# data[].attributes.headline
Μουσείο Κοντέ

# data[].attributes.subject
Μουσείο Κοντέ

# data[].attributes.body
Το Μουσείο Κοντέ (γαλλ. Musée Condé) είναι Μουσείο το οποίο στεγάζεται στο Ανάκτορο του Σαντιγί (Château de Chantilly) στην ομώνυμη κωμόπολη της Πικαρδίας στα βόρεια του Παρισιού. Στεγάζει μια από τις πλέον σημαντικές συλλογές πινάκων στη Γαλλία[1] καθώς και την ομώνυμη βιβλιοθήκη με εικονογραφημένα χειρόγραφα. Έφορος του Μουσείου είναι, από το 2003 ως σήμερα, η Νικόλ Γκαρνιέ (Nicole Garnier).
Το 1886 ο Ερρίκος της Ορλεάνης, δούκας του Ωμάλ (duc d’Aumale), γιος του βασιλέα Λουδοβίκου - Φιλίππου δώρισε στο Ινστιτούτο της Γαλλίας (Institut de France), του οποίου ήταν μέλος, το ανάκτορο του Σαντιγί καθώς και τις συλλογές έργων τέχνης και άλλων αντικειμένων που είχε συγκεντρώσει, με σκοπό να δημιουργηθεί εκεί Μουσείο, με την προϋπόθεση να μην απομακρυνθούν από εκεί οι συλλογές και να μην αλλοιωθεί ο τρόπος παρουσίασής τους.[3] Η συλλογή των πινάκων εκτέθηκε στον πρώτο όροφο του ανακτόρου, όπου ήταν τα διαμερίσματα της Πριγκιπίσσης Κοντέ, από την οποία έλαβε το όνομά του το Μουσείο.
Στο Μουσείο στεγάζεται σημαντικότατη συλλογή πινάκων, θεωρούμενη η δεύτερη στη Γαλλία μετά από αυτήν του Μουσείου του Λούβρου. Εκτίθενται πίνακες Γάλλων, Ιταλών και Φλαμανδών δημιουργών του 15ου και 16ου αιώνα. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται Οι τρεις Χάριτες και η Παναγία του Λορέτο του Ραφαήλ, το Κονσέρτο στους αγρούς του Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό, το Πορτρέτο του Μολιέρου του Πιέρ Μινιάρ, τέσσερις πίνακες του Αντουάν Βαττώ, έργα των Σασσέττα (Ο μυστικός γάμος του Αγίου Φραγκίσκου), Πιέρο ντι Κόζιμο, Φρα Αντζέλικο, Φιλίππο Λίππι, Πάολο Βερονέζε, Νικολά Πουσέν, Ευγενίου Ντελακρουά, Άντονι βαν Ντάικ, Άλμπρεχτ Ντύρερ, Τιτσιάνο, Χανς Μέμλινγκ, Αννίμπαλε Καρράτσι, Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ, 260 πίνακες και σχέδια των Φρανσουά και Ζαν Κλουέ και άλλων διάσημων δημιουργών.

# data[].attributes.headline
Ανάκτορο των Βερσαλλιών

# data[].attributes.subject
Ανάκτορο των Βερσαλλιών

# data[].attributes.body
Το ανάκτορο των Βερσαλλιών βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα έξω από το Παρίσι στην πόλη των Βερσαλλιών. Από το 1682 ως το 1789 οι Βερσαλλίες ήταν πρωτεύουσα της Γαλλίας. Σήμερα αποτελεί ένα από τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Οι Βερσαλλίες ήταν μέχρι το 1660 ένα απλό μικρό παλάτι που χρησίμευε κυρίως ως καταφύγιο κυνηγιού. Μετά το 1660 ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ αποφάσισε να επεκτείνει το παλάτι, και όχι να κατεδαφίσει το αρχικό κτίριο, με σκοπό οι Βερσαλλίες να γίνουν βασιλικό ανάκτορο και το πιο λαμπρό παλάτι της Ευρώπης. Οι πρώτες εργασίες διαπλάτυνσης άρχισαν το 1661, ενώ μέχρι το 1685 είχε τελειώσει το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών. Στα τέλη του 18ου αιώνα το ανάκτορο είχε την σημερινή του μορφή. Η συνολική πρόσοψη έχει μήκος 570 μέτρα. Κατά την διάρκεια των εργασιών εργάζονταν ως και πάνω από 20.000 εργάτες στις Βερσαλλίες. Αλλά και όταν τελείωσαν οι εξωτερικές εργασίες, πραγματοποιούνταν συνεχώς εσωτερικές αλλαγές, κυρίως στον 18ο αιώνα, όπως αλλαγές δωματίων και αλλαγές στην διακόσμηση.

