# data[].attributes.headline
Εκκλησιαστικό Φρόνημ

# data[].attributes.body
Εκκλησιαστικό Φρόνημα - Αφροδίτη Ευφροσύνη Κουτελλά - Γ1

ΟΤΑΝ λέγουμε Ὀρθόδοξο Ἐκκλησιαστικὸ Φρόνημα, δὲν ἐννοοῦμε ἁπλῶς τὴν ἀπόκτησι καὶ κατοχὴ θεωρητικά, γνωσιολογικὰ καὶ ἰδεολογικὰ τῶν ἀρχῶν τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ζωῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τὸν κάθε ἕνα ἀπὸ ἐμᾶς. Ἀλλά, ἐννοοῦμε κάτι βαθύτερο, μία διαρκῆ στάσι καὶ πορεία ζωῆς, ἡ ὁποία εἶναι ἐμποτισμένη ἀπὸ τὸ Ἦθος τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ αὐτὸ τὸ Ἦθος, ὁ φορέας του τὸ ἐκφράζει καὶ τὸ ἐκδηλώνει σὲ κάθε λεπτομέρεια τῆς ζωῆς του.

Ἐφ’ ὅσον, θεία Χάριτι, εἴμαστε καὶ ἀνήκουμε στὴν ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ἀποτελοῦμε «μέλη»¹ τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καὶ «κλήματα»² τῆς Ζωοποιοῦ Θείας Ἀμπέλου. Ἀναγεννηθήκαμε στὴν ἴδια Κολυμβήθρα, δεχθήκαμε τὴν αὐτὴ Σφραγῖδα τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ κοινωνοῦμε τὰ αὐτὰ Θεῖα καὶ Ἄχραντα Μυστήρια τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ μας. Ὁ ἴδιος θεῖος Εὐαγγελικὸς λόγος τρέφει τὶς ἀκοές μας καὶ ζωογονεῖ τὶς ψυχές μας, οἱ ἴδιες ἅγιες Ἀρετὲς μᾶς διαπερνοῦν, τὰ αὐτὰ ὑψηλὰ ἰδανικὰ μᾶς ἑλκύουν, τὴν αὐτὴ θεία ὁδὸ πρὸς οὐρανὸν ἀναβαίνομε.

Ἡ πορεία μας εἶναι κοινή, ἀλλὰ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς τὴν βαδίζει καὶ τὴν βιώνει μὲ τρόπο προσωπικό, σύμφωνα μὲ τὰ ἰδιαίτερα χαρίσματα καὶ τὶς κλήσεις του, μέσα στὴν Ἐνορία ἤ τὴν Μονή του, ὑπὸ τὴν καθοδήγησι τοῦ πνευματικοῦ Πατρός του· καὶ ὅλα αὐτὰ λαμβάνουν χώρα ἐντὸς τοῦ Μυστηριακοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ πλαισίου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου μας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἑλλάδος. Τὸ πλαίσιο αὐτὸ ἐξασφαλίζεται καὶ λειτουργεῖ ἀπρόσκοπτα χάρις στὴν ἄγρυπνη μέριμνα καὶ τὴν ἀνύστακτη φροντίδα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ τῶν Ἀρχιερέων μας. Γιὰ τὸν λόγο τοῦτο, ἄνευ Ἐπισκόπων καὶ Πρεσβυτέρων, ὅπως διδάσκει ἐπιγραμματικὰ ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, «Ἐκκλησία οὐ καλεῖται»3.

Ἐννοεῖται βεβαίως, ὅτι ἐμεῖς οἱ, ἐλέει Θεοῦ, Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας διακρατοῦμε πρῶτοι, ἔργοις καὶ λόγοις, τὴν Ὀρθόδοξη Πίστι καὶ τὸ Ὀρθόδοξο Ἦθος, ὥστε νὰ ἀποτελοῦμε ὑγιὲς καὶ φωτεινὸ παράδειγμα.

Μέσα στὴν ἁγία Ἐκκλησία συγκροτοῦμε, ὅπως ἀντιλαμβανόμαστε, μία «ἁγία Οἰκογένεια», τὴν Οἰκογένεια τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα ἀπολαμβάνουν τὴν Πατρικὴ Θεϊκὴ Ἀγκάλη.

Καὶ αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ ἐπιτευχθῆ ἀπὸ τὸν κάθε ἕναν ἀπὸ ἐμᾶς, Κληρικό, Μοναχὸ καὶ Λαϊκό, εἶναι νὰ ἐναρμονίσουμε τὴν προσωπικὴ βίωσι τῆς ἐν Χριστῷ Ἀπολυτρώσεως, μὲ τὸ ἐκκλησιαστικὸ γεγονὸς τῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι Κοινωνίας, ὥστε νὰ διακρινώμαστε πράγματι ἀπὸ γνήσιο Ἐκκλησιαστικὸ Φρόνημα.

Αὐτὸ εἶναι ἐπιδίωξι ζωῆς καὶ κατορθώνεται μὲ κόπο καὶ ἀγῶνα, διότι ἡ προσπάθεια γιὰ ἀπόκτησι καὶ ἑδραίωσι Ἐκκλησιαστικοῦ Φρονήματος, εἶναι διαρκὴς ἀγώνας γιὰ Ἀγάπη, Ὑπακοὴ καὶ Ἑνότητα.

Μέσα στὴν ἁγία Οἰκογένεια τῆς Ἐκκλησίας, τὸ πρῶτο καὶ κύριο γνώρισμά μας θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ Ἀγάπη: «Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις»⁴. Καὶ θὰ ἔχουμε Ἀγάπη, ὅταν φρονοῦμε τὰ αὐτὰ στὴν Πίστι καὶ τὴν Ἀρετή, σύμφωνα μὲ τὸν Κύριό μας: «Τοῦτο γὰρ φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὅ καὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»⁵. Καὶ θὰ διασφαλίσουμε τὴν Ἀγάπη καὶ τὴν Ὁμοφροσύνη μας, καὶ ἄρα καὶ τὴν Ἑνότητά μας, ὅταν ἔχουμε «νοῦν Χριστοῦ»⁶ καὶ πειθώμεθα καὶ ὑπακούωμε στοὺς κατὰ Θεὸν Ποιμένες μας, ὥστε νὰ κατανικήσουμε τὸν ἐγωϊσμό μας, νὰ καθαρθοῦμε ἀπὸ τὰ πάθη μας καὶ νὰ ἐκκλησιοποιηθοῦμε. Τί σημαίνει ἐκκλησιοποίησις; Ζωὴ Χάριτος, εὐλογίας καὶ ἁγιασμοῦ· ζωὴ ἀπελευθερωμένη ἀπὸ τὴν πλάνη τοῦ ἰδίου θελήματος καὶ χαρακτηριζομένη ἀπὸ τὴν μεταμόρφωσι τοῦ ἀτομικοῦ «ἐγώ», σὲ ἐκκλησιαστικὸ «ἐμεῖς»

Διότι, δυστυχῶς, εἶναι δυνατόν, ἀκόμη καὶ μέσα στὴν ἁγία ἀτμόσφαιρα τῆς Ἐκκλησίας, ἐμεῖς νὰ φρονοῦμε «τὰ ἐπίγεια»⁸, νὰ ὑπερισχύη μέσα μας «τὸ φρόνημα τῆς σαρκός»⁹ καὶ νὰ παραμένουμε δέσμιοι τοῦ ἐγωϊσμοῦ μας, καὶ ἔτσι νὰ ἀδυνατοῦμε νὰ ἀλλοιωθοῦμε τὴν καλὴν ἀλλοίωσιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς τῆς Χάριτος, καὶ μοιραίως νὰ προξενοῦμε προβλήματα, διαιρέσεις, σκάνδαλα καὶ ταραχές...

