# data[].attributes.body
Masochistic instrument

# data[].attributes.headline
Για να κάνετε καινού

# data[].attributes.body
Για να κάνετε καινούρια ανάρτηση
Πατήστε το +
Στο παράθυρο που θα εμφανιστεί κάντε κλικ στον τίτλο (αν θέλετε να έχετε τίτλο) και κλικ από κάτω για να προσθέσετε κείμενο. Φωτογραφία βάζετε πατώντας το πρώτο κουμπί από τις 4 επιλογές στο κάτω μέρος του παραθύρου. Στο παράθυρο που εμφανίζεται κάντε κλικ στο pick file. Για να επεξεργαστείτε την ανάρτησή σας κάνετε κλικ στο μολύβι (επάνω δεξιά στην ανάρτηση).

# data[].attributes.headline
Λουίς Μπουνιουέλ

# data[].attributes.subject
Λουίς Μπουνιουέλ

# data[].attributes.body
Ο Λουίς Μπουνιουέλ (Luis Buñuel Portolés, 22 Φεβρουαρίου 1900 – 29 Ιουλίου 1983) ήταν ένας από τους μείζονες σκηνοθέτες του κινηματογράφου. Συνδέθηκε με το κίνημα του υπερρεαλισμού, ενώ κατόρθωσε με το έργο του να διαμορφώσει ένα προσωπικό κινηματογραφικό ύφος. Πολλές από τις ταινίες του θεωρούνται σήμερα κλασικές. Εκτός από τον " κινηματογραφικό αναρχισμό", ο Μπουνιουέλ είχε επίσης Αναρχικές πεποιθήσεις και στα πολιτικά θέματα, κάτι που μπορεί να αντιληφθεί κάποιος κάλλιστα και από το σύνολο της φιλμογραφίας του

Ο Ανδαλουσιανός σκύλος (πρωτότυπος τίτλος στα γαλλικά: Un chien andalou‎) είναι βουβή κινηματογραφική ταινία μικρού μήκους, του σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ σε συνεργασία με τον ζωγράφο Σαλβαδόρ Νταλί.

Η ταινία γυρίστηκε το 1928 και αποτελεί ίσως το μοναδικό δείγμα τόσο καθαρής υπερρεαλιστικής έκφρασης στο χώρο της έβδομης τέχνης. Βασισμένη σε όνειρα, των Μπουνιουέλ και Νταλί, ο Ανδαλουσιανός σκύλος αποτελεί συρραφή φαινομενικά ασύνδετων, απρόσμενων και αισθητικά προκλητικών σκηνών, οι οποίες έχουν κατά καιρούς ερμηνευτεί ως αλληγορίες, συχνά υπό το πρίσμα των φροϋδικών θεωριών.

# data[].attributes.headline
Αντρέ Μπρετόν 

# data[].attributes.subject
Αντρέ Μπρετόν 

# data[].attributes.body
O Αντρέ Μπρετόν (André Breton, 19 Φεβρουαρίου 1896 - 28 Σεπτεμβρίου 1966) ήταν Γάλλος συγγραφέας, αναρχικός και αντιφασίστας. Είναι ο θεμελιωτής και κύριος θεωρητικός του υπερρεαλιστικού κινήματος και εμπνευστής του μανιφέστου του υπερρεαλισμού. Ουσιαστικά είναι η προσωποποίηση του λεγόμενου ορθόδοξου υπερρεαλισμού.

# data[].attributes.attachment_link.description
ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ. Πάντα για πρώτη φορά Μετά βίας σε γνωρίζω εξ όψεως Επιστρέφεις εκείνη την ώρα της νύχτας σε ένα σπίτι πλάγ...

