# data[].attributes.headline
อ้างบรรณานุกรม พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน

# data[].attributes.subject
อ้างบรรณานุกรม พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน

# data[].attributes.body
พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน 2534. (2534,กันยายน 4). ราชกิจจานุเบกษา, 108(156) 1-41.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 2) 2535. (2535,มีนาคม 14). ราชกิจจานุเบกษา, 109(21) 6-7.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 3) 2536. (2536,กันยายน 6). ราชกิจจานุเบกษา, 110(127) 1-3.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 4) 2543. (2543,เมษายน 28). ราชกิจจานุเบกษา, 117(37ก) 22-25.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) 2545. (2545,ตุลาคม 2). ราชกิจจานุเบกษา, 119(99ก) 1-13.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 6) 2546. (2546,ตุลาคม 31). ราชกิจจานุเบกษา, 120(108ก) 1-2.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 7) 2550. (2550,กันยายน 15). ราชกิจจานุเบกษา, 124(55ก) 1-10.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 8) 2553. (2553,ธันวาคม 7). ราชกิจจานุเบกษา, 127(75ก) 51-53.

# data[].attributes.headline
การเขียนบรรณานุกรมพระราชบัญญัติ

# data[].attributes.subject
การเขียนบรรณานุกรมพระราชบัญญัติ

# data[].attributes.body
พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542. (2542,ตุลาคม 10). ราชกิจจานุเบกษา, 116(94ก), 1-39.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. (2545,มีนาคม 31). ราชกิจจานุเบกษา, 119(29ก), 1-4.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2548. (2550,กุมภาพันธ์ 8). ราชกิจจานุเบกษา, 122(14ก), 26-29.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2550. (2550,สิงหาคม 24). ราชกิจจานุเบกษา, 124(46ก), 11-16.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2551. (2551,กุมภาพันธ์ 27). ราชกิจจานุเบกษา, 125(39ก), 1-3.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2554. (2554,เมษายน 27). ราชกิจจานุเบกษา, 128(29ก), 1-4.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2557. (2557,ธันวาคม 4). ราชกิจจานุเบกษา, 131(79ก), 4-7.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2559. (2559,เมษายน 26). ราชกิจจานุเบกษา, 133(36ก), 1-4.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2560. (2560,กันยายน 26). ราชกิจจานุเบกษา, 134(98ก), 5-22.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่ 10) พ.ศ. 2561. (2561,พฤศจิกายน 21). ราชกิจจานุเบกษา, 134(97ก), 6-16.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2561. (2561,ธันวาคม 28). ราชกิจจานุเบกษา, 135(112ก), 8-11.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2562. (2562,เมษายน 30). ราชกิจจานุเบกษา, 136(56ก), 247-252.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่ 13) พ.ศ. 2564. (2564,กุมภาพันธ์ 10). ราชกิจจานุเบกษา, 138(11ก), 10-12.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2564. (2564,พฤษภาคม 26). ราชกิจจานุเบกษา, 138(35ก), 4-6.

# data[].attributes.headline
อบรมเรื่องกฎหมายปกครอง

# data[].attributes.subject
อบรมเรื่องกฎหมายปกครอง

# data[].attributes.headline
ลงพื้นทำบ่อขยะเปียก<

# data[].attributes.body
ลงพื้นทำบ่อขยะเปียก

1.ได้ทำอะไร ได้ทำการขุดบ่อขยะเพื่อนำถังขยะลง
2. ได้รู้อะไร ได้รู้วิธีการกำจัดขยะเปียก
3.ได้ความคิด ได้พูดคุยกับชาวบ้านความเป็นอยู่ และวิธีการกำจัดขยะเปียก