Τὸ τί ἀκριβῶς συμβαίνει μέσα μας καὶ γύρω μας, στὸ περιβάλλον μας, δύναται νὰ πιστοποιηθῆ εὔκολα: ὑπερισχύει μέσα μας ἡ Ἀγάπη γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὸν Πλησίον; Ἔχουμε εἰλικρινῆ σεβασμὸ καὶ ὑπακοὴ στὸν πνευματικό μας Πατέρα; Εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ θυσιάσουμε τὴν δική μας τακτοποίησι χάριν τοῦ κοινοῦ καλοῦ καὶ τῆς εὐρύτερης ὠφέλειας τῆς Ἐκκλησίας; Δεικνύουμε μαρτυρικὴ ἐγκαρτέρησι στὶς θλίψεις καὶ στὶς ἀναπάντεχες δυσκολίες μὲ ὑπομονὴ καὶ ἐλπίδα;

Ἄν ὄχι σὲ ὅλα αὐτά, ἤ ἔστω σὲ κάποια ἀπὸ αὐτά, τότε ἄς μὴ αὐταπατώμεθα ὅτι βαδίζουμε θεάρεστα καὶ ὅτι ἔχουμε Ὀρθόδοξο Ἐκκλησιαστικὸ Φρόνημα. Ἄν μάλιστα εἴμεθα ἕτοιμοι προκειμένου νὰ στήσωμε τὸ ἴδιον θέλημά μας -τὸ ὁποῖον θεωροῦμε ὡς τὸ καλύτερο καὶ τελειώτερο- νὰ συγκρουσθοῦμε μὲ τοὺς Ἀδελφούς μας, ἤ ἀκόμη καὶ μὲ τοὺς Ποιμένες μας, τότε ἄς γνωρίζουμε ὅτι πάσχουμε δεινῶς, ἐργαζόμεθα ἀντι-εκκλησιαστικῶς καὶ καταστροφικῶς καὶ χρήζουμε ἐπειγόντως μεγάλης καὶ βαθείας μετανοίας!

Δὲν εἶναι βεβαίως ὑποχρεωτικὸ καὶ ἀναμενόμενο νὰ συμφωνοῦμε ὁπωσδήποτε σὲ ὅλα τὰ ἐπὶ μέρους θέματα, βιωτικὰ ἤ ἀκόμη καὶ ἐκκλησιαστικά, πρακτικῆς μάλιστα φύσεως καὶ δράσεως, ἀλλὰ τοῦτο δὲν σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ πλήττεται ὁ ἱερὸς δεσμὸς τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἀγάπης μεταξύ μας.

Καὶ στὴν περίπτωσι αὐτή, ἄς θυμηθοῦμε καὶ πάλι τὴν εὔστοχη παρατήρησι τοῦ Μεγάλου Βασιλείου: «οὐδὲν γὰρ οὕτως ἴδιόν ἐστι Χριστιανοῦ, ὡς τὸ εἰρηνοποιεῖν»¹⁰!...

Εἶναι καιρὸς νὰ καλλιεργήσουμε καὶ νὰ ἐμβαθύνουμε στὸ λησμονημένο ἀπὸ πολλοὺς ἀπὸ ἐμᾶς γνήσιο Ἐκκλησιαστικὸ Φρόνημα. Ἄν πράγματι ἐπιθυμοῦμε μία ἀνακαίνισι τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς, μία ἀνανέωσι -ἀκόμη καὶ τοῦ ἔμψυχου ὑλικοῦ- τοῦ χώρου διαμονῆς καὶ διακονίας μας, καὶ μία ἐνδυνάμωσι τῆς κατὰ Θεὸν μαρτυρίας μας, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ καταπολεμήσουμε τὶς ἐκτροπὲς ἀπὸ τὸ γνήσιο Ἐκκλησιαστικὸ Φρόνημα!

Ἰδοὺ μερικὲς ἀπὸ αὐτές:
– νὰ παύση ἡ ἐγωπαθὴς αὐτόνομη δρᾶσις, ἄν καὶ ὅπου αὐτὴ ἐντοπίζεται, ἡ ξεκομμένη ἀπὸ τὸ ἐκκλησιαστικό μας πλαίσιο, διότι αὐτὴ συνιστᾶ νοσηρὸ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα·
– νὰ ἀποφεύγεται πάσῃ θυσίᾳ ὁ φατριασμός, ὡς καὶ ἡ ἀποδοχὴ ἀλλοτρίων ἐπιδράσεων ἀπὸ τὸν κοσμικὸ τρόπο σκέψεως καὶ δράσεως, ἡ δημιουργία ἀντιπαλοτήτων, ἐντάσεων καὶ ἐχθροτήτων, ἡ κατάκρισις, ἡ ἱεροκατηγορία, τὸ διαρκὲς παράπονο, ὁ ψιθυρισμὸς καὶ ὁ γογγυσμός, διότι ὅλα αὐτὰ συνιστοῦν νόθο ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα·
– νὰ παύση ἡ ἐμφανὴς ἔλλειψις σὲ μερικοὺς πνεύματος μαθητείας καὶ ὑπακοῆς, ὅπως καὶ ἡ ἀδράνεια καὶ δικαιολόγησις, ἐν ὀνόματι τῆς ἐξυπηρετήσεως τοῦ κόσμου, τῆς ἐκκοσμικεύσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καὶ ἰδίως μάλιστα τῶν ἱερῶν Μυστηρίων, μὲ τὶς συνακόλουθες πτώσεις σὲ σφάλματα καὶ αὐθαιρεσίες, διότι ὅλα αὐτὰ συνιστοῦν σαφῶς ἔλλειψι γνησίου καὶ αὐθεντικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος.

