# data[].attributes.attachment_link.title
Watch Is That Black Enough for You?!? | Netflix Official Site

# data[].attributes.attachment_link.description
Culture critic and historian Elvis Mitchell traces the evolution - and revolution - of Black cinema from its origins to the impactful films of the 1970s. Watch trailers & learn more.

# data[].attributes.headline
Het Marathoninterview Sylvana Simons - 25 december 2022

# data[].attributes.subject
Het Marathoninterview Sylvana Simons - 25 december 2022

# data[].attributes.body
Gaslighting
Assimilatie
En meer inzichten

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dit jaar speelde ze een grote rol bij het aangenomen voorstel om excuses aan te bieden voor het slavernijverleden. 'Dit is onze Nederlandse geschiedenis. Nog altijd actief verzwegen en actief buitengesloten van ons onderwijs.'

Eva Koreman is radiomaker, presentator en interviewer. In een van de Marathoninterviews uit 2021 ging zij in gesprek met schrijver Manon Uphoff. Koreman over Sylvana Simons: 'Ze verandert eigenhandig de politiek in Nederland en schrijft daarmee geschiedenis. Dat ik dat voor een deel mag optekenen in de vorm van een uniek audiomonument, vind ik een enorme eer.'

# data[].attributes.attachment_link.description
Sylvana Simons is parlementslid en partijleider van BIJ1, en voormalig televisie- en radiopresentator. In 2016 richtte ze de politieke partij BIJ1 op, met als doel een samenleving waarin gelijkwaardigheid, rechtvaardigheid en solidariteit centraal staan. Dit jaar speelde ze een grote rol bij het aangenomen voorstel om excuses aan te bieden voor het slavernijverleden.

# data[].attributes.attachment_link.title
Trevor Thanks the Fans & Black Women Who Shaped His Life | The Daily Show

# data[].attributes.attachment_link.title
Zelfs in het holst van de nacht staan we klaar

# data[].attributes.headline
Volkskrant serie: Ons Koloniale verleden in vijftig voorwerpen

# data[].attributes.subject
Volkskrant serie: Ons Koloniale verleden in vijftig voorwerpen

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Essay

Elke aflevering een aha-moment

Een commissie van elf experts selecteerde op initiatief van de Volkskrant de onderstaande vijftig voorwerpen. Hoe kwamen zij tot hun keuze? En: hoe kan het dat deze geschiedschrijving zo lang onderbelicht bleef?

# data[].attributes.attachment_link.title
Van de tambúdrum ging een gevaarlijke kracht uit, vonden slavendrijvers

# data[].attributes.attachment_link.description
Essay Een commissie van elf experts selecteerde op initiatief van de Volkskrant de onderstaande vijftig voorwerpen. Hoe kwamen zij tot hun keuze? En: hoe kan het dat deze geschiedschrijving zo lang onderbelicht bleef?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
(Trigger warning: ED and anoxeria). Eugenia Cooney is a YouTuber whose content is highly associated with anorexia and eating disorders. How do Foucault's concepts of power and the dangerous individual apply to a 21st-century social media figure?

Elon Musk's engagement with the topic of government intervention shows his propositions are based more on self-interest rather than any sort of well-intentioned idealism.

This review explains how greatly the Norwegian show SKAM deals with themes of identity in both globally universal and locally specific ways.

# data[].attributes.attachment_link.description
(Trigger warning: ED and anoxeria). Eugenia Cooney is a YouTuber whose content is highly associated with anorexia and eating disorders. How do Foucault's concepts of power and the dangerous individual apply to a 21st-century social media figure? Elon Musk's engagement with the topic of government intervention shows his propositions are based more on self-interest rather than any sort of well-intentioned idealism.

# data[].attributes.attachment_link.title
exclusive: “it came to me in a dream” – frank ocean creates a visual essay and pens personal letter

# data[].attributes.attachment_link.description
The generation-defining artist shoots two covers and a 32-page portfolio for i-D, and writes about peace, love, and Szechuan sauce.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wat levert het de samenleving op als hiphop een vaste plek krijgt in cultuur-, jeugd- en/of onderwijsbeleid?

Hiphop is niet meer weg te denken uit het Nederlandse cultuurlandschap. In de jaarlijkse streamingslijsten is Nederlandse hiphop goed vertegenwoordigd, hiphopfestivals in Nederland trekken duizenden bezoekers en bijna elke dansschool biedt tegenwoordig wel lessen in breakdance of streetdance aan.

Hiphop verankeren in beleid

Hiphop is dus groot, maar gek genoeg zien we de grootte van hiphop niet terug in cultuurbeleid. Als beleidsmaker denk je misschien wel dat "het goed zou zijn om iets met hiphop te doen", maar vaak blijft het bij een eenmalige actie. Terwijl het voor huidige en toekomstige generaties belangrijk is hiphop en urban culture te verankeren in beleid. Er liggen niet alleen kansen voor een toekomstbestendig cultuurbeleid, maar ook voor jeugd- en onderwijsbeleid.

Kloof verkleinen

Zonder kennis van de hiphopscene kom je als beleidsmaker niet ver. Het is belangrijk te weten wat er speelt om geloofwaardig te kunnen zijn. In dit Position Paper zetten we uiteen hoe je de kloof tussen beleidsmaker en (jonge) bewoners kunt verkleinen en wat het de samenleving oplevert als hiphop een vaste plek krijgt in cultuur-, jeugd- en/of onderwijsbeleid.

Hiphop Kenniskring

# data[].attributes.attachment_link.title
Benut kansen van hiphop en urban culture

# data[].attributes.attachment_link.description
Wat levert het de samenleving op als hiphop een vaste plek krijgt in cultuur-, jeugd- en/of onderwijsbeleid? Hiphop is niet meer weg te denken uit het Nederlandse cultuurlandschap. In de jaarlijkse streamingslijsten is Nederlandse hiphop goed vertegenwoordigd, hiphopfestivals in Nederland trekken duizenden bezoekers en bijna elke dansschool biedt tegenwoordig wel lessen in breakdance of streetdance aan.

# data[].attributes.headline
Scriptie legt problemen van Caribische studenten bloot

# data[].attributes.subject
Scriptie legt problemen van Caribische studenten bloot

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Aan het einde van de documentaire zit er een scene waarin jij gaat dansen Nelly, wat betekent die scène voor jou?
N: 'Batuco is muziek en dans afkomstig uit Kaapverdië, van mijn voorouders. Tijdens de slavernij werd deze dans gebruikt als communicatiemiddel en daardoor verboden door de Portugezen, tot 1975. Voor mij is batuco heel speciaal en ik laat het door mijn hele film heen terugkomen. Voor mij staat het symbool voor de terugroeping naar mijn kern, naar wie ik echt ben. Ook wil ik hiermee mijn roots en de Kaapverdische geschiedenis eren. Ik wil laten zien hoe trots ik daarop ben. Zelf zal ik mij nog meer verdiepen in mijn geschiedenis om meer te ontdekken over waar ik vandaan kom. De geschiedenis is onderdeel van wie ik ben.'

