# data[].attributes.headline
Κείμενο - φωτογραφία:  Άρης Παπαγιάννης

# data[].attributes.subject
Κείμενο - φωτογραφία:  Άρης Παπαγιάννης

# data[].attributes.body
Η φωτογραφία εικονίζει τον φούρνο ψησίματος του Γιάννη Νουσηκύρου, απέναντι από την τότε ονομαστή "καλή βρύση" Νόϊτση, με νερό από το μικρό υδραγωγείο της Κερεμνίτσας, μετά τις γραμμές του τρένου, στο δρόμο προς την Αριδαία. Τότε με ένα γκιούμι , κάναμε όλοι ουρά για νερό, αφού στα σπίτια είχαμε μόνο νεροχύτη για να πλύνουμε χέρια πρόσωπο, μπάνιο στη σκάφη και πόσιμο νερό στην κανάτα. Ο κυρ-Γιάννης ο Νουσηκύρου ένας ωραίος άνθρωπος, έμενε πάνω από το φούρνο του και ήταν πάντα διαθέσιμος, αφού η φωτιά έκαιγε μέρα νύχτα, χειμώνα καλοκαίρι. Μοσχομύριζε ο μαχαλάς από τα φαγητά που έψηνε και τα οποία τα δοκίμαζε πρώτος ! Πήγαινα στο ταψί το κρέας και χωριστά το κριθαράκι ή το ρύζι. Ο μάστορας, μόλις γινόταν το κρέας, έριχνε και λίγο νερό στο ζωμό και κατόπιν το περιεχόμενο της σακούλας. Τα έτοιμα ταψιά ή τα τσουκάλια τα αράδιαζε στην σειρά, έτσι όλοι βλέπαμε τα φαγητά της γειτονιάς, μια κοινωνία αλληλεγγύης, χωρίς μυστικά, αυτή ήταν η γειτονιά που μεγάλωσα.

# data[].attributes.headline
Το ΒΑΡΟΣΙ της Έδεσσας όπως ήταν το 1970!!! (08/2025) Κείμενο - φωτογραφίες: Άρης Παπαγιάννης

# data[].attributes.subject
Το ΒΑΡΟΣΙ της Έδεσσας όπως ήταν το 1970!!! (08/2025) Κείμενο - φωτογραφίες: Άρης Παπαγιάννης

# data[].attributes.body
Τρεις μοναδικές φωτογραφίες που δημοσίευσε το περιοδικό "Αρχαιολογία" μαζί με αρχιτεκτονικής μορφής, λεπτομέρειες από την Χριστίνα Ζαρκάδα, τότε υπάλληλο της της Εφορείας Νεωτέρων Μνημείων. Η πρώτη φωτογραφία απεικονίζει την δεξιά πλευρά της οδού Μακεδονομάχων, με κατεύθυνση προς το πάρκο των καταρρακτών. Οι άλλες δύο φωτογραφίες απεικονίζουν το εσωτερικό των "διατηρητέων" οικιών Γιούσμη και Βαλάσα.
Στην θέση των "διατηρητέων" σήμερα υπάρχουν μόνο τα οικόπεδα.

# data[].attributes.headline
"Αναπολώντας..." 

# data[].attributes.subject
"Αναπολώντας..." 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το βίντεο με τίτλο "Αναπολώντας..." , δημιουργήθηκε από το Σύλλογο ΒΑΡΟΣΙ , αξιοποιώντας φωτογραφικό υλικό φίλων και μελών του Συλλόγου που εμπλούτισαν το αρχείο μας, με αφορμή Έκθεση φωτογραφίας που διοργάνωσε ο σύλλογος το 2009, σε συνεργασία με το Δήμο Έδεσσας. Επίσης είναι συγκεντρωμένες σε λεύκωμα με τίτλο: "Βαρόσι... χθες και σήμερα", αποτέλεσμα της συνεργασίας Συλλόγου και Δήμου.
Στην έναρξη του βίντεο, η μουσική επένδυση ανήκει στον Εδεσσαίο μουσικό Λάκη Σαμαρά και είναι διασκευή του γνωστού "Ράικο".

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ "ΒΑΡΟΣΙ" ΕΔΕΣΣΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
"Αναπολώντας..."

# data[].attributes.attachment_link.description
Το βίντεο με τίτλο "Αναπολώντας..." , δημιουργήθηκε από το Σύλλογο ΒΑΡΟΣΙ , αξιοποιώντας φωτογραφικό υλικό φίλων και μελών του Συλλ...

