# data[].attributes.headline
Βιογραφικά συν

# data[].attributes.body
Βιογραφικά συντελεστών:

Η Φωτεινή Κόκκαλη είναι Διπλωματούχος Μηχανικός Περιβάλλοντος και μουσικός. Σπούδασε κλασικό βιολί με τον Γιώργο Δεμερτζή και Ανώτερα Θεωρητικά με τον Φίλιππο Τσαλαχούρη. Εργάζεται ως επιστημονική συνεργάτις στο Εργαστήριο Μεταβαλλόμενων Ευφυών Περιβαλλόντων της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Πολυτεχνείου Κρήτης (TUC TIE Lab). Η έρευνά της εστιάζει στην τομή Τέχνης και Επιστήμης και προσανατολίζεται στην ενεργοποίηση χώρων μέσα από την πρόκληση ηχητικών αναπαραστάσεων που απορρέουν από τις πολυεπίπεδες συνδέσεις μεταξύ των έμβιων και άβιων στοιχείων του περιβάλλοντος. Οι νέες αυτές αντιληπτικές εμπειρίες και καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις προτρέπουν τον χρήστη να αντιπαρατεθεί στις περιβαλλοντικές πιέσεις διαδραστικά, βιώνοντας την ευπάθεια αλλά και την ανθεκτικότητα του συζευγμένου συστήματος Άνθρωπος-Περιβάλλον. Έχει σχεδιάσει και υλοποιήσει εκπαιδευτικά εργαστήρια μέσα από την εκπαιδευτική προσέγγιση STEAM και design thinking με χρήση σύγχρονων ψηφιακών τεχνολογιών κατασκευής.

Ο Δημήτρης Μπαρνιάς γεννήθηκε και ζει στα Χανιά. Είναι υποψήφιος διδάκτορας στο τμήμα Μουσικής Τεχνολογίας και Ακουστικής στο Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο και κάτοχος MSc in Music Information Technology από το City University of London. Εργάζεται σαν μουσικός προγραμματιστής με ειδικό ενδιαφέρον στα αλγοριθμικά συστήματα ήχου με βάση ήχους του περιβάλλοντος και στον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό με ηλεκτρονικά μέσα. Έχει συνεργαστεί με διάφορους καλλιτέχνες από τα πεδία του χορού, του θεάτρου, της video art και της μουσικής. Η μουσική του έχει παρουσιαστεί σε διάφορα φεστιβάλ όπως, Ηλεκτροακουστική Άνοιξη, Μέρες Ηλεκτροακουστικής Μουσικής (ΕΣΣΗΜ), Tanzahoi International Dance, London Greek Film, Ανοιχτά Πανιά, Reveil, Ametric, Dance Days, Ride Cafe, Miden, Off Borders, Pool, Dance on Screen, Αθέατη Πόλη και άλλα.

Διατηρεί το http://chaniasoundscapeproject.art με σκοπό την διάδοση της Ακουστικής Οικολογίας στα Χανιά και την πλατφόρμα Undertow για την παραγωγή καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.

Αναλυτική λίστα με τα έργα του στην σελίδα: http://tokeno.net

# data[].attributes.headline
εκπαιδευτικό εργαστήριο για παιδιά 8-12 ετών

# data[].attributes.subject
εκπαιδευτικό εργαστήριο για παιδιά 8-12 ετών

# data[].attributes.body
Στις 29 Οκτωβρίου 2023, θα διεξαχθεί στο ΚΑΜ εργαστήριο για παιδιά ηλικίας 8-12 ετών και τους γονείς τους, με επίκεντρο μια σειρά από ακουστικά παιχνίδια βασισμένα στη μελέτη και καταγραφή του R. Murray Schafer (Ιδρυτή του πεδίου της Ακουστικής Οικολογίας). Στόχος της δράσης είναι να αναπτύξει την ακουστική και περιβαλλοντική συνείδηση των παιδιών και των γονέων μέσα από την χρήση του ήχου, ως βασικού μέσου έκφρασης και απόδοσης εννοιών.
Κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου, οι συμμετέχοντες θα κληθούν – εμπνεόμενοι από το στοιχείο του νερού – να εκφράσουν την μουσικότητά τους και να ανακαλύψουν την μαγεία του ήχου, μέσα από την ηχητική αναπαράσταση μιας πηγής νερού, χρησιμοποιώντας τη φωνή τους, props και απλά αντικείμενα που θα τους δοθούν.

