# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Χημεία εμφανίζεται στην ιστορία της ανθρωπότητας αρκετά νωρίς κάποιες χιλιετίες π.Χ.

Σε θεωρητικό επίπεδο οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι διαμορφώνουν την θεωρία της Ογδοάδας όπου συγκεντρώνουν τις οκτώ πρωταρχικές δυνάμεις απ τις οποίες είναι κατασκευασμένα τα πάντα. Πρακτικά, η μεταλλουργία ανθίζει από πολύ παλιά αλλά και η παρασκευή μπύρας και ψωμιού αποτελούν πρώιμες εφαρμογές της Χημείας. Δουλειές που δεν είναι μόνο αντρικές αλλά και γυναικείες.

Η πρώτη γυναίκα που αναφέρεται γραπτώς ότι εξασκούσε χημικές δεξιότητες είναι μια αρωματοποιός του βασιλιά της Βαβυλωνιακής αυτοκρατορίας στη Μεσοποταμία το 1200 π.Χ. Η Ταπούτι - Μπελατεκαλίμ (δες Βικιπαίδεια) θεωρείται η πρώτη Χημικός στην αρχαιότητα.

Μπελατεκαλίμ σημαίνει "βασιλικός οικονόμος" και γι΄ αυτό συμπεραίνουμε ότι ζούσε στο παλάτι έχοντας την γενική επίβλεψή του. Το όνομά της αναφέρεται σε μια πήλινη πλάκα με σφηνοειδή γραφή που χρονολογείται στο 1200 π.Χ.

Η Ταπούτι είναι επίσης συγγραφέας ενός αρχαίου κειμένου αρωματοποιίας.

Μαζί της εργαζόταν μια άλλη γυναίκα, η (--)νινού που δεν διασώζεται το πρώτο τμήμα από το όνομά της. Μαζί αυτές οι δύο γυναίκες ασχολήθηκαν με την αρωματοποιία εφευρίσκοντας και εφαρμόζοντας μεθόδους δικής τους επινόησης. Χρησιμοποιούσαν λουλούδια, λάδι και καλάμια μαζί με κύπειρο, μύρο και βάλσαμο. Προσθέτουν νερό ή άλλους διαλύτες και στη συνέχεια το μείγμα αποστάζεται και διηθείται αρκετές φορές.

Το γεγονός ότι οι πρώτοι γνωστοί χημικοί της αρχαιότητας είναι γυναίκες δεν είναι τυχαίο καθώς οι διαδικασίες και τα σκεύη που απαιτούνταν για την απόσταξη και την δημιουργία αρωμάτων έμοιαζαν και συχνά ταυτίζονταν με εκείνα που χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες στην μαγειρική και το νοικοκυριό. Τα πρώτα όργανα για το χημικό εργαστήριο θεωρείται ότι εξελίχθηκαν από τα κουζινικά.

Στην αρχαία Βαβυλωνία η αρωματοποιία ήταν εξαιρετικά σημαντική καθώς τα αρώματα χρησιμοποιούνταν εκτεταμένα για θρησκευτικούς και άλλους τελετουργικούς σκοπούς καθώς και στην ιατρική αλλά και τον καλλωπισμό.

Η κοσμετολογία και η αρωματοποιία ήταν αγαπημένες δραστηριότητες των γυναικών από την αρχαιότητα

Η Ζωή η Πορφυρογέννητη (περ. 978 - 11 Ιουνίου 1050) που κυβέρνησε ως Βυζαντινή αυτοκράτειρα μαζί με την αδερφή της Θεοδώρα από το 1042 μέχρι το 1050 και ως αυτοκρατορική σύζυγος από το 1028 έως το 1042 επίσης αναφέρεται ως πρώιμη Χημικός. Όταν η Ζωή αποσύρθηκε από την πολιτική δράση ασχολήθηκε απερίσπαστα με την αγαπημένη της δραστηριότητα, την κατασκευή καλλυντικών και αρωμάτων, μία δραστηριότητα που την γοήτευε σε όλη της τη ζωή. Μετέτρεψε μάλιστα και τα προσωπικά της διαμερίσματα σε χημικό εργαστήριο όπου έκανε τα πειράματά της.

Η Ζωή Προφυρογέννητη, ασχολούμενη με αυτήν την πρώιμη μορφή χημείας, δεν ήταν εξαίρεση, ούτε παγκοσμίως, αλλά ούτε και στο Βυζάντιο όπου υπήρξαν πολλές γυναίκες, όπως η Άννα Κομνηνή, που ήταν εξαιρετικά μορφωμένες και ασχολήθηκαν με διάφορες επιστήμες. Οι περισσότερες από αυτές όμως σήμερα δεν είναι ευρέως γνωστές. Η Ζωή περνούσε πολύ χρόνο στο εργαστήριό της ακόμα και τις ζεστές ημέρες του καλοκαιριού. Ο σύγχρονός της ιστορικός Μιχαήλ Ψελλός τονίζει πόσο ασυνήθιστα φερόταν η Ζωή καθώς δεν ασχολούνταν με το γνέσιμο ή την ύφανση και, όπως η αδερφή της η Θεοδώρα, δεν απολάμβανε τον καθαρό αέρα και τις βόλτες στον κήπο. Η αναφορά στο γνέσιμο και στην ύφανση ήταν ένας τρόπος για να υπογραμμίσει το πόσο ασυνήθιστη ήταν η συμπεριφορά αυτής της αυτοκράτειρας καθώς επρόκειτο για δύο παραδοσιακά γυναικείες ασχολίες που, ανεξάρτητα με το αν κάποια γυναίκα ασχολούνταν με αυτές ή όχι, συμβόλιζαν τον παραδοσιακό γυναικείο τρόπο ζωής.

Αν και οι γυναίκες έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην Αλχημεία δεν είναι ευρέως γνωστές και μετά την Επιστημονική επανάσταση δεν εμφανίζονται σε σημαντικούς ρόλους μέχρι τον 20ο αιώνα με την εμφάνιση της Μαρίας Σκουοντόφσκα-Κιουρί.

Πιθανόν θα πρέπει εδώ να αναφέρουμε την εξαίρεση της Μαρία-Άννα Πιερέτ Πώλζ Λαβουαζιέ (20 Ιανουαρίου 1758 - 10 Φεβρουαρίου 1836 Marie-Anne Paulze Lavoisier) Γαλλίδα χημικό και ευγενή, την σύζυγο του Λαβουαζιέ.

Στην Μαρια-Άννα αποδίδονται όλες οι εικονογραφήσεις των έργων του Λαβουαζιέ.

Πηγές: Η Wikipedia και η Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.title
Η πρώτη γυναίκα στη Χημεία

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Χημεία εμφανίζεται στην ιστορία της ανθρωπότητας αρκετά νωρίς κάποιες χιλιετίες π.Χ. Σε θεωρητικό επίπεδο οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι διαμορφώνουν την θεωρία της Ογδοάδας όπου συγκεντρώνουν τις οκτώ πρωταρχικές δυνάμεις απ τις οποίες είναι κατασκευασμένα τα πάντα. Πρακτικά, η μεταλλουργία ανθίζει από πολύ παλιά αλλά και η παρασκευή μπύρας και ψωμιού αποτελούν πρώιμες εφαρμογές της Χημείας.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
(10 Ιουλίου 1856, Smilijan, Κροατία - 7 Ιανουαρίου 1943, New Yorker Hotel, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ)

Σερβοκροάτης επιστήμονας, εφευρέτης, μηχανολόγος, ηλεκτρολόγος μηχανικός και ένας από τους σημαντικότερους φυσικούς στην ιστορία της επιστήμης.

Το 1891 μια εφεύρεσή του, Thomas Edison και πολύ σύντομα ολόκληρη η Αμερική θα χρησιμοποιήσει το εναλλασσόμενο ρεύμα που υποστήριζε. Ακολούθησαν χρόνια δόξας αλλά και μεγάλων ανακαλύψεων...

Nikola Tesla είναι ο επιστήμονας και εφευρέτης που κατοχύρωσε πάνω από 700 εφευρέσεις, οι περισσότερες εκ των οποίων ασυνήθιστες για την εποχή του δεν είχαν ποτέ εμπορική εφαρμογή. Ορισμένες όμως από αυτές θεμελίωσαν το σύγχρονο κόσμο.

Εναλλασσόμενο Ρεύμα, Επαγωγικοί Κινητήρες, Γεννήτριες υψηλής συχνότητας, Πολυφασικό σύστημα διανομής ισχύος, Ρεύματα υψηλής συχνότητας, Ηλεκτρικός ταλαντωτής, Πηνίο Τέσλα, Λάμπες φθορισμού, Ακτινογραφία για πρώτη φορά των εσωτερικών οργάνων του ανθρώπινου σώματος (Τεσλόγραμμα), Ηλεκτροθεραπεία, Τηλεκατεύθυνση, Αυτοματισμός, Ραδιόφωνο, Ασύρματη μεταφορά ενέργειας, Παγκόσμιο Σύστημα (World System) μετάδοσης πληροφοριών και ενέργειας, Τηλεγεωδυναμική, Προωθητικοί κινητήρες, Ραντάρ, Ηλεκτρομαγνητική προστασία...

Ο Tesla είναι μια αινιγματική και παρεξηγημένη μορφή, ένας μεγαλοφυής άνθρωπος που επινόησε το αύριο και που παραμένει ο μύθος και το αρχέτυπο όλων των επιστημόνων του 20ου αιώνα. Εκτός από εφευρέτης και επιστήμονας ο Tesla ήταν κι ένας ανθρωπιστής και οραματιστής φιλόσοφος, που βυθίζονταν σε ατελείωτους πυρετώδεις στοχασμούς σχετικά με το μέλλον της ανθρωπότητας. Το όνειρό του ήταν ένας κόσμος με ελεύθερη ενέργεια ...

Jean Bernard Léon Foucault

(18 Σεπτεμβρίου 1819 - 11 Φεβρουαρίου 1868)

Γάλλος φυσικός και πειραματιστής. Ασθενικός και κοντός, έπασχε από στραβισμό αλλά είχε εξαιρετική επιδεξιότητα στις κατασκευές. Σε ηλικία 20 ετών γράφτηκε στην Ιατρική σχολή του Παρισιού, σύντομα όμως εγκατέλειψε τις σπουδές του λόγω του φόβου του αίματος. Ενθουσιάστηκε όμως με την Πειραματική Φυσική, κυρίως την Οπτική.

Αρχικά, ασχολήθηκε με την ιατρική μικροσκοπία και συνεργαζόμενος με το συνομήλικό του Armand Hippolyte Louis Fizeau (1819-1896) έφτιαξαν τον πρώτο φωτογραφικό άτλαντα μικροσκοπικών παρασκευασμάτων. Μαζί τράβηξαν και την πρώτη φωτογραφία του ήλιου.

Το 1849 ο Foucault μαζί με τον Fizeau έκαναν ένα πείραμα με το οποίο μέτρησαν την ταχύτητα του φωτός στον αέρα. Η τιμή που βρήκαν 298.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, είναι κατά 0,7% μικρότερη από την πραγματική τιμή. Ο Foucault μέτρησε επίσης την ταχύτητα του φωτός στο νερό για να διαπιστωθεί ότι η τιμή της είναι μικρότερη από την αντίστοιχη στον αέρα.

