUE/ NGL (Ireland) Lola Sánchez, GUE/ NGL (Spain) Estefanía Torres, GUE/ NGL (Spain) Miguel Urbán, GUE/ NGL (Spain) Marie-Christine Vergiat, GUE/ NGL (France) Marie Pierre Vieu, GUE/ NGL (France) Membres de Parlements nationaux Clementine Autain, France Insoumise (France) Ugo Bernalicis, France Insoumise (France) Richard Boyd Barrett, Teachta Dála (Ireland) Christine Buchholz, Die Linke (Germany) Pablo Bustinduy, Unidos Podemos (Spain) Gerry Carroll, People Before Profit (Northern Ireland)
Joan Collins, Teachta Dála (Ireland) Eric Coquerel, France Insoumise (France) Sergio Coronado, Ex-Député Ecologie Sociale (France) Clare Daly, Teachta Dála (Ireland) Sadet Karbulut, SP (Netherlands) Gino Kenny, Teachta Dála (Ireland) Gigi Malabarba, Ex-Senatore PRC, Communia (Italy) Noël Mamère, Ex-Député Groupe Ecologiste (France) Mathilde Panot, France Insoumise (France) Brid Smith, Teachta Dála (Ireland) Franco Turigliatto, Ex-Senatore PRC, Sinistra Anticapitalista (Italy) Idoia Villanueva Ruiz, Podemos (Spain) Amr Badr, Board Member, Syndicate of Journalists (Egypt) Wim Baltussen. FNV (Netherlands) Sergio Bellavita, USB Nazionale (Italy) Khaled al-Bolshi, Former Secretary, Syndicate of Journalists (Egypt)
Hans Boot, Editor of Solidariteit (Netherlands) Ángel Bosqued, Secretario de Relaciones Internacionales de CGT (Spain) Fabrizio Burattini, USB Scuola (Italy) Daniel Ceriotti, Sindicato de Nutricionistas (Uruguay) Irene Cicciò, USB Scuola (Italy) Nara Cladera, Union Syndicale Solidaires (France) Herbert Claros da Silva, International Relations Secretary, CSP Conlutas (Brazil) Eliana Como, Direttivo Nazionale FIOM, Direttivo Nazionale CGIL (Italy) Manuel Cortes, General Secretary, Transport and Salaried Staff Association (UK) Kevin Courtney, Joint National Secretary National Education Union (UK) Dominique Daigneault, Présidente du Conseil Central du Montréal métropolitain-CSN (Canada) Leonardo De Angelis, USB Sistemi Informativi (Italy) Mimmo De Stradis, USB Fiat Chrysler Automobiles (Italy) Ronnie Draper, General Secretary, Bakers Food and Allied Workers Union (UK) Stéphane Enjalran, Secrétaire National Union Syndicale Solidaires (France) Stefania Fantauzzi, USB Fiat Chrysler Automobiles (Italy) Dario Filippini, USB Pensionati (Italy) Rob Gerretsen, FNV (Netherlands) Sam Gindin, Retired Assistant to the President, UNIFOR (Canada) Flavio Guidi, Cobas Scuola Brescia (Italy) Estéban Guijarro, Secretario General de CGT Madrid (Spain) Howie Hawkins, Teamsters Local 317 (USA) Ernesto Herrera, Editor de Correspondencia de Prensa (Uruguay) Pina Imbrenda, USB Fiat Chrysler Automobiles (Italy) Isabel Koifmann, Sindicato Ecos, Cooperativa Magisterial (Uruguay) Deepa Kumar, President Rutgers AAUP-AFT (USA) Bartolo Lara, Fucvam, Cooperativas de Vivienda (Uruguay) Ron Lare, UAW Local 600 (USA) Elena Lequio, Adeom, Sindicato de Municipales (Uruguay) Michael Letwin, Former President, Association of Legal Aid Attorneys/UAW 2325 (USA) Francesco Locantore, Direttivo nazionale FLC-CGIL (Italy) Christian Mahieux, Union Syndicale Solidaires (France) Stefano Maruca, Ufficio Internazionale CGIL (Italy) Kim Moody, member National Union of Journalists (USA) Neli Maria Paschoarelli Wada, Diretora do SINTUSP (Brazil) Yahya Qallash, Former President Syndicate of Journalists (Egypt) Anna della Ragione, Direttivo nazionale FLC-CGIL (Italy) Leonel Revelese, COFE, Sindicato de Funcionarios del Estado (Uruguay) Luca Scacchi, Direttivo Nazionale CGIL (Italy) Jesse Sharkey, Vice President Chicago Teachers Union (USA) Nando Simeone, Direttivo Nazionale FILCAMS-CGIL (Italy) Michael Thomson, Secretary of NSW Division, National Tertiary Education Union Giuseppe Tiano, USB Calabria (Italy) Waldemar Torino, Adeom, Sindicato de Municipales (Uruguay) Nico Vox, USB Milano (Italy) Matt Wrack, General Secretary, Fire Brigades Union (UK) Rabab Ibrahim Abdulhadi, Professor, San Francisco State University (USA) Gilbert Achcar, Professor, University of London (UK) Greg Albo, Professor, York University (Canada) Viviana Asara, Assistant Professor, Wien University (Austria) Miriyam Aouragh, Senior Lecturer, University of Westminster (UK) Koenraad Bogaert, Professor, Ghent University (Belgium) Tithi Bhattacharya, Professor, Purdue University (USA) Adrian Budd, Head of Division of Social Sciences, London South Bank University (UK) Marco Brunazzo, Professor, University of Trento (Italy) Thomas Casadei, Professor, Università di Modena e Reggio Emilia (Italy) Robin Celikates, Associate Professor, University of Amsterdam (Netherlands) John Chalcraft, Professor, LSE (UK) Noam Chomsky, Professor, MIT and University of Arizona (USA) Herman De Ley, Professor, Ghent University (Belgium) James Dickins, Professor, University of Leeds (UK) Juanita Elias, Reader, University of Warwick (UK) John Esposito, Professor, Georgetown University (USA) Nadia Fadil, Assistant Professor, KU Leuven (Belgium) Sara Farris, Senior Lecturer, Goldsmiths University (UK) Sue Ferguson, Professor, Wilfrid Laurier University (USA) Gennaro Gervasio, Researcher, Università Roma Tre (Italy) Keith Hyams, Associate Professor, University of Warwick (UK) William Keach, Professor, Brown University (USA) Joost Kircz, Professor, University of Applied Sciences (Netherlands) Les Levidow, Professor, Open University (UK) Philip Marfleet, Professor, University of East London (UK) Antonio Moscato, Professor, Università del Salento (Italy) Yasser Munif, Assistant Professor, Emerson College (USA) Hassan Nafaa, Professor, University of Cairo (Egypt) Malcolm Povey, Professor, University of Leeds (UK) Nicola Pratt, Professor, University of Warwick (UK) Shirin Rai, Professor University of Warwick (UK) Kikélola Roach, Professor, Ryerson University (Canada) Devi Sacchetto, Professor, University of Padua (Italy) Stephen R. Shalom, William Paterson University (USA) Mike Smith, Professor, University of Warwick (UK) Antonio Stopani, Researcher, University of Turin (Italy) Keeanga-Yamahtta Taylor, Assistant Professor, Princeton (USA) Francesco Vacchiano, Researcher, Lisbon University (Portugal) Marcel Van der Linden, Professor, University of Amsterdam (Netherlands) Matthew Watson, Professor, University of Warwick (UK) Associazione Ya Basta Êdî Bese (Italy) Al-Nadeem Centre for the Rehabilitation of Victims of Violence and Torture (Egypt) Giuseppe Acconcia, Journalist and Researcher (Italy) Jean Claude Amara, Porte-Parole de Droit Devant (France) Associazione "Cultura è libertà" (Italy) Gianfranco Bettin, President of the Marghera Municipality (Italy) Alberto Boga, Militantes Guevaristas de la Costa (Uruguay) Sergio Bologna, Author (Italy) Willem Bos, SAP/Grenzeloos (Netherlands) Olivier Besancenot, Ancien Candidat à l'Election Présidentielle (France) Houria Bouteldja, Porte-Parole du Parti des Indigènes de la République (France) Petros Constantinou, KEERFA (Greece) Lorenzo Declich, Researcher (Italy) Erri De Luca, Writer (Italy) Ludo De Witte, Sociologue (Belgium) Adèle Dorada, Secrétariat fédéral d'Alternative Libertaire (France) Christian Elia, Journalist and Director of QCODE Magazine (Italy) Nada Elia, Author (USA) Patrick Farbiaz, Sortir du Colonialisme (France) Paolo Ferrero, Vice president of the Party of the European Left (Italy) Bill Fletcher, Jr., Former President of TransAfrica Forum (USA) Pim Fisher, Immigration Lawyer, Haarlem (Netherlands) Mgr Jacques Gaillot, Président de Droit Devant (France) Stefano Galieni, Partito della Rifondazione Comunista (Italy) Aldo Garzia, Collaborator Il Manifesto (Italy)
Dr Lindsey German, Stop the War Coalition (UK) Toufic Haddad, Author (USA) Hamza Hamouchene, Environmental Justice North Africa (UK) Thomas Harrison, Co-Director, Campaign for Peace and Democracy (USA) Sandew Hira, Coordinator of the Decolonial International Network (Netherlands) John Hendy, Human Rights Lawyer and Queen's Counsel (UK) Roza Khan, Inqalabi Socialist (Pakistan) Sartaj Khan, Inqalabi Socialist (Pakistan) Kento, Journalist and Rapper (Italy) Hanane Karimi, Sociologue (France) Sadri Khiari, Auteur, Artiste (Tunisia) Ramah Kudaimi, Syrian Solidarity Collective (USA) Ken Loach, Film Director (UK) Lowkey, Rapper (UK) Alan Maass, Editor Socialist Worker (USA) Piero Maestri, Communia Network (Italy) Gianfranco Manfredi, Singer (Italy) Myriam Martin, Porte-Parole d'Ensemble, Conseillère régionale Occitanie (France) Karim Metref, Journalist (Italy) Mahienour el-Massry, Human Rights Lawyer and Former Political Prisoner (Egypt) Alessandra Mecozzi, Associazione "Cultura è libertà" (Italy) John Molyneux, Editor, Irish Marxist Review (Ireland) Martín Mosquera, Democracia Socialista (Argentina) Ghayath Naisse, Revolutionay Left Current (Syria) Fatima Ouassak, Politologue (France) Moni Ovadia, Writer and Actor (Italy) Mario Pieri, Colectivo Militante (Uruguay) Marco Philopat, Writer and Publisher (Italy) Christine Poupin, Porte-Parole du NPA (France) Philippe Poutou, Ancien Candidat à l'Election Présidentielle (France) Raphaël Pradeau, Co-Porte-Parole ATTAC (France) Alberto Prunetti, Writer and journalist (Italy) Asad Rehman, Executive Director War on Want (UK) Rebeca Riela, Sociedad de Economía Crítica (Argentina) Revolutionary Socialists (Egypt) Mario Rossi, Secretario Político del Movimiento Revolucionario Oriental (Uruguay) Arundhati Roy, Author (India) Camilla Royle, Deputy Editor, International Socialism Journal (UK) Steven Salaita, Author (USA) Jane Slaughter, former editor of Labor Notes (USA) Strong Egypt Party - Hizb Misr al-Qawiyya (Egypt) Bhaskar Sunkara, Editor of Jacobin (USA) Aurélie Trouvé, Co-Porte Parole ATTAC (France) Vrede Vrw, Association pour la Paix (Belgium) Lello Voce, Poet (Italy) Jean-André Waag, Secrétariat Fédéral d'Alternative libertaire (France) Thomas Weyts, SAP-Gauche anticapitaliste (Belgium)