Το ανάκτορο αποτελείται από τρία μέρη, το κυρίως μέρος όπου έμενε η βασιλική οικογένεια σε σχήμα U, και άλλες δύο πτέρυγες δεξιά και αριστερά του κυρίως κτιρίου όπου έμεναν οι ευγενείς, ο κλήρος και οι υπουργοί. Άλλα 3 παραπλήσια κτίρια χτίστηκαν για να στεγάσουν το προσωπικό, που αποτελούνταν από χιλιάδες υπηρέτες, τα μαγειρεία, τα εκατοντάδες άλογα μαζί με τις άμαξες τους και όλο τον υπόλοιπο απαραίτητο εξοπλισμό.

Το κέντρο των Βερσαλλιών είναι η Αίθουσα των Καθρεφτών (ή και Αίθουσα των Κατόπτρων), μήκους 70 μέτρων και είναι στολισμένη με πανάκριβα κρύσταλλα, κεριά και καθρέφτες, τους πιο ακριβούς της εποχής εκείνης. Επίσης στην οροφή και στους τοίχους δεσπόζουν οι τοιχογραφίες και άλλα διάφορα έργα τέχνης από τους καλύτερους ζωγράφους της Ευρώπης εκείνης της εποχής, με ανεκτίμητη αξία. Παράλληλα, δίπλα στην Αίθουσα των Καθρεφτών βρίσκονται τα βασιλικά διαμερίσματα, με μεγαλύτερο αυτό του βασιλιά, που περιλαμβάνει δεκάδες δωμάτια. Κυρίαρχο στοιχείο σε όλα αυτά τα δωμάτια είναι οι τοιχογραφίες και οι πίνακες ζωγραφικής, εμπνευσμένοι από την ελληνική μυθολογία. Έτσι τα δωμάτια αυτά φέρουν τα ονόματα όπως Δωμάτιο του Ηρακλή, Σαλόνι της Αφροδίτης κτλ. Στο κέντρο της Αίθουσας των Κατόπτρων βρίσκεται η είσοδος για το πολυτελέστατο υπνοδωμάτιο του βασιλιά, με απερίγραπτο πλούτο. Συμβολίζει το κέντρο της δύναμης του απόλυτου μονάρχη, το κέντρο της χώρας υπό τον Λουδοβίκο ΙΔ', που είναι ο θεμελιωτής των Βερσαλλιών. Το 1710 ήταν έτοιμη και η Βασιλική Εκκλησία, ενώ το 1770 και η Βασιλική Όπερα. Συνολικά στο παλάτι υπάρχουν 700 δωμάτια.[1] Πριν χτιστεί η Βασιλική εκκλησία του ανακτόρου, διάφοροι χώροι χρησίμευαν ως χώροι για εκκλησιαστική λειτουργία. Έχει δύο ορόφους, στον δεύτερο παρευρισκόταν ο βασιλιάς μαζί με την βασιλική οικογένεια ενώ στο ισόγειο οι ευγενείς της βασιλικής αυλής. Οι τοιχογραφίες σε όλη την εκκλησία έχουν ως κύριο θέμα το Άγιο Πνεύμα, τον Θεό και τον Χριστό.