# data[].attributes.headline
ประวัติการยืมหนังสือ

# data[].attributes.subject
ประวัติการยืมหนังสือ

# data[].attributes.headline
ใบเกียรติบัตร

# data[].attributes.body
ใบเกียรติบัตร

# data[].attributes.headline
ความเเตกต่างระหว่างก

# data[].attributes.body
ความเเตกต่างระหว่างการแบ่งอำนาจกับการกระจายอำนาจ
(1) การจัดระเบียบราชการบริหารส่วนภูมิภาคตามหลักการแบ่งอำนาจปกครองนั้น เป็นการจัดระเบียบราชการบริหารตามหลักการรวมอำนาจปกครอง มิใช่ตามหลักการกระจาย อำนาจปกครองให้แก่ท้องถิ่น ทั้งนี้เพราะว่าการมอบอำนาจหน้าที่ให้แก่เจ้าหน้าที่ของราชการ บริหารส่วนกลางในส่วนภูมิภาค เป็นแต่เพียงการมอบอำนาจวินิจฉัยสั่งการบางอย่างจากกระทรวง ทบวง กรม ในส่วนกลางไปให้เจ้าหน้าที่ของส่วนกลางที่เป็นหัวหน้าในส่วนภูมิภาคเท่านั้น
(2) เจ้าหน้าที่ในส่วนภูมิภาคเป็นเจ้าหน้าที่ของกระทรวง ทบวง กรม อันเป็นราชการ บริหารส่วนกลาง ซึ่งราชการบริหารส่วนกลางเป็นผู้แต่งตั้งและถอดถอนทั้งสิ้น ส่วนเจ้าหน้าที่ของ ราชการบริหารส่วนท้องถิ่นตามหลักการกระจายอำนาจปกครองมิได้เป็นเจ้าหน้าที่ของราชการ บริหารส่วนกลาง แต่เป็นเจ้าหน้าที่ขององค์การบริหารส่วนท้องถิ่นนั้นเอง การแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ ส่วนภูมิภาคก็ถือหลักการแต่งตั้ง  เป็นเกณฑ์ ไม่ถือหลักการเลือกตั้ง เหมือนกับการกระจายอำนาจให้แก่ท้องถิ่น ซึ่งตามหลักการเป็นผู้ที่ได้รับเลือกตั้งจากราษฎรใน ท้องถิ่นนั่นเอง เช่น สมาชิกสภาเทศบาล เป็นต้น (นันทวัฒน์ บรมานันท์ , 2560 : 63)

วิธีการกระจายอำนาจ
การกระจายอำนาจทางพื้นที่ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า การกระจาย อำนาจทางเขตแดน มีที่มาจากแนวความคิดทางการเมืองซึ่งเน้นความสำคัญของการเลือกตั้ง โดยเห็นว่าหากเจ้าหน้าที่ที่ทำการบริหารหรือปกครองท้องถิ่นได้รับการแต่งตั้งจากส่วนกลาง ก็จะ เป็นการปกครองแบบรวมอำนาจ มิใช่การกระจายอำนาจ
การกระจายอำนาจทางกิจการ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า การ กระจายอำนาจทางบริการ เป็นวิธีการกระจายอำนาจโดยมอบบริการสาธารณะอย่างใดอย่างหนึ่ง ให้องค์การซึ่งมิได้อยู่ในสังกัดของส่วนกลางรับไปจัดทำด้วยเงินทุนและเจ้าหน้าที่ขององค์การนั่นเอง บริการสาธารณะที่แยกมาจัดทำนั้นอาจเป็นบริการสาธารณะทางด้านเศรษฐกิจ สังคม กีฬา หรือ วัฒนธรรม (นันทวัฒน์ บรมานันท์ , 2560 : 61)

ความแตกต่างระหว่างการแบ่งอำนาจและการกระจายอำนาจ
หลักการแบ่งอำนาจการปกครอง เป็นการบริหารโดยใช้เจ้าหน้าที่ที่ได้รับการแต่งตั้งไปจากส่วนกลางไปประจำตามเขต การปกครองในส่วนภูมิภาคทุกแห่งและเจ้าหน้าที่เหล่านี้ก็อยู่ในระบบการบริหารงานบุคคลของรัฐบาลกลางอันเดียวกัน การบริหารโดยใช้งบประมาณซึ่งส่วนกลางเป็นผู้อนุมัติและควบคุมให้เป็นไปตามวิธีการงบประมาณแผ่นดิน เป็นการบริหารภายใต้นโยบายและวัตถุประสงค์ของรัฐบาลกลาง (คะนอง พิลุน, 2563 : 55)