# data[].attributes.attachment_link.title
La libération des prisonniers du hirak est affaire de tous, parce qu'elle est affaire de démocratie

# data[].attributes.attachment_link.description
Il y a maintenant un an, le 28 octobre 2016, le décès de Mouhcine Fikri, broyé par une benne à ordures alors qu'il tentait de récupérer sa marchandise confisquée par les autorités, avait déclenché une large vague de contestation dans le Rif, région au nord du Maroc.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The guilty verdicts and heavy sentences returned in the cases of 53 Hirak protesters in Casablanca must be overturned due to the unfair nature of their trials, Amnesty International said today.

Protest leaders Nasser Zefzafi and Nabil Ahamjik were last night sentenced to 20 years in prison, along with two other protesters, in connection with protests in the Rif region in 2017. Other protesters were given prison sentences ranging from one year to 15 years.

"These convictions are unsafe given the extremely unfair nature of the trials," said Heba Morayef, Amnesty International's Middle East and North Africa Director.

"Nasser Zefzafi and others who have been convicted and imprisoned for protesting peacefully for social justice or covering demonstrations online should never have been on trial in the first place. He must be released and his conviction overturned."

These convictions are unsafe given the extremely unfair nature of the trials

Heba Morayef

Three protesters were sentenced to 15 years in prison, and seven others were sentenced to 10 years in prison. Ten protesters were sentenced to five years in prison and also given a fine of 2,000 Moroccan dirhams (approximately $210 USD). Eight protesters were sentenced to three years imprisonment, 19 to two years imprisonment, and one to one year in prison; all were given the same fine. One other defendant was not sentenced to prison, but was given a fine of 5,000 Moroccan dirhams (approximately $520 USD).

"Those reasonably suspected of responsibility for recognizably criminal offences should be retried in proceedings that full conform to international fair trial standards, or released," said Heba Morayef.

"Amnesty International also has serious concerns surrounding the nature of the so-called 'confessions' submitted as evidence as detainees have described torture and other ill-treatment at the hands of the police during interrogation. The 'confessions' extracted under duress should have been excluded from trial proceedings."