# data[].attributes.headline
Σημείο εγκατάστασης Περβολίτσας

# data[].attributes.subject
Σημείο εγκατάστασης Περβολίτσας

# data[].attributes.attachment_link.description
Find local businesses, view maps and get driving directions in Google Maps.

# data[].attributes.attachment_caption
Automated sound playback with vocals by Sophia Sarri.

# data[].attributes.body
This is the stereo 'organized' version of the ichorous Pervolitsa sound installation.

# data[].attributes.attachment_link.description
Get access to files anywhere through secure cloud storage and file backup for your photos, videos, files and more with Google Drive.

# data[].attributes.headline
Πηγή Περβολίτσας

# data[].attributes.subject
Πηγή Περβολίτσας

# data[].attributes.body
Σύνθεση με Βιολί, Πιάνο, Φωνή και Ήχους Περβολίτσας για οκτώ ηχεία

Στόχος ήταν να προωθηθεί η γνωριμία και η εξερεύνηση της περιοχής από το κοινό. Πρόθεση των δημιουργών δεν ήταν να καλυφθούν οι τοπικοί ήχοι, αλλά να συμπληρωθούν και να ενισχυθούν δημιουργώντας μια καθηλωτική και στοχαστική εμπειρία ήχου, αφήνοντας ταυτόχρονα μεγάλα μουσικά κενά. Το επιμελημένο ηχητικό τοπίο ενθαρρύνει το κοινό να ακούσει προσεκτικά, να ανακαλύψει ξανά τις λεπτές αποχρώσεις του περιβάλλοντος και να δημιουργήσει μια βαθύτερη σύνδεση με το ηχοτοπίο.

Έπειτα από on site έρευνα γύρω από κοινωνικά και ακουστικά χαρακτηριστικά της περιοχής αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθούν 16 διαφορετικοί ήχοι για την εγκατάσταση στην Περβολίτσα. Αυτοί οι ήχοι θα εκτελούνται τυχαία από 8 ηχεία μικρού μεγέθους, ομοιόμορφα κατανεμημένα στην περιοχή. Το κοινό καλείται να κινηθεί στην περιοχή και να ανακαλύψει σταδιακά την εγκατάσταση, η οποία αναπαράγει ήχους βιολιού, πιάνου, φωνής και προηχογραφημένους ήχους της περιοχής μελέτης. Δευτερεύοντες ήχοι -εκτός των ακουστικών οργάνων- έχουν ηχογραφηθεί «παίζοντας» ενεργητικά με αυτούς στην περιοχή. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο ήχος μιας σκουριασμένης μεταλλικής πόρτας που βρίσκεται στην είσοδο για το εκκλησάκι της Παναγίας. Η πόρτα χρησιμοποιήθηκε ως μουσικό όργανο και με αυτό σαν αφετηρία ηχογραφήθηκαν τα ακουστικά όργανα, ώστε να ταιριάζουν τονικά με τα ακουστικά χαρακτηριστικά της πόρτας. Όλα τα μουσικά θέματα που ακούγονται στο έργο προέκυψαν από τη σύνθεση και την αλληλεπίδραση των συντελεστών με τους ήχους που απαντώνται στο ηχοτοπίο γύρω από την πηγή, αλλά και από αυτούς που προκλήθηκαν ενεργητικά στις επαναλαμβανόμενες επισκέψεις. Μερικοί από τους ηχογραφημένους ήχους έχουν παραταθεί χρονικά δίνοντας μια σουρεαλιστική αισθητική στην εγκατάσταση, προκαλώντας τον ακροατή να αναρωτηθεί τι είναι πραγματικό και τι όχι.