# data[].attributes.headline
Θεία Χάρη - Αφροδίτη

# data[].attributes.body
Θεία Χάρη - Αφροδίτη Ευφροσύνη Κουτελλά - Γ1
Η Θεία Χάρη
Η Θεια Χάρη είναι η άκτιστη ενέργεια του Τριαδικού Θεού. Ο Θεός έχει ουσία που είναι αμέθεκτη και αθεώρητη απ’ όλα τα ουράνια και επίγεια κτίσματα, έχει όμως και την ενέργεια που είναι μεθεκτή από μας. Η ενέργεια του Θεού ονομάζεται Θεία Χάρη. Ο Θεός είναι ανώνυμος ως προς την ουσία και πανώνυμος ως προς τις ενέργειες. Η δημιουργία του κόσμου, των διαφόρων κτισμάτων και πλασμάτων, η συντήρησή τους, η προαγωγή τους και τελειοποίησή τους οφείλεται στη χάρη του Θεού. Η Χάρη του Θεού είναι κοινή και στα τρία Πρόσωπα της Παναγίας Τριάδος. Είναι μία η Χάρη του Θεού, αλλά ανάλογα με την οικειοποίησή της από μας παίρνει όνομα. Είναι ουσιοποιός, γιατί έδωσε την ουσία στα διάφορα όντα. Είναι ζωοποιός, γιατί σε μερικά όντα έδωσε το χάρισμα της ζωής. Είναι σοφοποιός, γιατί στους ανθρώπους έδωσε σοφία και σύνεση. Είναι θεοποιός, γιατί στους αγίους χάρισε και τη θέωση. Ο άγιος Μάξιμος ο ομολογητής λέγει πως η Θεία Χάρη «οὐδενὸς ἄπεστι τῶν ὄντων», δηλ. ευρίσκεται σ’ όλα τα όντα και αυτή συντηρεί την υπόστασή τους και την ύπαρξή τους.
Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, όπως π.χ. χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, πίστη, πραότητα, εγκράτεια  ή η πνοή της Πεντηκοστής ή η δόξα της Μεταμορφώσεως ή η φωνή του Θεού που κάθεται έξω από την πόρτα μας και ζητάει να επικοινωνήσουμε μαζί Του , είναι αυτό που ονομάζουμε θεία Χάρη. Μια αμυδρά εικόνα της Θείας Χάριτος είναι το φως του Μεταμορφωθέντος Κυρίου μας στο όρος Θαβώρ. Ο Παράδεισος δεν είναι τίποτε άλλο παρά η θέα του Προσώπου του Χριστού ακτινοβολούντος το πλήρωμα της χάριτός Του. Παραδείγματα για να καταλάβουμε πλήρως τη χάρη του Θεού δεν υπάρχουν. Οι άγιοι Πατέρες χρησιμοποιούν το παράδειγμα του ηλίου. Ο ήλιος έχει την ουσία του που δεν μπορούμε άμεσα να την οικειοποιηθούμε, έχει όμως και τις ακτίνες και τη θερμότητά του που είναι οι ενέργειές του, και τις οποίες τις προσλαμβάνουμε. Ο άγιος Κύριλλος ο Αλεξανδρείας χρησιμοποιεί το παράδειγμα του ποταμού, για να δηλώσει τη Θεία Χάρη. Ο ποταμός ρέει και το νερό πηγαίνει παντού. Ενώ όμως το νερό ξεχύνεται μέσα στη φύση με τις ίδιες ενέργειες, μεταποιείται ανάλογα με τη φύση των φυτών. Στα δένδρα δίνει καρπούς, στα λουλούδια το άρωμα, σε άλλα φυτά ιδιαίτερα χρώματα κ.ά. Η Χάρη είναι ίδια, αλλά αναπτύσσεται ανάλογα με τα χαρίσματά μας.
Τα χαρίσματα του Θεού
Είπαμε προηγουμένως πως τα διάφορα χαρίσματα κοινά ή ιδιαίτερα που έχουμε, οφείλονται στη Χάρη του Θεού. Ο άγιος Παύλος το λέγει αυτό παραστατικά- «ἐκάστω δὲ δίδοται ἡ φανέρωσις τοῦ πνεύματος πρὸς τὸ συμφέρον» (Α' Κορ. 12, 7). Στον ένα δίδεται «λόγος σοφίας», στον άλλον «λόγος γνώσεως», στον άλλον «χαρίσματα ιαμάτων» (12, 8 κ.εξ.). Δεν έχει κάποιος όλη τη χάρη και όλα τα χαρίσματα, για να μη νομίζει πως αυτά είναι φυσικά του ιδιώματα κι όχι δωρεές του Θεού. Αυτός που είχε ανθρωπίνως όλη τη χάρη είναι ο Χριστός. Ήταν η πηγή της Χάρης. Η Χάρη δεν είναι κατόρθωμα δικό μας, αλλά δωρεά του Θεού. Η μετάνοια και η αγωνιστικότητα είναι δικά μας. Όλα τα άλλα είναι δωρεές του Θεού. Οφείλουμε να ομολογήσουμε πως δεν είναι μόνον Χάρη του Θεού να θεραπεύει κάποιος ασθένειες, ή να έχει το προορατικό χάρισμα, ή να έχει την τέχνη να διοικεί, αλλ’ εξ ίσου Χάρη είναι να αγαπάμε το διπλανό μας, να του συμπαραστεκόμαστε, να είμαστε ελεήμονες. Το λέγει αυτό ο απόστολος Παύλος• «τούτους πέμψαι ἀπενεγκεῖν τὴν χάριν ὑμῶν εἰς Ἱερουσαλὴμ» (16, 3). Εδώ μιλάει για την ελεημοσύνη που την ονομάζει Χάρη για τους πτωχούς της Ιερουσαλήμ.
Η διατήρηση της Χάρης
Όλοι μας έχουμε πάρει τη Χάρη του Θεού. Από το πλήρωμα της Χάρης του Κυρίου μας πήραμε όλοι μας• «ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν καὶ χάριν ἀνὰ χάριτος» (Ἰω. 1, 16). Το ότι είμαστε μέλη της Εκκλησίας, κοινωνούμε των μυ¬στηρίων, προοδεύουμε πνευματικά, έχουμε χαρίσματα κ.ά., τα οφείλουμε όλα στη Χάρη του Θεού.

# data[].attributes.headline
Θαύματα - Αφροδίτη Ε

# data[].attributes.body
Θαύματα - Αφροδίτη Ευφροσύνη Κουτελλά  Γ1

Θαύμα ονομάζεται ένα παράδοξο, ανεξήγητο περιστατικό, το οποίο προκαλεί έκπληξη, γιατί είναι μια πρόκληση προς τους φυσικούς νόμους. Θαύμα σημαίνει επιτεύξεις «αδύνατες» στον άνθρωπο. Η Αγία Γραφή αναγνωρίζει παντού το χέρι του Θεού, που εκδηλώνει σ’ όσους τον εμπιστεύονται τη δύναμη και την αγάπη Του.

Το σύμπαν της δημιουργίας με τη σταθερή του τάξη είναι «θαυμάσιον», όπως και οι έκτακτες επεμβάσεις του Θεού στην Ιστορία. Το θαύμα προϋποθέτει την πίστη, αλλά ταυτόχρονα και την εμπεδώνει. Ο Ιησούς Χριστός εκδηλώνει με τα θαύματά Του ότι η Βασιλεία που αναγγέλθηκε από τους προφήτες είναι παρούσα στο πρόσωπό Του. Τα θαύματα αποδεικνύουν τη θεότητα του Ιησού, δεν είναι αυθαίρετα και επιδεικτικά σημεία. Διαβεβαιώνει τους μαθητάς Του ότι όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν θα κάμει όσα Εκείνος θαυμαστά και ακόμη μεγαλύτερα, ενώ, όταν συναντά απιστία και σκληροκαρδία, αρνείται να πραγματοποιήσει «δυνάμεις πολλάς».

Υπάρχει πάντως και για τη γενεά τη μοιχαλίδα και πονηρή το σημείο Ιωνά του προφήτου, το οποίο όμως, λόγω της απροθύμου διαθέσεώς της, δε φαίνεται να την αγγίζει.

Ο Χριστός δεν έπαυσε να ενεργεί δυνάμεις και θαύματα μέσα στην Εκκλησία. Είχε υποσχεθεί στους Αγίους Αποστόλους ότι θα είναι μαζί τους, όλες τις ημέρες της ζωής τους, μέχρι τη συντέλεια του αιώνος και ότι «σημεία τοις πιστεύσασι ταύτα παρακολουθήσει· εν τω ονόματί μου δαιμόνια εκβαλούσι· γλώσσαις λαλήσουσι καιναίς· όφεις αρούσι· καν θανάσιμον τι πίωσιν, ου μή αυτούς βλάψει· επί αρρώστους χείρας επιθήσουσι, και καλώς έξουσι».

Αψευδής, λοιπόν, στις υποσχέσεις Του παρέχει και σήμερα και πάντοτε τις ευεργεσίες Του, ανταποκρινόμενος στα αιτήματα των παιδιών Του. Σ’ αυτή την επικοινωνία αξιοποιούνται οι Άγιοι, οι οποίοι ως φίλοι του Χριστού μπορούν να πρεσβεύουν για τους αγωνιζομένους στη γη αδελφούς τους. Και ο Θεός απαντά και πραγματοποιεί «δυνάμεις διά των Αγίων Του των καθ’ εκάστην γενεάν ευαρεστησάντων» Αυτώ.

# data[].attributes.headline
Όρος - Ονοματεπώνυμό μας - Τμήμα

# data[].attributes.subject
Όρος - Ονοματεπώνυμό μας - Τμήμα

# data[].attributes.body
Θα δημιουργήσουμε ένα λεξικό με τις εξής λέξεις : Άγιος Ορθόδοξος, Αγιολόγιο, Αγιοκατάταξη, Εκκλησιαστικό φρόνημα, μυστήρια, Θεία Χάρη, θαύματα, αγιοπνευματικό πολίτευμα, αγιότητα του Θεού.