A number of defendants claimed in court that their confessions had been extracted under torture, but the court failed to order an effective investigation into this. On 3 July 2017, detained protester Omar Bouhrass told the investigating judge at the Casablanca Court of Appeals that he had been tortured. According to his lawyer, Bouhrass said that police beat him while ordering him to say "Long live the King", stripped him of his underwear, broke two of his teeth, and threatened and insulted him following his arrest in Al Hoceima.

In many cases, the prosecution accused most of the defendants of generally "inciting", "participating" or being "complicit" in "unrest" without providing any evidence of their individual criminal responsibility with regards to any acts of violence. Under international human rights law, participation in an unauthorized demonstration is not in and of itself grounds for imprisonment but must be accompanied by a recognizable criminal offence such as involvement in acts of violence.
Protests against unfair trials
Nasser Zefzafi was on hunger strike from 23 May to 3 June in protest at the unfair nature of the trials and poor conditions of detention. In solidarity, 22 other detainees also began a hunger strike that lasted between four to 19 days. Nasser Zefzafi has been in prolonged and indefinite solitary confinement for over a year.

Rabie Lablak, who is still on hunger strike, called his mother to say goodbye on Saturday 16 June saying that he was ready to die because of the unfairness of the trial. The next day, the prison administration issued a statement denying that Lablak was on hunger strike. However, his lawyer visited him recently and confirmed again that he was still on hunger strike. According to information received by Amnesty International, he has not been seen by a doctor since 14 June.

On 12 June, 49 of the detainees signed a common declaration explaining they were boycotting the trial because they considered it unfair.

Yesterday's verdict confirmed that the case of journalist Hamid El Mahdaoui, also held in Casablanca, has been separated from that of the other 53 defendants. His trial will resume tomorrow (Thursday 28 June).
Background
Since May 2017, Moroccan security forces have arrested hundreds of protesters, including children and several journalists, over the largely peaceful protests. Those arrested include scores of protesters, activists and bloggers in the Rif, northern Morocco, who protested to demand an end to marginalization of their communities and to call for better access to services in the region.

The Casablanca Court of Appeals brought charges against 54 people in connection with the Rif protest movement, or Hirak in Arabic. Most charges brought against protest leader Nasser Zefzafi and his co-defendants are inconsistent with Morocco's human rights obligations since they criminalise the peaceful exercise of the rights to freedom of assembly, association and expression.

Protesters described torture and other ill-treatment, including heavy beatings, suffocation, stripping, rape threats and insults, inflicted by police upon arrest and during interrogation, sometimes to force them to "confess" to crimes.

In July last year, the Minister of Justice announced investigations into at least 66 cases of suspected police torture or other ill-treatment of protesters in custody. In Casablanca, 22 of the 54 were submitted to medical examination by a doctor appointed by the investigative judge, but no judicial investigation was open.

Judges also failed to exclude as evidence in the trial statements that the defendants said had been extracted under, in breach of Morocco's international obligations under international law.

# data[].attributes.attachment_link.title
Morocco: Guilty verdicts returned in unfair Hirak trials must be overturned

# data[].attributes.attachment_link.description
The guilty verdicts and heavy sentences returned in the cases of 53 Hirak protesters in Casablanca must be overturned due to the unfair nature of their trials, Amnesty International said today. Protest leaders Nasser Zefzafi and Nabil Ahamjik were last night sentenced to 20 years in prison, along with two other protesters, in connection with protests in the Rif region in 2017.

# data[].attributes.headline
Maroc: 20 ans de prison pour les meneurs du "Hirak"

# data[].attributes.subject
Maroc: 20 ans de prison pour les meneurs du "Hirak"

# data[].attributes.body
Maroc: 20 ans de prison pour les meneurs du "Hirak"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Les meneurs du "Hirak", le mouvement de contestation sociale qui a agité le Maroc en 2016-2017, ont été condamnés mardi soir à Casablanca à des peines allant jusqu'à 20 ans de prison, à l'issue d'un procès-fleuve de neuf mois.

Le leader du mouvement, Nasser Zefzafi, ainsi que trois autres meneurs, Nabil Ahmjiq, Ouassim Boustati et Samir Ighid, ont écopé de la peine la plus lourde pour "complot visant à porter atteinte à la sécurité de l'Etat", un chef d'accusation passible selon les textes de la peine de mort.

Au total, 53 personnes comparaissaient lors de ce procès. La peine la moins lourde se limite à un an de prison, couvrant la détention préventive, et 5.000 dirhams (environ 450 euros) d'amende, selon le verdict prononcé par la chambre criminelle de la cour d'appel de Casablanca en l'absence des accusés.

Trois d'entre eux, Mohamed Haki, Zakaria Adehchour et Mahmoud Bouhenoud ont été condamnés à 15 ans de prison, sept à 10 ans de prison, également pour "complot visant à porter atteinte à la sécurité de l'Etat".

Sous le choc, des proches des accusés, présents dans la salle d'audience, ont poussé des cris de détresse quand les peines les plus lourdes ont été prononcées, a constaté un journaliste de l'AFP. Quelques rares militants ont scandé des slogans de solidarité, comme "vive le Rif" ou "Nous sommes Zefzafi".

"Test"

"Ce sont des peines très lourdes. L'Etat a échoué dans ce test de respect des droits de l'homme et des libertés essentielles, tout comme l'indépendance de la justice", a déclaré à l'AFP l'un des avocats de la défense, Souad Brahma.

"Les peines sont très légères par rapport à ce que prévoit la loi et à la façon dont ils se sont comportés devant le juge", a commenté pour sa part Mohamed Karout, l'un des avocats des parties civiles qui représentaient l'Etat et ses agents.

Dix accusés ont par ailleurs été condamnés à 5 ans de prison et 2000 dh (180 euros) d'amende, huit à 3 ans et 1000 dh amende (90 euros), 19 à deux ans et 5000 dh (450 euros) et 2 à un an de prison assortie de la même amende. Les peines de 5 ans de prison et moins correspondent à des chefs d'accusation comme "participation à une manifestation non autorisée" ou "insulte envers les forces de l'ordre".
Solidarité
Les avocats qui ont refusé de plaider par solidarité avec la protestation des prévenus contre la "partialité de la justice" ont l'intention de faire appel après concertation avec leurs clients.

Comme ses co-détenus, Nasser Zefzafi a boycotté les derniers jours d'audience et refusé de prendre la parole aux dernières heures du procès.

Cet ancien chômeur de 39 ans devenu le visage du mouvement avec ses talents d'orateur, avait été arrêté pour avoir interrompu le prêche d'un imam ouvertement hostile au mouvement dans une mosquée d'Al-Hoceïma, l'épicentre de la protestation qui a secoué la région historiquement frondeuse et marginalisée du Rif.

Le cas du journaliste Hamid el Mahdaoui poursuivi pour "non dénonciation d'une tentative de nuire à la sécurité intérieure de l'Etat" et jugé en même temps que les 53 militants du "Hirak" sera traité séparément jeudi. Il risque, selon Reporters sans frontières (RSF) qui le soutient, deux à cinq ans de prison ferme. Il est le seul à n'avoir pas boycotté les audiences.