# data[].attributes.headline
πέντε γυναίκες σουρεαλίστριες ζωγράφοι 

# data[].attributes.subject
πέντε γυναίκες σουρεαλίστριες ζωγράφοι 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Like

Ξέρουμε ότι πολλοί άνθρωποι αγαπούν και θαυμάζουν τον Σαλβαντόρ Ντάλι, αλλά όπως μπορεί να μαντέψετε από τον τίτλο αυτού του άρθρου, σήμερα δεν πρόκειται να επαινέσουμε τον Ισπανό καλλιτέχνη. Είναι πολύ εύκολο να τον συσχετίσεις με το σουρεαλιστικό κίνημα επειδή είναι ένα από τα πιο δημοφιλή εμβληματικά πρόσωπα του. Είναι βέβαιο ότι μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που δεν εξοικειώνονται με τα έργα του ή ακόμα και με τη διαδικασία του καλλιτέχνη, αλλά όλοι (ή σχεδόν όλοι) τον αναγνωρίζουν φυσικά. Το μουστάκι και τα τρελά μάτια μπορούν να βρεθούν σε τηλεφωνικές θήκες, πουκάμισα, τσάντες, κύπελλα, σημειωματάρια, μαξιλαροθήκες, κυριολεκτικά σε κάθε αντικείμενο που μπορείτε να φανταστείτε. Ήταν όμως ο κύριος ή τουλάχιστον ένας από τους καλύτερους σουρεαλιστές καλλιτέχνες;

Λοιπόν, εδώ είναι όπου θα διαφωνήσουμε με όλους τους fan του. Κατ 'αρχάς, εδιώχθη και απαγορεύτηκε από την ομάδα των σουρεαλιστών λόγω της απληστίας και των πολιτικών του απόψεων που ευνόησαν τον φασισμό. Επιπλέον, παρόλο που έχει κάποιους καλούς πίνακες, έχτισε την καριέρα του δίνοντας προτεραιότητα στα χρήματα και το πρόσωπό του αντί να εστιάζει στην τέχνη. Για αυτόν τον λόγο, νομίζουμε ότι είναι καιρός να αφήσουμε τον Dalí και να επικεντρωθούμε σε πραγματικούς καλλιτέχνες που αφιέρωσαν τη ζωή τους στη δουλειά τους και που, ειλικρινά, έκαναν ενδεχομένως καλύτερη δουλειά. Το πιο σημαντικό, είναι να επικεντρωθούμε σε όλους εκείνους τους καλλιτέχνες που βρήκαν στο κίνημα ένα χώρο και έναν τρόπο ζωής που τους έδινε την ελευθερία να εξερευνήσουν τη σεξουαλικότητα και την πραγματικότητά τους που ο εξωτερικός κόσμος τους απαγορεύει. Έτσι λοιπόν, χωρίς να μακρηγορούμε υπάρχουν πέντε γυναίκες σουρεαλιστές ζωγράφοι που αξίζει πραγματικά να δούμε:
Dorothea Tanning (1910 - 2012)
Birthday (1942)

Γεννημένη στο Ιλλινόις, η Tanning ήταν μια αυτοδίδακτη καλλιτέχνης αιχμαλωτισμένη από τον ελεύθερο κόσμο του σουρεαλιστικού κινήματος. Ανήκε στον αμερικανικό κύκλο του σουρεαλισμού. Κατά τη διάρκεια της ζωής της εργάστηκε καθημερινά για να αναπτύξει το δικό της ρεύμα. Οι περισσότεροι από τους πίνακές της επικεντρώνονται σε απεικονίσεις νεαρών γυναικών που εξερευνούν τα συναισθήματα και τη σεξουαλικότητά τους με πιο πνευματικό και όχι σαφή τρόπο. Φυσικά, σε κάθε ένα από αυτά χρησιμοποίησε αυτούς τους κλασικούς σουρεαλιστικούς συνδυασμούς του ασυνείδητου με τον πραγματικό κόσμο.
Leonora Carrington (1917 - 2011)
Alice Through the Key Hole (1971)

