# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Image via YouTube.

Toen Instagram eerder dit jaar aangaf met het idee te spelen de like-functie te verwijderen, vroegen veel mensen zich af of dit het einde van het influencertijdperk zou betekenen. Een nieuw onderzoek suggereert echter dat die tijd allicht sneller aanbreekt dan we denken. Volgens het onderzoek is het engagement van instagramgebruikers met influencers-content namelijk op een historisch dieptepunt.

Volgens Mobile Marketer heeft InfluencerDB, een bedrijf dat dit soort statistieken onderzoekt, geconcludeerd dat niet gesponsorde content tot onder 2 procent daalde in het eerste kwartaal van 2019 ten opzicht van 4.5 procent drie jaar daarvoor, terwijl gesponsorde content rond de 2 procent is gebleven, ten opzicht van 4 procent daarvoor.

Het onderzoek concludeerde ook dat het engagement van het publiek met influencers in elke industrietak - waaronder beauty, mode, eten en lifestyle - het afgelopen jaar is afgenomen. InfluencerDB gelooft dat deze daling te verklaren is door het feit dat mensen overladen worden met gesponsorde content, en daardoor er gemakkelijker overheen scrollen.

Het nieuwe onderzoek onderschrijft het Streetwear Impact-rapport dat eerder dit jaar door Hypebeast gepubliceerd werd, dat ook concludeerde dat de effectiviteit van influencers aan het afnemen was. Grappig genoeg kwamen zij er ook achter dat influencers met volgers tussen de duizend en vijfduizend meer engagement hadden, dan die met meer dan vijfduizend.

Hoewel we niet met zekerheid kunnen vaststellen dat dit dan echt het einde van de influencer betekent, moeten influencers misschien wel eens overwegen hun strategie aan te passen, want hun volgers hebben er duidelijk niets meer mee te schaften.

# data[].attributes.attachment_link.title
de invloed van influencers neemt in toenemende mate af

# data[].attributes.attachment_link.description
Image via YouTube. Toen Instagram eerder dit jaar aangaf met het idee te spelen de like-functie te verwijderen, vroegen veel mensen zich af of dit het einde van het influencertijdperk zou betekenen. Een nieuw onderzoek suggereert echter dat die tijd allicht sneller aanbreekt dan we denken.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ze zijn schaars, maar ze bestaan: mensen die geen social media gebruiken. Geen Facebook, geen Instagram en voor sommigen zelfs - shocking - geen WhatsApp. Het zijn mensen die ik benijd, want hoeveel rust en focus moet je wel niet hebben als je je niet dagelijks bezighoudt met de gezonde en tot in de puntjes gestylede ontbijtjes, hardloopsessies en feestjes van je online 'vrienden'.

Toen gelukspsycholoog Josje Smeets mij vertelde dat ze mensen met burn-out klachten vooral aanraadt om afstand te nemen van alle socialmediakanalen, was het idee geboren. Ik wilde dit zelf ervaren. Facebook en Instagram verwijderen en een maand lang geen social media, wat doet dat voor mij?

Nu heb ik geen burn-out klachten en gebruik ik Instagram niet per se om m'n leven te etaleren, maar er zijn dagen dat ik de app 40 keer per dag open om te checken wat de rest van de wereld aan het doen is. 40 keer. Dat is 39 keer teveel als je het mij vraagt. M'n concentratie werd er dan ook niet beter op en daar leidt onder andere m'n werk dan weer onder. Je begrijpt: dat is foute boel.

Digital detox

Social media, en met name Instagram, maken een groot deel uit van m'n leven. Ik gebruik het niet alleen voor mijn werk bij Bedrock, maar ook privé vind ik het een heerlijke app. Ik kan makkelijk zien waar iedereen is, waar mensen mee bezig zijn en gebruik ook dagelijks de chatfunctie bij een 'Instastory' om iedereen te bestoken met vragen over datgene wat ze doen.

Geen wonder dat ik op dagen dat ik me verveel ruim 40 keer even Insta check om te zien wat mensen die wel een leven hebben, bezighoudt. Vond ik dat interessant? Soms wel. Voelde ik me daar dan ook beter door? Vaak niet.

Social media zorgt voor depressies, zo maak jij er een gezonde gewoonte van

Ik wist al lang dat mijn Instagram-gebruik wel een touch up nodig had en dat ik echt niet altijd blij werd van iedereen die een veel mooier leven lijkt te hebben dan ik. Maar Instagram verwijderen? Dat dóe je toch gewoon niet?

Maar ik deed het toch

Tijdens de kerstdagen had ik het geniale plan om m'n telefoon links te laten liggen. Gewoonweg niet meenemen en geen Instagram checken. 2 jaar geleden had ik een heerlijke Kerst, maar toen ik eenmaal op de 'my life is better than yours'-app keek, bleek mijn eten lang niet zo mooi als dat van de rest van de wereld en was ook mijn gezelschap niet goed genoeg meer. Waar dat op sloeg? Foto's waar je geen conclusies uit kunt trekken en momentopnames die geen werkelijkheid laten zien.

Na afgelopen Kerst geen social media te checken - en ik logischerwijs heel blij was met iedereen met wie ik was en alles wat ik had gegeten - probeerde ik m'n social media gedrag te beperken. Maar oude patronen doorbreek je niet zomaar. Dus na een maand dacht ik: dit moet anders. Die app moet weg.

Instagram verwijderen

En ik kan je zeggen, dat is zo gepiept. Gewoon een kwestie van uitloggen en deleten. Dus dat is dan ook precies wat ik deed. Een moment voor in de boeken. Althans, zo voelde dat voor mezelf. In werkelijkheid was het totaal niet bijzonder en ging het leven precies zo verder, ook zonder die app op m'n telefoon.

De eerste paar dagen waren lichtelijk confronterend toen ik op momenten van verveling merkte dat m'n duim automatisch richting het plekje zweefde waar Instagram ooit stond. Eén ding werd me meteen duidelijk: ik opende de app onbewust en op de automatische piloot. Op momenten dat ik even niks te doen had, was Instagram mijn 'vermaak'. Terwijl die momenten dat je écht even niks te doen hebt juist zo belangrijk zijn.

Bezig met mezelf

Na een week was de automatische piloot uit m'n systeem en begon ik de effecten al te merken. Ik had geen idee waar anderen mee bezig waren terwijl ik druk was met m'n eigen leven. Precies zoals het hoort natuurlijk, maar iets wat ik al heel lang niet meer had ervaren.

Ik werd tijdens mijn dagen niet meer constant geconfronteerd met mensen die iets leukers hadden aangetrokken, gezonder of juist lekkerder aten dan ik, op mooiere plekken waren of simpelweg 'een beter leven aan leiden waren'. Kortom: ik was constant lekker bezig met m'n eigen leven en dat van de mensen om me heen, en dat was heerlijk!

Ook op werk was ik meer gefocust, omdat ik op inspiratieloze momenten 's een keer niet in de krochten van Instagram belandde of random gesprekken aan ging met andere Insta addicts.

Rustig en tevreden

Het resultaat? In de afgelopen maand heb ik dan ook gemerkt dat ik veel meer rust in mezelf creëerde, doordat ik me niet bezighield met anderen. Ik was optimaal aan het genieten van alle dingen die ik deed, ook al deden anderen misschien wel dingen die veel cooler waren. Want dat wist ik simpelweg niet.

Die rust zorgde ervoor dat ik enorm tevreden was. Een hele dag boeken lezen in een koffietent en vrijdagavond met een pizza op de bank een film kijken en om 21:30 naar bed? Gewéldig, en niemand die me vertelde dat er ook andere dingen aan de hand waren waar ik bij had kunnen zijn. En die wetenswaardigheid an sich maakte me misschien wel extra gelukkig.

We delen zóveel via social media: wordt het niet tijd om daar bewuster mee om te gaan?

Of ik wat gemist heb?

Nee.

Echt niet?

Nope. Tuurlijk waren er meldingen en ben ik in feestjes of grappige memes getagt, maar zou ik dood gaan als ik dat nooit had gezien? Precies. Facebook gaf bij terugkomst 48 meldingen (waarvan 90 procent in de categorie 'Keesje heeft een update geplaatst' valt) en 1 vriendschapsverzoek.

Op Instagram had ik 12 meldingen gemist. Wat berichtverzoeken van mensen die me echt wel op een andere manier konden bereiken als het écht belangrijk was geweest en een paar tags ('@lisanmarre omg hier moeten we echt een keer samen eten!').

Hoe je mindful met social media kan omgaan

Oh ja, je kunt me trouwens volgen op Instagram, maar daar heb je waarschijnlijk niet heel veel meer aan.

De effecten van social media

# data[].attributes.attachment_link.title
Hoe Instagram verwijderen me een rustiger mens maakte - Bedrock

# data[].attributes.attachment_link.description
Ze zijn schaars, maar ze bestaan: mensen die geen social media gebruiken. Geen Facebook, geen Instagram en voor sommigen zelfs - shocking - geen WhatsApp. Het zijn mensen die ik benijd, want hoeveel rust en focus moet je wel niet hebben als je je niet dagelijks bezighoudt met de gezonde en tot in de puntjes gestylede ontbijtjes, hardloopsessies en feestjes van je online 'vrienden'.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Illustratie door Laci Jordan
In Extremely Online onderzoekt Shamira Ibrahim de oorsprong en impact van internetfenomenen, virale trends en andere online mysteries die onze dagelijkse digitale ervaringen vormgeven.
Onlangs ging een verhaal van blogger Katie Bower het hele internet over. Ze had gezegd dat foto's van haar zesjarige zoon de minste likes kregen in vergelijking met die van haar andere kinderen. Onder een foto, die ze op zijn verjaardag plaatste, schreef ze: "Het deed me zoveel pijn om te zien dat zijn foto's zo weinig likes en reacties kregen. Statistisch gezien was hij niet zo populair. Misschien kwam het voor een deel door het algoritme."

Negatieve reacties volgden snel. Want dat Bower zo open en bloot om likes aan het bedelen was, met haar eigen kind als uithangbord, schoot bij veel mensen in het verkeerde keelgat. Verslaggever Keri Lumm noemde dit de voornaamste reden waarom je je kinderen nooit als je persoonlijke merk moet gebruiken. Het bericht van Bower werd kort daarna verwijderd.

"Als je vanuit een zakelijk perspectief kijkt, is het jammer genoeg zo dat we inhoud moeten plaatsen die zorgt voor de meeste interactie," zei Bower tegen Today. "Persoonlijk hoop ik dat mijn acties laten zien dat ik zal blijven plaatsen wat ik zelf wil, ongeacht de cijfers, en dat wij als ouders onze kinderen moeten leren dat hun waarde niet bepaald wordt door goedkeuring van mensen online. Ons echte leven is honderd procent beter dan wat een kleine foto kan laten zien."

In zekere zin heeft ze gelijk. Een incident als dat van Bower lijkt tegenwoordig bij het leven van een influencer te horen.

De term 'influencer' is echter niet nieuw. Sterker nog, de term stamt al uit de jaren negentig, toen het werd bedacht door marketinginnovator Michael Blatter. Hij maakte gebruik van 'trend influence marketing', zoals hij het noemde, met als doel om Camel-sigaretten in nachtclubs te verkopen. In een rapport, dat nu wordt gezien als een grondleggend werk binnen de marketing, beschreef Blatter een ingenieuze strategie: hij gaf barmannen in het uitgaansleven pakjes sigaretten, waarmee hij ze tot evangelisten van het merk transformeerde, omdat ze sigaretten aan klanten gaven in ruil voor fooi.

Dertig jaar later wordt dezelfde strategie toegepast op mediums als Twitter, Instagram en Youtube.

Het overlapt met een andere reclamestrategie: het inzetten van een beroemdheid. Zo verdienen de meeste leden van de Kardashian-Jenner familie bedragen met zes nullen voor iedere Instagram-post, en zijn influencers vaak social mediagebruikers met, nou ja, veel invloed: mensen die zich hebben gevestigd in digitale gemeenschappen - of het nou over make-up, fitness of lifestyle gaat - en wiens groeiende aantal volgers een vruchtbare grond creëren voor winstgevende samenwerkingen met grote merken.

"Voor mensen die al gewend zijn om alles te delen, is het makkelijk om een merk daarin te verwerken en het authentiek over te laten komen," vertelt Alexia Clincy, directeur van Captialize Social. Influencers die er vroeg bij waren en zich naadloos in deze markt hebben gevestigd, hebben daar veel voor teruggekregen - over de grootste influencers gaat het gerucht dat ze bedragen met zeven nullen verdienen, waarmee ze een levensstijl kunnen waarmaken waar de meeste mensen alleen van kunnen dromen. En zoals het meestal gaat met een aantrekkelijke nieuwe trend, zijn veel mensen de influence-wereld ingesprongen, met een zekere goudkoorts tot gevolg.

In feite is het influencer-model nu bijna omgedraaid. Individuen verkopen zichzelf als product aan merken en PR-bedrijven, die op hun beurt het aantal volgers en engagement gebruiken als een maatstaf voor hun tarief.

Met de toegankelijkheid van platformen als Instagram heeft een speelveld dat voorheen gelijk was, plaatsgemaakt voor verschillende rangen. Influencers komen niet in één soort: er zijn tegenwoordig micro-influencers en zelfs nano-influencers, elk met hun eigen unieke aanbod voor een marketingstrategie van een bedrijf.

"Instagram is als een lopende advertentie," zegt Clincy over de perfect gestileerde foto's in de app. "Het verschilt in daardoor niet veel van reclame op tv. Het kan een 'gewoon' bericht zijn van iemand die er niet voor betaald krijgt, maar zelfs die foto's zien eruit als een advertentie."

Inspirerende Instagram-posts die regelrecht uit de Vogue lijken te komen of een prachtig beeld schetsen van luie vakanties, zijn effectief in het creëren van een perfecte fantasie, maar lang niet alle makers hiervan krijgen er veel voor terug.

Zo blijkt volgens Bloomberg dat 96,5 procent van alle Youtubers die ondersteund worden door betaalde advertenties niet genoeg verdient om boven de armoedegrens van de Verenigde Staten uit te komen.

"Veel merken denken nu dat ze ermee wegkomen om alleen gratis producten uit te delen. Iemand met 2500 volgers is daar al snel tevreden mee - die nemen de spullen graag aan en posten er gratis en voor niets berichten over," legt Clincy uit. "Ze doen meer dan nodig is, zonder dat ze ervoor betaald krijgen. Ze zijn een minder groot risico dan dure influencers inhuren, ze kosten die grote bedrijven vrijwel niks."

Afhankelijk van wie je het vraagt, heeft deze toename van nieuwkomers het delicate ecosysteem van micro-influencers verstoord, die al met moeite proberen te reageren op het voortdurend veranderende algoritme.

In 2018 kondigde influencer Destiny Godley aan dat ze haar Youtubekanaal met meer dan 370.000 volgers zou sluiten omdat haar video's bijna niet meer bekeken werden, ondanks dat ze probeerde om consistent te blijven in de content die ze maakte. Sommige influencers hebben op een andere manier geprobeerd om hun merk aan te passen om hun doelgroep van hun behoeften te blijven voorzien. Zo heeft Mattie James haar lifestyle-merk uitgebreid met het geven van cursussen als #PitchPlease, een masterclass die je leert hoe je ideeën pitcht aan merken, en hoe je betaalde samenwerkingen binnenhaalt.

"Mensen vroegen me via mijn blog en Instagram over de kansen die ik kreeg," vertelt James. "Ook werd het me vaak in het echt gevraagd, als ik bijvoorbeeld sprak op een conferentie. Wat ik me realiseerde is dat er niet veel middelen of voorbeelden zijn voor beginnende influencers en dat veel mensen in soortgelijke posities niet willen delen hoe zij succesvol zijn geworden. Ik heb altijd gedacht, als ik iemand anders laat zien hoe je wint, betekent dat niet dat ik verlies. Het is een win-win situatie - voor ons allemaal."

Het valt niet te ontkennen dat social media een verandering heeft ondergaan. Wat eerst ging over gemeenschappelijke uitwisseling draait nu om individuele content en de waarde van onszelf als merk. Door die overgang zijn consumenten slimmer en veeleisender geworden: uit verschillende verslagen blijkt dat het blinde vertrouwen in influencers sterk is afgenomen. Dit gezonde beetje scepticisme komt niet helemaal uit de lucht vallen. Denk maar aan fiasco's als het extreem gepromote Fyre Festival, waar de berichten van Kendall Jenner, Hailey Baldwin en Emily Ratajkowski opwinding creëerden voor een evenement dat uiteindelijk een chaotische nachtmerrie bleek te zijn.

Uit een rapport van Bazaarvoice blijkt dat 47 procent van de consumenten in Europa, Afrika en het Midden-Oosten moe worden van eentonige influencers die allemaal aan dezelfde marketingcampagnes meedoen. Daarnaast worden veel influencers verdacht van het kopen van neppe volgers. Een rapport uit 2017 van DealSpotr geeft aan dat 52 procent van millennials in de Verenigde Staten influencers steeds minder is gaan vertrouwen. In andere woorden, de authenticiteit die influencermarketing uniek zou moeten maken wordt steeds meer ontmaskerd voor wat het is: de zoveelste manier om gewoon geld te verdienen.

Terwijl we steeds meer de transactionele aard van social media leren begrijpen en omarmen, is het belangrijk om te onthouden wat de eerste influencers in het uitgaansleven van de jaren negentig succesvol maakte: de zichtbare authenticiteit van persoonlijke relaties. Of het aantal volgers nou wel of niet gelijkstaat aan de mate van invloed, er valt absoluut iets te zeggen voor een nichepubliek dat een influencer op de voet volgt.

James is het hier mee eens: "Influencermarketing wordt met de dag populairder, dus als ik influencers gaandeweg ook beter kan maken, dan voegt dat alleen maar waarde toe aan de markt. En wie wil dat nou niet?"

# data[].attributes.attachment_link.title
De duistere realiteit van influencers die producten aanprijzen

# data[].attributes.attachment_link.description
Illustratie door Laci Jordan In Extremely Online onderzoekt Shamira Ibrahim de oorsprong en impact van internetfenomenen, virale trends en andere online mysteries die onze dagelijkse digitale ervaringen vormgeven. Onlangs ging een verhaal van blogger Katie Bower het hele internet over.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Leerlingen uit mavo-3 van het Berlage Lyceum is gevraagd: 'Wat zouden ze over 100 jaar van ons moeten weten?' Het resultaat: een verzameling van (artistieke) objecten zoals Youtube filmpjes, vlogs, foto's, mode items, boeken, schetsen etc. die volgens hen de diversiteit van generatie Z representeert. Hieruit stellen de leerlingen een top 40 samen, verdeeld in de 4 thema's Mode & Uiterlijk, Iconen, Dromen & Idealen, en Leven in Amsterdam.

Generatie Z zijn jongeren die geboren zijn vanaf midden jaren '90. Ze kennen geen wereld onder internet of smartphones. Deze jongeren vormen een diverse generatie. Zij zijn gewend aan en eindeloze, snelle informatiestroom en constante dialoog.

Tijdens een projectdag verwerken de leerlingen de top 40 onder leiding van vier professionele kunstenaars tot 40 affiches. De kunstenaars zijn de fotografen van Zo! zijn wij, Lego Lima, Bas Kosters en Maia Matches. Ieder team krijgt één thema en de daarbij behorende tien objecten uit de top 40. Hiermee worden in één dag, per team tien affiches gemaakt.

Foto: Bas Uterwijk

Alle affiches en de top 40 zullen van 21 maart tot 21 april te zien zijn in de kofferkluizen van de Schatkamer. De affiches worden vervolgens opgenomen in de collectie van het Stadsarchief, zodat ze daadwerkelijk over 100 jaar nog bekeken kunnen worden door de toekomstige inwoners van Amsterdam. Het Stadsarchief Amsterdam krijgt op deze manier een unieke aanvulling op het archief over, maar vooral ook door Generatie Z.
Dit project is mede mogelijk gemaakt met de financiële steun van Esprit Scholen en het Berlage Lyceum

Schatkamer

Presentatie in de kofferkluizen van de Schatkamer.

21 maart - 21 april

# data[].attributes.attachment_link.description
Leerlingen uit mavo-3 van het Berlage Lyceum is gevraagd: 'Wat zouden ze over 100 jaar van ons moeten weten?' Het resultaat: een verzameling van (artistieke) objecten zoals Youtube filmpjes, vlogs, foto's, mode items, boeken, schetsen etc. die volgens hen de diversiteit van generatie Z representeert.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Instagram is trialling the removal of likes, the one true barometer for measuring self-worth. The platform is experimenting a version of the app in Canada which does not display like counts to analyse how it affects the behaviour of its users.

A spokesperson for the platform says that later this week they plan to run a test "that removes the total number of likes on photos and video views in Feed, Permalink pages and Profile". You can still "like" posts, but the like count won't be displayed. "We are testing this because we want your followers to focus on the photos and videos you share, not how many likes they get," adds the spokesperson.

Head of Instagram, Adam Mosseri, who says that "stories was, in part, responsible for this" reveals that the tech giant is aware that like counts contribute to the stress and anxiety of its users. "We do hear people worry about how many like counts they get", he says, adding that the switch-up is: "about creating a less pressurised environment where people feel comfortable expressing themselves".

The tech world is experiencing a collective "oh, we may have really fucked this whole thing up" moment - everyone's best pal Mark Zuckerberg yesterday announced a privacy overhaul at Facebook amid the rapid deterioration of its reputation, while Twitter's Jack Dorsey recently told a TED talk audience he "wouldn't create likes in the first place" if he could start again.

Read our story here about how politicians believe social media addiction should be treated as a disease, and our investigation into the way social media platforms are changing the way we grieve.

# data[].attributes.attachment_link.title
Instagram is trialing the removal of likes

# data[].attributes.attachment_link.description
Instagram is trialling the removal of likes, the one true barometer for measuring self-worth. The platform is experimenting a version of the app in Canada which does not display like counts to analyse how it affects the behaviour of its users.

# data[].attributes.attachment_link.title
Aangrijpende Deense reclamespot laat haatzaaiers een poepje ruiken en hekelt hokjesdenken (filmpje)

# data[].attributes.attachment_link.description
Deze campagne van Deense tv-zender TV 2 houdt het wereldwijde web in zijn ban. In een tijd waarin het wij-zij-denken alom tegenwoordig lijkt, verpulvert...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Vooral praktisch

Instagram is voor haar bedrijf vooral praktisch, vertelt Marloes: "Ik hoef niet meer overal met een zwaar portfolio naartoe, nieuwe opdrachtgevers zien mijn werk op mijn profiel. Daarnaast sta ik direct in contact met trouwe klanten, zonder een agentschap. Ik ben een stuk zelfstandiger door Instagram."

Marloes: "Inmiddels heb ik door Instagram zo'n vaste klantenkring opgebouwd. Als Instagram ophoudt met bestaan, verhuizen die klanten met me mee naar een ander platform."

Etalage als ondernemer

"Instagram is je etalage als ondernemer", zegt freelance journalist en schrijfster Femke Kamps. "Het is een heel persoonlijke manier van jezelf laten zien. Dat is iets waar veel opdrachtgevers naar op zoek zijn. Ze willen eerst weten met wie ze gaan samenwerken, dat zien ze op je Insta." Achter haar Instagramfeed zit geen doordachte strategie, maar ze probeert zich wel te onderscheiden: "Instagram versterkt je merk, het is een ideale combinatie van personal branding en inzicht in mijn doelgroep."

# data[].attributes.attachment_link.title
Voor deze ondernemers is de Insta-tijdlijn heiliger dan ooit

# data[].attributes.attachment_link.description
Instagram is voor haar bedrijf vooral praktisch, vertelt Marloes: "Ik hoef niet meer overal met een zwaar portfolio naartoe, nieuwe opdrachtgevers zien mijn werk op mijn profiel. Daarnaast sta ik direct in contact met trouwe klanten, zonder een agentschap. Ik ben een stuk zelfstandiger door Instagram."

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kensey vindt dat docenten hem niet serieus nemen. "Zolang zij mij niet serieus nemen, neem ik hen niet serieus." Hierdoor komt hij nog weleens in conflict met zijn lesgevers. De kamer van de teammanager ziet hij dan ook wekelijks van binnen.

Kensey is exemplarisch voor veel vmbo-leerlingen. Uit meerdere onderzoeken blijkt dat zij zich op school vooral leren aanpassen aan de samenleving. Een hand geven, weten hoe je je moet gedragen tijdens een sollicitatie. Dat je tolerant moet zijn.

Niet onbelangrijk. Maar ook bepaald niet motiverend. Het leven wordt immers pas echt interessant als je er zelf vorm aan mag geven. Dat geldt ook voor samen leven.

Mag je als vmbo-leerling eigenlijk ook kritisch zijn op de samenleving? En op hoe die samenleving jou behandelt? Veel leerlingen op het vmbo staan in de maatschappij al snel met 3-0 achter.

Een opleiding waarmee je gemiddeld minder verdient: 0-1.

Een milieu dat minder kansen en democratische bagage biedt: 0-2.

Een migratieachtergrond: 0-3.

Hoe tolerant is de Nederlandse samenleving dan naar jou? En betekent tolerantie niet ook dat er machtsverschillen zijn, omdat de ene groep de andere tolereert?

Precies die vragen stellen vmbo-leerlingen als je ze de ruimte geeft om zelf na te denken en te discussiëren. Vragen die pas echt gaan leven als je als leerling mensen met andere verhalen, ideeën, waarden, idealen en denkbeelden leert kennen.

Scholen kennen een morele (en wettelijke) plicht om deze ontmoetingen mogelijk te maken. Maar hoe doe je dat als school, in het sterk gesegregeerde Amsterdamse middelbare onderwijs? Op een manier die realistisch én uitdagend is?

Louter gedoogd
Het museum Ons' Lieve Heer op Solder laat vmbo'ers kritisch nadenken in een historisch betekenisvolle omgeving. De zolderkerk is de uitgelezen plek om met elkaar te bezinnen op het omgaan met verschillen in religie, cultuur en identiteit.

In de zeventiende eeuw, toen niet-gereformeerde inwoners van Amsterdam alleen thuis hun religie mochten belijden, werden de diensten in de zolderkerk louter gedoogd. Nederland dankt haar tolerante zelfbeeld hieraan.

Maar dit was een praktische oplossing voor de omgang met religieuze diversiteit. Het Nederlandse tolerante zelfbeeld, van toen en nu, moet genuanceerd worden.

Dat doen de vmbo-leerlingen zelf. Ze ontdekken dat tolerantie dubbelzinnig en complex is. Aan de ene kant houdt het machtsverschillen in stand; de een heeft namelijk de macht om de ander te tolereren.

Aan de andere kant bevordert tolerantie empathie. De geschiedenis laat zien dat men door tolerantie rechten heeft kunnen verwerven, zoals vrijheid van godsdienst. Om burger te kunnen zijn, dien je getolereerd te worden of je hebt de privileges om anderen te tolereren.

Die privileges hebben vmbo-leerlingen vaak niet en getolereerd worden zij ook niet altijd. Daar zelf verandering in kunnen brengen, begint met die situatie herkennen en bevragen.

Zelf het verschil maken
Het museum heeft speciaal voor leerlingen van het vmbo het programma Voices of Tolerance ontwikkeld. Vanuit de gedachte dat juist deze leerlingen de spanningen van tolerantie ervaren. In dit programma leren leerlingen hun eigen ideeën en vooral hun (leer)ervaringen over tolerantie vorm te geven.

De inbreng van leerlingen is leidend; onderwerpen worden niet vermeden of gestuurd. Door de dialoog aan te gaan, leren zij te onderhandelen met de perspectieven van de ander.

Hierin wordt ook duidelijk dat tolereren of accepteren niet altijd wenselijk is. Soms moet je intolerant zijn om democratische waarden te beschermen. Leerlingen krijgen daarmee inzicht in de opties die zij hebben in de samenleving. En hoe ze zelf verschil kunnen maken.

Kensey heeft door Voices of Tolerance geleerd het verschil te maken. Op de dag van de tolerantie sprak hij voor ruim 500 docenten, over tolerantie. "We moeten kritisch durven zijn en verschillen bespreekbaar maken. Anders blijven we langs elkaar leven." Hij werd serieus genomen.

# data[].attributes.attachment_link.title
'Veel vmbo'ers staan in de maatschappij met 3-0 achter'

# data[].attributes.attachment_link.description
Kensey vindt dat docenten hem niet serieus nemen. "Zolang zij mij niet serieus nemen, neem ik hen niet serieus." Hierdoor komt hij nog weleens in conflict met zijn lesgevers. De kamer van de teammanager ziet hij dan ook wekelijks van binnen. Kensey is exemplarisch voor veel vmbo-leerlingen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Lead Image Photography by Dustin Thierry

"I don't like coffee table books," says Irma Boom, one of the world's greatest book designers. "Books need to be read and used. That's why you make a book."

Boom has been described as the 'Queen of Books' - a nickname which sums up a 30-year career encompassing more than 300 of them, each a unique experiment. Boom does not like to repeat ideas.

"Already when I was an intern they called me 'queen'. I don't know why. 30 years later... Maybe I'm really sort of the advocate for the book? Maybe that's it," says Boom. "Books are a tool. Books really do something. And I think that is what you see here," she says, gesturing to the table in front of us, which is now strewn with them. Many of these have won awards: in 2001, she was named the recipient of the Leipzig Gutenberg Prize for 'outstanding services to the advancement of book arts'.

Currently, Boom is in the final throes of a project and very busy, but she is still warm and generous with her time, jumping up to pull books from their shelves in her Amsterdam studio as she tells the story behind each one. Her list of commissioners and collaborators includes artist Olafur Eliasson, designer Hella Jongerius, and brands like Vitra, Ferrari, and Chanel, for which she created a book entirely in white, with all of its content written in embossed paper instead of ink, to represent the idea of a scent - invisible but present. Her book for Sheila Hicks, Weaving As Metaphor, with its blind embossed cover and page edges that form a visual poem based on the artist's textiles, helped elevate the artist's career and is now in its fifth print run - an unusual feat for an art book. Boom is a regular collaborator with architect Rem Koolhaas, and has worked with The Stedelijk Museum, Fondazione Prada and MoMA, as well as private individuals and families on deeply personal projects. She also works closely with the Rijksmuseum, the Amsterdam institution for which she created a new, controversial logo in 2012 (splitting the Rijks and Museum into separate words), and continues to design books and exhibitions.

Boom is a designer, but she is also an editor, writer, visual artist, researcher, archivist and critic, depending on what the project demands. She chooses her commissions on instinct, refuses to compromise on her ideas, and is ardent in her belief that books should be experimental in their form.

Some take years to develop, like her latest for the Dutch fashion house Viktor & Rolf, which is about as far from the traditional idea of a "book" as it's possible to get. Entitled Viktor&Rolf Cover Cover, it is made entirely of covers, building on the idea of clothes as a form of covering and as layers. It is stitched together by hand and wrapped in transparent, flexible pink plastic - an incredibly complicated thing to make.

"I'm looking for something specific for each book," says Boom. "That's my job. I try to keep the book vital. I make books where it's relevant to print and to make it in paper. I don't make PDFs!"

She made a full-scale mock-up of the book by hand to show the fashion designers how it would work, and makes similar models for every project, as well as creating mini protoypes to work through and demonstrate her ideas.

"I always design in a book," she explains. "I don't design on a computer, I design in paper. For me, that's really important. I'm not making something flat on the screen, I'm making a three-dimensional object. That's what a book is."

Boom has lived and worked in the same Amsterdam townhouse for 13 years with her partner, gallerist Julius Vermeulen. Four years ago they bought the house next door and knocked the two together, with an extension designed by Barend Koolhaas, Rem's nephew. The old studio is now a kind of work-in-progress and storage area, while a bigger, sunnier space next door is the real workspace. A strikingly modern, concrete structure leads up to Boom's library and Vermeulen's gallery EENWERK.

The library is meant to be a resource where designers and researchers can handle rare, experimental books without white gloves. "I buy not so many books," says Boom. "Only books for my library: books from the 60s, which are amazing - they had freedom - and some old books from 1400, 1500, the first printed books, also amazing. Those are basically my references. And art."

On the top floor is an unexpected greenhouse, where the couple are growing aubergines, cucumbers and an abundant crop of tomatoes. While we're talking about books, Julius pops in and out to talk about what to buy for dinner and ask questions about the day. The couple joke with each other, slipping from English into Dutch.

"Julius' father was a very good novel designer," says Boom. "He made very famous covers. I went to art school to become an artist and because of Julius' father's work, which I got to know at art school, I became a book designer. And years later I met the son. Isn't that amazing? He's a very good critic for my work. He helps me a lot."

Born in the Netherlands, Boom originally studied art at the AKI Academy of Art and Design, or ArtEZ, before switching to graphic design after walking in to a lecture about book design. After graduating, she joined the Dutch Government's now defunct Publishing and Printing Office, where she was given the chance to design the prestigious annual stamp catalogues for the postal service. The result was controversial. Boom explored ideas of copying and inspiration and created a book with texts printed along the edges, page numbers hidden between French folds and images that were photocopies of other books and artworks. "Everything I did was criticised," remembers Boom, "but if I look at it now it looks still fresh as if I made it today."

Her first independent project was for the coal power company SHV. Intended to be a celebratory catalogue to make the company's anniversary, it turned into a more philosophical book, using a series of questions to determine the structure. She refers to it as a tool, a sort of handbook for the company. The project, which Boom researched and edited with historian Johan Pijnappel, started in 1991 and was eventually published in 1996 with 2,136 pages - and no page numbers. The cover was pristine white, the idea being that fingerprints would make it dirty over time, like coal dust.

