# data[].attributes.body
"The main thing wrong with painting is that it is a rectangular plane placed against the wall. A rectangle is a shape itself; it is obviously the whole shape; it determines and limits the arrangement of whatever is on or inside it." (Specific Objects - Donald Judd, z.d.)

# data[].attributes.body
Klein, Y. (1959) Untitled blue monochrome (IKB 82) [Schilderij]. Geraadpleegd op 31 januari 2023, van https://www.guggenheim.org/artwork/5638

# data[].attributes.attachment_link.title
Untitled blue monochrome (IKB 82) | The Guggenheim Museums and Foundation

# data[].attributes.attachment_link.description
Visit the Frank Lloyd Wright–designed Guggenheim Museum in NYC, part of a UNESCO World Heritage Site. See the renowned permanent collection and special exhibitions.

# data[].attributes.body
Ultramarijn is een diep blauw pigment, in eerste instantie gemaakt door lapis lazuli te malen. Lapis Lazuli was een halfedelsteen, die eeuwenlang alleen kon worden gevonden in een specifiek gebied in Afghanistan. Door zijn levendigheid en hoge prijs werd het pigment beschouwd als een luxe (Ricci, 2022).

Vanwege het hoge prijskaartje kreeg de kleur een hoge plaats in de pigmenthiërarchie, waardoor ultramarijn de officiële iconografische kleur werd van de gewaden van de Maagd Maria, en later ook werd geassocieerd met het koningschap (Ricci, 2022).

Yves Klein werd door ultramarijn geïnspireerd, waarna hij een nieuw pigment patenteerde; International Klein Blue (Ricci, 2022).

# data[].attributes.body
Craqueleren of craquelé is het effect van een gebarsten verf- of vernislaag, die ontstaat doordat verflagen elasticiteit verliezen en daardoor losbreken van elkaar of van de ondergrond. Doordat de verflagen uitdrogen krimpt de verf, en breekt of scheurt het.

Het effect zal sneller optreden wanneer de vet over mager techniek slecht is toegepast.

Bij veel oude schilderijen is craqueleren een ongewenst verouderingsproces, dat kan worden vertraagd door de juiste conservering. Je kunt het echter ook bewust laten gebeuren om de indruk te wekken dat iets echt oud is.

Er zijn vele soorten effecten: van hele subtiele tot hele grove en diverse verfsystemen die je kunt gebruiken om deze effecten te bereiken. Hoe het eruit komt te zien, is sterk afhankelijk van de ondergrond, de laagdikte en de gebruikte verfsoorten. Je kunt het effect creëren door gebruik te maken van twee producten met verschillende droogtijden: ze gaan dan op elkaar inwerken waardoor kleine scheurtjes verschijnen in de toplaag.

Om ongelijkmatige, grove scheuren te krijgen, breng je een transparant medium of lijm aan tussen twee verschillende verflagen. Hoe dikker je het medium aanbrengt, hoe grover de scheuren worden.

Mooyman, A. (2014, November 6). Craqueleren, craquelé technieken – SchilderenMetOlieverf.nl. SchilderenMetOlieverf.nl - Iedereen Kan Leren Schilderen Met Olieverf. https://schilderenmetolieverf.nl/craqueleren-craqueleertechnieken/

# data[].attributes.body
Phillip Akkerman verdiept zich in de schildertechnieken van oude meesters, en past deze technieken dan toe in zijn eigen zelfportretten.

Volgens Akkerman schilderen de oude meesters systematisch in onderdelen die ze gescheiden aanpakken. Het begint met de tekening in zwart/wit, dan gaan ze donker/licht toevoegen om contrast te creëeren, en als laatste gaan ze aan de slag met kleur.

Volgens hem bestaat de kunstgeschiedenis van stijlen en periodes helemaal niet; deze is bedacht door de universiteit om een vooruitgang te vertonen. "Stijlen bestaan niet, het enige wat bestaat zijn individuele schilderijen, en die moet je maken".

"Een jaar of dertig geleden zeiden een heleboel mensen tegen mij "Phillip je bent gek, de schilderkunst is dood". En ik dacht, is ie dood? Ik heb er ontzettend veel zin in. Hoe kan die dan dood zijn? Wanneer is iets eigenlijk dood? Iets is dood als de krachten waardoor het tot leven kwam zijn uitgewerkt."

De schilderkunst is de kunst van de vrije burger, een grote beweging van vrije individuen.

Hollandse Meesters - Phillip Akkerman. (n.d.). https://hollandsemeesters.info/posts/show/7911

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tijdens zijn academietijd is Philip Akkerman (Vaassen,1957) naar eigen zeggen 'een wild paard'. In zijn werk gaat hij alle kanten op, is verdwaald en besluit terug te keren naar wat hij vroeger, in zijn jeugd, maakte.

Het levert hem het onderwerp op dat hij tot op de dag van vandaag tekent en schildert: het zelfportret. In 1981 schrijft hij hierover in zijn dagboek: "Zelfportretten: O.K. Het is cliché, het is te bedacht, het is niet nieuw, het is academisch, het is nageaapt. Maar: IK WIL HET DOEN!"

Aanvankelijk legt Akkerman zichzelf vast zoals je dat bij een zelfportret verwacht, met een blik in de spiegel om te controleren of alles klopt. Gaandeweg wordt het schilderij belangrijker dan het spiegelbeeld. In het begin is ook het concept - de keuze om voor de rest van zijn leven zelfportretten te maken - belangrijker dan de uitwerking. Geleidelijk aan gaat het hem steeds vaker om het maken van een 'mooi schilderij'.

Akkermans zelfportretten zijn te herkennen aan de geconcentreerde, serieuze blik - de blik van een kunstenaar die aan het werk is. De begrenzing van het zelfportret als genre stelt hem in de gelegenheid eindeloos te experimenteren.

Het is een beperking die tot vrijheid leidt: de manier waarop Akkerman zijn spiegelbeeld in verf vangt, varieert van realistisch tot uiterst fantasievol, van pointillistisch tot kubistisch en van een intens donker tot aan een knallend kleurenpalet. Akkerman maakt voor zijn tekeningen en schilderijen gebruik van uiteenlopende materialen, onder meer potlood, zwart krijt, waterverf, gouache, eitempera en olieverf passeren de revue.

Akkerman studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag (1976-1978) en volgde de postacademische opleiding De Ateliers (1979-1981). Zijn werk was onder meer te zien in Teylers Museum (Haarlem), de Kunsthal (Rotterdam) en het Noordbrabants Museum (Den Bosch).

REGISSEUR VAN DIT PORTRET:

Hans Hylkema

HANS HYLKEMA is regisseur en scenarioschrijver van speelfilms,tv-drama en (muziek) documentaires. Zijn bekendste speelfilms zijn DE MANNETJESMAKER, OEROEG en JULIA'S GEHEIM. Zijn muziekdocumentaires hebben de musici Eric Dolphy ( DE LAATSTE SESSIE), Kid Dynamite ( KID DYNAMITE, SURINAAMSE SWING OP DE ZEEDIJK), Jan Akkerman (JAN AKKERMAN, PORTRET MET GITAAR) en Sonny Rollins ( SONNY ROLLINS, MORGEN SPEEL IK BETER) als onderwerp. Zijn meest recente dramaproductie is de driedelige tv-serie DEN UYL EN DE AFFAIRE LOCKHEED. Recentelijk ontving hij voor dit laatste werk de DDG-Award voor de meest opmerkelijke regieprestatie van 2010 en de LIRA Scenarioprijs 2013 (samen met co-schrijver Ger Beukenkamp) Hylkemarealiseerde de laatste twee jaar ook drie portretten van beeldend kunstenaars uit de serie "Hollandse Meesters in de 21 e Eeuw". (David Bade, Philip Akkerman en Sigurdur Gudmundsson). In voorbereiding is de speelfilm SARPHATIPARK.