Αρχικά, όλοι οι ήχοι τοποθετήθηκαν σε 16 κομμάτια του Logic Audio, για να δημιουργηθεί ένα μουσικό κομμάτι διάρκειας 52 λεπτών με όλους τους ήχους που επιλέχθηκαν αρχικά. Η δομή του κομματιού βασίζεται σε 13 αυτόνομα μοτίβα των 4 λεπτών (52/4=13) για κάθε κομμάτι – ήχο. Αυτή η σύνθεση στο Logic Audio είναι η ιδεατή ερμηνεία του τελικού αποτελέσματος. Ωστόσο, καθώς τα μοτίβα από τα ηχεία θα παίζουν τυχαία, η πιθανότητα να ακούσουμε αυτό το κομμάτι αυτούσιο είναι σχεδόν αδύνατη. Παρόλα αυτά, χρησίμευσε ως αναφορά, για να ελεγχθούν οι σχέσεις των ήχων που περιλαμβάνονται στο έργο και για τη συνολική αισθητική της μουσικής που παρουσιάζεται μέσα από την εγκατάσταση. Η τελική εγκατάστασή είναι ουσιαστικά η αποδόμηση του μουσικού αυτού κομματιού.  Βασικός άξονας της σύνθεσης ήταν να βρεθεί μια ισορροπία για το κοινό μεταξύ της ακρόασης της εγκατάστασης και του σεβασμού του ηχητικού τοπίου της περιοχής, αφήνοντας συνειδητά χώρο στο ακουστικό περιβάλλον να «αναπνεύσει».

# data[].attributes.headline
Τουρκική Υπόγεια Κρήνη Σπλάντζιας

# data[].attributes.subject
Τουρκική Υπόγεια Κρήνη Σπλάντζιας

# data[].attributes.body
Μια αυτόνομη ανατροφοδοτούμενη ηχητική εγκατάσταση

Μέσα από το προγραμματιστικό περιβάλλον Pure Data, δημιουργήθηκε ένα αυτόνομο αλγοριθμικό όργανο (patch), το οποίο είναι ανοιχτό ταυτόχρονα σε εξωτερικές ηχητικές αλληλεπιδράσεις. Στον πυρήνα του υπάρχει ένας ταλαντωτής θορύβου που περνά μέσα από ένα φίλτρο ζώνης, για να προσομοιώσει τις σταγόνες νερού. Η εγκατάσταση βασίζεται σε δύο ασύρματα ηχεία και δύο ασύρματα μικρόφωνα στο υπόγειο της πηγής. Ανάλογα με την ένταση εξόδου μπορούν να δημιουργηθούν διάφορα ενδιαφέροντα ηχητικά συμβάντα μέσω της ανατροφοδότησης. Η έξοδος ανατροφοδοτεί τον εαυτό της μέσα από την είσοδο του μικροφώνου, περνώντας από όλα τα προγραμματιστικά ακουστικά ερεθίσματα, μερικές φορές, για να μετατραπεί σε πλήρη θόρυβο και να επανέλθει σύντομα σε μια υδαρή ευδαιμονία.

Κατασκευάστηκε, λοιπόν, ένα μικρό patch που συνδέει κλιμακωτά την ένταση της εισόδου του μικροφώνου με την ταχύτητα αναπαραγωγής του ρυθμού και δημιουργήθηκε ένα αυτοματοποιημένο σύστημα αναπαραγωγής ήχων, βασισμένο στη φωνή της καλλιτέχνιδας Σοφίας Σαρρή. Η τονικότητα των σταγονιδίων εξαρτάται από το συχνοτικό περιεχόμενο των ήχων που εισέρχονται στις εισόδους του μικροφώνου. Σε μια γενική παρατήρηση, όσο περισσότερο «πιέζεται» το patch από κάποια εξωτερική είσοδο, τόσο πιο έντονα (και πιο θορυβωδώς) ανταποκρίνεται. Στην ησυχία, η αναπαραγωγή του έργου θα ακολουθήσει με τον ίδιο ήρεμο τρόπο. Το τελευταίο, αποτέλεσε βασικό πυρήνα της σκέψης μας.