Το 1851 πραγματοποίησε το πείραμα με το εκκρεμές που τον έκανε διάσημο. Το πείραμα αυτό παρείχε τις αποδείξεις για την περιστροφή της Γης γύρω από τον άξονά της.

Η σύγχρονη επιστήμη οφείλει επίσης στον Foucault την ανακάλυψη του γυροσκοπίου (1852), καθώς και τη θεωρία των γυροσκοπικών φαινομένων. Μεγάλη εφεύρεση του Foucault ήταν και η μέθοδος κατασκευής μεγάλων τηλεσκοπικών κατόπτρων από επιμεταλλωμένο γυαλί

Το 1865 ασχολήθηκε με τον ηλεκτρομαγνητισμό και εντόπισε τα "δινορεύματα"/ eddy currents ή ρεύματα Foucault .

Ο κρατήρας "Φουκώ" στη Σελήνη έχει λάβει το όνομά του προς τιμήν του Γάλλου επιστήμονα.

( 30 Αυγούστου 1871, Νέα Ζηλανδία - 19 Οκτωβρίου 1937, Λονδίνο)

Νεοζηλανδός φυσικός, ένας από τους θεμελιωτές της σύγχρονης φυσικής. Ασχολήθηκε με την ραδιενέργεια , την ατομική και την πυρηνική φυσική καταφέρνοντας να συνδυάσει τη θεωρητική αντίληψη με την πειραματική επαλήθευση.

Γεννήθηκε στη Νέα Ζηλανδία από φτωχούς Σκωτσέζους γονείς. Τελείωσε με άριστα τις σπουδές του στο τοπικό κολέγιο Canterbury και το 1894 κέρδισε μια υποτροφία για το Πανεπιστήμιο του Cambridge στην Αγγλία όπου και εργάστηκε ως ερευνητικός μεταπτυχιακός φοιτητής κάτω από το Sir Joseph John Thomson.

Το 1898, έγινε καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο McGill στο Μόντρεαλ του Καναδά. Εκεί, σε συνεργασία με χημικό Frederick Soddy ασχολήθηκε με τη ραδιενέργεια εστιάζοντας τις έρευνές του σε τρία ραδιενεργά στοιχεία, το ράδιο, το θόριο και το ακτίνιο. Οι δύο ερευνητές αφού ανακάλυψαν τις ακτίνες α, τις ακτίνες β και τις ακτίνες γ, διατύπωσαν το 1905 μια σύγχρονη θεωρία της ραδιενέργειας, παρουσιάζοντας και τους νόμους των ραδιενεργών μετατροπών.

Ο Rutherford θεωρείται πρωτοπόρος της πυρηνικής φυσικής.

Το 1907, επέστρεψε στην Αγγλία για να γίνει καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ.

Το 1908, τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Χημείας για τις έρευνές του επί της αποικοδόμησης των στοιχείων και τη χημεία των ραδιενεργών ουσιών. Κατά τη διάρκεια της απονομής του βραβείου σχολίασε με χιούμορ ότι είδε πολλές αλλαγές στη ζωή του, αλλά ποτέ δεν πίστευε ότι θα μεταμορφωνόταν από φυσικός σε χημικό.

Το 1911 πρότεινε ένα πρότυπο μοντέλο για το άτομο θεωρώντας το σαν ένα μικροσκοπικό ηλιακό σύστημα με τον πυρήνα στο κέντρο του και τα ηλεκτρόνια να κινούνται σε τροχιές γύρω από αυτόν και σε αποστάσεις εκατό χιλιάδες φορές μεγαλύτερες από την πυρηνική ακτίνα. Αυτό ήταν το συμπέρασμα στο οποίο οδηγήθηκε μετά από το πείραμα που έκανε με τους συνεργάτες του, όπου μια λεπτή δέσμη σωματιδίων α χτυπά ένα φύλλο χρυσού και σκεδάζεται από αυτό.

Το 1919, Rutherford έγινε καθηγητής της πειραματικής φυσικής και διευθυντής του Εργαστηρίου Κάβεντις στο Κέιμπριτζ, διαδεχόμενος τον Thomson. Λίγο πιο πριν, τον Ιανουάριο του 1919, στο εργαστήριό του στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ κατάφερε να πραγματοποιήσει την πρώτη τεχνητή μεταστοιχείωση. Αυτό έγινε βομβαρδίζοντας άτομα αζώτου με σωματίδια α και μετατρέποντάς τα σε άτομα οξυγόνου. Ο Rutherford διαπιστώνοντας στα προϊόντα την ύπαρξη πυρήνα υδρογόνου, θεώρησε ότι αυτός αποτελεί δομική μονάδα όλης της ύλης και τον ονόμασε

Στον Rutherford πιστώνεται και η υπόθεση της ύπαρξης του νετρονίου, την ανακάλυψη του οποίου έκανε το 1932 ένας από τους μαθητές του, ο James Chadwick .

Πολλές ήταν και οι τιμητικές διακρίσεις στη διάρκεια της ζωής του. Από το 1903 ήταν μέλος της Βασιλικής εταιρίας του Λονδίνου ( Royal Institution of London ), η οποία τον τίμησε το 1922 με την ανώτατη διάκρισή της, το μετάλλιο Κόπλεϋ, ενώ διετέλεσε και πρόεδρός της μια πενταετία (1925 - 30). Σε αναγνώριση της τεράστιας προσφοράς του στην επιστήμη, χρίστηκε το 1914 ιππότης, το 1921 τιμήθηκε με το παράσημο αξίας και το 1931 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Πρώτου Βαρόνου Ράδερφορντ του Νέλσον και του Κέιμπριτζ.

Πέθανε στις 19 Οκτωβρίου 1937. Θάφτηκε στο Westminster Abbey κοντά στον Ισαάκ Νεύτωνα και το Λόρδο Kelvin .

Το 1997 το χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 104 πήρε το όνομά του.

(15 Φεβρουαρίου 1564, Πίζα - 8 Ιανουαρίου 1642, Φλωρεντία)

Ιταλός Φυσικός, Μαθηματικός, Αστρονόμος και Φιλόσοφος.

Ο Γαλιλαίος, που σήμερα θεωρείται ο "πατέρας" της σύγχρονης επιστήμης γιατί εισήγαγε το πείραμα στην επιστημονική σκέψη, γεννήθηκε στην Πίζα της Ιταλίας το 1564, την ίδια χρονιά που γεννήθηκε ο Σαίξπηρ και πέθανε ο Μιχαήλ Άγγελος.

Η πρώτη ανακάλυψη του Γαλιλαίου έγινε στην Πίζα το 1583 καθώς βρισκόταν στον καθεδρικό ναό της πόλης. Εκεί παρατηρώντας τις ταλαντώσεις ενός πολυελαίου, διαπίστωσε ότι η διάρκεια των ταλαντώσεων παρέμεινε η ίδια αν και το πλάτος τους μειωνότανε συνεχώς (ισόχρονο των αιωρήσεων). Στις παρατηρήσεις αυτές χρησιμοποίησε ως χρονόμετρο ... το σφυγμό του.

Στο πανεπιστήμιο θα έρθει για πρώτη φορά σε επαφή με τις αριστοτελικές θεωρίες για τον κόσμο και αποφασίζει να διακόψει τις σπουδές της ιατρικής για να αφοσιωθεί στις θετικές επιστήμες. Μελετά και γοητεύεται από τα έργα των αρχαίων Ελλήνων μαθηματικών και το 1584 αντίθετα με τη θέληση του πατέρα του γράφτηκε στο μαθηματικό τμήμα του πανεπιστημίου της Πίζας το οποίο όμως το εγκαταλείπει λίγο αργότερα για οικονομικούς λόγους.Αυτοδίδακτος πλέον επιστήμων, το 1585 δημοσιεύει την πρώτη επιστημονική εργασία του με τίτλο "Θεωρήματα σχετικά με το κέντρο βάρος των στερεών σωμάτων". Παράλληλα πραγματοποίησε πολλά πειράματα με μπάλες, καραβάκια, μοχλούς, εκκρεμή και πολλά άλλα αντικείμενα. Παρατήρησε την πτώση τους, την επίπλευση και την αιώρησή τους χρονομετρώντας τις κινήσεις τους και προσπαθώντας να τις εξηγήσει με μαθηματικές αποδείξεις. Η μέθοδός του ήταν καθαρά επιστημονική. Πραγματοποιούσε το πείραμα και στη συνέχεια εξηγούσε το φαινόμενο με τη βοήθεια των μαθηματικών.

Το 1589 καταφέρνει να πάρει τη θέση του καθηγητή μαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Πίζα. Η εκλογή του έγινε με βάση δύο εργασίες του:

Ως καθηγητής ασχολήθηκε απερίσπαστος με το επιστημονικό του έργο. Τότε ήταν που έβαλε τα θεμέλια της μετέπειτα επιστημονικής του εξέλιξης.

Αρχίζει να μελετά τους νόμους της πτώσης των σωμάτων κάνοντας σχετικά πειράματα.

Το 1592 γίνεται καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα, θέση που διατήρησε για 18 χρόνια. Ήταν η πιο καρποφόρα από ερευνητικής και επιστημονικής σκοπιάς περίοδος της ζωής του.

Διδάσκει γεωμετρία, μηχανική και αστρονομία, δίνει διαλέξεις σε πολυπληθή ακροατήρια που γοητεύονται απ' αυτόν, παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα για να αυξήσει το εισόδημά του,κατασκευάζει όργανα ακριβείας ( γνώμονες, πυξίδες, γωνιόμετρα).

Το 1599 γνωρίζεται με την Μαρίνα Γκάμπα από τη Βενετία με την οποία συμβιώνει και με την οποία αποκτά τρία παιδιά, τη Βιργινία (που αργότερα έγινε μοναχή) , τη Λιβία και το Βιντσέντσο.

Τον Ιούλιο του 1609, ο Γαλιλαίος μαθαίνει για μια απλή τηλεσκοπική συσκευή που είχαν αναπτύξει ολλανδοί οπτικοί και κατασκευαστές φακών και σύντομα τη βελτιώνει τροχίζοντας τους φακούς και προσαρμόζοντας έναν κοίλο και έναν κυρτό φακό σε μολυβένιο σωλήνα. Αυτό το βελτιωμένο τηλεσκόπιο (διοπτρικό τηλεσκόπιο) παρουσιάζει τον Αύγουστο σε μια ομάδα βενετών εμπόρων, οι οποίοι διέκριναν την εμπορικότητα της εφεύρεσης (καλύτερος εντοπισμός πλοίων) και αποφάσισαν να χρηματοδοτήσουν την κατασκευή μιας πρώτης παραγωγής.

Στις αστρονομικές παρατηρήσεις του:

Ανακαλύπτει ότι οι πλανήτες ήταν αρκετά διαφορετικοί σε εμφάνιση από τα άστρα.

Παρατηρεί τη Σελήνη και τα τοπία της. Διαπιστώνει ότι η επιφάνεια της Σελήνης δεν ήταν ομαλή όπως πίστευαν, αλλά παρουσίαζε βουνά και κρατήρες.

Καταφέρνει να μετρήσει τις σκιές που έριχναν τα σεληνιακά βουνά και να υπολογίσει το ύψος τους. Αυτό σημαίνει ότι η Σελήνη δεν διαφέρει ως προς τη μορφολογία του εδάφους της από τη Γη και δεν είναι άφθαρτη ή κρυστάλλινη.