Les manifestations déclenchées par la mort d'un vendeur de poissons, broyé dans une benne à ordure en octobre 2016, ont fait plus de 600 blessés parmi les forces de l'ordre et engendré sept millions de dirhams de dégâts matériels (environ 630.000 euros), selon les parties civiles.

Environ 450 personnes, selon des associations, ont été arrêtées pendant les manifestations généralement pacifiques mais parfois marquées par des heurts entre forces de l'ordre et protestataires, avec des blessés des deux côtés.

L'"approche sécuritaire" des autorités a été critiquée par des associations de défense des droits de l'Homme, qui ont dénoncé la "répression" du mouvement et des actes de "torture" contre certains manifestants après leur arrestation.

"Le tribunal n'a pas tenu compte des irrégularités que nous avons relevées tout au long de ce procès, nous craignons que ces verdicts ne permettent pas d'apaiser la tension dans la région", a commenté un des avocats de la défense après l'énoncé du verdict.

# data[].attributes.attachment_link.title
Maroc: 20 ans de prison pour les meneurs du "Hirak"

# data[].attributes.attachment_link.description
Les meneurs du "Hirak", le mouvement de contestation sociale qui a agité le Maroc en 2016-2017, ont été condamnés mardi soir à Casablanca à des peines allant jusqu'à 20 ans de prison, à l'issue d'un procès-fleuve de neuf mois.

# data[].attributes.headline
Maroc : six journalistes-citoyens injustement condamnés à de la prison ferme pour leur couverture du Hirak

# data[].attributes.subject
Maroc : six journalistes-citoyens injustement condamnés à de la prison ferme pour leur couverture du Hirak

# data[].attributes.attachment_link.title
Maroc : six journalistes-citoyens injustement condamnés à de la prison ferme pour leur couverture du Hirak | Reporters sans frontières

# data[].attributes.attachment_link.description
Après huit mois de procès, les six journalistes-citoyens marocains, Mohamed al Asrihi, Rabiaa al Ablak, Abdelali Houd, Houssein el Idrissi, Foued Essaidi et Jawad al Sabiry ont été condamnés par la cour d'appel de Casablanca, le 27 juin 2018, à des peines allant jusqu'à cinq ans de prison pour leur couverture du Hirak du Rif.

# data[].attributes.headline
Hirak : Des manifestations pour dénoncer les récentes condamnations dès ce soir

# data[].attributes.subject
Hirak : Des manifestations pour dénoncer les récentes condamnations dès ce soir

# data[].attributes.attachment_link.title
Hirak : Des manifestations pour dénoncer les récentes condamnations dès ce soir

# data[].attributes.attachment_link.description
Hirak : Des manifestations pour dénoncer les récentes condamnations dès ce soir. Les récentes condamnations des activistes du Hirak, par la Chambre criminelle près la Cour d'appel de Casablanca, continuent de susciter plusieurs réactions. Ce mercredi, des rassemblements de soutien sont

# data[].attributes.headline
Maroc : quatre meneurs du "Hirak", dont Nasser Zefzafi, condamnés à 20 ans de prison

# data[].attributes.subject
Maroc : quatre meneurs du "Hirak", dont Nasser Zefzafi, condamnés à 20 ans de prison

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Les meneurs du "Hirak", le mouvement de contestation sociale qui a agité le Maroc en 2016-2017, ont été condamnés mardi soir à Casablanca à des peines allant jusqu'à 20 ans de prison, à l'issue d'un procès-fleuve de neuf mois.

Condamnés pour "complot". Le leader du mouvement, Nasser Zefzafi, ainsi que trois autres meneurs, Nabil Ahmjiq, Ouassim Boustati et Samir Ighid, ont écopé de la peine la plus lourde pour "complot visant à porter atteinte à la sécurité de l'Etat", un chef d'accusation passible selon les textes de la peine de mort.

Au total, 53 personnes comparaissaient lors de ce procès. La peine la moins lourde se limite à un an de prison, couvrant la détention préventive, et 5.000 dirhams (environ 450 euros) d'amende, selon le verdict prononcé par la chambre criminelle de la cour d'appel de Casablanca en l'absence des accusés. Trois d'entre eux, Mohamed Haki, Zakaria Adehchour et Mahmoud Bouhenoud ont été condamnés à 15 ans de prison, sept à 10 ans de prison, également pour "complot visant à porter atteinte à la sécurité de l'Etat".

Sous le choc, des proches des accusés, présents dans la salle d'audience, ont poussé des cris de détresse quand les peines les plus lourdes ont été prononcées, a constaté un journaliste de l'AFP. Quelques rares militants ont scandé des slogans de solidarité, comme "vive le Rif" ou "Nous sommes Zefzafi".

"L'Etat a échoué dans ce test". "Ce sont des peines très lourdes. L'Etat a échoué dans ce test de respect des droits de l'homme et des libertés essentielles, tout comme l'indépendance de la justice", a déclaré l'un des avocats de la défense, Souad Brahma. "Les peines sont très légères par rapport à ce que prévoit la loi et à la façon dont ils se sont comportés devant le juge", a commenté pour sa part Mohamed Karout, l'un des avocats des parties civiles qui représentaient l'Etat et ses agents. Les avocats qui ont refusé de plaider par solidarité avec la protestation des prévenus contre la "partialité de la justice" ont l'intention de faire appel après concertation avec leurs clients.

"Des irrégularités relevées tout au long de ce procès". Les manifestations déclenchées par la mort d'un vendeur de poissons, broyé dans une benne à ordure en octobre 2016, ont fait plus de 600 blessés parmi les forces de l'ordre et engendré sept millions de dirhams de dégâts matériels (environ 630.000 euros), selon les parties civiles. Environ 450 personnes, selon des associations, ont été arrêtées pendant les manifestations généralement pacifiques mais parfois marquées par des heurts entre forces de l'ordre et protestataires, avec des blessés des deux côtés. L'"approche sécuritaire" des autorités a été critiquée par des associations de défense des droits de l'Homme, qui ont dénoncé la "répression" du mouvement et des actes de "torture" contre certains manifestants après leur arrestation. "Le tribunal n'a pas tenu compte des irrégularités que nous avons relevées tout au long de ce procès, nous craignons que ces verdicts ne permettent pas d'apaiser la tension dans la région", a commenté un des avocats de la défense après l'énoncé du verdict.

# data[].attributes.attachment_link.title
Maroc : quatre meneurs du "Hirak", dont Nasser Zefzafi, condamnés à 20 ans de prison

# data[].attributes.attachment_link.description
Les meneurs du "Hirak", le mouvement de contestation sociale qui a agité le Maroc en 2016-2017, ont été condamnés mardi soir à Casablanca à des peines allant jusqu'à 20 ans de prison, à l'issue d'un procès-fleuve de neuf mois. Condamnés pour "complot".

# data[].attributes.headline
Moroccan protest leader, 3 others get 20-year sentences

# data[].attributes.subject
Moroccan protest leader, 3 others get 20-year sentences

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The new European data protection law requires us to inform you of the following before you use our website:

We use cookies and other technologies to customize your experience, perform analytics and deliver personalized advertising on our sites, apps and newsletters and across the Internet based on your interests. By clicking "I agree" below, you consent to the use by us and our third-party partners of cookies and data gathered from your use of our platforms. See our Privacy Policy and Third Party Partners to learn more about the use of data and your rights. You also agree to our Terms of Service.