ส่วนหลักการกระจายอำนาจปกครอง ได้รับการจัดตั้งโดยผลแห่งกฎหมายให้มีส่วนเป็นนิติบุคคลหน่วยการปกครองท้องถิ่นเหล่านี้มีหน้าทีงบประมาณและทรัพย์สินเป็นของตนเองต่างหาก และไม่ขึ้นตรงต่อหน่วยการปกครองส่วนกลาง ส่วนกลางเพียงแต่กำกับดูแลให้ปฏิบัติหน้าที่ให้เป็นไปตามกฎหมายเท่านั้น มีการเลือกตั้งสภาท้องถิ่นและผู้บริหารท้องถิ่นทั้งหมดเพื่อเปิดโอกาสให้ประชาชนในท้องถิ่นได้เข้าไปมีส่วนร่วมในการปกครองตนเอง มีอำนาจอิสระในการบริหารงาน จัดทำกิจกรรมและวินิจฉัยสั่งการได้เองพอสมควรด้วยงบประมาณและเจ้าหน้าที่ของตนเอง หน่วยการปกครองท้องถิ่นต้องมีอำนาจในการจัดเก็บรายได้ เช่น ภาษีอากร ค่าธรรมเนียมต่างๆตามที่รัฐอนุญาต เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการดำเนินกิจการต่างๆ (คะนอง พิลุน, 2563 : 57)

โดยกล่าวถึงหลักความสัมพันธ์ระหว่างราชการบริหารส่วนกลางและราชการส่วนภูมิภาคของไทยนั้น จัดเป็นความสัมพันธ์ในลักษณะของการบังคับบัญชา ในขณะที่ความสัมพันธ์ระหว่างราชการบริหารส่วนกลาง (และราชการบริหารส่วนภูมิภาค) กับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นนั้น เป็นความสัมพันธ์ในลักษณะของการควบคุมกำกับ (คะนอง พิลุน, 2563 : 178)

หลักการแบ่งอำนาจปกครองแตกต่างกับหลักการกระจายอำนาจปกครองในสาระสำคัญดังต่อไปนี้
1. การจัดระเบียบบริหารราชการส่วนภูมิภาคตามหลักการแบ่งอำนาจปกครองนั้น เป็นการจัดระเบียบราชการบริหารตามหลักการรวมอำนาจปกครอง มิใช่ตามหลักการกระจายอำนาจปกครอง ให้กับท้องถิ่น ทั้งนี้ เพราะว่าการมอบอำนาจให้แก่เจ้าหน้าที่ของราชการบริหารส่วนกลางในส่วนภูมิภาค เป็นแต่เพียงการมอบอำนาจวินิจฉัยสั่งการบางอย่างจากกระทรวง ทบวง กรม ในส่วนกลางไปให้เจ้าหน้าที่ ของส่วนกลางที่เป็นหัวหน้าในส่วนภูมิภาคเท่านั้น อำนาจบังคับบัญชาและวินิจฉัยสั่งการขั้นสุดท้ายยังอยู่กับ ราชการบริหารส่วนกลาง แต่ตามหลักการกระจายอำนาจปกครองเป็นการตัดอำนาจหน้าที่ในการดำเนิน กิจการบางส่วนจากราชการบริหารส่วนกลางไปมอบให้แก่เจ้าหน้าที่ส่วนท้องถิ่นซึ่งมิใช่เจ้าหน้าที่ของราชการ บริหารส่วนกลาง เพื่อให้ท้องถิ่นดำเนินกิจการได้เองโดยตรง ไม่ต้องอยู่ใต้การบังคับบัญชาสั่งการของราชการ บริหารส่วนกลาง
2. เจ้าหน้าที่ในส่วนภูมิภาคเป็นเจ้าหน้าที่ของกระทรวง ทบวง กรม อันเป็นราชการบริหาร ส่วนกลาง ซึ่งราชการบริหารส่วนกลางเป็นผู้แต่งตั้งและถอดถอนทั้งสิ้น แต่เจ้าหน้าที่ของราชการบริหาร ส่วนท้องถิ่นตามหลักการกระจายอำนาจปกครอง มิได้เป็นเจ้าหน้าที่ของราชการบริหารส่วนกลาง แต่เป็น เจ้าหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเอง การแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ส่วนภูมิภาคจะถือหลักการแต่งตั้ง (Nomination) เป็นเกณฑ์ แตกต่างจากเจ้าหน้าที่ส่วนท้องถิ่นซึ่งมาจากการเลือกตั้ง (Election) ของราษฎร ในท้องถิ่น เช่น สมาชิกสภาเทศบาลหรือสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร เป็นต้น (เอกฉัตร วิทยอภิบาลกุล, 2564 : 36)