# data[].attributes.headline
Θεία χάρη- Ευδοκία Μπαντουι-Γ2

# data[].attributes.subject
Θεία χάρη- Ευδοκία Μπαντουι-Γ2

# data[].attributes.body
Η Θεία Χάρη είναι, για τους Χριστιανούς, η δύναμη του Θεού, η οποία χαρακτηρίζεται κυρίως από καλοσύνη, αγιότητα και αγάπη. Στη Θεία Χάρη αποδίδονται τα θαύματα του Θεού μέσω των Αγίων όπως η ανάσταση νεκρών και η θεραπεία των ασθενών μέσω της πίστης.
Κατά τα λεγόμενα της χριστιανικής πίστης, η Θεία Χάρη εμφανίζεται και στην καθημερινή προσευχή του Χριστιανού και «καίει» τον διάβολο. Επίσης δημιουργεί ασπίδα γύρω από το νου για να μην του έρχονται από τον διάβολο πονηροί λογισμοί. Όλα αυτά γίνονται μέσω της πίστης που φέρνει την ελπίδα του θαύματος. Σύμφωνα με τους χριστιανούς, οι άγιοι έλαβαν αυτή τη Χάρη, να κάνει δηλαδή ο Θεός θαύματα μέσα απ' αυτούς [ εκκρεμεί παραπομπή]
Τα θεολογικά θέματα περί θείας χάρης υπήρξαν
αντικείμενο σφοδρής διαμάχης κατά τον μεσαίωνα, και αργότερα αποτελώντας ένα από τα σημεία τριβής διαφορετικών χριστιανικών δογμάτων. Για παράδειγμα η Καθολική Εκκλησία υποστηρίζει ότι η Θεία Χάρη δίδεται αυστηρά μόνο μέσω των τελετουργικών μυστηρίων όπως το βάπτισμα και η θεία ευχαριστία.
Θαύματα :
Ως θαύμα χαρακτηρίζεται κάθε συμβάν, που στη βάση μιας ειδικής αντίληψης (κοινωνικής, θρησκευτικής, φιλοσοφικής κ.λπ.) για τη φύση και τους φυσικούς νόμους, είναι δυνατόν να θεωρηθεί "ανεξήγητο", με τα καθιερωμένα, επιστημονικά αποδεκτά, κριτήρια. Το θαύμα κατατάσσεται σε ορισμένη κατηγορία γεγονότων που θεωρούνται ασυνήθιστα ή "απίστευτα", και οι θρησκευόμενοι ισχυρίζονται πως γίνονται αντιληπτά από τις αισθήσεις τους, ως εκδηλώσεις υπερφυσικής ή θείας προέλευσης. Με τη λέξη "θαύμα" μπορούμε επίσης να αναφερθούμε σε ένα στατιστικά απίθανο, αλλά θετικό γεγονός, (όπως είναι η επιβίωση κάποιας φυσικής καταστροφής), ή σε ένα "ωραίο" συμβάν, ανεξάρτητα από τις πιθανότητες, όπως είναι μία γέννα. Πολλές συμπτώσεις - συγκυρίες μπορούν να χαρακτηριστούν ως θαύματα.
Σύμφωνα με την ετυμολογία, η λέξη "θαύμα", προέρχεται από το ελληνικό " θαυμάσιον" και είναι αυτό το οποίο προκαλεί θαυμασμό και κατάπληξη, ένα γεγονός έκτακτο και με κανόνες που δεν μπορεί να έχουν γενική εφαρμογή. Όλες σχεδόν οι θρησκείες, έχουν ως κοινό γνώρισμα την πίστη σε υπερφυσικά γεγονότα (θαύματα) [εκκρεμεί παραπομπή]
, των οποίων οι ερμηνείεςποικίλλουν ανάλογα με το πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εμφανίζονται.
3. Αγιος :
Η λέξη Άγιος (από το αρχαίο ελληνικό ρήμα ἅζω=φοβάμαι, σέβομαι, τιμώ) είναι επίθετο που περικλείει την έννοια της απόλυτης ιερότητας και αγνότητας από λατρευτική και ηθική άποψη. Η λέξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να χαρακτηρίσει τη φύση και την υπόσταση του Θεού (π .χ. Άγιο Πνεύμα, Αγία Τριάδα)[1] και σε πολλές περιπτώσεις η λέξη Άγιος (ή Όσιος) χρησιμοποιείται για κάποιον άνθρωπο ο οποίος έχει ανακηρυχθεί από την Εκκλησία ότι είναι καθαγιασμένος από το Θεό. Το νεκρό σώμα ενός Αγίου, τα αποκαλούμενα λείψανα, φυλάσσονται σε Εκκλησίες.[2] Για να ανακηρυχθεί κάποιος Άγιος στην Ορθόδοξη Εκκλησία, χρειάζεται να συμπληρωθούν αρκετά χρόνια από τον θάνατό του.[3]

# data[].attributes.headline
Μαρία Μαγριπλή-μυστήρια. 

# data[].attributes.subject
Μαρία Μαγριπλή-μυστήρια. 

# data[].attributes.body
Τα Ιερά Μυστήρια είναι αγιαστικές πράξεις, οι οποίες σύμφωνα με την Ορθόδοξη θεολογία είναι ορατά σημεία μέσω των οποίων μεταδίδεται η αόρατη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ονομάζονται μυστήρια επειδή η Θεία Χάρη που μεταδίδουν είναι πραγματική αλλά αόρατη και επειδή δεν επιτρέπεται να τα παρακολουθούν άπιστοι.[1] Δεν έχουν συγκεκριμένο αριθμό όμως, ως βασικότερα, ξεχωρίζουν επτά καθιερωμένα και μερικά ακόμη μη καθιερωμένα, χωρισμένα σε υποχρεωτικά και μη υποχρεωτικά, τα οποία επίσης υποδιαιρούνται σε επαναλαμβανόμενα και μη επαναλαμβανόμενα.

# data[].attributes.headline
Θεία χάρη -Ευδοκια Μπαντουι-Γ2

# data[].attributes.subject
Θεία χάρη -Ευδοκια Μπαντουι-Γ2

# data[].attributes.body
Η Θεία Χάρη είναι, για τους Χριστιανούς, η δύναμη του Θεού, η οποία χαρακτηρίζεται κυρίως από καλοσύνη, αγιότητα και αγάπη. Στη Θεία Χάρη αποδίδονται τα θαύματα του Θεού μέσω των Αγίων όπως η ανάσταση νεκρών και η θεραπεία των ασθενών μέσω της πίστης.
Κατά τα λεγόμενα της χριστιανικής πίστης, η Θεία Χάρη εμφανίζεται και στην καθημερινή προσευχή του Χριστιανού και «καίει» τον διάβολο. Επίσης δημιουργεί ασπίδα γύρω από το νου για να μην του έρχονται από τον διάβολο πονηροί λογισμοί. Όλα αυτά γίνονται μέσω της πίστης που φέρνει την ελπίδα του θαύματος. Σύμφωνα με τους χριστιανούς, οι άγιοι έλαβαν αυτή τη Χάρη, να κάνει δηλαδή ο Θεός θαύματα μέσα απ' αυτούς [ εκκρεμεί παραπομπή]
Τα θεολογικά θέματα περί θείας χάρης υπήρξαν
αντικείμενο σφοδρής διαμάχης κατά τον μεσαίωνα, και αργότερα αποτελώντας ένα από τα σημεία τριβής διαφορετικών χριστιανικών δογμάτων. Για παράδειγμα η Καθολική Εκκλησία υποστηρίζει ότι η Θεία Χάρη δίδεται αυστηρά μόνο μέσω των τελετουργικών μυστηρίων όπως το βάπτισμα και η θεία ευχαριστία.

# data[].attributes.headline
Αγιοκαταταξη- Ποπη Σαρουκου Γ3

# data[].attributes.subject
Αγιοκαταταξη- Ποπη Σαρουκου Γ3

# data[].attributes.body
Η Αναγνώριση των Αγίων σήμερα

Στις μέρες μας η διαδικασία ανακηρύξεως των Αγίων φαίνεται να είναι ίδια (Παπαδόπουλος Χρ., 1934). Συγκεκριμένα, οι αρχές που ακολουθούνται για την αναγνώριση ενός Αγίου είναι οι εξής:

1. Αναγνώριση στοιχείων Αγιότητας υπό Συνόδου.

2. Η παραπάνω διαδικασία περιττεύει για όσους έχουν ήδη αναγνωριστεί ως Άγιοι.

3. Κατά την ανακήρυξη γίνεται σχετική εκκλησιαστική πράξη.