Ανάμεσα στις 30 Νοεμβρίου και τις 18 Δεκεμβρίου 1609 παρατήρησε τη σελήνη στις διάφορες φάσεις της και από εκείνες τις παρατηρήσεις έχουμε τα σκίτσα... Με χρώματα παρόμοια με αυτά του γήινου εδάφους, ο Γαλιλαίος ζωγραφίζει τη Σελήνη, με τους κρατήρες και τις κοιλάδες της.

Ο ίδιος ο Γαλιλαίος σημειώνει:

..." Όταν η Σελήνη παρουσιάζεται στα βλέμματά μας με αστραφτερά κέρατα, η γραμμή που χωρίζει το σκοτεινό από το φωτεινό τμήμα δεν είναι καθόλου ενιαία... αλλά παρουσιάζεται σαν μια γραμμή άνιση, πριονωτή, ελικοειδής..."

Καταγράφει άστρα σε διάφορους αστερισμούς, που έως τότε δεν ήταν ορατά, και διαπιστώνει ότι ο Γαλαξίας μας αποτελείται από μυριάδες άστρα.

Παρατηρεί τις φάσεις της Αφροδίτης.Κάθε φορά, δηλαδή, που πέφτει η σκιά του Ήλιου στην Αφροδίτη καλύπτει διαφορετική περιοχή. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η Αφροδίτη κινείται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο και όχι γύρω από τη Γη, όπως πίστευαν μέχρι τότε.

Παρατηρείτις κηλίδες του Ήλιου, οι οποίες περιστρέφονται, κάτι που αποδεικνύει με τη σειρά του ότι ο Ήλιος δεν είναι ακίνητος πάνω σε κάποια κρυστάλλινη σφαίρα, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, και πως τα ουράνια σώματα υφίστανται μεταβολές.

Ανακαλύπτει τον πλανήτη Κρόνο και παρατηρείτους δακτυλίους του.

Ανακαλύπτει τους δορυφόρους του Δία, τους οποίους ονομάζει "αστέρες των Μεδίκων", προς τιμήν της οικογένειας που τον υποστηρίζει στη Φλωρεντία. Οι 4 δορυφόροι, τους οποίους παρουσιάζει ως πλανήτες, περιστρέφονται γύρω από τον πλανήτη Δία σαν μία μικρογραφία του Ηλιακού Συστήματος. Η παρατήρηση αυτή είναι καθοριστικής σημασίας, καθώς δείχνει ότι υπάρχουν κάποια ουράνια σώματα που δεν περιστρέφονται γύρω από τη Γη, αλλά γύρω από έναν άλλο πλανήτη.

Στις 19 Μαρτίου 1610 κυκλοφόρησε το βιβλίο "Sidereus Nuncius" - "Ο Αγγελιοφόρος των άστρων" σε 550 αντίτυπα, τα οποία εξαντλήθηκαν σχεδόν αμέσως.

Στο βιβλίο αυτό ο Γαλιλαίος δημοσίευσε τις παρατηρήσεις σχετικά με τη Σελήνη, τους δορυφόρους του Δία και τον Γαλαξία και προκάλεσε πολλές και ισχυρές αντιδράσεις. Οι παρατηρήσεις του αποτέλεσαν την αρχή του τέλους για την πεποίθηση, που υποστηριζόταν μέχρι τότε από το εκκλησιαστικό και επιστημονικό κατεστημένο, πως το Σύμπαν είναι τέλεια πλασμένο και πως η Γη είναι στο κέντρο του Σύμπαντος και αποτελεί μοναδικότητα: οι κρατήρες της Σελήνης και οι κηλίδες του Ήλιου, καθώς και το γεγονός ότι τέσσερα σώματα περιστρέφονταν γύρω από έναν άλλο πλανήτη, το Δία, αποτέλεσαν αποδείξεις για το αντίθετο.

Ο γεωκεντρισμός υπονομεύεται και ενισχύεται το ηλιοκεντρικό σύστημα του Κοπέρνικου.

Κοιτώντας μέσα από το τηλεσκόπιο

Από το θεατρικό έργο του Μπέρτολ Μπρεχτ "Η ζωή του Γαλιλαίου" (1938)

Ο Γαλιλαίος τόλμησε να αντιταχθεί στην παραδεδεγμένη διδασκαλία και έτσι δημιούργησε πολλούς εχθρούςπου τον θεώρησαν αιρετικό. Στις αρχές του 1625 ξεκίνησε τη συγγραφή ενός βιβλίου που μελετούσε από χρόνια και στο οποίο θα διαπραγματευότανε τις απόψεις του για την οργάνωση του σύμπαντος.

Το Φεβρουάριο του 1632 ο Γαλιλαίος θα δημοσιεύσει το περίφημο σύγγραμμά του

"Διάλογοι του Galileo Galilei μέλους της Ακαδημίας των Λυγκέων

Στην πίσω σελίδα υπάρχει χαρακτικό του Stefano della Bella στο οποίο φαίνεται να συζητούν ο Αριστοτέλης, ο Πτολεμαίος και ο Κοπέρνικος.

Τον ίδιο χρόνο, στο Γούλσθροπ της Αγγλίας γεννιέται ο Ισαάκ Νεύτων...

"Όλες οι αλήθειες είναι εύκολα κατανοητές από τη στιγμή που ανακαλυφθούν. Το θέμα είναι να ανακαλυφθούν".

"Μέτρησε ότι είναι μετρήσιμο και κάνε μετρήσιμο ότι δεν είναι".

"Το βιβλίο της φύσης είναι γραμμένο σε μαθηματική γλώσσα, και οι χαρακτήρες είναι τρίγωνα, κύκλοι και άλλα γεωμετρικά σχήματα, χωρίς τη βοήθεια των οποίων είναι αδύνατον να καταλάβουμε έστω μια λέξη· χωρίς αυτά, κάποιος είναι σαν να περιπλανιέται σε ένα σκοτεινό λαβύρινθο".

"Δεν μπορείς να διδάξεις τίποτα στον άνθρωπο. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τον βοηθήσεις να ανακαλύψει αυτό που έχει μέσα του".

Ποιά είναι συνοπτικά η συνεισφορά του Γαλιλαίου στη δόμηση της Φυσικής;

Εισάγει το πείραμα στη Φυσική.

Εισάγει την παρατήρηση των ουράνιων σωμάτων με το τηλεσκόπιο.

Μελετά τις κινήσεις των σωμάτων και διατυπώνει την αρχή της αδράνειας ανατρέποντας την Αριστοτελική αντίληψη ότι για να κινείται ένα σώμα πρέπει να του ασκηθεί δύναμη.

Εισάγει τη χρήση μαθηματικών σχέσεων για την περιγραφή των φυσικών φαινομένων.

Από πολλούς θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της Φυσικής.

(Κυρήνεια Λιβύης 276 π. Χ. - Αλεξάνδρεια 197 π. Χ.)
Έλληνας μαθηματικός, αστρονόμος, φιλόσοφος, ποιητής και γεωγράφος.
Ιδρυτής της επιστήμης της Γεωδαισίας.
Υπήρξε για σαράντα χρόνια διευθυντής της βιβλιοθήκης της
Αλεξάνδρειας.

Ο Ερατοσθένης:
Ήταν ο πρώτος που υποστήριξε ότι η Γη είναι μια σφαίρα που βρίσκεται στο κέντρο του Σύμπαντος.
Υπολόγισε την ακτίνα της Σελήνης και την απόστασή της από τη Γη.
Επινόησε το σύστημα των γεωγραφικών παραλλήλων.
Εφηύρε έναν τρόπο υπολογισμού των πρώτων αριθμών γνωστό ως κόσκινο του Ερατοσθένη.
Κατασκεύασε γεωγραφικό χάρτη της εποχής του, ενώ και ο όρος "Γεωγραφία" αποδίδεται σ' αυτόν.

Άγγλος επιστήμονας, χημικός και φυσικός, γόνος αριστοκρατικής βρετανικής οικογένειας, εξαιρετικός ερευνητής.

Σε αυτόν οφείλουμε τις πρώτες συστηματικές μελέτες και ανακαλύψεις γύρω από τα αέρια. Το 1766 ανακάλυψε πως μερικά μέταλλα με την επίδραση οξέος ελευθερώνουν ένα πολύ εύφλεκτο αέριο το οποίο ονόμασε fire air (πύρινο αέρα). Σήμερα το ονομάζουμε υδρογόνο. Αν και το αέριο είχε παραχθεί ήδη από πειραματιστές του προηγούμενου αιώνα, ο Κάβεντις ήταν ο πρώτος που το μελέτησε με προσοχή και περιέγραψε τις ιδιότητές του. Ασχολήθηκε ακόμα με το διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο αποκαλούσε "σταθερό αέρα" και μελέτησε τη σύσταση του νερού και του νιτρικού οξέος,

στην εισαγωγή της έννοιας του ηλεκτροστατικού δυναμικού (που αποκαλούσε "βαθμό ηλέκτρισης"- degree of electrification).

σε ακριβείς μετρήσεις της χωρητικότητας πυκνωτή διαφόρων σχημάτων και στην μαθηματική διατύπωση της χωρητικότητας επίπεδου πυκνωτή.

(Ο Κάβεντσις πραγματοποίησε ένα πείραμα με μία φορτισμένη μονωτική σφαίρα την οποία είχε φορτίσει, αφού την είχε τοποθετήσει στην κοιλότητας μιας μεγαλύτερης αφόρτιστης μεταλλικής σφαίρας. Συνδέοντας τις δύο σφαίρες με ένα σύρμα διαπίστωσε ότι τελικά η μονωτική σφαίρα έμενε χωρίς καθόλου ηλεκτρικόφορτίοκαι όλο το φορτίο φαινόταν να έχει μεταναστεύσει στη εξωτερική μεταλλική σφαίρα. Χρησιμοποιώντας τον Λογισμό τουΝεύτωνα απέδειξε ότιαυτό ήταν συνέπεια ενός πιθανού νόμουαντιστρόφου τετραγώνου).

(13 Ιουνίου 1773 Milverton, Σόμερσετ, Αγγλία - 10 Μαΐου 1829, Λονδίνο)

Παιδί εύπορης οικογένειας και προικισμένος με εξαιρετικές ικανότητες, είχε από μικρός αξιοσημείωτες επιδόσεις στα μαθηματικά και τη φυσική ενώ σε ηλικία 16 ετών γνώριζε ήδη 12 ξένες γλώσσες!

Ο Young έχει περιγραφεί από τον Άγγλο συγγραφέαAndrew Robinson ως "ο τελευταίος που γνώριζε τα πάντα".

Ο Γιανγκ ξεκίνησε την άσκηση της Ιατρικής στο Λονδίνο το 1799, ενώ μεταξύ 1801 και 1803 υπήρξε καθηγητής της φυσικής φιλοσοφίας στο Βασιλικό Ινστιτούτο του Λονδίνου όπου και έδωσε περισσότερες από 90 διαλέξεις. Από το 1811 έως το τέλος της ζωής του εργάστηκε ως γιατρός στο νοσοκομείο του Αγίου Γεωργίου στο Λονδίνο.