ความแตกต่างระหว่างหลักการแบ่งอำนาจการปกครองกับหลักการ กระจายอำนาจการปกครอง คือ หลักการแบ่งอำนาจการปกครองมักจะแบ่งปันอำนาจและมอบอำนาจในการวินิจฉัยสั่งการบางส่วนให้แก่เจ้าหน้าที่ผู้แทนบริหารส่วนกลาง ซึ่งส่งออกไปปฏิบัติราชการประจำเขตต่าง ๆ และอยู่ในบังคับบัญชาของราชการบริหารส่วนกลาง ส่วนหลักการกระจายอำนาจการปกครองเป็นการโอนอำนาจการตัดสินใจจากส่วนกลางไปยังท้องถิ่นให้ดำเนินการเองโดยอิสระ ไม่ต้องขึ้นอยู่ในการบังคับบัญชาของราชการบริหารส่วนกลาง (ปรีชา เรืองจันทร์, 2562 : 80-82)

สรุปได้ว่า
ความเเตกต่างระหว่างหลักการแบ่งอำนาจปกครองกับหลักการกระจายอำนาจปกครอง ประกอบด้วย
- ด้านเจ้าหน้าที่ขององค์กร
- ด้านการควบคุมบังคับบัญชาและการกำกับดูเเล

วิธีการกระจายอำนาจปกครอง สามารถแบ่งได้ดังนี้

1. การกระจายอำนาจปกครองทางเขตแดน

2. การกระจายอำนาจปกครองตามกิจการ

วิธีการกระจายอำนาจในทางปฏิบัติ การกระจายอำนาจมี 2 รูปแบบใหญ่ ๆ คือ
1.) การกระจายอำนาจทางเขตแดนหรือทางพื้นที่ ผ่านทางองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นซึ่งความเป็นอิสระของเจ้าหน้าที่ของท้องถิ่นนั้น โดยจะเห็นได้จากการที่เจ้าหน้าที่ของท้องถิ่นได้รับการเลือกตั้งโดยประชาชนในท้องถิ่น มิใช่ได้รับการแต่งตั้งโดยรัฐบาลส่วนกลาง
2.) การกระจายอำนาจทางเทคนิคหรือทางภารกิจหรือทางบริการ ซึ่งความเป็นอิสระจะเห็นได้จากการมอบหมายให้องค์การซึ่งมีความเป็นนิติบุคคลมีอิสระในการปฏิบัติงาน (คะนอง พิลุน, 2563 : 58)