# data[].attributes.attachment_link.description
The new European data protection law requires us to inform you of the following before you use our website: We use cookies and other technologies to customize your experience, perform analytics and deliver personalized advertising on our sites, apps and newsletters and across the Internet based on your interests.

# data[].attributes.headline
Protests Erupt in Morocco Over Fish Vendor’s Death in Garbage Compactor

# data[].attributes.subject
Protests Erupt in Morocco Over Fish Vendor’s Death in Garbage Compactor

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
MARRAKESH, Morocco - Protests erupted across Morocco over the weekend after the death of a fish vendor who, according to witnesses, was crushed by a compactor after he jumped into a garbage truck to retrieve his merchandise.

Grainy images of the man, identified in news accounts as Mouhcine Fikri, 31, circulated after his death on Friday night, in the northern port city of Al Hoceima. The city immediately erupted in protests, which spread on Sunday to cities like Marrakesh and Rabat, the capital.

King Mohammed VI of Morocco ordered the Interior Ministry to conduct "a careful and thorough investigation," and to bring charges against anyone who had broken the law, the state-run Maghreb Arabe Presse news agency reported on Sunday.

According to news accounts, Mr. Fikri and several friends dived into the garbage truck after the authorities confiscated his merchandise, around $11,000 worth of swordfish, a protected species in Morocco. As the compactor started operating - it was not clear why - the friends jumped out, but Mr. Fikri was stuck inside.

A witness cited by local news reports said he had heard one of the police officers involved in the episode ask for the trash compactor to be activated to scare away the men, who had surrounded the truck. According to the news reports, officials described the death as an accident.

In a statement, the Moroccan interior minister, Mohamed Hassad, promised a thorough investigation that "will make sure people are held accountable."

On Sunday, thousands of men marched on a hill above the Mediterranean Sea behind Mr. Fikri's coffin.

"Don't forget us. Don't forget Al Hoceima," one of the people taking part in the funeral march could be heard saying on a Facebook video of the event.

Many shops in Al Hoceima were closed in solidarity with Mr. Fikri's family.

Mr. Fikri's death had the potential to become a volatile and potent symbol. The death of Mohamed Bouazizi, a fruit vendor in Tunisia who set himself on fire in December 2010, became a catalyst for the pro-democracy protests that came to be known as the Arab Spring.

Mounir Agueznay, a human-rights activist from the area around Al Hoceima, said that while news reports were emphasizing the political dimensions of the tragedy, the protesters were seeking only justice, not the destabilization of Morocco.

"Authorities are nowhere to be seen," Mr. Agueznay, 30, said by phone. "They are letting the protesters do whatever they want.

"People are very aware about these matters," he continued. "After the funeral, they plan to peacefully protest. They want to pressure the authorities so this never happens again. Tomorrow, it could happen to me or anyone else."

The Party of Authenticity and Modernity, a political party founded by an adviser to the king, called for a speedy investigation, while Prime Minister Abdelilah Benkirane, who leads the Justice and Development Party, a moderate Islamist group, appealed for calm.

Al Hoceima is part of a mountainous region of Morocco, the Rif, that has had a rebellious history with the monarchy. The Berber population in the region waged war against Spain, then Morocco's colonial ruler, in the 1920s, and the Rif was home to a violent rebellion against the monarchy in the late 1950s, shortly after Morocco won independence.

The region is poor and isolated, but has started to get more attention from the government in recent years. Al Hoceima has become one of the favored vacation spots, and has been home to several tourism and development projects.

Follow Aida Alami on Twitter @AidaAlami.
Get news and analysis from Europe and around the world delivered to your inbox every day with the Today's Headlines: European Morning newsletter. Sign up here.

A version of this article appears in print on , on Page A10 of the New York edition with the headline: Anger Rises in Morocco Over Death of Vendor. Order Reprints | Today's Paper | Subscribe

# data[].attributes.attachment_link.title
Protests Erupt in Morocco Over Fish Vendor's Death in Garbage Compactor

# data[].attributes.attachment_link.description
MARRAKESH, Morocco - Protests erupted across Morocco over the weekend after the death of a fish vendor who, according to witnesses, was crushed by a compactor after he jumped into a garbage truck to retrieve his merchandise.

# data[].attributes.headline
Los líderes de las revueltas en el Rif, condenados a 20 años de cárcel

# data[].attributes.subject
Los líderes de las revueltas en el Rif, condenados a 20 años de cárcel

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
La primavera rifeña terminó en represión y cárcel. Así gestiona los movimientos de protesta pacíficos el Reino de Marruecos. Los cuatro principales líderes de las revueltas que sacudieron la región norteña marroquí del Rif entre 2016 y 2017 han sido condenados a veinte años de cárcel, entre ellos su cabecilla, Naser Zefzafi.

El Tribunal de Apelación de Casablanca condenó esta noche a Zefzafi, Mustafá Ahamyik, Wasim al Bustati y Samir Ighir a veinte años por atentar contra la seguridad interna del Estado, además de otros delitos como rebelión y participación en protestas ilegales.

Ninguno de los procesados resultó absuelto, y las condenas, además de los cuatro casos más graves, oscilaron entre los 15 años (cuatro personas), diez años (siete personas, entre ellos el cabecilla Mohamed Yalul), cinco años (diez), tres años (ocho), dos años (19), un año (uno) y un último condenado a una multa de 5.000 dirhams (unos 450 euros).

El proceso, que ha estado perturbado por numerosas protestas de los acusados (incluidas huelgas de hambre) y de sus abogados defensores, que se quejaban de ver lesionados sus derechos, comenzó el pasado 12 de septiembre y ha sido uno de los más largos de los últimos años en Marruecos.

El activista marroquí y líder del movimiento de protesta Nasser Zefzafi da un discurso durante una manifestación en la ciudad norteña de Alhucemas, en mayo de 2018 (Reuters)

La lectura de la sentencia fue pronunciada en ausencia de los propios acusados (53 en total), que rechazaron hoy usar su último turno de palabra y fueron devueltos al sótano del tribunal, quedando la comunicación del veredicto en manos de un ujier que se desplazó hasta ese sótano, sin que se sepa aún su reacción.

Nada más conocerse los primeros veredictos, los asistentes -familiares y simpatizantes rifeños- comenzaron a gritar en la sala del tribunal: unos lloraban, algunos se desmayaron (una ambulancia tuvo que llevarse a una mujer) y otros comenzaron a corear consignas políticas como "Viva el Rif", así como lemas contra el Estado y cánticos religiosos.

De los abogados defensores presentes en la sala, solo uno de ellos, Mohamed Aghanach, aceptó hablar para anunciar que piensan apelar la sentencia, mientras que su colega Mohamed Karrut, en su caso representante del Estado, consideró que las penas habían sido "muy leves".