# data[].attributes.body
Διαδραστικές ηχητικές εγκαταστάσεις

Ο «Ιχώρ» (λατινικά ichorous) αποτελούσε σύμφωνα με αναφορές μια ζωογόνο ουσία ή αλλιώς το αιθέριο υγρό που έτρεχε στις φλέβες των Θεών, αλλά και των αθανάτων. Στη μυθολογία των Κρητών, ο μυθικός φύλακας του νησιού τους, ο κατασκευασμένος από τον Δαίδαλο Τάλως, αντλούσε τεράστια δύναμη, αφού μέσα του έρεε ο χρυσός στο χρώμα Ιχώρ. Ο Πλάτωνας σε κείμενό του τον αναφέρει ως τον «ήρεμο» ορό του αίματος.
Το έργο “ichorous”, μέσα από δύο ηχητικές εγκαταστάσεις που συνδέουν δύο ιδιαίτερης αισθητικής και πολιτιστικής αξίας Κρήνες με αντίθετα χαρακτηριστικά, αφηγείται μια νέα σχέση μεταξύ της λαϊκής ιστορίας και της σύγχρονης δημιουργίας και “αναμορφώνει” το άλλοτε αναβλύζον από την πηγή «χρυσό» νερό, αυτή τη φορά σε μορφή ήχου.

Πώς κανείς κινείται αυθόρμητα προς μια πηγή ήχου που προέρχεται από μια πηγή νερού που πλέον δεν αναβλύζει; Ποιες μνήμες και ποια σημάδια ανιχνεύει και ανακαλεί η συνθήκη αυτή; Μπορεί μια Κρήνη που άλλοτε αποτελούσε τόπο συνάθροισης, αλληλεπίδρασης και συνύφανσης ετερόκλητων ηλικιακά και πολιτισμικά ανθρώπων να μεταβάλλει τις δυναμικές του χώρου όταν το μέσο έλξης της εξωγενούς σε αυτή δραστηριότητας αλλάζει; Ο αντικατοπτρισμός της «πηγής» στη σύγχρονη ιστορία επιτρέπει στο κοινό να βιώσει μέσω του νέου υποκειμενικού χώρου-ηχοτοπίου μια νέα εμπειρία.

Οι δύο ηχητικές εγκαταστάσεις στην Τουρκική Υπόγεια Κρήνη της Σπλάντζιας και στην Πηγή της Περβολίτσας αναδεικνύουν τις ομοιότητες αλλά και τις διαφορές που κρύβει η επίσκεψη σε αυτές. Η προβολή αυτών βρίσκεται στον πυρήνα του έργου. Οι εγκαταστάσεις, αν και τελείως διαφορετικές στην παρουσίασή τους, δανείζονται αρκετά στοιχεία η μια από την άλλη. Για παράδειγμα, οι ηχογραφήσεις από το βιολί, που ακούγονται στην Περβολίτσα, έχουν πραγματοποιηθεί στην Τουρκική Υπόγεια Κρήνη της Σπλάντζιας. Αντίστοιχα, αρχιτεκτονικές παράμετροι, όπως ο αριθμός των 26 σκαλοπατιών στην Τουρκική Υπόγεια Κρήνη της Σπλάντζιας, έχουν χρησιμοποιηθεί ως βάση στον αλγόριθμο σύνθεσης του μουσικού κομματιού που αποδομείται μέσα από την εγκατάσταση στην Περβολίτσα. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία δυο αυτόνομων ηχητικών εγκαταστάσεων, οι οποίες προσκαλούν το κοινό να συμμετέχει στην δημιουργία και στην εξερεύνησή τους. Η πλήρης κατανόηση του έργου έρχεται μέσα από την επίσκεψη και των δυο αυτών σημείων.

# data[].attributes.body
Interactive sound installations

"Ichor" (Latin ichorous) was, according to reports, a life-giving substance or else the ethereal liquid that ran in the veins of the Gods, but also of the immortals. In the mythology of the Cretans, the mythical guardian of their island, Talos, created by Daedalus, derived enormous power since Ichor in the colour of gold flowed through him. Plato in his text refers to it as the "calm" blood serum. The project "ichorous", through two sound installations that connect two fountains of aesthetic and cultural value with opposite characteristics, narrates a new relationship between local history and sound art and "reforms" the once gushing "golden" water from the source , this time in sound as primary material.