# data[].attributes.headline
Η γειτονιά που μεγάλωσα! (01/2026) Κείμενο - φωτογραφία: Άρης Παπαγιάννης

# data[].attributes.subject
Η γειτονιά που μεγάλωσα! (01/2026) Κείμενο - φωτογραφία: Άρης Παπαγιάννης

# data[].attributes.body
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Βαρόσι, στα " πέτρινα" χρόνια της δεκαετίας του '50. Για την ακρίβεια αμέσως μετά την λήξη του εμφυλίου πολέμου και του αδελφοκτόνου σπαραγμού. Η Έδεσσα προσπαθούσε να βρει τον βηματισμό της, όπως και ολόκληρη η χώρα. Το σπίτι μου, στην οδό Μακεδονομάχων, ένα δίπατο ξύλινο κατασκεύασμα από τις αρχές ή το μέσο του 19ου αιώνα, όταν οι Οθωμανοί είχαν "καταλάβει" την άνω περιοχή της πόλης, όπου δεν υπήρχε υγρασία, ενώ είχαν στριμώξει τις χριστιανικές οικογένειες γύρω από τα πολλά ρυάκια και έλη, δίπλα στα νεκροταφεία. Αυτό είναι το Βαρόσι, που το κατοικούσαν γνήσιοι ντόπιοι που οι περισσότεροι είχαν την ντοπιολαλιά, τα ντόπικα, σαν μέσο καθημερινής επικοινωνίας. Θυμάμαι, τις μπάμπες, κάθε απόγευμα μέχρι που έπιανε το σκοτάδι, καθισμένες στο πέτρινο πεζούλι μπροστά από το σπίτι μας, να μιλάνε περί ανέμων και υδάτων, αλλά και το απαραίτητο ... πικάντικο κουτσομπολιό. " Κόϊ σα αρμασά" (ποιος-ποια αρραβωνιάστηκε). Μια από αυτές τις ηρωίδες ντόπιες Ελληνίδες ήταν και η γιαγιά μου, που είχε και την ευθύνη να με φροντίζει αφού η μάνα μου, δασκάλα που αποφοίτησε από το Διδασκαλείο Εδέσσης, ήταν διορισμένη στα Λευκάδια, στα Βρυττά, στην Τσέγανη, στα Ξανθόγεια, στην Καρυδιά και όπου αλλού την έστειλε η υπηρεσία, δεν είχε καιρό να ασχοληθεί μαζί μας, ήταν πολλές οι ανάγκες της επιβίωσης την εποχή εκείνη.

# data[].attributes.headline
Αναμνήσεις από την Αποκριά των παιδικών μου χρόνων στο Βαρόσι (02/2026) Κείμενο - Φωτογραφίες: Μπέττυ Φράγκου

# data[].attributes.subject
Αναμνήσεις από την Αποκριά των παιδικών μου χρόνων στο Βαρόσι (02/2026) Κείμενο - Φωτογραφίες: Μπέττυ Φράγκου

# data[].attributes.body
Καλή Αποκριά σε όλους και όλες... με μια κατάθεση σκέψεων, αναμνήσεων, προβληματισμού.

... Ήμουν περίπου 3- 4 χρονών, όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι οι μέρες της Αποκριάς στο πατρικό μου σπίτι, θα είναι κάθε χρόνο μια γιορτή. Μέρες πολύχρωμες, πολύβουες, χαρούμενες και μελωδικές. Ετοιμασίες και οργάνωση ζηλευτή, για τη μεγάλη γιορτή του σαββατοκύριακου της Αποκριάς.

Η παρέα των γονιών μου, άντρες και γυναίκες ζούσαν την κάθε στιγμή στο έπακρον. Ρόλοι, σενάρια, σκηνοθεσίες όλα σε ένα σχέδιο που οργανωνόταν από καιρό. Υφάσματα, χρυσές κλωστές, νήματα και χρώματα, κορδέλες και παλιά ρούχα, έπαιρναν θέση στο σκηνικό. Ένα δημιουργικό μελίσσι το σπίτι στο Βαρόσι.

Το δωματιάκι με τα μικρά παραθυράκια, χώρος πολλαπλών χρήσεων, με το τραπέζι κάθε βράδυ στρωμένο να περιμένει την παρέα μετά τις δουλειές τους Εκεί, … μαζεμένοι όλοι και όλες σε μια ατμόσφαιρα γιορτινή, χαρούμενη, Η κούραση, άγνωστη λέξη και η διάθεση ολοένα και πιο ανεβασμένη.