Geluid: Bert van de Dungen

Montage: Ewoud Hendriksen

# data[].attributes.attachment_link.description
Tijdens zijn academietijd is Philip Akkerman (Vaassen,1957) naar eigen zeggen 'een wild paard'. In zijn werk gaat hij alle kanten op, is verdwaald en besluit terug te keren naar wat hij vroeger, in zijn jeugd, maakte. Het levert hem het onderwerp op dat hij tot op de dag van vandaag tekent en schildert: het zelfportret.

# data[].attributes.body
Colen, D. (2013). Ak’b’al [Stalen studs op canvas]. Gagosian Gallery, New York City. Geraadpleegd op 15 september 2022, van https://gagosian.com/artists/dan-colen/

# data[].attributes.body
Bas van den Hurk studeerde midden jaren '80 op de afdeling schilderen van academie St. Joost in Breda. Het was een tijd waarin alles kon en mocht, maar tegelijkertijd het besef van 'het einde van de schilderkunst' doordrong. Onbekommerd doorschilderen werd als onacceptabel en naïef gezien.

Ondertussen vindt Van den Hurk dat het idee om constant naar vernieuwing en bevrijding van heersende codes te streven, is stukgelopen. Een keerzijde van due bevrijding was namelijk vrijblijvendheid: nergens werd meer betekenis aan toegekend. Hij stopte met schilderen en koos een ander pad.

In 2007 begon Van den Hurk toch weer met schilderen. Het probleem van 'het einde van de schilderkunst' was er nog steeds, maar hij zag nu een oplossing: door stromingen als het modernisme en de fundamentele schilderkunst opnieuw te onderzoeken. Door hun strenge uitgangspunten waren deze stromingen destijds mede schuldig aan de stilstand van de schilderkunst. Het enige onderwerp van de schilderkunst was de schilderkunst zelf, alles wat niet tot de essentie van dat medium hoorde was taboe.

Dit heronderzoek heeft Van den Hurk uiteindelijk nieuwe mogelijkheden opgeleverd. Zijn werk gaat uit van de materiële eigenschappen zoals vorm, verf, oppervlak en de handeling van het schilderen, maar hij neemt wel de vrijheid om het arsenaal aan materialen uit te breiden met dingen die minder conventioneel, en dus speels kunnen zijn. Uiteindelijk levert dit werk op dat bestaat uit verschillende losstaande delen die zijn samengevoegd. Van den Hurk ziet ook bij andere kunstenaars de tendens terug dat de schilderkunst weer open en beweeglijk kan zijn. (Schoon & Willems, 2011–2012)

Zijn werk Drinkin' White Rum in a Portugal Bar uit 2018 is dan ook een mooi voorbeeld van hoe experimenteel Van den Hurk omgaat met zijn schilderspraktijk. Hij heeft voor dit werk nagellak, foundation, lipstick en oogschaduw gebruikt en bevraagt zo de grenzen van de schilderkunst.

Schoon, P., & Willems, G. (2011–2012). What’s up: de jongste schilderkunst in Nederland. Dordrechts Museum.

Van den Hurk, B. (2018). Drinkin’ White Rum in a Portugal Bar [Nagellak, foundation, lippenstift, oogschaduw op pigment print]. Stichting We Like Art, Amsterdam. Geraadpleegd op 15 september 2022, van https://www.welikeart.nl/product/bas-van-den-hurk/

We Like Art. (2018, 20 november). Drinkin’ White Rum in a Portugal Bar (2018). https://www.welikeart.nl/product/bas-van-den-hurk/

# data[].attributes.body
Dit werk van Hicks werd op de Biënnale van 2017 in Venetië getoond. Het was opgenomen in de sectie "Pavilion of Colors", een ruimte die de bron van emotie in kleuren onderzoekt en hun effecten op het menselijk brein.

Hicks maakte dit werk specifiek voor deze ruimte, en begon met het maken van de installatie vanuit een scheur in een van de muren, aan de linkerkant van de installatie. De scheur zou opgevat kunnen worden als een wond in het gebouw, dat Hicks probeerde te herstellen door het te vullen met vezels. Ze begon met die scheur, om ervoor te zorgen dat kunst en architectuur elkaar ontmoeten, omdat: "Op de Biënnale van Venetië is architectuur absoluut het belangrijkste om rekening mee te houden", zegt Hicks. Ze wilde het unieke gebouw in haar opnemen, ermee in dialoog gaan, en voelen wat ze ermee kon zeggen of doen. Ze gaf aan om deze kans om met de architectuur in dialoog te gaan, niet wilde missen.

In het begin van haar carrière heeft Hicks al veel eerder aandacht besteed aan architectuur, en deze voorkennis informeert momenteel verschillende werken van haar. Ze start haar proces door eerst na te denken over de architectuur, en dan pas over het materiaal.

Het materiaal van keuze voor dit werk is katoenvezel. De vezels zijn niet geverfd, maar gemengd met pigment. De installatie bestaat uit heel veel verschillende kleuren en tinten, want: "Waarom er een kiezen?"

De installatie omvat ook twee grote geweven panelen die op het einde zijn toegevoegd. Hicks noemt deze de ankerpanelen, omdat het eenvoudige stukken zijn die de andere elementen omlijsten, en licht doorlaten door de manier waarop ze zijn geweven. Het bestuderen van de lichten in een installatieruimte is ook een fase in Hicks proces. "Nadat je de architectuur, materialen, schaal, compositie en emotionele impact hebt behandeld, moet je rekening houden met de verlichting." In het geval van dit werk koos ze voor zeer subtiele en stille lichten, om de nuances en subtiliteiten niet te verliezen. Door met schaduwen en lichten te spelen kon ze een soort afgezonderde en verborgen dimensie creëren binnen een voor de hand liggende ruimte. "Als mensen dichter bij het kunstwerk komen, wagen ze zich in de schaduwen, zijn ze op een promenade of in een bos, maar dan worden ze onderdeel van de installatie alsof ze een tweede laag zijn. In een bos zie je eerst de bomen, dan de lichten en dan de schaduwen. Ik zou je aanraden om naar de schaduwen te leren kijken - je zult versteld staan van wat je ziet." (In a Soft Forest of Colours Where Art and Architecture Meet: Sheila Hicks Talks About Her “Escalade Beyond Chromatic Lands” @ The 57th International Art Exhibition, Venice, 2017)

Hicks, S. (2016–2017). Escalade Beyond Chromatic Lands [Natuurlijke en gepigmenteerde acrylvezel]. De 57e Internationale Kunsttentoonstelling, Venetië. Geraadpleegd op 15 september 2022, van https://sculpturemagazine.art/sheila-hicks-the-irrepressible-trajectory-of-lines-and-color/

In a Soft Forest of Colours Where Art and Architecture Meet: Sheila Hicks Talks About Her “Escalade Beyond Chromatic Lands” @ The 57th International Art Exhibition, Venice. (2017, 21 november). Irenebrination: Notes on Architecture, Art, Fashion, Fashion Law & Technology. Geraadpleegd op 15 november 2021, van https://www.irenebrination.com/irenebrination_notes_on_a/2017/11/sheila-hicks-venice-biennale.html

# data[].attributes.body
Dan Colen beweegt zich tussen verschillende stijlen en onderwerpen en onderzoekt de conceptuele belangen van materialiteit en het maken van markeringen. Geïnteresseerd in hoe de fysieke eigenschappen van mediums hun specifieke vormen en symbolische resonanties dicteren, schommelt Colen in zijn werk tussen rigoureuze ambachtelijke techniek en de esthetiek van het toeval. Naast zijn werken in olieverf op canvas, heeft hij vaak onconventionele materialen gebruikt zoals kauwgom, bloemen en afval, waarbij hij de controle over het uiteindelijke uiterlijk van zijn werk overgeeft aan hun onvoorspelbare oppervlakken.