Wat hopen jullie dat de kijkers meenemen van de documentaire?
S: 'Ik hoop dat kinderen en vrouwen die dezelfde struggle doormaken als Nelly zich gesterkt voelen. En daarbij hoop ik dat kijkers snappen dat het witte westerse schoonheidsideaal nog steeds dominant is en dat het grote impact heeft. Niet alleen op mensen met verschillende type haar, maar ook met verschillende type lichamen. Er is meer dan één manier om eruit te zien, en alle manieren zijn mooi.'

N: 'En het witte schoonheidsideaal is echt niet voor ons gemaakt: hoezo moet Doutzen Kroes voor ons het voorbeeld zijn? We gaan gelukkig de goede kant op en er is al een hele grote groep vrouwen die steeds meer lak krijgen aan wat als norm wordt gepresenteerd. En ik hoop dat, wie de kijkers ook zijn, zij nog verder aan het denken worden gezet over zelfacceptatie. Als ik één persoon kan inspireren, vind ik dat al heel mooi. Want die persoon spreekt weer iemand anders en zo verspreidt het zich. Ik geloof echt in de kracht van verhalen vertellen, op die manier kunnen wij elkaar leren kennen en beter met elkaar omgaan.'

Tot slot: hoe draag je jouw haar nu, Nelly?
N: 'Ik wilde mezelf mooi vinden ongeacht wat ik aan zou hebben en hoe mijn haar zou zitten. Ik ben nog steeds bezig in dat proces. Mijn haar is nu natural. En als je mij in de toekomst ziet met vlechten, dan is dat niet omdat ik mijn natural hair wil verbergen. Gevlochten haar is ook een black hair style, een stijl die van mijn voorouders afkomt. Het gaat erom dat we de vrijheid hebben om te kiezen welke haardracht wij zelf willen dragen, zonder negatieve invloeden uit de geschiedenis of van de huidige wereld om ons heen. Onze lichamen zijn van onszelf.'

# data[].attributes.attachment_link.description
De Kaapverdiaans-Nederlandse Nelly dos Reis (35) onderzoekt waar de afkeer van haar kroeshaar vandaan komt. Op haar zesde wilde ze lang, blond haar. Op Nelly's tiende begon haar moeder met het ontkroezen van Nelly's haar. 25 jaar later ondergaat Nelly de transitie naar haar natuurlijke haar.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Voor iedereen die de wereld een stukje beter wil maken

In Het anti-racisme handboek laat Chanel zien waarom het belangrijk is om je met antiracisme bezig te houden en hoe je actief kunt bijdragen aan een inclusieve samenleving.

Sinds de oprichting van de Black Lives Matter-beweging houden we ons massaal bezig met racisme. Wat is racisme? Is een onschuldig grapje wel oké? En zijn alleen witte mensen racistisch of kunnen personen van kleur dit ook zijn? Het blijkt ontzettend lastig om racisme in onze samenleving met wortels en al uit te roeien. Maar als meer mensen durven te ontdekken waar ze zelf weleens een misstap begaan, kunnen we steeds dichter naar een inclusieve samenleving toe groeien. Iedereen maakt weleens een fout, een lerende houding is waar het om draait. In haar boek laat Chanel zien waarom het belangrijk is om je met antiracisme bezig te houden, ook als je denkt niet racistisch te zijn. Dankzij duidelijke voorbeelden en praktische tips weet je precies hoe je respectvol met je medemens omgaat, van welke kleur zij ook zijn.

# data[].attributes.attachment_link.description
CHANEL MATIL LODIK, aangenaam Welkom op mijn persoonlijke website. Je bent op de juiste plek om meer te weten te komen over mij en mijn werk. De afgelopen jaren ben ik uitgegroeid van marketeer tot schrijver, spreker, influencer en diversiteit & inclusie expert.

# data[].attributes.body
https://docs.google.com/document/d/1QZfDlP09iQF1un0Uzy98x6eE6hqfQQU6gD45DAoP3io/edit?usp=sharing

# data[].attributes.body
Zie pagina 56 over de redenen waarom Surinaams en Caribisch Nederlanders van de tweede generatie meer voelen dat ze buiten gesloten worden.

(...)Tegelijkertijd is het onbehagen groot onder leden van deze groepen. Dat blijkt uit onze bevindingen over representatie en institutioneel ver- trouwen en over ervaren discriminatie. Het lijkt erop dat hoe sterker men geworteld is, des te groter hun onbehagen en gevoel van uitsluiting is. Dit geldt in het bijzonder voor perso- nen met een Surinaamse en Caribisch-Nederlandse achtergrond. (...)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mensen met een migratieachtergrond die al langer in Nederland zijn of in Nederland zijn geboren zijn somber over het politieke systeem en ervaren vaak discriminatie vanwege hun afkomst. De helft van hen vindt Nederland geen gastvrij land voor mensen met een migratieachtergrond. Dat blijkt uit het onderzoek Gevestigd maar niet thuis van het Sociaal en Cultureel Planbureau. Om werk te maken van een inclusieve samenleving waarin iedereen mee kan doen en zich gepresenteerd voelt, benadrukt het SCP dat anti-discriminatiebeleid onderdeel moet zijn van integratiebeleid.
Verantwoording van de opzet en uitvoering van de SIM2020

# data[].attributes.attachment_link.title
Gevestigd, maar niet thuis. Eerste bevindingen uit de Survey integratie migranten (SIM2020)

# data[].attributes.attachment_link.description
Mensen met een migratieachtergrond die al langer in Nederland zijn of in Nederland zijn geboren zijn somber over het politieke systeem en ervaren vaak discriminatie vanwege hun afkomst. De helft van hen vindt Nederland geen gastvrij land voor mensen met een migratieachtergrond. Dat blijkt uit het onderzoek Gevestigd maar niet thuis van het Sociaal en Cultureel Planbureau.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Bert Kienjet: Graveur van leven | Klasse! Onderwijs – Opvoeding

# data[].attributes.headline
Philomena Essed - Understanding Everyday Racism

# data[].attributes.subject
Philomena Essed - Understanding Everyday Racism

# data[].attributes.attachment_link.title
BOOKS WE SHARE: UNDERSTANDING EVERYDAY RACISM

# data[].attributes.attachment_link.description
This year, Patta and The Black Archives are joining forces, making hidden stories and history around Hip Hop and street culture visible. Patta was born out of a passion for Hip Hop, sneakers and street culture.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Op een vroege lenteochtend in Queens worden een tienjarige zwarte jongen, Clifford Glover, en zijn stiefvader tegengehouden door een witte undercover-politieagent, Thomas Shea, op verdenking van autodiefstal. Het onschuldige tweetal denkt echter zelf beroofd te worden en vlucht. Het kind wordt twee keer in de rug geschoten en sterft. Het is 1973, ver voor de intrede van de alles filmende smartphones en viraal gaande hashtags, zoals bij de dood van Trayvon Martin, Eric Garner, Michael Brown en Tamir Rice, die veertig jaar later Black Lives Matter in beweging zouden zetten.