Η πράξη της ανακηρύξεως υπογράφεται πανηγυρικώς στην Εκκλησία εν μέσω της κατάλληλης εκκλησιαστικής τελετής. Κατέρχεται όλη η Σύνοδος στην Εκκλησία και, εν μέσω του Ευαγγελίου, ψάλλονται τα τροπάρια «Ευλογητός εί Χριστέ ο Θεός ημών…», «΄Οτε καταβάς τας γλώσσας συνέχεε…» κ.τ.λ.. Κατόπιν, διαβάζεται και υπογράφεται από όλους όσους συμμετέχουν στη γενική Σύνοδο, η πράξη της αγιοποίησης. Μάλιστα, για τους Αγίους που θεωρούνται πιο άξιοι συντάσσεται και ιδιαίτερη ακολουθία. Αναγκαία είναι και η ανακομιδή των λειψάνων τους αν σώζονται όπως και το χρίσμα τους δια του Αγίου Μύρου.

Από τις παραπάνω αρχές η σπουδαιότερη είναι η 2η, από την οποία διαφαίνεται ποια ήταν η πράξη και παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τα υπόλοιπα στοιχεία, είναι είτε μεταγενέστερα είτε πρόχειρα.

# data[].attributes.body
Ως θαύμα χαρακτηρίζεται κάθε συμβάν, που στη βάση μιας ειδικής αντίληψης (κοινωνικής, θρησκευτικής, φιλοσοφικής κ.λπ.) για τη φύση και τους φυσικούς νόμους, είναι δυνατόν να θεωρηθεί "ανεξήγητο", με τα καθιερωμένα, επιστημονικά αποδεκτά, κριτήρια. Το θαύμα κατατάσσεται σε ορισμένη κατηγορία γεγονότων που θεωρούνται ασυνήθιστα ή "απίστευτα", και οι θρησκευόμενοι ισχυρίζονται πως γίνονται αντιληπτά από τις αισθήσεις τους, ως εκδηλώσεις υπερφυσικής ή θείας προέλευσης. Με τη λέξη "θαύμα" μπορούμε επίσης να αναφερθούμε σε ένα στατιστικά απίθανο, αλλά θετικό γεγονός, (όπως είναι η επιβίωση κάποιας φυσικής καταστροφής), ή σε ένα "ωραίο" συμβάν, ανεξάρτητα από τις πιθανότητες, όπως είναι μία γέννα. Πολλές συμπτώσεις - συγκυρίες μπορούν να χαρακτηριστούν ως θαύματα.
Σύμφωνα με την ετυμολογία, η λέξη "θαύμα", προέρχεται από το ελληνικό " θαυμάσιον" και είναι αυτό το οποίο προκαλεί θαυμασμό και κατάπληξη, ένα γεγονός έκτακτο και με κανόνες που δεν μπορεί να έχουν γενική εφαρμογή. Όλες σχεδόν οι θρησκείες, έχουν ως κοινό γνώρισμα την πίστη σε υπερφυσικά γεγονότα (θαύματα) [εκκρεμεί παραπομπή]
, των οποίων οι ερμηνείεςποικίλλουν ανάλογα με το πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εμφανίζονται.

# data[].attributes.body
Η λέξη Άγιος (από το αρχαίο ελληνικό ρήμα ἅζω=φοβάμαι, σέβομαι, τιμώ) είναι επίθετο που περικλείει την έννοια της απόλυτης ιερότητας και αγνότητας από λατρευτική και ηθική άποψη. Η λέξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να χαρακτηρίσει τη φύση και την υπόσταση του Θεού (π .χ. Άγιο Πνεύμα, Αγία Τριάδα)[1] και σε πολλές περιπτώσεις η λέξη Άγιος (ή Όσιος) χρησιμοποιείται για κάποιον άνθρωπο ο οποίος έχει ανακηρυχθεί από την Εκκλησία ότι είναι καθαγιασμένος από το Θεό. Το νεκρό σώμα ενός Αγίου, τα αποκαλούμενα λείψανα, φυλάσσονται σε Εκκλησίες.[2] Για να ανακηρυχθεί κάποιος Άγιος στην Ορθόδοξη Εκκλησία, χρειάζεται να συμπληρωθούν αρκετά χρόνια από τον θάνατό του.[3]

# data[].attributes.headline
Καλλιόπη Κουνενάκη - Θαύματα

# data[].attributes.subject
Καλλιόπη Κουνενάκη - Θαύματα

# data[].attributes.body
Θαύμα ονομάζεται ένα παράδοξο, ανεξήγητο περιστατικό, το οποίο προκαλεί έκπληξη, γιατί είναι μια πρόκληση προς τους φυσικούς νόμους. Θαύμα σημαίνει επιτεύξεις «αδύνατες» στον άνθρωπο. Τα θαύματα φανέρωναν με πιο θεαματικό και εντυπωσιακό τρόπο από τις παραβολές αυτό που επιδίωκε ο Χριστός.

# data[].attributes.headline
Θεία Χάρη-Μυστήρια-ΣΑΒΒΙΝΑ ΣΚΥΛΛΑ Γ3

# data[].attributes.subject
Θεία Χάρη-Μυστήρια-ΣΑΒΒΙΝΑ ΣΚΥΛΛΑ Γ3

# data[].attributes.body
Μυστήρια στη χριστιανική ορολογία είναι ιερές τελετές, με τις οποίες μεταδίδεται στον άνθρωπο η χάρη του Θεού
Τα μυστήρια όλα, όπως και κάθε ένα ξεχωριστά, δεν μπορούν να θεωρηθούν αποκομμένα από την φυσική και ιστορική πραγματικότητα, ούτε ως αφηρημένες ή μαγικές πράξεις. Αντίθετα τα χριστιανικά μυστήρια δεν γίνονται "μηχανιστικά" αλλά προάγουν την ζωή μέσα στα φυσικά πλαίσια και με βάση την προκοπή και τη συνεργία του μέλους. Πρέπει δηλαδή να γίνει κατανοητό πως αν δεν ενεργοποιηθεί η θέληση του ανθρώπου, τα μυστήρια δεν μπορούν να πραγματώσουν κανένα από τα έργα της τελείωσης. Με αυτή την προοπτική κατανοείται η χρήση των υλικών στοιχείων, τα οποία μεταβάλλονται και καθαγιάζονται, λαμβάνοντας ειδικό νόημα και περιεχόμενο. Τα μυστήρια τελικά είναι υπεύθυνα για την διαρκή καθαίρεση των δαιμονικών δυνάμεων, η οποία επιτελείται μέσα από την εκκλησιαστική δομή του σώματος της εκκλησίας, προς θεραπεία, πρόοδο και θρίαμβο κατά των δαιμονικών δυνάμεων .Θεία Χάρη είναι η εύνοια, η αγάπη, η βοήθεια και δωρεά, την οποία εκδηλώνει και προσφέρει ο Θεός στον άνθρωπος. Θεία Χάρη θα πει, ακόμα, εύνοια και αγάπη, η οποία δεν αξίζει να προσφερθεί στον αμαρτωλό και ένοχο άνθρωπο, αλλ’ είναι τόση η ευσπλαχνία και αγαθότητα του Θεού, ώστε του την προσφέρει μόνος του ο Θεός, χωρίς καν να του την ζητήσει ο άνθρωπος. Και την προσφέρει πλούσια. Του την προσφέρει, για να γνωρίσει ο άνθρωπος τον Σωτήρα Χριστό, και προσοικειωθεί ο αμαρτωλός το απολυτρωτικό του έργο. Και, ακόμα, για να είναι η χάρη αυτή κραταιά δύναμη στο έργο της πνευματικής του αναγέννησης και της εν Χριστώ αγίας του ζωής. Και η χάρη αυτή δωρεάν παρέχεται

# data[].attributes.headline
Θαύματα-Ποπη Σαρουκου Γ3

# data[].attributes.subject
Θαύματα-Ποπη Σαρουκου Γ3

# data[].attributes.body
Θαύμα ονομάζεται ένα παράδοξο, ανεξήγητο περιστατικό, το οποίο προκαλεί έκπληξη, γιατί είναι μια πρόκληση προς τους φυσικούς νόμους. Θαύμα σημαίνει επιτεύξεις «αδύνατες» στον άνθρωπο. Η Αγία Γραφή αναγνωρίζει παντού το χέρι του Θεού, που εκδηλώνει σ’ όσους τον εμπιστεύονται τη δύναμη και την αγάπη Του.