# data[].attributes.headline
Μουσείο Ορσέ

# data[].attributes.subject
Μουσείο Ορσέ

# data[].attributes.body
ο Μουσείο Ορσέ (γαλλ. Musée d'Orsay) είναι Γαλλικό εθνικό μουσείο στο 7ο διαμέρισμα (VIIe arrondissement) της πόλης του Παρισιού, στην αριστερή όχθη (rive gauche) του ποταμού Σηκουάνα (la Seine) και κατά μήκος της ομώνυμης αποβάθρας. Σε αυτό εκτίθενται έργα ζωγραφικής και γλυπτικής δημιουργημένα από το 1848 έως το 1914, ενώ παράλληλα φιλοξενεί και περιοδικές εκθέσεις.

Το κτήριο του μουσείου σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Βικτόρ Λαλού (Victor Laloux) και κατασκευάσθηκε με την επίβλεψή του καθώς και των αρχιτεκτόνων Λυσιέ Μάν(ι) (Lucien Magne) και Εμίλ Μπενάρ (Émile Bénard). Άρχισε να κατασκευάζεται το 1898 και χρησιμοποιήθηκε, από το 1900[6] έως το 1939, ως κτήριο του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού της σιδηροδρομικής εταιρείας Παρισιού - Ορλεάνης (Chemin de fer de Paris à Orléans) επί 39 χρόνια. Το μήκος που είχαν οι πλατφόρμες του, όμως, κατέστησαν το σταθμό ακατάλληλο για τα μεγάλου μήκους τρένα της εποχής. Έτσι, ο σταθμός άρχισε να χρησιμοποιείται μόνο από τους συρμούς του προαστιακού, ενώ ένα τμήμα του, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε ως ταχυδρομικό γραφείο αλλά και ως σταθμός μεταφοράς κρατουμένων στη Γερμανία. Ο σταθμός χρησιμοποιήθηκε, επίσης, για τη μεταφορά των επαναπατριζόμενων Γάλλων από τα Στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Αναμνηστική πλάκα χρήσης του Ορσέ ως σταθμού επαναπατρισμού Γάλλων κρατουμένων

Μετά τον Πόλεμο χρησίμευσε ως στούντιο για το γύρισμα αρκετών ταινιών (όπως η Δίκη του Φραντς Κάφκα σε σκηνοθεσία Όρσον Γουέλς)[7] και ως κέντρο δημοπρασιών, καθώς το κτήριο των δημοπρασιών (Hôtel Drouot) ανακατασκευαζόταν. Το κτήριο σταμάτησε οριστικά να χρησιμοποιείται το 1973.

Το 1977 η Γαλλική Κυβέρνηση αποφάσισε τη μετατροπή του κτηρίου σε μουσείο αφιερωμένο αρχικά στην τέχνη του 19ου αιώνα, ενώ το 1978 χαρακτηρίστηκε ως εθνικό μνημείο. Την αναμόρφωση ανέλαβαν οι αρχιτέκτονες Ρενό Μπαρντόν, Πιέρ Κολμπόκ και Ζαν-Κλώντ Φιλιππόν, ενώ την αναμόρφωση των εσωτερικών χώρων η Ιταλίδα αρχιτέκτονας Γκαέ Αουλέντι(Gae (Gaetana) Aulenti). Οι εργασίες άρχισαν το 1983 και ολοκληρώθηκαν το 1986. Κατασκευάστρια εταιρεία ήταν η Γαλλική Bouygues[8]. Η αναμόρφωση περιλάμβανε, ουσιαστικά, την ανακατασκευή των δαπέδων και των τεσσάρων ορόφων του κτίσματος και, φυσικά, τη συντήρηση των διακοσμητικών στοιχείων του. Το νέο μουσείο εγκαινιάσθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Μιτεράν την 1η Δεκεμβρίου 1986 και άνοιξε για το κοινό στις 9 του ίδιου μήνα.