Vandaag rouwt en protesteert de wereld om het lot van George Floyd, de 46-jarige man die stierf nadat een witte politieagent, Derek Chauvin, minutenlang zijn knie op zijn nek hield, tot hij stikte. 'I can't breathe' waren - net als van Eric Garner - zijn laatste woorden. Floyd is het zoveelste slachtoffer van systematisch politiegeweld op Afro-Amerikanen in de VS, waar agenten profiteren van een cultuur waarbij ze beschermd worden. Chauvin had maar liefst achttien aanklachten achter zijn naam staan, maar kon nog steeds ongestraft doorwerken.

Thomas Shea wordt in 1973 vrijgesproken. Het nieuws over de vrijspraak bereikt de Caribisch-Amerikaanse dichter, essayist en activist Audre Lorde terwijl ze in haar auto naar de radio luistert. Woedend rijdt ze naar de kant, neemt pen en papier en doet wat ze het best kan: ze schrijft haar emoties van zich af in de vorm van poëzie. De tekst zou een van haar bekendste gedichten worden: 'Power'. Het is een donker, pijnlijk en brutaal expliciet gedicht, waarin ze verdwaald in een - niet toevallig - witte woestijn fantaseert over wraak. 'I am trapped on a desert of raw gunshot wounds/ and a dead child dragging his shattered black/ face off the edge of my sleep/ blood from his punctured cheeks and shoulders/ is the only liquid for miles'.

Het buitensporige politiegeweld, de scène van onmacht en woede in de auto, het gedicht - het had evengoed vandaag kunnen plaatsvinden. In de systematische herhaling van onrecht schuilt een tragiek die ook uit het werk en leven van Lorde spreekt. Bijna dertig jaar na haar dood zijn haar gedichten en essays nog steeds razend actueel en behoort ze tot een van de invloedrijkste feministische denkers. Is er dan niets veranderd, of was Lorde een profetische visionair die haar tijd ver vooruit was?

Lorde's schrijven wordt gekenmerkt door haar ervaringen met racisme, seksisme, homofobie en haar jarenlange strijd tegen borstkanker, die ze documenteerde in The Cancer Journals (1980). Als intersectioneel feministe avant la lettre introduceerde ze zichzelf altijd als 'zwart, lesbisch, moeder, strijder, dichter'. Volgens Angela Davis - schrijfster, activiste en vriendin van Lorde - wilde ze het idee ontkrachten dat deze verschillende identiteiten niet in eenzelfde ruimte konden bestaan. Anno 2020 - als woorden als queer, non-binair, cisgender, wit en van kleur zo goed als ingeburgerd zijn - klinkt dat misschien evident, maar dat was het in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw zeker niet.

Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat haar werk vandaag een ware heropleving kent. Haar citaten worden gedeeld op sociale media. Haar woorden staan op de borden van vrouwenmarsen en antiracismeprotesten wereldwijd. En overal duiken Audre Lorde-leesclubs op. In de afgelopen vijf jaar werden, onder andere in een reeks van Penguin Classics, haar late poëzie- en essaybundels opnieuw uitgegeven. Dit jaar wordt een heruitgave van The Cancer Journals verwacht, en met de vertaling van haar bekendste essaycollectie Sister Outsider (1984), die voor dit najaar gepland is bij Uitgeverij Pluim, verschijnt haar werk voor het eerst ook in het Nederlands.

Voor zwarte en lesbische vrouwen was en is het werk van Lorde een verademing. Volgens de Schotse schrijfster Jackie Kay was Lorde een charismatische vrouw met het aura van een superster. 'Wanneer je haar hoorde spreken, wist je dat ze legendarisch zou worden', schrijft ze in The New Statesman. Lorde maakte een enorme indruk op Kay en op andere vrouwen door de simpele geruststelling dat ze er in al hun diversiteit mochten zijn: 'Weet je, Jackie, je kan zwart en Schots zijn. Je hoeft niet te kiezen.' Haar bewonderaars waren trouw en gepassioneerd, want Lorde gaf hun de woorden om te overleven in een vijandige omgeving.

Vandaag hoor je zwarte en lesbische vrouwen hetzelfde zeggen: 'Audre Lorde helpt ons te overleven.' Ze wordt vaak geciteerd door antiracistische en feministische denkers als Gloria Wekker - die in 1984 een actiegroep voor zwarte, lesbische vrouwen Sister Outsider noemde - of Anousha Nzume. Haar gedicht 'A Litany for Survival' heeft binnen activistische kringen bijna de status van een gebed gekregen: 'and when we speak we are afraid/ our words will not be heard/ nor welcomed/ but when we are silent/ we are still afraid/ So it is better to speak/ remembering/ we were never meant to survive'. Het zijn woorden waar je kippenvel van krijgt als je denkt aan de laatste momenten van George Floyd.

Audre Lorde, opgeleid als bibliotheekwetenschapper, was een expert van haar eigen leven en hield nauwkeurig een dagboek bij. Geboren in 1934 in Harlem als kind van West-Indische arbeidsmigranten - haar vader uit Barbados, haar moeder uit Grenada - reflecteerde ze intensief op haar afkomst, haar familie, haar vrouw-zijn en haar seksuele geaardheid. Met Zami: A New Spelling of My Name (1982) vond ze zelfs een eigen literair genre uit: de biomythografie, waarin geschiedenis, autobiografie en mythologie samenkomen. Alexis De Veaux, die de eerste en enige biografie van Lorde samenstelde, schrijft dat de herinneringen aan haar kindertijd 'bijna mythische constructies van een lelijk eendje' waren.

Als kind was ze mollig, onhandig, droeg ze een bril en orthopedische schoenen, werd ze buitengesloten door haar oudere zussen en had ze een moeizame relatie met haar koelbloedige moeder, naar wier affectie en goedkeuring ze haar hele leven hunkerde. Ze was te mannelijk voor sommigen, te vrouwelijk voor anderen. Audre heette eigenlijk Audrey, maar ze schreef haar naam koppig zonder laatste letter, omdat ze dat esthetischer vond. Het is symbolisch voor haar verzet; ze was kritisch, opstandig en rebels. Tegen de schenen schoppen van al het normatieve, dat is wat Lorde deed.

Zo trouwde ze in 1962 met de bevriende advocaat Edward Rollins, een Oscar Wilde-achtige dandy die net als Lorde homoseksueel was. Het huwelijk was een veilige manier om te settelen met iemand om wie ze gaf en iemand die net als zij kinderen wilde. In een tijd van rassensegregatie waren interraciale relaties niet eenvoudig. Zijn familie was tegen het huwelijk omdat Audre zwart was en haar ouders protesteerden omdat ze door hun koloniale ervaring op de Caribische eilanden witte mensen niet meer vertrouwden. Voor Lorde, zo schrijft De Veaux, betekende het huwelijk met een man niet automatisch dat ze niet meer van vrouwen kon houden. Ze verzette zich tegen het heteronormatieve script van monogamie en had haar leven lang talrijke romances met meerdere vrouwen tegelijk - met medeweten en goedkeuring van Rollins, die hetzelfde deed met mannen. Polyamorie is niet per se een nieuwigheid van de 21ste eeuw. Uiteindelijk scheidde het koppel, dat samen twee kinderen kreeg, omdat Lorde verliefd werd op Frances Clayton, een professor die ze ontmoette op een poëzieresidentie in Mississippi. Ook deze relatie zou door Lorde's talrijke affaires na twintig jaar uiteindelijk op de klippen lopen.