Το σύμπαν της δημιουργίας με τη σταθερή του τάξη είναι «θαυμάσιον», όπως και οι έκτακτες επεμβάσεις του Θεού στην Ιστορία. Το θαύμα προϋποθέτει την πίστη, αλλά ταυτόχρονα και την εμπεδώνει. Ο Ιησούς Χριστός εκδηλώνει με τα θαύματά Του ότι η Βασιλεία που αναγγέλθηκε από τους προφήτες είναι παρούσα στο πρόσωπό Του. Τα θαύματα αποδεικνύουν τη θεότητα του Ιησού, δεν είναι αυθαίρετα και επιδεικτικά σημεία. Διαβεβαιώνει τους μαθητάς Του ότι όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν θα κάμει όσα Εκείνος θαυμαστά και ακόμη μεγαλύτερα, ενώ, όταν συναντά απιστία και σκληροκαρδία, αρνείται να πραγματοποιήσει «δυνάμεις πολλάς».

# data[].attributes.headline
Εκκλησιαστικό Φρόνημα -Ποπη σαρουκου Γ3

# data[].attributes.subject
Εκκλησιαστικό Φρόνημα -Ποπη σαρουκου Γ3

# data[].attributes.body
ΟΤΑΝ λέγουμε Ὀρθόδοξο Ἐκκλησιαστικὸ Φρόνημα, δὲν ἐννοοῦμε ἁπλῶς τὴν ἀπόκτησι καὶ κατοχὴ θεωρητικά, γνωσιολογικὰ καὶ ἰδεολογικὰ τῶν ἀρχῶν τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ζωῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τὸν κάθε ἕνα ἀπὸ ἐμᾶς. Ἀλλά, ἐννοοῦμε κάτι βαθύτερο, μία διαρκῆ στάσι καὶ πορεία ζωῆς, ἡ ὁποία εἶναι ἐμποτισμένη ἀπὸ τὸ Ἦθος τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ αὐτὸ τὸ Ἦθος, ὁ φορέας του τὸ ἐκφράζει καὶ τὸ ἐκδηλώνει σὲ κάθε λεπτομέρεια τῆς ζωῆς του.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ὀρθόδοξο Ἐκκλησιαστικὸ Φρόνημα

ΟΤΑΝ λέγουμε Ὀρθόδοξο Ἐκκλησιαστικὸ Φρόνημα, δὲν ἐννοοῦμε ἁπλῶς τὴν ἀπόκτησι καὶ κατοχὴ θεωρητικά, γνωσιολογικὰ καὶ ἰδεολογικὰ τῶν ἀρχῶν τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ζωῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τὸν κάθε ἕνα ἀπὸ ἐμᾶς. Ἀλλά, ἐννοοῦμε κάτι βαθύτερο, μία διαρκῆ στάσι καὶ πορεία ζωῆς, ἡ ὁποία εἶναι ἐμποτισμένη ἀπὸ τὸ Ἦθος τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ αὐτὸ τὸ Ἦθος, ὁ φορέας του τὸ ἐκφράζει καὶ τὸ ἐκδηλώνει σὲ κάθε λεπτομέρεια τῆς ζωῆς του.

Ἐφ' ὅσον, θεία Χάριτι, εἴμαστε καὶ ἀνήκουμε στὴν ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ἀποτελοῦμε "μέλη" τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καὶ "κλήματα"2 τῆς Ζωοποιοῦ Θείας Ἀμπέλου. Ἀναγεννηθήκαμε στὴν ἴδια Κολυμβήθρα, δεχθήκαμε τὴν αὐτὴ Σφραγῖδα τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ κοινωνοῦμε τὰ αὐτὰ Θεῖα καὶ Ἄχραντα Μυστήρια τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ μας. Ὁ ἴδιος θεῖος Εὐαγγελικὸς λόγος τρέφει τὶς ἀκοές μας καὶ ζωογονεῖ τὶς ψυχές μας, οἱ ἴδιες ἅγιες Ἀρετὲς μᾶς διαπερνοῦν, τὰ αὐτὰ ὑψηλὰ ἰδανικὰ μᾶς ἑλκύουν, τὴν αὐτὴ θεία ὁδὸ πρὸς οὐρανὸν ἀναβαίνομε.

Ἡ πορεία μας εἶναι κοινή, ἀλλὰ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς τὴν βαδίζει καὶ τὴν βιώνει μὲ τρόπο προσωπικό, σύμφωνα μὲ τὰ ἰδιαίτερα χαρίσματα καὶ τὶς κλήσεις του, μέσα στὴν Ἐνορία ἤ τὴν Μονή του, ὑπὸ τὴν καθοδήγησι τοῦ πνευματικοῦ Πατρός του· καὶ ὅλα αὐτὰ λαμβάνουν χώρα ἐντὸς τοῦ Μυστηριακοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ πλαισίου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου μας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἑλλάδος. Τὸ πλαίσιο αὐτὸ ἐξασφαλίζεται καὶ λειτουργεῖ ἀπρόσκοπτα χάρις στὴν ἄγρυπνη μέριμνα καὶ τὴν ἀνύστακτη φροντίδα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ τῶν Ἀρχιερέων μας. Γιὰ τὸν λόγο τοῦτο, ἄνευ Ἐπισκόπων καὶ Πρεσβυτέρων, ὅπως διδάσκει ἐπιγραμματικὰ ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, "Ἐκκλησία οὐ καλεῖται"3 .

Ἐ ννοεῖται βεβαίως, ὅτι ἐμεῖς οἱ, ἐλέει Θεοῦ, Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας διακρατοῦμε πρῶτοι, ἔργοις καὶ λόγοις, τὴν Ὀρθόδοξη Πίστι καὶ τὸ Ὀρθόδοξο Ἦθος, ὥστε νὰ ἀποτελοῦμε ὑγιὲς καὶ φωτεινὸ παράδειγμα.

έσα στὴν ἁγία Οἰκογένεια τῆς Ἐκκλησίας, τὸ πρῶτο καὶ κύριο γνώρισμά μας θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ Ἀγάπη: "Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις"
4 . Καὶ θὰ ἔχουμε Ἀγάπη, ὅταν φρονοῦμε τὰ αὐτὰ στὴν Πίστι καὶ τὴν Ἀρετή, σύμφωνα μὲ τὸν Κύριό μας: "Τοῦτο γὰρ φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὅ καὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ"⁵. Καὶ θὰ διασφαλίσουμε τὴν Ἀγάπη καὶ τὴν Ὁμοφροσύνη μας, καὶ ἄρα καὶ τὴν Ἑνότητά μας, ὅταν ἔχουμε "νοῦν Χριστοῦ" καὶ πειθώμεθα καὶ ὑπακούωμε στοὺς κατὰ Θεὸν Ποιμένες μας, ὥστε νὰ κατανικήσουμε τὸν ἐγωϊσμό μας, νὰ καθαρθοῦμε ἀπὸ τὰ πάθη μας καὶ νὰ ἐκκλησιοποιηθοῦμε. Τί σημαίνει ἐκκλησιοποίησις; Ζωὴ Χάριτος, εὐλογίας καὶ ἁγιασμοῦ· ζωὴ ἀπελευθερωμένη ἀπὸ τὴν πλάνη τοῦ ἰδίου θελήματος καὶ χαρακτηριζομένη ἀπὸ τὴν μεταμόρφωσι τοῦ ἀτομικοῦ "ἐγώ", σὲ ἐκκλησιαστικὸ "ἐμεῖς"!