Το κτήριο έχει συνολικό μήκος 173 μ. και πλάτος 75 μ. Η συνολική επιφάνεια των αιθουσών του φθάνει τις 57.000 τ.μ., ενώ οι επιφάνειες των εκθεσιακών χώρων καταλαμβάνουν 16.900 τμ. περίπου, (κατανεμημένων σε 80 ξεχωριστές αίθουσες). 1.200 τ.μ καταλαμβάνουν το εστιατόριο και η καφετέρια, 570 τ.μ/ η αίθουσα διαλέξεων και 1.850 τ.μ περίπου οι αίθουσες των περιστασιακών εκθέσεων

# data[].attributes.headline
Μουσείο Λούβρου

# data[].attributes.subject
Μουσείο Λούβρου

# data[].attributes.body
Το Λούβρο αρχικά ήταν αμυντικό φρούριο και υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την ονομασία του. Σύμφωνα με την πρώτη, ονομάστηκε Λούβρο λόγω του τοπωνυμίου της περιοχής όπου οικοδομήθηκε - αυτή λεγόταν Lupara. Πιθανολογείται ότι η περιοχή ονομαζόταν έτσι επειδή είχε πολλούς λύκους (στα λατινικά lupus και το θηλυκό, δηλαδή λύκαινα, στην καθομιλουμένη της εποχής εκείνης στη Γαλλία, λεγόταν lupara).Μια άλλη εκδοχή είναι ότι η ονομασία προέρχεται από την σαξωνική  λέξη lauer ή lower, η οποία στα ελληνικά αποδίδεται ως "οχυρωμένο φρούριο". Τρίτη εκδοχή: από τη φράση "L'oeuvre" για το αριστουργηματικό έργο, που όμως δεν είναι ιδιαίτερα πιθανή, αφού το κτίσμα αναφέρεται ως Λούβρο ήδη από το 1200, όταν ακόμα στο φρούριο δεν υπήρχε καμία συλλογή.
Το μουσείο του Λούβρου είναι ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα μουσεία τέχνης στον κόσμο. Βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού, στις όχθες του Σηκουάνα και εκθέτει 35.000 έργα τέχνης - το 8% των αποκτημάτων του, που υπολογίζονται στα 445.000 κομμάτια. Οι μόνιμες συλλογές του μουσείου καταλαμβάνουν συνολικά έκταση 60.600 τετραγωνικών μέτρων και ανάμεσα σε αυτές είναι και οι ελληνικές, που καλύπτουν 25 αίθουσες ή χώρους

Η συλλογή του Λούβρου εμπλουτίστηκε σημαντικά το 1863, με την απόκτηση της συλλογής του μαρκησίου Gian Pietro Campana, που έφερε από τη Ρώμη χιλιάδες αντικείμενα τέχνης -ανάμεσά τους 646 έργα ζωγραφικής, αρχαία ελληνικά αγγεία, ετρουσκικές τερακότες, γλυπτά κ.α. Λίγο αργότερα, το 1869, το Λούβρο αποκτά τη συλλογή του Louis la Caze, τμήμα της οποία ήταν και "Η Βηθσαβέε με το γράμμα του Δαβίδ" του Ρεμπράντ

Πολλά έργα προστέθηκαν μεταξύ 1852 και 1870, με αποτέλεσμα το Λούβρο να βρεθεί στα τέλη του αιώνα αυτού με 20.000 νέα αποκτήματα στις διάφορες συλλογές του. Κάποια έργα αποτελούσαν και δωρεές ιδιωτών όπως η Πιετά της Villeneuve-lès-Avignon. Το 1863 μια εκστρατεία απέφερε στους Γάλλους τη Νίκη της Σαμοθράκης. Αν και το έργο τέχνης είχε καταστραφεί σημαντικά, θεωρήθηκε ένα από τα σημαντικότερα αποκτήματα και τέθηκε σε περίοπτη θέση από το 1884. Το μουσείο απέκτησε επίσης χιλιάδες έργα παίρνοντας τις συλλογές Durand, Salt και Drovetti.

# data[].attributes.headline
Μουσείο Ροντέν

# data[].attributes.subject
Μουσείο Ροντέν

# data[].attributes.body
Το μουσείο Ροντέν (Musée Rodin) βρίσκεται στο Παρίσι και αποτελεί μουσείο αφιερωμένο στο έργο του Γάλλου γλύπτη Ωγκύστ Ροντέν.