El largo proceso a los líderes rifeños, que se ha desarrollado a más de seis horas de viaje de sus lugares de residencia -la ciudad de Alhucemas y sus alrededores- comenzó en septiembre con dos sesiones semanales, pero la cantidad de acusados y el elevado número de abogados que les defendían hicieron que las vistas fueran aumentando hasta tres, cuatro y hasta cinco días semanales.

Varios activistas abandonan la sala del juicio gritando consignas contra la corte tras conocerse la sentencia (EFE)

Las intervenciones de los acusados rifeños -y en particular las de Zefzafi- han tenido un marcado carácter político de denuncia contra el Estado marroquí y de cuestionamiento de la motivación de su proceso.

Zefzafi, detenido en mayo de 2017, se convirtió en líder inesperado de una revuelta civil sin estructuras claras organizada en torno a un movimiento conocido como Hirak, que capitalizó el descontento de la región por el atraso económico, la falta de oportunidades de la juventud y la carencia de servicios públicos.

Aunque estos problemas eran históricos y estructurales, las protestas estallaron cuando un comerciante de pescado de Alhucemas llamado Mohsen Fikri resultó aplastado por el mecanismo interno de un camión de basura donde las autoridades habían confiscado su mercancía so pretexto de haberla pescado ilegalmente.

Las protestas sacaron a las calles a decenas de miles de personas de todas las edades, que desbordaron a la clase política local y nacional, y nunca tuvieron veleidades separatistas, logrando de hecho un gran apoyo en un primer momento en el resto de Marruecos.

Sin embargo, la irrupción de Zefzafi en una mezquita, donde interrumpió un sermón del imán, desató una espiral de represión policial que llevó a la cárcel a cientos de personas -entre ellos numerosos menores de edad- y se ha saldado con duras condenas de cárcel.

# data[].attributes.attachment_link.title
Los líderes de las revueltas en el Rif, condenados a 20 años de cárcel

# data[].attributes.attachment_link.description
La primavera rifeña terminó en represión y cárcel. Así gestiona los movimientos de protesta pacíficos el Reino de Marruecos. Los cuatro principales líderes de las revueltas que sacudieron la región norteña marroquí del Rif entre 2016 y 2017 han sido condenados a veinte años de cárcel, entre ellos su cabecilla, Naser Zefzafi.

# data[].attributes.headline
The leader of the Rif protests, sentenced to 20 years in prison

# data[].attributes.subject
The leader of the Rif protests, sentenced to 20 years in prison

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Turkey Telegraph - Breaking News & Headlines from TURKEY

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
After eight months of trial, Court of Appeal of Casablanca dictated on Tuesday night sentences against 53 detainees Rifian who have been detained for more than a year in prison of Ukacha, near Casablanca. The leader of protests of Alhucemas, unemployed Naser Zafzafi, has been sentenced along with three or Rifian (Nabil Ahamjik, Ouassim Boustati and Samir Ighid) to 20 years in prison.

More information

A wave of racist hysteria in Morocco

Morocco promises to accelerate investment in Alhucemas to curb protests

Alhucemas returns to protest against Rabat policy

The number of Moroccans arriving in Italy from Libya triples in one year

They have been applied article 201 of Penal Code which provides for penalties for those who threaten internal security of state and provoke "devastation and massacre". Three detainees (Zakaria Adahchour, Mohamed Haki and Mohamed Bouhnouch) will spend 15 years in a firm prison.

Six ors have been sentenced to ten years. For nine of detainees sentence is five years and for remainder, between one and three years in prison.

Ahmed Zafzafi, far of protests ' leader, was on Tuesday morning, at 8:30, at gates of Ukacha prison, with rest of family, like every Wednesday. As every week, y traveled all night on a bus from Alhucemas to Casablanca to visit ir family prisoners on Wednesday at noon. And it was on bus where y heard about sentences.

When Ahmed Zafzafi spoke on phone with this diary he opted for irony: "I am very cheerful. Because I live in a country of joy. I like support of our Moroccan people. As we have support of all Moroccan people, rest I do not care. " Then he said, "when someone asks for a school, a college and y take you to jail for 20 years. When you ask for a job and spend 20 years in jail... what kind of country is this? Neir of you in Franco's time had anything like it. I... do not know... I'm going to shut up, better. "

Although Moroccan press silenced in first months protests, for most part peaceful, movement got to be joined by thousands of people in Rif. They demanded social improvements, a university, a hospital specializing in combating cancer, and repeal of a decree that qualified region of Alhucemas as a militarized zone.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Turkey Telegraph - Breaking News & Headlines from TURKEY

# data[].attributes.attachment_link.title
The leader of the Rif protests, sentenced to 20 years in prison

# data[].attributes.attachment_link.description
After eight months of trial, Court of Appeal of Casablanca dictated on Tuesday night sentences against 53 detainees Rifian who have been detained for more than a year in prison of Ukacha, near Casablanca. The leader of protests of Alhucemas, unemployed Naser Zafzafi, has been sentenced along with three or Rifian (Nabil Ahamjik, Ouassim Boustati and Samir Ighid) to 20 years in prison.

# data[].attributes.headline
Moroccan court sentences Rif protest leader to 20 years in jail

# data[].attributes.subject
Moroccan court sentences Rif protest leader to 20 years in jail

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
RABAT (Reuters) - The Moroccan leader of protests over economic and social problems in the Rif region and the northern city of Al Hoceima was sentenced to 20 years in prison on Tuesday by a Casablanca court.

Nasser Zefzafi, who is about 39 years old, was arrested in May 2017 and transferred to a prison in Casablanca after organizing demonstrations in his hometown of Al Hoceima in what came to be called as "Hirak al Chaabi" in Arabic or "popular movement." He was charged with undermining public order and threatening national unity.

As part of the same verdict, Nabil Ahmijeq, Wassim El Boustani and Samir Aghid were also given 20 years in prison while three others received a 15-year jail sentence.

Seven activists were sentenced to five years in prison and six others were handed a 10-year jail sentence.

Seven activists were sentenced to three years in prison while 12 defendants received a two-year prison sentence and an activist was given a one-year suspended prison sentence.

The verdict "was cruel and retaliatory," Naima El Gallaf, Hirak activists lawyer said on her Facebook page.

"These are unfair sentences," Bouchra Rouis activists lawyer told Reuters by phone, adding that there will be an appeal against the ruling after consultation with the defendants.

The protests erupted after the gruesome death of fishmonger Mouhcine Fikri in October 2017, who was crushed inside a rubbish truck trying to recover fish confiscated by police.

The Al Hoceima demonstrations along with the protests that hit the mining town of Jerada in early 2018 have been the most intense since the 2011 unrest that had prompted King Mohammed VI to devolve some of his powers to an elected parliament.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
judicial process / court cases / court decisions

# data[].attributes.attachment_link.title
Moroccan court sentences Rif protest leader to 20 years in jail

# data[].attributes.attachment_link.description
RABAT (Reuters) - The Moroccan leader of protests over economic and social problems in the Rif region and the northern city of Al Hoceima was sentenced to 20 years in prison on Tuesday by a Casablanca court.