The Architecture of the Book, her self-designed monograph, is a tiny object. Boom is obsessed with structure, with size and scale. Many of her decisions are guided by her interest in the number three: "In Indian numerology, it's the unity. A sort of perfect unity. Basically, the books I make are based on that idea."

"If you make a book it is about size. It's about three-dimensionality. That's the same as architecture. It's about scale and about proportion."

One of her next projects is laid out in front of us in a beam of sunlight to test the cover colours for fading. Elements of Architecture is a revision of the book series she created in collaboration with Koolhaas, Harvard University students and a large team that worked on his Venice Architecture Biennale in 2014. At 2,600 pages, it is in one of her biggest projects to date. Koolhaas lives around the corner, and regularly drops by to work on their collaborations. Like Koolhaas, Boom never really stops working.

"I cannot do anything without going for it," she says. "If you don't go for it, why do it anyway?"
Viktor& Rolf Cover Cover is out now, published by Phaidon.

# data[].attributes.attachment_link.title
At the Office with Irma Boom, Queen of Books

# data[].attributes.attachment_link.description
Lead Image Photography by Dustin Thierry "I don't like coffee table books," says Irma Boom , one of the world's greatest book designers. "Books need to be read and used. That's why you make a book." Boom has been described as the 'Queen of Books' - a nickname which sums up a 30-year career encompassing more than 300 of them, each a unique experiment.

# data[].attributes.attachment_link.title
Hoe presenteer je kunst digitaal? - Museum Boijmans Van Beuningen

# data[].attributes.attachment_link.description
Het project begint met een pitch in Museum Boijmans Van Beuningen waarin we de studenten vragen hoe het museum de eigen collectie (digitaal) kan presenteren tijdens de periode dat het museumgebouw is gesloten.

# data[].attributes.attachment_link.title
LKCA on LinkedIn: "Sanne Scholten heeft twee adviezen voor iedereen die wil werken aan inclusieve cultuureducatie. http://bit.ly/2z8pa7T"

# data[].attributes.attachment_link.description
November 13, 2018: LKCA posted an article on LinkedIn

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Op Instagram zag cybersecuritymanager Sam van Rooij (29) uit Rotterdam een kunstwerk dat hij móést hebben. Hij volgde de New Yorkse kunstbroers Icy and Sot al een tijdje maar hun maatschappijkritische werken zijn normaal gesproken onbetaalbaar, laat staan dat ze in een woonkamer passen: daar zijn ze te groot voor. Maar dit was een foto, dus sloeg Van Rooij toe toen hij The New American Flag voorbij zag komen - een beeld van de vlag, gemaakt van grenshekken. Een paar privéberichten later was de koop gesloten en had hij voor een paar honderd euro zijn eerste kunstwerk via Instagram gekocht - zonder dat hij het in het echt gezien had.

„Best spannend", zegt Van Rooij, „vooral toen ik de foto voorzichtig uit de koker rolde". Sinds die aankoop maakt hij vaker gebruik van Instagram. „Ik heb veel gesprekken met galeriehouders en kunstenaars. Ik vraag: is dat werk nog beschikbaar? Zo ja, kun je het vasthouden? Kan ik het snel komen bekijken?"

Advocaat en kunstverzamelaar Antoine de Werd (55) uit Den Haag had ook zo'n ervaring met Instagram. Drie jaar geleden was hij op reis toen hij op de app keek en een „gaaf" werk van de Amerikaanse kunstenares Jackie Saccoccio zag. „Ik zocht haar Milanese galerie op en stuurde een berichtje via Direct Message. Een dag later was de deal beklonken." Dit herhaalde zich, met kunst uit New York, Parijs, Berlijn en Londen.

Instagram als visueel archief

Instagram is volgens The New York Times langzaamaan een aanjager van verandering geworden voor de kunstwereld. Een groeiende groep verzamelaars benadert een galerie of kunstenaar direct via de app. Een paar berichtjes heen en weer en de verkoop is gesloten, terwijl het werk nog niet in het echt gezien is, zoals bij een bezoek aan beurs of galerie.

Lees ook:

Deze jonge curators bereiken online een half miljoen mensen

Volgens Nienke van der Wal van verzamelaarsclub Young Collectors Circle - waar ook Sam van Rooij lid van is - gebruikt 95 procent van de 550 leden Instagram om nieuwe kunst te ontdekken en te volgen. Bij de Young Collectors Circle leren jonge of beginnende kunstverzamelaars door middel van workshops en evenementen een verzameling op te bouwen. Van der Wal schat dat een kwart van die leden via Instagram een kunstenaar of galerie heeft benaderd. „We raden onze leden ook aan Instagram te gebruiken als visueel archief van alles wat ze zien en mooi vinden - van kunst in musea of op straat tot hun eigen aankopen, om zo in de loop der tijd ook te kunnen reflecteren op de eigen ontwikkeling en voorkeuren."

Kunstadviseur en galeriehouder Marta Gnyp, die een proefschrift schreef over hedendaagse verzamelaars en transformaties in de internationale kunstwereld, zegt dat het kopen via Instagram nog vrij beperkt is. „Er bestaan geen cijfers van, dus over de omvang wordt gespeculeerd." Van transacties via Instagram zijn er twee soorten, zegt Gnyp. „Bij de eerste is er al een vertrouwensrelatie tussen de koper en verkoper - de koper kent en volgt een kunstenaar, een galerie of een veilinghuis. Instagram geeft een extra impuls of extra informatie en versnelt simpelweg de transactie. Het zou ook via de e-mail of website kunnen."

Het goedkopere segment

De tweede soort transactie, zegt Gnyp, zijn mensen die in het goedkopere segment opereren: tot 5.000 euro. „Het zijn meestal kunstenaars zonder galerie en verzamelaars op zoek naar ontdekkingen en koopjes. De hedendaagse kunstwereld is de laatste jaren enorm gegroeid, ook de groep mensen die zich kunstenaar noemt. Er zitten goede, maar ook ontzettend veel slechte tussen. Veel van hen posten hun werk in de hoop dat iemand ze koopt of een show aanbiedt." Bij deze groep is het bovendien kopen op eigen risico; bij een bestaande galerie kun je ervan uitgaan dat de koop betrouwbaar is als je online afrekent.

In het hogere segment, zegt de kunstadviseur, houden de meeste verzamelaars zich niet echt bezig met de app als het gaat om aanschaffen. Marta Gnyp: „Als je een werk koopt voor honderdduizenden euro's, wil je het meestal in het echt zien. Er worden ook in het hogere segment werken op basis van een foto verkocht, maar dan bestaat er een langdurige vertrouwensrelatie tussen koper en verkoper."

Kunstkopers kijken vaker eerst online en gaan dan naar de galerie. Jonge galeries spelen daarop in. Lees ook:

De kunstgalerie verjongt

Antoine de Werd hoort bij de kopers in dat hogere segment. Hij staat in de top-100 van de stichting Kunstweek - die zich inzet voor de collectieve promotie van beeldende kunst. Hij verzamelt op een nieuwe manier. Vier jaar geleden maakte hij een profiel aan op Instagram, inmiddels heeft hij meer dan 11.000 volgers. Hij slaat foto's op van kunst die hem interesseert en maakt screenshots van kunstenaars om in de gaten te houden. Op beurzen wordt hij door zijn profiel herkend. En zeker Amerikaanse galeries weten hem te vinden, zegt hij, regelmatig wordt hij „bestookt" door galeriehouders die hem berichtjes sturen.

Tot nu toe kocht hij zo'n twintig werken waarvoor hij het contact legde via Instagram - en die hij alleen op dat ene plaatje op zijn scherm had gezien. Viel dat vervolgens nooit tegen? „Er zit een risico in. Maar wie niet waagt wie niet wint. Ik kocht ooit werk van de Duitse kunstenaar Chris Succo dat tegenviel, dat was jammer."

Jonge kunstkopers shoppen online

De Werd vind dat de Nederlandse galeriewereld ten opzichte van de Amerikaanse achterloopt bij het gebruik van Instagram. „Over het medium wordt wat hooghartig gedaan, omdat kunst als een bijzonder goed wordt gezien. Dat is het, maar het is óók een product dat je aan de man moet brengen. Deze app maakt dat veel makkelijker. Veel galeries zijn weinig veranderingsgezind, terwijl je in de kunstwereld juist in de voorhoede van de verandering zit. Het is geen vervanging, maar wel een belangrijke aanvulling."

Uit recent onderzoek van de Nederlandse Galerie Associatie blijkt dat er wel een verschuiving gaande is: kunstkopers tussen de twintig en veertig jaar oriënteren zich vaak online. En 40 procent van deze groep koopt via een online-verkoopkanaal.

Ook kunstenaars zelf spelen in op de nieuwe handelsmogelijkheden. Neem Iriée Zamblé (23), vierdejaarsstudent aan de Hogeschool van de Kunsten Utrecht. Twee jaar geleden plaatste ze een nieuw, figuratief werk op haar profiel. „Een Amerikaan reageerde: wat een mooi werk, hoeveel kost dit? Ik was vereerd maar schrok ook, want hoe bepaal ik de prijs? Ik heb samen met mijn docent een bedrag verzonnen. Toen moest ik het nog naar New York laten verschepen. Ik dacht: straks wordt het door de douane onderschept!" Inmiddels verkoopt Zamblé regelmatig werken via Instagram. „Het zou heel vet zijn als dit booming business wordt. Toch wil je het liefste dat je werk in het echt ervaren wordt, doordat een galerie je vertegenwoordigt."

Antoine de Werd is voorlopig nog niet uitverzameld. „Ik ben nu twee weken in Iran, op jacht naar mooie kunst. We zijn net naar een kunstenaar geweest om te onderhandelen over een werk dat ik op zijn Instagram zag - ik hoop vanavond de koop af te ronden."

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 30 november 2018

# data[].attributes.attachment_link.description
Kunst: Jonge verzamelaars kopen hun kunst tegenwoordig via Instagram - zonder het werk in het echt gezien te hebben. Wat berichtjes over en weer en de verkoop is gesloten. "Er zit een risico in. Maar wie niet waagt wie niet wint."

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kiempunt.nl is een app.

Kiempunt helpt leerlingen van het voortgezet onderwijs zelfstandig en op motiverende wijze creatieve en reflectieve vaardigheden te ontwikkelen.

De app is ontwikkeld en wordt verder uitgebreid door Jacquelien de Jong. De Nijkerkse cultuurmakelaar werkt daarvoor samen met een groep kunstenaars en webbouwers. Ely Hackmann legt ze uit, waar de app over gaat.

# data[].attributes.attachment_link.title
Cultuurmakelaar ontwikkelt app voor kunstonderwijs (video)

# data[].attributes.attachment_link.description
Kiempunt.nl is een app. Kiempunt helpt leerlingen van het voortgezet onderwijs zelfstandig en op motiverende wijze creatieve en reflectieve vaardigheden te ontwikkelen. De app is ontwikkeld en wordt verder uitgebreid door Jacquelien de Jong. De Nijkerkse cultuurmakelaar werkt daarvoor samen met een groep kunstenaars en webbouwers.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De 50-jarige Monique Maarsen is topvrouw in de mannenwereld van het vastgoed. Ze geeft leiding aan het familiebedrijf Maarsen Groep, dat met name in Amsterdamse en Rotterdamse kantoorpanden investeert. Het Amstelveense bedrijf werd in 1946 door haar grootvader opgezet en door haar vader uitgebouwd. In 1998 nam zij de leiding over, na aanvankelijk haar eigen pad te hebben gekozen bij multinationals als Shell en Nestlé. Naast haar vastgoedprojecten heeft ze commissariaten en is ze voorzitter van de raad van toezicht van Kika ('Kinderen kankervrij'). Die laatste functie vloeit voort uit ervaringen in haar eigen jeugd.

Als meisje van 12 kreeg ze het zwaar te verduren. Terwijl haar lievelings-oma in Duitsland op sterven lag, kreeg zij, brugklasser van het Amsterdams Vossius Gymnasium, te horen dat ze de ziekte van Hodgkin had. Ze overleefde de zware behandelingen, stortte zich op een studie bedrijfskunde in Groningen en een carrière in het bedrijfsleven. Maar de ziekte bleef haar achtervolgen: op haar 19de, haar 22ste en haar 43ste kreeg zij opnieuw Hodgkin. Op haar 26ste raakte ze geobsedeerd door de gedachte dat de ziekte nogmaals zou toeslaan en belandde ze in een mentale crisis. Met hulp van een psycholoog wist ze overeind te krabbelen. Enkele jaren later ontmoette ze bij Venezolaanse watervallen haar Cubaanse man. Van haar artsen had ze begrepen dat ze niet zwanger kon worden. Maar tegen alle medische verwachtingen in lukte dat toch - ze is moeder van drie kinderen, inmiddels tieners.

Wat is de zin van ons leven?

''De zin van je leven schrijf je zelf", is een citaat van Loesje. Dat bevat voor mij een kern van grote waarheid: de zin is het leven zelf en het is aan jou er iets van te maken. Voor mij is het vooral de kunst te leren omgaan met de spanning tussen groep en individu. De groep staat dan voor: erbij horen, verbinding met anderen, samen optrekken, voor elkaar zorgen. Terwijl het individu staat voor: je ontplooiing, je eigen verantwoordelijkheid, maar ook voor egoïsme, jezelf op de eerste plaats zetten. Die 'ik' is uiteindelijk eenzaam. Wat die twee, groep en individu, verbindt, is empathie. Die kun je voor anderen opbrengen, maar die moet je ook voor jezelf leren voelen. Dat laatste is misschien wel mijn grootste zoektocht.'

U kreeg op uw 12de te horen dat u de ziekte van Hodgkin had. Wat gebeurde er toen?

'Ik herinner me dat de dokter mij heel serieus nam. Mijn ouders zaten er wel bij, maar hij richtte zich helemaal tot mij. Ik besefte heel sterk: 'Dit gaat om mijn leven, ik moet dit zelf doen.' Het was existentieel. Ik kon het wel aan, vond ik toen, want ik was een verstandig meisje en opgevoed met het idee van eigen verantwoordelijkheid. Maar het was natuurlijk ook eng.

Van de dokter mocht ik niets over Hodgkin lezen. Dan zou ik alleen maar dingen tegenkomen die me angstig maakten en die niet op mij van toepassing waren. Als ik vragen had, moest ik die aan hem stellen. Hij vertelde niet dat Hodgkin een vorm van kanker was en mijn ouders deden dat evenmin. Goed bedoeld natuurlijk, ze wilden me beschermen, maar ik ben daar later heel boos over geweest. Van een ander meisje op de afdeling waar ik lag, hoorde ik dat Hodgkin ook kanker was. Ik was verbijsterd. Dat maakte me in het vervolg heel onzeker en argwanend. Ik vertrouwde niet meer of mensen wel de waarheid spraken.'

Speelde dat ook toen u het later terugkreeg?

'Ja. Toen ik in Groningen studeerde, voelde ik op een bepaald moment dat het niet goed zat. Mijn huisarts kwam met geruststellende woorden, maar ik had argwaan. Ik heb toen mijn intuïtie gevolgd en ben naar het AMC gegaan. Daar bleek dat het inderdaad weer mis was. Ook de beide keren erna voelde ik de ziekte eerst zelf en kreeg ik later de bevestiging van artsen. Het heeft me geleerd dat je moet leren luisteren naar je innerlijke stem, hoe zwak die ook klinkt. Neem de signalen die je van jezelf krijgt altijd serieus.'

Op uw 26ste, toen u niet meer ziek was, belandde u in een crisis. Waardoor kwam dat?

'Voor Nestlé reisde ik destijds de wereld rond. Dat was mooi, maar ik was ook eenzaam, ik verbleef veel alleen op hotelkamers. Ik raakte geobsedeerd door de angst dat de ziekte weer terug zou keren. Voortdurend bleef ik aan mijn klieren voelen - twee, drie keer per uur, telkens moest ik ervoor naar de wc. Nou, als je je klieren maar vaak genoeg betast, gaan ze vanzelf zwellen. Bovendien kreeg ik na een fertiliteitsonderzoek te horen dat mijn hormonen op een niveau zaten alsof ik al in de overgang zat. Ik zou geen kinderen kunnen krijgen. In die tijd verbrak ik het contact met de buitenwereld. Zelfs mijn vriendinnen konden mij niet meer bereiken. Het was een heel donkere periode waarin ik me schaamde voor mezelf.'

Waar kwam die schaamte vandaan?

'Ik wilde vooral geen klager zijn, niet zeuren. Ik zat in die corporate wereld van snelle carrières: iedereen was tough en gezond, je moest perfect zijn. Het was bepaald geen wereld waarin je over je gevoelens sprak, laat staan over kwetsbaarheden. In ons ondernemersgezin had daar ook maar weinig ruimte voor bestaan. Ik leidde een schizofreen leven. Ik schaamde me voor mijn lichaam dat me zo in de steek had gelaten en tegelijkertijd wilde ik perfect zijn. Want als je dat niet bent, ben je niet succesvol. Dat is echt iets van onze geïndividualiseerde maatschappij. Als je geen succes van je leven maakt, ben je een loser. Als je kanker hebt, ben je ook een loser. Dat is zo verdrietig: niet beter worden en voor een verliezer worden versleten, alsof je niet hard genoeg hebt gevochten. Maar zo zit de maatschappij deels in elkaar, het is survival of the fittest.'

Hoe bent u uit die zwarte periode gekomen?

'Ik leerde heel geleidelijk erover te praten. Ik deed een beroep op een psycholoog, iets wat in mijn familie absoluut niet gebruikelijk was. Zij heeft me geleerd nuchter naar mijn angsten te kijken. Ga eens vaststellen wat het ergste is wat je kan overkomen, raadde ze me aan. Dat klinkt gemakkelijk, maar het kostte me enorme moeite. Zij hielp me ook weer in contact te komen met anderen. Ik leerde minder hard over mezelf te oordelen, compassie voor mezelf op te brengen. Dat is nog altijd mijn grootste uitdaging.'

Wat heeft de ziekte u gebracht?

'Heel veel. Ik heb pijn leren koesteren, omdat die me veel verbinding heeft gebracht. Jarenlang heb ik niet over mijn ziekte willen praten. Maar toen ik de moed vond door die angst heen te gaan, kwam ik in een nieuw soort ruimte. Dat klinkt misschien wat spiritueel, maar dat ben ik ook wel. Je kunt jezelf heel lang voor de gek houden, maar uiteindelijk moet je door allerlei lagen van eerlijkheid heen en naar jezelf luisteren. Dan kun je weer een heel persoon worden. Toen me dat lukte, heb ik daar ongelooflijk veel voor teruggekregen. Mensen gingen fantastische verhalen met mij delen. Ik ben daar nog steeds verbaasd over.

'Dankzij de ziekte ben ik op paden terechtgekomen die ik anders nooit zou hebben bewandeld. Ik kwam terecht bij Kika, dat kinderen met kanker een eigen gezicht geeft. Hen wordt geleerd dat ze trots kunnen zijn op zichzelf, de schaamte voorbij.

'De ziekte heeft ook invloed op de opvoeding van mijn kinderen. Ik ben zo open en eerlijk mogelijk tegen ze. De laatste keer dat ik ziek werd, waren ze in de basisschool-leeftijd. Ik heb ze over kanker en de risico's verteld, want ik wilde absoluut niet dat ze in the blind zouden worden gehouden, zoals mij was overkomen. Twee jaar geleden heb ik voor mijzelf het summum van openheid bereikt door op een TedX-lezing over mijn ziekte te spreken. Als individu ging ik naar de groep, ik deelde mijn kwetsbaarheid. Dat deed ik ook met het oog op mijn kinderen. Ik wilde hen laten zien dat er niets geheimzinnigs was.'

Doet u uw vastgoedwerk ook anders door de ziekte?

'Luisteren naar je innerlijke stem is van groot belang bij beslissingen over projecten. Je kunt alle cijfers op tafel hebben, maar uiteindelijk komt het aan op de beslissing: doe je het wel of niet? Dan speelt vertrouwen een grote rol. Wanneer je voor 100 miljoen euro met elkaar gaat bouwen, is er als het misgaat meer nodig dan mensen die meteen naar de contracten kijken. Ik wil niet in jarenlange procedures belanden. Met een aantal aannemers heb ik door de jaren heen goede relaties gekregen. De schade met elkaar delen en op naar een volgend project, zo leef ik graag.

'Bouwprojecten hebben lange termijnen. Ik ben daar graag onafhankelijk in. Altijd wil ik in kaart hebben: wat is het ergste dat ons kan overkomen, wat als we een deadline niet halen? Dan slaap ik beter, dat geeft rust. Mannen zeggen weleens tegen me dat ik overdreven voorzichtig ben. Dan zeg ik: 'Nee, ik ben realistisch.' Ik grijp terug op de inzichten die ik kreeg toen ik 26 was. Ik doe niet mee aan dat denken van de corporate wereld: van hup, hup, zo is het, zo doen we het, dit zijn de getallen, dit is het rendement. In mijn ervaring leidt die manier van beslissen vaker niet dan wel tot succes.

'Voelen of iets goed is of niet, daar heb ik me in bekwaamd. Ik kan soms voelen of iemand ziek is, gelukkig of niet. Veel mensen doen alsof ze dat zijn, maar ik heb het gauw in de gaten wanneer dat niet zo is. Soms kan ik voelen dat iets gaat gebeuren, net voor het gaat gebeuren. Ik ben hoogsensitief. Dat klinkt vaag, maar die sensitiviteit is onderdeel van de oplossing die ik vanaf mijn 26ste ben gaan vinden. Niet jezelf voor de gek houden, maar naar jezelf luisteren. Moed tonen, niet opgeven. Dat vind ik heel belangrijk. Dat lichaam van me, waar ik lang zo boos en teleurgesteld over was, ben ik gaan zien als een stevig machientje dat iedere keer wel weer opkrabbelt.'

Wat is de bron van die moed?

'Uiteindelijk heel goed weten wie je zelf bent. Authentiek zijn, daar heb ik noodgedwongen veel over na moeten denken. Die authenticiteit wil ik verder vergroten. Ik heb voor mezelf helder gekregen wie ik ben. Op het moment dat je daar vrede mee hebt, ontstaat er ruimte om de wereld met meer moed te bejegenen.'

# data[].attributes.attachment_link.description
De 50-jarige Monique Maarsen is topvrouw in de mannenwereld van het vastgoed. Ze geeft leiding aan het familiebedrijf Maarsen Groep, dat met name in Amsterdamse en Rotterdamse kantoorpanden investeert. Het Amstelveense bedrijf werd in 1946 door haar grootvader opgezet en door haar vader uitgebouwd.

# data[].attributes.attachment_link.title
Meet the Creator of the Egg That Broke Instagram (Published 2019)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sociale media en games zijn niet meer weg te denken uit het leven van jongeren. Dat heeft voordelen, maar het schermgebruik kent ook negatieve gevolgen. Utrechtse onderzoekers buigen zich erover vanuit verschillende invalshoeken.

Verslaving aan sociale media en games onder jongeren

# data[].attributes.attachment_link.description
Sociale media en games zijn niet meer weg te denken uit het leven van jongeren. Dat heeft voordelen, maar het schermgebruik kent ook negatieve gevolgen. Utrechtse onderzoekers buigen zich erover vanuit verschillende invalshoeken. Verslaving aan sociale media en games onder jongeren

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
By Frances Lloyd-Baynes

Museums are awash in all things 'digital'. We have apps, gallery interactives, virtual reality experiences, video exhibition teasers, social media marketing, online museum shops, ticketing software, CRMs, DAMs, CMS databases - the list goes on. And with all this tech come the expectations for the speed, user experience and amazing content that we have come to expect outside of museums.

Contrast this fast-paced slice of digital experience with the stuff that forms the foundation of museums, our raison d'être: our collections. Museums are filled with thousands, sometimes millions, of objects created over eons. The majority are man-made objects, mostly crafted from traditional media: wood, silver, porcelain, linen, canvas, etc. As museums, our professional goals are all about long-term preservation and access, today and 100+ years on. For these very traditional media, we know what that means (low light; limited handling; stable environment). What happens when the 'digital' becomes part of our collections?

Time-based Media Art (TBMA), for our purposes work that has duration as a dimension and requires technology to be experienced, has existed and been collected by museums for a long time (the 18th-century automata in Neuchâtel's Museum of Art and History for example). Digital TBMA has existed since the 1950s and 60s, with Contemporary art museums collecting it since then. In recent years, digital media art is finding its way into smaller and/or more traditional museum collections.

In an encyclopedic museum like the Minneapolis Institute of Art (Mia), where the collections are divided along both material and cultural lines, the 'Contemporary' and 'Photography & New Media' departments collected the museum's first digital art. Now every curatorial area is acquiring it. And the more we collect, the more urgently we need to understand how to fit digital media art into our traditional models of acquisition, preservation and stewardship.

So, what's the problem? First and foremost, it's technology. Digital art (described broadly in this British Council video, What Is Digital Art? (2015) as "art made in a digital age") relies on technology. It's video, audio, animation, GIFs, code, immersive experiences, hybrid mixes of digital and physical, and more. It requires technology to exist - hardware, software, media players, storage drives, the Internet, etc.. And therein lies the problem: given the pace of change, it is not a question of if the technology will fail or become obsolete, but when.

For a museum collecting digital art, knowing your artworks have a severely limited lifespan requires a very different approach to stewardship. But what does digital art stewardship look like? The thought leaders who began working with, collecting and preserving digital media art early on have made tremendous strides in figuring out what digital TBMA preservation and stewardship means. These leaders include the Matters In Media Art project (including Tate, MoMA, and SFMoMA), the Guggenheim museum in New York, and Smithsonian's Time-based Media Art Working Group, independent bodies such as Electronic Arts Intermix ( EAI) and Independent Media Arts Preservation (IMAP), the Electronic Media Group of the American Institute for Conservation (AIC), among others. They have created a rich resource for the rest of us, showcasing the care requirements of TBMA and digital media art.

At Mia, we hold a small collection of TBMA (currently 22 objects), of which roughly two-thirds are digital media. Several years ago, we recognized these collections were not getting the unique care they required and set out to do something about it. Our efforts ultimately led us to the National Digital Stewardship Residency in Art Information ( NDSR Art), an iteration of the National Digital Stewardship Residency ( NDSR) program developed by America's Library of Congress in conjunction with the US government agency Institute of Museum and Library Services (IMLS). Mia successfully applied to host a project to improve preservation and stewardship for our digital art. (You can see our project proposal here.) In July 2017, our NDSR Art resident arrived for a one-year focused effort.

The project kicked off with some initial research on digital art preservation best practice, looking at all the great guidance provided by those thought leaders already mentioned. It became clear quite quickly that (1) we had not realised how much we did not know and (2) applying the existing advice and best practice to our needs was not straightforward. Questions begat questions begat questions, so we expanded our research and adjusted our goals. We reached out to colleagues across the sector who were unfailingly generous with their time and expertise, and we made some realisations.

Realisation One: Conservators are 'the bomb'
The first quarter of Mia's NDSR Art residency targeted the preservation needs of the existing collection. We had been treating our digital art as purely physical objects, with no detailed documentation, no backups or check sums, no access or preservation copies, and no plan to ensure the works remain viable, and that needed to change. Research and advice helped us understand that meeting this project goal required time and expertise that we lacked. How were other museums managing? Our first realisation was that most museums rely on trained, in-house Conservation staff to care for their digital media art.

Mia has no conservators on staff. Our external conservation providers have no TBMA or digital art expertise. As I write this, my search for 'electronic media' specialists-the closest I can get to 'digital media art'-via the AIC's ' Find a Conservator' site finds no one within 300 miles of Minneapolis. Most of those at an 'unlimited distance' (the next available search option) live on the coasts.

There is a real dearth of trained digital media art conservators in the US. If museums have none (and only a few major museums do), they may rely on more general 'Objects' conservators to do the work, perhaps with the help of multimedia specialists or moving image archivists. East and West Coast museums have the option to outsource conservation expertise, from individuals or a business like Small Data Industries (founded in 2017 by Ben Fino-Radin, formerly of MoMA, to fill the conservation gap). For the rest of us, expanding our internal skill set may be the best short-term option.

For a museum, successfully preserving digital media art requires that it be exhibitable over time. We already know that the technology will fail or become obsolete: hard drives fail, CDs delaminate, software stops being supported and old technology is phased out. As Vint Cerf, one the Internet's founding fathers Realisation Two: Process is half the battle
notes, it isn't clear whether digital art "will last 20 years let alone 20,000." We can combat this by migrating to new media or platforms, emulating a work's original environment, and replacing old technology with new (e.g., use a newer model media player). The solution appears simple but looks can be deceiving.

For a glimpse of the technical complexities of preserving a TBMA work, I recommend Ben Fino-Radin's MoMA blog post Art in the Age of Obsolescence: Rescuing an Artwork from Crumbling Technologies (2016). It recounts the (somewhat terrifying) journey through the failure points of a single artwork-Teiji Furuhashi's 'Lovers' (1994), a "[c]omputer controlled, five-channel laser disc/sound installation with five projectors, two sound systems, two slide projectors, and slides (color, sound)"-and the immense effort required to resuscitate it.

Fixing the technical problems is only part of the solution. As explained on the NYU Institute of Fine Arts' Conservation program website, "Technology-based art is considered to be more sensitive to damage, loss, misinterpretation, and incorrect installation than a traditional artwork, due to its very specific and sensitive relationship of time, space, and concept." (One can certainly see that in MoMA's "Lovers".) Successful preservation requires maintaining both the original aesthetics of a work and the artist's intent re: a viewer's experience of it as technological problems are resolved.

Detailed documentation is museums' best tool for ensuring future stewards understand and can replicate (as closely as possible) a work's original look and feel. We need to know all about how it is constructed, what tools were used to make it and the machinery required to display it (i.e., its 'identity'); the variations of presentation any time a work was displayed (i.e., the 'iterations') to understand acceptable display parameters, and what is important to the artist about any of these. Does it matter to them if newer tech can display their work at higher definitions? if the noise made by one media player in an installation sounds different from a newer player? Maybe they'll care and maybe they won't, but we stewards need to know. And that is quite different from what we document about something like a 17th-century painting.

Once the range of documentation required for digital media art was clear to us, we realised Mia's processes needed major revision. For example, digital media art acquisition-unlike traditional media-requires additional, front-loaded information gathering. The best time to generate a complete picture of a work is when we are in close contact with an artist and/or their gallery, considering an acquisition. This is when we explore the critical elements-the 'must haves', 'would likes' and 'don't care either way's-of a work. (These are questions we would not have to ask about an Old Master painting.) Knowing the detail of what constitutes an artwork and what it will take to maintain it over time also ensures the museum can budget for ongoing care as well as the acquisition cost before we commit to a purchase and not get caught out later. (Ask me about the replacement cost of projector light bulbs some time.)

Through our NDSR Art residency project, Mia realised that digital media art preservation and stewardship requires a wide variety of expertise: conservators, registrars, multimedia and IT specialists, collections information managers, curators and artists. Collaboration is key to understanding, documenting and preserving these complex and essentially fragile works. We must change museum processes and even how we Realisation Three: It takes a village
think about objects. And we must be proactive, to protect these works before they fail. No one conservator or expert of any kind can address every technical challenge. Specialists from across the digital and museum spectrums must work in partnership to ensure these works survive.

Fortunately, the sector has already proven it is open and supportive. Professional bodies (Electronic Media Group and AIC, etc.), initiatives (NDSR and NDSR Art; Matters in Media Art, etc.), organisations and individuals are committed to sharing their expertise and the products of their work. Exciting research on emulation from Yale University's ' emulation as a service' project to Rhizome's web-art focused initiatives (Net Art Anthology; Webrecorder) is currently developing open-source tools to archive and access digital works. Funders and corporations like Google are both supporting this work and educating a world that takes 'digital' for granted. (See the Google Arts & Culture Saving Internet Art site.) Artists themselves are thinking forward and beginning to help us protect their legacies by proactively documenting their work and helping collectors prepare for long-term preservation. And, closing the circle, museums are inviting artists to participate actively in the preservation process, for example in SFMoMA's Artist Initiative.

This work on digital media art happening across sectors is collectively empowering all types of museums to deliver the same high-quality preservation and stewardship to its newest art forms that more traditional media has received since we first began protecting art for today and the future.

--

If you are interested in learning more about Mia's NDSR Art residency project, you can read resident Erin Barsan's final project report . Look out for a forthcoming project Case Study on Mia's . Following the residency, staff across Mia continue working collaboratively to take forward TBMA preservation and stewardship. Feel free to contact me with questions about our work at flloyd-baynes@artsmia.org. Erin Barsan has now joined Small Data Industries in New York and we look forward to calling on her expanding expertise as questions arise (and you can, too)!

About the Author

Frances Lloyd-Baynes is Head of Collections Information Management, Minneapolis Institute of Art (Mia). Previous to this she worked at the American Swedish Institute and V&A.

# data[].attributes.attachment_link.title
When 'Digital' meets Collection: How do (traditional) museums manage? - MuseumNext

# data[].attributes.attachment_link.description
By Frances Lloyd-Baynes Museums are awash in all things 'digital'. We have apps, gallery interactives, virtual reality experiences, video exhibition teasers, social media marketing, online museum shops, ticketing software, CRMs, DAMs, CMS databases - the list goes on.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
By Elisa Shoenberger

It can be a daunting task for a museum to figure out what information it should be measuring to figure out its social impact. It's even a trickier proposition to figure out how to measure that data. MuseumNext had the opportunity to talk to three museum leaders who have made social impact a priority for their missions. We talked with two people from US based museums: Jennifer Farrington, President and CEO of the Chicago Children's Museum; and Mike Murawski, Director of Learning and Community Partnerships of the Portland Art Museum. We also talked with Hilary Jennings, Director of the Happy Museum Project in the UK, that aims to provide a "leadership framework for museums to develop a holistic approach to wellbeing and sustainability."