Αμερικανός πειραματικός φυσικός.
Τιμήθηκε με το Νόμπελ Φυσικής το 1923 για τη μέτρηση του στοιχειώδους ηλεκτρικού φορτίου του ηλεκτρονίου και για το έργο του στο φωτοηλεκτρικό φαινόμενο.
Από το 1921 έως το 1945 ήταν πρόεδρος του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Βασιλική Μηλιώνη

# data[].attributes.attachment_link.title
Τα "πρόσωπα" της Φυσικής

# data[].attributes.attachment_link.description
(10 Ιουλίου 1856, Smilijan, Κροατία - 7 Ιανουαρίου 1943, New Yorker Hotel, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ) Σερβοκροάτης επιστήμονας, εφευρέτης, μηχανολόγος, ηλεκτρολόγος μηχανικός και ένας από τους σημαντικότερους φυσικούς στην ιστορία της επιστήμης. Το 1891 μια εφεύρεσή του, Thomas Edison και πολύ σύντομα ολόκληρη η Αμερική θα χρησιμοποιήσει το εναλλασσόμενο ρεύμα που υποστήριζε.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
`Ιδρυμα Ευγενίδου

# data[].attributes.attachment_link.title
Γαλιλαίος: Η Μάχη στην Αυγή της Σύγχρονης Επιστήμης| Galileo: Fighting in the Dawn of Modern Science

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ίδρυμα Ευγενίδου

# data[].attributes.attachment_link.title
Νεύτων: Η Δύναμη του Θεού | Newton: The Force of God (2016)

# data[].attributes.attachment_link.title
Περιοδικός πίνακας στοιχείων - πίνακας Μεντελέγιεφ

# data[].attributes.attachment_link.title
Ιδιοφυΐες που Άλλαξαν τον Κόσμο_Ισαάκ Νεύτωνας_Ντοκιμαντέρ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Σχεδόν είκοσι έτη ταύτα εστίν αφ ου σε ουδέν άλλο ποιούντα εώρακα, ή παρά τους διδασκάλους φοιτώντα."
- Λουκιανού, Περί αιρέσεων, 741
Μιχάλης Λάμπρου - Περιοδικό QUANTUM, Μάιος / Ιούνιος 2001, τόμος 8/ Τεύχος 3
Η ιστορία ότι ο Ισαάκ Νεύτων (1642 - 1727) συνέλαβε την ιδέα της βαρύτητας παρατηρώντας την πτώση ενός μήλου είναι πολύ γνωστή. Σε όσα ακολουθούν θα ασχοληθούμε με το πώς διασώθηκε ως τις μέρες μας αυτή η ιστορία, στη μια ή την άλλη εκδοχή της - ανατρέχοντας στα κείμενα που την πρωτοδημοσίευσαν ...

Όσον αφορά τη σύλληψη του νόμου της βαρύτητας από την πτώση ενός μήλου ή όποια άλλη κι αν ήταν η αφορμή, ένα είναι βέβαιο: η συστηματοποίηση της αρχικής ιδέας είχε ως αποτέλεσμα τη συγγραφή ενός από τα σημαντικότερα βιβλία στην ιστορία της επιστήμης, το περίφημο Principia Mathematica (Μαθηματικές αρχές) (1687).
Το έργο αυτό, που δίκαια θεωρείται θεμέλιο της φυσικής επιστήμης, αποτέλεσε τον καρπό πολυετούς έρευνας και μελέτης, και μόνο ένας επιστήμονας σαν τον Νεύτωνα - προικισμένος με διανοητικά χαρίσματα, βαθιά παιδεία, επινοητικότητα, περιέργεια, επιμονή, αυταπάρνηση και αφοσίωση θα μπορούσε να το ολοκληρώσει.

Ο ίδιος ο Νεύτων, όταν κάποτε ρωτήθηκε να σχολιάσει πως έφτασε στις μεγάλες του ανακαλύψεις, δήλωσε: "Κρατώ το θέμα διαρκώς στο νου μου, μέχρι που το αρχικό απαύγασμα, βήμα βήμα, ανάβει για να γίνει ένα λαμπερό δυνατό φως". (από την αλληλογραφία του με τον μαθηματικό Roger Cotes (1682 - 1716), σελ. xlii-xliii της έκδοσης του J. Edleston, Λονδίνο 1850).
Είναι γνωστό πως ο Νεύτων επεξεργαζόταν το Principia Mathematica πάνω από είκοσι χρόνια: Στο διάλογο του Λουκιανού που παραθέσαμε στην αρχή του άρθρου, ο ένας συνομιλητής, ο Λύκινος, λέει στον Ερμότιμο ότι τον παρατηρούσε είκοσι χρόνια να μελετά προσεκτικά τους δασκάλους του. Αντίθετα, ο Νεύτων όχι μόνο μελέτησε τους προκατόχους του, αλλά τους συμπλήρωσε ή και τους αμφισβήτησε.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το 1665, έτος αποφοίτησής του από το Trinity College, ο Νεύτων ζούσε στο Καίμπριτζ. Την ίδια χρονιά, στο Λονδίνο ξέσπασε επιδημία βουβωνικής πανώλης, η οποία αποδεκάτισε τον πληθυσμό του. Και αυτό συνέβη σε μια ήδη ταραγμένη εποχή, καθώς ήταν ακόμη νωπές οι μνήμες του Μεγάλου Εμφυλίου. Όταν, μάλιστα, η επιδημία συνέχισε να σκοτώνει κατά το έτος 1666, λόγω της ομοιότητας της χρονολογίας αυτής με τον "αριθμό του θηρίου" της Αποκάλυψης, ο πανικός του πληθυσμού έφτασε στο αποκορύφωμα, και πολλοί ήταν εκείνοι που ερμήνευαν τα γεγονότα ως εκπλήρωση των προφητειών για τις αμαρτίες της ανθρωπότητας.
Χαρακτηριστική είναι η εξιστόρηση των συμβάντων λίγο αργότερα, από τον πολυγραφότατο Daniel Defoe (1660 - 1731), τον συγγραφέα του Ροβινσώνα Κρούσου, ο οποίος αναφέρει σχετικά με τη υστερία που κατέλαβε τον πληθυσμό ότι "πολλοί νόμιζαν πως άκουγαν φωνές που τους παρότρυναν να φύγουν [...] γιατί οι ζωντανοί δεν θα έφταναν να θάψουν τους νεκρούς".
Οι αρχές των αστικών κέντρων, προσπαθώντας να περιορίσουν την εξάπλωση της ασθένειας, υιοθέτησαν μια σειρά μέτρων: για παράδειγμα, απαγόρευσαν να επισκέπτονται τις πόλεις τους οι ταξιδιώτες και υπέβαλαν σε αυστηρή καραντίνα τους φορείς. Το ίδιο το Καίμπριτζ ακύρωσε το ετήσιο πανηγύρι του κατά τα έτη 1665 και 1666, έκλεισε το πανεπιστήμιο και διευκόλυνε τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας να φύγουν για την επαρχία, μακριά από την ασθένεια.

Υπό την πίεση αυτών των γεγονότων, ο Νεύτων αναχώρησε τον Ιούνιο του 1665 για το πατρικό του σπίτι στο Γούλσθροπ όπου έμεινε συνεχώς - εκτός από ένα μικρό διάλειμμα το 1666 - για δυο περίπου χρόνια.
Εκεί, στην ηρεμία της επαρχίας και αναμένοντας τη λήξη της επιδημίας, επιδόθηκε απερίσπαστος στις μελέτες του. Συχνά περνούσε τις ώρες του σκεπτόμενος στον κήπο με τις μηλιές, δίπλα στο σπίτι του.

Ας δούμε πως περιγράφουν κάποια περιστατικά οι σύγχρονοι βιογράφοι του.

Ο πρώτος βιογράφος ήταν ο William Stukeley, γνωστός για τις μελέτες του για την αρχαία μυθολογία και τους Δρυίδες. Ο Stukeley διέθετε άμεσες πληροφορίες για τον Νεύτωνα, αφού τον συναναστρεφόταν στα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του. Τις κατέγραψε στο Memoirs of Sir Isaac Newton's Life (
*), το οποίο θεωρείται περισσότερο εξιδανικευμένη παρά αντικειμενική βιογραφία του μεγάλου επιστήμονα.
Γράφει λοιπόν ο Stakeley ότι την άνοιξη του 1726, δηλαδή ένα χρόνο πριν από το θάνατο του Νεύτωνα, τον επισκέφθηκε στο σπίτι του στο Λονδίνο.
Εκεί, καθώς περπατούσαν στον κήπο, ο Νεύτων του ανέφερε ότι σε μια μεγάλη ανάλογη περίσταση είχε συλλάβει την ιδέα της βαρύτητας.
O Stakeley, όπως γράφει ο ίδιος, εντυπωσιάστηκε από αυτό το γεγονός ώστε συνέχισε τη συζήτηση "στη σκιά μερικών μηλιών, μόνο αυτός (ο Νεύτων) και εγώ". Ιδού τι αναφέρει: "Μεταξύ άλλων συζητήσεων, μου είπε πως ο περίπατός μας στον κήπο του θύμισε τη στιγμή που συνέλαβε την έννοια της βαρύτητας. Αφορμή ήταν η πτώση ενός μήλου, καθώς καθόταν σκεπτόμενος".

Υπάρχει και άλλη σύγχρoνη μαρτυρία, πιο αντικειμενική, από τον Henry Pembeρton, στον οποίο ο Νεύτων είχε εμπιστευθεί την επιμέλεια της τρίτης έκδοσης των Principia, το 1726.
Ο Pemberton εξέδωσε το 1728, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Νεύτωνα, το βιβλίο του A view of Sir Isaac Newton's Philosophy.
Στον πρόλογο του βιβλίου αναφέρει: "Συνέλαβε τις πρώτες ιδέες, που τον οδήγησαν στην συγγραφή των Principia, όταν επέστρεψε από το Καίμπριτζ, το 1666, λόγω της πανώλης. Ενώ καθόταν μόνος στον κήπο, άρχισε να στοχάζεται για τη δύναμη της βαρύτητας".
Επίσης την ιστορία με το μήλο αναφέρει και ο μέγας θαυμαστής του Νεύτωνα, ο Βολταίρος (1694 - 1778).
Ο Βολταίρος ουδέποτε συνάντησε τον Νεύτωνα, αλλά διέθετε την πληροφορία από έμμεση πηγή. Του την είπε η ανιψιά του Νεύτωνα, η Catherine Barton, και κατόπιν την κατέγραψε στο έργο του Elements de la philosophie de Newton (1736).

H Catherine, για την οποία ο Νεύτων έτρεφε παθολογική αγάπη, ήταν κόρη της αμφιπάτριας αδελφής του, της Hannath Barton. (Ο πατέρας του Νεύτωνα πέθανε πριν ακόμα γεννηθεί αυτός, και η μητέρα του παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, κάποιον Barnabas Smith).
O Βολταίρος συζήτησε με την Catherine, αργότερα κυρία Conduit, και ιδού πως κατέγραψε το περιστατικό με το μήλο: "Μια μέρα, κατά το 1666, ο Νεύτων - που τότε βρισκόταν στην επαρχία - είδε να πέφτουν τα φρούτα ενός δένδρου και περιήλθε - κατά την ανιψιά του, την κυρία Conduit - σε βαθιά αυτοσυγκέντρωση για να προσδιορίσει την αιτία στην οποία οφείλεται η έλξη των σωμάτων κατά μήκος μιας γραμμής η οποία προεκτεινόμενη διέρχεται πολύ κοντά από το κέντρο της Γης". Έτσι περιγράφουν οι σύγχρονοι του Νεύτωνα την ιστορία με το μήλο.