# data[].attributes.headline
Morocco: Rif protest leader Nasser Zefzafi sentenced to 20 years

# data[].attributes.subject
Morocco: Rif protest leader Nasser Zefzafi sentenced to 20 years

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The leader of a protest movement that shook Morocco's northern Rif region for months over social and economic issues has been sentenced for 20 years.

A court in Casablanca on Tuesday sentenced 39-year-old Nasser Zefzafi, who was arrested in May last year and later transferred to a prison in the port city.

Zefzafi was involved in organising demonstrations in his hometown of Al-Hoceima.

The social unrest in the region followed the death of Mouhcine Fikri, a fishmonger crushed in a rubbish track as he protested against the seizure of swordfish caught out of season.

Calls for justice for Fikri, 31, evolved into a grassroots movement demanding jobs and economic development, with Zefzafi, himself unemployed, emerging as the leader of the Al-Hirak al-Shaabi, or Popular Movement, based largely in Al-Hoceima.

Zefzafi was charged with undermining public order and threatening national unity.

His arrest in 2017 was ordered after he allegedly interrupted a preacher at a mosque to call for further demonstrations.

Prosecutors had said the arrest was ordered after he "obstructed, in the company of a group of individuals, freedom of worship" at the mosque in Al-Hoceima.

Since, smaller protests have become a daily occurrence in the town.

As part of the same verdict, movement leaders Nabil Ahmijeq, Wassim El Boustani and Samir Aghid were also given 20 years in prison, while three others received a 15-year jail sentence.

Meanwhile, seven activists were sentenced to five years in prison and six others were given a 10-year jail sentence.

Seven activists were sentenced to three years in prison, while 12 defendants received a two-year prison sentence. An activist was given a one-year suspended prison sentence.

In total, 53 people were handed sentences on Tuesday following a nine-month trial.

Speaking to Reuters News Agency by phone, the activists' lawyer Bouchra Rouis said the sentences were "unfair", adding that there will be an appeal against the ruling after a discussion with the defendants.

The mainly ethnically Berber Rif region has long had a tense relationship with Morocco's central authorities and was at the heart of Arab Spring-inspired protests in 2011.

The main protests subsided following a series of political reforms, including constitutional changes that saw King Mohamed VI give up some of his wide-ranging powers.

SOURCE: Al Jazeera and news agencies

# data[].attributes.attachment_link.title
Morocco: Rif protest leader Nasser Zefzafi sentenced to 20 years

# data[].attributes.attachment_link.description
The leader of a protest movement that shook Morocco's northern Rif region for months over social and economic issues has been sentenced for 20 years. A court in Casablanca on Tuesday sentenced 39-year-old Nasser Zefzafi, who was arrested in May last year and later transferred to a prison in the port city.

# data[].attributes.headline
Blok: straf Rif-leiders lijkt aan hoge kant

# data[].attributes.subject
Blok: straf Rif-leiders lijkt aan hoge kant

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Nederland volgt de situatie in de Rif en de Nederlandse ambassade was bij de processen aanwezig", laat de woordvoerder weten. Minister Stef Blok heeft tijdens zijn bezoek aan Marokko in april om een eerlijk juridisch proces voor de actievoerders van de Rif gevraagd.

Matje

De PvdA vindt dat Blok de ambassadeur van Marokko op het matje moet roepen. Tweede Kamerlid Lilianne Ploumen vindt dat de aanvoerders van de demonstranten onmiddellijk moeten worden vrijgelaten.

Zij wijst ook op Nederlandse familieleden van veroordeelde protestleiders. Die maken zich volgens haar zorgen of zij nog wel veilig naar Marokko kunnen reizen. De ambassadeur moet toezeggen „dat Nederlanders altijd zeker kunnen zijn van hun veiligheid in Marokko."

In het Rif-gebied vonden vorig jaar grootschalige demonstraties plaats tegen de corruptie, onderdrukking en achterstelling van de lokale bevolking. De politie pakte honderden mensen op. De protestleiders gaan de cel in omdat ze de staatsveiligheid in gevaar zouden hebben gebracht. Hoger beroep is nog wel mogelijk.

De Tweede Kamer praat donderdag over de situatie in Marokko.

# data[].attributes.attachment_link.title
Blok: straf Rif-leiders lijkt aan hoge kant

# data[].attributes.attachment_link.description
„Nederland volgt de situatie in de Rif en de Nederlandse ambassade was bij de processen aanwezig", laat de woordvoerder weten. Minister Stef Blok heeft tijdens zijn bezoek aan Marokko in april om een eerlijk juridisch proces voor de actievoerders van de Rif gevraagd. De PvdA vindt dat Blok de ambassadeur van Marokko op het matje moet roepen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
(ANSA) - RABAT, 27 GIU - Venti anni al leader della protesta del Rif, in Marocco. La sentenza per i 53 detenuti dell'Hirak, il movimento che ha infiammato il nord del Paese da ottobre 2016 a maggio 2017, è arrivata dopo 8 mesi di processi e più di 80 udienze. Nasser Zafzafi, il disoccupato di 39 anni che via socialo aveva chiamato a raccolta migliaia di manifestanti contro le miserevoli condizioni di lavoro e di vita in una delle zone più povere del Marocco, è stato riconosciuto colpevole di attentato alla sicurezza dello Stato, secondo l'articolo 201 del codice penale che prevede per questo reato fino alla pena di morte. Per gli altri sostenitori della causa, le pene vanno da 15 anni (3 condanne) a 10 (7 condannati) a uno, e a un'ammenda pari a circa 400 euro, a seconda del grado di coinvolgimento. Le manifestazioni erano scoppiate a ottobre del 2016, subito dopo la morte di un pescatore di frodo che per difendere il suo carico di pesce, sequestrato dalla polizia e destinato alla discarica, s'era gettato in un tritarifiuti.

RIPRODUZIONE RISERVATA © Copyright ANSA

# data[].attributes.attachment_link.title
Marocco, 20 anni a leader proteste Rif - Africa

# data[].attributes.attachment_link.description
Venti anni al leader della protesta del Rif, in Marocco. La sentenza per i 53 detenuti dell'Hirak, il movimento che ha infiammato il nord del Paese da ottobre 2016 a maggio 2017, è arrivata dopo 8 mesi di processi e più di 80 udienze. (ANSA)

# data[].attributes.headline
PvdA wil dat Marokkaanse ambassadeur wordt ontboden

# data[].attributes.subject
PvdA wil dat Marokkaanse ambassadeur wordt ontboden

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De PvdA wil dat minister Blok van Buitenlandse Zaken de Marokkaanse ambassadeur in Nederland op het matje roept.

Reden daarvoor is het vonnis dat afgelopen nacht is uitgesproken tegen de demonstranten die op vreedzame wijze hebben gedemonstreerd tegen de situatie in het Rif-gebied. De leider van de protesten Nasser Zefzafi is veroordeeld tot twintig jaar cel en ook de andere activisten hebben hoge celstraffen gekregen, terwijl enig bewijs voor de zware aantijgingen ontbreekt.

Nederlanders moeten altijd zeker kunnen zijn van hun veiligheid in Marokko.