Why should institutions measure their social impact? Measuring social impact means that museums can continually check their progress towards their goal and make improvements to their work. Farrington of the Children's Museum explains that they consider measuring social impact as important because "You really have a responsibly to define who do you serve, how are you going to serve them, what resources are you willing to dedicate, and then to measure that work so you can put into place a process of continual improvement." Jennings of the Happy Museum Project aptly points out the sage words of Sir Gus O'Donnell, former civil servant in the UK: "If you treasure it, measure it."

But how does a museum define social impact for their institution? That can be a very involved process. In an 2017 article by Kelly McKinley, Deputy Director of the Oakland Museum of California, she explains that an institution needs to ask the hard question: "What difference are you making in this world?" For McKinley, social impact is about the specific context of the institution: social impact is "not what we do or why we do it, but the effect of what we do. And because we're grounded in a particular community, we're defining social impact as local change to people in our surrounding community." Farrington points out that just because you are nonprofit, you are not neutral; your institution should have or figure out what it is trying to do.

The Happy Museum Project offers a variety of evaluative tools that can help institutions start to ask those deep questions. Jennings recommends the tool " Story of Change" that "is a workshop approach to planning and reviewing the difference your group wants to make and how." Jennings explains that the Story of Change takes the idea of social impact and helps institutions to work backwards. She explains that the process helps challenge business as usual and "allows for unexpected and unanticipated outcomes."

The Santa Cruz Museum of Art & History has developed the OF/BY/FOR ALL initiative about making "people empowered to share their talents to strengthen their communities." Murawski at Portland Art Museum explains that the basic idea is "mak[ing] decisions with community, rather than for the community." OF/BY/FOR ALL has a variety of free resources and tools for institutions who want to make this change.

While an institution needs to define what social impact means for their museum, it's important to bring in the voices of its many stakeholders. Jennings recommends including the broadest spectrum of people in the project including volunteers, staff, curators, visitors, community members so you can "get the full breadth at the start." Jennings recommends against a simple top-down approach to the definition. Involving many partners will take more time, make the process more complex but it will move the museum from just offering ideas to one that is co-producing with the stakeholders.

Murawski of the Portland Art Museum advises at this stage to involve the local community in this process and ask them. He says that an institution should "make sure it isn't institutional centered, it's more community centered. If you want to make impact in local community, you got to involve those people, and ask them." Just relying on staff or visitors leaves people out of the conversation, especially those who are not engaged with your institution. He advises that you may have to be willing to hear hard things about your institution. Then act on them.

So once the institution has decided on the social impact it wants to achieve, it has to decide on how to measure the impact of its programs. There are many different ways of evaluating an institution including surveys, focus groups, observations, and much more. Traditionally institutions have relied on visitor statistics or other quantitative data points, but Jennings explains that visitor numbers do not help an institution understand the experience of their visitors, much less the people who don't come to the museum. The Happy Museum has extensive tools that can help institutions measure different kinds of programs, from Happy Tracker, which measures wellbeing before and after a workshop, or an Observational Evaluation that is "an on-gallery approach to predefined indicators of outcomes." These tools can be used to overhaul the entire museum or it can be used for a specific program, gallery, exhibition, etc.

Ultimately, the measurement will be case by case depending on the desired social impact. Farrington advises that the measures are going to specific to the program or initiative; one size does not fit all. Some measurements are broader, such as people attending an event or workshop, which will give limited data, while others like focus groups will be more involved and may include fewer people. Chicago Children's Museum uses questionnaires, surveys, focus groups and much more. They compare their visitor statistics with the city's demographic data to see if visitors reflect the diverse makeup of the city itself.

For Murawski, he places the greatest importance on just listening to stakeholders in the community. Portland Art Museum is currently doing an evaluation with the Native Nations Institute so the museum can transform its way of working with native artists and indigenous communities. They dedicated a space within the museum where they handed over authority and are co-creating exhibitions with local indigenous artists. They are waiting on the final evaluation, based mostly on conversations with people from the indigenous community. The museum wants to understand "how the local Native population sees themselves in relationship to the museum and how can we them make feel like it is their museum and not a museum that isn't connected with their issues and lives."

Jennings also points out that institutions should think about the evaluation of a project/initiative at the beginning, rather than the end of the project. Doing this at the beginning will help the museum figure out to track the program and create the right technique for collecting data. Some projects will require a light touch of data collection, such as asking visitors to put a piece of tape on a board to measure their feelings or something more in-depth like a focus group, a gallery observation, or a survey.

It's important that an institution is selective about what it choose to measure. Evaluations, data tracking, and analysis take time, effort, and monetary resources so it's critical to be selective. Farrington advised that you can't count everything, it's just not efficient or realistic.

Moreover, institutions should consider investing in the right technology and tools so they can keep track of the information collected. Institutions should think about what data is collected, how is it combined for analysis, and where it is stored. Having a single place for data collection will allow institutions to keep track of the data, compare prior data sets, and do an analysis. Data collected may not need to universally be shared within the institution for a variety of reasons (data privacy, security, etc.) but an institution should think about where it is going to be held.

Institutions should use the data to make changes to their programming. If your institution has invested the time and effort to create social impact goals, developed the right measures and continually measured, then the data should help an institution figure out if they are going in the right direction for their goals.

For instance, the Chicago Children's Museum has a deeply discounted admissions program but they noticed that mothers were the ones using the program. They did a focus group with fathers to find out why they weren't coming to the museum. They learned about how fathers of color felt about the institution, and the representation within the staff. The museum has worked to make staff reflect broader diversity as well as create special father-focused programs like "Papapalooza" to celebrate dads as well as provide a meet up with other dads.

Most critically, an institution needs to keep honing their social impact goals as well as refining their data collection. Museums will learn how to fine tune their social impact mission as well as improve their data collection as they begin the road of measuring social impact. They will acquire new technologies, new ideas to evaluate programs, as well as developing better programming with the community. It's a process of continually improvement.

Some institutions have created departments to help improve their community relationships to this end. Chicago Children's Museum has the Community and Educational Partnerships department to "make meaningful partnership across the city." But Farrington points out that while the department is there to facilitate communication with partners, it is the role of the entire museum "to remove those barriers."

At the Portland Art Museum, they launched a new program this week with the Pomegranate Center with a grant from the Institute of Museum and Library Services. Museum staff and community partners "will receive intensive training and mentorship on community facilitation methods that empower people to come together, become change makers, and achieve constructive outcomes."

Institutions can also reach out to peer institutions to get an idea of what ideas are available in creating measurements. Oakland reached out to professional organizations such as Americans for the Arts and U.K. Museums Association while the Chicago Children's Museum works with peer institutions, nationally and internationally, to continually improve their programs and learn new strategies to remove barriers.

Institutions should also remember that these measures can and should be celebrated. Jennings advises that these evaluation also "helps celebrate what you are doing, and tell the story of what you are doing." There's room for celebrating the successes of programs and initiatives.

For institutions who might find all of this overwhelming, take it step by step. Murawski provides this handy piece of advice: "transformative change comes from a lot of little changes." Have those important conversations, try to evaluate your programs bit by bit, and you'll find small changes will add up to something greater. Farrington also advises: keep doing the work. Do it every day and don't stop.

Ultimately, measuring social impact is an involved process with constant evaluation, continuous conversations within the museum and with external stakeholders. Institutions need to define social impact they want to do, figure out what they want to measure, and keep continually improving their programming and processes to measure it. Murawski explains that it can be messy and at times an institution will be forced to face some hard truths, but the process is worth it to make an institution more responsive and relevant to the people around it. After all, as he explains it, the work is to make museums with communities, not just for them.

About the Author

Elisa Shoenberger is an academic out of academia. She is a writer, historian, oral historian, musician, performer, and general troublemaker. She writes about the arts and travel for a number of publications in both the United States and Europe.

# data[].attributes.attachment_link.title
How to measure the social impact of museums? - MuseumNext

# data[].attributes.attachment_link.description
By Elisa Shoenberger It can be a daunting task for a museum to figure out what information it should be measuring to figure out its social impact. It's even a trickier proposition to figure out how to measure that data. MuseumNext had the opportunity to talk to three museum leaders who have made social impact a priority for their missions.

# data[].attributes.attachment_link.title
Millennials gaan graag op museumbezoek en vaker dan de gemiddelde Nederlander

# data[].attributes.attachment_link.description
Museumweek: De Nationale Museumweek richt zich op jongeren. En die komen graag naar het museum, bleek uit onderzoek van Motivaction. Jongeren zien in grote...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
LAM staat letterlijk voor Lisser Art Museum. In figuurlijke betekenis staat het LAM voor 'kunst voor iedereen'. Bij dit nieuwe museum staan kijken, ontdekken, plezier beleven en verwonderen centraal. Daarvoor heb je - volgens het museum - geen enkele voorkennis van kunst nodig. "Omdat het LAM onafhankelijk van subsidies is, hebben we veel vrijheid om te experimenteren en dat doen we ook op het gebied van toegankelijkheid," vertelt Froukje Budding, hoofd Communicatie & Marketing van het LAM. "Het LAM is een radicaal ander museum dan al bestaat; een aanvulling op het museumaanbod."
Het LAM op Landgoed Keukenhof in Lisse is het vierde museum in de rij van recent geopende particuliere kunstmusea: Museum MORE in Gorssel in 2015, museum Voorlinden in Wassenaar in 2016, No Hero in Delden in voorjaar 2018 en het LAM in najaar 2018. Het LAM, opgericht door de VandenBroek Foundation van Jan van den Broek (bekend van de Dirk-supermarkten), neemt in deze rij met particuliere musea een vernieuwende positie in. "Wij zijn er voor een brede doelgroep; juist ook voor mensen die denken dat een museum niets voor hen is," vertelt Budding.

Een museum voor leken

Budding noemt het LAM een 'instapmuseum': "We zijn er voor mensen die nieuwsgierig van geest zijn, maar het gevoel hebben dat kunst niets voor hen is." Het doel is om mensen die nooit eerder een museum bezochten, in het LAM hun eerste positieve museumervaring te bezorgen . "Als bezoekers in het LAM ontdekken dat kunst hun creativiteit stimuleert en beter en anders laat kijken, kunnen ze vervolgens ontdekken wat andere musea bieden." Het museum wil expliciet geen concurrentie op bestaand museumaanbod zijn, maar een opstap vormen naar andere musea. Om dit te realiseren, is het museum op verschillende manieren toegankelijk voor mensen zonder kennis van kunst(historie). Daarnaast hoopt het LAM voor geroutineerde museumbezoekers een frisse en nieuwe kijkervaring te bieden. "In het LAM moet je de museale zekerheden voor even durven los te laten."

In het LAM ontdekken mensen dat kunst iedereen veel te bieden heeft.

Het LAM richt zich dus op een andere doelgroep dan waar de meeste musea zich op richten. De kerndoelgroep binnen de brede groep van 'museumleken' is families. "We vinden het het leukst als hier verschillende generaties samen kunst beleven," vertelt Budding. De marketingcommunicatie richt zich op verschillende generaties die een algemene nieuwsgierigheid hebben. Dit laatste is belangrijk, legt Budding uit: "Mensen moeten wel een latente interesse hebben in kunst, anders heeft het geen zin om je op hen te richten. Wij zoeken mensen die wel eens een museum zouden willen proberen, maar het gevoel hebben dat kunst niets is voor hen. Bij ons ontdekken ze dan dat kunst iedereen veel te bieden heeft."

"Uiteindelijk valt maar een heel klein deel van de bezoekers van de Keukenhof ook onder de doelgroep van het LAM," vertelt Budding. "Het is daarom zeker niet onze ambitie om in de acht weken dat de Keukenhof open is, alle 1,4 miljoen bezoekers bij ons naar binnen te krijgen. We willen met het LAM een internationaal merk opbouwen om dat deel van de toeristen dat wel bij ons past, te bereiken."

Connectie met de collectie

Zelfs het museumgebouw (ontworpen door Arie Korbee van KVDK Architecten) werkt drempelverlagend om naar binnen te gaan en de collectie van dichtbij te bekijken. Dwars door het gebouw loopt een openbaar voetpad. Wie twijfelt, kan het pad nemen en alvast door een etalage naar de collectie binnen gluren.

De belangrijkste manier om als museum toegankelijk te zijn, is door de collectie. Dit realiseert het LAM door het toegankelijke thema van de kunst. Dat de kunstcollectie van een supermarktgigant afkomstig is, is niet te missen. De focus in de collectie is niet een tijdsperiode of kunststroming, maar het thema 'voedsel & consumptie'; een onderwerp waar iedereen dagelijks mee te maken heeft. Voorbeelden uit de collectie zijn The Food Chain Project van Itamar Gilboa, waar zijn consumpties van een jaar lang in porselein te zien zijn, en het werk The Last Supper van Yinka Shonibare, een levensgrote tafel met mensen geïnspireerd op het laatste avondmaal van Leonardo Da Vinci.

Toegankelijke communicatie

Het LAM wil ook zo toegankelijk mogelijk zijn in haar informatievoorziening. Dit doet het museum door inhoud op zo'n manier te verstrekken, dat kunsthistorische (voor)kennis niet nodig is. De focus ligt op kijken naar de kunst. In de tentoonstellingsruimtes ontbreken informatieteksten. Bezoekers kunnen meer te weten komen over de kunst via de digitale tour op eigen smartphone en door de suppoost die een gesprek aanknoopt. Hierin stelt het museum het kijken naar het kunstwerk zelf centraal, waarbij de eigen interpretatie voorop staat.

Zowel de teksten op de website en in publicaties als de teksten van de digitale tour bevatten uitsluitend woorden die begrijpelijk zijn voor een groot publiek. "De visie van het LAM is dat elke tekst begrijpelijk moet zijn," vertelt Sebastiaan Mets, creative writer bij het LAM, tijdens een presentatie over praten over kunst van de ZomerExpo. Om een sterkere connectie met de bezoeker te creëren, wordt in de teksten gelinkt aan een actualiteit. "Een tekst is daarom nooit af," vertelt Mets.

Marketinguitdaging

Budding is bij het LAM verantwoordelijk voor communicatie, pers en marketing. "Binnen het kleine team van het LAM hebben we allemaal een eigen functie, maar mijn takenpakket is erg breed: als marketeer kan ik ook meedenken over bijvoorbeeld publieksbeleving of collectie." Ze verruilde haar baan bij het oudste museum van Nederland, Teylers Museum in Haarlem, voor het jongste museum van Nederland. Een grote uitdaging van werken bij het LAM is het bereiken van de doelgroep. Om juist die mensen te bereiken die nooit eerder een museum bezochten, waakt ze voor het bewandelen van de klassieke marketingroute. Dus niet alleen binnen het museum staat toegankelijkheid centraal in de communicatie, ook de communicatie naar buiten toe moet aan dat criterium voldoen. Dit betekent bijvoorbeeld dat Budding met regelmaat mediaverzoeken weigert: "Het LAM zet hoog in op mond-tot-mondreclame."

Bij ons is iedere bezoeker een vipgast.

Een tweede voorbeeld waarin het LAM afwijkt van de klassieke marketingroute, is de opening van het museum. Voor andere musea is dit een gebeurtenis om uit te pakken met een groot communicatiemoment, maar het LAM heeft dit bewust niet gedaan. "Openingen passen niet bij het LAM: wij zijn een museum voor iedereen en openingen zijn vaak exclusieve gelegenheden voor een kleine groep. We willen dicht bij onszelf blijven en van elke dag een feestelijke opening maken voor elke bezoeker; bij ons is iedere bezoeker een vipgast."

Het museum werkt met een p ay as you like -systeem. Bij het bestellen van kaarten kiezen bezoekers of ze het museum sponsoren, of zich laten sponsoren door de VandenBroek Foundation. In het tweede geval betaal je als bezoeker niet zelf.

De toekomst van het LAM

Het LAM richt zich niet primair op hoge bezoekersaantallen. Dit is mogelijk omdat het een particulier museum is dat gefinancierd wordt door de VandenBroek Foundation. Het LAM communiceert dus niet de call to action 'kom allemaal nu naar het LAM', maar werkt aan het langzaam opbouwen van het merk. "We hebben hierin ook internationale doelen," vertelt Budding. "Er is een klein deel internationale toeristen van de Keukenhof dat wel binnen onze doelgroep valt. We willen langzaam uitgroeien tot een internationaal merk en ook hen naar binnen trekken."

Dat het museum geen hoge bezoekersaantallen nastreeft, betekent niet dat het museum niet ambitieus is. In tegendeel: "We streven ernaar dat iedere bezoeker verbluft en verwonderd het gebouw verlaat." Met de waarde 'toegankelijk voor iedereen' wil het museum een plek veroveren in de hoofden en harten van de doelgroep. Het doel is om impact te maken zodat bezoekers de ervaring niet snel vergeten: "Een kunstbeleving bezorgen die bijblijft en die mensen door willen vertellen."

Fotocredits: Bibi Veth & Ronald Tilleman

# data[].attributes.attachment_link.title
Het LAM is een radicaal ander museum door op alle vlakken in te zetten op toegankelijkheid - Cultuurmarketing

# data[].attributes.attachment_link.description
LAM staat letterlijk voor Lisser Art Museum. In figuurlijke betekenis staat het LAM voor 'kunst voor iedereen'. Bij dit nieuwe museum staan kijken, ontdekken, plezier beleven en verwonderen centraal. Daarvoor heb je - volgens het museum - geen enkele voorkennis van kunst nodig.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Executive Summary

In 2011, GE embarked upon an ambitious attempt to digitally transform its product and service offerings. GE also went to work on transforming internal processes like sales and supplier relationships. However, investors didn't seem to acknowledge its transformation. The company's stock price has languished for years, and CEO Jeff Immelt - a powerful advocate of the company's digital ambitions - recently departed the company under pressure from activist investors. GE is hardly the only company to run into performance issues and sooner-than-expected executive departures in the midst of a huge digital transformation effort. Lego, Procter & Gamble, Burberry, and Ford also spent millions to develop digital products, infrastructures, and brand accompaniments, and got tremendous media and investor attention, only to encounter significant performance challenges, and often shareholder dissent. Perhaps companies would be better served by making smaller, more incremental digital bets that are more certain to pay off - and less likely to fizzle out.

Yagi Studios/Getty Images

In 2011, GE embarked upon an ambitious attempt to digitally transform its product and service offerings. The company created impressive digital capabilities, labeling itself a "digital industrial" company, embedding sensors into many products, building a huge new software platform for the Internet of Things, and transforming business models for its industrial offerings. GE also went to work on transforming internal processes like sales and supplier relationships. Some performance indicators, including service margins, began to improve. The company received much acclaim for its transformation in the press (including some from us).

However, investors didn't seem to acknowledge its transformation. The company's stock price has languished for years, and CEO Jeff Immelt - a powerful advocate of the company's digital ambitions - recently departed the company under pressure from activist investors. Other senior executives have left as well. The new CEO, John Flannery, is focused primarily on cutting costs.

GE is hardly the only company to run into performance issues and sooner-than-expected executive departures in the midst of a huge digital transformation effort. Lego recently defunded its Digital Designer virtual building program. Nike halved the size of its digital unit in 2014 by discontinuing its Nike+ Fuelband activity tracker and some other investments. Procter & Gamble wanted to become "the most digital company on the planet" in 2012, but ran into growth challenges in a difficult economy. Burberry set out to be the world's best digital luxury brand, but performance began to suffer after initially improving. Ford invested heavily in digital initiatives only to see its stock price lag due to cost and quality issues elsewhere in the company. These companies spent millions to develop digital products, infrastructures, and brand accompaniments, and got tremendous media and investor attention, only to encounter significant performance challenges, and often shareholder dissent. At P&G, then-CEO Bob McDonald was asked to leave by his board, as was Ford CEO Mark Fields. At Lego and Burberry, the CEOs leading the digital charge stepped into lesser roles.

What can we learn from these examples of digital dreams deferred? How did these smart, experienced leaders make decisions that don't look so smart in hindsight? They made the investments, they got a lot of exciting feedback from their digital leaders and from the press, they increased the investments, and the cycle repeated. However, while their companies had plenty of resources, the big digital bets did not pay off quickly enough, or richly enough, to counter the drain they represented on the rest of the business.

We think there's something more here than executive over-exuberance or slowing markets. This kind of unfortunate decision has happened over and over again, in wave after wave of transformative business technology. It happened with e-commerce, when companies like Staples and Walmart invested heavily in separate e-commerce units, only to have those units drain the company of resources. It happened with analytics and big data, when companies like Sears and Zynga invested millions in creating analytics units that never paid back their investments. And now it's happening with digital transformation.

Several key lessons emerge when heavy commitments to digital capability development meet basic financial performance problems. A clear one is that there are many factors, such as the economy or the desirability of your products, that can affect a company's success as much or more than its digital capabilities. Therefore, no managers should view digital - or any other major technological innovation - as their sure salvation.

Second, digital is not just a thing that you can you can buy and plug into the organization. It is multi-faceted and diffuse, and doesn't just involve technology. Digital transformation is an ongoing process of changing the way you do business. It requires foundational investments in skills, projects, infrastructure, and, often, in cleaning up IT systems. It requires mixing people, machines, and business processes, with all of the messiness that entails. It also requires continuous monitoring and intervention, from the top, to ensure that both digital leaders and non-digital leaders are making good decisions about their transformation efforts.

Third, it's important to calibrate your digital investments to the readiness of your industry - both customers and competitors. For example, when P&G was making its digital push in 2012 and 2013, it was already well ahead of most companies - and perhaps all of them - in the consumer products industry. Our assessment is that it probably still is, even though the digital push was slowed when McDonald departed. P&G could probably have lost little ground to competitors had it invested in digital in a more targeted fashion. Today it does so; no digital initiative is undertaken at P&G if it doesn't fit the strategy closely and if it's not hardwired to value. This digital governance discipline is an excellent idea given that the company is now under attack by a different corporate raider.

Finally, when things are not going so well in the existing business, the call of a new business model can become more powerful than it should. Many a person has allowed the excitement of a new relationship to destroy their stable, if less exciting, married lives. Similarly, the prospect of launching a sexy technology-based business is tantalizing. The allure of digital can become all-consuming, causing executives to pay too much attention to the new and not enough to the old. Sears' investments in analytics were not a bad idea, but the company's facilities and service needed investment more. Although Nike's executive team was derided for shrinking the digital unit in 2014, the move allowed them to focus their continuing digital investments on higher-value activities. The company's recent decision to cut staffing and product variety in the existing business, while continuing to improve digital sales channels, appears to be an effort to optimize across both.

There's something different about technological change that causes senior executives in large, established firms to act differently than they might otherwise. When investing in a typical strategic change, managers are usually pretty clear about what they want to accomplish and what it will take to get there. There's a lot of work to get things right, but they know where they're going and how to measure progress. If the indicators move in the wrong direction, they can take action to set them on the right path, or can make the choice to de-escalate the investment.

With innovative information technology, however, executives sometimes lose their rational decision approaches. Certainly it's true that in times of radical technological change there's a lot of figuring out to do. Executives have to understand what new technologies can do, and understand their impact on markets, products/services, and distribution channels. These decisions are inevitably influenced by hype from vendors and the media, expensive consultants offering "thought leadership" insights, many high-profile experiments, and a few exciting success stories that keep people wanting more. A charismatic CIO or Chief Digital Officer may make it even harder to be level-headed in those heady times.

Amid the excitement and uncertainty of a new technological era, it can be very difficult to distinguish between investments you need to make ahead of the market and investments that must be in sync with market readiness. As a CEO it can be tempting to think about the early phases of radical technological change as a chance to dominate a new market rather than learning about the market. Investing ahead of the curve makes sense when we know what the curve is. But with digital transformation there's a lot of exploration and understanding to accomplish before the curve starts to take shape.

When digital investments don't quickly pay off, CEOs can feel that the issue they've encountered is about not spending enough, rather than the company (or the market) not knowing what the end state actually looks like. They can fear that reducing a highly public commitment to the new business could be seen as failure rather than smart decision-making. They may double down on their chosen strategy rather than pivoting toward the profitable approach, hoping to bully the market rather than learn about it.

In time, markets learn more about what they want, producers learn how to deliver it, and the way forward is clearer than it was before. At this point, it is much easier to make clear-headed decisions about digital. But funding a "big digital" strategy during the figuring out process can take more patience than investors have.

Of course, not all companies with short-term digital indigestion are making bad decisions. In e-commerce, what started 20 years ago as a radical innovation - and then radical destroyer of market value - is now standard practice in every industry. The leading companies, even those that made large unprofitable investments early in the transition, were able to pivot toward more profitable e-commerce strategies. In digital, as with future waves like IoT, AI, and conversational commerce, executives would be wise to be wary about the siren call of new technological innovation. Instead of ramping up quickly, only to ramp down painfully, it would be much better if companies can make steady progress toward the right end state without making such costly mistakes.

# data[].attributes.attachment_link.title
Why So Many High-Profile Digital Transformations Fail

# data[].attributes.attachment_link.description
Executive Summary In 2011, GE embarked upon an ambitious attempt to digitally transform its product and service offerings. GE also went to work on transforming internal processes like sales and supplier relationships. However, investors didn't seem to acknowledge its transformation.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ze zitten achter een grote stapel lege hamburgerdoosjes en drinkbekers te kletsen en grapjes te maken. Het groepje van vier jongens en drie meisjes zit na schooltijd in Rotterdam in een McDonald's - de hangplek waar je tieners nog wel eens in het wild tegenkomt. Ze zitten in 3-gymnasium. „Ja hoor, meneer", antwoorden ze op de vraag of ze wat willen vertellen over hun smartphonegebruik. „We worden ermee wakker en staan ermee op", zegt Sophie van Bodegraven (15). „Ik kan denk ik niet één dag zonder", zegt Maja Zivojnovic (13). De anderen knikken instemmend.

Over deze serie

Generatie Z is volwassen aan het worden. NRC besteedt in een serie aandacht aan de generatie die helemaal is opgegroeid met smartphones en sociale media.

Praat mee met NRC
Onderaan dit artikel kunnen abonnees reageren. Hier leest u meer over reageren op NRC.nl .
1. Hebben smartphones een generatie verwoest? Nou nee

2. Wat mode betekent voor generatie Z

3. Een merk moet nu ook idealen hebben

4. Jongeren vastgeplakt aan hun smartphone? Ouders zijn pas erg

5. Zo is de zaterdagavond van generatie Z

6. De docent van het jaar over generatie Z in de klas

7. Vier columns van en over generatie Z

Dat deze generatie jongeren leeft op en voor de smartphone is een cliché. Dat dat slecht voor ze is ook. Jongeren slapen er gemiddeld ruim een halfuur korter door, volgens het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu. Het aantal depressies neemt toe. Bijziendheid en nekken die krom groeien door het vele smartphonegebruik ook. 'Hebben smartphones een generatie verwoest?' is de nogal dramatische titel van een artikel dat de Amerikaanse psycholoog Jean Twenge schreef na jaren van onderzoek naar de mentale gezondheid van Amerikaanse tieners. Dat stuk trok het afgelopen jaar veel aandacht in de internationale pers. Er zijn kortom grote zorgen over hoe de smartphone de nieuwe generatie vormt.

Generatie Z is de opvolger van Generatie Y, de Millennials. Voor de groep die ruwweg tussen 2000 en 2015 is geboren, circuleren ook andere namen: iGen, Net Gen, Gen Tech - het is wel duidelijk wat het onderscheidende kenmerk is. Deze generatie is de kanarie in de mijn van één van de grootste sociale experimenten aller tijden: de introductie van de smartphone en de constante aanwezigheid van internet en sociale media. De eerste Generatie Z-kinderen worden nu volwassen, komen de arbeidsmarkt op, mogen stemmen.

Maar zijn de zorgen over gezondheid en geestelijke gesteldheid terecht? Nee. Of nou ja, een beetje. De alarmerendste conclusies uit de onderzoeken die zoveel media-aandacht trekken, gelden voor een minderheid. Afhankelijk van welke studie je neemt valt tussen de 5 en 10 procent van de tieners in de categorie met een probleem. Dat is zeer serieus te nemen maar bij de grote massa van jongeren speelt iets totaal anders.

Cijfers over Generatie Z

mensen in Nederland zijn geboren tussen 2000 en 2015.

procent van de totale bevolking behoort daarmee tot Generatie Z.

procent van de 12- tot 25-jarigen heeft een smartphone.

procent van de middelbare scholieren zegt te hebben geprobeerd om minder online te zijn, maar dat dat niet lukte.

procent van de scholieren in het voortgezet onderwijs ervaart zeker één keer per week psychosomatische klachten, bijvoorbeeld slaapgebrek.

Ondanks alle bewezen risico's van smartphones en sociale media behoren Nederlandse jongeren nog altijd tot de gelukkigsten van de wereld. Ze geven in de meeste grote studies hun eigen leven een rapportcijfer van rond de 8. Dat is de laatste jaren min of meer constant gebleven, ook vergeleken met het pre-iPhone-tijdperk. Die jeugd van tegenwoordig zit gemiddeld ongeveer een kwart van zijn wakkere tijd aan een scherm gekluisterd, met allerlei bewezen nadelen voor psyche en gezondheid. Maar ze laten hun levensgeluk er gemiddeld niet door beïnvloeden. Hoe kan dat? Zou de smartphone dan toch meer geven dan nemen?

In de McDonald's knikt de groep instemmend als Maja zegt dat ze zich niet kan voorstellen zonder smartphone te leven. „Ik denk wel dat ik er soms slechter door slaap, maar ik heb die telefoon echt wel nodig", zegt ze. „Ik spreek alles af met mijn smartphone." Ze zijn zich allemaal heel bewust van de nadelen maar willen hun smartphone niet kwijt. „No way."

We kunnen nooit weten wat er was gebeurd als de smartphone niet was uitgevonden. Generatie-onderzoek is notoir ingewikkeld omdat er zo veel variabelen meespelen. Individuele verschillen zijn binnen generaties groter dan de overeenkomsten - jongeren zijn net mensen. Maar desondanks begint wel degelijk wetenschappelijke consensus te ontstaan over een aantal eigenschappen die Generatie Z - gemiddeld genomen - onderscheidt van haar voorgangers, en welke rol de smartphones en sociale media daarbij spelen.

1. Generatie Z is braver

Deze generatie jongeren is braver dan voorgaande generaties. Veel braver. Elk uur dat ze zitten te Snapchatten hebben ze een uur minder om op straat rotzooi te trappen. Ouders kunnen via de smartphone altijd inbellen als ze de boel niet vertrouwen. Door de schoolapp Magister is onopgemerkt spijbelen vrijwel onmogelijk geworden.

In 25 EU-landen nam het aantal jongeren dat ooit door de politie is opgepakt de afgelopen tien jaar af met een spectaculaire 42 procent, meerdere onderzoekers wijzen daarbij naar de smartphone. Jongeren hebben veel later voor de eerste keer seks. Op zijn of haar 18de verjaardag heeft de helft geslachtsgemeenschap gehad. In 2012 was dat met 17 jaar het geval. De Rutgers Stichting die dit onderzocht ziet een direct verband met de opkomst van de smartphone waardoor tieners elkaar vaker via een schermpje spreken dan in het echt.

Alle berichten over cyberpesten ten spijt worden ze de laatste jaren significant mínder gepest, is de uitkomst van diverse onderzoeken.

Roken, drinken en blowen zijn de laatste tien jaar flink afgenomen, blijkt uit een groot doorlopend onderzoek naar de gezondheid van de Nederlandse jeugd van de Universiteit Utrecht, het Trimbos-instituut en het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP), de zogeheten HBSC-studie. Tieners zeggen mínder vaak ja tegen mdma. Het gebruik van lachgas is wel populairder dan het onder Millennials was.

Cijfers over Generatie Z

procent van de middelbare scholieren heeft lachgas gebruikt, 1 procent heeft xtc gebruikt

procent van de jongeren tussen 12 en 16 heeft ooit alcohol gedronken. In 2003 was dat 83,7 procent

procent van de jongeren tussen 12 en 16 heeft ooit gerookt. In 2003 was dat 43,6 procent

procent van de jongeren onder 25 heeft overgewicht

„Je zou jongeren inderdaad behoorlijk braaf kunnen noemen", zegt Gonneke Stevens, de projectleider van de HBSC-studie. „Maar die term vind ik wat te negatief. Jongeren vinden hun leven niet saai. En minder roken en later beginnen met drinken is heel gezond. Ze leven gewoon iets anders dan voorgaande generaties."

Sophie van Bodegraven (15) betwijfelt in de McDonald's of iedereen wel eerlijk tegen onderzoekers zegt wat ze uitspoken. „Ik zie ook wel mensen van 13 die al alcohol drinken, hoor", zegt ze. „En skaters blowen wel. Het hangt denk ik heel erg af van je groepje, en aan de stad of buiten de stad."

Maja denkt wel dat het anders is dan in de tijd van haar ouders. „Als je hun verhalen hoort: zij hadden veel meer vrijheid om te verdwijnen zonder dat iemand wist waar ze waren. Als je nu vijf minuten niet reageert op een berichtje, word je meteen gebeld."