(*) Το γνήσιο χειρόγραφο του William Stukeley, που περιγράφει το πως ο Νεύτωνας εμπνεύστηκε τη θεωρία του είναι διαθέσιμο σε ψηφιακή μορφή στο διαδίκτυο από την Βασιλική Εταιρεία του Λονδίνου
(νεώτερη ενημέρωση 14-11-2016)
Η ιστορική μηλιά του Νεύτωνα θα βγάλει τώρα 30 απογόνους

Λίγα δέντρα στην ιστορία είναι τόσο διάσημα όσο η μηλιά από την οποία έπεσε το μήλο που -υποτίθεται ότι- έδωσε στο Νεύτωνα την έμπνευση για τη θεωρία της βαρύτητας. Όχι μόνο η εν λόγω μηλιά ζει μέχρι σήμερα, αλλά μάλλον θα βασιλεύει για πολύ μέσω των διαδόχων της, αφού 30 βρετανικά επιστημονικά κέντρα και μουσεία θα πάρουν σπόρους του δέντρου για να καλλιεργήσουν τις δικές τους αντίστοιχες μηλιές.

Αυτό ανακοίνωσε η Βασιλική Εταιρεία επιστημών της Βρετανίας, η αρχαιότερη επιστημονική Εταιρεία/Ακαδημία στον κόσμο, η οποία είναι ένας από τους 30 φορείς που θα αποκτήσουν τη δικιά τους "νευτώνεια" μηλιά. Το ανέκδοτο με την μηλιά και τον σερ Ισαάκ Νεύτωνα, που αργότερα θα γινόταν ο 12ος κατά σειρά πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας, αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε μια βιογραφία του, που γράφτηκε το 1752 και το σχετικό χειρόγραφο φυλάσσεται στα αρχεία της Εταιρείας.

Το δέντρο βρίσκεται στο αρχοντικό Γούλστχορπ στο Λίνκολνσιρ, τη γενέτειρα και το πατρικό σπίτι του Νεύτωνα. Το 2010, κομμάτια ξύλου από τη μηλιά στάλθηκαν στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.Βέβαια, το κατά πόσο όντως ο Νεύτων χρειάσθηκε ένα μήλο για να αναφωνήσει ως άλλος Αρχιμήδης "εύρηκα" σχετικά με τις επαναστατικές θεωρίες του, είναι ένα άλλο θέμα.
πηγές:www.amna.gr - www.ibtimes.co.uk

# data[].attributes.attachment_link.title
Το μήλο του Νεύτωνα

# data[].attributes.attachment_link.description
(νεώτερη ενημέρωση 14-11-2016) "Σχεδόν είκοσι έτη ταύτα εστίν αφ ου σε ουδέν άλλο ποιούντα εώρακα, ή παρά τους διδασκάλους φοιτώντα." - Λουκιανού, Περί αιρέσεων, 741 Μιχάλης Λάμπρου - Περιοδικό QUANTUM, Μάιος / Ιούνιος 2001, τόμος 8/ Τεύχος 3 Η ιστορία ότι ο Ισαάκ Νεύτων (1642 - 1727) συνέλαβε την ιδέα της βαρύτητας παρατηρώντας την πτώση...

# data[].attributes.attachment_link.title
Ίδρυμα Ευγενίδου

# data[].attributes.attachment_link.description
Το κοινωφελές Ίδρυμα Ευγενίδου συστάθηκε το 1956 με τη μορφή του νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου, υλοποιώντας τη διαθήκη του αείμνηστου εθνικού ευεργέτη Ε...

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.title
Νίκολα Τέσλα

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Καθημερινή Φυσική

# data[].attributes.attachment_link.title
Το πείραμα του Ερατοσθένη

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ισαάκ νεύτωνας

# data[].attributes.attachment_link.title
Ιδιοφυΐες που Άλλαξαν τον Κόσμο - Ισαάκ Νεύτωνας | Ντοκιμαντέρ

# data[].attributes.attachment_link.description
https://konstantinosrammos.wordpress.com/ Το 1936, ο κόσμος της επιστήμης δέχθηκε έναν ισχυρό κλονισμό, καθώς εκείνη τη χρονιά ο οίκος δημοπρασιών Σόουθμπι έφερε στο φως της δημοσιότητας μια συλλογή 329 τμημάτων των χειρογράφων του Νεύτωνα, το ένα τρίτο των οποίων ήταν αναντίρρητα αλχημικό.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ίδρυμα Ευγενίδου

# data[].attributes.attachment_link.title
Κοπέρνικος, Μπράχε, Κέπλερ: Τρεις σπουδαίοι αστρονόμοι

# data[].attributes.attachment_link.title
Χρώματα Ελλάδας - Όταν ο Αρχιμήδης φώναξε "Εύρηκα"!

# data[].attributes.attachment_link.title
Περί Φυσικής

# data[].attributes.attachment_link.description
Εκατομμύρια είχαν δει τα μήλα να πέφτουν, αλλά μόνο ο Νεύτωνας αναρωτήθηκε "γιατί"...

# data[].attributes.headline
Νίκολα Τέσλα: O Προμηθέας του Ηλεκτρισμού 

# data[].attributes.subject
Νίκολα Τέσλα: O Προμηθέας του Ηλεκτρισμού 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Ο Νίκολα Τέσλα παραμένει ο μύθος, το κεντρικό σημείο, το αρχέτυπο όλων των επιστημόνων του 20ου αιώνα". Gerry Vassilatos, Lost Science
Ο Νίκολα Τέσλα γεννήθηκε τα μεσάνυχτα της 10 ης Ιουλίου του 1856, κατά τη διάρκεια μιας τρομερής καταιγίδας γεμάτη λαμπερές αστραπές... Ήταν μια ηλεκτρισμένη νύχτα κι εκείνος είχε την τύχη να γεννηθεί σε μια από τις πλέον "ηλεκτρισμένες" περιοχές της Ευρώπης: σε μια μεθόριο που χώριζε δύο αυτοκρατορίες, την Αυστροουγγρική και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Γεννήθηκε στο χωριό Σμίλιαν της Λίκα, μια περιοχή που ανήκει σήμερα στην Κροατία, αλλά τότε αποτελούσε τμήμα της λεγόμενης Vojna Krajina, δηλαδή της παραμεθόριας "στρατιωτικής περιοχής" της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, που ήταν αυτόνομη και κατοικούνταν κυρίως από Σέρβους πρόσφυγες από διάφορες περιοχές της κατεχόμενης από τους Οθωμανούς Σερβίας. Έφυγε από τη ζωή, στις 7 Ιανουαρίου του 1943.

Την ίδια χρονιά που γεννήθηκε ο Τέσλα γεννήθηκαν και ο Σίγκμουντ Φρόιντ, ο Όσκαρ Ουάιλντ και ο Μπέρναρντ Σο. Την ίδια χρονιά οι Burton και Speke ανακάλυψαν τις πηγές του Νείλου και τελείωσε ο πολυαίμακτος Κριμαϊκός Πόλεμος. Ελάχιστα όμως από αυτά τα γεγονότα έφτασαν στ' αυτιά του πατέρα του Τέσλα, του Μιλούτιν, που ήταν ο Σέρβος ορθόδοξος ιερέας του χωριού ή της μητέρας του Τζούκα Μάντιτς, που ήταν μια αγράμματη, αλλά ταλαντούχα αγρότισσα, προικισμένη με το χάρισμα να μαθαίνει εύκολα ξένες γλώσσες και να εφευρίσκει πρακτικές λύσεις για τα καθημερινά προβλήματα.

Διαβάστε επιπλέον: Οι εφευρέσεις μου: Η παράξενη αυτοβιογραφία του Νίκολα Τέσλα

Ο Νίκολα ήταν ένα λεπτό και φιλάσθενο αγόρι, πράγμα που ανησύχησε πολύ τους γονείς του (βαπτίστηκε μάλιστα μόλις γεννήθηκε, επειδή ο ιερέας πατέρας του φοβόταν μήπως πεθάνει πρόωρα). Η μεγαλύτερη αγάπη του ήταν η Φύση και τα ζώα.

Αρέσκονταν να περιδιαβαίνει με τις ώρες στα δάση γύρω από το πατρικό του και να φαντάζεται τρόπους άντλησης ενέργειας από τον άνεμο ή από την ακατάπαυστη κίνηση των ορμητικών ποταμών...

Από την πρώιμη παιδική του ηλικία ο Νίκολα επέδειξε μια ιδιοφυΐα και μια εφευρετικότητα, που τον έκανε να ξεχωρίζει. Σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών οραματίστηκε τρόπους άντλησης ενέργειας από έναν μικρό καταρράκτη, που βρίσκονταν κοντά στο σπίτι του. Σχεδίασε έναν τροχό που γύριζε γύρω από έναν άξονα, που ήταν δεμένος σε μια διχαλωτή βέργα. Με πολύ χαρά ο μικρός Νίκολα έβλεπε τον τροχό να γυρίζει ασταμάτητα από τη δύναμη του νερού. Μπορούσε να τον παρατηρεί για ώρες, κάνοντας σχέδια για τη δημιουργία ενός μεγαλύτερου τροχού. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν είδε για πρώτη φορά μια φωτογραφία από τους καταρράκτες του Νιαγάρα, είπε στον πατέρα του: "Μια μέρα θα ήθελα να τους τιθασεύσω". Και κάποια μέρα, αρκετά χρόνια αργότερα, η επιθυμία του έγινε όντως πραγματικότητα...

Στη διάρκεια της εφηβικής του ηλικίας ο Τέσλα άρχισε να σφυρηλατεί έναν δυνατό χαρακτήρα, να ελέγχει τα συναισθήματα και τα πάθη του και να αποφεύγει τις στενές μορφές ανθρώπινης επαφής. Σταδιακά άρχισε να οικοδομεί ένα καθαρό πνεύμα, με διανοητική διαύγεια, με πλούτο γνώσεων, με ηθικές αρχές καθώς και με αυξημένες ικανότητες διαίσθησης.

Πήγαινε στο λύκειο του Κάρλοβατς, που τότε ονομάζονταν στα γερμανικά Carlstadt, όταν είδε για πρώτη φορά μια πειραματική επίδειξη του ηλεκτρισμού. Ο Τέσλα έμεινε έκθαμπος μπροστά σ' αυτό το εκπληκτικό φαινόμενο. Γεμάτος συγκίνηση θυμόταν αργότερα τα μαθήματά και τα πρώτα πειράματα που παρακολουθούσε: "Το κάθε πείραμα έβρισκε στο μυαλό μου χίλιες αντανακλάσεις. Ήθελα να μάθω περισσότερα γι' αυτή την εκπληκτική δύναμη. Λαχταρούσα τα πειράματα και τις έρευνες και πάντα μόλις τέλειωνε το μάθημα είχα μια θλίψη στην ψυχή" ( Οι Εφευρέσεις Μου). Από τότε αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στη μελέτη της φυσικής του ηλεκτρισμού και να ανακαλύψει όλα τα μυστικά του. Και κράτησε την υπόσχεση του.