Γεννημένη στο Ηνωμένο Βασίλειο αλλά εθνικοποιημένη μεξικάκανα, η Carrington θεωρείται πλέον μία από τις σημαντικότερες γυναίκες λατινοαμερικανίδεςς καλλιτέχνες στην ιστορία. Εργαζόμενη τόσο σε έργα ζωγραφικής όσο και σε γλυπτά, δημιούργησε ένα μυθικό, αφηρημένο είδος ατέρμονα κόσμου χωρίς σύγκριση. Ακολουθώντας το λογοτεχνικό λατινοαμερικανικό ρεύμα μαγικού ρεαλισμού, δημιούργησε εξαιρετικά ενδιαφέροντα σενάρια που συγχώνευσαν την πραγματικότητα με τον παραλογισμό του ασυνείδητου με μια μοναδική αφηγηματική φύση που συνεχίζει να εμπνέει νέους καλλιτέχνες.
Leonora Carrington (1917 - 2011)
Birth Bath (1974)

Γεννημένη στο Ηνωμένο Βασίλειο αλλά εθνικοποιημένη μεξικάκανα, η Carrington θεωρείται πλέον μία από τις σημαντικότερες γυναίκες λατινοαμερικανίδεςς καλλιτέχνες στην ιστορία. Εργαζόμενη τόσο σε έργα ζωγραφικής όσο και σε γλυπτά, δημιούργησε ένα μυθικό, αφηρημένο είδος ατέρμονα κόσμου χωρίς σύγκριση. Ακολουθώντας το λογοτεχνικό λατινοαμερικανικό ρεύμα μαγικού ρεαλισμού, δημιούργησε εξαιρετικά ενδιαφέροντα σενάρια που συγχώνευσαν την πραγματικότητα με τον παραλογισμό του ασυνείδητου με μια μοναδική αφηγηματική φύση που συνεχίζει να εμπνέει νέους καλλιτέχνες.
Dora Maar (1907 - 1997)
-Portrait de Picasso (χωρίς ημερομηνία)

Συχνά θυμόταν τη μούσα και τον εραστή του Πικάσο, η Ντόρα Μάαρ ήταν στην πραγματικότητα μια πολύ παραγωγική ζωγράφος και φωτογράφος. Γεννήθηκε στο Παρίσι και μεγάλωσε στην Αργεντινή, όταν επέστρεψε στην πατρίδα της είχε ήδη μια άποψη για την πολιτιστική πολυμορφία του κόσμου, η οποία αργότερα έγινε σημαντικό μέρος της δουλειάς της. Όταν τελείωσε η καλλιτεχνική και συναισθηματική σχέση της με τον κυβιστή καλλιτέχνη, αντί να απομακρυνθεί από όλα όσα εκπροσωπούσε, πήρε όλα αυτά τα μικτά συναισθήματα και τα έριξε στη θρησκευτική πίστη και την καλλιτεχνική της δουλειά. Δυστυχώς, δεν έζησε για να δει το έργο της να πωλείται ή να εκτίθεται. Στην πραγματικότητα, ήταν μη αναγνωρισμένη μέχρι δύο χρόνια μετά το θάνατό της, όταν τα έργα της πωλήθηκαν σε μια έκθεση έργων τέχνης.
Remedios Varo (1908 - 1963)
Sympathy (1955)

Όπως πολλοί Ισπανοί καλλιτέχνες, η Βαρό έπρεπε να φύγει στη Γαλλία όταν ξεκίνησε ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος. Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου γνώρισε μερικές από τις πιο προεξέχουσες προσωπικότητες του Σουρεαλισμού. Όπως την Carrington, η οποία στην πραγματικότητα έγινε καλή φίλοη της, μετακόμισε στο Μεξικό, όπου βελτίωσε και σφυρηλατησε το δικό της ρεύμα από το Surrealist, δημιουργώντας επίσης ένα μοναδικό ύφος. Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς της είναι μια συλλογιστική των δικών της πνευματικών ανησυχιών που έχουν ληφθεί σε ένα φανταστικό όνειρο.