Lilianne Ploumen: 'Ik ben zeer geschokt door het vonnis tegen deze vreedzame demonstranten. Ook familieleden van Nederlandse Marokkanen zijn veroordeeld, waardoor zij zich ernstig zorgen maken of zij nog wel veilig naar Marokko toe kunnen. Ik wil daarom dat de minister uitleg vraagt aan de Marokkaanse ambassadeur over het verloop van het proces en dat hij toezegt dat Nederlanders altijd zeker kunnen zijn van hun veiligheid in Marokko.'

De EU moet zich uitspreken over deze ernstige schending van mensenrechten in Marokko.

Kati Piri: 'Ik heb een debat aangevraagd in het Europees parlement. Mensen die opstaan voor een waardig bestaan worden behandeld als criminelen. De EU moet zich uitspreken over deze ernstige schending van mensenrechten in Marokko. Daarnaast wil ik dat EU buitenlandchef Mogherini zich achter de oproep van Amnesty International schaart om Nasser Zefzafi en de andere politieke gevangenen onmiddellijk vrij te laten.'

Piri en Ploumen waren onlangs in Marokko om met demonstranten en de Marokkaanse autoriteiten in gesprek te gaan over de situatie in de Rif. Er werd toen geen toestemming verleend naar het Rif-gebied te reizen, waardoor de PvdA-parlementariërs hun reis voortijdig hebben moeten afbreken.

# data[].attributes.attachment_link.title
PvdA wil dat Marokkaanse ambassadeur wordt ontboden | PvdA

# data[].attributes.attachment_link.description
Reden daarvoor is het vonnis dat afgelopen nacht is uitgesproken tegen de demonstranten die op vreedzame wijze hebben gedemonstreerd tegen de situatie in het Rif-gebied. De leider van de protesten Nasser Zefzafi is veroordeeld tot twintig jaar cel en ook de andere activisten hebben hoge celstraffen gekregen, terwijl enig bewijs voor de zware aantijgingen ontbreekt.

# data[].attributes.attachment_link.description
Protestleider Nasser Zafzafi en tientallen andere Marokkanen die deelnamen aan de demonstraties in het Rifgebied in 2016 zijn veroordeeld tot celstraffen tot twintig jaar, vanwege het ondermijnen van de openbare orde en het bedreigen van de nationale eenheid. De protesten waren gericht tegen machtsmisbruik en onderdrukking door de Marokkaanse staat in de Noord-Marokkaanse regio.

# data[].attributes.headline
Un tribunal marroquí condena a los líderes rifeños a veinte años de cárcel

# data[].attributes.subject
Un tribunal marroquí condena a los líderes rifeños a veinte años de cárcel

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
naiz euskal herria noticias albisteak información

# data[].attributes.attachment_link.title
Un tribunal marroquí condena a los líderes rifeños a veinte años de cárcel

# data[].attributes.attachment_link.description
Los cuatro principales líderes de las revueltas que sacudieron la región del Rif entre 2016 y 2017 han sido hoy condenados por un tribunal marr...

# data[].attributes.headline
Lange celstraffen voor Marokkaanse leiders van protesten in Rifgebied 

# data[].attributes.subject
Lange celstraffen voor Marokkaanse leiders van protesten in Rifgebied 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De arrestanten van de protestbeweging Hirak komen uit de Marokkaanse stad Al Hoceima en de nabijgelegen plaats Imzouren.

In dat gebied waren vorig jaar grote protesten tegen de corruptie van de staat en de onderdrukking van de bevolking in het Rifgebied. Ook Nederlanders met een Marokkaanse achtergrond reisden naar het gebied om te demonstreren.

Bij de protesten zouden zo'n vierhonderd mensen onrechtmatig gevangen zijn gezet. Een deel van hen is langere tijd in hongerstaking gegaan. Dat heeft ook geleid tot grote protesten in Nederland.

De protestleider, Nasser Zafzafi, is eind mei 2017 opgepakt. De maand daarna zijn nog eens tientallen arrestaties verricht. De arrestanten werden beschuldigd van misdrijven als het plegen van "een aanslag op de binnenlandse veiligheid".
Wil jij elke ochtend direct weten wat je 's nachts gemist hebt en wat er die dag gaat gebeuren? Abonneer je dan nu op onze Dit wordt het nieuws-nieuwsbrief!

# data[].attributes.attachment_link.title
Lange celstraffen voor Marokkaanse leiders van protesten in Rifgebied

# data[].attributes.attachment_link.description
De arrestanten van de protestbeweging Hirak komen uit de Marokkaanse stad Al Hoceima en de nabijgelegen plaats Imzouren. In dat gebied waren vorig jaar grote protesten tegen de corruptie van de staat en de onderdrukking van de bevolking in het Rifgebied. Ook Nederlanders met een Marokkaanse achtergrond reisden naar het gebied om te demonstreren.

# data[].attributes.headline
Tot twintig jaar cel voor Rif-protesten in Marokko

# data[].attributes.subject
Tot twintig jaar cel voor Rif-protesten in Marokko

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
53 leiders van de protesten in het Rif-gebergte in Marokko zijn veroordeeld tot celstraffen die oplopen tot 20 jaar cel. Jaren geleden hadden ze het voortouw genomen in de protesten voor meer welvaart, werkgelegenheid, onderwijs en minder corruptie in de regio. De protesten werden heviger toen een visverkoper geplet werd door een vuilniswagen, nadat hij geprobeerd had zijn in beslag genomen vis te redden.

Sinds mei 2017 zijn heel wat demonstranten gearresteerd en opgesloten in de gevangenis. Het Marokkaanse OM beschuldigt hen onder meer van rebellie, het vernielen van gebouwen en voertuigen en het in gevaar brengen van de staatsveiligheid. De betogers zelf zeggen dat ze altijd vreedzaam geprotesteerd hebben.

"Meteen na de uitspraak zijn mensen opnieuw de straten opgetrokken om te protesteren", zegt correspondente Willemijn De Koning in het programma De Ochtend. "De ordediensten hebben direct hardhandig ingegrepen en opnieuw demonstranten opgepakt."

"De spanning is voelbaar tot ver buiten de regio", zegt De Koning. "Ook andere steden komen op voor het Rif-gebied. Overal in het land zijn mensen solidair en zijn er oproepen tot protest. Ook in de hoofdstad Rabat. De sociale onrust is zich aan het verspreiden."

Het noorden van Marokko voelt zich al decennialang achtergesteld door de regering in Rabat. Het Rifgebergte is enerzijds berucht omdat er veel cannabis wordt geteeld, maar anderzijds is het ook een verarmd gebied van waaruit in de jaren 60 veel inwoners als gastarbeider naar Europa zijn getrokken.

# data[].attributes.attachment_link.title
Tot twintig jaar cel voor Rif-protesten in Marokko

# data[].attributes.attachment_link.description
53 leiders van de protesten in het Rif-gebergte in Marokko zijn veroordeeld tot celstraffen die oplopen tot 20 jaar cel. Jaren geleden hadden ze het voortouw genomen in de protesten voor meer welvaart, werkgelegenheid, onderwijs en minder corruptie in de regio.