Ενθουσιάστηκε τόσο πολύ με τη νέα επιστήμη του ηλεκτρισμού, ώστε αποφάσισε να μάθει αγγλικά για να μπορεί να διαβάζει τα γραπτά του πρωτοπόρου Αμερικανού εφευρέτη Τόμας Άλβα Έντισον!

Παρά τις αρχικές αντιρρήσεις του πατέρα του, που τον ήθελε να γίνει ιερέας ή στρατιωτικός, όπως ήταν η οικογενειακή παράδοση, ο Τέσλα γράφτηκε στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Γκρατς της Αυστρίας κι έγινε αμέσως ένας αφοσιωμένος σπουδαστής. Φτάνοντας στο Γκρατς ο Τέσλα αισθάνθηκε ότι ένα όνειρο του είχε πλέον εκπληρωθεί. Θα μπορούσε επιτέλους ν' ασχοληθεί με τη μηχανική και ν' αφοσιωθεί στη μελέτη και στην έρευνα του ηλεκτρισμού.

Συνέχισε αναζητώντας απάντηση στο πρόβλημα της αξιοποίησης του εναλασσόμενου ρεύματος, που του έγινε εμμονή, ακόμη και μετά το τέλος των σπουδών του στο Πανεπιστήμιο της Πράγας (1879-1880), όταν έπιασε δουλειά ως ηλεκτρονικός σε μια καινούργια τηλεφωνική εταιρεία στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Κατά τη διάρκεια της εργασίας του σ' αυτή την εταιρεία ο Τέσλα εφηύρε έναν τηλεφωνικό ενισχυτή, που έγινε ο πρόγονος του σημερινού ηχείου. Δεν ξέχασε όμως στιγμή το πρόβλημα της εφεύρεσης μιας συσκευής εναλλασσόμενου ρεύματος.

Στις αρχές του 1882 μια μικρή ασθένεια τον ανάγκασε να μείνει για μερικές μέρες εκτός εργασίας. Περπατώντας το ηλιοβασίλεμα, μαζί με το φίλο και βοηθό του Anital Szigety, σε ένα πάρκο της Βουδαπέστης κι απαγγέλλοντας στα γερμανικά στίχους από το Φάουστ του Γκαίτε, του ήρθε ως λάμψη μια μεγαλοφυής ιδέα, που έμελλε να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε πλήρη εξηλεκτρισμό. "Τότε, σε μια στιγμή έμπνευσης, προφέροντας αυτές τις λέξεις, η ιδέα με κτύπησε σαν λάμψη αστραπής, και μέσα σε μια στιγμή μου αποκαλύφθηκε η αλήθεια. Με το μπαστούνι άρχισα τότε να χαράζω στην άμμο τα διαγράμματα...", έγραψε αργότερα ο Τέσλα στην αυτοβιογραφία του Οι Εφευρέσεις Μου (My Inventions). Με το μπαστούνι του ο άνθρωπος που θα "ανακάλυπτε" τον 20 ο αιώνα άρχισε να σχεδιάζει πρόχειρα στο χώμα έναν κινητήρα. "Τον βλέπεις;", ρώτησε στον φίλο του, που παρακολουθούσε άφωνος, "κοίταξε με τώρα που θα τον αντιστρέψω!". Όταν τέλειωσε τα πρόχειρα σχέδια του αναφώνησε γεμάτος ικανοποίηση: "Αυτό είναι! Ένα περιστρεφόμενο μαγνητικό πεδίο! Δες πόσο ήσυχα λειτουργεί. Χωρίς σπίθες. Χωρίς θόρυβο. Λειτουργεί τέλεια!" Μ' αυτόν τον ασυνήθιστο τρόπο ο Τέσλα συνέλαβε για πρώτη φορά την ιδέα του περιστρεφόμενου μαγνητικού πεδίου και του επαγωγικού κινητήρα, ο οποίος χρησιμοποιείται σήμερα σε κάθε ηλεκτρική συσκευή. Αρπάζοντας ένα μεγάλο μυστικό της Φύσης και χαρίζοντας το στους ανθρώπους, ο Τέσλα έγινε ένας σύγχρονος Προμηθέας που οδήγησε την ανθρωπότητα στην εποχή του ηλεκτρισμού...

Χωρίς τον Νίκολα Τέσλα δεν θα υπήρχε εναλλασσόμενο ρεύμα στο σπίτι σας, το φως της λάμπας δεν θα είχε νικήσει το σκοτάδι, δεν θα λειτουργούσαν ο υπολογιστής ή η καφετιέρα σας. Του χρωστάμε 700 εφευρέσεις, ορισμένες εκ των οποίων θεμελίωσαν τον κόσμο μας. "Αν θελήσουμε να εξαφανίσουμε από το δικό μας βιομηχανικό κόσμο τα αποτελέσματα του έργου του κυρίου Τέσλα, τα γρανάζια στις βιομηχανίες θα έπρεπε να σταματήσουν να γυρίζουν, τα ηλεκτρικά τρένα μας θα έπρεπε να ακινητοποιηθούν, οι πόλεις μας να βυθιστούν στο σκοτάδι... Ναι, τόσο μακριά έφτασε με το έργο του, που αποτέλεσε το θεμέλιο του σύγχρονου κόσμου. Το όνομα του σημάδεψε μια εποχή προόδου στην επιστήμη του ηλεκτρισμού. Από αυτό το έργο ξεπήδησε μια επανάσταση..." Έτσι σχολίασε κάποτε ο Αμερικανός φυσικός B. A. Behrend τη συνεισφορά του Τέσλα στη διαμόρφωση του σύγχρονου κόσμου.

Ο Τέσλα δεν ήταν ένας απλός εφευρέτης. Το να αποκαλεί κανείς τον Τέσλα απλά "εφευρέτη" είναι σαν να λέει ότι ο Σοπέν ήταν απλώς ένας "πιανίστας". Ο Τέσλα ήταν ένας εξερευνητής νέων ηπείρων γνώσεων, ένας άνθρωπος που ανακάλυπτε νέες φυσικές αρχές και μόνον κατανάγκην υπήρξε εφευρέτης. Για τον ίδιο μεγαλύτερη σημασία είχε η ανακάλυψη νέων φυσικών αρχών και λιγότερο η εφαρμογή τους στην πράξη. Ήταν πάνω απ' όλα ένας πρωτοπόρος εξερευνητής νέων αρχών της Φυσικής, ένας ανθρωπιστής επιστήμονας που οραματιζόταν ένα καλύτερο μέλλον για την ανθρωπότητα. Ένας άνθρωπος των θαυμάτων.

Αυτή ήταν άλλωστε και η μεγαλύτερη διαφορά του με τον Τόμας Άλμπα Έντισον. Ο Έντισον ήταν απλά ένας εφευρέτης (με πάνω από 1.000 ευρεσιτεχνίες στο ενεργητικό του), ο οποίος ενδιαφερόταν αποκλειστικά για την πρακτική εφαρμογή και την εμπορική εκμετάλλευση των εφευρέσεων του. Αντίθετα ο Τέσλα, παρά το γεγονός ότι χρεώνεται τουλάχιστον 700 ευρεσιτεχνίες, ήταν ουσιαστικά ένας θεωρητικός τύπος, ένας τολμηρός εξερευνητής που αδιαφορούσε για την πρακτική εφαρμογή και -κυρίως- για το εμπορικό όφελος από την εκμετάλλευση των ανακαλύψεων του.

Αντίθετα με τον Έντισον ο Τέσλα ήταν ένας "μοναχικός καβαλάρης", που παρέμεινε σ' όλη του τη ζωή ανένταχτος κι ελεύθερος, δίνοντας συχνά σκληρές μάχες με το επιστημονικό και βιομηχανικό κατεστημένο της εποχής του. Ο Τέσλα προχωρούσε άφοβα μπροστά αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Ξεκλείδωνε με την ευαισθησία ενός ποιητή τα μεγάλα μυστικά της φύσης και τα χάριζε στην ανθρωπότητα. Τον ενδιέφερε η συνολική πρόοδος και πίστευε στο θετικό δυναμικό του ανθρώπου που μπορούσε ν' αναπτυχθεί σε τέλειο βαθμό.

Από την αρχή ακόμη της επιστημονικής του δράσης ο Τέσλα έδωσε μια σειρά από μοναχικές μάχες ενάντια στο επιστημονικό και βιομηχανικό κατεστημένο της εποχής του. Σε κάποιες από αυτές νίκησε, ενώ στις περισσότερες έχασε, επειδή δεν συμφωνούσε με τα κατεστημένα συμφέροντα. Το πολυφασικό του σύστημα του εναλλασσόμενου ρεύματος επικράτησε, αφού όμως προηγουμένως έδωσε μια σκληρή μάχη με τη βιομηχανία του συνεχούς ρεύματος. Τελικά νίκησε, επειδή ήταν ολοφάνερα πιο αποτελεσματικό και οικονομικό. Ο προωθητικός κινητήρας του απέτυχε, όχι γιατί δεν ήταν αποτελεσματικός, αλλά επειδή για να εφαρμοστεί θα έπρεπε ν' αλλάξει ολόκληρη η δομή της αυτοκινητοβιομηχανίας. Και το φιλόδοξο σχέδιο του για την ασύρματη μεταφορά ενέργειας δεν προχώρησε, επειδή ερχόταν σε άμεση αντίθεση με μονοπωλιακά συμφέροντα, που λυμαίνονται ως σήμερα τη ενεργειακή εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1880 ο Τέσλα συνήθισε την ανθρωπότητα με μια σειρά από επιστημονικές εκπλήξεις και εφευρέσεις: εναλλασσόμενο ρεύμα, επαγωγικοί κινητήρες, πολυφασικό σύστημα, ρεύματα υψηλής συχνότητας, ηλεκτρικός ταλαντωτής, πηνίο Τέσλα, ραδιόφωνο, ακτινογραφία (Τεσλόγραμμα), τηλεκατεύθυνση, αυτοματισμός, ασύρματη μεταφορά ενέργειας, τηλεγεωδυναμική, προωθωτικοί κινητήρες, ραντάρ, ιντερφερόμρετρο, ηλεκτρομαγνητική προστασία... είναι μονάχα μερικές από τις 700 εφευρέσεις, που ο Σέρβος επιστήμονας προσέφερε στην ανθρωπότητα. Αλήθεια, ποιος από σας γνωρίζει ότι πίσω από κάθε ηλεκτρική συσκευή, που έχουμε σήμερα στα σπίτια μας, κρύβεται η μεγαλοφυία ενός ανθρώπου, που κυριολεκτικά αφιέρωσε τη ζωή, το μυαλό και το πνεύμα του στην υπηρεσία της ανθρωπότητας;

Εκτός από επιστήμονας κι εφευρέτης ο Τέσλα υπήρξε οραματιστής ενός μέλλοντος, στο οποίο ο άνθρωπος δε θα ήταν αναγκασμένος να πασχίζει για την επιβίωση του, όπου οι λέξεις πλούσιος δε θα σήμαιναν τη διαφορά του επιπέδου της υλικής ευημερίας, αλλά των πνευματικών ικανοτήτων. Ο Τέσλα ήταν ένας ονειροπόλος, μια λέξη υποτιμητική για τους "προσγειωμένους", ένας πρωτοπόρος, που τολμούσε να προχωρήσει άφοβα προς το άγνωστο, εξερευνώντας νέους κόσμους γνώσεων. Ήταν ένας φιλόσοφος, που στοχάζονταν αδιάκοπα πάνω στα μεγάλα προβλήματα της ανθρωπότητας. Ένας ποιητής της επιστήμης. Από την άλλη ήταν κι ένας παράξενος, εκκεντρικός και ιδιόρρυθμος άνθρωπος, που ακολουθούσε ένα εντελώς δικό του "σχέδιο ζωής".