Vanaf 2006 verkende Colen het idee om schoonheid te vinden in het toeval in een reeks abstracte 'schilderijen' gemaakt van kauwgom (zoals het schilderij hierboven). Hij experimenteerde met verschillende behandelingen en raakte gefascineerd door de manier waarop het medium bepaalde vormen aandrong: "Het gaat erom de kracht van een materiaal aan te boren en uit te zoeken wat het wil doen", legde hij uit in 2014. De Gum-schilderijen (2006-2016) markeerden het begin van zijn betrokkenheid bij niet-traditionele mediums in de schilderkunst, waaronder confetti en stalen noppen, maar ook bloemen en afval. In andere series gebruikte Colen conventionele media en technieken om "lage" of abjecte materialen na te bootsen: in zijn op graffiti geïnspireerde Board Paintings (2003-2017) repliceerde hij bijvoorbeeld nauwgezet lukrake spatten van spuitbusverf met behulp van emailverf, terwijl hij in zijn Birdshit-schilderijen (2006-2008/2015-2016) olieverf manipuleerde om de uitwerpselen van duiven na te bootsen. (Gagosian, 2018b)

Colen, D. (2015). Under the Table [Kauwgom op canvas]. Gagosian Gallery, New York City. Geraadpleegd op 17 december 2021, van https://gagosian.com/artists/dan-colen/

Gagosian. (2018b, april 12). Dan Colen. Geraadpleegd op 17 december 2021, van https://gagosian.com/artists/dan-colen/

# data[].attributes.body
Laura Owens haar innovatieve benadering van schilderijen heeft haar tot een van de meest invloedrijke kunstenaars van haar generatie gemaakt. In haar gedurfde en experimentele werk, daagt ze traditionele veronderstellingen over figuratie en abstractie uit, net als de relaties tussen avant-garde kunst, ambacht, popcultuur en technologie.

In haar vroegere werk zet ze de tradities van schilderkunstige abstractie op zijn kop, door persoonlijke toespelingen, krabbels en het gebruik van gewone ambachtelijke materialen (MOCA, z.d.). Ze speelt graag met de reikwijdte en veelzijdigheid van haar stijl, en creëert zo meer esthetische vragen dan antwoorden. Verwijzend naar alles, van stripfiguren tot een schilderij van Henri Matisse, is ze vooral bezig met het maken van een interessant schilderij (Artnet, z.d.).

Artnet. (z.d.). Laura Owens. Geraadpleegd op 14 november 2021, van http://www.artnet.com/artists/laura-owens/

MOCA. (z.d.). Laura Owens. Geraadpleegd op 14 november 2021, van https://www.moca.org/exhibition/laura-owens-2

Owens, L. (2013). Untitled [Flashe, acrylverf en fietswiel op linnen]. Geraadpleegd op 14 november 2021, van https://www.owenslaura.com/piece/lo-9550/?e=1276

# data[].attributes.body
Tijdens de oudheid bestond het begrip blauw niet; het enige waardige palet van een respectabele kunstenaar bestond uit rood, geel en zwart. De Romeinen waren op de hoogte van sommige blauwe pigmenten, maar de kleur had een negatieve connotatie door zijn associatie met de gewaden van barbaarse bevolkingsgroepen.

De Egyptenaren daarentegen, beschouwden blauw als symbool voor de lucht en water - dus de rivier de Nijl, op zijn beurt verbonden met vruchtbaarheid en vereerd om deze evocatie. Door middel van in die periode geavanceerde technologie ontwikkelden zij "Egyptisch blauw", het eerste synthetische pigment in de geschiedenis.

Tussen de 14e en 15e eeuw begonnen Venetiaanse handelaren een nieuw diepblauw pigment in te voeren op de Europese markt, een kleur zo intens dat men nog nooit zo iets dergelijks had gezien. Het was een kostbaar materiaal, dat al snel bekend werd als ultramarijn. Het pigment werd door zowel zijn levendigheid als hoge prijs beschouwd als een luxe, waardoor het zich in dezelfde prijscategorie bevond als goud. Vanwege dit prijskaartje en de daaruit voortvloeiende plaats in de pigmenthiërarchie, werd ultramarijn de officiële iconografische kleur van de gewaden van de Maagd Maria en later geassocieerd met het koningschap.

Ultramarijn was ook de kleur die Yves Klein inspireerde toen hij, nadat hij had besloten een monochrome periode in te luiden, in 1955 een nieuw en opvallend blauw introduceerde en patenteerde onder de naam International Klein Blue. Met zijn monochrome werk toonde klein de pracht van een avant-garde die de moderne materialiteit omarmde en de kijker uitnodigde om zich te laten betoveren door de schoonheid van pure kleur.

Voor de bekendheid van IKB had een ander pigment een revolutie teweeggebracht in de wereld van de blauwen. In 1705 leidde een toevallige samenwerking tot de toevallige uitvinding wat later bekend zou worden als Pruisisch blauw. Het pigment was relatief stabiel en rendabel, waardoor de waarde ervan onmiddellijk duidelijk werd; in Europa verspreidde zich een "blauwkoorts". Het vond in de loop van de 19e eeuw zijn weg naar Katsushika Hokusai, die tot een van de eersten behoorde die het materiaal moedig omarmden; te zien in zijn werk The Great Wave.

Ricci, B. (2022, July 1). From Mineral to Canvas: A Short History of Primary Colours. Artland Magazine. https://magazine.artland.com/mineral-canvas-short-history-primary-colours/

# data[].attributes.body
Untitled (2016) is gemaakt van een spiegel en zink op metaal. Ammerlaan haalt zijn inspiratie vaak van buiten de schilderkunst, en maakt gebruik van bijzondere materialen. Naast het concept gaat het vooral om de sensatie van licht en kleur. Hans den Hartog Jager schreef eerder over zijn kunst: "Juist doordat hij natuurfenomenen gebruikt om artistieke verten te exploreren, slaagt hij erin twee schijnbare tegenstellingen met elkaar te verbinden: wetenschap en techniek aan de ene kant en schoonheid en transcendentie aan de andere" (Van der Zouw, 2018).

Ammerlaan heeft een bijzondere interesse in vragen als de potentie van zijn materialen, het effect van kleur, de suggestie van tijd en ruimte, en vooral, de spanning tussen de aanwezigheid van fysieke materie en de suggestie van een kortstondige ervaring.