-

# data[].attributes.attachment_link.title
Πέντε, εξαιρετικές, γυναίκες σουρεαλίστριες ζωγράφοι

# data[].attributes.attachment_link.description
Ξέρουμε ότι πολλοί άνθρωποι αγαπούν και θαυμάζουν τον Σαλβαντόρ Ντάλι, αλλά όπως μπορεί να μαντέψετε από τον τίτλο αυτού του άρθρου, σήμερα δεν πρόκειται να επαινέσουμε τον Ισπανό καλλιτέχνη. Είναι πολύ εύκολο να τον συσχετίσεις με το σουρεαλιστικό κίνημα επειδή είναι ένα από τα πιο δημοφιλή εμβλημα...

# data[].attributes.headline
Αλμπέρτο Τζιακομέττι

# data[].attributes.subject
Αλμπέρτο Τζιακομέττι

# data[].attributes.body
Ως σουρεαλιστής της δεκαετίας του 1930 επινόησε καινοτόμες γλυπτικές φόρμες που μερικές φορές θυμίζουν παιχνίδια. Και ως υπαρξιακός καλλιτέχνης μετά τον πόλεμο, πρωτοστάτησε στον τρόπο δημιουργίας ενός στυλ που συνόψισε και αποκάλυψε τον παράγοντα της φιλοσοφίας στην αντίληψη, την αλλοτρίωση και το άγχος. Παρά το γεγονός ότι η παραγωγή του εκτείνεται περισσότερο στη ζωγραφική, ο γεννημένος Ελβετός αλλά “καλλιτεχνικά” πολιτογραφημένος παριζιάνος Τζακομέττι είναι περισσότερο γνωστός για τη γλυπτική του. Τον θυμόμαστε για το εικονιστικό του έργο, το οποίο βοήθησε το μοτίβο της ανθρώπινης φιγούρας να γίνει δημοφιλές σύμβολο του μεταπολεμικού τραύματος.

# data[].attributes.body
Ο Μαν Ραίη (Man Ray, 27 Αυγούστου 1890 - 18 Νοεμβρίου 1976) ήταν Αμερικανός καλλιτέχνης, γνωστός κυρίως για το φωτογραφικό του έργο και την ανάμιξή του στα κινήματα του ντανταϊσμού και του υπερρεαλισμού.
Ο Man Ray ήταν θαυμαστής των έργων ζωγραφικής του Jean-Auguste-Dominique Ingres και έφτιαξε μια σειρά φωτογραφιών, εμπνευσμένων από τα τραγικά γυμνά του Ingres, του μοντέλου Kiki σε ένα τουρμπάνι. Ζωγραφίζοντας τις τρύπες ενός έγχορδου οργάνου πάνω στη φωτογραφική εκτύπωση και έπειτα επαναφωτογραφίζοντας την εκτύπωση, ο Man Ray άλλαξε αυτό που ήταν αρχικά κλασικό γυμνό. Πρόσθεσε επίσης τον τίτλο Le Violon d'Ingres, ένα γαλλικό ιδίωμα που σημαίνει "χόμπι". Ο μετασχηματισμός του σώματος της Kiki σε ένα μουσικό όργανο με την ακατέργαστη προσθήκη μερικών πινελιών το καθιστά μια χιουμοριστική εικόνα, αλλά η ανόητη μορφή της είναι επίσης ενοχλητική για να μελετήσουμε. Ο τίτλος φαίνεται να υποδηλώνει ότι, ενώ έπαιζε το βιολί ήταν το χόμπι του Ingres, το να παίζεις με την Kiki ήταν ένα χόμπι του Man Ray. Η εικόνα διατηρεί μια ένταση μεταξύ αντικειμενοποίησης και εκτίμησης της γυναικείας μορφής.
Άγγελος