Lorde werd steeds verplicht een deel van zichzelf weg te filteren. In de jaren vijftig was haar witte progressieve omgeving homofoob en waren de New Yorkse homobars die ze bezocht racistisch

Volgens De Veaux wilde Lorde zich steeds geliefd, gerespecteerd en erkend voelen. Ze stelde seks gelijk aan liefde en intimiteit en geloofde dat ze iemand pas écht kon kennen wanneer ze met diegene naar bed was geweest, waardoor ze zichzelf vaak opdrong. Haar seksuele agressie had haar in de huidige tijdgeest hoogstwaarschijnlijk enkele #MeToo-schandalen wegens seksueel grensoverschrijdend gedrag opgeleverd.

In haar essay 'The Erotic As a Source of Power' (1978) definieert Lorde erotiek vaag als een spirituele, creatieve kracht waar vrouwen in hun diepste zijn over beschikken, maar die ze geleerd hebben te onderdrukken. Ze zag het erotische als de hoogste graad van bevrediging; het ging veel verder dan het seksuele en was het omgekeerde van het pornografische.

Audre Lorde geeft les aan studenten in Florida, 1983 © Robert Alexander / Archive Photos / Getty Images

Het duurde tot 1973 tot ze uit de kast kwam. Haar coming out vond plaats - hoe kan het ook anders - via poëzie, toen ze op een avond haar gedicht 'Love Poem' voordroeg in een koffiehuis annex boekenwinkel in New York. 'And I knew when I entered her I was/ high wind in her forests hollow'. Verward vroeg de uitgever Lorde om verheldering. Wat was de gender van het lyrisch ik? Kroop ze hier in het personage van een man? 'Nee, ik heb een vrouw lief', antwoordde Lorde.

De expliciet lesbische liefdesverklaring ging volgens de uitgever een stap te ver en 'Love Poem' werd aangepast gepubliceerd in Lorde's poëziebundel From a Land Where Other People Live (1973). Later beschrijft ze in haar dagboek hoe ze zich nadien verraden voelde door haar eigen verlangen om omarmd te worden door de zwarte gemeenschap.

Het is maar een voorbeeld van de vele uitsluitingsmechanismen waar de dichter tijdens haar leven mee te maken kreeg. Waar Lorde zich ook bij aansloot, ze werd steeds verplicht een deel van zichzelf weg te filteren in ruil voor aanvaarding. In de jaren vijftig was haar witte progressieve omgeving homofoob en waren de New Yorkse homobars die ze bezocht racistisch. Ze was 'either silenced black or colorless lesbian', schrijft De Veaux. In de jaren zestig - toen het feminisme en de burgerrechtenbeweging piekten - voelde ze zich ook niet helemaal thuis, bij de witte feministen noch bij de zwarte emancipatiebeweging. De gemeenschappen waar ze deel van uitmaakte lieten slechts een deel van haar identiteit toe, waardoor ze zich nooit helemaal zichzelf voelde.

Kon de literaire gemeenschap dan een uitweg bieden? Helaas. Ook hier vond Lorde geen aanvaarding. Als tiener sloot ze zich aan bij de poëziegroep The Branded, waar ze tussen de witte middenklassers haar Caribische arbeidersachtergrond verdoezelde. Later zou ze hetzelfde doen bij de zwarte schrijversgroep The Harlem Guild, waar onder anderen Maya Angelou deel van uitmaakte, maar deze keer met haar lesbische identiteit. Lorde werd steeds getolereerd, nooit geaccepteerd.

Haar status als eeuwige outsider nam mythische proporties aan. Het was tegelijk haar grootste kracht en haar grootste zwakte. Lorde werd later in haar leven een icoon voor de strijd tegen onderdrukking, maar die strijd eiste ook een tol. Depressies kwamen en gingen, er waren periodes waarin ze overleefde op amfetamine en cafeïne, en ze werd geteisterd door agressieve woedeaanvallen. 'Anger is what I do best', gaf ze toe. En hoewel haar boosheid haar veel pijn opleverde, betekende die boosheid voor Lorde naar eigen zeggen ook overleven. Het herinnerde haar aan het feit dat ze nog steeds kon voelen.

Maar waar kwam die boosheid dan vandaan? Lorde geloofde dat haar opgekropte frustraties en genegeerde pijn als gevolg van racisme zich opstapelden in haar lijf, tot ze woest borrelend hun uitweg vonden in de vorm van agressie en irritatie. 'My response to racism is anger. That anger has eaten clefts into my living only when it remained unspoken, useless to anyone', bekent ze in haar essay 'Eye to Eye: Black Women, Hatred and Anger'. Lorde beschrijft hoe ze tijdens een conflict met een racistische stripartiest rustig probeert te blijven, maar thuis ontploft ze. 'Then I came home and almost tore up my house and my lover because some invitations happened to be misprinted. Not seeing where the charge of rage was born.'

De boze zwarte vrouw - het is een van de hardnekkigste karikaturale beelden, dat onthult dat het recht om boosheid te uiten enkel gereserveerd is voor witte mannen. Denk maar aan de kritiek op Serena Williams' uitbarsting tijdens de finale van de US Open in 2018 of - wat dichter bij huis - de publieke opinie over zwarte vrouwen die racisme aankaarten, zoals Sylvana Simons in Nederland en Dalilla Hermans in Vlaanderen.

Als een vrouw - en vooral een zwarte vrouw - haar ongenoegen uit, wordt ze daar sneller op afgerekend en neergezet als emotioneel labiel, hysterisch, primitief en ja, zelfs gevaarlijk. 'Women are powerful and dangerous.' Op een van de bekendste foto's van Lorde tijdens een lezing in Florida staat ze voor een schoolbord met deze woorden in krijt op de achtergrond. Een simpele witte bloes, een hand in haar broekzak, haar kapsel op natuurlijke wijze in een afro en met een indringende, maar ook vermoeide blik in de camera.

In het najaar van 1976 ontdekt Lorde - dan amper 43 jaar oud - een goedaardige tumor in haar rechterborst. De confrontatie met haar eigen sterfelijkheid voegt een gevoel van urgentie toe aan haar werk. Enkele dagen later draagt ze tijdens een conferentie in Chicago 'The Transformation of Silence into Language and Action' voor met de bekende woorden 'My silences had not protected me. Your silence will not protect you.' Vanaf nu zou ze niet meer zwijgen over onrecht, maar zich uitspreken. Want zwijgen, daar had ze - toen ze oog in oog stond met de dood - de meeste spijt van. Het had haar helemaal niets opgeleverd. Het verklaart waarom tienduizenden mensen hier en in de VS ondanks alle coronamaatregelen nu de straat op gaan tegen antizwart racisme. Het is letterlijk een kwestie van leven en dood, waar niet langer over gezwegen kan worden.