Ammerlaan besloot dat elk van zijn schilderijen in één poging, één aanhoudende inspanning, geschilderd moesten worden en uit één enkele laag moesten bestaan. Deze poging kan uren duren, maar de limiet van één sessie is absoluut. Door deze nadruk op tijd - op de bewuste intensivering van het maakproces, de tijd die nodig is om een schilderij te maken, en de vraag of een kunstenaar onder die tijdsdruk nog tot rationele beslissingen kan komen - smeedt Ammerlaan bewuste verbindingen met vele stromingen in de vroege conceptuele schilderkunst. (Den Hartog Jager, 2017)

Ammerlaan, F. (2016). Untitled (2016) [Kleur gepassiveerd zink op metaal]. Upstream Gallery, Amsterdam. Geraadpleegd op 14 november 2021, van https://www.upstreamgallery.nl/news/214/upcoming-art-fair

Den Hartog Jager, H. (2017). Frank Ammerlaan A New Alchemy. Frank Ammerlaan. Geraadpleegd op 14 november 2021, van http://frankammerlaan.com/texts/a-new-alchemy/

Van der Zouw, H. (2018, 20 maart). Vereniging Dordrechts Museum koopt recent werk van Frank Ammerlaan | Dordrecht.net. Dordrecht.net. Geraadpleegd op 14 november 2021, van https://www.dordrecht.net/nieuws/2018-03-20-21998-vereniging-dordrechts-museum-koopt-recent-werk-van-frank-ammerlaan

# data[].attributes.body
Ryman, R. (1972). Untitled. [Olieverfschilderij]. Stedelijk Museum, Amsterdam. Geraadpleegd op 12 september 2022, van https://www.stedelijk.nl/en/collection/6257-robert-ryman-untitled

# data[].attributes.body
Colen, D. (2011). Hand of Fate [Afval en verf op canvas]. Gagosian Gallery, New York City. Geraadpleegd op 15 september 2022, van https://gagosian.com/artists/dan-colen/

# data[].attributes.body
Colen, D. (2016). Let’s have a war [Bloemen op linnen]. Geraadpleegd op 15 september 2022, van https://gagosian.com/artists/dan-colen/

# data[].attributes.body
Artificial Peace - Contemporary landscape bestaat uit beschilderde doeken in een zwartverlichte ruimte. De doeken, met los beschilderd materiaal aan de zij- en onderkanten, zijn beschilderd met lichtgevende acrylverf op waterbasis. Er hangt een vreemde verlichting, dat er in combinatie met de lichtgevende verf voor zorgt dat het landschap echt gloeit. Binnen de ruimte bevindt zich een constructie die elk van de vier muren omlijst, waardoor de werken een gevoel van grootsheid uitstralen (Wheeler, 2012). De interactie tussen kleur, licht, verbeelding en emotie vormt het onderliggende concept van het werk. De kern van de tentoonstelling is "Contemporary Landscape". Deze schilderijen weerspiegelen de meest opvallende dagelijkse overgangen en vertellen het verhaal van de relatie van de mens met de wereld. De gigantische kleurvelden vertegenwoordigen een distillaat van de emoties van de kunstenaar waarvan de verdere evolutie aan de kijker is. De silhouetten van de toeschouwers worden onderdeel van het kunstwerk (La Biennale di Venezia, z.d.).

In het kader van "Artificial Peace" speelt licht een bijzondere rol: de fluorescerende lampen helpen de blik om door te dringen tot in de diepste lagen van het schilderij. Licht wordt een soort emotionele bindende substantie tussen de bezoeker en het kunstwerk, waardoor de formele kwaliteiten van het schilderij in hoog reliëf worden gegooid en de eindeloze diepte van de geschilderde ruimte wordt onthuld (La Biennale di Venezia, z.d.).

Het idee dat ten grondslag ligt aan het kunstwerk is geïmplementeerd in het meest geschikte materiaal - op vlakken, ruimtelijk of plastisch, met gebruikmaking van alle technologie en media die tegenwoordig beschikbaar zijn. Gelzis is gevoelig voor de symbolische elementen van de lokale omgeving, die vervolgens op meesterlijke wijze worden geïnterpreteerd in zijn werken, en heeft de moed om openlijk ironisch te zijn over de huidige politieke gebeurtenissen (La Biennale di Venezia, z.d.).

Gelzis, K. (2011). Artificial Peace - Contemporary Landscape [Lichtgevende acrylverf op canvas]. Geraadpleegd op 15 september 2022, van https://helenwheeler.wordpress.com/2011/11/03/kristaps-gelzis-artificial-peace-contemporary-landscape-exhibition-venice-biennale/

La Biennale di Venezia. (z.d.). Artificial Peace / Contemporary Landscape. Biennale. Geraadpleegd op 15 november 2021, van https://www.biennale.lv/artificialpeace/about.html

Wheeler, H. (2012, 1 mei). Kristaps Gelzis: Artificial Peace – Contemporary Landscape: Exhibition @ Venice Biennale. Helen Wheeler. Geraadpleegd op 15 november 2021, van https://helenwheeler.wordpress.com/2011/11/03/kristaps-gelzis-artificial-peace-contemporary-landscape-exhibition-venice-biennale/

# data[].attributes.body
Koen Delaere maakt schilderijen op basis van een methode. Hij werkt niet naar een afbeelding toe vanuit de waarneming, en heeft ook geen expressieve boodschap. Hij kiest handelingen en materialen en maakt daarmee een schilderij.

Hij maakt dan ook geen schets of voorstudie - alles gebeurt direct op het doek. Door te krassen, vegen, smeren, schuiven, stempelen en beplakken in verschillende combinaties en volgorden, gecombineerd met verschillende soorten verf, inkt of ander materiaal komen zijn schilderijen tot stand. Je kunt deze schilderijen dan ook het best omschrijven als objectief of fundamenteel. Het proces van schilderen, wat je met de drager en het materiaal kunt doen, is waar het eigenlijk echt om gaat.

Delaere stelt zichzelf kaders en geeft zichzelf binnen die kaders de ruimte om te variëren. Dat variëren betekent vooral: niet herhalen. Hij streeft een bepaalde esthetiek na, want hij vindt lang niet elk van zijn werken geslaagd. Wat voor hem geslaagd is is dan ook moeilijk te zeggen, het beste criterium dat te hanteren valt is dat het een goed schilderij is wanneer het hem verbaast.

In de catalogus van 'What's up: de jongste schilderkunst in Nederland' stond dan ook de volgende quote van Koen: "Je mag het best al eens eerder gezien hebben, het mag je bekend voorkomen, maar waar het werkelijk om gaat is dat je er niet omheen kunt."
Dit slaat op de doodverklaring van de schilderkunst, waarin als argument wordt gebruikt dat de schilderkunst niet meer vernieuwend kan zijn, dat alles al eens is gedaan. Delaere zet zich zo af van de dwang van vernieuwing. (Schoon & Willems, 2011–2012)

Delaere, K. (2019). Solarize [Acrylverf, pigmenten, olieverfmedium, acrylverfmedium]. Van Horn, Düsseldorf. Geraadpleegd op 15 september 2022, van http://van-horn.net/exhibition/koen-delaere-2/?ar_pg=1&ex=2019

Schoon, P., & Willems, G. (2011–2012). What’s up: de jongste schilderkunst in Nederland. Dordrechts Museum.