Από την ηλικία των 34 ετών ο Τέσλα σταμάτησε να ποθεί, να μισεί, να θλίβεται, να πίνει καφέ, τσάι ή αλκοόλ, να καπνίζει, να κοιτιέται στον καθρέπτη, να φοράει ρολόι, δακτυλίδια και να τρώει οτιδήποτε του μαγείρευε κάποιος άλλος. Κοντολογίς συγκέντρωσε όλο τον πλούτο και τη δύναμη της μεγαλοφυίας σ' έναν και μοναδικό σκοπό: να σκέφτεται και να υπηρετεί την ανθρωπότητα, ανακαλύπτοντας πράγματα που θα έκαναν την ανθρώπινη ζωή ευκολότερη και πιο ευτυχισμένη.

Αν και θα μπορούσε να επαναπαυτεί στις δάφνες του, όντας δοξασμένος και πλούσιος από την ηλικία των 34 ετών, εκείνος προτίμησε να προχωρήσει κι άλλο προσφέροντας στην ανθρωπότητα, ως νέος Προμηθέας, ένα πολύ μεγαλύτερο δώρο: την Ελεύθερη Ενέργεια.

Η Ελεύθερη Ενέργεια για όλους ήταν το μεγάλο του όνειρο.

Ο Τέσλα είναι ο "πατέρας" της Ελεύθερης Ενέργειας. Οραματιζόταν έναν κόσμο όπου ο καθένας θα είχε ελεύθερη πρόσβαση στην αστείρευτη θάλασσα της ενέργειας, που τον περιβάλλει. Σε μια διάλεξή που έδωσε στις 20 Μαΐου του 1891 στο Κολούμπια Κόλετζ της Νέας Υόρκης, ο Τέσλα απευθύνθηκε προς το ενθουσιώδες κοινό λέγοντας: "Τρέχουμε όλοι μαζί μέσα σ' έναν απέραντο χώρο με μια απίστευτη ταχύτητα και όλα γύρω μας κινούνται, γυρίζουν και περιβάλλονται από ενέργεια. Υπάρχει σίγουρα κάποια άμεση πρόσβαση σ' αυτήν την ενέργεια. Ο ηλεκτρισμός που αντλήσαμε από το φυσικό περιβάλλον, προέρχεται από αυτήν την ενέργεια. Σύντομα θα αντλούμε χωρίς μεγάλο κόπο πολλές μορφές ενέργειας από αυτήν την απέραντη κι ανεξάντλητη φυσική ενέργεια κι έτσι η ανθρωπότητα θα προοδεύσει με γιγαντιαία βήματα".

Στις 3 Ιουλίου του 1899, κατά τη διάρκεια των πειραμάτων του στο Κολοράντο Σπρινγκς, ο Σερβοαμερικάνος εφευρέτης ισχυρίστηκε ότι ανακάλυψε μια "ανεξάντλητη πηγή ενέργειας". Προέβλεψε μάλιστα ότι στο μέλλον ο κόσμος θα κατάφερνε να συνδεθεί μ' αυτήν την πηγή αστείρευτης ενέργειας, κι αυτό θα άλλαζε τη μορφή του ανθρώπινου πολιτισμού και θα οδηγούσε στην κατάκτηση του διαστήματος.

Για ένα σχεδόν χρόνο (1899-1900) στο Κολοράντο Σπρινγκς και σε υψόμετρο 2.300 μέτρων, ο Τέσλα πραγματοποίησε μια σειρά από σημαντικά πειράματα πάνω στην ασύρματη μεταφορά ενέργειας. Εκεί κατόρθωσε όχι μόνο να δημιουργήσει τεχνητές αστραπές μήκους 40 μέτρων, αλλά και ν' ανάψει λαμπτήρες ακουμπώντας τες απλά στο έδαφος και να θέσει σε λειτουργία συσκευές σε απόσταση δεκάδων χιλιομέτρων! Στο Κολοράντο Σπρινγκς ανακάλυψε κάτι που ήδη διαισθανόταν: πως η Γη ήταν μια τεράστια "ενεργειακή πισίνα", ένας καλός ενεργειακός αγωγός, πράγμα που σήμαινε ότι το παγκόσμιο σύστημα ασύρματης μετάδοσης ενέργειας, που οραματιζόταν, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Ολόκληρος ο πλανήτης μπορούσε να διασυνδεθεί ενεργειακά αν κατασκευαζόταν, σύμφωνα με το σχέδιό του, ένα δίκτυο από πύργους εκπομπής και λήψης ηλεκτρικής και ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας. Ακόμη και η ίδια η γη θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας, έτσι ώστε ο καθένας να ήταν σε θέση ν' αντλήσει ενέργεια χώνοντας απλά μια μεταλλική ράβδο στο έδαφος! Αν και ορισμένοι πίστευαν πως αυτά που έλεγε ο Τέσλα θα έπρεπε να μπουν στο "κουτί με τις παλαβομάρες" της ανθρωπότητας, εντούτοις η σύγχρονη επιστήμη και οι τελευταίες τεχνολογικές εξελίξεις δείχνουν να τον δικαιώνουν.

Ο Τέσλα πίστευε πως ήταν δυνατή η μετάδοση της ηλεκτρικής ενέργειας με ασύρματο τρόπο κι έφτιαξε ολόκληρα σχέδια για ένα παγκόσμιο ενεργειακό σύστημα. Το όραμα του ήταν ένα παγκόσμιο σύστημα, που ταυτόχρονα θα μετέδιδε ραδιοσήματα και θα μετέφερε με ασύρματο τρόπο ηλεκτρική ενέργεια! Το σχέδιο του ήταν τόσο προχωρημένο και ριζοσπαστικό για την εποχή του, που μόλις δημοσιοποιήθηκε οι πόρτες στη Wall Street έκλεισαν γι' αυτόν. Τα μονοπωλιακά συμφέροντα, ακόμη κι εκείνοι που επένδυσαν εκατομμύρια δολάρια στο σύστημα εναλλασσόμενου ρεύματος, αρνήθηκαν να τον χρηματοδοτήσουν.

Όταν ο μεγαλοτραπεζίτης Τζον Πίερποντ Μόργκαν, που αρχικά χρηματοδότησε το σχέδιο του εφευρέτη στο Γουόρντεκλιφ του Λονγκ Άιλαντ, πληροφορήθηκε πως ο στόχος του Τέσλα ήταν η ασύρματη μεταφορά ενέργειας ρώτησε τον εφευρέτη: "Και ποιος θα πουλάει την ενέργεια στους αποδέκτες της;" "Κανείς", απάντησε με ειλικρίνεια ο Τέσλα, "ο καθένας θα μπορεί να τη λαμβάνει καρφώνοντας μια ράβδο στο έδαφος ή τοποθετώντας μια κεραία στη στέγη του σπιτιού του. Σκεφθείτε το: δεν θα υπάρχουν καλώδια, αερόπλοια θα πετούν χρησιμοποιώντας την εκπεμπόμενη ενέργεια..." "Αρκετά", τον διέκοψε ο μεγαλοτραπεζίτης. "Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Τέσλα. Θα σας στείλω την απάντηση μου". Η απάντηση, και τα χρήματα, δεν ήρθαν ποτέ. Μέχρι το τέλος της ζωής του ο Τέσλα περίμενε μιαν απάντηση...

Ο οραματιστής και αθεράπευτα ανθρωπιστής Τέσλα είχε κάνει το λάθος να δείξει στον κατεξοχήν εκπρόσωπο των μονοπωλιακών συμφερόντων της εποχής του, τον κόσμο όπως θα μπορούσε να είναι: ελεύθερος από ενεργειακά μονοπώλια και με άφθονη και φθηνή ενέργεια για τον καθένα. Έναν κόσμο που η ανθρωπότητα ίσως να είναι έτοιμη τον 21 ο αιώνα...

Μετά την αποτυχία του σχεδίου στο Γουόντερκλιφ ο Τέσλα δεν είχε ποτέ καμιά άλλη ευκαιρία να φέρει την Ελεύθερη Ενέργεια στον κόσμο. Συνέχισε όμως μέχρι το τέλος της ζωής του να σχεδιάζει, να κατασκευάζει και να οραματίζεται διάφορα χρήσιμα επιτεύγματα. Πάντα ήταν ασυμβίβαστος, ένας μοναχικός και ρομαντικός "ιππότης" της επιστήμης. Το κατεστημένο της εποχής του τον πολέμησε σκληρά και τελικά πέθανε, σαν σήμερα, στις 7 Ιανουαρίου του 1943, φτωχός και αγνοημένος, σ' ένα ταπεινό δωμάτιο του ξενοδοχείου New Yorker.

Ο Τέσλα ήταν ένας μεγάλος και αισιόδοξος οραματιστής για το μέλλον της ανθρωπότητας. Τι έγιναν ωστόσο τα οράματα του για τον ουτοπικό και ενεργειακά ελεύθερο κόσμο του μέλλοντος; Αυτά βρίσκονται κρυμμένα στα εκατοντάδες χειρόγραφα του, που έχουν γίνει ανάρπαστα από τις μυστικές υπηρεσίες και τις ομάδες ερευνητών ανά τον κόσμο...

Η ζωή, το έργο, οι ιδέες και τα οράματα του "πατέρα" της Ελεύθερης Ενέργειας, έχουν εμπνεύσει δεκάδες επιστήμονες κι ερευνητές, που έθεσαν κι αυτοί με τη σειρά τους τον εαυτό τους στο κυνήγι του "Αγίου Δισκοπότηρου" της επιστήμης: στην ανακάλυψη μιας συσκευής που θα αντλεί και θα αξιοποιεί την Ελεύθερη Ενέργεια του περιβάλλοντος. Όπως άλλωστε συνήθιζε να λέει και ο μεγάλος Σερβοαμερικανός εφευρέτης: "Η ενέργεια βρίσκεται παντού και σε αφθονία. Εμείς όμως διψάμε. Μοιάζουμε με κάποιον που βρίσκεται πάνω σε μια βάρκα που πλέει μέσα σ' ένα ποτάμι, αλλά πεθαίνει από τη δίψα, γιατί δε διαθέτει ένα ποτήρι για να πιει νερό".

Τα Βραβεία και οι Αναγνωρίσεις του Νίκολα Τέσλα

Το 1912 ο Τέσλα προτάθηκε, μαζί με τον Έντισον, για το Βραβείο Νόμπελ.

Το 1917 ο Τέσλα βραβεύτηκε με το "Μετάλλιο του Έντισον"", το πιο σημαντικό βραβείο στον τομέα της ηλεκτροτεχνικής στις ΗΠΑ.