2. Generatie Z is betrokkener

De digitale revolutie biedt de jongeren een perspectief op de wereld dat oudere generaties niet hadden. Je kon vroeger niet zo makkelijk met iemand aan de andere kant van de wereld in contact staan. „Dat is écht heel nieuw", zegt Eveline Crone, hoogleraar neurocognitieve ontwikkelingspsychologie aan de Universiteit Leiden en auteur van het boek Het puberende brein. „Die wereldwijde connecties beantwoorden ook aan de behoefte van jonge mensen om autonomie te verkrijgen, om respect te ontvangen en om idealisme te ontwikkelen. Dat zijn nou net zaken waar tieners rond hun 16de, 17de veel behoefte aan hebben." Zij denkt dat de wereldwijde acties van klimaatspijbelaars, aangewakkerd via sociale media, exemplarisch zijn voor de grotere betrokkenheid bij de wereld van deze nieuwe generatie.

NRC Future Affairs

Techredacteur Wouter van Noort over hoe technologie onze samenleving razendsnel verandert.

Het klinkt logisch dat het via de smartphone makkelijk is om je onderdeel te voelen van de wereld. Maar met de hamburgerdoosjes voor hun neus wekken de jongeren niet direct de indruk dat ze de last van de wereld constant op hun schouders meetorsen. „Die McChicken is gewoon ook lekker. Als je maar met je avondeten minder vlees eet is het ook wel goed," zegt Tom Michel (15). Heleen de Vos (15) ziet wel veel idealisme bij haar leeftijdsgenoten, al ging volgens haar „maar 5 procent" van de klimaatspijbelaars écht voor het klimaat en de rest voor de gezelligheid. „Je ziet op Insta wel veel dingen voorbijkomen van de dierenbeschermingsorganisatie PETA bijvoorbeeld." Maja: „Ja, of nu met die Amerikaanse abortuswet ook. Dat is echt erg."

Het is wel de vraag wat er op termijn overblijft van dit ontluikend idealisme. Een ander effect van de constante afleiding door smartphones is namelijk dat de gemiddelde aandachtsspanne van tieners flink is afgenomen. Maatschappelijke trends worden daardoor sneller en vluchtiger, bleek in april uit een Deense studie die werd gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift . Zo nam de gemiddelde duur van een 'trending' onderwerp op Twitter tussen 2013 en 2016 af van ruim 17 uur tot minder dan 12 uur. Ook betrokkenheid kan daardoor vluchtiger worden.

3. Generatie Z is gestrester

Braafheid en betrokkenheid gaan wel hand in hand met nog een definiërend kenmerk van Generatie Z: stress. Eén van de grootste verschillen met tien jaar geleden is dat maar liefst 35 procent van de schoolgaande jongeren problemen ervaart door druk vanwege schoolwerk, volgens het HBSC-onderzoek. Dat is ruim een verdubbeling ten opzichte van tien jaar geleden. Ook uit andere studies blijkt een forse toename van stress, burn-outklachten en andere spanningsklachten onder tieners.

Cijfers over Generatie Z

procent speelt wel eens games om niet aan vervelende dingen te hoeven denken.

procent van de scholieren zegt regelmatig aan niets anders te kunnen denken dan het moment dat ze weer sociale media kunnen gebruiken.

tienermoeders waren er in 2018 in Nederland, in 2010 waren dat er 3.207.

procent van de jongeren ervaart veel steun van zijn of haar gezin.

procent van de jongeren ontmoette hun laatste sekspartner online

procent van de leerlingen in het voortgezet onderwijs heeft een migratie-achtergrond.
Bronnen: CBS, HBSC, Ipsos, Trimbos

Hogere ambities van ouders en strengere exameneisen lijken hierbij een rol te spelen volgens de onderzoekers. De sociale druk die sociale media meebrengen helpt waarschijnlijk ook niet mee. De wereld wordt sowieso snel complexer en veeleisender, wat tot stress leidt bij jong én oud. Door de smartphone komen jongeren thuis nooit helemaal los van school, en op school niet los van thuis.

Iedereen uit het groepje zegt dat veel van hun leeftijdsgenoten stress hebben. „Ik kan vaak niet slapen omdat ik veel nadenk over school," zegt Heleen de Vos. „Soms lig ik tot half twee wakker," zegt Maja van 13.

Stress is ongezond. Maar uit baanbrekende en nog niet gepubliceerde experimentele hersenonderzoeken komen de laatste tijd bijzondere resultaten, vertelt hoogleraar Eveline Crone. „Het puberbrein lijkt de laatste jaren langer flexibel te blijven dan vroeger." Hersenen lijken zich door de complexere en digitale omgeving nu langer door te ontwikkelen; tot ver na het twintigste levensjaar. Deze studies zijn nog erg experimenteel en het is te vroeg voor definitieve conclusies, waarschuwt Crone. Maar de eerste resultaten zijn spectaculair.

Dat kan betekenen dat hun brein zich langer aanpast aan veranderende omstandigheden dan de hersenen van vorige generaties. Mede door de smartphone is het puberbrein misschien wel béter toegerust op de grote technologische veranderingen die komen gaan dan de vorige generaties.

In de McDonald's vertelt het groepje bovendien over hun eigen strategieën om de nadelen van het scherm op te vangen. Ze gebruiken bijvoorbeeld de functie Night Shift, een filter tegen het blauwe licht dat slaap beïnvloedt. „Ik zweer je dat het helpt". Heleen laat in vakanties haar telefoon bijna helemaal uit. „Soms denken mensen dat ik dood ben na een vakantie, omdat ik zo lang niks heb laten horen". Generatie Z is door de constante aanwezigheid van schermen de generatie die zélf zal moeten leren om gezond en gebalanceerd om te gaan met nieuwe technologie.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 15 juni 2019

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.

# data[].attributes.attachment_link.title
Hebben smartphones een generatie verwoest? Nou nee

# data[].attributes.attachment_link.description
Ze zitten achter een grote stapel lege hamburgerdoosjes en drinkbekers te kletsen en grapjes te maken. Het groepje van vier jongens en drie meisjes zit na schooltijd in Rotterdam in een McDonald's - de hangplek waar je tieners nog wel eens in het wild tegenkomt. Ze zitten in 3-gymnasium.

# data[].attributes.attachment_link.description
AD deelt de informatie die zij verkrijgt middels het gebruik van cookies en vergelijkbare technieken, waaronder ook persoonsgegevens, in een samenwerkingsverband genaamd NLProfiel van Buymedia Nederland met Sanoma en Telegraaf Media Groep om gezamenlijke groepsprofielen op te stellen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zweven in het zwembad van Leandro Erlich, lopen door een zaal volgepropt met blauwe ballonnen of poseren in de spiegelkamer van Yayoi Kusama. Steeds vaker komen foto's van visueel aantrekkelijke tentoonstellingen terecht op social media.

Musea springen hier op in met Instagrammable exposities. En ook wat marketing betreft is sharing caring. Naast musea met fotografisch aantrekkelijke werken van kunstenaars, duiken ook steeds meer musea op waarbij het maken van foto's zelf centraal staat. Een overgang in zeven Instagram-posts: van museum selfies naar selfiemusea.

Instagrammable kunstwerken in Museum Voorlinden

In Museum Voorlinden vind je moderne en hedendaagse kunst van kunstenaars als James Turrell, Maurizio Cattelan en Richard Serra. Sommige kunstwerken zijn speciaal voor het museum gemaakt. Vooral de permanent geïnstalleerde werken, die het museum zelf als 'belevingskunstwerken' worden betiteld, leveren mooie plaatjes op. Zoals Couple under an Umbrella van Ron Mueck en Swimming Pool van Leandro Erlich.

De oneindige wereld van Yayoi Kusama

Zelf is ze al een plaatje met haar stippen en haar knalrode pruik: Japanse kunstenares Yayoi Kusama. Ze creeërt een eindeloze wereld door het gebruik van stippen en wordt daarom ook de The Polkadot Princess genoemd. Andy Warhol en Mark Rothko waren grote fans! Ook haar installatie Infinity mirrored room is zeer geschikt voor magische plaatjes.

Random Internationals Rain Room

Door een regenbui lopen en toch niet nat worden. De kunstinstallatie van 465 vierkante meter, gemaakt door kunstenaarscollectief Random International, lijkt de natuurwetten te tarten. Terwijl het regent dat het giet, blijf je - terwijl je er dwars door de bui heen loopt - kurkdroog. Dat moet gedeeld worden! De installatie was niet gemaakt voor social media, maar maakte wel de behoefte van het publiek voor dergelijke exposities duidelijk. Rain Room was te zien in onder andere het Los Angeles County Museum of Art, MoMA in New York en Barbican in Londen.

I came, I saw and I selfied: Ice Cream Museum en Color Factory

Een zwembad met vol spikkels waar je in mag duiken en een kamer waar oneindig veel confetti uit het plafond valt. In het Museum of Ice Cream en de Color Factory kun je geweldige plaatjes schieten.

Het Museum of Ice Cream opende in 2016 in New York (heeft nu een vaste locatie in San Franciso) en heeft een cultstatus bereikt op Instagram. Wat je er kunt verwachten? Een greep uit de installaties: Sprinkle Pool, Gummy Garden, Cherry On Top en Rainbow. Voor 38 dollar krijg je zestig minuten om rond te banjeren, en foto's te schieten natuurlijk.

De Color Factory begon in 2017 als een interactieve expositie door verschillende kunstenaars in San Francisco. Het bleek zo'n groot succes dat de voor één maand geplande tentoonstelling nog tot acht maanden daarna was uitverkocht en nu wordt voortgezet in New York. Ook hier staat het deelnemen centraal met ' participatory installations of colors we've collected around the city- hues that invite curiosity, discovery and play.'

Volgens Jia Jia Fei, digitaal directeur van het het Jewish Museum in New York (voormalig onderdirecteur van het Solomon R. Guggenheim Museum), is de boodschap die mensen met hun camera proberen vast te leggen veranderd. Voor de digitale fotografie was de boodschap: dit is wat ik heb gezien. Nu is de boodschap: Ik was er. Ze onderzoekt in een TED Talk over kunst in de eeuw van Instagram of het nemen en delen van foto's in musea de ervaring vermindert of juist vergroot, in een nieuwe vorm.

The Museum of Selfies

In het Amerikaanse Glendale, nabij Los Angeles, is een waar Museum of Selfies gevestigd. Je kunt in het interactieve museum niet alleen selfies maken in bijzondere ruimtes als de slaapkamer van Vincent van Gogh, het gaat ook over selfies zelf: de geschiedenis, kunst en het culturele fenomeen.

Social media museum POSE van Anna Nooshin

Vlogger Anna Nooshin heeft via haar Instagram aangekondigd dat ze bezig is met een social media museum in Amsterdam onder de toepasselijke naam POSE; ' where everything is about experiencing the most amazing spaces.' Het zal nog eind 2018 openen en ze verklapte het Parool dat het museum ' het meest Instagrammable ' van heel Europa zal worden. Dat belooft wat.

# data[].attributes.attachment_link.description
Zweven in het zwembad van Leandro Erlich, lopen door een zaal volgepropt met blauwe ballonnen of poseren in de spiegelkamer van Yayoi Kusama. Steeds vaker komen foto's van visueel aantrekkelijke tentoonstellingen terecht op social media. Musea springen hier op in met Instagrammable exposities. En ook wat marketing betreft is sharing caring.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
AAAAAAAARGH! With a scream from this toes, Dutch journalist Joris Luyendijk demonstrates the frustration he experiences regularly when he is confronted with the complexity of world problems.
Despite this frustration, he has accepted the great challenge: by using the opportunities of Internet journalism, he tries to make complicated problems understandable and even fun. Luyendijk is a journalist, the author of four books, and currently keeps a banking blog for The Guardian. In this project, his mission is to discover - by almost anthropological methods - the unwritten rules of bankers' code of conduct. In his posts, he points out the position of women in the city of London, elevator gossip tweets and the reasons why Karl Marx would make a good hedge fund manager. He certainly does meet his objective to make finance interesting and entertaining.
Manipulation in the City
His banking blog provides the opportunity to speak with some rather remarkable people. He tells the story of one of the recruiters he met in the financial district of London. "A recruiter told me that she had completely changed, and ended up cheating, lying and manipulating in order to headhunt talented bankers from their competitors. The worst part, she said, was that she was good at it."
Internet's help to understand our world
One of the basic tenets of his approach is that he makes use of the input of readers. As Luyendijk learns more about a new topic, he invites his readers to ask him their questions. Their questions and suggestions contributed to his series on electrical cars for NRC Handelsblad as well as his current banking blog. Whilst discovering these topics himself, Luyendijk directly shares his newly acquired knowledge with the readers.

Through these projects, Luyendijk discovered the great function of the Internet as a tool to share his learning curve. The big advantage of the Internet is that it circumvents the difficulties of print media. With his weekly colum on electrical cars, he would discuss a certain topic, such as buffer capacity. Then the next week, in the new column, he would have to explain this complicated topic again for new readers, whilst experienced readers would be bored. Internet is to the rescue.

Share your own learning curve

The great thing about the Internet, Luyendijk says, is that he is able to put all these surprises on his learning curve - all the little lightbulbs, as he says - on the web and make them visible to the public. On the blog, he doesn't have the problem he had with the electrical car columns. "Now, we can build a department store of brain food. In this store, new clients are welcomed by a personal shopper who explains the basics. Regular customers are pointed to the corner with the new collection". Join Joris step by step as he gives insight in his learning curve. Or even better: dig in a topic about which you don't know anything and share your own learning curve on the web!

Further reading
http://www.guardian.co.uk/commentisfree/joris-luyendijk-banking-blog
http://www.jorisluyendijk.nl/
Interview at TEDxAmsterdam by Aldith Hunkar (in Dutch):

Categorized as Posts, Speakers and Performers, tedxams-talks, Videos.

Tagged with finance, Internet, Joris Luyendijk, journalism, learning curve, TEDxAmsterdam 2011.

# data[].attributes.attachment_link.title
Joris Luyendijk: Share your learning curve - TEDxAmsterdam

# data[].attributes.attachment_link.description
AAAAAAAARGH! With a scream from this toes, Dutch journalist Joris Luyendijk demonstrates the frustration he experiences regularly when he is confronted with the complexity of world problems. Despite this frustration, he has accepted the great challenge: by using the opportunities of Internet journalism, he tries to make complicated problems understandable and even fun.

# data[].attributes.body
• Safe Queer Spaces
• Courage
• Chosen family that allowed me to be
• Tell story and narratives

# data[].attributes.attachment_link.title
Bay Area LGBTQ Artists Reflect on Safe Queer Spaces| KQED Arts

# data[].attributes.body
•The rainbow project is a health organisation that works to improve the physical, mental and emotional health and well-being of LGBTQ people.
• Established in 1994 by volunteers who were concerned about the HIV within the gay male population.
• To provide information and support
• Initial work was focused on HIV and STI prevention, additional support needs to be related to physical and mental health

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
On this page you will find links to research and other publications from The Rainbow Project.

Research Reports

Leaflets and flyers

Advocacy Support Service

Information on the Advocacy Service supported by the PSNI

Information on The Rainbow Projects Counselling Service

Out in the West

A guide for Health Professionals to help meet the needs of LGB&/T People

Sexual Violence and Abuse
Information for Same-Sex Attracted People on Sexual Violence and Abuse

Supporting The Rainbow Project

We want to be able to support more people like you on their journeys, we can do that with your support. Every time someone makes a donation no matter how big or small, every penny donated goes towards the services we offer, and those that we are not funded to do. We want our services and information to remain accessible to all, regardless of where people live. Support The Rainbow Project from as little as £1 and it only takes a minute. Thank you!

Latest

Most read

The Rainbow Project's staff team are responsible for the operational delivery of the The Rainbow Projects services and advocacy work. Our dedicated team work hard to meet the needs of LGB&/T people and their families in Northern Ireland. Meet the team below.

Balanitis, Cystitis, Non-Specific Urethritis, Proctitis (part of a group infections called NSGI's or Non-Specific Genital Infections) and Thrush are all common infections which are caused by an inflammation of the lining of certain parts of your body.

The Rainbow Project is devoted to promoting the health and well-being of lesbian, gay, bisexual and/or transgender people and their families in Northern Ireland, as well as those questioning their orientation or gender, through partnership, advocacy and the development and delivery of appropriate support services.

The Rainbow Project provides the only LGB&/T specific counselling service in Northern Ireland. Counselling offers an opportunity to talk in confidence about challenges, losses, problems or issues that concern you.

Tag cloud

Our Big Gay Raffle is available for ticket purchases, entries are only £1 and you could see yourself and a friend jet of to New York in our top prize. Read more

# data[].attributes.attachment_link.description
Advocacy Support Service Information on the Advocacy Service supported by the PSNI Information on The Rainbow Projects Counselling Service Out in the West A guide for Health Professionals to help meet the needs of LGB&/T People Sexual Violence and Abuse Information for Same-Sex Attracted People on Sexual Violence and Abuse We want to be able to support more people like you on their journeys, we can do that with your support.

# data[].attributes.attachment_link.title
World Economic Forum on LinkedIn: "Rewriting herstory. 📕 Read more: https://wef.ch/2FpUUrF #gender #history"

# data[].attributes.attachment_link.description
March 25, 2019: World Economic Forum posted on LinkedIn

# data[].attributes.attachment_link.title
BBC World Service - The Documentary Podcast, Sisters of the Troubles

# data[].attributes.attachment_link.description
The untold story of the role of Catholic nuns during Northern Ireland's troubles

# data[].attributes.headline
Instagrammable pop-ups are everywhere. What does that mean for art? - Vox

# data[].attributes.subject
Instagrammable pop-ups are everywhere. What does that mean for art? - Vox

# data[].attributes.attachment_link.title
Instagrammable pop-ups are everywhere. What does that mean for art?

# data[].attributes.attachment_link.title
5 Ways Social Media Is Changing Your Brain

# data[].attributes.attachment_link.description
Your social media habits may be changing your brain and your behaviors. How so? Watch on and find out more!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
We've already normalised it without even noticing; as my editor put it, somewhere along the way, we went from replying to "How are you?" with "Like that lor" to "Busy lor" to "OK la, just tired". Yet choosing to actively commend ourselves for being tired is a conscious decision, and one which we need to resist.

If it weren't already obvious, let me make it explicit: approaching tiredness in this fashion is a Very Bad Idea. It wreaks havoc on our mental and physical well-being, not to mention our expectations of what we can be reasonably expected to accomplish in a single day. It wrecks our relationships, self-esteem, and our ability to draw pleasure from the things that truly matter.

And in viewing exhaustion as a measure of how hard-working or fulfilled we are, we mischaracterise rest as a moral failing, rather than a fundamental pillar of physical and mental health. As Dr. Lim points out, "In our culture, we tend to see rest as a waste of time which is, of course, wrong. Our lack of rest is what is fundamentally causing tiredness in us."

All of this is to say: we need to stop treating tiredness as a barometer of a meaningful life, lest we end up a generation of lunatics.

Waking up feeling wretched doesn't mean we're doing it right. It's a reminder that our bodies need to recharge, and our brains only have so much bandwidth.

Similarly, no matter what Sheryl Sandberg might have us think, believing you can have and do it all doesn't make you ambitious or empowered. It means you have the self-awareness of a toddler. All our talk of self-care and 'me time' means nothing if we can't accept that to be human is to have limits-ones which we need to respect by allowing ourselves to just lie down for a minute.

So on the off chance that it's 1:00am and you're still reading this, put your phone aside. Drink a glass of water, maybe stretch a bit. Switch the lights off. Remind yourself that you're a human being, and that the next day will seem much less challenging if you can start it refreshed and well-rested.

And, for Pete's sake, just go to bed already.

# data[].attributes.attachment_link.title
I'm Tired. You're Tired. Millennials Are All Tired. Why?

# data[].attributes.attachment_link.description
Ask a millennial how they feel about 2018, and chances are they would say, 'tired'. Heck, just ask them how they feel in general, and they'll probably say the same. Has 'tired' become a meme, a genuine state of being, or the new normal?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Why be you when you can be me?"

That question was part of a '90s social marketing campaign created by Concerned Children's Advertisers and Health Canada. In the clip, two young girls are walking through a "boutique" that offers products and procedures to help consumers change their appearances and personalities.

"Don't settle for just being yourself," a woman's voice says as one of the girls is examined by a makeup artist who covers her lips with bright red pigment. "Why be you when you can be me?"she says.

The ad campaign seems more relevant now than ever, with that question representing exactly the type of attitude social media is perpetuating: Why be you when you can be like all the popular, beautiful people, like Kylie Jenner?

Social media influencers these days are starting to look like beauty clones. You know the look: a full pout, perfectly arched eyebrows, maybe some expertly applied eyeliner, topped off with a healthy dose of highlighter and cheek contouring. With a few makeup brushes, a contour palette and some matte lip color, you can be well on your way to looking like everyone else.

Why, though, is looking like everyone else something we aim for? There are a number of factors that play a part, including a possible desire to fit in and a tendency to mimic celebrities and influencers.

Others have written about what has been dubbed " Instagram makeup" and " Instagram face" before, but the trend is still going strong. HuffPost spoke to Rachel Weingarten, a beauty historian, Renee Engeln, a psychology professor and author of Beauty Sick: How the Cultural Obsession With Appearance Hurts Girls and Women, and Dr. Michael Brustein, a clinical psychologist, to get some answers.

So, How Did We Get Here?

In the days before social media, as Weingarten explained to HuffPost, our beauty habits were defined by factors like geography and ethnicity. For example, she said, if you lived in a certain part of Asia, you may have used skin whiteners, or if you lived in France in the 1700s, you probably powdered your wigs.

"It kind of was isolated to a moment and a place and maybe your religion and beliefs," she said, adding that around the late 1800s and part of the 1900s, magazines were opening people's eyes to new things.

"But the time that things really started to affect beauty was probably the '40s and '50s, when celebrities started to show up in magazines as beauty ideals," she said. "Then everybody started copying the celebrities."

Thanks to the internet, Weingarten said, people no longer have to travel to see beauty trends from all over the world, nor do we need to wait for them to make their way to us. Because of that, we learn about trends that are popular in other parts of the world more quickly than we ever would have in the past, and we can participate in them. (Just think about Korean beauty and how quickly it exploded in the U.S. You can even buy specialty products at CVS and Walgreens.)

"The other thing that happened is people are no longer clearly defined by their ethnicity, their race, even their gender," Weingarten said. "So, there's this weird conformity where it used to be if you were Asian or Caucasian, that limited your beauty. If you had African-American hair, that made you look a certain way. You don't have to do that anymore."

"What we have now is a sort of aggressive version of what the ultimate in multicultural beauty could look like," she added, explaining the popular makeup looks we see on Instagram ― again, it's the sharp cat eyes, full matte lips and well-groomed brows ― could technically work on someone with any skin tone or nationality. In that sense, the look is accessible, which is perhaps why so many people online conform to it.

People Want To Fit In

And speaking of conforming, people want to fit in. One way to do so, especially online, is to model yourself after social media's most popular figures.

Celebrities, especially those like Kylie Jenner, who has cemented a massive following on her selfie-filled Instagram account, "have really come to represent beauty trends," Engeln said.Brustein agreed, noting that celebrities are a huge driver of society's beauty ideals, and in attempting to fit in with these ideals, many people mimic celebrities.

Generally speaking, celebrities and Instagram models are seen as "what's considered attractive," Brustein said, adding that he thinks people want to fit in and live up to these ideals to help make themselves feel good.

"They're modeling it after celebrity, and I think, really, that's what drives it," he said. "'If I have this, I feel good, I feel worthy, I feel validated.' And then they put it on their Instagram and it's reinforced through social media as it's passed around. It makes people feel confident."

"Humans are social creatures by nature, and we have a powerful drive for social acceptance," Engeln added.

At present, it's all about the Kardashians and what some have called "The Kardashian Effect" ― i.e., " the Kardashians' ability to influence consumer habits." Look at Kylie, known largely for her overly plumped pout. So many people wanted the now-20-year-old's lips for themselves that they were willing to physically harm themselves to achieve the look, even if it was temporary. Kylie's influence over beauty trends has helped her create a billion-dollar beauty empire.

"At this point, [Kylie's] look has become symbolic for beauty for some reason. It is more inclusive, let's say, than the blond, blue-eyed look of the early '70s or the '50s. People feel that this is accessible beauty," Weingarten said.

Obviously filters and editing apps play a role in this trend, too. Not only are individuals styling themselves like each other, but they're also editing their photos using the same tools. For instance, an app like Facetune allows users to smooth their skin and/or make their eyes appear bigger and brighter.

Then there's the cosmetic surgery aspect. While not everyone is open about possible work they've had done, there is a chance people are enhancing their looks with needles and fillers. We know Snapchat and Instagram filters are inspiring individuals to pay a visit to the plastic surgeon, but one could argue that the seemingly "unfiltered" images of "flawless" individuals have a similar influence.

What Does It All Mean?

For Weingarten, Brustein and Engeln, the emergence of this homogenized expression of beauty can be problematic.

On one hand, some people may find that conforming to a beauty standard can help with confidence and self-esteem. As Brustein explained, "fitting in gives people a sense of cohesion. They don't want to be seen as the outsider."

That confidence boost, though, will likely be short-lived, especially if you become increasingly obsessed with presenting an altered version of yourself on social media.

"In the long run if you're preoccupied with fitting in, it could lead to negative emotion or distress because your identity is tied in with meeting these expectations that are derived from a social norm developed by the media or by a celebrity who we imbue with power," Brustein said.

It should be noted that not everyone who participates in the current Instagram trends will find themselves sinking into a black hole of dissatisfaction with their own lives. It's all about keeping things separated and not allowing your social media self define who you are, Brustein said.

Weingarten finds the trend of people looking the same "very disturbing," and in her opinion, it quells "the experimentation that teenage girls used to have."

"The pressure to look a certain way starts younger than ever. Girls don't get to try on and fail anymore," she said. "One of my fondest memories of being younger was trying on these ridiculous makeup trends, but [now] they're just copying, there's nothing original there anymore. It is sad."

As Engeln put it, the fact of the matter is "we don't all look alike."

"We don't all look young and we don't all have full lips and smooth skin, and when you see this kind of uniformity, it's a real denial of human physical features," she said. "I think that's ugly no matter what. That kind of denial hurts people. It makes them feel erased, and for women in particular, it makes them spend God knows how much time trying and trying to reach that look that they may be genetically unable to reach."

It's also important to remember that not everyone on Instagram or social media in general is perpetuating this homogenized beauty standard.

"One of the good things social media does is allow people to seek out feeds that do represent more diversity. So you don't have to have a feed where everyone's face looks the same. You can opt out of that," Engeln said. "I think that's the promise. Social media is democratizing in some ways. You're not just letting fashion magazines dictate what faces we see. I think that's really great."

Additionally, there's no need to shame those who participate or find solace in conforming to the current beauty trends. There's nothing inherently wrong with wanting to fit in, but, as Engeln explained, when we're constantly seeing images that are so far from what people look like in real life, there can be some psychological costs.

"It's not just [that] you see that picture of someone else looking perfect and you feel bad," she said. "Even for the person who posted that picture ― they have to contend with the gap between [what's in a] picture they made of their own face and what they see in the mirror when they wake up in the morning."

"Most of us do not wake up flawless," she said.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
social media beauty kylie jenner celebrity

# data[].attributes.attachment_link.title
Instagram Influencers Are All Starting To Look The Same. Here's Why.

# data[].attributes.attachment_link.description
"Why be you when you can be me?" That question was part of a '90s social marketing campaign created by Concerned Children's Advertisers and Health Canada. In the clip, two young girls are walking through a "boutique" that offers products and procedures to help consumers change their appearances and personalities.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Somberte drong al met vlagen het leven van Eva Meijer binnen toen ze nog maar 8 jaar oud was. Op haar 14de veranderden deze korte vlagen in een aanhoudende depressie die, met korte tussenpozen, tot haar 21ste zou duren.

In het zojuist verschenen essay De grenzen van mijn taal beschrijft Meijer hoe ze in die periode een therapeute bezocht die haar om de week 'drie kwartier liet praten over mijn sores, zonder dat ik enig idee had waar dat heen zou gaan en zonder dat ik me ook maar een greintje beter ging voelen'; hoe ze in die tijd bovendien minder en minder ging eten - 'om mezelf te straffen en om controle te krijgen over het gevoel dat me overspoelde'. En hoe het na haar 21ste eindelijk rustiger werd, al zouden er nog wel kortere periodes van depressie volgen en zal de gevoeligheid voor depressies altijd op de loer blijven liggen.

Hoewel Meijer haar depressies en de manier waarop ze daar mee heeft leren leven gedetailleerd beschrijft, is De grenzen van mijn taal niet in de eerste plaats bedoeld als een ziekteverslag. Meijer: 'Ik gebruik mijn eigen leven als lens om de structuur en betekenis van depressie te onderzoeken.'

Dat onderzoek voert haar naar de voor haar vertrouwde terreinen van de filosofie, de literatuur en de kunst. Meijer is singer-songwriter, beeldend kunstenaar, filosoof en schrijfster van verhalen, romans en essays waarvoor ze meerdere prijzen won. Vorig jaar verscheen het met de Hypatiaprijs bekroonde, op haar proefschrift gebaseerde essay De soldaat was een dolfijn, over een rechtvaardigere, meer democratische vorm van samenleven met dieren.

In De grenzen van mijn taal lezen we over Meijers vroege kennismaking met het werk van de Franse existentialist Sartre, die met zijn nadruk op de zinloosheid van het leven en vervreemding zo nauw raakte aan wat zij als puber meemaakte. Ze haalt het werk van de Franse filosoof Foucault aan, die de historische bepaaldheid van ons beeld van wat we waanzin noemen op de kaart zette. En ze laat ons door de ogen van de Oostenrijks-Britse filosoof Wittgenstein kijken naar de ontoereikendheid van taal om privé-ervaringen mee te beschrijven.

De beeldende kunst wordt in het essay vooral vertegenwoordigd door een installatie van de Britse Tracey Emin, My Bed: Emins eigen rommelig bed met witte lakens, waarin ze vier dagen onafgebroken doorbracht na een verbroken relatie, omgeven door persoonlijke spullen van pantoffels en een knuffel tot condooms en wodkaflessen. 'Zo erg was het', zegt dit bed. Voor Meijer is het een fraai beeld voor depressie omdat 'veel depressies in bed worden doorstaan en omdat het een plek is buiten het echte leven'.

Schrijvers die in haar betoog aan bod komen zijn onder meer Franz Kafka, die met zijn verhaal De hongerkunstenaar laat zien hoe een man die van langdurig vasten een kermisattractie heeft gemaakt en pas als hij het publiek begint te vervelen beseft dat er aan dat vasten van hem niks nobels is, maar hij er wel verslaafd aan is geraakt.

Meijer heeft zonder meer mooie invalshoeken voor haar verhaal over depressie bij elkaar gebracht, maar dragen ze ook bij - zoals haar inzet was - aan een beter begrip van depressie? Het zou niet helemaal reëel zijn dat binnen het korte bestek van dit essay te verwachten en dat doet het ook niet. Althans, niet op de manier die Meijer voorstond.

De verwijzingen naar filosofie, kunst en literatuur lijken vooral zinvol als ijkpunten aan de hand waarvan Meijer haar eigen ervaringen ordent en verwoordt. Het verhaal van Kafka verbindt ze aan haar eigen, inmiddels overwonnen anorexia. Een verwijzing naar het belang dat de Franse filosoof Merleau-Ponty hecht aan gewoontes, strookt met haar eigen ervaring hoe het vasthouden aan gewoontes - het dagelijks wandelen met haar honden, hardlopen, werken - haar helpt om depressieve periodes te doorstaan.

Aan het begin van haar essay noemt ze de vele ziekteverslagen in de eerste persoon die over depressie geschreven zijn, zoals Darkness Visible van William Styron en The Noonday Demon van Andrew Solomon. Verslagen die zich als echte oorlogsverslagen, inclusief alle gore details, laten lezen. Ze haalt ook de medisch ethicus Kevin Aho aan, die stelt dat deze verslagen essentieel zijn om de depressieve ervaring beter te begrijpen dan je op grond van het al dan niet aanmaken van stofjes in de hersenen of waarneembaar gedrag kunt doen. Zo'n verslag wil ze, hoe nuttig ook, niet schrijven.

Toch blijft je van De grenzen van mijn taal dat het meeste bij: het verslag van haar ziekte. En daar is niks mis mee. Het is een mooi verslag.

# data[].attributes.attachment_link.title
Een depressief leven beschreven met filosofie, kunst en literatuur

# data[].attributes.attachment_link.description
Somberte drong al met vlagen het leven van Eva Meijer binnen toen ze nog maar 8 jaar oud was. Op haar 14de veranderden deze korte vlagen in een aanhoudende depressie die, met korte tussenpozen, tot haar 21ste zou duren.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Iedereen heeft verwachtingen van je. Je baas, je collega's, je ouders, de rest van je familie, je vriend(in), je vrienden... Dat is best benauwend. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de verwachtingen die je van jezelf hebt. Uit onderzoek van Careerwise hebben we namelijk het meeste last van de hoge lat die we voor onszelf leggen.
Op de vraag 'Welke verwachtingen vind je het moeilijkst?' antwoordt 59 procent van de 3300 ondervraagde millennials de verwachtingen van mezelf. Met een enorm verschil eindigt de verwachtingen van de organisatie (14 procent) op de tweede plek. De verwachtingen van mijn manager (10 procent) sluit de top drie af.

Uit het onderzoek blijkt - en dat we wisten we stiekem natuurlijk allang - dat we alles perfect willen doen en dat onze drang naar succes sterk is. Bijna de helft (47 procent) van de millennials streeft naar perfectie. En dat is natuurlijk doodvermoeiend.