# data[].attributes.body
Hicks, S. (2018). VARMAYANA (The Place of Shining Light) [Installatie]. Galerie Frank Elbaz, Parijs. Geraadpleegd op 15 september 2022, van https://www.artemorbida.com/sheila-hicks-off-grid/

# data[].attributes.body
Hicks, S. (1972). The Preferred Wife Occupies Her Nights [Katoen, linnen, zijde, nylon en metaalvezel]. Geraadpleegd op 15 september 2022, van https://sculpturemagazine.art/sheila-hicks-the-irrepressible-trajectory-of-lines-and-color/

# data[].attributes.body
Bradford, M. (2020). Q1 [Gemengde techniek op canvas]. Hauser & Wirth, Zürich. Geraadpleegd op 19 september 2022, van https://www.artnews.com/art-in-america/interviews/mark-bradford-paper-paintings-modern-art-museum-of-fort-worth-1234570583/

# data[].attributes.body
Bradford, M. (2016). Butch Queen [Gemengde technieken op canvas]. Denver Art Museum, Denver. Geraadpleegd op 19 september 2022, van https://www.artsy.net/artwork/mark-bradford-butch-queen

# data[].attributes.body
Krol, M. (2022). Point and shoot [Bleekmiddel op genaaide katoen]. Geraadpleegd op 19 september 2022, van https://graduation.kabk.nl/2022/maarten-krol

# data[].attributes.body
"Snell addresses issues of material, time, and energy. In Broom Drawing, the artist used the charred end of a burnt broom as an element of the piece. The ordinary cleaning tool loses its functional purpose and gains new meaning as both an art-making tool and a work of art. Snell describes the result: "By burning the object you lose it. But you don't, really; you just get a transference of energy." He makes this energy visible in the free form of the very gestural drawing, and by leaving the singed broom next to the drawing, Snell explicitly calls attention to this reciprocal relationship." (Davies et al., 1997)

Davies, H., Forsha, L. & Onorato, R. (1997, 2 februari). Blurring The Boundaries: Installation Art 1969-1996. Museum of Contemporary Art San Diego.

Snell, E. (1989). Broom Drawing #03 [gebrand hout, houtskool op papier]. Galerie Hoffman, Friedberg. Geraadpleegd op 19 september 2022, van https://galeriehoffmann.de/en/works/broom-drawing-03/

# data[].attributes.body
Ireland, P. (1974). Rope Drawing #3 [Installatie]. Museum of Modern Art, New York City. Geraadpleegd op 19 september 2022, van https://www.moma.org/calendar/exhibitions/3952?

# data[].attributes.body
Zangenberg, R. (2022). Relatable Self-pity [Oliepastels op canvas]. Geraadpleegd op 20 september 2022, van https://rosazangenberg.com

# data[].attributes.body
Zangenberg, R. (2020). Site [Olieverf en oliepastels gemengd met lijnzaadolie en terpentine op dekbed]. Geraadpleegd op 20 september 2022, van https://drive.google.com/file/d/12bvjbH0jbfhPwqWumWnVXSi519gDeVlQ/view

# data[].attributes.body
Zangenberg, R. (2020). Untitled (bended face) [Keramische klei]. Geraadpleegd op 20 september 2022, van https://drive.google.com/file/d/12bvjbH0jbfhPwqWumWnVXSi519gDeVlQ/view

# data[].attributes.body
Een van Colen's 'Birdshit' schilderijen, geschilderd met olieverf die zo gemanipuleerd is dat het op vogelpoep lijkt.

Colen, D. (2008). Untitled [Olieverf op canvas]. Gagosian Gallery, New York City. Geraadpleegd op 21 september 2022, van https://gagosian.com/artists/dan-colen/

# data[].attributes.body
"Het werk 'Concetto Spaziale: Attese' van de Italiaanse kunstenaar Lucio Fontana bestaat uit een monochroom wit doek waar met een scherp mes een snede in is gemaakt. De snede loopt van boven naar beneden, maar is niet helemaal verticaal. Hij volgt de natuurlijke beweging van de snijdende arm en is daardoor licht gebogen. Langs de randen van de snede krult het doek iets naar achteren, in het midden het sterkst.

In 'Concetto Spaziale: Attese' maakt Lucio Fontana een radicaal gebaar. Hij neemt afstand van het uitgangspunt dat een schilderij een plat vlak is waarop ruimte gesuggereerd kan worden door erop te schilderen. "Wanneer ik als schilder aan een van mijn geprepareerde doeken werk, wil ik geen schilderij maken, maar ik wil de ruimte openen, een nieuwe dimensie voor de kunst scheppen, het verbinden met de kosmos, zoals die oneindig uitgestrekt ligt achter het platte vlak van het beeld", zegt Fontana. In 1949 maakt hij voor het eerst openingen in het papier of het doek waarop hij werkt door er gaten in te boren. Sindsdien noemt hij al zijn werken 'Concetto Spaziale' ofwel 'ruimtelijk concept'.

Fontana wil de traditionele functie van een kunstwerk als voorwerp van schoonheid en bewondering omverwerpen. Het kunstwerk moet een onderdeel van de werkelijkheid, van het leven zijn." (Concetto Spaziale: Attese, z.d.)

Concetto Spaziale: Attese. (z.d.). Van Abbemuseum. Geraadpleegd op 20 september 2022, van https://vanabbemuseum.nl/details/collectie/?lookup%5B41%5D%5Bfilter%5D%5B0%5D=id%3AC468

Fontana, L. (1960). Concetto Spaziale: Attese [Olieverf, snede op doek]. Van Abbemuseum, Eindhoven. Geraadpleegd op 20 september 2022, van https://vanabbemuseum.nl/details/collectie/?lookup%5B41%5D%5Bfilter%5D%5B0%5D=id%3AC468

# data[].attributes.body
De schilderijen van Sarah Crowner komen samen door de geperforeerde naden van textiel - linnen, doek en canvas, sommige beschilderd met gouache of olie, andere onbewerkt - die ze aan elkaar naait, waardoor een prachtige reeks texturen ontstaat. Van een afstand lost dit handgemaakte effect op en roepen de composities de hard-edge schilderijen van de jaren vijftig en zestig op. Naarmate de kijker echter dichter bij haar werken komt, verwijzen de zachte poëtische lijnen, zichtbare penseelstreken en blootgestelde materialen naar Bauhaus en ambachtelijke kunststromingen.

Crowners gebruik van het materiaal en het proces van het aan elkaar naaien van monochromatisch textiel is net zo belangrijk als de vormen en oppervlakken die ze maakt.  De zichtbare vouwen in het textiel en de zichtbare stiksels aan de achterkant en zijkanten van het canvas bieden een menselijke touch, terwijl de geometrische lijnen en kleur een formalistische benadering geven.  In die zin zijn Crowners schilderijen even sculpturaal als constructivistisch, even gebarend als hard-edge, en even representatief als conceptueel.  (Cashdan, 2011)

Crowner omarmt het idee van schilderen als object en haar werken belichamen de ervaring van architectuur en ruimte, zowel in zichzelf als in hun weergave doordat haar werk de aandacht vestigt op de omringende context. (Simon Lee Gallery, z.d.)

Cashdan, M. (2011). Sarah Crowner. In Vitamin P (1ste ed., pp. 76–79). Phaidon Press Limited.

Crowner, S. (2018). Untitled [Acrylverf op genaaid canvas]. Museum of Modern Art, New York City. Geraadpleegd op 21 september 2022, van https://www.artsy.net/artwork/sarah-crowner-untitled-34

Simon Lee Gallery. (z.d.). Sarah Crowner. Simon Lee. Geraadpleegd op 5 oktober 2021, van https://www.simonleegallery.com/artists/sarah-crowner/

# data[].attributes.body
"Sol LeWitt (1928-2007) is een van de grondleggers van de conceptuele kunst en de Amerikaanse Minimal Art. Minimal Art wil met zo eenvoudig mogelijke middelen een relatie aangaan met de directe omgeving. Daarbij gebruikt de kunstenaar bij voorkeur simpele, eventueel gevonden materialen. De wandtekeningen en sculpturen van LeWitt zijn wereldberoemd, net zoals zijn radicale opvatting dat een idee voor een kunstwerk belangrijker is dan de uitvoering ervan. Zo ontwerpt hij zijn wandtekeningen zelf, maar laat ze uitvoeren door een team van assistenten. In de jaren ’60 was zijn conceptuele denken een regelrechte breuk met het verleden en een aanval op het eeuwenoude principe van de kunstenaar als individueel genie.