Voor haar diagnose schreef Lorde uitsluitend poëzie om haar gedachten vorm te geven. Nu zou ze ook proza en essayistiek publiceren. Daarbij probeert ze steeds dubieuze machtsverhoudingen aan te kaarten en te problematiseren. Zelfs in de spelling, door woorden als 'european' of 'american' met kleine letters en 'Black', 'Colour' of 'African' met hoofdletters te schrijven. Verzet zit soms in de kleinste dingen.

De kernboodschap van Lorde's politieke denken is terug te vinden in haar theory of difference. Alle vormen van onderdrukking - zoals racisme, seksisme en homofobie - zijn te herleiden tot één idee: de onwil om verschillende identiteiten te erkennen én om ze te begrijpen als iets positiefs. Verschillen zijn volgens Lorde niet destructief maar productief. Dat erkennen en waarderen is de belangrijkste voorwaarde in de succesvolle strijd tegen de verdeel-en-heerstactiek van het patriarchaat.

Je hoort het vaak in progressieve kringen. Uitspraken als 'ik zie geen kleur, ik zie alleen mensen' of - nog zo'n klassieker - 'kleur doet er voor mij niet toe', als een mantra om aan te tonen dat je diversiteit omarmt. Hoe goed bedoeld ook, ze zijn destructief voor elke poging tot inclusie. Als we zouden leven in een maatschappij waarin kleur er effectief niet meer toe deed, dan zou zo'n statement nog kunnen kloppen. Maar helaas is die postraciale samenleving nog ver weg. Als je blind bent voor iemands kleur, ben je ook blind voor de ervaringen van alledaags racisme en discriminatie, en dus voor de drempels en de pijn van de ander.

Voor onderdrukte groepen is poëzie geen mijmerende zelfexpressie die door de literatuur- geschiedenis gevalideerd wordt in de vorm van een canon, maar een overlevingsstrategie

Veertig jaar geleden kaartte Lorde dit al aan tijdens een conferentie over feministische theorie, waarbij ze een van de twee enige niet-witte sprekers was. Het excuus 'we wisten niet wie we nog konden vragen' - een zin die je vandaag nog steeds standaard te horen krijgt als verdediging bij kritiek op een gebrek aan diversiteit - werd meteen door Lorde onderuitgehaald. 'Witte feministen hebben zichzelf de afgelopen tien jaar over zoveel onderwerpen onderwezen. Hoezo hebben jullie jezelf niet ook onderwezen in zwarte vrouwen en de verschillen tussen ons?'

Volgens haar was het ontkennen van de verschillende profielen binnen de vrouwenbeweging contraproductief. 'Hoe ga je om met het feit dat de vrouwen die jullie huizen schoonmaken en op jullie kinderen babysitten, terwijl jullie conferenties over feministische theorieën bijwonen, meestal arme vrouwen en vrouwen van kleur zijn?' vroeg ze zich hardop af. Witte feministen reproduceren patriarchale strategieën van onderdrukking door een deel van de vrouwen - lees: zwarte vrouwen en vrouwen uit de arbeidersklasse - te negeren. En dat is moordend voor de vrouwenbeweging. 'The master's tool will never dismantle the master's house. They may allow us temporarily to beat him at his own game, but they will never enable us to bring about genuine change.' Het is een van Lorde's bekendste en krachtigste uitspraken.

Audre Lorde gefotografeerd door Robert Giard in Staten Island, New York, 1987 © Estate of Robert Giard / The New York Public Library

Hoe geef je woorden aan iets wat onzichtbaar is voor anderen? In haar essay Poetry Is Not a Luxury gaat Lorde dieper in op de kracht van poëzie om precies dat te doen: 'Poetry is the way we help give name to the nameless so it can be thought. (...) Poetry is not only dream and vision; it is the skeleton architecture of our lives.' Poëzie is geen uitdrukking, maar een recreatie van onuitspreekbare gevoelens. Sterker nog, voor groepen die systematisch onderdrukt worden, is poëzie geen mijmerende zelfexpressie die door de literatuurgeschiedenis gevalideerd wordt in de vorm van een canon, maar - net als woede - een overlevingsstrategie.

In een interview met hartsvriendin en lesbische feministe en dichter Adrienne Rich beschrijft Lorde het als volgt: 'When someone said to me, "How do you feel?" or "What do you think?" or asked another direct question, I would recite a poem, and somewhere in that poem would be the feeling, that vital piece of information. It might be a line. It might be an image. The poem was my response.'

De jonge dichter Audre Lorde werd sterk beïnvloed door de Britse Romantiek, met namen als Keats, Shelly en Byron. De volwassen dichter Audre Lorde behoudt het sensuele en het emotionele van die stroming, maar zet zich af van de witte, door mannen gedomineerde canon. 'The white fathers told us, I think therefore I am; and the black mothers in each of us-the poet-whispers in our dreams, I feel therefore I can be free.'

Vanaf haar rondreis door West-Afrika, waar ze op zoek ging naar de herkomst van haar voorouders en naar een spiritueel thuis, haalt ze inspiratie uit vrouwenfiguren uit de Afrikaanse mythologie, zoals de godinnen Afrekete en Seboulisa. Ze grijpt terug naar de oorsprong van zwarte vrouwen en hoe over hen verteld wordt. Ze elimineert daardoor de eurocentrische white gaze. Haar dichtbundel The Black Unicorn (1978) staat symbool voor die stilistische evolutie. Afrika wordt een overkoepelende metafoor en Lorde schrijft in een poëtisch ritme dat doet denken aan West-Afrikaanse verteltradities. Niet alleen haar schrijven, ook haar kleding verandert. Lorde verschijnt op lezingen en conferenties gehuld in West-Afrikaanse jurken en hoofddoeken.

De mythologische figuur van de West-Afrikaanse Amazone-vrouw als onafhankelijke, sterke en moedige krijgster, die haar kracht haalt uit verbinding en samenwerking met andere vrouwen, wordt een van de belangrijkste elementen in Lorde's werk. Het liet haar toe te fantaseren over sisterhood, over een groep strijders die exclusief uit vrouwen bestond. Het is Lorde's utopie van een gemeenschap waar ze volledig zichzelf kan zijn. Haar droom van een thuis.

Ze riep zwarte vrouwen herhaaldelijk op om onderlinge verdachtmaking en vijandigheid los te laten. Die was het resultaat van geïnternaliseerde zelfhaat en racisme tijdens de slavernijperiode. 'We do not love ourselves, therefore we cannot love each other. Because we see in each other's face our own face.'