Perfectie bestaat niet

We willen succesvol zijn en alles perfect doen. De perfecte baan, het perfecte (mooie én betaalbare) huis, de perfecte relatie en perfecte vriendschappen. Maar door constant te streven naar beter worden en het gevoel dat je het leven niet helemaal op orde hebt, heb je stress. We vergeten dat perfectie niet bestaat. Als je een doel hebt behaald, zal er altijd een nieuw doel zijn dat je wil behalen. Perfectionisme is schadelijk, omdat perfectie niet bestaat.

Wat voor persoon ben jij? Hoe je op verwachtingen reageert, zegt heel veel over je

Grote kans dat je vrienden met bewondering naar je leven kijken. Jij doet dat waarschijnlijk ook bij hen. Zelf kijken we alleen maar naar wat beter kan en niet wat we al hebben (bereikt).

Terwijl ik de resultaten van dit onderzoek opschrijf, wordt het pijnlijk duidelijk dat ik een typische millennial ben. Pijnlijk, omdat ik ook realiseer dat ik op deze manier nooit écht helemaal gelukkig kan zijn. Die brandende ambitie en hongerigheid die ik van binnen voel, zal ik op deze manier nooit kunnen stillen. Dat is best confronterend.

Lief zijn voor onszelf

Dat is denk ik de eerste stap: erkennen dat je streeft naar perfectie en 'succesvol worden', wat dat ook precies moge zijn. We moeten lief zijn voor onszelf. Leren dat fouten maken oké is en bij het leven hoort. Ook proosten op de kleine succesjes die we behalen. Project gehaald? Trakteer jezelf (en je team) op een taart.

Behandel jezelf als je beste vriend(in). Dat klinkt een beetje gek misschien, maar helpt echt. Als je je bewust bent geworden van je eigen benauwende gedachtes, vertel jezelf dan dat het een gekke gedachte is. Dat je het al héél lekker doet. Dat 'goed' goed genoeg is. Als je jouw gedachte niet over je beste vriend(in) zou zeggen, dan zeg je 'm ook niet tegen jezelf.

Meer tips voor zelfliefde?

# data[].attributes.attachment_link.title
Millennials lijden het meest onder de verwachtingen van zichzelf - Bedrock

# data[].attributes.attachment_link.description
Iedereen heeft verwachtingen van je. Je baas, je collega's, je ouders, de rest van je familie, je vriend(in), je vrienden... Dat is best benauwend. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de verwachtingen die je van jezelf hebt.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Yes, weekend! Tijd om in je joggingbroek op de bank te hangen met films en series en je verstand op nul. Of toch niet? Op Netflix vind je niet alleen dingen als Gossip Girl en Pretty Little Liars, maar ook een heleboel toffe films en documentaires die je wereldbeeld verbreden. Daarom geven wij elke week een nieuwe Netflix-tip. Dit keer een geval apart: FYRE: The Greatest Festival That Never Happened.
Deze week geen Netflix-tip over duurzaamheid of maatschappelijke problemen, maar wél een documentaire waardoor we met veel vragen over de mensheid bleven zitten. Het de documentaire die vorige week uitkwam en waar zo'n beetje de hele wereld het momenteel over heeft. Het gaat over een festival dat hét grootste festival ooit had moeten worden. Maar dat verhaal kreeg een pijnlijk staartje.

FYRE: The Greatest Festival That Never Happened op Netflix

Grote kans dat ook jouw Facebook vol staat met berichten en video's over het beruchte festival. De Amerikaanse ondernemer Billy McFarland en rapper Ja Rule bedachten het festival ter ere van de lancering van een app voor het boeken van artiesten. De mannen kregen op zijn zachts gezegd nogal last van grootheidswaanzin.

De onervaren festivalorganisatoren huurden wereldbekende influencers en modellen in om te spelen in de promovideo in de Bahama's. Denk aan namen als Bella Hadid, Rose Bertram (niet te verwarren met mijn naam!) en Kendall Jenner. Voor 250.000 euro (bleek achteraf) postten ze over het 'geweldige festival' op hun social media. De marketing werd zó groots aangepakt dat íedereen (althans, degenen die zich ook graag voor rijk en beroemd wilden voelen voor een weekend) wilden komen en betaalden 10.000 dollar voor een kaartje (geen grap). Binnen één dag waren alle kaartjes uitverkocht. Wat de organisatoren toen deden? Nog een ronde kaartjes verkopen, die weer binnen één klap waren uitverkocht.

Maar daar werd natuurlijk wel een hoop voor beloofd. Je zou opgehaald en teruggebracht worden in een privéjet, eten zou worden gekookt door een Japanse sushi-chef, optredens van bekende artiesten, feesten met bekende sterren en dat allemaal op een privé-eiland, een eiland dat vroeger óók nog eens van Pablo Escobar was geweest.

Waarom stoppen met influencers volgen op je Instagram een héél goed idee is

Social media versus Reality

Zonder enige kennis van zaken dachten de twee optimistische zakenmannen een festival te kunnen organiseren voor duizenden mensen op een onbewoond eiland, zonder infrastructuur en vooral met een groot gebrek aan empathie. In plaats van eerlijk te zijn en toe te geven dat het organiseren van zoiets onmogelijk is, bleven ze volmondig volhouden dat het heus wel ging lukken. Leugens, valse beloftes, fraude, locale bevolking die keihard werkte en geen cent betaald kregen het ergste van alles: er was geen festival, niet eens een plek om te slapen of genoeg te eten en te drinken voor de bezoekers. Ook geen privéjets of sushi. En de mannen zelf? Die zijn gevlogen.

Inmiddels beruchte Billy McFarland zit een 6-jarige gevangenisstraf uit en hangt hem een claim van 26 miljoen dollar boven het hoofd. Saillant detail: Billy heeft blijkbaar de beelden van deze docu aan Netflix verkocht schijnt te hebben. Ook de topmodellen worden inmiddels ondervraagd en wordt gekeken naar of hen óók iets te verwijten valt.

Zoveel vragen over de mensheid

Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Hoe is het mogelijk dat zoveel mensen (het hele team van FYRE en de beroemdheden) hieraan mee werkten? Netflix geeft met deze documentaire heeft antwoord op veel vragen, waarbij ze onder andere hulp kregen van beelden van bezoekers, Billy zelf en VICE. Er is trouwens nog een documentaire over het festival gemaakt, door Hulu: FYRE FRAUD.

Gelukkig zijn er ook een aantal lessen die we uit deze documentaire halen: het is een goed idee om niet zomaar alles te geloven wat influencers posten. Vaak krijgen zij betaald voor hun posts en weten dus niet per se wát ze posten. Benieuwd naar het intrigerende fiasco? Fyre: The Greatest Party That Never Happened staat nu op Netflix of bekijk hieronder alvast de trailer.

An exclusive behind the scenes look at the infamous unraveling of the Fyre music festival. Launching globally on Netflix on January 18, 2019. Created by Billy McFarland and rapper Ja Rule, Fyre Festival was promoted as a luxury music festival on a private island in the Bahamas featuring bikini-clad supermodels, A-List musical performances and posh amenities.

Meer docu's op Netflix

# data[].attributes.attachment_link.title
De documentaire over FYRE Festival bewijst dat influencers geloven niet altijd een slim idee is - Bedrock

# data[].attributes.attachment_link.description
Yes, weekend! Tijd om in je joggingbroek op de bank te hangen met films en series en je verstand op nul. Of toch niet? Op Netflix vind je niet alleen dingen als Gossip Girl en Pretty Little Liars, maar ook een heleboel toffe films en documentaires die je wereldbeeld verbreden.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
caption selfie instagram

Geen zin om dit verhaal te lezen? Beluister dan hieronder de ingesproken versie.

De eerste keer dat ik een meisje een spiegelselfie van haar blote billen zag posten met het onderschrift 'de zomertijd is vandaag ingegaan jongens, let op je wekker morgenochtend!', vond ik dat vooral erg komisch. Vijftien screenshots van soortgelijke posts en een collega die hetzelfde was opgevallen later, begon ik te vermoeden dat hier wel eens meer aan de hand zou kunnen zijn.

Zoals vaker het geval met trends die op social media ontstaan en door datzelfde platform in leven worden gehouden, werd er ook op Instagram een satire-account gemaakt om het fenomeen te outen. De pagina @girlswithirrelevantcaptions - waar overigens ook mannen op staan - verzamelt sinds eind vorig jaar de beste voorbeelden.

Het recept van zo'n post is altijd hetzelfde: een (vaak bovengemiddeld gladgestreken) influencer die een knappe foto van zichzelf plaatst met een soms grappig, soms informerend, soms quasi-filosofisch, maar altijd volslagen irrelevant bijschrift. Als de enkele-emoji-captions gaan vervelen, of de notitie in je telefoon gevuld met Drake-lyrics enigszins leeg raakt, moet je natuurlijk wat.

Maar dit verschijnsel legt misschien meer bloot over onze relatie met het platform, en de motieven achter hoe mensen hun online persona etaleren, dan je in eerste instantie zou denken. Over de ongemakkelijke tweestrijd waarin influencers zich bevinden bijvoorbeeld, tussen het laten zien van het perfecte plaatje - waarop vaak ieder sprankje individualiteit of karakter zorgvuldig is weggepoetst met Facetune - en het tonen van je persoonlijkheid.

Iedereen die een foto post maakt vooraf een bepaalde afweging over wat het doet met je imago, of je nou 20 of 200.000 volgers hebt. Het is het soort narcisme waar Instagram grotendeels op draait en waar veel van ons, ikzelf incluis, op dagelijkse basis aan meedoen. Uit een onderzoek gehouden onder 10.000 millennials bleek dat 64 procent van hen Instagram het meest narcistische social media platform vindt - met meer stemmen dan Facebook, Twitter en Snapchat samen. Maar het medium is er niet minder populair om. Mensen die selfies posten zouden daarnaast vaak onsympathieker worden gevonden. Minder likes krijgen ze echter niet.

De vraag is natuurlijk of de mensen die op @girlswithirrelevantcaptions staan die resultaten gelezen hebben - ik gok van niet - maar ergens zal het toch knagen. Het spreekwoord dat een foto meer dan duizend woorden zegt, houdt in het geval van een selfie vaak niet meer in dan honderden keren jengelend: "Kijk! Hier sta ik knap op! En ik wil graag dat jullie dat zien en dat het liefst bevestigen door te liken of reageren!" te roepen.

Ergens is het ook niet verrassend dat vooral influencers meedoen aan deze onbeduidende-caption-trend. Ze hebben van hun imago hun kapitaal gemaakt - met hun uiterlijk als valuta. Door de druk om mooie plaatjes te blijven posten ontstaat er vanzelf een eendimensionaal beeld. Wil je een andere kant van jezelf laten zien, dan kun je misschien niet anders dan een finsta maken, of wat 'diepe' quotes aan je selfies toevoegen. Of, voor de gevorderden die dit ongebreidelde narcisme-spel nog een level hoger spelen: een grappig onderschrift toevoegen om zo met een geintje te laten zien dat je meer bent dan alleen mooi, of om met humor te verbloemen dat je eigenlijk gewoon die goed gelukte foto van jezelf wil posten.

Maar deze slinkse selfie-tactieken beperken zich zeker niet alleen tot het domein van influencers. Ook op onze redactie en in mijn vriendenkring klonken direct geluiden van herkenning. Bijna allemaal maken we er ons wel eens schuldig aan, zo bleek. Een aantal biechtten zelfs op wel eens speciaal een meme te hebben geknutseld van een zelfportret, om zo het posten ervan te rechtvaardigen.

Uiteindelijk is het allemaal tot een overkoepelend gevoel te herleiden: de druk om er online interessant uit te zien, en mooi, en stijlvol, en bovenal uniek. De Britse journalist Will Storr omschrijft dit opgebouwde verwachtingspatroon in zijn boek Selfie: How We Became So Self-Obsessed and What It's Doing to Us als "de neoliberale ik". Onze moderne interpretatie van wat de perfecte mens zou moeten zijn, namelijk: "extravert, in vorm, mooi, individualistisch, optimistisch, hardwerkend en sociaal bewust - een wereldburger vol zelfvertrouwen, ondernemend vernuft, en: met een selfiecamera." In het meme-tijdperk waarin we leven is spitsvondig zijn op social media daarbij nog eens een extra verdienste geworden.

Aanvankelijk leek de conclusie dat deze selfie-generatie veel narcistischer is dan die van onze ouders mij te makkelijk. Een bewering die me hetzelfde gevoel gaf als mensen op leeftijd die in de trein met hun ogen rollen en hardop klagen dat "iedereen tegenwoordig asociaal op z'n mobiel zit" en vervolgens demonstratief hun papieren boek openslaan, terwijl jij tegenover ze een boek op je telefoon aan het lezen bent en tegelijkertijd met je vrienden appt. Het leek mij, kortom, iets te kort door de bocht. Toch blijkt uit meerdere recente onderzoeken dat het overdadig maken van selfies van ons zeker geen leukere mensen maakt, online én offline niet.

Maar als je even uitzoomt en kijkt naar wat we allemaal aan het doen zijn in die app, wordt het even wat luchtiger, zelfs bijna vermakelijk. Door iedereen die dol is op digitale vleierij, maar niet gezien wil worden als een oppervlakkig figuur, is er in de eindeloze feedbackloop van posten en bevestiging een nieuw soort, genuanceerder en geraffineerder narcisme ontstaan. Een die grappig genoeg juist precies blootlegt wat het in eerste instantie probeerde te verbergen.

# data[].attributes.attachment_link.title
een ontleding van het fenomeen knappe selfie met totaal willekeurig bijschrift

# data[].attributes.attachment_link.description
caption selfie instagram Geen zin om dit verhaal te lezen? Beluister dan hieronder de ingesproken versie. De eerste keer dat ik een meisje een spiegelselfie van haar blote billen zag posten met het onderschrift 'de zomertijd is vandaag ingegaan jongens, let op je wekker morgenochtend!', vond ik dat vooral erg komisch.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Fotografie Jaimy Gail

Na het zien van de korte film A Death in the Family van Puck Litaay denk je wel twee keer na voordat je aan de eettafel naar je zoemende telefoon grijpt.

Centraal staat het zogenaamde 'perfecte gezin'. Typische activiteiten als geforceerd samen eten en op de bank tv kijken worden in de film ongemakkelijk lang uitgesponnen. De perfect gestylde kapsels, samen met de akelige stiltes, maken in de eerste seconden van het filmpje evenveel indruk als dat ze vraagtekens oproepen - iets klopt er niet. Dit gevoel wordt versterkt als alle familieleden constant in het luchtledige als robots aan het scrollen zijn op hun telefoon of door imaginaire kranten aan het bladeren zijn. De vervreemdende scènes brengen de immense afstand binnen dit gezin naar voren en stellen de kijker de vraag: is dit een toekomstscenario waar we op afstevenen?

Met de film heeft Litaay naar eigen zeggen een dystopische voorbode willen maken van een wereld waarin we constant aan een infuus van media hangen. De jonge regisseur hoopt dan ook zijn kijkers een ongemakkelijke spiegel voor te houden, en ze te motiveren om na te denken over de rol van technologie in ons leven, in plaats van die klakkeloos te omarmen.

De film is naast alarmerend ook oogstrelend: Litaays voorliefde voor advertenties en mode uit de jaren vijftig en zestig komt duidelijk naar voren in de stilistische keuzes die hij maakte. De regisseur studeerde af in de richting Lifestyle en Design aan de Willem de Kooning Academie, maar legde zich definitief toe op film nadat hij een aantal stages in filmproductie in Londen liep. Geen slechte keuze, concluderen we na het zien van deze film. Hou Puck Litaay in de gaten.

Credits

Regie en script Puck Litaay
Fotografie Jaimy Gail
DOP Abel van Dijk
Production Designer Aline Hogenberg
Head of Styling Indiana Roma Voss
Sound Designer & Composer Martijn Ruytinx
Editor Huub Verburg
Cast Joana Vinogradoff, Thomas Kuipers, Luna van der Straaten, Cas de Bruin

# data[].attributes.attachment_link.title
deze hypergestileerde film houdt de kijker een ongemakkelijke spiegel voor

# data[].attributes.attachment_link.description
Fotografie Jaimy Gail Na het zien van de korte film A Death in the Family van Puck Litaay denk je wel twee keer na voordat je aan de eettafel naar je zoemende telefoon grijpt. Centraal staat het zogenaamde 'perfecte gezin'. Typische activiteiten als geforceerd samen eten en op de bank tv kijken worden in de film ongemakkelijk lang uitgesponnen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Menig moeder die zichzelf ook maar enigszins cool waant, weet meteen dat dit citaat afkomstig is van de moeder van Regina George uit de film Mean Girls uit 2004.

Die moeder, met haar krampachtige wens om one of the kids te zijn met de vriendinnen van haar dochter, is uiteraard juist níét cool. Sterker: ze is het archetype geworden voor een bepaald soort moeder die dat wel denkt, niet is en daardoor eigenlijk nóg genanter is dan een gewone oncoole moeder.

En als je dacht dat je al deze dubbele lagen perfect gesnopen had en daardoor dus wél cool bent? Ha, ook dat kun je vergeten. Want de enige ware conclusie is dat je als ouder eigenlijk nooit echt cool zult zijn, ook al heb je je memes en je popculturele referenties nog zo op een rijtje. Wel kun je het nog erger maken voor jezelf en er is geen medium dat daarvoor zo geschikt is als Instagram, een waar mijnenveld van faux pas voor de zichzelf cool wanende ouder.

Je dacht misschien dat je een coole moeder was doordat je überhaupt Instagram hébt, maar de meesten van ons ouders hebben geen idee van de ongeschreven wetten die bepalen wat daar done of niet done is. Er blijkt helaas meer not done dan done te zijn en er kan ontzettend veel fout gaan.

Met selfies bijvoorbeeld, ongeveer waar het medium voor uitgevonden is. Wat veel ouders blijkbaar niet begrijpen is dat de selfie er is om jezelf zo flatteus mogelijk te presenteren en dus niet met de telefoon vanuit de onderkinhoek, niet gezeten onder een fel plafondspotje (plafondspotjes zijn de vijand van elke selfie) en ook niet gezeten in het halfdonker waardoor er alleen nog wat grove pixels overblijven. Dan heb je de moeders (het zijn bijna altijd moeders) die de geneugten van het facetunen hebben ontdekt en op die manier aan damagecontrol proberen te doen. En natuurlijk, een beetje flatteuze gezichtsfilter is heus geen schande, maar als je bijna geen gelaatstrekken meer overhebt, of erger nog, als je alleen jezelf tot een soort vlek hebt gereduceerd terwijl de mensen naast je op de foto nog steeds even onflatteus belicht zijn, dan heb je het fotobewerken niet begrepen. Moeders (jahaa, bijna altijd moeders) zijn ook dol op de collage waar ze zo veel mogelijk foto's in proberen te proppen terwijl Instagram al heel lang ook de slideshow als optie heeft om meerdere foto's in één post te verwerken. Ook het toevoegen van hashtags is vragen om problemen. Vooral als moeders (ja, want die zijn het nou eenmaal bijna altijd) de klok wel hebben horen luiden, maar zijn vergeten dat dat vijf jaar geleden was. En die dus gerust en in het geheel niet ironisch hashtags toevoegen als #yolo, #Iwokeuplikethis en #messyhairdontcare.

Dit zou allemaal niet zo erg zijn als deze ouders geen kinderen hadden en ze alleen zichzelf voor lul zetten. Maar vaak zijn er kwetsbare zieltjes in het spel van pubers die er zelf een loeistreng protocol op na houden als het gaat om Instagram, met als belangrijkste uitgangspunt: nooit voor gek staan. Voor de meeste jongeren is de Instagrampagina daardoor een strak gecureerd uithangbord van de eigen coolheid geworden. En - teleurstellend genoeg voor ouders die graag een deep dive mogen doen in het leven van de vriendenkring van hun kinderen - bestaat die vaak uit hooguit een foto of twaalf die het daglicht kunnen verdragen. Foto's verdwijnen met de regelmaat van de klok en de foto's die er wél op staan zijn meestal van een tergend saaie perfectie dat er helemaal niets te lachen valt. Zo bang zijn ze om een fout te maken dat de meeste van die Instagrampagina's maar zouteloze vertoningen zijn geworden. Leuker wordt het in het Stories-gedeelte, want omdat de foto's en filmpjes daar na een dag weer uit verdwijnen hoeven ze minder te voldoen aan strenge regels. De echt gekke, lelijke, awkward en dus veel leukere foto's zijn er wel, maar die worden bewaard voor de tweede account die velen erop na houden. Deze spam-accounts, vol onderkinnen, close-ups in onflatteus licht, pukkels en andere genante vertoningen zijn meestal gesloten en alleen toegankelijk voor 'echte vrienden' en derhalve (verdomme) nooit voor ouders.

Je kunt het die kinderen ook bijna niet kwalijk nemen, want ouders die wel toegang hebben tot de Instagram van hun kind lijken het wel bijna expres te verpesten. Door bijvoorbeeld stomme reacties toe te voegen, alsof ze niet begrijpen dat het comments-gedeelte ook onderhavig is aan allerlei regels. In het algemeen kun je stellen dat beste vriendinnen (want het zijn de meisjes waar de regels het strengst zijn) gemiddeld een keer of tien reageren op foto's van elkaar. Deze reacties bestaan meestal uit de bevestiging dat de vriendin in kwestie 'KNAP,' 'knappie,' 'superknap' of 'de knapste' is, aangevuld met ladingen hartjesogen, hartjes en andere symbolen die deze boodschap in emojivorm benadrukken. Hoe beter de vriendin, hoe meer liefdesbetuigingen. Maar het is uiteraard niet de bedoeling dat tussen deze reacties ook hartjes en complimenten en '#proudmom's' afkomstig van ouders staan. Dit lijkt een overbodige mededeling, maar sommige ouders schijnen deze neiging toch niet te kunnen onderdrukken. Sterker nog, soms lijken ze er wel opzettelijk alles aan te willen doen om hun kind te shamen. Zo zetten ze rücksichtslos foto's van hun kinderen op hun eigen Instagrampagina's zonder toestemming te vragen en een bits 'verwijder' van het betreffende kind onder de foto is vervolgens nooit een reden om de foto ook daadwerkelijk te verwijderen, want: 'Hoezo, je staat hier toch juist leuk op?' Ik ken bijvoorbeeld ook een moeder die weigert de foto's van haar dochters te liken, voordat ze die van haar liken. Die - ook als er vriendinnen van de dochters bij zijn - op de melodie van Abba's Mamma Mia zingt: 'like m'n foto, like m'n foto nu.' En die geregeld met een opgewekt 'first like' reageert als een van die dochters iets heeft gepost. En al helemaal nooit toestemming vraagt als ze een foto van hen post op haar eigen Instagram.

Oké, ik geef het toe, ik kén die moeder niet alleen, ik bén haar. En ik zou op mijn tellen moeten passen. Want als je het te bont maakt, kan het zomaar dat je bloedeigen kind een haat-account aanmaakt gewijd aan jou. Kort geleden was er bijvoorbeeld een geval van een puber die half Amsterdam op de hoogte hield van de politiek incorrecte uitspraken van haar vader en de wijn-inname van haar moeder. Op een gesloten account, dat wel, maar in no time had ze toch honderden volgers. Of de ouders zijn getipt hierover of dat de puber wroeging kreeg is niet bekend, maar inmiddels is dit account weer verwijderd.

Het vooruitzicht nooit meer echt cool te zijn klinkt sommige ouders misschien wat uitzichtloos in de oren, maar er is geen reden om te treuren want er is een simpele oplossing: ouder worden. Instagram bestaat onderhand zo lang dat ook menig grootouder zich erop heeft begeven en die bevinden zich in de benijdenswaardige positie dat zij wél over de ultieme vrijheid beschikken om daar uit te spoken wat ze maar willen.

Grootouders mogen naar hartelust onscherpe beelden van de planten in hun tuin posten, of van hun uilenverzameling, of van de capriolen van hun kat. Niemand gaat een opa of oma uitlachen omdat hij de hashtag áchter het woord zet, of #elk #woord #voorziet #van #een #aparte #hashtag of altijd als eerste de eigen foto liket. Opa's en oma's (eerlijk gezegd zijn het bijna altijd oma's) mogen ook losgaan in de comments van hun kleinkinderen en hoe meer totaal random emoji's ze daarbij toevoegen, hoe beter. Dat draagt maar bij aan de schattigheid én de coolheid van de grootouder.

# data[].attributes.attachment_link.title
Instagram, het mijnenveld van faux pas voor de zichzelf cool wanende ouder #zomoethetdusniet

# data[].attributes.attachment_link.description
Menig moeder die zichzelf ook maar enigszins cool waant, weet ­meteen dat dit citaat afkomstig is van de moeder van Regina George uit de film Mean Girls uit 2004. Die moeder, met haar krampachtige wens om one of the kids te zijn met de vriendinnen van haar dochter, is uiteraard juist níét cool.

# data[].attributes.attachment_link.description
AD deelt de informatie die zij verkrijgt middels het gebruik van cookies en vergelijkbare technieken, waaronder ook persoonsgegevens, in een samenwerkingsverband genaamd NLProfiel van Buymedia Nederland met Sanoma en Telegraaf Media Groep om gezamenlijke groepsprofielen op te stellen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Afgelopen jaar heb ik meerdere malen op het punt gestaan om mijn social media-accounts te verwijderen, om vervolgens minuten later te concluderen dat dit waarschijnlijk een ontzettend slecht idee zou zijn. Niet vanwege mijn psychische gezondheid en kwaliteit van leven; in dat opzicht zijn er denk ik geen valide argumenten te bedenken om het niet te doen. Maar op werkgebied des te meer: ik zou gewoon niet meer weten waar ik veel van mijn informatie vandaan moet halen. Ook de vrees om qua werk onzichtbaar te worden wanneer je social media verlaat, leeft onder mensen die in de creatieve sector werken. Zoals afgestudeerd modestudent Sinead O'Dwyer eerder al zei: "Zonder Instagram denk ik niet dat mensen mijn werk of mij zouden kennen."

Als ik hierover nadenk krijg ik het nogal benauwd. Natuurlijk zijn er dingen die social media meer ontspannen maken, zoals selectief zijn in wie je volgt, notificaties uitzetten en sommige stories overslaan. Toch blijf je steeds in dezelfde valkuilen trappen, zoals je tijd verspillen aan doelloos door je feed scrollen en onconstructieve vergelijkingen trekken tussen jezelf en anderen. Valkuilen waarvan je maar al te goed van weet dat ze bestaan, maar waar je toch telkens weer met ogen open en gestrekt been in tuimelt. Het is dus niet heel gek dat steeds meer jonge mensen ervoor kiezen om ermee te stoppen. Maar wat als je online aanwezigheid noodzakelijk voor je carrière lijkt te zijn, en onlosmakelijk verweven met je werk?

Bewogen door mijn eigen dilemma op dit vlak besloot ik een aantal creatievelingen te spreken waarvan ik wist dat ze onlangs wél gestopt zijn. Tegen welke dingen liepen ze aan? En wat leverde het ze op?

Manisha Bahadoer (20), student modeontwerp, verwijderde haar social media eerst omwille van haar psychische gezondheid: "Ik merkte dat ik me constant vergeleek met leeftijdsgenoten die 'verder' waren. Daardoor ging ik twijfelen aan mijn eigen proces, wat natuurlijk averechts werkte. Ik zit nu bewust alleen op Tumblr, een platform dat voor mijn gevoel veel minder gaat over het profileren van jezelf, en meer over het laten zien van je smaak en interesses."

Het voorbeeld van Mikel van den Boogaard (26), freelance schrijver en redacteur bij een uitgeverij, zal ook voor mensen buiten de creatieve industrie herkenbaar zijn. Hij maakte de beslissing om te stoppen na een moment van bezinning tijdens een trip naar New York: "Ik fotografeer graag en tijdens de eerste vier dagen had ik elke dag iets gepost. Op een gegeven moment had ik een vette foto gemaakt die ik wilde delen, tot ik ineens dacht: ik kan beter wachten, want het is nu twee uur 's nachts in Nederland, dus het heeft eigenlijk nog geen zin. Op dat moment besefte ik dat ik blijkbaar iemand was geworden die daarover nadacht. Ik heb direct Instagram gedeactiveerd, het vervolgens een half jaar niet gebruikt en de rest van de vakantie niet meer op mijn telefoon gekeken."

Voor Mikel was de grootste reden dat hij zichzelf erop betrapte te veel gedachteloos te scrollen: "Social media-platformen zijn ontworpen om je aandacht vast te houden. Voor mij was het breekpunt echt toen Stories werd geïntroduceerd. Het interesseert toch niemand echt wat iemand op zaterdagavond in de club aan het drinken is? En toch ben je het aan het bekijken. Sinds ik ben gestopt ervaar ik veel minder ruis van dingen die ik eigenlijk niet interessant vind." Iets wat ook Manisha herkent: "Ik heb nu meer rust. Cliché misschien, maar wel waar: je leest meer, kijkt misschien eens twee seconden langer naar een boom dan je normaal zou doen, en haalt daar weer inspiratie uit. Dingen die er al gauw bij inschieten als je veel op je telefoon zit."

Het zijn anekdotes die ook bij genoeg mensen buiten de creatieve industrie weerklank vinden. Maar als het bij je werk hoort om 'op de hoogte' te zijn van wat mensen maken, en het bovendien een manier is om je werk te etaleren, hoe doe je dat dan? Volgens Mikel zijn daar genoeg andere manieren voor: "Het is echt niet noodzakelijk om een eigen account te hebben. Ik heb een lijstje in mijn telefoon met regisseurs, fotografen en ontwerpers die ik tof vind, waarvan ik af en toe hun profiel of website check. Zo hou ik in de gaten wat er speelt. Misschien ouderwets, maar zo heb je het wel meer zelf in de hand."

Toch wordt het al ingewikkelder wanneer je zelf visueel werk maakt en in een wereld zit waarin je instagramprofiel in feite je online portfolio is. Fotograaf Jaimy Gail sprak zich daar al eerder over uit: "De 'online competitie' vind ik eng, het geschreeuw wat dagelijks bezig is online helpt sommigen, maar voor mij voelt het onnatuurlijk aan. Ik vind de getallen heftig - hoeveel volgers of likes mijn werk heeft hoort niets te zeggen. Natuurlijk ben ik me bewust van de rol die Instagram kan spelen in het verspreiden van mijn foto's. Dat is een van de redenen dat ik er enigszins aan meedoe, maar als ik geen fotograaf was had ik niet op Instagram gezeten."

Zijn Mikel en Manisha dan niet bang om door hun online afwezigheid 'overgeslagen' te worden? Door te blijven posten en te volgen, zorg je er ook voor dat anderen je werk blijven herinneren - hoe cru dat misschien ook klinkt. Een social media-profiel is toch een digitaal visitekaartje en een laagdrempelige manier om je netwerk in stand te houden. Mikel: "Ik denk juist eerder zo: als jij tweeduizend mensen volgt en ik ben daar een van, dan wordt mijn werk toch ook ondergesneeuwd. Hoe zichtbaar ben ik dan eigenlijk? Als ik nu mensen tegenkom voor werk hebben we meer bij te praten, omdat ze niet alles al online gezien hebben. Al heb ik de luxe dat ik een baan heb en al een netwerk heb opgebouwd. Als je net begint of volledig freelancet is het al lastiger."

In het geval van Manisha, die later een eigen modemerk wilt opzetten, lijkt het me inderdaad gedurfd om dit zonder social media te doen. Zelf ziet ze dat echter compleet anders: "Het geeft mij juist meer voldoening om dingen te bereiken zónder. Je kunt je merk ook gewoon in het echt laten zien en niet op een scherm. Instagram lijkt voor veel mensen nu de enige manier, maar je hoeft niet per se eerst online bekendheid te krijgen. Je zou ook een merk met een herkenbaar label ineens door bepaalde mensen kunnen laten dragen, zodat het vervolgens via via bekend wordt, om maar een voorbeeld te noemen. Voor mijn gevoel onderscheid je je straks juist door het anders te doen. Instagram is een makkelijke manier, maar het is niet per se beter. Mijn aanpak is langzamer maar daardoor ook meer doordacht. Dit soort nieuwe manieren ontdekken om mensen te bereiken geeft mij juist de energie en motivatie die ik op Instagram verloor."

Een Britse collega van i-D merkte eerder ook de overeenkomsten op tussen social media en fast fashion, die "beide constant vragen om nieuwe visies en ideeën die snel uitvoerbaar en reproduceerbaar zijn." Je werk posten is een gemakkelijke manier om erkenning te krijgen zonder echt de diepte in te hoeven gaan. En het is ook iets wat kopieergedrag in de hand werkt. De continue blootstelling aan beelden die zich onbewust in je hoofd nestelen, maken het lastiger om uniek te blijven en niet elkaar stijl over te nemen - wat steeds meer resulteert in een soort creatieve monocultuur.

Ergens is het ook niet meer dan logisch dat je de intrinsieke motivatie en stem om dingen te creëren al gauw kwijtraakt op een platform dat volledig is ontworpen rondom het bevestiging krijgen van anderen. Hoewel dat laatste ook enigszins onderdeel zal blijven van je werk als maker, beaamt Mikel: "Na dat half jaar zonder Instagram kwamen er een paar projecten uit waar ik trots op was en waarvan ik dacht: dit moet ik laten zien aan de wereld. Toen ik die vervolgens toch weer ging posten, ben ik gaan nadenken over waarom ik dat eigenlijk deed. Natuurlijk vind ik het leuk om erkenning te krijgen, maar ik wil mezelf niet langer op die manier online profileren en zo een 'product' worden. Uiteindelijk doe ik dit werk omdat ik verhalen wil vertellen. Ik geloof erin dat als ik vanuit die motivatie werk, ik ook klussen zal blijven krijgen."