Het formaat en de locatie, vaak publieke plekken, maken wandtekeningen heel toegankelijk voor een groot publiek. Tegelijkertijd vormen ze een breuk met de traditionele museumprocedures en regels waarbinnen kunst wordt getoond. Er is geen bruikleencontract, geen verzekering en geen transport bij betrokken.

Omdat bij conceptuele kunst het idee voorop staat, laat LeWitt de uitvoering over aan zijn team. Hijzelf maakt een diagram met instructies en voor de koper van het werk een certificaat waarin het idee voor de tekening is vastgelegd. De kunstenaar overziet dus niet langer de uitvoering. In plaats daarvan reist het team naar de plek van bestemming om aldaar de wandtekening te maken: vergelijkbaar met een architect die nooit daadwerkelijk zelf een gebouw uitvoert." (Sol LeWitt [1928-2007], z.d.)

LeWitt, S. (2002). Wall Drawing #1018 [Muurschildering met acrylverf]. Kunstmuseum Den Haag, Den Haag. Geraadpleegd op 22 september 2022, van https://www.kunstmuseum.nl/nl/collectie/wall-drawing-1018

Sol LeWitt [1928-2007]: Wall drawing #1018. (z.d.). Kunstmuseum Den Haag. Geraadpleegd op 22 september 2022, van https://www.kunstmuseum.nl/nl/collectie/wall-drawing-1018

# data[].attributes.body
LeWitt, S. (2002). Wall Drawing #1020 [Muurschildering met acrylverf]. Kunstmuseum Den Haag, Den Haag. Geraadpleegd op 22 september 2022, van https://www.kunstmuseum.nl/nl/collectie/wall-drawing-1020

# data[].attributes.body
LeWitt, S. (2002). Wall drawing #1019 [Muurschildering met acrylverf]. Kunstmuseum Den Haag, Den Haag. Geraadpleegd op 22 september 2022, van https://www.kunstmuseum.nl/nl/collectie/wall-drawing-1019

# data[].attributes.body
LeWitt, S. (2002). Wall drawing #1021 [Muurschildering met acrylverf]. Kunstmuseum Den Haag, Den Haag. Geraadpleegd op 22 september 2022, van https://www.kunstmuseum.nl/nl/collectie/wall-drawing-1021?origin=gm

# data[].attributes.body
LeWitt, S. (2003). Wall Drawing #1084 [Muurschildering met acrylverf]. Stedelijk Museum, Amsterdam. Geraadpleegd op 22 september 2022, van https://www.stedelijk.nl/en/collection/18365-sol-lewitt-wall-drawing-1084

# data[].attributes.body
Willem de Kooning schilderde en tekende gedurende zijn hele carrière, maar maakte pas in 1969 zijn eerste beeldhouwwerk. Zijn eerste sculpturen waren klein, latere werken zoals deze zijn wat groter van omvang. Proces was in zijn sculpturen net zo belangrijk als in zijn schilderijen: de kunstenaar werkte even opzettelijk en expressief met zijn driedimensionale materiaal als met zijn verf en pigment. De sculptuur kan begrepen worden als groeiend uit zijn tweedimensionale werk. De oppervlakken van zijn werk laten zien dat hij klei manipuleert, toevoegt en aftrekt voordat hij uiteindelijk op een middenweg terecht komt die een evenwicht biedt tussen realisme en abstractie (Large Torso - Willem de Kooning, z.d.).

De Kooning, W. (1974). Large Torso [Sculptuur van gepatineerd brons]. Stedelijk Museum, Amsterdam. Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.stedelijk.nl/en/collection/1438-willem-de-kooning-large-torso

Large Torso - Willem de Kooning. (z.d.). Stedelijk Museum. Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.stedelijk.nl/en/collection/1438-willem-de-kooning-large-torso

# data[].attributes.body
LeWitt, S. (1996). Wall Drawing #801: Spiral [Muurschildering met latexverf]. Bonnefanten, Maastricht. Geraadpleegd op 22 september 2022, van https://www.bonnefanten.nl/nl/collectie/1005291-wall-drawing-801-spiral

# data[].attributes.body
Davenport, I. (2021). Bramante Colourfall (Poured Staircase) [Acrylverf op MDF en aluminium paneel]. Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.iandavenportstudio.com/artworks/categories/6/9900/

# data[].attributes.body
"Het woord 'dumb' kan zowel dom als stom (sprakeloos) betekenen. In Engeland werd het werk van Ian Davenport spottend 'dumb' genoemd. Davenport eigende zich vervolgens de term als geuzennaam toe. Zo ook het Centraal Museum dat daarmee in de zomermaanden van 1992 aandacht vroeg voor een soort schilderkunst die als moeilijk toegankelijk te boek staat. Het werk van de deelnemende kunstenaars is puur visueel en verwijst alleen naar zichzelf: "wegdromen kan niet, associaties worden tegengegaan", aldus een toelichting op de tentoonstelling.

Deelnemende kunstenaars waren de Engelsman Ian Davenport (1966), de Fransman Bernard Frize (1949), de Nederlanders Nan Groot Antink (1954), Klaas Kloosterboer (1959) en Peter Zegveld (1951), de Amerikaan Steven Parrino (1958), de Duitser Günther Umberg (1942) en de Belgische Marthe Wéry (1936-2005). Zowel Zegveld als Wéry hadden speciaal voor deze tentoonstelling een installatie gemaakt." (Dumb Painting, z.d.)

"Dumb painting is een provocerende vingerwijzing naar de positie waarin de "minimale" of 'pure' schilderkunst door de post-modernistische (en modernistische) kunstkritiek en kunsttheorie gemanoeuvreerd is", zo verklaart Marja Bosma - die samen met Frank Hoenjet samensteller is van de tentoonstelling - de term in de catalogus. "Het Centraal Museum wil de problematische verhouding tussen schilderkunst en kunsttheorie aan de orde stellen". De teneur van haar verhaal is, sorry, we hebben ons vergist. Wij, kunsttheoretici, probeerden jullie, schilders, duidelijk te maken dat je na Robert Ryman niet meer fundamenteel kan schilderen. Jullie hebben je daar in je domheid niets van aangetrokken en zijn zo tot prachtige nieuwe beelden gekomen. Dom, maar mooi. Daarmee hebben jullie tegelijkertijd de theorie weerlegd die het einde van de schilderkunst afkondigt.

De schilders van Dumb painting mogen op het eerste gezicht misschien niets te zeggen hebben, ze hebben wel wat te laten zien en wat ze laten zien verschilt wel degelijk van de fundamentele schilderkunst uit de jaren zestig en zeventig.