Lorde droeg haar haar natuurlijk in een afro. Op een middag tijdens haar lunchpauze in de bibliotheek waar ze werkte, vielen een stijltang en haarproducten uit haar lockerkastje, voor de ogen van haar witte collega's. Haar zwarte collega's vonden haar kapsel onbeschaafd en hadden de spullen daar verstopt. Lorde voelde zich vernederd, zowel door haar zwarte als witte collega's, die haar niet aanvaardden. De culturele beweging Black is Beautiful, die in de jaren zestig ontstond, probeerde het beeld van zwarte natuurlijke schoonheid - donkere huid, natuurlijk haar, volle lippen - te herstellen. Zwarte esthetiek, zelfrespect en emancipatie gaan samen.

Audre Lorde lijkt eind jaren zeventig op het hoogtepunt van haar carrière. Een gevierde dichter, een geliefde en tegelijk gevreesde internationale spreker, en een icoon in de strijd voor zwarte, lesbische vrouwen. Haar werk wordt niet langer uitgegeven door kleinere uitgeverijen, maar door het prestigieuze W. W. Norton & Company. Maar dan slaat het noodlot toe. Twee jaar na haar eerste diagnose voelt Lorde opnieuw een knobbeltje in haar borst. De kanker is terug en deze keer kwaadaardig. Ze ondergaat een mastectomie, maar weigert een borstprothese te dragen uit protest tegen vrouwelijke schoonheidsidealen.

'Prosthesis offers the empty comfort of "Nobody will know the difference". But it is that very difference which I wish to affirm, because I have lived it, and survived it, and wish to share that strength with other women.' Een prothese betekent verbergen, en dus zwijgen over het stigma en leed van vrouwen met kanker. En dat was iets wat Lorde niet meer deed. 'If we are to translate the silence surrounding breast cancer into language and action against this scourge, then the first step is that women with mastectomies must become visible to each other.'

Haar mastectomie zag ze als een litteken van haar strijd - een houding die paste bij haar imago als warrior. In lijn met Illness As a Metaphor (1978), het lange essay dat Susan Sontag schreef tijdens haar strijd tegen borstkanker maar die ze in het werk ongenoemd laat, weigert Lorde het idee van slachtofferschap. 'I needed to rally my energies in such a way as to image myself as a fighter resisting rather than as a passive victim suffering.' In The Cancer Journals wordt dat verzet duidelijk door de militaire woordenschat en duikt het beeld van de strijdende Amazone-vrouw weer op. Volgens de legende amputeerden deze vrouwen hun rechterborst - de borst die Lorde ook miste - om betere boogschutters te worden.

Na haar breuk met Clayton in 1988 verhuisde Lorde definitief naar het Maagdeneiland St. Croix, waar ze samen met de zwarte activiste en schrijfster Gloria Joseph verschillende sociale projecten opzette en waar ze in 1992 - na een veertien jaar durende strijd tegen kanker - haar laatste adem uitblies. Een jaar voor haar dood werd Lorde als eerste vrouw en als eerste Afro-Amerikaanse ooit benoemd tot stadsdichter van New York.

Haar succes was een pijnlijke doorn in het oog van witte feministen, die haar kritiek op racisme binnen de vrouwenbeweging als verraad beschouwden, en voor de zwarte burgerrechtenbeweging, die haar kritiek op homofobie en seksisme - ironisch genoeg - als een gevaar voor de eenheid van de groep bestempelden. 'Something about me troubles everyone', zei ze in een interview uit 1986 met Dorothee Nolte. Het was waarschijnlijk haar ongelooflijke kracht en weerbaarheid die angst en jaloezie inboezemden. Zoals ze zelf schreef op dat krijtbord in Florida: vrouwen zijn krachtig en gevaarlijk.

Audre Lorde, Sister Outsider, Penguin Books(2007); Alexis De Veaux, Warrior Poet: A Biography of Audre Lorde, W.W. Norton & Company (2004)

# data[].attributes.attachment_link.title
Waarom de zwarte dichteres Audre Lorde een inspiratiebron is voor de activisten van nu

# data[].attributes.attachment_link.description
Het werk van de Caribisch-Amerikaanse dichter en essayist Audre Lorde is actueler dan ooit en verplichte lectuur voor wie de woede na de dood van George Floyd wil begrijpen. Ze streed tegen racisme, seksisme en homofobie en gaf woorden aan wat onzichtbaar was voor anderen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
This body of work is a compilation of sensory ethnography for design research to understanding the patterns of behavior and gaining insights into how my subjects viewed the subject of racism and how it affected them.

The purpose
The ethnographic research of the place, The Nuyorican Poets Cafe was a visual representation of an area that's considered a safe space. It is the perfect space to have a sensorial experience that had the relevant group of individuals who belong to marginalized communities. Hence, it couldn't be photographed or documented
in any way.
My documentation of the performers there was coded to be respectful of their privacy and the policies of the place. I used symbols to represent their ethnicity, race, and gender to get an understanding of who is using poetry as a platform.

The juxtaposition of a performance piece by the host of the event, Jive Poetic (documented by Pratt Institute), with my observations from the Cafe to make a visual representation of what the experience at the space was without photographic evidence.

I further supplemented the visuals of the Nuyorican Poets' Cafe with poetry from Audre Lorde, Nayyirah Waheed, Rupi Kaur, and Yrsa Daley-Ward to demonstrate how poetry was being used as a medium to raise awareness about issues personal to the authors who are people of color.

It was also a contrast to the safe atmosphere that Nuyorican Poets' Cafe created versus Instagram's comment section which is not always positive.

The Cultural Probe
What did I want to find out?

Using images of prominent celebrities, politicians, and policy-makers, I designed a group activity that required people to describe the person on the card using only three adjectives without revealing their profession. This exercise gave insights into how people perceived these public figures outside of their profession.
I used another edition of the same showing the same figure, but in different settings and attire to see if the subjects thought they were presidential or not.

Another activity included drawing their idea of an all-powerful being and what they could get away with in real life. Through the first part of the question, I aimed to understand how they viewed power visually. The second part added a layer of fantasy grounded in reality.

The third activity was ranking races in any order they deemed appropriate and why. The fourth exercise was creating an animoji that best represented them on their phones and using that animoji to sing their anthem of power. My expectations for this exercise was to understand how they regarded their sense of power and what drove them. The song, however, had scope for unexpected responses to see what kind of music made them feel powerful.

Using grounded theory, I analyzed the results of my ethnographic research and my cultural probe and created a list of code that was relevant for my area of study.

I used code words like patriarchy, imbalance, weaponization, empower, whitewash, discomfort, privilege, force, sexualize, visual appearance to describe the area of my subject. I then categorized the responses from the ethnographic research and cultural probe into these categories and created a new section for the ones that didn't fit my initial speculations. Once populated, the sections gave rise to interpretative code that offered insights into the meaning behind the responses collected.
Using the insights and the values of the subjects, I created a data visualization of the responses as a design response.

Celestial is a data visualization of the data collected from my cultural probe that attempted to understand how people of all races perceived the concept of power and privilege despite coming from varying backgrounds and nationalities. Each celestial body represented a code like patriarchy, discomfort and, visual representations. The responses showed expected and unexpected results.

