# data[].attributes.body
Veikar sagnir eru sagnir sem enda á -aði, -ði, - ti eða di og er í fyrstu persónu, eintölu, þátíð. Veikar sagnir mynda þátíð með tann-hljóðsviðskeyti.

# data[].attributes.body
Sterkar sagnir eru endingalausar og í fyrstu persónu, eintölu, þátíð og hafa eitt atkvæði. Sterkar sagnir mynda þátíð með hljóðskiptum.

# data[].attributes.headline
Hvaða evrópsku tungumál eru af Indóevrópsku málaættinni?

# data[].attributes.subject
Hvaða evrópsku tungumál eru af Indóevrópsku málaættinni?

# data[].attributes.body
Þau tungumál sem tilheyra indoevrópsku málaættinni eru Íslenska, Færeyska, Norska, Sænska, Enska, Þýska, Hollenska, Ítalska, Portúgalska, Spænska, Franska, Rúmenska, Írska og Skoska.

# data[].attributes.headline
Hvaða evrópsku tungumál eru ekki af indóevrópsku málaættinni?

# data[].attributes.subject
Hvaða evrópsku tungumál eru ekki af indóevrópsku málaættinni?

# data[].attributes.body
Þau tungumál sem tilheyra ekki indóevrópsku málaættinni eru Finnska, Ungverska og Baskneska.

# data[].attributes.body
Germönsk mál eru stæðsti undirflokkur indoevrípskra mála og tilheyra til dæmis enska, þýska, hollenska og norrænu málin þessum flokki.

Germönskum málum er skipt í nokkra hópa sem eru þá norðurgermönsk eða norræn mál, austurgermönsk og vesturgermönsk en öll austurgermönsku málin eru nú útdauð.

# data[].attributes.body
Stóra brottfall var hljóðbreyting sem tók stað í sirka 600-800 í síðfrumnorrænu. Þá veiktust áherslulaus sérhljóð og féllu þau brott og byrjuðu fleirkvæð orð að styttast í eitt atkvæði. Þegar áhersla flyst fremst á orð og síðari atkvæði fer minni áherslu falla hljóðvarpsvaldar og slík hljóð mun gjarnan niður.

# data[].attributes.headline
Hver eru sameiginleg einkenni germenskra mála?

# data[].attributes.subject
Hver eru sameiginleg einkenni germenskra mála?

# data[].attributes.body
Fyrsta sem einkennir Germönsku málin er að germennska hljóðfærslan aðgreinir germönsku málin frá öðrum indóevrópskum málum.

Annað sem einkennir germönsku málin eru sagnorðin vegna þess að þau skiptast í tvö megin flokka í germönskum málum, þessir tveir flokkar eru veikar og sterkar sagnir.

Þriðja atriðið sem einkennir germönsku málin er að það er hægt að mynda nútíð og þátíð sagna í germönskum málum. Hjálpar sagnir þarf til að mynda aðrar tíðir sagna.

# data[].attributes.body
Stóra brottfall var hljóðbreiting sem tók stað í sirka 600-800 í síðfrumnorrænu. Þá veiktust áherslulaus sérhljóð og féllu þau brott og byrjuðu fleirkvæð orð að styttast í eitt atkvæði. Þegar áheirla flyst fremst á orð og síðari atkvæði fer minni áheirslu falla hljóðvarpsvaldar og slík hljóð mun gjarnan niður.

Dæmi

hrabanaR > harabnR > hrabnR > hrafn.

# data[].attributes.body
Hljóðskipti er þegar sérhljóð skiptast í stofn eða rót ýmsa beygingarmynda orða eða jafnvel í rótum skyldra orða.

# data[].attributes.body
Sérhljóðakerfið breyttist og kallast helstu breytinarnar hljóðvörp og klofning.

Klofning: Klofning er þegar sérhljóðið e klofnar í ja eða jö.

Hljóðvarp: er þegar sérhljóði í áhersluatkvæði breytist fyrir áhrif annars sérhljóðs og kallast það hljóðvarpsvaldur.

# data[].attributes.body
Frumnorræna er tungumál sem var talað í Skandinavíu á árunum 800 – 1400.

Breytingar:

Í frumnorrænu lengjast sérhljóð þar sem brottfall verður á samhljóðum á n, m, h, w og þ, t.d.

Á 7. og 8. öld hurfu forskeyti sagnorða sem þekkjast enn í þýsku.

Á 9. öld hefjast samlaganir -nk- → -kk- , -nt- → -tt- og -mp- → -pp- í vestur-fornnorrænu.