In de hier getoonde Dumb painting zie ik soms meer overeenkomsten met grappige Fluxus-kunst dan met minimale of fundamentele kunst." (Peeters, 1992)

Dumb Painting. (z.d.). Centraal Museum Utrecht. Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.centraalmuseum.nl/nl/tentoonstellingen/dumb-painting

Peeters, M. (1992, 24 juli). Dumb painting in Centraal Museum; "Domme kunst’ luidt tijd in van nieuwe abstracties. NRC. Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.nrc.nl/nieuws/1992/07/24/dumb-painting-in-centraal-museum-domme-kunst-luidt-7150830-a921392

# data[].attributes.body
Davenport, I. (2021). Mirrored Sequence (Blue) [Acrylverf op aluminium]. Kasmin Gallery, New York. Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.iandavenportstudio.com/artworks/categories/7/9862/

# data[].attributes.body
Davenport, I. (2012). Guidi Gallery Wall Painting [Site-specific installatie]. Guidi Gallery, Genoa. Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.iandavenportstudio.com/artworks/categories/6/9459/

# data[].attributes.body
Davenport, I. (1990). Electric Fan Painting, Blue and White [Huishoudverf op canvas]. Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.iandavenportstudio.com/artworks/categories/5/9373/

# data[].attributes.body
Davenport, I. (1998). Poured Painting: Blue, Black, Blue [Olieverfschilderij]. Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.iandavenportstudio.com/artworks/categories/8/9412/

# data[].attributes.body
Frize, B. (2020). Klurg [Acrylverf en hars op canvas]. Perrotin Gallery, Parijs. Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.perrotin.com/artists/Bernard_Frize/4/klurg/57176

# data[].attributes.body
Nan Groot Antink maakt haar eigen verfstoffen van natuurlijke materialen. Ze verft en schildert haar doeken met de kleurige aftreksels van bladeren en vruchten. Ze werd gegrepen door de intensiteit van natuurlijke verfstoffen en wilde met deze middelen "tot het wezen van kleur doordringen". Voor Nan Groot Antink is abstractie een tweede natuur. Ze maakt naast haar geverfde monochrome werken (ze maakt een duidelijk onderscheid tussen verven en schilderen) ook schilderijen. (Pielage, 2015)

Pielage, A. (2015). Nan Groot Antink: doordringen tot het wezen van kleur. Lucy. Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.lucyindelucht.nl/te-zien/nan-groot-antink

Groot Antink, N. (2015). Indigo [Katoen geverfd met indigo]. Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.lucyindelucht.nl/te-zien/nan-groot-antink

# data[].attributes.body
Frize werkt al meer dan veertig jaar in series en produceert grote, kleurrijke doeken onder strikt vooraf bepaalde voorwaarden, ontworpen om zelfexpressie uit te sluiten van zijn schilderpraktijk. Het specifieke karakter van deze protocollen verandert van serie tot serie. Eerdere voorbeelden van zelfopgelegde modus operandi zijn onder andere het maken van een schilderij zonder het penseel opnieuw te laden, of het volgen van instructies van iemand anders om het penseel geblinddoekt te verplaatsen. Elke serie vertegenwoordigt een nieuwe poging van Frize om de traditionele rol van kunstenaar als beslisser (zelfs de titels van zijn werken kiest hij niet zelf, deze worden automatisch gegenereerd en toegekend) en een virtuoos te ondermijnen. Frize heeft carrière gemaakt door manieren te bedenken om verf, penseel en canvas als zijn medewerkers in te schakelen. (Bernard FRIZE - Artist - Perrotin, z.d.)

Bernard FRIZE - Artist - Perrotin. (z.d.). Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.perrotin.com/artists/Bernard_Frize/4#biography

Frize, B. (2022). Iseg [Acrylverf en hars op canvas]. Perrotin Gallery, Parijs. Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.perrotin.com/artists/Bernard_Frize/4/iseg/65402

# data[].attributes.body
Nan Groot Antink streeft in haar werk naar intensiteit en concentratie. Ze probeert een beeld te creëren dat zo helder is, dat de blik van de kijker vertraagt en de ervaring van het kijken intenser wordt. Haar experimentele manier van werken daagt haar voortdurend uit en dwingt haar de resulterende kleuren als gegeven te accepteren. Ze onderzoekt de spanning tussen de kleuren zoals ze uit het materiaal tevoorschijn komen en hun esthetische waarde, maar ook de interacties wanneer kleuren op of naast elkaar worden geplaatst. Bepalende elementen in haar werk zijn de materiële aspecten van plantaardige kleurstoffen en de manier waarop ze worden aangebracht. Haar monochromen op stof ontwikkelen zich naarmate de vezels van de stof volledig verzadigd raken met de kleurstof. Kleuren verschijnen in hun puurste vorm en het onderscheid tussen beeld en drager verdwijnt. (Nan Groot Antink | Galerie Wit, z.d.)

Groot Antink, N. (2015). Wede (mas de Charrou) [Katoen geverfd met wede]. Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.galeriewit.nl/en/artists/nan-groot-antink

Nan Groot Antink | Galerie Wit. (z.d.). Geraadpleegd op 27 september 2022, van https://www.galeriewit.nl/en/artists/nan-groot-antink

# data[].attributes.body
Angela de la Cruz bevraagt al meer dan 20 jaar de vorm en taal van de schilderkunst. Ondanks een schijnbaar iconoclastische benadering, blijft er een integrale verbinding tussen haar werk en de geschiedenis van de schilderkunst, met bijzondere aandacht voor het monochrome. Haar Deflated 21 (Red) bestaat zowel als schilderkunst als als sculptuur. Het canvas is uitgerekt, geschilderd, losgemaakt en opgehangen aan één punt, suggereert het werk zowel een emotioneel als een fysiek proces van de- en reconstructie. Ze confronteert het 'probleem' van de schilderkunst door de vernietiging ervan in het werk zelf op te nemen. (Angela de la Cruz | Deflated 21 (Red), 2011, z.d.)

Angela de la Cruz | Deflated 21 (Red), 2011. (z.d.). Art Basel. Geraadpleegd op 4 oktober 2022, van https://www.artbasel.com/catalog/artwork/14562/Angela-de-la-Cruz-Deflated-21-Red

De la Cruz, A. (2011). Deflated 21 (Red) [Olieverf op canvas]. Anna Schwartz Gallery, Melbourne. Geraadpleegd op 30 september 2022, van https://www.artbasel.com/catalog/artwork/14562/Angela-de-la-Cruz-Deflated-21-Red

# data[].attributes.body
McCaughney, E. (2011). Geen titel [Schilderkunst installatie]. Geraadpleegd op 30 september 2022, van http://ilikepaints.blogspot.com/2011/06/painting-installation-from-my-grad-show.html

# data[].attributes.body
Peter Bonde experimenteert met schilderkunst: van het gebruik van bederflijke materialen, assemblage, collage, schilderen op canvas met voorgedrukte foto's, maar ook installatie van videoschermen op het canvas. Zijn nieuwere werken zijn olieverfschilderijen, maar hij stelt het experiment en de uitbreiding van de schilderkunst nog steeds centraal door het traditionele canvas te vervangen door ultrareflecterende spiegelfolie. Door het gebruik van deze folie ontstaat er een constante wisselwerking tussen zijn kleurrijke streken, spontane schilderstijl en de folie. De folie neemt zowel de ruimte als de kijker in het schilderij op. (Peter Bonde, 2022)

Bonde, P. (2019). Untitled [Olieverf op spiegelfolie]. Martin Asbæk Gallery, Copenhagen. Geraadpleegd op 3 oktober 2022, van https://www.artsy.net/artwork/peter-bonde-untitled-50

Peter Bonde. (2022, 13 juni). Martin Asbæk Gallery. Geraadpleegd op 3 oktober 2022, van https://martinasbaek.com/artists/peter-bonde/

# data[].attributes.attachment_caption
Peter Bonde, Unclaimed Baggage Will Be Destroyed, installation view, Sorø Kunstmuseum, 2021. Photo: Morten Jacobsen.