The visual of the space through a lens that is unique to each observer is representative of one's biases and how they see the world through that lens.

# data[].attributes.attachment_link.description
This body of work is a compilation of sensory ethnography for design research to understanding the patterns of behavior and gaining insights into how my subjects viewed the subject of racism and how it affected them. The purpose The ethnographic research of the place, The Nuyorican Poets Cafe was a visual representation of an area that's considered a safe space.

# data[].attributes.attachment_link.description
APESHIT: THE REMIX GRAPHIC DESIGN VIDEO Using my thesis topic of interest, we were tasked with remixing it’s original platform four different ways under the...

# data[].attributes.attachment_link.title
A Guide to the Art in Beyonce & Jay Z's Apesh-t Louvre Video

# data[].attributes.attachment_link.description
Beyoncé and Jay Z's music video for their song, "Apeshit" is like a crash course in art history at Paris' famed Louvre museum.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
OSCAM is een zeldzaam soort museum. In hartje Bijlmer, met de grote pui aan de voorkant helemaal open. Iedereen kan binnenlopen, gratis (op donatiebasis) de tentoonstellingen bekijken en van achter een klein barretje schenken spontane museumhosts koffie en thee.

Ook een museumoprichter zoals Marian Duff zie je niet vaak. Ze rolt van het één in het ander, voert haar creatieve ideeën meteen uit en laat een spoor van enthousiasme en passie na. Ze begon haar carrière als journalist op de stadsredactie van het Parool, interviewde oud-voetballer Winston Bogarde over zijn nieuwe evenementenbureau, en werd prompt door hem gevraagd of ze voor hem wilde werken. Ze werkte vervolgens met artiesten van over de hele wereld en belandde ook op de Amsterdam Fashion Week, wat een wit en Westers bolwerk bleek te zijn. 'Daar zag ik zowel voor- als achter de schermen werkelijk niemand die op mij leek.'
Van mode naar musea
Reden genoeg om zelf events te gaan organiseren in de mode, met als thematiek verschillende culturele achtergronden. Ze organiseerde 'mode battles', tussen ontwerpers. In Amsterdam Zuid-Oost, daarna tussen steden en zelfs tussen landen. 'Maar daar miste op een gegeven moment een focus. Het moest ook een inhoudelijk element hebben.' De battles werden gekoppeld aan musea, zoals het Amsterdam Museum, Museum Van Loon en het Tropenmuseum. En je raadt het al: Duff werd getriggerd en rolde zo de museale wereld in. 'Het stadsdeel Zuid-Oost vroeg me of ik iets wilde doen in het kader van 50 jaar Bijlmer. OSCAM was geboren. Oorspronkelijk als pop-up museum, maar inmiddels zijn we bijna 4,5 jaar verder.'

'Museum' klinkt oubollig en stoffig
Duff vindt het bijzonder om fellow te zijn voor HKU. Een eer zelfs. 'Ik heb de gelegenheid om drie jaar iets te onderzoeken en ik hoop dat daar iets heel waardevols uit komt. Ik zie mezelf als aanjager en wil dat als fellow ook graag zijn.' Over wat ze dan wil aanjagen heeft ze een helder beeld. 'Dat mensen gaan nadenken over erfgoed en depots: hoe je die veel meer kunt ontsluiten, voor een breder publiek. Voor bezoekers maar ook voor de communities die eigenaar zijn van dat erfgoed. Musea kunnen en moeten veel laagdrempeliger worden.'

Duff gaat eerst in kaart brengen hoe er over de term 'museum' wordt gedacht. 'Daar ben ik nu over aan het nadenken, hoe ik op een laagdrempelige manier veel mensen kan vragen om hun mening. Misschien met een serie interviews, misschien met een enquête.' Als test vroeg ze op straat al eens aan wat mensen waar ze aan denken bij het woord 'museum'. 'Zij hadden vooral de associatie met oubollig en stoffig. Ook was er de wens voor meerstemmigheid en verjonging.'

Voorbij het witte, Westerse perspectief
Lichtend voorbeeld van die verjonging, meerstemmigheid en diversiteit? Juist: OSCAM. Duff: 'Het is een bewuste keuze om OSCAM aan deze vraag te koppelen. 'Open Space' in de naam zegt het al: we willen een veilige haven zijn voor iedereen die met kunst bezig wil zijn. We richten ons veel op maatschappelijke onderwerpen, zoals roofkunst, een expositie in samenwerking met Black Archives, vrouwelijke kunstenaars in de hip-hopscene. En jonge kunstenaars die voor het eerst hun werk tentoonstellen bij Young OSCAM Art Kitchen.'

Vorig jaar heeft Duff in OSCAM een aantal sessies met studenten en docenten van HKU gedaan, in het teken van 'anders kijken naar kunst'. Wat ik wil meegeven aan studenten is: Probeer een 'safe space' te creëren voor jezelf, waarin je het aandurft om op een andere manier naar kunst en cultuur te kijken. Er wordt nu grotendeels vanuit een wit en Westers perspectief gekeken. Maar de wereld bestaat uit zoveel meer dan dat.'

Na drie jaar fellowship hoopt Duff een online handboek klaar te hebben. Met daarin een nieuwe definitie van het begrip 'museum'. Met een bredere betekenis: toegankelijker en meerstemmiger. 'Daarmee kunnen we dan hopelijk zowel de directeur als de kassamedewerker van een museum aan het denken zetten.'

# data[].attributes.attachment_link.description
Marian Duff is oprichter en directeur van OSCAM (Open Space Contemporary Art Museum) en al haar hele leven een enthousiaste aanjager. Ook als fellow van HKU wil ze graag de aanjager zijn en mensen aan het denken te zetten over de term 'museum'. Want kan die niet wat toegankelijker en meerstemmig?

# data[].attributes.body
Philomena Essed - Everyday Racism (1984)

# data[].attributes.body
Naast dit masteronderzoek doe ik nog een persoonlijke (langdurige) kunstproject waar ik een graphic novel wil maken naar aanleiding van een onderzoek naar het beeld van de zwarte vrouw in een witte wereld.

Tijdens mijn Jacques de Leeuw jurygesprek kwam aanbod wat ik nog artistiek wil doen: dat was een graphic novel maken, maar ik had nooit een onderwerp of idee. Door de gebeurtenissen binnen de mode- en kunstwereld die ik heb meegemaakt. En een recente gebeurtenis waar, ondanks dat vrouwen nog steeds moeten vechten voor een plek, is die van een zwarte vrouw binnen de kunsten al helemaal slecht. Dat heeft een aantal redenen die ik uit wil zoeken. Ook wat er met Halle Bailey in Disney's live action The Little Mermaid laat de bias zien tegenover de zwarte vrouw.