Uiteindelijk gaat de vraag die hieronder verscholen ligt volgens mij vooral over hoe we tegenwoordig beoordelen of iets relevant is of niet. Maakt online zichtbaarheid en populariteit creatief werk gewichtiger? Of laten we platformen en algoritmes dan bepalen wat 'goed' is? Social media hebben ons een rankingsysteem in ons schoot geworpen dat denk ik automatisch doorsijpelt in de offline wereld, of we dat nou willen of niet. Het lijkt me belangrijk om dit in ieder geval, zoals creatievelingen als Manisha, Mikel en Jaimy doen, te blijven bevragen.

# data[].attributes.attachment_link.title
kun je als creatieveling anno 2019 eigenlijk nog wel stoppen met social media?

# data[].attributes.attachment_link.description
Afgelopen jaar heb ik meerdere malen op het punt gestaan om mijn social media-accounts te verwijderen, om vervolgens minuten later te concluderen dat dit waarschijnlijk een ontzettend slecht idee zou zijn. Niet vanwege mijn psychische gezondheid en kwaliteit van leven; in dat opzicht zijn er denk ik geen valide argumenten te bedenken om het niet te doen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ze zijn schaars, maar ze bestaan: mensen die geen social media gebruiken. Geen Facebook, geen Instagram en voor sommigen zelfs - shocking - geen WhatsApp. Het zijn mensen die ik benijd, want hoeveel rust en focus moet je wel niet hebben als je je niet dagelijks bezighoudt met de gezonde en tot in de puntjes gestylede ontbijtjes, hardloopsessies en feestjes van je online 'vrienden'.

Toen gelukspsycholoog Josje Smeets mij vertelde dat ze mensen met burn-out klachten vooral aanraadt om afstand te nemen van alle socialmediakanalen, was het idee geboren. Ik wilde dit zelf ervaren. Facebook en Instagram verwijderen en een maand lang geen social media, wat doet dat voor mij?

Nu heb ik geen burn-out klachten en gebruik ik Instagram niet per se om m'n leven te etaleren, maar er zijn dagen dat ik de app 40 keer per dag open om te checken wat de rest van de wereld aan het doen is. 40 keer. Dat is 39 keer teveel als je het mij vraagt. M'n concentratie werd er dan ook niet beter op en daar leidt onder andere m'n werk dan weer onder. Je begrijpt: dat is foute boel.

Digital detox

Social media, en met name Instagram, maken een groot deel uit van m'n leven. Ik gebruik het niet alleen voor mijn werk bij Bedrock, maar ook privé vind ik het een heerlijke app. Ik kan makkelijk zien waar iedereen is, waar mensen mee bezig zijn en gebruik ook dagelijks de chatfunctie bij een 'Instastory' om iedereen te bestoken met vragen over datgene wat ze doen.

Geen wonder dat ik op dagen dat ik me verveel ruim 40 keer even Insta check om te zien wat mensen die wel een leven hebben, bezighoudt. Vond ik dat interessant? Soms wel. Voelde ik me daar dan ook beter door? Vaak niet.

Social media zorgt voor depressies, zo maak jij er een gezonde gewoonte van

Ik wist al lang dat mijn Instagram-gebruik wel een touch up nodig had en dat ik echt niet altijd blij werd van iedereen die een veel mooier leven lijkt te hebben dan ik. Maar Instagram verwijderen? Dat dóe je toch gewoon niet?

Maar ik deed het toch

Tijdens de kerstdagen had ik het geniale plan om m'n telefoon links te laten liggen. Gewoonweg niet meenemen en geen Instagram checken. 2 jaar geleden had ik een heerlijke Kerst, maar toen ik eenmaal op de 'my life is better than yours'-app keek, bleek mijn eten lang niet zo mooi als dat van de rest van de wereld en was ook mijn gezelschap niet goed genoeg meer. Waar dat op sloeg? Foto's waar je geen conclusies uit kunt trekken en momentopnames die geen werkelijkheid laten zien.

Na afgelopen Kerst geen social media te checken - en ik logischerwijs heel blij was met iedereen met wie ik was en alles wat ik had gegeten - probeerde ik m'n social media gedrag te beperken. Maar oude patronen doorbreek je niet zomaar. Dus na een maand dacht ik: dit moet anders. Die app moet weg.

Instagram verwijderen

En ik kan je zeggen, dat is zo gepiept. Gewoon een kwestie van uitloggen en deleten. Dus dat is dan ook precies wat ik deed. Een moment voor in de boeken. Althans, zo voelde dat voor mezelf. In werkelijkheid was het totaal niet bijzonder en ging het leven precies zo verder, ook zonder die app op m'n telefoon.

De eerste paar dagen waren lichtelijk confronterend toen ik op momenten van verveling merkte dat m'n duim automatisch richting het plekje zweefde waar Instagram ooit stond. Eén ding werd me meteen duidelijk: ik opende de app onbewust en op de automatische piloot. Op momenten dat ik even niks te doen had, was Instagram mijn 'vermaak'. Terwijl die momenten dat je écht even niks te doen hebt juist zo belangrijk zijn.

Bezig met mezelf

Na een week was de automatische piloot uit m'n systeem en begon ik de effecten al te merken. Ik had geen idee waar anderen mee bezig waren terwijl ik druk was met m'n eigen leven. Precies zoals het hoort natuurlijk, maar iets wat ik al heel lang niet meer had ervaren.

Ik werd tijdens mijn dagen niet meer constant geconfronteerd met mensen die iets leukers hadden aangetrokken, gezonder of juist lekkerder aten dan ik, op mooiere plekken waren of simpelweg 'een beter leven aan leiden waren'. Kortom: ik was constant lekker bezig met m'n eigen leven en dat van de mensen om me heen, en dat was heerlijk!

Ook op werk was ik meer gefocust, omdat ik op inspiratieloze momenten 's een keer niet in de krochten van Instagram belandde of random gesprekken aan ging met andere Insta addicts.

Rustig en tevreden

Het resultaat? In de afgelopen maand heb ik dan ook gemerkt dat ik veel meer rust in mezelf creëerde, doordat ik me niet bezighield met anderen. Ik was optimaal aan het genieten van alle dingen die ik deed, ook al deden anderen misschien wel dingen die veel cooler waren. Want dat wist ik simpelweg niet.

Die rust zorgde ervoor dat ik enorm tevreden was. Een hele dag boeken lezen in een koffietent en vrijdagavond met een pizza op de bank een film kijken en om 21:30 naar bed? Gewéldig, en niemand die me vertelde dat er ook andere dingen aan de hand waren waar ik bij had kunnen zijn. En die wetenswaardigheid an sich maakte me misschien wel extra gelukkig.

We delen zóveel via social media: wordt het niet tijd om daar bewuster mee om te gaan?

Of ik wat gemist heb?

Nee.

Echt niet?

Nope. Tuurlijk waren er meldingen en ben ik in feestjes of grappige memes getagt, maar zou ik dood gaan als ik dat nooit had gezien? Precies. Facebook gaf bij terugkomst 48 meldingen (waarvan 90 procent in de categorie 'Keesje heeft een update geplaatst' valt) en 1 vriendschapsverzoek.

Op Instagram had ik 12 meldingen gemist. Wat berichtverzoeken van mensen die me echt wel op een andere manier konden bereiken als het écht belangrijk was geweest en een paar tags ('@lisanmarre omg hier moeten we echt een keer samen eten!').

Hoe je mindful met social media kan omgaan

Oh ja, je kunt me trouwens volgen op Instagram, maar daar heb je waarschijnlijk niet heel veel meer aan.

De effecten van social media

# data[].attributes.attachment_link.title
Hoe Instagram verwijderen me een rustiger mens maakte - Bedrock

# data[].attributes.attachment_link.description
Ze zijn schaars, maar ze bestaan: mensen die geen social media gebruiken. Geen Facebook, geen Instagram en voor sommigen zelfs - shocking - geen WhatsApp. Het zijn mensen die ik benijd, want hoeveel rust en focus moet je wel niet hebben als je je niet dagelijks bezighoudt met de gezonde en tot in de puntjes gestylede ontbijtjes, hardloopsessies en feestjes van je online 'vrienden'.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Illustratie door Laci Jordan
In Extremely Online onderzoekt Shamira Ibrahim de oorsprong en impact van internetfenomenen, virale trends en andere online mysteries die onze dagelijkse digitale ervaringen vormgeven.
Onlangs ging een verhaal van blogger Katie Bower het hele internet over. Ze had gezegd dat foto's van haar zesjarige zoon de minste likes kregen in vergelijking met die van haar andere kinderen. Onder een foto, die ze op zijn verjaardag plaatste, schreef ze: "Het deed me zoveel pijn om te zien dat zijn foto's zo weinig likes en reacties kregen. Statistisch gezien was hij niet zo populair. Misschien kwam het voor een deel door het algoritme."

Negatieve reacties volgden snel. Want dat Bower zo open en bloot om likes aan het bedelen was, met haar eigen kind als uithangbord, schoot bij veel mensen in het verkeerde keelgat. Verslaggever Keri Lumm noemde dit de voornaamste reden waarom je je kinderen nooit als je persoonlijke merk moet gebruiken. Het bericht van Bower werd kort daarna verwijderd.

"Als je vanuit een zakelijk perspectief kijkt, is het jammer genoeg zo dat we inhoud moeten plaatsen die zorgt voor de meeste interactie," zei Bower tegen Today. "Persoonlijk hoop ik dat mijn acties laten zien dat ik zal blijven plaatsen wat ik zelf wil, ongeacht de cijfers, en dat wij als ouders onze kinderen moeten leren dat hun waarde niet bepaald wordt door goedkeuring van mensen online. Ons echte leven is honderd procent beter dan wat een kleine foto kan laten zien."

In zekere zin heeft ze gelijk. Een incident als dat van Bower lijkt tegenwoordig bij het leven van een influencer te horen.

De term 'influencer' is echter niet nieuw. Sterker nog, de term stamt al uit de jaren negentig, toen het werd bedacht door marketinginnovator Michael Blatter. Hij maakte gebruik van 'trend influence marketing', zoals hij het noemde, met als doel om Camel-sigaretten in nachtclubs te verkopen. In een rapport, dat nu wordt gezien als een grondleggend werk binnen de marketing, beschreef Blatter een ingenieuze strategie: hij gaf barmannen in het uitgaansleven pakjes sigaretten, waarmee hij ze tot evangelisten van het merk transformeerde, omdat ze sigaretten aan klanten gaven in ruil voor fooi.

Dertig jaar later wordt dezelfde strategie toegepast op mediums als Twitter, Instagram en Youtube.

Het overlapt met een andere reclamestrategie: het inzetten van een beroemdheid. Zo verdienen de meeste leden van de Kardashian-Jenner familie bedragen met zes nullen voor iedere Instagram-post, en zijn influencers vaak social mediagebruikers met, nou ja, veel invloed: mensen die zich hebben gevestigd in digitale gemeenschappen - of het nou over make-up, fitness of lifestyle gaat - en wiens groeiende aantal volgers een vruchtbare grond creëren voor winstgevende samenwerkingen met grote merken.

"Voor mensen die al gewend zijn om alles te delen, is het makkelijk om een merk daarin te verwerken en het authentiek over te laten komen," vertelt Alexia Clincy, directeur van Captialize Social. Influencers die er vroeg bij waren en zich naadloos in deze markt hebben gevestigd, hebben daar veel voor teruggekregen - over de grootste influencers gaat het gerucht dat ze bedragen met zeven nullen verdienen, waarmee ze een levensstijl kunnen waarmaken waar de meeste mensen alleen van kunnen dromen. En zoals het meestal gaat met een aantrekkelijke nieuwe trend, zijn veel mensen de influence-wereld ingesprongen, met een zekere goudkoorts tot gevolg.

In feite is het influencer-model nu bijna omgedraaid. Individuen verkopen zichzelf als product aan merken en PR-bedrijven, die op hun beurt het aantal volgers en engagement gebruiken als een maatstaf voor hun tarief.

Met de toegankelijkheid van platformen als Instagram heeft een speelveld dat voorheen gelijk was, plaatsgemaakt voor verschillende rangen. Influencers komen niet in één soort: er zijn tegenwoordig micro-influencers en zelfs nano-influencers, elk met hun eigen unieke aanbod voor een marketingstrategie van een bedrijf.

"Instagram is als een lopende advertentie," zegt Clincy over de perfect gestileerde foto's in de app. "Het verschilt in daardoor niet veel van reclame op tv. Het kan een 'gewoon' bericht zijn van iemand die er niet voor betaald krijgt, maar zelfs die foto's zien eruit als een advertentie."

Inspirerende Instagram-posts die regelrecht uit de Vogue lijken te komen of een prachtig beeld schetsen van luie vakanties, zijn effectief in het creëren van een perfecte fantasie, maar lang niet alle makers hiervan krijgen er veel voor terug.

Zo blijkt volgens Bloomberg dat 96,5 procent van alle Youtubers die ondersteund worden door betaalde advertenties niet genoeg verdient om boven de armoedegrens van de Verenigde Staten uit te komen.

"Veel merken denken nu dat ze ermee wegkomen om alleen gratis producten uit te delen. Iemand met 2500 volgers is daar al snel tevreden mee - die nemen de spullen graag aan en posten er gratis en voor niets berichten over," legt Clincy uit. "Ze doen meer dan nodig is, zonder dat ze ervoor betaald krijgen. Ze zijn een minder groot risico dan dure influencers inhuren, ze kosten die grote bedrijven vrijwel niks."

Afhankelijk van wie je het vraagt, heeft deze toename van nieuwkomers het delicate ecosysteem van micro-influencers verstoord, die al met moeite proberen te reageren op het voortdurend veranderende algoritme.

In 2018 kondigde influencer Destiny Godley aan dat ze haar Youtubekanaal met meer dan 370.000 volgers zou sluiten omdat haar video's bijna niet meer bekeken werden, ondanks dat ze probeerde om consistent te blijven in de content die ze maakte. Sommige influencers hebben op een andere manier geprobeerd om hun merk aan te passen om hun doelgroep van hun behoeften te blijven voorzien. Zo heeft Mattie James haar lifestyle-merk uitgebreid met het geven van cursussen als #PitchPlease, een masterclass die je leert hoe je ideeën pitcht aan merken, en hoe je betaalde samenwerkingen binnenhaalt.

"Mensen vroegen me via mijn blog en Instagram over de kansen die ik kreeg," vertelt James. "Ook werd het me vaak in het echt gevraagd, als ik bijvoorbeeld sprak op een conferentie. Wat ik me realiseerde is dat er niet veel middelen of voorbeelden zijn voor beginnende influencers en dat veel mensen in soortgelijke posities niet willen delen hoe zij succesvol zijn geworden. Ik heb altijd gedacht, als ik iemand anders laat zien hoe je wint, betekent dat niet dat ik verlies. Het is een win-win situatie - voor ons allemaal."

Het valt niet te ontkennen dat social media een verandering heeft ondergaan. Wat eerst ging over gemeenschappelijke uitwisseling draait nu om individuele content en de waarde van onszelf als merk. Door die overgang zijn consumenten slimmer en veeleisender geworden: uit verschillende verslagen blijkt dat het blinde vertrouwen in influencers sterk is afgenomen. Dit gezonde beetje scepticisme komt niet helemaal uit de lucht vallen. Denk maar aan fiasco's als het extreem gepromote Fyre Festival, waar de berichten van Kendall Jenner, Hailey Baldwin en Emily Ratajkowski opwinding creëerden voor een evenement dat uiteindelijk een chaotische nachtmerrie bleek te zijn.

Uit een rapport van Bazaarvoice blijkt dat 47 procent van de consumenten in Europa, Afrika en het Midden-Oosten moe worden van eentonige influencers die allemaal aan dezelfde marketingcampagnes meedoen. Daarnaast worden veel influencers verdacht van het kopen van neppe volgers. Een rapport uit 2017 van DealSpotr geeft aan dat 52 procent van millennials in de Verenigde Staten influencers steeds minder is gaan vertrouwen. In andere woorden, de authenticiteit die influencermarketing uniek zou moeten maken wordt steeds meer ontmaskerd voor wat het is: de zoveelste manier om gewoon geld te verdienen.

Terwijl we steeds meer de transactionele aard van social media leren begrijpen en omarmen, is het belangrijk om te onthouden wat de eerste influencers in het uitgaansleven van de jaren negentig succesvol maakte: de zichtbare authenticiteit van persoonlijke relaties. Of het aantal volgers nou wel of niet gelijkstaat aan de mate van invloed, er valt absoluut iets te zeggen voor een nichepubliek dat een influencer op de voet volgt.

James is het hier mee eens: "Influencermarketing wordt met de dag populairder, dus als ik influencers gaandeweg ook beter kan maken, dan voegt dat alleen maar waarde toe aan de markt. En wie wil dat nou niet?"

# data[].attributes.attachment_link.title
De duistere realiteit van influencers die producten aanprijzen

# data[].attributes.attachment_link.description
Illustratie door Laci Jordan In Extremely Online onderzoekt Shamira Ibrahim de oorsprong en impact van internetfenomenen, virale trends en andere online mysteries die onze dagelijkse digitale ervaringen vormgeven. Onlangs ging een verhaal van blogger Katie Bower het hele internet over.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
While we often hear about the negative impact social media has on children, the use of sites like Facebook, Twitter and Instagram is not a one-size-fits-all activity. Children use it in a wide variety of ways - some of which are adding value to their lives.

There are risks associated with social media use. But it's also important to understand where the value is, and how to guide children to get the most out of their time online.

Social media can encourage learning

Social media is a platform for sharing ideas, information and points of view. This can have important educational value: it extends the information young people can access while also giving them insight into how others think about and use that information.

For example, an Instagram image can give first-hand insight into how an artist today - or many artists around the world - interprets and applies Picasso's cubist technique. This insight makes the information about Picasso real for the child. It supports a deeper understanding of his techniques, and a deeper appreciation that learning about them is worthwhile.

With so many trending topics online, young people can be exposed to "insider" knowledge across many different subjects they are familiar with, as well as introducing them to new ones.

Maximum educational benefit comes from combining factual information with shared reflection. This can support a balanced, varied and "real" input for kids, which can help deepen their understanding of a subject.

Health benefits

Research shows social media can have significant benefits for children with a medical condition.

A dedicated online Facebook group can help kids connect with others who understand and relate to their condition. This can support them with a sense of belonging, a safe space for expression, and opportunities to better understand and cope with their condition.

Social media can also raise community awareness about certain health problems. While it's not a replacement for reliable, medically sourced information, a thought-provoking image, or first-hand Facebook account posted by someone with depression, or multiple sclerosis, can spark new thinking for others about the condition and how it affects people's daily lives.

Sharing health information in this informal way has been found to help combat the stigma about such conditions in the community.

New social avenues

One of the benefits of using Snapchat or Instagram is that the regular online connection can help to strengthen the friendships young people have formed offline.

For those children who feel marginalised in their local community, social media can help them connect with other people who share the same interests or outlook on life.

In some cases, teenagers with critical problems can turn to social networks for fast support and guidance. There are plenty of groups that offer such help online.

Social media is also an important platform for driving social issues, such as racial issues, to greater national and international attention. For example, The Books N Bros online book club was established by an 11-year-old boy who wanted to make reading fun for kids while highlighting African-American literature.

The Black Lives Matter movement started as a Twitter hashtag before it became a major political movement and a noteworthy issue in the 2016 US presidential election.

What should parents do?

An awareness of social media's benefits can help adults understand why technology is so attractive to young people, the potential positive uses of these online spaces, and how to talk to children about their social media use.

When approaching a conversation with kids about social media, it's important not to have an "us-versus-them" attitude. Understanding and accepting that different generations use technology differently is a good starting point. It provides opportunities for understanding each other as technology users, to be more aware of when issues arise, and how to guide children to positive and empowering uses of technology.

# data[].attributes.attachment_link.title
When it comes to kids and social media, it's not all bad news

# data[].attributes.attachment_link.description
While we often hear about the negative impact social media has on children, the use of sites like Facebook, Twitter and Instagram is not a one-size-fits-all activity. Children use it in a wide variety of ways - some of which are adding value to their lives. There are risks associated with social media use.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Shortly after the close of this year's International Women's Day, China's Twitter-like service Sina Weibo shut down Feminist Voices. With 180,000 followers, the group's social media account was one of the most important advocacy channels for spreading information about women's issues in China, but in an instant, it was gone. A few hours later, the private messaging app WeChat also shuttered an account for the group. The official reasons for the closures were vague, simply that the accounts had posted content that violated regulations, but the subtext was clear: the country's highly-monitored media was trying to silence women's advocates.

It wasn't the first time Feminist Voices had been censored. Last year, Weibo issued the group a one-month suspension for posting "inappropriate content"-a move that now appears to have been a warning shot. However, says Leta Hong Fincher, author of Betraying Big Brother: The Feminist Awakening in China, "this time the removal is more sinister as there is no indication that the account will be restored." Days after it went dark, images appeared online of a group of masked women holding a symbolic funeral for the death of Feminist Voices. Yet the group's founder Lu Pin (now based in the US) wrote on Twitter that she viewed the ritual not as a funeral, but as a "fantastic carnival," signifying a rebirth, and she pledged to "reclaim the account by every legal avenue."

The ban of Feminist Voices, which was founded in 2009 and had operated on Weibo since 2010, is just the latest attempt by the Chinese government-and the media companies that operate under it-to curtail the growing women's movement, which has flourished in urban areas and on university campuses thanks to social media and online organizing. "The movement has the potential to become large-scale, which is one of the reasons why the government sees this group of young feminists as a threat to Communist rule," Fincher says. But through its size and some symbological ingenuity, the young, active community has found a way to stay one step ahead of would-be censors.

Take, for example, Chinese feminists' embracing of #MeToo. The movement, which sought to show the volume of sexual misconduct against women by sharing stories of harassment and assault accompanied by the hashtag, came to prominence in China after a former doctoral student named Luo Xixi shared a letter on Weibo about being sexually harassed by a former professor. The story quickly went viral, sparking a huge debate about sexual misconduct and leading Weibo to block the #MeToo hashtag. But Chinese feminists found a way around it-they began using #RiceBunny in its place along with the rice bowl and bunny face emoji. When spoken aloud the words for "rice bunny" are pronounced "mi tu," a homophone that cleverly evades detection.

"Feminism has become a politically sensitive keyword," Fincher says, "so activists have to keep coming up with new ways to get around censors. It's always this game of cat and mouse."

The use of emoji and other images to send coded messages didn't start with #RiceBunny. Chinese netizens have been using them for years, says Meg Jing Zeng, a postdoctoral fellow who researches information control and digital activism at Hans-Bredow-Institut in Hamburg, Germany. As another example, she points to the use of memes like the "Grass Mud Horse," a fictional creature resembling an alpaca that has become a symbolic mascot of defiance against government censorship. China Digital Times, a bilingual news site run by the Counter-Power Lab at UC Berkeley explains that when Grass Mud horse is translated, "the name sounds nearly the same as 'fuck your mother' (cào nǐ mā 肏你妈). The Communist Party is often described as the 'mother' of the people, so saying 'fuck your mother' also suggests 'fuck the Party.'" The meme has even spawned allegorical songs and music videos describing the victory of the Grass Mud Horse over the river crab, "a troublesome creature whose name echoes 'harmony' (héxié 和谐), a euphemism for censorship."

The use of emoji and memes as political tools or rallying points for movements is nothing new. Twitter users have added the paper-clip emoji to their handles to signify unity with people harassed for how they identify; the so-called alt-right has found myriad ways to troll and organize using symbols and memes. But those actions are more a matter of groups or movements using an online shorthand to convey a message; the Chinese feminists are doing the same, but their methods also help them dodge government censorship-or at least avoid being silenced for as long as they can.

How long that is changes from one case to the next. Over the last few years internet users in China have been using Winnie the Pooh memes to criticize President Xi Jinping. After images appeared online comparing the leader's portly figure to Pooh, references to the character were blocked on social media. The meme resurfaced after China's legislature re-appointed Xi to power with no term limits. But instead of words, this time critics of Xi posted GIFs and images of the cartoon bear dressed in royal regalia on Weibo and WeChat. Soon, those were deleted too.

"People are always getting better at circumventing censorship but the technology for censorship has become more sophisticated as well," Zeng says. "As a researcher I'm constantly watching this power struggle between authorities trying to contain public discourse and internet users who want to be heard and express their opinions."

And internet censors aren't the only thing quelling speech. Activists in China also have to contend with the nationalist trolls known collectively as the 50 Cent Army. The term originally referred to internet users who were paid a menial wage by the government to spread pro-government propaganda online, but today "50 Cent Army" is used to loosely describe anyone online who vehemently supports the government. Xiao Meili, a prominent women's rights activist says she's seen an increase in anti-feminist harassment online from 50 Centers since the Feminist Voices account was deleted earlier this month.

"I feel like the environment on Weibo has become very extreme and is either black or white," Xiao says. "So much of the trending news on Weibo is about celebrity scandals, so this, combined with the new 50 Center attacks, has muted many diverse voices online."

While the growth of China's #MeToo movement online depends on its ability to navigate censorship, it faces challenges offline as well. "There are a lot of hurdles for it to expand on a large scale like what we've seen in America," Zeng says. "It's important to consider the cultural context for #MeToo in China as gender relations are very different from the West and the regional disparity is huge." The movement, she explains, currently remains an urban phenomenon and has yet to reach rural areas or receive vocal support from women working in industries like manufacturing.

Still, the momentum created across China's universities seems to be too great for the government to completely contain. "There's an extraordinary resilience to the feminist movement," Fincher notes. "Keeping the movement going will be challenging, but these feminists are tenacious and extremely determined. The Chinese government can't wipe out the women's movement in this era of global connectivity."

More WIRED Culture

# data[].attributes.attachment_link.title
How Feminists in China Are Using Emoji to Avoid Censorship

# data[].attributes.attachment_link.description
Shortly after the close of this year's International Women's Day, China's Twitter-like service Sina Weibo shut down Feminist Voices. With 180,000 followers, the group's social media account was one of the most important advocacy channels for spreading information about women's issues in China, but in an instant, it was gone.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Anna Nooshin zat erdoorheen. 'Even een beetje confession time ', zei de bekende influencer en presentatrice eind november in een YouTube-filmpje met de titel 'Ik ben hier ZO onzeker over'. 'Ik worstel deze week met motivatie, ik merk dat ik gewoon niet zo veel zin heb in dingen.' Een van de oorzaken was dat ze foto's van vier jaar geleden had bekeken. 'Mijn haar was toen echt zó lang, tot over m'n tieten, en heel gezond.' Ze had al van alles geprobeerd - 'ál die pillen, SugarBearHair, biotine, hoe heet al die troep' - maar niets werkte. 'Ik mis het', zei ze over haar lange manen. 'Dan zit je gewoon niet lekker in je vel.'
Wilt u dit artikel liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

Ja, er waren ergere dingen in de wereld, gaf ze meteen toe. Toch leefden haar 276 duizend abonnees hartstochtelijk met haar mee. In honderden reacties werd haar een hart onder de riem gestoken en kreeg ze tips om de haargroei te stimuleren. Ook waren er mensen, vooral meisjes, die iets anders opviel: het haar van Nooshin, glimmend en golvend tot ruim over haar schouders, zag er prachtig uit. 'Ik zou een moord doen om jouw haar te hebben', schreef ene Lindsey. Wat was er eigenlijk mis met haar ravenzwarte haardos?

Hoewel het er voor de buitenstaander glamoureus, comfortabel en enerverend uitziet, is het leven van een influencer - een onlinebekendheid die meestal geld verdient door producten en merken terloops onder de aandacht te brengen bij de eigen achterban - niet altijd makkelijk. Dat is althans wat je ze steeds vaker hoort zeggen. Was het jarenlang de norm om op sociale media een perfect, succesvol en gelukkig bestaan neer te zetten, nu is het gangbaar, nee, zelfs al cliché geworden, om te laten zien dat jij óók heus onzeker bent, met allerlei problemen worstelt en soms even diep in de put zit, of erger. Liefst met de toevoeging: probeer nu deze dieetshake/dit crèmepje/deze sport om erbovenop te komen.

De toverwoorden van deze trend zijn kwetsbaarheid, eerlijkheid en openhartigheid - precies wat er voorheen zo schortte aan sociale media. 'Wauw, klinkt misschien gek', reageert ene Anne op het filmpje van Nooshin, 'maar ik vond je echt heel real/authentiek in deze vlog!' Die echtheid is wat de - veelal jonge - volgers het liefst willen zien. Ze houden niet van die afstandelijke beroemdheden van tv, maar willen een gevoel van intimiteit en herkenning ervaren als ze naar hun onlinehelden kijken. Dat wat het vloggen oorspronkelijk zo aantrekkelijk maakte, een ongefilterd inkijkje in iemands persoonlijke leven, wordt door de nieuwe nadruk op worstelingen dus nog verslavender.

Op tal van blogs over sociale media en ondernemen vind je tips over hoe je online het best je kwetsbaarheid kunt tonen. 'Niemand houdt van perfect', zegt influencer en businesscoach Jamie King in het artikel '75 Prominent Influencers Share Their Top Advice'. 'Ik spreek bijvoorbeeld geregeld over mijn postnatale paniekaanvallen.' Als je een fout toegeeft, schrijft vakblad Marketing Land in het stuk 'Social Media: Where Vulnerability Is Strength', zal iemand die die fout ook maakt zich met je identificeren. 'Daardoor voel je een band met iemand, terwijl je die persoon niet eens kent.'

Hoewel deze nieuwe ontwikkeling al een paar jaar gaande is, zagen we dit jaar de culminatie ervan, ook buiten de sociale media. YouTubers biechtten in 2018 hun burn-out op, rappers vertelden in hun nummers over depressies of psychische stoornissen, modellen gaven toe soms ook te troosteten, tv-makers bekenden hoe zwaar het ouderschap was, acteurs kwamen ervoor uit gepest te zijn en ondernemers deden hun grootste zakelijke mislukkingen uit de doeken. Vaak werd er een product mee verkocht, een film, een album, een tv-programma, een tour, of wat dan ook. Wat vrijwel al deze bekentenissen deelden: ze werden onder strikt geregisseerde omstandigheden geuit, toen de tegenslag alweer te boven was.

Kijk maar naar Nooshin, die bij haar vlog haar nieuwe kledinglijn promootte. Zie de VPRO Zwelgplek, waar succesvolle mensen hun 'cv der mislukkingen' prijsgeven. Neem de Inside My Bones-expositie van singer-songwriter Dotan in 2017, waarvoor knappe BN'ers op een sobere, pure manier in een eenvoudig wit T-shirt, met peinzende blik, werden vastgelegd in een zeer flatterende zwart-witfilter. Tevens een reclame voor zijn nummer Bones. Of blader de Wendy van deze maand door, die 'een ode aan imperfectie' is en waarin Angela Schijf (39) en Wendy van Dijk (47) praten over ouder worden, rimpels krijgen en dat het leven pas interessant is 'als het schuurt', terwijl ze op de foto staan met de strakke lichamen van tienermeisjes, met perfecte belichting, soft focus-filters en 'smokey eyes'-make-up.

Dit fenomeen heeft een naam: 'geregisseerde kwetsbaarheid' - ook wel 'fantoomkwetsbaarheid'. Het is een term die schrijver Roxane van Iperen al in 2014 poneerde in Het Parool. 'Het is', schreef ze, 'de afgetrainde kwetsbaarheid van een Victoria Beckham, die na vier kinderen zo'n kleuterlijf heeft dat haar man opgepakt zou moeten worden als hij het met haar doet. Het is de gestylede kwetsbaarheid van een Carice van Houten en Halina Reijn met het boek Antiglamour, waarin zij hun existentiële eenzaamheid tonen vanachter de muur van een hartsvriendschap en een 'urban tribe'-vriendengroep.'

Toen in april van dit jaar het nieuws over het trollenleger van Dotan naar buiten kwam, haalde Van Iperen diens Inside My Bones-expo in het Rijksmuseum aan om nog eens het fenomeen van fantoomkwetsbaarheid aan te kaarten. 'De meest lege, narcistische tentoonstelling die ooit het Rijks heeft ontsierd', twitterde ze over de stemmige zwart-witfoto's van 'mooie, succesvolle' mensen. 'Echt: geregisseerde kwetsbaarheid is de meest cynische, giftige mindfuck van deze tijd.'

Een deel van die giftigheid komt voort uit de gedachte dat het tonen van je zwakte een opzichtige manier kan zijn om naar iemands sympathie te hengelen: de toeschouwer moet meeleven met de afzender en die net gevormde band wordt vervolgens ingezet om hem of haar te beïnvloeden - vandaar ook de term 'influencer'. Geregisseerde kwetsbaarheid is in die zin ook koket en pronkerig, want de implicatie is: hou van mij, ik durf mijn ziel bloot te geven.

De opmars van kwetsbaarheid, geveinsd én oprecht, is nog verder terug te voeren. In 2010 gaf Brené Brown, op dat moment een relatief onbekende hoogleraar maatschappelijk werk, de TED Talk 'The Power of Vulnerability'. Haar praatje sloeg bij een breed publiek aan en is inmiddels met 37 miljoen views de op vier na meest bekeken TED-video. Ze bouwde haar speech uit tot een boek dat wereldwijd een bestseller werd, ook in Nederland. Op basis van haar onderzoek stelt Brown dat mensen die zich kwetsbaar durven op te stellen, meer hechte en intense vriendschappen en relaties hebben en meer voldoening uit het leven halen.

