# data[].attributes.body
Polska należy do grona państw założycielskich ONZ. Jest wiec tzw. członkiem pierwotnym. Polska od samego początku brała aktywny udział w pracach ONZ. Przejawem tego zaangażowania było występowanie z licznymi inicjatywami na forum Zgromadzenia Ogólnego. W zakresie problematyki społecznej inicjatywa polska, to zaproponowana w 1959 roku „Deklaracja praw dziecka”, 1990 rok – „Konwencja praw dziecka”, w 1994 roku ogłoszono „Międzynarodowy Rok Rodziny”. W zakresie problematyki prawnej w 1968 roku - „Konwencja o nieprzedawnianiu zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości”, a w 1996 roku „Konwencja o zwalczaniu międzynarodowej przestępczości zorganizowanej”.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Na konferencji założycielskiej ONZ w San Francisco zabrakło delegata znad Wisły, ale o Polsce przypomniał Artur Rubinstein, wybitny pianista polskiego pochodzenia. - W tej sali, w której zebrały się wielkie narody, aby uczynić ten świat lepszym, nie widzę flagi Polski, za którą toczono tę okrutną wojnę, a więc teraz zagram polski hymn narodowy - mówił pianista.

Ostatecznie pod tekstem Karty Narodów Zjednoczonych, podpisywanej w San Francisco 24 czerwca 1945 roku, pozostawiono puste miejsce na polską sygnaturę.

W latach 1945-1989 Polska pozostawała w radzieckiej strefie wpływów, przez co nie mogła w pełni włączyć się w prace ONZ. Jednak polscy politycy, dyplomaci i naukowcy przyczynili się do realizacji wielu projektów związanych m.in. z kwestiami prawa międzynarodowego.
Polski prawnik Rafał Lemkin, jako twórca pojęcia „ludobójstwo", był doradcą w czasie procesów norymberskich przeciwko głównym zbrodniarzom wojennym Nazistowskich Niemiec. Po wojnie Lemkin związał się z Komitetem Prawnym ONZ, współtworząc projekt Konwencji w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa, uchwalonej przez Zgromadzenie Ogólne w 1948 roku.

W czasach zimnej wojny szczególnego znaczenia nabierała kwestia rozbrojenia i ograniczenia zbrojeń. W 1957 roku minister spraw zagranicznych PRL Adam Rapacki ogłosił na forum ONZ, skonsultowaną wcześniej z ZSRR, koncepcję utworzenia w Europie Środkowej strefy bezatomowej. Rozbrojenie i nieproliferacja broni masowego rażenia, do dziś pozostają jednymi z głównych celów polskiej aktywności w ONZ.

Rok 1989 i odzyskanie przez Polskę pełnej suwerenności przyniosły także zmiany w polskiej polityce zagranicznej i otworzyły nowy rozdział polskiej aktywności w ONZ. W latach 90. rozszerzył się udział Polski w misjach pokojowych ONZ, a polscy oficerowie dowodzili wielotysięcznymi międzynarodowymi kontyngentami w Libanie i na Wzgórzach Golan.

Wśród Polaków, którzy wnieśli znaczący wkład w działalność ONZ po 1989 roku byli między innymi: Tadeusz Mazowiecki - Specjalny Sprawozdawca Komisji Praw Człowieka NZ w Byłej Jugosławii w latach 1992 - 1995 czy Danuta Hübner - Sekretarz Wykonawczy w Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ w Genewie w latach 2000-2001.

Polska sześciokrotnie pełniła funkcję niestałego członka Rady Bezpieczeństwa ONZ. W latach 90. Polska zgłosiła postulaty utworzenia Rady Praw Człowieka i opracowania konwencji w sprawie przestępczości zorganizowanej - obie inicjatywy zostały zrealizowane. Obecnie, pod hasłem „Solidarność, Odpowiedzialność, Zaangażowanie", trwa promocja polskiej kandydatury do Rady Bezpieczeństwa w latach 2018 - 2019.

Od sierpnia 1995 roku w Warszawie działa Ośrodek Informacji ONZ, który odpowiada za popularyzowanie wiedzy o organizacji. W Polsce odbywały się liczne konferencje ONZ, m.in. poświęcone zmianom klimatycznym organizowane w 2008 roku Poznaniu i 2013 roku w Warszawie.

Do 24 października 2015 roku, kiedy przypada oficjalna rocznica powołania ONZ, zapraszamy do obserwowania kont Ministerstwa Spraw Zagranicznych na Twitterze. Na profilach @MSZ_RP i @PolandMFA, przypomnimy najważniejsze polskie postaci, zaangażowane w działalność Organizacji Narodów Zjednoczonych i przedstawimy najciekawsze polskie inicjatywy.