Ὡραία συνοψίζει τὰ πράγματα ὁ Μέγας Βασίλειος, ὅταν γράφει ἐπιγραμματικά: "Οὐ γὰρ κατὰ ἀγάπην περιπατοῦντος οὐδὲ πληροῦντός ἐστι τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ τῆς πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς συναφείας ἑαυτὸν ἀποτέμνειν"7 .

Διότι, δυστυχῶς, εἶναι δυνατόν, ἀκόμη καὶ μέσα στὴν ἁγία ἀτμόσφαιρα τῆς Ἐκκλησίας, ἐμεῖς νὰ φρονοῦμε "τὰ ἐπίγεια", νὰ ὑπερισχύη μέσα μας "τὸ φρόνημα τῆς σαρκός"9 καὶ νὰ παραμένουμε δέσμιοι τοῦ ἐγωϊσμοῦ μας, καὶ ἔτσι νὰ ἀδυνατοῦμε νὰ ἀλλοιωθοῦμε τὴν καλὴν ἀλλοίωσιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς τῆς Χάριτος, καὶ μοιραίως νὰ προξενοῦμε προβλήματα, διαιρέσεις, σκάνδαλα καὶ ταραχές...

Ἄ ν ὄχι σὲ ὅλα αὐτά, ἤ ἔστω σὲ κάποια ἀπὸ αὐτά, τότε ἄς μὴ αὐταπατώμεθα ὅτι βαδίζουμε θεάρεστα καὶ ὅτι ἔχουμε Ὀρθόδοξο Ἐκκλησιαστικὸ Φρόνημα. Ἄν μάλιστα εἴμεθα ἕτοιμοι προκειμένου νὰ στήσωμε τὸ ἴδιον θέλημά μας -τὸ ὁποῖον θεωροῦμε ὡς τὸ καλύτερο καὶ τελειώτερο- νὰ συγκρουσθοῦμε μὲ τοὺς Ἀδελφούς μας, ἤ ἀκόμη καὶ μὲ τοὺς Ποιμένες μας, τότε ἄς γνωρίζουμε ὅτι πάσχουμε δεινῶς, ἐργαζόμεθα ἀντι-εκκλησιαστικῶς καὶ καταστροφικῶς καὶ χρήζουμε ἐπειγόντως μεγάλης καὶ βαθείας μετανοίας!

Δ ὲν εἶναι βεβαίως ὑποχρεωτικὸ καὶ ἀναμενόμενο νὰ συμφωνοῦμε ὁπωσδήποτε σὲ ὅλα τὰ ἐπὶ μέρους θέματα, βιωτικὰ ἤ ἀκόμη καὶ ἐκκλησιαστικά, πρακτικῆς μάλιστα φύσεως καὶ δράσεως, ἀλλὰ τοῦτο δὲν σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ πλήττεται ὁ ἱερὸς δεσμὸς τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἀγάπης μεταξύ μας.

αὶ στὴν περίπτωσι αὐτή, ἄς θυμηθοῦμε καὶ πάλι τὴν εὔστοχη παρατήρησι τοῦ Μεγάλου Βασιλείου: "οὐδὲν γὰρ οὕτως ἴδιόν ἐστι Χριστιανοῦ, ὡς τὸ εἰρηνοποιεῖν"
10 !...
* Τὸ κείμενο ἐγράφη τὸ 2012 καὶ ἀνεγνώσθη σὲ Κληρικολαϊκὴ Σύναξι, ὑπέστη δὲ μικρὴ ἐπεξεργασία γιὰ τὴν παροῦσα δημοσίευσι (Μάρτιος 2015).

- νὰ παύση ἡ ἐγωπαθὴς αὐτόνομη δρᾶσις, ἄν καὶ ὅπου αὐτὴ ἐντοπίζεται, ἡ ξεκομμένη ἀπὸ τὸ ἐκκλησιαστικό μας πλαίσιο, διότι αὐτὴ συνιστᾶ νοσηρὸ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα·
- νὰ ἀποφεύγεται πάσῃ θυσίᾳ ὁ φατριασμός, ὡς καὶ ἡ ἀποδοχὴ ἀλλοτρίων ἐπιδράσεων ἀπὸ τὸν κοσμικὸ τρόπο σκέψεως καὶ δράσεως, ἡ δημιουργία ἀντιπαλοτήτων, ἐντάσεων καὶ ἐχθροτήτων, ἡ κατάκρισις, ἡ ἱεροκατηγορία, τὸ διαρκὲς παράπονο, ὁ ψιθυρισμὸς καὶ ὁ γογγυσμός, διότι ὅλα αὐτὰ συνιστοῦν νόθο ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα·
- νὰ παύση ἡ ἐμφανὴς ἔλλειψις σὲ μερικοὺς πνεύματος μαθητείας καὶ ὑπακοῆς, ὅπως καὶ ἡ ἀδράνεια καὶ δικαιολόγησις, ἐν ὀνόματι τῆς ἐξυπηρετήσεως τοῦ κόσμου, τῆς ἐκκοσμικεύσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καὶ ἰδίως μάλιστα τῶν ἱερῶν Μυστηρίων, μὲ τὶς συνακόλουθες πτώσεις σὲ σφάλματα καὶ αὐθαιρεσίες, διότι ὅλα αὐτὰ συνιστοῦν σαφῶς ἔλλειψι γνησίου καὶ αὐθεντικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος.

Τ ὰ πράγματα εἶναι σοβαρά. Οἱ ἐπισημάνσεις αὐτές, ὅλως ἐνδεικτικές, δὲν εἶναι θεωρητικὲς καὶ μικρᾶς σημασίας. Καταγράφονται μὲ πόνο ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ μὲ αἴσθησι εὐθύνης γιὰ ἐπίγνωσι καὶ διόρθωσι ὅσων ἀτόπων συμβαίνουν ἐκ συστήματος ἤ καὶ περιστασιακά.

3) Τραλλιανοῖς, ΙΙΙ, 1.

4) Ἰωάν. ιγ΄ 35. /

6) Α΄ Κορ. β΄ 16.

7) Ἐπιστολὴ 65: "Ἀταρβίῳ".

8) Φιλιπ. γ΄ 19.

10) Ἐπιστολὴ 114: "Τοῖς ἐν Ταρσῷ περὶ Κυριακόν".

# data[].attributes.attachment_link.title
Ὀρθόδοξο Ἐκκλησιαστικὸ Φρόνημα

# data[].attributes.attachment_link.description
Ὀρθόδοξο Ἐκκλησιαστικὸ Φρόνημα ΟΤΑΝ λέγουμε Ὀρθόδοξο Ἐκκλησιαστικὸ Φρόνημα, δὲν ἐννοοῦμε ἁπλῶς τὴν ἀπόκτησι καὶ κατοχὴ θεωρητικά, γνωσιολογικὰ καὶ ἰδεολογικὰ τῶν ἀρχῶν τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ζωῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τὸν κάθε ἕνα ἀπὸ ἐμᾶς. Ἀλλά, ἐννοοῦμε κάτι βαθύτερο, μία διαρκῆ στάσι καὶ πορεία ζωῆς, ἡ ὁποία εἶναι ἐμποτισμένη ἀπὸ τὸ Ἦθος τῆς Ἐκκλησίας.

# data[].attributes.headline
Αγιοκατάταξη(Φανερωμένη Παπαφωτη)

# data[].attributes.subject
Αγιοκατάταξη(Φανερωμένη Παπαφωτη)

# data[].attributes.body
1. Αναγνώριση στοιχείων αγιότητας υπό συνόδου . Κατά την ανακήρυξη γίνεται σχετική εκκλησιαστική πράξη . Επί των αξιολογοτερων αγίων συντάσσεται και η ιδιαίτερα ακολουθία . Γίνεται και ανακομιδή λειψάνων αν σώζονται και γίνεται το χρήμα αυτών με το άγιο μύρο . Πολλοί σύγχρονοι γέροντες της εποχής μας έχουν αναγνωριστεί επίσημα ως άγιοι .