Δυο ήταν οι μεγάλες εκδηλώσεις, με πολλές ακόμη μικρότερες σε συγκεντρώσεις των παρεών. Η μια ήταν το μεγάλο «μασκέ» πάρτι του ΦΟΕ που γινόταν αν θυμάμαι καλά την Κυριακή το βράδυ, στον χώρο της αίθουσας του ΦΟΕ, και η δεύτερη ο επίσημος χορός του «Μ. Αλεξάνδρου» που γινόταν στην αίθουσα του κινηματοθέατρου «Μ. Αλέξανδρος». Έβγαζαν τα καθίσματα της αίθουσας και τη διαμόρφωναν για τον χορό. Με «επίσημο» ένδυμα, όπως ίσχυε.

Μεγάλο γεγονός βέβαια του Σαββατοκύριακου ήταν και η «ταυρομαχία» στην πλατεία Ελευθερίας. Ταυρομάχος ο πατέρας μου, ταύρος ο κ. Θωμάς και ο θείος Γιάννης, κάτω από μια κουβέρτα στο χρώμα του ταύρου. Τόσο πειστική η ταυρομαχία, που στα παιδικά μου μάτια υπήρξαν φορές που φοβήθηκα ότι ο ταύρος είναι αληθινός και θα χτυπήσει τον ατρόμητο ταυρομάχο.

Έζησα πολλές μεταμφιέσεις, πολλές «θεατρικές» σκηνές και πρόβες, τραγούδια και γέλια. Το σπίτι μας στο Βαρόσι γεμάτο από «ζωή» και στιγμές. Δεν ήταν μόνο οι μέρες της Αποκριάς, ήταν όλη η σχέση αυτής της παρέας που άφησε το αποτύπωμά της στην πόλη, αλλά κυρίως σε μας, τα παιδιά τους. Μας άφησαν παρακαταθήκη την αίσθηση της φιλίας, της πραγματικής και ανιδιοτελούς σχέσης, τη δυνατή σύνδεση μεταξύ των οικογενειών που κράτησε όλα τα χρόνια της ζωής τους, το «μαζί» στις χαρές και στις λύπες, την έννοια της μοιρασιάς.Εκεί μάθαμε τι θα πει συνεργασία χωρίς ανταγωνισμό, χαρά χωρίς συμφέρον, προσφορά χωρίς προσδοκία ανταπόδοσης.

Οι Απόκριες δεν ήταν απλώς ένα ετήσιο γεγονός• ήταν σύμβολο. Ήταν η απόδειξη ότι η ζωή μπορεί να είναι γιορτή όταν υπάρχει «μαζί». Και το «μαζί» εκείνης της εποχής δεν ήταν σύνθημα• ήταν πράξη. Ήταν το χέρι που απλωνόταν αυθόρμητα, ήταν η βεβαιότητα πως, ό,τι κι αν συμβεί, δεν θα το αντιμετωπίσεις μόνος.

Σήμερα, μέσα στην ταχύτητα και τον θόρυβο της σύγχρονης ζωής, αναζητώ εκείνη την απλότητα. Όχι από νοσταλγία στείρα ή άρνηση της προόδου, αλλά από ανάγκη να ξαναβρούμε το μέτρο.

Δεν είναι ζήτημα συντηρητισμού ούτε άρνησης της εξέλιξης. Κάθε εποχή δίνει το δικό της στίγμα. Όμως η ποιότητα δεν είναι παρωχημένη έννοια. Η αισθητική, ο σεβασμός, η φροντίδα στη λεπτομέρεια δεν περιορίζουν τη χαρά• την αναβαθμίζουν. Το γλέντι δεν χρειάζεται να είναι πρόχειρο για να είναι αυθεντικό, ούτε θορυβώδες για να είναι ζωντανό.

Ίσως αυτό που λείπει δεν είναι η διάθεση για διασκέδαση, αλλά η συλλογική ευθύνη να διατηρήσουμε τον χαρακτήρα της γιορτής ως πολιτιστικό γεγονός και όχι ως ευκαιρία εκτόνωσης χωρίς μέτρο. Γιατί το καρναβάλι, στην ουσία του, είναι καθρέφτης της κοινωνίας. Κι αν ο καθρέφτης δείχνει ευτέλεια, τότε οφείλουμε να αναρωτηθούμε όχι μόνο για τη γιορτή, αλλά για τις αξίες που τη διαμορφώνουν.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη πρόοδος να μην είναι όσα αποκτήσαμε, αλλά όσα καταφέρνουμε να διατηρήσουμε. Κι αν κάτι αξίζει να διασώσουμε από εκείνα τα χρόνια, είναι η αλήθεια των σχέσεων και η αξία του αυθεντικού. Η ικανότητα να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον χωρίς προσωπεία, χωρίς ρόλους που επιβάλλει η κοινωνία, χωρίς τον φόβο της σύγκρισης.

Γιατί στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι ο θόρυβος του κόσμου, αλλά οι φωνές του "μαζί" που έχουμε χρέος να περάσουμε στα παιδιά μας.