Biuro Rzecznika Prasowego
Ministerstwo Spraw Zagranicznych

Oprac. Piotr Długołęcki, Historyk MSZ, Departament Narodów Zjednoczonych i Praw Człowieka

Wszelkie informacje opublikowane na DELFI zabrania się publikować na innych portalach internetowych, w mediach papierowych lub w inny sposób rozpowszechniać bez zgody DELFI. Jeśli zgoda DELFI zostanie uzyskana, trzeba obowiązkowo podać DELFI jako źródło.

# data[].attributes.attachment_link.description
Na konferencji założycielskiej ONZ w San Francisco zabrakło delegata znad Wisły, ale o Polsce przypomniał Artur Rubinstein, wybitny pianista polskiego pochodzenia. - W tej sali, w której zebrały się wielkie narody, aby uczynić ten świat lepszym, nie widzę flagi Polski, za którą toczono tę okrutną wojnę, a więc teraz zagram polski hymn narodowy - mówił pianista.

# data[].attributes.body
Świat bardzo się skurczył w ostatnich dziesięcioleciach. Globalizacja oznacza, że z roku na rok wymieniamy między sobą więcej towarów, informacji, więcej podróżujemy i współpracujemy przy rozwiązywaniu wspólnych problemów. Globalizacja oznacza, że coraz częściej mamy do czynienia z globalnymi współzależnościami.

ZADANIE - obejrzyj krótki film i zastanów się ile masz w sobie z globalisty, a na ile sprzeciwiasz się globalizacji.
Odpowiedzi prześlij na adres marek.iwona@cku-rudaslaska.edu.pl

# data[].attributes.body
Śledząc historyczny rozwój globalny, należy zwrócić uwagę na dwa wydarzenia mające decydujące znaczenie dla tego procesu : koniec II Wojny Światowej i nowy podział polityczny świata oraz upadek w XX w., drugiego po faszystowskim systemu totalitarnego, czyli komunizmu w wydaniu sowieckim. Jednym z efektów zakończenia II wojny światowej był podział świata na podstawie politycznej i ideologicznej oraz stopnia rozwoju społeczno - gospodarczego na trzy grupy państw :

1. kapitalistyczne,

2. socjalistyczne,

3. kraje trzeciego świata.

W latach następnych w różny sposób próbowano określać społeczno - gospodarcze zróżnicowanie świata. Zmieniały się układy polityczne, a te pociągały za sobą zmiany sytuacji społeczno-gospodarczych wielu krajów. Do tych zmian dopasowywano nowe pojęcia. Oprócz pojęcia trzeciego świata mówiono o trzeciej drodze, o państwach rozwijających się i najsłabiej rozwiniętych, o „Północy i Południu”. Terminy te miały podstawowe zadanie : tak nazwać biedę tych krajów, aby nie urazić ludzi tam mieszkających. Nowe pojęcie kraje rozwijające się (używane do dziś przez organizacje międzynarodowe), również było nieprecyzyjne, gdyż sporo krajów zaliczanych do rozwijających się, wcale się nie rozwijało i wciąż się nie rozwija (np. niektóre kraje afrykańskie). Z kolei inne kraje rozwijają się bardzo dynamicznie są to tzw. „małe tygrysy” czyli głównie kraje południowo - wschodniej Azji. Od lat 70-tych modny zaczął być podział świata na bogatą Północ (do tej grupy zaliczano także Australię i Nową Zelandię) oraz biedne Południe.

Przyczyny problemów Biednego Południa :

Można wymienić trzy przyczyny problemów biednego Południa, które wynikają z polityki krajów rozwiniętych wobec krajów rozwijających się i obejmują :

1. Integrującą się w skali światowej gospodarkę, której mechanizmy powodują, że bogaci stają się coraz bogatsi, podczas gdy są społeczeństwa, kraje i narody, wyzyskiwane i marginalizowane, czego rezultatem jest nędza i głód.

2. Międzynarodowy handel, którego niesprawiedliwe zasady, regulowane przez Światową Organizację Handlu (WTO) wyraźnie faworyzują kraje bogate i korporacje międzynarodowe, z oczywistą szkodą dla krajów ubogich, np. niesprawiedliwe ceny ich produktów na rynkach światowych nawet poniżej kosztów produkcji czy też utrudnienia w dostępie do rynków krajów bogatej północy.

3. Niesprawiedliwe zadłużenie zagraniczne zmuszające biedne kraje do spłat olbrzymich odsetek, które wielokrotnie przekraczają ich wydatki na służbę zdrowia, szkolnictwo oraz inne usługi społeczne.

Cechy charakterystyczne Bogatej Północy i Biednego Południa :

Bogata Północ to kraje :

1. demokratyczne,

2. uprzemysłowione,

3. zurbanizowane,

4. kapitalistyczne,

5. których społeczeństwa starzeją się.

Biedne Południe to kraje :

1. rolniczo zacofane,

2. o znacznym wzroście demograficznym,

3. o dużym bezrobociu, szczególnie wśród młodych ludzi,

4. często rządzone przez dyktatury,

5. nękane wojnami domowymi,

6. o wysokim zadłużeniu.