Το 1960 η Διεθνής Επιτροπή Ηλεκτροτεχνικής ονόμασε την μονάδα μέτρησης της μαγνητικής επαγωγής, μονάδα Τέσλα (Τ).

Το 1975 ο Τέσλα εισάγεται επίσημα στο Inventor's Hall of Fame.

Το 1976 καθιερώνεται το Βραβείο Τέσλα από το Ινστιτούτο των Ηλεκτρομηχανικών των ΗΠΑ, το οποίο και απονέμεται κάθε χρόνο.

Το 1983 τα Αμερικανικά Ταχυδρομεία τίμησαν τον Τέσλα τυπώνοντας γραμματόσημα με τη μορφή του.

Το άγαλμα του Νίκολα Τέσλα τοποθετείται στους καταρράκτες του Νιαγάρα, όπου το 1895 λειτούργησε το πρώτο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο στον κόσμο.

Το 1992 τυπώνονται στη Σερβία μια σειρά από χαρτονομίσματα με τη μορφή του Τέσλα.

Η γωνία της 40ης οδού με την 6η Λεωφόρο του Μανχάταν ονομάζεται "Γωνία του Νίκολα Τέσλα" και τοποθετήθηκε σχετική πινακίδα για να θυμίζει στους Νεοϋορκέζους ότι η πόλη τους χρωστάει πολλά στον Τέσλα.

Το 2005 το Διεθνές Αεροδρόμιο του Βελιγραδίου μετονομάζεται σε "Αεροδρόμιο Νίκολα Τέσλα".

Το 2006 ανακηρύσσεται από UNESCO "Έτος Τέσλα" για να τιμηθούν τα 150 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου εφευρέτη.

Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας, βιογράφος του Νίκολα Τέσλα, και δημιουργός του εναλλακτικού περιοδικού Ζενίθ (www.zenithmag.wordpress.com).

# data[].attributes.attachment_link.title
Νίκολα Τέσλα: O Προμηθέας του Ηλεκτρισμού

# data[].attributes.attachment_link.description
"Ο Νίκολα Τέσλα παραμένει ο μύθος, το κεντρικό σημείο, το αρχέτυπο όλων των επιστημόνων του 20ου αιώνα". Gerry Vassilatos, Lost Science Ο Νίκολα Τέσλα γεννήθηκε τα μεσάνυχτα της 10 ης Ιουλίου του 1856, κατά τη διάρκεια μιας τρομερής καταιγίδας γεμάτη λαμπερές αστραπές...

# data[].attributes.headline
Αντουάν Λοράν Λαβουαζιέ 

# data[].attributes.subject
Αντουάν Λοράν Λαβουαζιέ 

# data[].attributes.body
Ο άδικος θάνατος ενός λαμπρού μυαλού

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΜΕΣΑ σε μια τάξη οποιοσδήποτε σχολείου της υφηλίου ένας μαθητής μπροστά στον καθηγητή της Χημείας λέει την περίφημη αρχή της διατήρησης της μάζας, "στη φύση τίποτα δε δημιουργείται εκ του μηδενός, τίποτα δεν καταστρέφεται, όλα μεταβάλλονται", πρέπει να του έρχεται στο μυαλό ένας από τους λαμπρότερους επιστήμονες που πέρασαν ποτέ, ο Αντουάν Λοράν Λαβουαζιέ. Έχει μείνει γνωστός ως πατέρας της χημείας, για τις εξαιρετικές του ανακαλύψεις, που έθεσαν τις βάσεις της σύγχρονης χημείας, ελάχιστοι όμως θυμούνται πια το φρικτό του θάνατο, παντελώς ανάξιο ενός τόσο λαμπρού μυαλού.

Ο Λαβουαζιέ οδηγήθηκε στη λαιμητόμο στις 8 Μαΐου του 1794, πέμπτη χρονιά της Γαλλικής Επανάστασης, και το κεφάλι του κύλησε στο καλάθι όπου έπεφταν τα κεφάλια όσων εξέφραζαν την παλιά φρουρά των βασιλοφρόνων και των εκφραστών της φεουδαρχίας. Ήταν μια από τις πιο ατυχείς στιγμές της παγκόσμιας ιστορίας, καθώς ο Λαβουαζιέ βρέθηκε μέσα στη δίνη της πιο άγριας στιγμής της επανάστασης, όταν η κοινή λογική δε λειτουργούσε και αντί γι' αυτήν κυριαρχούσαν ο φανατισμός, η εκδικητικότητα και η μικρόνοια. Ο άνθρωπος αυτός είχε την ευτυχία να διαθέτει ένα καταπληκτικό επιστημονικό μυαλό, αλλά και την ατυχία να βρεθεί στο στρατόπεδο των ηττημένων.

Είχε λάβει εξαιρετική μόρφωση, καθώς ο πατέρας του ήταν γενικός φοροεισπράκτορας του κράτους, θέση που αργότερα κατέλαβε και ο ίδιος. Το λειτούργημα αυτό ήταν πολύ προσοδοφόρο τον καιρό της βασιλείας, αλλά πολύ ανθυγιεινό μετά την επανάσταση που κατέλυσε τη βασιλεία. Οι φοροεισπράκτορες ήταν η πιο μισητή κάστα ανθρώπων μέσα στη φτωχή Γαλλία, πόσο μάλλον ο επικεφαλής τους. Τι κι αν ο Λαβουαζιέ ασχολιόταν ελάχιστα με τη φοροείσπραξη κι έτρωγε τις ώρες του μέσα στο χημικό του εργαστήριο, όπου πραγματοποίησε εκπληκτικές ανακαλύψεις; Μελέτησε τη συμπεριφορά των αερίων και ήταν ο πρώτος που έδωσε απάντηση στο άλυτο ως τότε επιστημονικό ερώτημα τι ακριβώς είναι η καύση, η φωτιά. Εξήγησε ότι η καύση προέρχεται από την ένωση του οξυγόνου με άλλα στοιχεία. Διατύπωσε την αρχή της διατήρησης της μάζας, μελέτησε τη σύνθεση του νερού, εξήγησε τι ακριβώς είναι και πώς δουλεύει η αναπνοή στο ανθρώπινο σώμα, μελέτησε το φαινόμενο της ζυμώσεως. Στα είκοσι πέντε του χρόνια έγινε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Γαλλίας. Είχε κάνει όμως ένα λάθος που του κόστισε ακριβά.

Πριν την επανάσταση, ένας νεαρός δικηγόρος ονόματι Μαρά είχε εκδώσει ένα εγχειρίδιο με το βαρύγδουπο τίτλο Φυσικές έρευνες επί του πυράς. O Λαβουαζιέ διατύπωσε ευθαρσώς τη γνώμη του για την εργασία του Μαρά. Είπε δηλαδή ότι επρόκειτο για σκέτες ανοησίες. Όταν το 1789 ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση, ο Μαρά αναδείχθηκε ένας από τους μεγαλύτερους ηγέτες της. Σε συνδυασμό με τη θέση που κατείχε ως γενικός φοροεισπράκτορας του προηγούμενου καθεστώτος, ο μεγάλος επιστήμονας αποδείχθηκε εύκολος στόχος. "Δε θα αφήσουμε αυτές τις βδέλλες να αναπαύονται, προστατευμένες στη σκιά, χωρίς να πάρουμε πίσω όλο το αίμα που ρούφηξαν από το σώμα του λαού" φώναζε ο βουλευτής Μαρά μέσα στο κοινοβούλιο.

O Μαρά θυμήθηκε την κριτική που είχε ασκήσει ο Λαβουαζιέ στο εγχειρίδιό του πριν από χρόνια και άρχισε να γράφει φλογερά άρθρα εναντίον του στις εφημερίδες: "Καταγγέλλω τον αγύρτη Λαβουαζιέ, μαθητευόμενο χημικό, γενικό φοροεισπράκτορα, τον υποτιθέμενο πατέρα όλων των ανακαλύψεων". Οι επαναστάτες έκλεισαν γρήγορα το εργαστήριό του και λίγο αργότερα τον συνέλαβαν. Κανένας από τους άλλους επιστήμονες δεν τόλμησε να αντιμιλήσει στη νέα εξουσία. Εκείνο τον καιρό οι πάντες είχαν εξαγριωθεί και οι επαναστατικές καρμανιόλες δούλευαν ασταμάτητα σε όλες τις πλατείες των γαλλικών πόλεων, εξοντώνοντας δήθεν τους εχθρούς του νέου καθεστώτος. Μόνος του ο Λαβουαζιέ απαρίθμησε στο δικαστήριο τα τεράστια σε όγκο ερευνητικά του επιτεύγματα, για να πάρει την ακόλουθη απάντηση από τον αγράμματο και φανατικό πρόεδρο: "Η δημοκρατία δε χρειάζεται επιστήμονες. Θάνατος".

Ο Λαβουαζιέ, μαζί με άλλους είκοσι εφτά καταδικασμένους, οδηγήθηκε αμέσως στη λαιμητόμο και το κεφάλι του έπεσε. Ενάμιση χρόνο αργότερα, μετά το θάνατο του Ροβεσπιέρου και του Μαρά, όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση το μετριοπαθέστερο Διευθυντήριο, επέτρεψαν στη γυναίκα του, Μαρί Ανν, να πάρει τα όργανα και τις σημειώσεις του νεκρού. Οι επίσημες Αρχές συνόδευσαν την άδεια παράδοσης των πραγμάτων του με ένα κρατικό σημείωμα γεμάτο ιστορική ειρωνεία, που έγραφε: "Στη χήρα του Λαβουαζιέ, που καταδικάστηκε αδίκως". Έτσι απλά καταδικάστηκε, έτσι απλά επανορθώθηκε το λάθος.

Ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες της ανθρωπότητας έφυγε αδίκως στα πενήντα ένα του χρόνια και πάνω στην πιο παραγωγική του ηλικία, επειδή πολλά χρόνια νωρίτερα είχε ασκήσει -δίκαιη- κριτική σ' ένα όντως κακό εγχειρίδιο. Λίγα χρόνια αργότερα, η γαλλική κυβέρνηση του έκανε και μια μεγαλοπρεπή κηδεία, διότι -λέει- δόξασε τη χώρα του σε ολόκληρη την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα.

Η πατρίς ευγνωμονούσα τον ήρωά της, που η ίδια τον έκανε κιμά, για να τον χωνέψει πιο εύκολα...

***
Μια σταγόνα ιστορία - Συγγραφέας: Καμπουράκης Δημήτρης Οι Γυναίκες των Άστρων Ρίτσαρντ Γ. Μπούλιετ - Κυνηγοί, βοσκοί και χάμπουργκερ

# data[].attributes.attachment_link.title
Αντουάν Λοράν Λαβουαζιέ - Ο άδικος θάνατος ενός λαμπρού μυαλού

# data[].attributes.attachment_link.description
ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΜΕΣΑ σε μια τάξη οποιοσδήποτε σχολείου της υφηλίου ένας μαθητής μπροστά στον καθηγητή της Χημείας λέει την περίφημη αρχή της διατήρησης της μάζας, "στη φύση τίποτα δε δημιουργείται εκ του μηδενός, τίποτα δεν καταστρέφεται, όλα μεταβάλλονται", πρέπει να του έρχεται στο μυαλό ένας από τους λαμπρότερους επιστήμονες που πέρασαν ποτέ, ο Αντουάν Λοράν Λαβουαζιέ.