Uit duizenden interviews en focusgroepen ontwaarde Brown dat dit vaak moedige mensen zijn, zei ze tijdens haar TED Talk. 'Ze spraken over de bereidheid om als eerste 'ik hou van jou' te zeggen', de bereidheid om iets te doen zonder garanties op succes, de bereidheid om te investeren in een relatie zonder dat je weet of er een kans van slagen is.' Deze mensen hebben volgens Brown, kortom, de moed om onvolmaakt te zijn, en om zichzelf en al hun imperfecties te laten zien. Ze durven het risico te nemen afgewezen te worden.

De invloed en reikwijdte van haar boodschap zijn niet te onderschatten. Zelfs mensen die nog nooit van Brown of haar boek hebben gehoord, zijn erdoor beïnvloed. Oprah Winfrey noemde Brown haar 'soulmate' en haar ideeën werden omarmd in de media, de politiek en het bedrijfsleven - voor bijna elk vakgebied zijn wel cursussen te vinden die gebaseerd zijn op haar theorieën.

Brown is bovendien een van de denkers die hebben bijgedragen aan een wereldwijde tendens om schaamte onschadelijk te maken en stigma's te doorbreken, een beweging die in talloze boeken, films en tv-programma's is terug te vinden: vrijwel elk verhaal over verslaving, ziekte, trauma of afwijkingen wordt gerechtvaardigd met het taboedoorbrekende en het bewustzijnsverhogende karakter ervan.

Zo stond NPO 3 dit voorjaar ruim een maand in het teken van depressie, met meerdere programma's en documentaires, om psychische problemen onder jongeren 'bespreekbaar te maken'. Vanzelfsprekend heeft deze opleving van openhartigheid en het tonen van kwetsbaarheid veel goeds gedaan. Vermoedelijk zijn er levens gered doordat mensen eerlijk over hun zelfmoordgedachten durfden te praten. Een gelijksoortig effect zie je bij de body positivity- trend, waarbij stereotiepe schoonheidsidealen worden bekritiseerd. Ook daardoor zullen sommige mensen zich minder voor hun lichaam schamen.

Ingewikkelder wordt het als het bedrijfsleven, met zijn immer tijdgeestgevoelige marketingafdelingen, op de kwetsbaarheidshype springt. Cosmeticamerken als Dove en VSM, die influencers laten vertellen hoe onzeker ze waren over hun slechte huid, hun gewicht, littekens of andere onvolkomenheden, met betoverend mooie foto's erbij. Scheermesjesmerk Venus dat op Instagram foto's post van een model met de huidziekte vitiligo dat haar oksels scheert. 'Het maakt niet uit of je je okselhaar laat staan of niet', staat erbij, 'je ziet er geweldig uit.' Ja, dat model wél, met haar haast kunstzinnige pigmentvlekken. Bovendien: natuurlijk maakt het Venus wel uit of je je okselhaar laat staan, scheren zal je!

Kwetsbaarheid en intimiteit worden zo een valuta: wie zijn zorgvuldig geformuleerde onzekerheden verkoopt - of beter: wie het zich vanuit een geprivilegieerde positie kan veroorloven zijn onzekerheden te verkopen - kan rekenen op aandacht en inkomsten. Zie de titel van Nooshins vlog: 'Ik ben hier ZO onzeker over' - clickbait in zijn puurste vorm (en niet toevallig veruit haar best bekeken filmpje van de afgelopen weken).

Ondertussen wordt een tegenovergesteld effect bereikt: mensen worden er niet minder onzeker van en gaan zich niet minder schamen, maar juist meer. Want de lat van het schoonheidsideaal (of elk ander ideaal) ligt onverminderd hoog. Als model X al zo onzeker is over haar huid/haar/innerlijk, hoe moet ik me dan wel niet voelen?

Eind november ging een post van een zogenaamde mommy blogger het internet rond, de Britse Katie Bower, die 53 duizend volgers heeft op Instagram, waar ze vooral foto's van haar kinderen plaatst en geld verdient doordat bijna alle producten op haar foto's via haar webshop te koop zijn. Bij een foto van een van haar zoons, die die dag zijn 6de verjaardag vierde, schreef ze dat hij nooit zo veel likes kreeg als haar andere kinderen. Het verschil weet ze aan het algoritme en aan het feit dat hij als middelste maar kort 'de baby' was, en mensen houden nu eenmaal van baby's. Of misschien lag het wel aan zijn spleetoogjes.

Op een dag, voorspelde ze verdrietig, zou hij erachter komen dat hij minder populair was en dat zou fnuikend zijn voor zijn zelfvertrouwen. Daarom vroeg ze, als cadeautje op zijn verjaardag, of mensen hem nu wél massaal wilden liken. Volgers reageerden furieus op deze emotionele chantage en haar post werd op Twitter verspreid als een voorbeeld van de schadelijke gevolgen van moederbloggers. Ze verwijderde de foto en zei in een filmpje op haar Instagram-account: 'Dit is helaas hoe het soms gaat op sociale media als je je kwetsbaar opstelt en iets toont van jezelf dat niet perfect is.'

Nee, dit is wat er gebeurt op sociale media als je strategisch ingezette kwetsbaarheid per ongeluk je ware intenties onthult. Dat je meer geeft om het uitventen en aan de man brengen van een levensstijl, in dit geval het fulltime moederschap, dan om het verstandig en liefdevol uitoefenen ervan. Het enige wat haar geregisseerde kwetsbaarheid onbedoeld en ironisch genoeg gemeen had met echte kwetsbaarheid: dat de kans bestond dat ze werd afgewezen.

# data[].attributes.attachment_link.title
2018, het jaar van de geregisseerde kwetsbaarheid

# data[].attributes.attachment_link.description
Anna Nooshin zat erdoorheen. 'Even een beetje confession time ', zei de bekende influencer en presentatrice eind november in een YouTube-filmpje met de titel 'Ik ben hier ZO onzeker over'. 'Ik worstel deze week met motivatie, ik merk dat ik gewoon niet zo veel zin heb in dingen.'

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Als we wachten op de tram, op de wc zitten, in bed liggen, op de bank zitten, praten met iemand of doen alsof we werken: we scrollen er heel wat op los. En dan met name Instagram: menig millennial houdt er een flinke haat-liefdeverhouding met het sociale platform op na. Hoe komt het toch dat we massaal 'inspirerende' personen zijn gaan volgen en dáár nu naar staren in plaats van ouderwets om ons heen te kijken en gewoon te zijn met onze gedachten? Gelukkig kan je van Instagram ook iets heel inspirerends maken!

Ook míjn Instafeed vulde zich langzaam met never ending reizigers, bekende personen en (dacht ik) inspirerende personen. Met hun interessante leven werd ik maar al te vaak geconfronteerd 'als ik niets te doen had' of even afleiding zocht. Maar dat veranderde en steeds als ik nu mijn Instagram open, zie ik niets dan écht inspirerende beelden.

Wat doe jij op je telefoon?

In de Westerse maatschappij is het bijna onontkoombaar dat we een groot deel van de dag staren naar ons kleine beeldschermpje, tenzij je aan een heuse social detox begint. En zelfs dan, als we even met social media stoppen, vergrijpen we ons vanzelf aan ander online gedrag zoals browsen, shoppen of appen; alles om je maar niet te hoeven vervelen.

Het gebruik van je telefoon is natuurlijk ook gewoon handig; we hebben 'm immers nodig om van A naar B te komen (althans zo voelt dat soms), bereikbaar te zijn en doorgaans vindt je baas het ook wel zo prettig als je er één hebt. Het gevaar zit 'm dan ook niet direct in de telefoon, maar in wát we erop doen. Want celebrities, fitgirls en Bsterren op je tijdlijn voorbij zien komen, maakt je leven er niet per se beter op en heeft meer negatieve invloed op hoe jij je voelt dan je misschien in de gaten hebt.

Social media zorgt voor depressies, zo maak jij er een gezonde gewoonte van

Instagram als voer voor je ogen

Je kijkt immers minuten, zo niet uren per dag naar deze mensen en hun digitale leven. Het lijken misschien onschuldige en inspirerende kiekjes, maar hoe vaak krijg je er nou echt een glimlach van op je gezicht? Eigenlijk ben je (en ik ook) aan het 'opkijken' tegen mensen waarvan je niet weet wat er achter hun foto's schuil gaat. Is dit écht waar je je ogen de hele dag mee wilt prikkelen? Maakt het echt een verschil als je weet wat Kylie Jenner post? Weet je hoeveel foto's je moet maken en filters je moet gebruik en in hoeveel ongemakkelijke poses je je moet wurmen om tot zo'n casual likeable foto te komen? Geen idee, maar hoogstwaarschijnlijk meer dan dat het jou waardevolle tijd waard is.

Ook al zijn het maar een paar minuten per dag (of misschien wel 2 uur), degenen die jij volgt zijn het voer voor je ogen. Het is dan ook niet voor niets bewezen dat social media een grote oorzaak is voor veel depressies. Puntje van verbetering dus.

De optimale Instagramervaring

Aan het feit dat we op sommige momenten nu eenmaal graag even gedachteloos naar een scherm staren, zal weinig veranderen en dat hoeft (gelukkig) ook niet. Maar waar we wél invloed op hebben, is wáár we op die momenten naar kijken. Hoewel een digital media detox nooit kwaad kan (lijkt het je lastig? Dan heb je het waarschijnlijk juist nodig), is een grote schoonmaak van je Instagram een goede manier om oprecht geïnspireerd te raken wanneer je Instagram opent en er wellicht nog iets van op te steken.

Deze tekenen laten zien dat je even afstand moet nemen van social media

Hoe dan? Bekijk de profielen van de mensen wie jij volgt. Brengt deze persoon een inspirerende boodschap over of laat hij of zij eerder een gevoel van jaloezie en mislukking bij je achter (lees: vooral mooi zijn en likes binnen harken)? In dat laatste geval dagen we je uit om deze mensen eens te ontvolgen. Veel van deze influencers posten namelijk vooral content waarvoor ze betaald worden.

Fyre festival

Een triest voorbeeld hiervan is het fiasco van Fyre Festival. De onervaren organisatoren betaalde wereldbekende modellen om mee te doen aan een promovideo voor de eerste editie van het superdeluxe festival, met als gevolg dat duizenden mensen kaartjes voor 10.000 (!) dollar per stuk kochten. Wat bleek? De organisatoren konden hun beloftes niet nakomen: het 'privé-eiland' was een redelijk groot bewoond eiland, de 'privéjets' waren gewone boeiengs en die luxe tenten? Dat waren overblijfselen van een orkaan en de beloofde sushi van een heuse Japanse chef bleek een klam broodje kaas. Duizenden wilden daar zijn, allemaal omdat Bella Hadid en Kendall Jenner óók zouden gaan. Het hele verhaal zien? Netflix maakte er een documentaire over.

Deze influencers maken je heus niet éxpres jaloers of onzeker, maar dat gebeurt vanzelf als je constant naar iemands foto's kijkt op prachtige plekken, met knappe vriendjes, gebruinde pukkelloze huid en op coole events. Punt is: ga na of je je écht wilt spiegelen aan de accounts die je volgt, zo nee: weg ermee. Zonde van je tijd en zelfbeeld. Er is namelijk niets belangrijkers dan goed voor jezelf zorgen, dus ook op online gebied.

Bedrock's favoriete accounts

Done? Als het goed is is je lijst nu mooi opgeruimd en is er plaats voor mooie en inspirerende content. Wat dat is, is natuurlijk voor iedereen anders. Waar ik in elk geval erg blij van word, zijn mooie zelfliefde accounts, inspirerende duurzame projecten, de fotografen van national geographic (de échte wereld is zooo mooi) en natuurlijk m'n vrienden. Dit zijn de favorieten van de Bedrock-redactie op een rij:

Misschien word jij wel blij van totaal andere accounts, er is natuurlijk geen goed of fout! Maar onze tip is in elk geval: word jij blij van mensen op jouw Instafeed? Top! Nee? Dan is het misschien tijd om plaats te maken voor plaatjes waar je wel écht blij van wordt.

Mindful met social omgaan?

# data[].attributes.attachment_link.title
Waarom stoppen met influencers volgen op je Instagram een héél goed idee is - Bedrock

# data[].attributes.attachment_link.description
Als we wachten op de tram, op de wc zitten, in bed liggen, op de bank zitten, praten met iemand of doen alsof we werken: we scrollen er heel wat op los. En dan met name Instagram: menig millennial houdt er een flinke haat-liefdeverhouding met het sociale platform op na.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Foto: Martijn Gijsbertsen

Onderzoeker-docent Miriam Rasch van de Hogeschool van Amsterdam wil tegenwicht bieden tegen de internetgiganten uit Silicon Valley. Denk een keer na voor je googelt of van alles op Facebook zet, is de oproep in haar net verschenen boek. Maar ze ziet ook de mooie kanten van nieuwe technologie - kattenplaatjes op Instagram, bijvoorbeeld.

'Hij is altijd bij je, hij ligt op het kussen naast je in bed.' De smartphone kan intiem zijn, een directe lijn naar of zelfs vervanger voor een geliefde. Maar het is ook een apparaat dat jou in naam van grote bedrijven en inlichtingendiensten in de gaten houdt. Filosoof Miriam Rasch heeft er een ambivalente verhouding mee. 'Het is makkelijk om te zeggen dat telefoons verslavend zijn, dat onze aandacht wordt opgeslurpt. En dat het verschrikkelijk is dat we niet meer naar de wereld en de mensen om ons heen kijken. Dat is niet hoe ik er in sta. Het is niet alleen slecht. Dat schermpje is niet alleen een blikvernauwing, maar ook een verbreding. Dat biedt blijkbaar iets aantrekkelijks.'

De alomtegenwoordigheid van de smartphone is een mooi voorbeeld van wat Rasch de 'postdigitale wereld' noemt. 'Het digitale zit nu overal om ons heen. Het is zinloos om terug te verlangen naar een tijd zonder digitale techniek. Je moet proberen er als persoon op een zinvolle manier mee om te gaan.' Hoe, dat moet iedereen zelf bepalen. Ze wil niets dwingend voorschrijven, maar zegt: 'Alleen maar op je scherm kijken is niet heel zinvol, maar uitsluitend van de schermen wegkijken ook niet.'

Pas nadat ze de 'stoffige boekenstudies' literatuurwetenschap en filosofie had afgerond, stortte Rasch zich volledig op de online-wereld. Ze begon een blog en ging lezen en schrijven over technologie en netwerken. 'Die digitale revolutie is zo ingrijpend geweest en gebeurde terwijl we er bij stonden, zonder dat er over de gevolgen werd nagedacht. Omdat ik dat meemaak en zie hoe de maatschappij verandert, wil ik daar meer van weten.'

'Het internet en sociale media gaan steeds meer in de richting van centralisatie, monopolies en hyperkapitalisme. Het internet als vrijplaats voor iedereen verdwijnt'

Een verzameling van haar stukken over de postdigitale wereld verscheen half juni, onder de titel Zwemmen in de oceaan. Ze gaan over privacy, afleiding, het genot van een spreadsheet, het streven om steeds meer te weten te komen over de gebruiker van allerlei diensten, maar ook over toeval en nieuwe manieren van kijken. De grens tussen de wereld online en daarbuiten is steeds minder goed te trekken. Rasch gebruikt voorbeelden uit literatuur van Marcel Proust tot Dave Eggers, maar ook uit haar eigen leven om dat te laten zien. Zo werd het ook een persoonlijk boek.
Hyperkapitalisme
Rasch groeide op in de tijd van de telefoon met vaste lijn en een te kort snoer. Dat lijkt een eeuwigheid geleden. 'Van de week had ik nog een gesprek met jongere collega's over hoe het vroeger ging. Bijvoorbeeld: op reis zonder Google Maps. Dan had je een stadsplattegrond.' Nu kan je de weg bijna niet meer kwijtraken. Daar verlangt ze ook niet naar terug. 'Het was vervelend om constant te verdwalen, wat mij vroeger overkwam.'

Foto: Martijn Gijsbertsen

Het valt haar op dat technologie door veel mensen klakkeloos wordt geaccepteerd; omdat het makkelijk en fijn is om al je contacten onder handbereik te hebben en al je muziek altijd op zak. Dat gebeurt wel tegen de prijs dat anderen kunnen meekijken of dat grote bedrijven allerlei informatie over je verzamelen. 'Je hoeft je telefoon of internet niet per se uit te zetten, maar je kan er ook een keer over nadenken. Mijn filosofische inslag is om het vanzelfsprekende te bevragen.'

Dat geeft haar een kritische blik op online activiteiten, bijvoorbeeld vanwege de groeiende macht van de grote internetbedrijven als Google en Facebook. 'Het internet en sociale media gaan steeds meer in de richting van centralisatie, monopolies en hyperkapitalisme. Het internet als vrijplaats voor iedereen verdwijnt. Dat vind ik wel heel jammer. Die ontwikkeling hangt samen met zaken als dataverzamelingen, van inlichtingendiensten tot Facebook en Google. Het is belangrijk is dat we daarover praten en tegen vechten, omdat die ontwikkelingen de vrijheid van internet inperken. Dat is de preek die in mijn boek zit.' In Zwemmen in de oceaan wijst ze er bijvoorbeeld op dat Facebook ook niet-voltooide statusupdates opslaat, teksten die je als gebruiker niet meer kan zien. Zo weet Facebook meer over je dan je zelf nog kan achterhalen. Die data worden verkocht aan adverteerders, die steeds nauwkeurig op jouw profiel afgestemde advertenties op je afvuren, waardoor je meer gaat klikken, meer geld oplevert, enzovoort.

Rasch schrijft een tegenwicht tegen Silicon Valley te willen bieden. 'Dat is ambitieus,' erkent ze. 'Maar het is hoog spel dat gespeeld wordt. Die giga-tech ondernemingen zijn nu de grootste bedrijven ter wereld. Het internet is zo groot en daardoor word je onder de voet gelopen en vermalen. Dat gevoel heb ik ook wel eens. Tegelijkertijd kan ieder individu een beetje tegenwicht bieden.'
Hoe kan je dat doen?
'Ten eerste door je meer bewust te zijn van wat je allemaal doet en deelt. Door bijvoorbeeld bij het zoeken op internet niet altijd naar Google te gaan, maar ook eens een alternatieve zoekmachine te gebruiken.'

'Zelf heb ik ervoor gekozen WhatsApp niet meer te gebruiken, dat is vrij extreem voor andere mensen'

Kom je dan niet uit bij Bing van Microsoft, ook zo'n gigant?
'Er is ook Duckduckgo, een privacy- beschermende zoekmachine. Zelf heb ik ervoor gekozen WhatsApp niet meer te gebruiken, dat is vrij extreem voor andere mensen. Maar een paar maanden Facebook of WhatsApp niet gebruiken, geeft je veel inzicht in hoe afhankelijk je daarvan bent of hoe vanzelfsprekend dat is geworden.'
Heb je er last van dat je niet op WhatsApp zit?
'Dat valt wel mee. Ik vond het moeilijker om van Facebook af te gaan. Mijn account heb ik weer terug, maar ik heb Facebook niet op mijn telefoon. Een lossere omgang kan het idee van controle een beetje teruggeven. Ik probeer zo min mogelijk gebruik te maken van Facebookberichten, om niet alle communicatie via Facebook te laten lopen en zo dat bedrijf nog meer over je te laten weten. Als ik een bericht krijg, vraag ik of ze kunnen mailen of sms'en. Ze vragen dan waarom, en dat is een manier om het gesprek open te breken.'
Je schrijft ook veel over jezelf en over je opvoeding door twee hippies als ouders. Waarom doe je dat?
'Ik schrijf daarover in een hoofdstuk over discipline. Sommige filosofen die zeggen dat er behoefte is aan meer autoritaire verhoudingen, omdat we ons zo zwevend voelen. Dat wordt in verband gebracht met het verdwijnen van die autoritaire verhoudingen in de jaren zestig en zeventig. Ik ben dus opgevoed - of niet opgevoed - door twee mensen uit het tijdperk van het afzweren van alle autoriteit. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit straf heb gekregen, of heb geleerd hoe ik netjes moest eten of hoe ik netjes oudere mensen moet aanspreken. Door schade en schande ben ik wijs geworden, wat dat betreft. En toch is het goed gekomen.'

'De smartphone heeft het in zich om een geliefde te worden; hij is altijd bij je, hij ligt op het kussen naast je in bed, hij vlijt zich in je broekzak, klaar om te trillen, net naast de schaamstreek'

Je moest jezelf opvoeden.
'Een grote ommezwaai kwam toen ik op de middelbare school zat en vaker bij vriendjes en vriendinnetjes ging eten. Daar zag ik hoe het in de nette gezinnen ging en leerde ik me aanpassen. Ik heb ook nooit van mijn ouders gehoord dat ik mijn best moest doen op school of dat ik hoge cijfers moest halen. Mijn vader was literair vertaler. In ons gezin draaide het om literatuur en kunst, maar er was nooit een cent te makken. Eten en een dak boven het hoofd waren er wel, maar het was niet allemaal vanzelfsprekend. Ik heb wel gezien dat mijn vader keihard werkte voor de kunsten. Dat was het voorbeeld, al werd het niet zo gezegd.'
Je noemt je opvoeding in verband met discipline, bijvoorbeeld als het gaat om aandacht die we moeilijk vast kunnen houden. Kunnen we nu wel of niet zonder autoriteit?
'Door het schrijven van dat hoofdstuk over discipline heb ik veel geleerd. We worden afgeleid en willen onze aandacht behouden. Het is moeilijk om uit die molen van aandacht en afleiding te breken. Terugtrekken uit de dagelijkse routine in bijvoorbeeld mindfulness of een weekendje zonder wifi is niet de oplossing, want dat doe je om daarna weer keihard te mee te doen aan de ratrace. Mijn conclusie is dat de afleiding niet veroordeeld moet worden, maar dat je die moet intensiveren. Wat je afleidt, spreekt je aan. Maar dan moet je er wel in duiken.'

Foto: Martijn Gijsbertsen

Als je afgeleid wordt doordat je steeds op Facebook gaat kijken, wat moet je dan doen?
'Je moet je afvragen wat je daar gaat doen. Misschien moet je dan wel twintig uur kattenfilmpjes gaan bekijken. Het is een manier om na te denken over wat als probleem wordt gezien. Is het zo erg dat we afgeleid worden? Je bent dan wel ergens in geïnteresseerd.'
Wat is jouw belangrijkste afleiding?
'Als ik echt moet ontspannen: kattenplaatjes op Instagram. En Britse detectives. Of moeilijke boeken.'

Met een stuk over liefde en de telefoon won Rasch in 2015 de Jan Hanloprijs voor het beste essay. Ze vertelt onder andere hoe een jongen het telefoonboek doorploegde om haar nummer te vinden. Maar ook over de romantiek van de smartphone. 'Ik wilde dat stuk al heel lang schrijven. Het is een klein aspect, de rol van de telefoon in verlangen, liefde en seks, maar aan de hand daarvan kun je veel laten zien. Het geeft ook aan waarom literatuur zo belangrijk is. In een roman van Louis Couperus uit het begin van de twintigste eeuw waren mensen ook al aan het zeuren over de telefoon. Dat vind ik geweldig. Er is veel veranderd, maar de ervaringen met zo'n ding in huis, bijna als lid van het gezin, lijken er erg op elkaar.'
Nu bestaan er apparaten voor in huis waar je tegen kan praten en die zaken kunnen opzoeken of muziek kunnen afspelen.
'Daar moet ik niet aan denken. Ze kunnen vast meeluisteren als je het niet wil. Ik word daar wel een beetje nerveus van. Op Facebook zet je dingen om te delen, maar zo'n apparaat in huis kan heel veel data verzamelen. Dat is zo'n inbreuk op de intieme levenssfeer. Ik vrees dat de mens gelijk wordt gesteld aan de data die uit de mens worden getrokken. Ik hoop dat de mens meer is dan dat. Daar gaat mijn volgende onderzoek over.'
Misschien had Couperus wel gelijk met zijn weerstand tegen de telefoon.
'Maar de technologie brengt ook veel mooie dingen. De smartphone ontsluit ook nieuwe manieren van verlangen.' In haar bekroonde essay beschrijft ze hoe in een Hongaarse roman van bijna honderd jaar geleden de hoofdpersoon zijn telefoon bij zich in bed neemt, onder de dekens. 'Hij hield van dit elektrisch dier'. Ze schrijft: 'De smartphone heeft het in zich om een geliefde te worden; hij is altijd bij je, hij ligt op het kussen naast je in bed, hij vlijt zich in je broekzak, klaar om te trillen, net naast de schaamstreek'. Hier is geen tegenstander van techniek aan het woord. 'Ik zeg niet: we moeten er vanaf. Maar ga er bewust mee om, zodat niet anderen macht over je krijgen.'

# data[].attributes.attachment_link.title
Miriam Rasch: 'Het internet als vrijplaats voor iedereen verdwijnt'

# data[].attributes.attachment_link.description
Foto: Martijn Gijsbertsen Onderzoeker-docent Miriam Rasch van de Hogeschool van Amsterdam wil tegenwicht bieden tegen de internetgiganten uit Silicon Valley. Denk een keer na voor je googelt of van alles op Facebook zet, is de oproep in haar net verschenen boek. Maar ze ziet ook de mooie kanten van nieuwe technologie - kattenplaatjes op Instagram, bijvoorbeeld.

# data[].attributes.attachment_link.description
Met deze nostalgische vraag startte Simone Peelen haar afstudeerproject aan Artez. In 'Niemand Echt Niemand vindt dit leuk' spreekt ze zowel ouderen als jongeren over de invloed van social media op onze levens. Gaan we de verkeerde kant op? Door: Wieneke van Koppen

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
designboom | architecture & design magazine

# data[].attributes.attachment_link.title
john yuyi tattoos social media symbols to snapshot our online infatuations

# data[].attributes.attachment_link.description
john yuyi, a taiwanese-born, NY-based artist, emphasizes our addiction to and obsession with social media by affixing digital symbols to the human body.

# data[].attributes.attachment_link.title
@hanecdote * Instagram photos and videos

# data[].attributes.attachment_link.description
41.9k Followers, 1,353 Following, 7,761 Posts - See Instagram photos and videos from @hanecdote

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
How do you feel when you find your Tinder profile in somewhere that you didn't expect? Is this exhibit a violation of privacy or just an artwork we can understand?

For the project "City of Singles - Portraits of Tinder" I draw 100 profile images from tinder, the most used dating app worldwide, in order to investigate the almost desperate wish of young humans for meaningful connection in a consuming environment of social interaction. In my view the dating app crystallizes the contradictions between the desire for lasting and meaningful human connection and the increasing share of non-connective interactions between human beings.How do we portray ourselves in order to not get swiped away by in competitive environments? Portrait art is an anachronism in the digital age: it is the observer who has to move, not the object, it cannot be "swiped away", the portrait is unique; it is the ideal type of an analogue object. Bringing back images of human beings from the digital to painted portraits triggers these very contradicting emotions on imperfection and self-assertion and helps to understand us in a more profound way. I aim at displaying 100 acryl paintings (50cmx50cm) with acrylic on canvas. Individuals on the painting have a different name and age as in real life. The 100 paintings relate to anonymity, that we are confronted with in the virtual world. Portraits of Tinder also plays with the still eminent feeling of discomfort, when a user reveals that app used, although access to tinder profiles cannot be restricted. This also relates to the conflict between personal rights or copyright and artistic freedom that I address with 'Portraits of Tinder'. Is it socially acceptable to publicly display Tinder portrays although the users do not know of the exhibition? I also want to actively invite Tinder users to the exhibition to discuss this question. Overall, 'Portraits of Tinder' artistically addresses different questions and associations on the way we present ourselves, human interaction or freedom of art, which in my view makes this art project so fascinating.

# data[].attributes.attachment_link.description
How do you feel when you find your Tinder profile in somewhere that you didn't expect? Is this exhibit a violation of privacy or just an artwork we can understand?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
When the Museum of Ice Cream opened in New York in 2016, it was more a temporary curiosity than a rival to, say, the Whitney Museum of American Art, which stood just across the street. The walls were painted a soft shade of millennial pink. In one room, ice cream cones hung like pendant lights. There was a giant ice cream sandwich swing. And a sprinkle pool. Even the museum's co-founders, Maryellis Bunn and Manish Vora, often wore some shade of bubblegum pink around the museum as if they, too, were on display.

One year and three cities later, the Museum of Ice Cream has graduated to cult status on Instagram. More than 241,000 people follow its page, and countless more have posted their own photos from within the space. (Instagram doesn't show how many photos have been posted at a particular geotag, but there are over 66,000 images with the #museumoficecream hashtag.) All those grams have made the Museum of Ice Cream a coveted place to be: In New York, the $18 tickets to visit-300,000 in total-sold within five days of opening. At its San Francisco location, which opened this month, single tickets went up to $38. The entire six-month run sold out in less than 90 minutes.

Bunn denies that Instagram played a significant role in how she shaped the museum. "I don't think that social is what is driving what the Museum of Ice Cream does," she says. Yet it's hard to walk through the space and imagine it as anything but a series of Instagram backdrops. One room in the San Francisco space is filled with giant cherries and marshmallow clouds; in LA, there's a room with strings of pink and yellow bananas strewn from the ceiling. Visitors are allotted about 90 minutes to explore the museum, but it's hard to imagine what you'd do during that time if you weren't taking photos.

Bunn, who is 25, seems to understand the appeal of a well-styled Instagram photo. Her personal feed includes photos of her snorkeling in Hawaii and suspended in a hammock above turquoise water in the Maldives, as well as many photos of Bunn inside her museum, hula hooping in the sprinkle room or licking an ice cream cone while sitting on a white unicorn. So while maybe the goal of the Museum of Ice Cream really is bigger than Instagram alone, there is no denying that social media plays a major role in its success. And in the rise of other installations like it-ones that offer just the right lighting, the right backdrops, and the right amount of whimsy, all for the price of admission.

Art in the Age of Instagram

If "made-for-Instagram" exhibits suggests something about our selfie-dominated culture, it didn't start in places like the Museum of Ice Cream. It started on the internet and then spilled out everywhere else- in nature, in restaurants, even in the contemporary art world.

In 2015, the Renwick Gallery at the Smithsonian opened Wonder, an immersive art experience featuring nine contemporary artists. One room featured a prismatic rainbow made from 60 miles of thread; another room was wallpapered with dead insects; in another, 10 towers of index cards stacked and glued together loomed over visitors like volcanic rock formations. The exhibit, for those who experienced it, was bizarre, beautiful, and at times bewildering. It was also Instagram gold.

Wonder became famous on social media, bringing more visitors to the Renwick during the show's six-week run than the museum had seen in a year. And the Renwick embraced it, posting signs encouraging visitors to take photos. Curator Nicholas Bell told the Washington Post at the time: "We're all flabbergasted, to be frank. I wonder, what are they even trying to say? 'I am here Instagramming?' It's like this new first-person narrative of the museum experience. I'm fascinated."

This was three years after the Rain Room opened at London's Barbican Center. The installation-a curtain of rain that paused when someone walked beneath it, as if to control the elements-would later travel to New York's Museum of Modern Art, the Los Angeles County Museum of Art, and all over the world. But the place that the Rain Room has remained the longest is on Instagram, where there are thousands of photos of it.

"The world has seen an increase in these spectacle exhibitions that have really taken on a new dimension online," says Jia Jia Fei, Director of Digital at the Jewish Museum of New York, who delivered a TED Talk last year on Art in the Age of Instagram. "When you think of the very Instagrammable exhibitions of the last five years-the course in which Instagram has existed-you think of Yayoi Kusama and her Infinity Mirrored Room [...] and then artists like James Turrell or the Rain Room at MoMA. These are artists who really have very critical bodies of work, but [created installations] that have taken on new meaning because of social media."

The Rain Room wasn't designed for social media, but its raving success online demonstrated a hunger for these types of exhibits. In some cities, people waited in line for as long as eight hours for their chance to get a photo inside. To some, it proved there was a market waiting to be served.

"I was noticing that exhibitions like Yayoi Kusama's 'Fireflies on the Water' were all of a sudden garnering these big crowds," says Piera Gelardi, the Executive Creative Director and co-founder of digital media brand Refinery29. "I thought that was an interesting opportunity for us to expose people to new types of artwork and concepts, but also create a space in which they could kind of be the star of the show."

This year marks the third year of Refinery 29's pop-up installation space, 29Rooms, in New York. (The exhibit will make its way to Los Angeles this winter; tickets, ranging from $19 to $85, have already sold out.) The exhibit features things like a human snow globe and a "cloud pool" made from blocks of blue foam, spread throughout 29 themed rooms.

Like Bunn, Gelardi says the purpose of the installation is not exclusively to take Instagram photos. Some of the rooms delve into deeper themes, like body image and gender, rather than merely providing a photo opp. But she also knows that part of the reason people come to 29 Rooms is to take pictures, and, she says, that's an equally important part of the experience.

"We thought first about the experience IRL that people would have, and what interaction could take place in each room. And then we thought also about: What was the photo moment? How could we create this in a way that people could come in and really be the star of the space?" says Gelardi.