วิธีการกระจายอำนาจปกครอง
การกระจายอำนาจปกครองสามารถจำแนกได้ 2 แบบ คือ การกระจายอำนาจทางพื้นที่ และการกระจายอำนาจทางกิจการ
1. การกระจายอำนาจทางพื้นที่ หรืออีกนัยหนึ่งเรียกกันว่า “การกระจายอำนาจทาง เขตแดน” มีที่มาจากแนวความคิดทางการเมืองซึ่งเน้นความสำคัญของการเลือกตั้ง โดยเห็นว่าหากเจ้าหน้าที่ ที่ทำการบริหารหรือปกครองท้องถิ่นได้รับการแต่งตั้งจากส่วนกลาง ก็จะเป็นการปกครองแบบรวมอำนาจ มิใช่การกระจายอำนาจ ดังนั้น การกระจายอำนาจทางพื้นที่จึงต้องมีการจัดตั้งองค์กรปกครองทางเขตแดน เช่น องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น มีการเลือกตั้งผู้บริหาร มีเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่เป็นอิสระจากส่วนกลาง ไม่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของส่วนกลาง แต่จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของส่วนกลาง องค์กรปกครอง ส่วนท้องถิ่นก็จะจัดทำกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยตนเองและมีงบประมาณของตนเพื่อใช้ในการจัดทำกิจกรรม เหล่านั้น
2. การกระจายอานาจทางกิจการ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า “การกระจายอำนาจทาง บริการ” เป็นวิธีการกระจายอำนาจโดยมอบบริการสาธารณะอย่างใดอย่างหนึ่งให้องค์การซึ่งมิได้อยู่ในสังกัด ของส่วนกลางรับไปจัดทำด้วยเงินทุนและเจ้าหน้าที่ขององค์การนั่นเอง บริการสาธารณะที่แยกมาจัดทำนั้น อาจเป็นบริการสาธารณะทางด้านเศรษฐกิจ สังคม กีฬาหรือวัฒนธรรม วิธีการกระจายอำนาจทางกิจการนี้ ไม่ใช่การกระจายอำนาจทางปกครอง แต่เป็นการ “มอบ” ให้องค์การของรัฐบาลไปจัดทำบริการสาธารณะ โดยแยกออกมาเป็นนิติบุคคลต่างหากจากรัฐ มีทรัพย์สินของตนเองและมีผู้บริหารของตนเอง โดยนิติบุคคล กระจายอำนาจนี้จะต้องอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐเช่นกัน (เอกฉัตร วิทยอภิบาลกุล, 2564 : 42)

-กระจายอำนาจ(Decentralization) คือ การโอนกิจการบริการสาธารณะบาง
เรื่องจากรัฐหรือองค์กรปกครองส่วนกลางไปให้ชุมชนซึ่งตั้งอยู่ในท้องถิ่นต่างๆ  ของประเทศหรือ
หน่วยงานบางหน่วยงานรับผิดชอบจัดทำอย่างเป็นอิสระจากองค์กรปกครองส่วนกลาง ดังนั้น
เห็นว่าการกระจายอำนาจมี 2 รูปแบบ คือ
2.1 การกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นหรือการกระจายอำนาจตามอาณาเขตหมายถึง การมอบอำนาจให้ท้องถิ่นจัดทำกิจการหรือบริการสาธารณะบางเรื่องภายในเขตของแต่ละท้องถิ่น และท้องถิ่นมีอิสระในการปกครองตนเองพอสมควร
2.2 การกระจายอำนาจตามบริการ หรือการกระจายอำนาจทางเทคนิคหมายถึง  การโอนกิจการบริการสาธารณะบางกิจการจากรัฐหรือองค์กรปกครองส่วนกลาง ไปให้หน่วยงานบางหน่วยงานรับผิดชอบจัดทำแยกต่างหากและอย่างเป็นอิสระ  โดยปกติแล้วจะเป็น
กิจการซึ่งการจัดทำต้องอาศัยความรู้ความชำนาญทางเทคโนโลยีแขนงใดแขนงหนึ่งเป็นพิเศษ
เช่น การสื่อสาร วิทยุกระจายเสียงและโทรทัศน์ การผลิตกระแสไฟฟ้า  เป็นต้น
(ดร.โกวิทย์ พวงงาม,2559 : 35)

โกวิทย์ พวงงาม. (2559). การปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ:วิญญูชน.
คะนอง พิลุน. (2563). ระบบบริหารราชการไทย.    มหาสารคาม : อภิชาติการพิมพ์.
นันทวัฒน์ บรมานันท์. (2560). กฎหมายปกครอง (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพ : วิญญูชน.
ปรีชา เรืองจันทร์. (2562). การเมืองเศรษฐกิจและสังคม. พิษณุโลก : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.
เอกฉัตร วิทยอภิบาลกุล. (2564). คำอธิบายกฎหมายการปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

# data[].attributes.headline
นายพีรพงษ์ พระจงพันพ

# data[].attributes.body
นายพีรพงษ์ พระจงพันพันธ์ สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ ชั้น ปีที่ 3 หมู่ 1รหัสนักศึกษา 630112801013