# data[].attributes.body
Steiwer, L. (2021, 19 maart). Artistic Baggage. Kunstkritikk. https://kunstkritikk.com/artistic-baggage/

# data[].attributes.body
Bonde, P. (2020). Untitled [Olieverf op spiegelfolie]. Martin Asbæk Gallery, Kopenhagen. Geraadpleegd op 4 oktober 2022, van https://www.artsy.net/artwork/peter-bonde-untitled-79

# data[].attributes.body
Bonde, P. (2017). Untitled [Olieverf op spiegelfolie]. Martin Asbæk Gallery, Kopenhagen. Geraadpleegd op 4 oktober 2022, van https://www.artsy.net/artwork/peter-bonde-untitled-54

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Perhaps the most influential artist of the 20th century, Pablo Picasso may be best known for pioneering Cubism and fracturing the two-dimensional picture plane in order to convey three-dimensional space. Inspired by African and Iberian art, he also contributed to the rise of Surrealism and Expressionism. Picasso's sizable oeuvre grew to include over 20,000 paintings, prints, drawings, sculptures,ceramics, theater sets, and costume designs. He painted his most famous work, Guernica (1937), in response to the Spanish Civil War; the totemic grisaille canvas remains a definitive work of anti-war art. At auction, a number of Picasso's paintings have sold for more than $100 million. The indefatigable artist has been the subject of exhibitions at the world's most prestigious institutions, from the Museum of Modern Art and Centre Pompidou to the Stedelijk Museum and Tate Modern.

# data[].attributes.attachment_link.title
Peter Bonde | Untitled (2017) | Available for Sale | Artsy

# data[].attributes.attachment_link.description
Perhaps the most influential artist of the 20th century, Pablo Picasso may be best known for pioneering Cubism and fracturing the two-dimensional picture plane in order to convey three-dimensional space. Inspired by African and Iberian art, he also contributed to the rise of Surrealism and Expressionism.

# data[].attributes.body
de la Cruz, A. (1997). Crash III [Olieverf op canvas]. Galerie Thomas Schulte, Berlijn. Geraadpleegd op 4 oktober 2022, van https://www.galeriethomasschulte.de/artist/angela-de-la-cruz/#

# data[].attributes.body
Angela de la Cruz gebruikt in haar werk de schilderkunst en zijn componenten als een sculpturaal object, in plaats van een tweedimensionale weergave. Ze richt zich op het doorbreken van vooropgezette ideeën over schilderen door zich te richten op het essentiële structurele component van het schilderij: het frame. Door het frame te breken en uit vorm te buigen, blijven de doeken vaak los, verminkt, gescheurd of kromgetrokken. (Angela de la Cruz – Galerie Thomas Schulte, z.d.)

Angela de la Cruz – Galerie Thomas Schulte. (z.d.). Geraadpleegd op 4 oktober 2022, van https://www.galeriethomasschulte.de/artist/angela-de-la-cruz/#

de la Cruz, A. (2012). Battered (Mud) [Olieverf op aluminium]. Galerie Thomas Schulte, Berlijn. Geraadpleegd op 4 oktober 2022, van https://www.artbasel.com/catalog/artwork/69281/Angela-de-la-Cruz-Battered-Mud

# data[].attributes.body
de la Cruz, A. (1996). Ashamed [Acryl- en olieverf op linnen]. Collectie van Thomas Frangenberg, Londen. Geraadpleegd op 11 oktober 2022, van http://culturagalega.org/atalaia/obras/ashamed

# data[].attributes.body
In Specific Objects (1965) introduceert Donald Judd een nieuw soort kunst dat hij omschrijft als: noch schilderen noch beeldhouwen. Het idee van een 'specifiek object' suggereert dat Judd niet langer per se kunst produceert, maar objecten. Deze objecten zijn gedepersonaliseerd, met een focus op de pure vorm. (Jopp, 2014)

Jopp, A. (2014, 4 juni). Minimalism: Specific Objects and Experienced Variable. Geraadpleegd op 11 oktober 2022, van https://bestamericanart.blogspot.com/2011/06/minimalism-specific-objects-and.html

Judd, D. (1967). Untitled [Lak op gegalvaniseerd ijzer]. Museum of Modern Art, New York City. Geraadpleegd op 11 oktober 2022, van https://www.newyorker.com/magazine/2020/03/09/the-cold-imperious-beauty-of-donald-judd

# data[].attributes.body
De kunst van Knoebel is resoluut abstract en zet Malevich notie van "pure perceptie" voort door de verkenning van vorm, kleur en materiaal. "Als men mij vraagt wat ik denk als ik naar een schilderij kijk", zei hij, "kan ik alleen maar antwoorden dat ik helemaal niet denk; ik kijk ernaar en kan alleen maar de schoonheid in me opnemen, en ik wil het niet in verband zien met iets anders. Alleen wat ik zie, simpelweg omdat het zijn eigen geldigheid heeft."

Zijn reductieve benadering van schilderkunst uit zich in Schwarzes Kreuz. Het werk is onderdeel van een reeks zwart-wit abstracte werken die speelden met combinaties van rechthoekige vormen. (Imi Knoebel, z.d.)

Imi Knoebel. (z.d.). White Cube. Geraadpleegd op 22 november 2022, van https://whitecube.com/artists/artist/imi_knoebel

Knoebel, I. (1968). Schwarzes Kreuz [Zwarte emulsieverf op linnen over hardboard]. Geraadpleegd op 22 november 2022, van https://whitecube.com/artists/artist/imi_knoebel

# data[].attributes.body
Knoebel, I. (2013). Ort-Rosa [Acrylverf en aluminium]. Geraadpleegd op 22 november 2022, van https://whitecube.com/artists/artist/imi_knoebel

# data[].attributes.body
Knoebel, I. (1993/2013). 14 Farben 17 Stäbe [Gemengde techniek]. Geraadpleegd op 22 november 2022, van https://www.artsy.net/artwork/imi-knoebel-14-farben-17-stabe

# data[].attributes.body
"Radicaal werk waarin Knoebel zich bevrijdt van alle beperkingen van inhoud en functie. In verwijzing naar Piet Mondriaan gebruikt Knoebel de primaire kleuren geel, rood en blauw, en de geometrische vorm van de rechte lijn". (Imi Knoebel | Odyshape C 5 (1995) | Artsy, z.d.)

Imi Knoebel | Odyshape C 5 (1995) | Artsy. (z.d.). https://www.artsy.net/artwork/imi-knoebel-odyshape-c-5

Knoebel, I. (1995). Odyshape C 5 [Sculptuur]. Museum of Modern Art, New York. Geraadpleegd op 22 november 2022, van https://www.artsy.net/artwork/imi-knoebel-odyshape-c-5

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Perhaps the most influential artist of the 20th century, Pablo Picasso may be best known for pioneering Cubism and fracturing the two-dimensional picture plane in order to convey three-dimensional space. Inspired by African and Iberian art, he also contributed to the rise of Surrealism and Expressionism. Picasso's sizable oeuvre grew to include over 20,000 paintings, prints, drawings, sculptures,ceramics, theater sets, and costume designs. He painted his most famous work, Guernica (1937), in response to the Spanish Civil War; the totemic grisaille canvas remains a definitive work of anti-war art. At auction, a number of Picasso's paintings have sold for more than $100 million. The indefatigable artist has been the subject of exhibitions at the world's most prestigious institutions, from the Museum of Modern Art and Centre Pompidou to the Stedelijk Museum and Tate Modern.

# data[].attributes.attachment_link.title
Imi Knoebel | Odyshape C 5 (1995) | Artsy

# data[].attributes.attachment_link.description
Perhaps the most influential artist of the 20th century, Pablo Picasso may be best known for pioneering Cubism and fracturing the two-dimensional picture plane in order to convey three-dimensional space. Inspired by African and Iberian art, he also contributed to the rise of Surrealism and Expressionism.

# data[].attributes.body
Papenborg, I. (2021). Geen titel [Sculptuur?]. Geraadpleegd op 4 oktober 2022, van https://www.instagram.com/irispapenborg/