How does one spontaneously move to a source of sound coming from a fountain that is no longer gushing? What memories and what signs does this condition detect and recall? Can a fountain that was once a magnet of social interaction change the dynamics of the space when the medium of attraction changes? The mirroring of the "source" in modern history endorses a new experience to the audience through the new subjective space-soundscape.
The two sound installations located at the Turkish Underground Fountain on Splantzia Square and at the Spring of Pervolitsa highlight the similarities but also the differences that a visit to them provides. The projection of these similarities and differences is at the core of the project. The installations, although completely different in their presentation, borrow several elements from each other. For example, the violin recordings heard in Pervolitsa have been made in the Underground Fountain of Splantzia.

Accordingly, architectural parameters such as the number of 26 steps in the Underground Fountain of Splantzia, have been used as a basis for the compositional algorithm of the piece of music that is deconstructed through the installation in Pervolitsa. The result is the creation of two autonomous sound installations which challenge the public to participate in their creation and exploration. The full understanding of the work comes through visiting both of these points.

An autonomous feedback loop sound installation

Through the Pure Data programming environment an autonomous algorithmic instrument (patch) was created which is simultaneously open to external sound interactions. At its core is a noise oscillator that is passed through a band-pass filter to simulate water droplets. The installation is based on two wireless speakers and two wireless microphones in the basement of the source. Depending on the output volume, various interesting audio events can be created through the feedback. The output feeds itself back through the mic input, going through different programming tricks, sometimes turning into complete noise while soon returning to watery bliss.

A small PD patch was built that connects the volume of the microphone input with the playback speed of the patch. An automated sound reproduction system based on the voice of the artist Sofia Sarri was also created. The pitch of the droplets is also depended by the pitch of the sounds entering the microphone inputs. In a general remark, the more the patch is "pushed" by an external input, the stronger (and noisier) it responds. In a quiet environment, the playback of the patch will follow in the same calm way. The latter was at the core of our thinking while preparing the project.

Composition for Violin, Piano, Voice and Pervolitsa Sounds for eight speakers

The aim was to promote acquaintance and exploration of the area by the participants. The intention of the artists was not to cover the sounds of the area but to complement and enhance them, creating an immersive and contemplative sound experience, while leaving large musical gaps for the natural environment to sound. The carefully curated artificial soundscape encourages the audience to listen carefully, rediscover the subtle nuances of the environment and create a deeper connection with the general soundscape.

After an on-site research about the social and acoustic characteristics of the area, it was decided to use 16 different sounds for the installation in Pervolitsa. These sounds will be randomly played by 8 small size speakers distributed in the area. The public is invited to move around the area and gradually discover the installation which reproduces violin, piano, voice and pre-recorded sounds of the study area. Secondary sounds - other than the acoustic instruments - have been recorded by actively 'playing' with those in the area.

A typical example is the sound of a rusted metal door at the entrance to the chapel of Panagia. The door was used as a musical instrument and with this as a starting point the violin and piano were recorded to tonally match the acoustic characteristics of the door. All the musical themes heard in the work emerged from the composition and interaction of the performers with the sounds found in the soundscape around the source but also from those actively evoked in the repeated visits. Some of the recorded sounds have also been stretched in time giving a surreal aesthetic to the installation, challenging the listener to question what is real and what is not.

Technically, all the sounds were placed on 16 Logic Audio tracks to create a 52-minute piece of music with all the sounds originally selected. The structure of the track is based on 13 autonomous patterns of 4 minutes each (52/4=13) for each track – sound. This composition in Logic Audio is our ideal interpretation of the final result. However, since the patterns from the speakers will play randomly, the chance of hearing this track as it is during installation is almost impossible. Nevertheless, it served as a reference to check the relationships of the sounds included in the work and for the overall aesthetic of the music presented through the installation. The final installation is essentially the deconstruction of this piece of music. A key axis of the composition was to find a balance for the audience between listening to the installation and respecting the soundscape of the area, consciously leaving room for the acoustic environment to "breathe".