# data[].attributes.headline
Αγιολόγιο (Φανερωμένη Παπαφωτη)

# data[].attributes.subject
Αγιολόγιο (Φανερωμένη Παπαφωτη)

# data[].attributes.body
Βιβλίο όπου ο κάθε χριστιανός μπορεί να μάθει λεπτομέρειες για την ζωή ,τον βίο και τα θαύματα του κάθε Αγίου . Μπορεί σε μερικά αγιολογια εκτός από τα βιογραφικά σημειώματα να υπάρχουν οι παρακλήσεις του κάθε Αγίου ή τα απολυτίκια των αγίων .

# data[].attributes.headline
Μυστήρια (Φανερωμένη Παπαφωτη) 

# data[].attributes.subject
Μυστήρια (Φανερωμένη Παπαφωτη) 

# data[].attributes.body
Τα ιερά μυστήρια της ορθόδοξης εκκλησίας είναι αγιαστικες πράξεις μέσω των οποίων μεταδίδεται η χάρη του Θεού και του αγίου πνεύματος. Ονομάζονται μυστήρια επειδή η θεία χάρη που μεταδίδουν είναι πραγματική αλλά αόρατη . Τα μυστήρια είναι επτά και είναι το Βάπτισμα,το Χρησμα ,η Θεία ευχαριστία,η Ιεροσύνη ,η Εξομολόγηση, Το Ιερό Ευχαιλεο και ο Γάμος .

# data[].attributes.headline
θαύματα-Ειρήνη Χαραλάμπη-Γ3

# data[].attributes.subject
θαύματα-Ειρήνη Χαραλάμπη-Γ3

# data[].attributes.body
Ως θαύμα χαρακτηρίζεται κάθε συμβάν, που στη βάση μιας ειδικής αντίληψης (κοινωνικής, θρησκευτικής, φιλοσοφικής κ.λπ.) για τη φύση και τους φυσικούς νόμους, είναι δυνατόν να θεωρηθεί "ανεξήγητο", με τα καθιερωμένα, επιστημονικά αποδεκτά, κριτήρια. Το θαύμα κατατάσσεται σε ορισμένη κατηγορία γεγονότων που θεωρούνται ασυνήθιστα ή "απίστευτα", και οι θρησκευόμενοι ισχυρίζονται πως γίνονται αντιληπτά από τις αισθήσεις τους, ως εκδηλώσεις υπερφυσικής ή θείας προέλευσης.

# data[].attributes.headline
Θαύματα-Μαρία Στάλα-Γ3

# data[].attributes.subject
Θαύματα-Μαρία Στάλα-Γ3

# data[].attributes.body
Ως θαύμα χαρακτηρίζεται κάθε συμβάν, που στη βάση μιας ειδικής αντίληψης (κοινωνικής, θρησκευτικής, φιλοσοφικής κ.λπ.) για τη φύση και τους φυσικούς νόμους, είναι δυνατόν να θεωρηθεί "ανεξήγητο", με τα καθιερωμένα, επιστημονικά αποδεκτά, κριτήρια. Το θαύμα κατατάσσεται σε ορισμένη κατηγορία γεγονότων που θεωρούνται ασυνήθιστα ή "απίστευτα", και οι θρησκευόμενοι ισχυρίζονται πως γίνονται αντιληπτά από τις αισθήσεις τους, ως εκδηλώσεις υπερφυσικής ή θείας προέλευσης.

Με τη λέξη "θαύμα" μπορούμε επίσης να αναφερθούμε σε ένα στατιστικά απίθανο, αλλά θετικό γεγονός, (όπως είναι η επιβίωση κάποιας φυσικής καταστροφής), ή σε ένα "ωραίο" συμβάν, ανεξάρτητα από τις πιθανότητες, όπως είναι μία γέννα. Πολλές συμπτώσεις - συγκυρίες μπορούν να χαρακτηριστούν ως θαύματα.

# data[].attributes.headline
Θεία Χάρη-Μαρία Στάλα-Γ3

# data[].attributes.subject
Θεία Χάρη-Μαρία Στάλα-Γ3

# data[].attributes.body
Η Θεία Χάρη είναι, για τους Χριστιανούς, η δύναμη του Θεού, η οποία χαρακτηρίζεται κυρίως από καλοσύνη, αγιότητα και αγάπη. Στη Θεία Χάρη αποδίδονται τα θαύματα του Θεού μέσω των Αγίων όπως η ανάσταση νεκρών και η θεραπεία των ασθενών μέσω της πίστης.

# data[].attributes.headline
Μυστήρια-Μαρία Στάλα-Γ3

# data[].attributes.subject
Μυστήρια-Μαρία Στάλα-Γ3

# data[].attributes.body
η καθεμία από τις επτά κύριες τελετές της χριστιανικής θρησκείας (βάπτισμα, χρίσμα, Θεία Ευχαριστία, εξομολόγηση, ευχέλαιο, γάμος, ιεροσύνη)

το μυστήριο του γάμου

# data[].attributes.headline
Θαυματα Ως <

# data[].attributes.body
Θαυματα

Ως θαύμα χαρακτηρίζεται κάθε συμβάν, που στη βάση μιας ειδικής αντίληψης (κοινωνικής, θρησκευτικής, φιλοσοφικήςκ.λπ.) για τη φύση και τους φυσικούς νόμους, είναι δυνατόν να θεωρηθεί "ανεξήγητο", με τα καθιερωμένα, επιστημονικά αποδεκτά, κριτήρια. Το θαύμα κατατάσσεται σε ορισμένη κατηγορία γεγονότων που θεωρούνται ασυνήθιστα ή "απίστευτα", και οι θρησκευόμενοι ισχυρίζονται πως γίνονται αντιληπτά από τις αισθήσεις τους, ως εκδηλώσεις υπερφυσικής ή θείας προέλευσης.

Με τη λέξη "θαύμα" μπορούμε επίσης να αναφερθούμε σε ένα στατιστικά απίθανο, αλλά θετικό γεγονός, (όπως είναι η επιβίωση κάποιας φυσικής καταστροφής), ή σε ένα "ωραίο" συμβάν, ανεξάρτητα από τις πιθανότητες, όπως είναι μία γέννα. Πολλές συμπτώσεις - συγκυρίες μπορούν να χαρακτηριστούν ως θαύματα.

Σύμφωνα με την ετυμολογία, η λέξη "θαύμα", προέρχεται από το ελληνικό "θαυμάσιον" και είναι αυτό το οποίο προκαλεί θαυμασμό και κατάπληξη, ένα γεγονός έκτακτο και με κανόνες που δεν μπορεί να έχουν γενική εφαρμογή.

# data[].attributes.headline
Θεία Χάρη-Ειρήνη Χαραλαμπή-Γ3

# data[].attributes.subject
Θεία Χάρη-Ειρήνη Χαραλαμπή-Γ3

# data[].attributes.body
Η Θεία Χάρη είναι, για τους Χριστιανούς, η δύναμη του Θεού, η οποία χαρακτηρίζεται κυρίως από καλοσύνη, αγιότητα και αγάπη. Στη Θεία Χάρη αποδίδονται τα θαύματα του Θεού μέσω των Αγίων όπως η ανάσταση νεκρών και η θεραπεία των ασθενών μέσω της πίστης.

# data[].attributes.headline
Άγιος-Ειρήνη Χαραλαμπή- Γ3

# data[].attributes.subject
Άγιος-Ειρήνη Χαραλαμπή- Γ3

# data[].attributes.body
Η λέξη Άγιος (από το αρχαίο ελληνικό ρήμα ἅζω=φοβάμαι, σέβομαι, τιμώ) είναι επίθετο που περικλείει την έννοια της απόλυτης ιερότητας και αγνότητας από λατρευτική και ηθική άποψη. Η λέξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να χαρακτηρίσει τη φύση και την υπόσταση του Θεού (π.χ. Άγιο Πνεύμα, Αγία Τριάδα)[1] και σε πολλές περιπτώσεις η λέξη Άγιος (ή Όσιος) χρησιμοποιείται για κάποιον άνθρωπο ο οποίος έχει ανακηρυχθεί από την Εκκλησία ότι είναι καθαγιασμένος από το Θεό.