Το κτίριο που στεγάζει σήμερα το μουσείο στέγαζε προηγουμένως το ξενοδοχείο Biron στο οποίο διέμενε ο Ροντέν από το 1908 μέχρι τον θάνατό του. Το 1912, το γαλλικό κράτος σχεδίαζε την κατεδάφιση του ξενοδοχείου αλλά ο Ροντέν έπεισε τις αρχές να διατηρηθεί το κτήριο και να μετατραπεί αργότερα σε μουσείο όπου θα εκτίθενται τα έργα του, με αντάλλαγμα την παραχώρηση εκ μέρους του όλων των έργων του στη γαλλική κυβέρνηση.

Λειτούργησε για πρώτη φορά το 1919. Στα εκθέματά του συμπεριλαμβάνονται και έργα άλλων καλλιτεχνών, όπως του Βίνσεντ βαν Γκογκ, που είχαν παραχωρηθεί στον Ροντέν. Επιπλέον, μία αίθουσα είναι αφιερωμένη σε έργα της γλύπτριας Καμίλ Κλοντέλ, συνεργάτιδας και συντρόφου του Ροντέν.

Αντίστοιχο μουσείο αφιερωμένο στον Ροντέν βρίσκεται στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, στο οποίο εκτίθεται η μεγαλύτερη συλλογή έργων του εκτός Παρισιού. Αποτελεί δωρεά του Jules Mastbaum (1872–1926), ο οποίος ξεκίνησε από το 1923 να συλλέγει έργα του Ροντέν με στόχο την ίδρυση ενός μουσείου ως προσφορά στην αμερικανική πόλη. Για την κατασκευή του εργάστηκαν οι Γάλλοι αρχιτέκτονες Πολ Κρε (Paul Cret) και Ζακ Γκρεμπέρ (Jacques Gréber), ενώ εγκαινιάστηκε στις 29 Νοεμβρίου 1929.

# data[].attributes.headline
Μουσείο του Ανθρώπου

# data[].attributes.subject
Μουσείο του Ανθρώπου

# data[].attributes.body
Το Μουσείο του Aνθρώπου (Musée de l'Homme) είναι ένα χαρακτηριστικό εθνικό μουσείο που βρίσκεται στη πρωτεύουσα της Γαλλίας, στο Παρίσι και συγκεκριμένα στο ανάκτορο Σαγιό.

Το Μουσείο αυτό ιδρύθηκε το 1937 με την ευκαιρία της τότε διεθνούς έκθεσης τέχνης του Παρισιού με εκθέματα που προέρχονταν από το παλαιότερο εθνολογικό μουσείο του Τροκαντερό που είχε ιδρυθεί το 1878. Στην ίδρυση του νέου μουσείου είχε πρωτοστατήσει ο Πωλ Ριβέ ο οποίος και χρημάτισε πρώτος διευθυντής του.

Το Μουσείο του Ανθρώπου υπάγεται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Γαλλίας του οποίου και αποτελεί ένα από τα επτά τμήματά του. Στόχος του εν λόγω μουσείου είναι η συγκέντρωση εκθεμάτων που αφορούν κυρίως τόσο τη βιολογική φυσική εξέλιξη του ανθρώπου όσο και εθνολογικά και πολιτιστικά στοιχεία.

# data[].attributes.headline
Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης

# data[].attributes.subject
Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης

# data[].attributes.body
Το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Musée National d'Art Moderne) της Γαλλίας βρίσκεται στο Παρίσι και αποτελεί τμήμα του πολιτιστικού κέντρου Ζωρζ Πομπιντού καταλαμβάνοντας δύο ορόφους του κτηρίου που στεγάζει το κέντρο. Το Μουσείο προϋπήρχε πριν ακόμα ενσωματωθεί στο Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού, καθώς εγκαινιάστηκε τον Ιούνιο του 1947, αποτελώντας τη διάδοχη κατάσταση του παλαιότερου Μουσείου Λουξεμβούργου. Φιλοξενεί σήμερα μία σημαντική συλλογή, περίπου 56.000 έργων μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης, μεταξύ αυτών έργα των Ανρί Ματίς, Χουάν Μιρό και Πάμπλο Πικάσο.