# data[].attributes.body
Iman's serie over de geschiedenis van de zwarte modellen

# data[].attributes.attachment_link.description
Supreme Models is a 6-part documentary. New episodes premiere Mondays.

# data[].attributes.body
http://beyond-the-cool.com/

# data[].attributes.attachment_link.description
ENG: Beyond The Cool is a graduation project from visual storyteller and art educator Kesha Felipa. Her personal experiences as black woman in the white fashion and art world formed her point of departure for her graduation year 2021/22 for her Visual Arts and Design teacher training course at Fontys School for Fine and Performing (FHK).

# data[].attributes.body
https://ew.com/tv/stranger-things-caleb-mclaughlin-racism-from-fans/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Sometimes it's hard to talk about and for people to understand, but when I was younger it definitely affected me a lot," the actor shared at the Heroes Comic Con Belgium convention.

McLaughlin appeared at the Heroes Comic Con Belgium convention on Sunday and spoke from the stage about the racism he was shown by some of the Stranger Things fans.

"It definitely took a toll on me as a younger kid," the actor said, as seen in video shared by one of the panel's attendees. "My very first Comic-Con, some people didn't stand in my line because I was Black. Some people told me, 'Oh I didn't want to be in your line because you were mean to Eleven.' Even now some people don't follow me or don't support me because I'm Black. Sometimes overseas you feel the racism, you feel the bigotry. Sometimes it's hard to talk about and for people to understand, but when I was younger it definitely affected me a lot."

McLaughlin, now 20, has portrayed Lucas Sinclair - a member of the core Dungeons and Dragons crew with Finn Wolfhard's Mike, Noah Schnapp's Will, and Gaten Matarazzo's Dustin - since season 1 of Stranger Things, which debuted in 2016 when he was 14. After the two-part fourth season, which streamed on Netflix this summer, the actor will return for the fifth and final season.

McLaughlin acknowledged at the panel that he was getting into a "deep conversation," but said his kid self would feel like, "Why am I the least favorite? The least amount of followers? I'm on the same show as everybody from season 1."

"My parents had to be like, 'It's a sad truth, but it's because you're the Black child on the show... Because I was born with this beautiful chocolate skin, I'm not loved," he said. "But that's why with my platform I want to spread positivity and love because I do not give hate back to people who give hate to me."

Black actors from other franchises, like Steve Toussaint and Ismael Cruz Córdova, have also recently addressed their experiences with racism among fandoms.

Game of Thrones prequel House of the Dragon reimagines the seafarers of House Velaryon as wealthy Black conquerors, instead of the pale skin and purple eyes described in George R.R. Martin's books. Toussaint, who stars on the show as Lord Corlys Velaryon, had said, "It seems to be very hard for people to swallow. [Fans] are happy with a dragon flying. They're happy with white hair and violet-colored eyes, but a rich Black guy? That's beyond the pale."

Córdova, in turn, revealed his DMs were filled with "pure and vicious hate speech" since becoming the first person of color to portray an elf in a fantasy franchise with The Lord of the Rings: The Rings of Power. "I fought so hard for this role for this very reason," the actor said. "I felt that I could carry that torch. I made sure that my elf was the most Elven, the most incredible, because I knew this was coming."

Episode Recaps

# data[].attributes.attachment_link.title
'Stranger Things' star Caleb McLaughlin calls out racism from fans

# data[].attributes.attachment_link.description
"Sometimes it's hard to talk about and for people to understand, but when I was younger it definitely affected me a lot," the actor shared at the Heroes Comic Con Belgium convention. McLaughlin appeared at the Heroes Comic Con Belgium convention on Sunday and spoke from the stage about the racism he was shown by some of the Stranger Things fans.

# data[].attributes.body
Dit was een performance die ik samen met Jacques de Leeuw genomineerde Leonarda Levrokovic (Dans - uitvoerend) hadden gemaakt voor de Jacques de Leeuw uitreikingsavond. FHK vroeg of wij de performance ook konden opvoeren tijdens de opening van het academische jaar 2022/23

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by FHK Tilburg (@fhktilburg)

# data[].attributes.body
Educatie en diversiteit

Holding Space: a storytelling approach to trampling diversity and inclusion
Aminata Cairo (2021)

Representation Matters: Becoming an anti-racist educator (2022)

Aisha Thomas

I Heard What You Said (2022)

Jeffrey Boakye

Diverse educators: A manifesto (2022)

Ed. Hannah Wilson & Bennie Kara

World-centred education: A View for the Present (2021)

Gert Biesta

Belonging en becoming

Brit(ish): On Race, Identity and Belonging (2018)

Afua Hirsh

The Lies That Bind: Rethink Identity (2018)
Kwame Anthony Appiah

Ghetto Gastro: Black Power Cookbook (2022)

What is Black Art for?
ed. Alice Correia (2022)

In The Wake: On Blackness and Being (2022)
Christina Sharpe

Op het eerste gezicht: het veronderstelde verband tussen uiterlijk en innerlijk

Hiphop culture
Boogie Down Predications: Hiphop, Time and Afrofururism (2022) ed. Roy Christopher

# data[].attributes.headline
Links naar artikelen over HBO kunsteducatie

# data[].attributes.subject
Links naar artikelen over HBO kunsteducatie

# data[].attributes.body
https://docs.google.com/document/d/1VIlsCeUepWVwZtYYqbQyyljDjzfYwfLf1CE0TNzJY1M/edit?usp=sharing

# data[].attributes.body
Link naar Google Documenten: coming soon

Voor iedere interview zal de vragenlijst worden aangepast

# data[].attributes.headline
Begin onderzoek op Master Kunsteducation FHK

# data[].attributes.subject
Begin onderzoek op Master Kunsteducation FHK

# data[].attributes.body
Vanwege de grootte van het onderzoek als het gaat om Beyond The Cool, ben ik in najaar 2022 als starter MKE al begonnen met mijn masteronderzoek.

# data[].attributes.body
Klik op de link naar een GoogleDrive map waar ik door middel van audio mijn onderzoeksproces bijhoud.
Link: https://drive.google.com/drive/folders/1ShpwveE5OZRHhV7fQstepo7p8YVoQjVk?usp=sharing

# data[].attributes.attachment_link.title
Beyond The Cool (@beyond.the.cool) * Instagram photos and videos

# data[].attributes.attachment_link.description
1 Followers, 13 Following, 2 Posts - See Instagram photos and videos from Beyond The Cool (@beyond.the.cool)

# data[].attributes.body
Klik op link voor Google Doc (je hoeft niet in te loggen op een Google account om in te zien).

https://docs.google.com/document/d/1zmuM7BMQUrlpjroJGpNe2XJSfeCOTRbybLpsKmjCRIo/edit?usp=sharing

# data[].attributes.body
Ervaringen binnen de mode- en creatieve industrie

AMFI

Gebrek aan diversiteit en perspectieven in docententeams op kunstacademies en kunstvakken

Onderzoek Padlet afstudeerprestatie ABV 2022: https://nl.padlet.com/keshafelipathestudio/afstudeerdbkv

Afstudeerprojecten:
Style.Decode.Map (ArtEZ - 2012)
Beyond The cool (FHK ABV - 2022)