"I go to SF MoMA and everyone's just trying to get Instagrams. Is that what art is becoming?" - Jordan Ferney, creator of the Color Factory

Half a mile from the Museum of Ice Cream, you can find the Color Factory, a 12,000-square foot space containing 15 interactive color "experiences." In one room, a menagerie of cheese puffs, goldfish, and measuring levels create an orange tableau. In another, a bright yellow ball pit invites visitors to jump in and play. Perhaps most iconic, there's the confetti room, where tiny squares of colorful paper blanket the room like fresh snow.

Jordan Ferney, the Color Factory's creator, makes her living on the internet, running a popular lifestyle blog called Oh Happy Day. It's best known for its whimsical, colorful DIY creations on social media-so it's hardly surprising that Ferney's museum space looks more or less like the set for her own Instagram feed.

"We kind of said, 'Oh, well, wouldn't it be fun to get a bunch of artists and creatives together and kind of do this color experience?" says Ferney. "I wanted [the Color Factory] to be something that you normally didn't get to experience, whether that's laying underneath 100 pounds of confetti falling down on you or walking through a room full of ribbons."

In designing the Color Factory, Ferney knew each room had to look just as good in photos as it did in person. It had to be fun to visit, too, but if you didn't like the photos you took there-well, then what was the point? "There were a few decisions we had to make," she says. "Like, even with the lighting, where maybe a warmer light would have felt better to be there but a whiter light looks better on Instagram."

Ferney says the desire to experience a place through selfies goes far beyond the spaces she and others have created. "I go to SF MoMA and everyone's just trying to get Instagrams," says Ferney. "Is that what art is becoming-what you're experiencing and sending out into the world?"

To visit a museum in the 21st century is not just to see art, but to document and replicate it. "Not only are they taking pictures of art, but they're taking pictures of themselves within these spaces," Fei said in her TED Talk. "In the pre-digital photography era, the message was: This is what I'm seeing. I have seen. Today, the message was: I was there. I came, I saw, and I selfied."

Is It Art?

Where, though, do we draw the line between art and Instagram filler? What separates the monochromatic paintings of the avant-garde movement, like Ad Reinhardt's series of square, black canvases, from a room devoted to the color blue in Ferney's Color Factory? To someone without a robust sense of art history, why does an exhibition like the National Building Museum's "Beach," a 10,000 square-foot installation featuring deck chairs and umbrellas set up amid one million white plastic balls, belongs in a category apart from the Color Factory's yellow ball pit?

"There's a question: Is this art? I'm not going to be the one to say it's art," says Ferney. "We brought on a lot of talented artists to work on this."

To others, the line is less blurry. "These manufactured entertainments aren't significant art exhibitions any more than a Chuck E. Cheese arcade or the Block of Fame at Legoland," says Christopher Knight, an art critic for the Los Angeles Times. "They're just snobbier."

"Artists like Sol LeWitt also have, in their practice, very intricate colorful walls," says Fei. "Without that context, one might consider that to be as created for Instagram. But there's nuance in that artist's practice. It's about minimalism, and a period in time in which that work was created. If it's just an orange wall that exists as a backdrop, there's no meaning or value added to having that space there."

In the simplest terms, the goals of these spaces are different. Artists, and the museums that host their work, exist to provoke thought, ask questions, explore color, space, materials, and moods. And the aims of installations like the ones at Museum of Ice Cream are further complicated by commercialism. The New York version of the Museum of Ice Cream was supported by 30 corporate sponsors, including Dove, Fox, and Dylan's Candy Bar; in "Tinderland," a room sponsored by Tinder, visitors could sit on a see-saw ice cream scoop or an ice cream sandwich swing and use an app to find their "true flavor match." Seven of the 29 Rooms are sponsored by brands-including a runway sponsored by Aldo, where visitors can practice their model strut underneath an arch decorated with shoes. The degree to which these brands impact the experience differs by location, but the existence of brand sponsorships at all changes the meaning of these spaces, and the reason they exist at all.

Maybe the question is not whether or not these spaces contain art, or even what their relationship to social media says at all, but instead: What do we get out of these spaces? Do they make us think and reflect and see the world differently? Or does the experience inside amount to the little square photo you post online?

At the Museum of Ice Cream, at least, all it takes is scrolling through online reviews to get a sense of what people get out of it. People mostly like it-the San Francisco location has three stars out of five on Yelp. But the reviews also warn others not to go in expecting more than the museum can deliver. It all makes for a delightful scene in photos and videos, but in person, the rooms can feel somewhat one-dimensional, the whimsy can fall flat. "Definitely more hype than anything," wrote one reviewer. "Personally, I would save my money and just enjoy the pictures online."
Correction at 2:30 p.m. on 9/27/2017: An earlier version of this article misstated the opening date of the Museum of Ice Cream. Its New York location opened in the summer of 2016, not 2015.

# data[].attributes.attachment_link.title
The Rise of the Made-for-Instagram Museum

# data[].attributes.attachment_link.description
When the Museum of Ice Cream opened in New York in 2016, it was more a temporary curiosity than a rival to, say, the Whitney Museum of American Art, which stood just across the street. The walls were painted a soft shade of millennial pink. In one room, ice cream cones hung like pendant lights.

# data[].attributes.attachment_link.title
Hansel & Gretel & Herzog & de Meuron & Ai Weiwei -

# data[].attributes.attachment_link.description
Swiss architects Jacques Herzog and Pierre de Meuron have once again collaborated with Chinese artist Ai Weiwei, devising Hansel & Gretel, an interactive...

# data[].attributes.attachment_link.title
15 Works of Art Inspired by Social Media #24Kith by Man Bartlett (2010)

# data[].attributes.attachment_link.description
As social media gets more and more popular, artists have taken notice and are creating tech-inspired artworks.

# data[].attributes.attachment_link.title
de gemeenschappelijkheid van de autonome kennis phd

# data[].attributes.attachment_link.title
art education, collaboration and the internet

# data[].attributes.attachment_link.title
Ravve (@ravvebeauty) * Instagram photos and videos

# data[].attributes.attachment_link.description
58.5k Followers, 1,038 Following, 1,064 Posts - See Instagram photos and videos from Ravve (@ravvebeauty)

# data[].attributes.attachment_link.title
cindy sherman (@cindysherman) * Instagram photos and videos

# data[].attributes.attachment_link.description
377K Followers, 440 Following, 865 Posts - See Instagram photos and videos from cindy sherman (@cindysherman)

# data[].attributes.attachment_link.description
Series of submitted comments that force gender roles on men.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In de serie People: In Progress verkent de Amerikaanse fotograaf Chad Pitman schoonheid, waarheid en mensen. Deze expositie was afgelopen april voor het eerst in de Fahey Klein Gallery in Los Angeles te zien, en bestaat uit een verzameling van vijftig van Pitmans portretten - vastgelegd met een oog voor nostalgie, eerlijkheid en meedogenloosheid. De eenvoudige intimiteit van de foto's is een prachtige herinnering dat individualiteit alles is, maar het project geeft ook commentaar op onze wereld, waarin men geobsedeerd is door selfies. i-D sprak met Pitman om meer te weten te komen over zijn leven, zijn werkproces en het geluk van opgaan in de menigte.

i-D: Wanneer realiseerde je je dat je een fotograaf wilde worden?
Chad Pitman: Ik studeerde toen biologie, om dokter te worden. Maar ik wilde ook heel graag meedoen aan een fotografieles. Om eerlijk te zijn moest ik eigenlijk niets hebben van biologie, en dat vertelde ik aan de docent fotografie. Ik realiseerde me al snel die fotografieles de enige reden was waarom ik op die school zat, en als ik er niet aan mee zou mogen meedoen, ik net zo goed zou kunnen stoppen. Ik mocht eraan meedoen, maar stopte toch met die school. Ik ging fulltime fotografie studeren op een andere school. Sindsdien heb ik niet meer teruggekeken.

Wat interesseerde je in het begin het meest in fotografie?
Mensen. Het zijn altijd mensen geweest. Ik denk dat ik van nature mensen bestudeer. Ik moest toen ik klein was vaak verhuizen, dus ik leerde al snel om wegwijs te worden in een nieuwe stad, en op te gaan in de menigte. Dat is waar People: In Progress over gaat. Het zijn een heleboel mensen, maar het zijn alleen die mensen. Ik ben onopvallend, zodat de foto's alleen over hen gaan.

Denk je dat een fotograaf zijn je kijk op de wereld verandert?
Ja, dat denk ik wel. Ik sta in de supermarkt en denk eraan hoe geweldig een bepaalde oude man eruitziet die tegen zijn boodschappenkarretje leunt, voor zich uit staart, en dwaalt door de gangpaden. Of ik zie een kind op straat dat zo cool is, maar het zelf nog niet weet. Ik voelde me er lang ongemakkelijk bij, maar nu weet dat het gewoon hoort bij wie ik ben. Het zijn ook niet alleen mensen. Ik bedoel, ik heb een project gedaan waarbij ik meer dan een jaar naar dezelfde tros fruit keek.

Je werkt met verschillende middelen: je schildert, fotografeert en maakt collages. Wat is de drijfveer achter elk individueel project?
Ik kijk naar mijn werk als een soort dagboek. Elk onderdeel hangt samen met iets wat op dat moment speelt in mijn leven. Het gaat erom hoe je verschillende onderdelen uit je verleden en heden haalt en presenteert, om daar nieuwe ideeën en kunstwerken mee te vormen. Dat is wat me het meeste aanspreekt.

Hoe koos je de modellen voor People: In Progress ?
Voor People: In Progress werkte ik samen met een vriend, Shay Nielsen, voor de casting. Als dit project een speer zou zijn, was zij de punt geweest. Zonder haar had ik het niet kunnen doen. We begonnen met tweeduizend mensen, en op de een of andere manier kregen we dit omlaag naar vijftig.

Wat vind je van selfies?
Het is alsof het ego een weg gevonden heeft om tegelijkertijd heel groot en sociaal geaccepteerd te zijn. Ik snap het niet. Maar ik geloof dat acceptatie samen kan gaan met toegankelijkheid. Er zijn tegenwoordig haalbare rolmodellen voor mensen waarvan je denkt dat ze anders of vreemd zijn. Mensen kunnen zien dat ze niet alleen zijn. Iemand kan hoop en begrip vinden bij anderen. We kunnen allemaal met onze eigen ogen zien dat deze wereld beter af is met al onze verschillen, als ze gewaardeerd worden.

Wat betekent schoonheid voor jou?
Schoonheid is een gevoel - een lied, een plaats, een persoon of een idee. Ik kan je verzekeren dat schoonheid echt bestaat en dat het, voor het grootste deel, van deze wereld is.

Is er een thema of muze waar je altijd naar terugkeert?
Ik deconstrueer altijd dingen. Ik breek iets af totdat de onderdelen niet meer herkenbaar zijn. Mijn volgende twee projecten zijn bijvoorbeeld collages, die gemaakt zijn van mijn vorige twee projecten. Ik zie het einde en neem een paar stappen terug, totdat ik de plek vind waarin mijn werk in perfecte harmonie lijkt te bestaan.

Wat denk je van de huidige staat van fotografie?
Het mooiste ervan is dat het zo vluchtig is. Het heeft me ertoe aangezet om mijn persoonlijke fotografische werk serieuzer te nemen. Wat is op dit moment belangrijk voor mensen? Is het erkenning of communicatie? Mensen gebruiken vaker beelden dan woorden om te communiceren. En de beelden hoeven niet zo groots te zijn om mee te communiceren. Dus hoe kun je het klein laten zien, maar het groots zeggen? Een foto is alledaagser dan ooit tevoren. Dat is de sleutel. Als we dat allemaal kunnen zien, dan kunnen we het allemaal begrijpen, en als samenleving in een oogwenk onze idealen en doelen verenigen.

Welk advies zou je geven aan een jonge fotograaf die net begint?
Experimenteer en heb plezier. Pas wanneer je fouten maakt, vind je jezelf.

Credits

Tekst Bojana Kozarevic
Fotografie Chad Pitman

# data[].attributes.attachment_link.title
foto's die individualiteit en de schoonheid van het alledaagse vieren

# data[].attributes.attachment_link.description
In de serie People: In Progress verkent de Amerikaanse fotograaf Chad Pitman schoonheid, waarheid en mensen. Deze expositie was afgelopen april voor het eerst in de Fahey Klein Gallery in Los Angeles te zien, en bestaat uit een verzameling van vijftig van Pitmans portretten - vastgelegd met een oog voor nostalgie, eerlijkheid en meedogenloosheid.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Lara Verheijden zwerft graag rond op instagram-accounts. Daar jaagt ze op mensen die ze nog niet kent, maar die ze wel wil leren kennen. Die ze samen met Mark Stadman voor haar lens wil vragen, en waar ze haar fantasieën op los wil laten. In deze serie laten ze ons kennismaken met hun nieuwe muzen. Vandaag: de beeldschone Emilie Montfoort.
Het was op een dag lang, lang geleden dat Mark Stadman mij wees op een nieuw meisje dat hem was begonnen te volgen. Dat was @e.mi.lie. Ze vond ons werk mooi, vertelde hij me. Wij vonden haar ook heel mooi. Een soort combinatie van Dunya en Desie, samengebundeld in één pubermeisje. Katja Schuurman-achtig qua sex-appeal, met ook nog een beetje die oudere zus van Georgina Verbaan in Costa.

Ik denk dat we misschien al wel anderhalf of twee jaar van haar bestaan af wisten voordat we contact hebben gezocht. Op een gegeven moment wist ik nog wel dat ze bestond, dat ik haar beeldschoon vond en wilde fotograferen, maar niet meer hoe ze heette. Toen we haar als model wilde vragen voor een shoot voor Sophie Hardeman konden we haar dus ook niet een berichtje sturen.

Instagram heeft geen zoekfunctie op een manier die rekening houdt met dit probleem, dus we konden eigenlijk alleen maar afwachten tot ze een foto van zichzelf zou posten en we die zouden zien.

Het is natuurlijk, naar verwachting, allemaal goed gekomen en Mark en ik zijn naar Delft gegaan om haar in haar flat bij haar vader te fotograferen. De flat was meteen al een dankbare set, en haar slaapkamer vervulde al helemaal mijn Dunya en Desie-droom. Emilie zelf natuurlijk ook, maar dat was geen verrassing. In de foto's die we die dag hebben gemaakt zie je, naar mijn idee, heel goed die twee kanten van haar. Het 'jonge, verongelijkte tienermeisje op haar kamer', tegenover die 'veel oudere, coole zus in Costa'.

Lara: Toen we binnenkwamen, zat je in een boek te bladeren over het lezen van handen. Nu ben ik wel benieuwd. Wat zegt jouw vorm hand over jou?
Emilie: Volgens dat boek, dat ik trouwens bij mijn oma thuis heb gevonden, zegt mijn hand over mij dat ik vriendelijk, idealistisch en onevenwichtig ben. Een dromerig persoon en een liefhebber van schoonheid. Hoewel ik me in deze, van de zeven, omschrijvingen het meest terug kan vinden, vind ik dit soort beschrijvingen vaak wat algemeen. Het zou over iedereen kunnen gaan.

Op de pagina ernaast lees ik een stukje over nagels. Mijn nagel is een korte ronde nagel. 'Aanleg voor keelaandoeningen, bronchitis en neusziekte,' staat erbij. Toevallig heb ik net een keelontsteking achter de rug.

Wat was je favoriete foto om te maken en waarom?
De foto's waarop ik op een yogabal balanceer in de keuken. Deze foto's hebben echt hun eigen narratief gekregen. Er zit een dubbele laag achter, die aangevuld wordt door je eigen fantasie.

Wat is het verhaal volgens jou?
Een verveelde bewoonster van een studentenhuis met een uit de hand gelopen sportverslaving. Dit, met die bal, doet ze wanneer er niemand thuis is.

Wij vonden jou via Instagram. En nu vertel jij ons net over een insta-meeting waar je bent geweest, dat kende ik eigenlijk niet. Wat is een insta-meeting?
Een uitje met als voornaamste doel: leuke foto's maken voor op Instagram. In 2015 ben ik bij twee grote meetings geweest. We gingen toen picknicken en naar een festival. Ik ben benieuwd of mensen dit nu nog steeds doen.

Ik wist niet dat mensen dit deden. Maar ik denk nu wel dat mensen dit nog steeds doen.
Het is leuk, vind ik. Ik ken veel van mijn vrienden via social media.

Credits

Fotografie: Lara Verheijden & Mark Stadman (@Stadman.Lara)
Tekst: Lara Verheijden
Model: Emilie Montfoort @e.mi.lie

# data[].attributes.attachment_link.title
de muzen van lara verheijden, die ze vond op instagram

# data[].attributes.attachment_link.description
Lara Verheijden zwerft graag rond op instagram-accounts. Daar jaagt ze op mensen die ze nog niet kent, maar die ze wel wil leren kennen. Die ze samen met Mark Stadman voor haar lens wil vragen, en waar ze haar fantasieën op los wil laten. In deze serie laten ze ons kennismaken met hun nieuwe muzen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mayan Toledano is geboren in Israël en woont nu in New York, waar ze met haar pastelkleurige droomwereld de wereld van de fotografie weet op te schudden. Als klassiek opgeleid balletdanser is Mayan al van jongs af aan gefascineerd door het menselijk lichaam, en hoe het beweegt. Toen ze achttien was, gaf ze haar droom om professioneel danser te worden op, en verhuisde ze naar New York om een carrière in de fotografie te beginnen. Met de fascinatie voor het lichaam en de vrouwelijke vormen in haar achterhoofd, biedt Mayans werk een intiem portret van het vrouw-zijn in al haar prachtige facetten. Voor The Family Values Issue fotografeerde ze model, activist en allround superster Hanne Gaby Odiele in haar appartement in New York. Ze deelt haar ervaringen met i-D.

i-D: Hoe ontdekte je fotografie?
Mayan Toledano: Ik was vroeger danser, maar op de middelbare school verstopte ik me altijd in de darkroom en de fotografieafdeling op school. Ik weet nog dat ik twijfelde om van opleiding te veranderen, maar ballet nam zoveel ruimte in mijn leven in dat ik besloot het niet te doen. Op de universiteit studeerde ik fashion design en alles dat we moesten maken voelde zo verplicht, dus gebruikte ik fotografie om daaraan te ontsnappen. Grappig, want het voelde niet alsof ik dit zou moeten studeren of het serieus zou moeten nemen, maar het was altijd al een soort uitlaatklep voor me.

Wat trekt je zo aan fotografie aan?
Ik houd van regisseren, dus ik denk dat dat het voornamelijk is. Het nadenken over hoe alles op z'n plek moet vallen, om een verhaal te vertellen of een gevoel over te brengen.

Hoe zou je je stijl willen omschrijven?
Lief en stoer, passief en eerlijk.

Je werkt draait voornamelijk om vrouwen. Wat probeer je over te brengen van de meisjesjaren en de vrouwelijke vorm?
Omdat ik opgroeide als danser, werd ik altijd al omringd door die kracht en kennis over mijn lichaam. Daardoor had ik niet de behoefte te voldoen aan veel sociale verwachtingen. Zo leerde ik vooral te kijken naar hoe het lichaam werkt, in plaats van dat ik me richtte op hoe het lichaam eruitziet. Ik vind het leuk om te kijken naar het lichaam, en te kijken wat het wel en niet doet. Veel van mijn foto's laten vrouwen zien die verveeld kijken en passief zitten, en ik denk dat het een belangrijk middel is om te laten zien dat het oké is, en we niet altijd hoeven te presteren. Het vrouwelijk lichaam wordt al op zoveel manieren gefetisjeerd, dat het oké is om het gewoon te laten 'zijn'.

Hoe was het om te samenwerken met Hanne Gaby Odiele?
Nadat ik haar video over interseksualiteit had gezien, was ik superenthousiast om met Hanne samen te werken. Haar kracht en eerlijkheid is zo inspirerend. We schoten bij mij thuis, dus het voelde meteen gezellig. Ik houd van haar energie en hoe comfortabel ze zich voelde.

Wie zou je nog eens willen fotograferen?
Justin Bieber.

Als je een ding kon veranderen in de wereld, wat zou het zijn?
Dat mensen wat empathischer zouden zijn. Het zou een hoop racisme en wreedheid oplossen.

Waar werk je aan op dit moment?
Ik ga een lookbook fotograferen voor mijn levenslange muze en vriendin Erin Magee, van MadeMe NYC. Ze is de meest coole persoon die ik ooit heb ontmoet, en ik heb heel veel zin om weer met haar samen te werken.

Waar hoop je op voor de toekomst?
Dat ik me geliefd en beschermd voel.

# data[].attributes.attachment_link.title
verdwaal in de mierzoete wereld en dromerige esthetiek van mayan toledano

# data[].attributes.attachment_link.description
Mayan Toledano is geboren in Israël en woont nu in New York, waar ze met haar pastelkleurige droomwereld de wereld van de fotografie weet op te schudden. Als klassiek opgeleid balletdanser is Mayan al van jongs af aan gefascineerd door het menselijk lichaam, en hoe het beweegt.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rineke Dijkstra vertelt over haar carrière alsof het haar allemaal per toeval is overkomen, alsof ze een soort gids volgt - wat zij haar "intuïtie" noemt - die haar sinds 1990 langs de meest prachtige subjecten leidt. Zoals de keer dat ze uit wilde gaan in Cream, een club in Liverpool. De rij bleek zo lang te zijn dat ze haar taxichauffeur vroeg haar naar een andere club te brengen. Hij mocht kiezen welke. De club waar ze belandde was The Buzz Club, een disco gevuld met dansende tienermeisjes. Dit avondje uit vormde uiteindelijk de inspiratie voor haar videoportretten van dansende feestgangers, T he Buzz Club, Liverpool, UK/Mystery World, Zaandam, NL.

Zelfs Dijkstra's keuze om niet langer commercieel werk te maken, kwam voort uit toeval. Het is een verhaal dat de fotograaf inmiddels al vaak heeft verteld: over hoe ze tijdens de fysiotherapie die ze kreeg na een fietsongeluk in 1990, besloot zichzelf vast te leggen nadat ze dertig baantjes had getrokken, "toen ik te moe was om een mooie pose aan te nemen". De natuurlijke vorm van haar eigen, net uit het water geklommen lichaam werd de drijfveer van haar bekendste werk: de Beach Portraits. Tussen 1992 en 2002 schoot ze deze levensgrote portretten van tieners en kinderen aan de kust van Nederland, Amerika en Polen. Zo legde Dijkstra de trots, onschuld en onzekerheid van de argeloze jeugd vast.

"Wat ik altijd moeilijk heb gevonden aan werken in opdracht", zegt Dijkstra, "is dat mensen bewust zijn van wat ze van zichzelf willen laten zien in een foto. Wanneer ze dat doen, zijn ze niet langer zichzelf. Ik wilde iets vastleggen dat 'echt' was. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat ik een barrière moest doorbreken."

Door de jaren heen heeft de intuïtie van Dijkstra onder andere geleid tot series van moeders en hun kind vlak na de geboorte, stierenvechters die net de arena verlaten, een Bosnische vluchteling die zich een nieuw leven aanmeet, en een jonge balletdanseres die voor een auditie oefent. Ze legt haar subjecten vast op momenten vol verandering. In maart reikte de Hasselblad Foundation hun jaarlijkse award aan haar uit - in de herfst zullen zij een selectie van haar werk tentoonstellen. We spraken Rineke Dijkstra na het winnen van de prijs over het dertig jaar vastleggen van jeugd.

Hoe leidde je ongeluk in 1990 tot de portretserie Beach Portraits?
Ik ben opgegroeid in een klein dorpje, zo'n drie kilometer bij het strand vandaan. Ik was altijd al gefascineerd door het feit dat de zee zo veel verschillende soorten licht en kleur kent, waardoor het er iedere keer dat ik er heen ging anders uitzag. Na het zelfportret in het zwembad, viel alles op zijn plek. De natuurlijke pose en mijn liefde voor de zee brachten me terug naar het strand. Daar begon ik portretten te schieten van mensen in hun zwemkleding. Eerst nam ik veel foto's hier in Nederland. Ik wilde niet alleen maar jonge mensen fotograferen, maar een van mijn eerste beelden was een foto van een dertienjarig meisje. Ze had precies die leeftijd waarop je kindertijd overgaat in de pubertijd. Dat vond ik prachtig. Later nodigde een van mijn vrienden me uit langs te komen bij Hilton Head Island in South Carolina. Ik ging erheen en nam mijn camera mee. Daar besefte ik dat de Amerikaanse cultuur niet te vergelijken is met de Nederlandse. Nederlanders zijn erg gewoontjes, en niet heel glamoureus. Hilton Head daarentegen was een chique resort dat in het teken leek te staan van glamour en mooie lichamen. Ik had het idee dat iedereen daar op foto's uit modetijdschriften wilde lijken.

Daarna besloot ik naar Rusland te gaan, omdat dat het tegenovergestelde zou zijn van Amerika. Uiteindelijk ging ik naar Polen in plaats van Rusland en dat voelde alsof ik terugging in de tijd. Het leek op de jaren zestig en de herinneringen uit mijn jeugd. In Polen besefte ik dat er nog iets moest gebeuren in mijn foto's. Het feit dat ik mensen geen aanwijzingen gaf, resulteerde niet altijd in een goed beeld. Ik had meer spanning nodig; iets in hun houding of blik dat ze zou onderscheiden van de anderen. In Polen leerde ik dat dat verscholen kon zitten in de kleinste details.

Ik begon de meest uiteenlopende mensen vast te leggen, maar met name kinderen en tieners verbeeldden een bepaalde onzekerheid. Hun emoties kwamen veel duidelijker naar voren. Ze straalden een bepaalde openheid uit. Oudere mensen hebben een erg ingesleten persoonlijkheid. Bij jonge mensen is dat nog kneedbaar, alles is nog mogelijk. Het staat nog niet vast wie ze zijn en dat interesseerde me.

Waren er duidelijke verschillen tussen de jongeren die je vastlegde in Amerika en Polen?
De Poolse mensen waren misschien iets minder zelfbewust en iets meer verlegen. Het was 1992 en ongeveer drie jaar ervoor was de Berlijnse Muur neergehaald, dus het communisme was er nog voelbaar. Er was nog een gebrek aan mode. Ze hadden nog geen MTV.

Hoe reageerden de jongeren toen je vroeg of je ze mocht fotograferen?
Ik werkte met een 4x5 inch camera op een statief. Dat ding zag eruit alsof het honderd jaar oud was, dus mensen waren nogal gefascineerd. Sommige mensen in Polen waren meteen enorm enthousiast als ik het vroeg. Dan vormde zich al snel een groep mensen om me heen. Het werken met zo'n grote camera hielp me om hun concentratie vast te houden. Ze begrepen dat het meer was dan een vlug kiekje nemen.

In hoeverre gaf je je subjecten aanwijzingen?
Ik ben altijd op zoek naar een natuurlijke pose, dus observeer ik ze terwijl ik met ze praat. Ik probeer ze gerust te stellen en ze op hun gemak te laten voelen. Er moet een moment van volledige onbevangenheid ontstaan.

Sinds je met begonnen met Beach Portraits fotograferen tieners zichzelf steeds meer door de komst van cameratelefoons. Heb je gemerkt dat je subjecten nu anders met je omgaan?
Misschien zijn jongeren nu zelfverzekerder en minder bang voor camera's. Maar het is moeilijk te zeggen, want ik ben niet onderdeel van die generatie. Ja, mensen nemen veel selfies nu, maar toch heb je niet de volledige controle over wat je uitdraagt. Misschien dat mensen nu wel beter weten hoe ze eruit zien.

Ik hou van je video's met dansende mensen in de club. Het is alsof je naar de jaren negentig kijkt, maar ze leggen ook het universele gevoel van jezelf verliezen tijdens het dansen vast. Hoe ben je begonnen met videowerk?
Ik was voor een project aan het fotograferen op scholen in Liverpool. Mijn assistent en ik waren begin dertig en hielden toen echt van feesten. We hoorden over het feestje Cream in Liverpool en wilde gaan, maar er was zo'n enorme wachtrij, dus vroegen we onze taxichauffeur om ons ergens anders heen te brengen. Hij zette ons af bij The Buzz Club, een club voor vijftienjarige meisjes! Ik had nog nooit zoiets gezien. Ze stonden in de rij met korte jurkjes en hadden geen jassen aan, dat vond ik heel interessant. Ik vroeg aan de manager of ik foto's kon maken en hij zei: tuurlijk! Het is al best lang geleden, meer dan twintig jaar. Ik begon mensen te fotograferen voor een witte achtergrond in een achterkamertje van de club. Op de dansvloer was er muziek, rokende mensen en een DJ die verjaardagen aankondigde - ik kon dat niet vastleggen op foto's. Een vriend stelde toen voor om video te proberen. Ik wist helemaal niets over video, maar kocht toch een kleine Sony-camcorder. Dat zorgde uiteindelijk voor nieuwe mogelijkheden.

Ik vind het leuk om op deze manier te werken. Je moet ergens beginnen. Als je alles overdenkt, doe je uiteindelijk niks. Ik vind het mooi als een idee ontstaat door het werken aan iets, er is altijd een hoop improvisatie bij betrokken. Toen ik al veel beeldmateriaal had, ging ik naar een Nederlandse club en kwam ik uiteindelijke in aanraking met de zogenaamde "gabbers". Bij The Buzz Club ging het om de meisjes, maar bij de gabbers juist om de jongens. Hoewel de club niet helemaal in mijn straatje lag, zorgde het wel voor een goed contrast. In het project werden uiteindelijke beide kanten goed uitgelicht en beschreef het de loop van een nacht.

Werkten de gabbers goed mee?
Ze zien er best eng uit, maar ze waren heel mooi. Alleen na drie uur 's nachts kon ik niet meer met ze werken, omdat ze toen compleet verdoofd waren door de drugs en alcohol. Ik ging dus altijd vroeg naar huis.

Waar let je het meeste op bij het kiezen van je subjecten?
Authenticiteit. Ik vind het interessant als ze wat origineels hebben. Het is heel intuïtief. Het is grappig, toen ik mijn tweede film The Krazyhouse maakte, was ik al een beetje ouder en wilde ik niet meer 's nachts werken, dus deed ik de castings 's nachts en filmde overdag. Op een avond was ik zo moe dat ik mijn assistent vroeg om mensen uit te kiezen, maar dat werkte echt niet. Ze werkte al maanden samen met mij en wist wat ik zocht, maar het gaat niet om smaak, het is een soort van gevoel. Er moet een klik zijn met iemand, een soort van begrip.

Mensen schrijven vaak over je werk dat het gericht is op de transities in mensenlevens. Ben je net zo geïnteresseerd in de politieke als in persoonlijke transities?
In de eerste plaats ben ik portrettist. Een portret is een drager van emoties, ideeën, en omstandigheden. Dat kan een jong stel in een park, een meisje dansend in een club, maar ook een Bosnische vluchteling in een asielzoekerscentrum zijn. Ik wil subjecten in een bepaalde staat van zijn vastleggen. Ik ben altijd op zoek naar portretten die een complex scala aan emoties tonen.

Ben je op dit moment met een nieuwe serie bezig?
Ik ben net klaar met een serie over drie zussen. Tussen elk meisje is er een leeftijdsverschil van zeven jaar en ik volgde hen en fotografeerde ze ook voor zeven jaar. De leeftijden verschillen van vier tot drieëntwintig, dus het dekt de kindertijd, adolescentie en jongvolwassenheid. Ik ben ook bezig met portretten van broers en zussen en hoe ze zich tot elkaar en tot hun achtergrond verhouden.

Hoeveel wil je weten over je subjecten en hoeveel wil je een mysterie laten, zelfs voor jezelf?
Een portret maken is intiem. Je komt dichter bij een persoon, ziet emoties. Het voelt alsof je alles weet over die persoon. Maar je hoeft niet alles over iemand te weten. Met sommige van mijn subjecten, zoals Almerisa, de Bosnische vluchteling die ik volgde gedurende drieëntwintig jaar, ben ik goede vrienden geworden. Soms komen de geportretteerden naar mijn openingen. Ik vind het leuk dat deze portretten ook iets voor hen betekenen. Maar de foto, het beeld zelf, wordt iets op zichzelf staand. Het is nog steeds die persoon, maar tegelijkertijd is het abstract. Wat overblijft is het beeld, dat voor zich moet spreken. En als het een waarheidsgetrouw beeld is maakt het je nieuwsgierig, je wilt erin geloven.

Credits

Tekst Alice Newell-Hanson

# data[].attributes.attachment_link.title
jeugdige dromen en ongemakkelijkheid door de lens van rineke dijkstra

# data[].attributes.attachment_link.description
Rineke Dijkstra vertelt over haar carrière alsof het haar allemaal per toeval is overkomen, alsof ze een soort gids volgt - wat zij haar "intuïtie" noemt - die haar sinds 1990 langs de meest prachtige subjecten leidt. Zoals de keer dat ze uit wilde gaan in Cream, een club in Liverpool.

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
Post by InnerlightMedia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dr. Elias Aboujaoude on Internet Aggression: Online Problems and Solutions at SMSS 2018

# data[].attributes.attachment_link.title
How Not To Be Seen: A Fucking Didactic Educational .MOV File

# data[].attributes.attachment_link.description
Medium is an open platform where readers find dynamic thinking, and where expert and undiscovered voices can share their writing on any topic.

# data[].attributes.headline
I’m in Love with Myself: The Age of Digital Narcissism

# data[].attributes.subject
I’m in Love with Myself: The Age of Digital Narcissism

# data[].attributes.body
Highlights:
• Our behaviour on social media
• The online personality
• The curation of posts on our social media
• Having an alter-ego
• Getting validation from social media followers

“Because this is the age we live in now: the age of digital self-session.”

“We are spending our time fixating on ourselves, marvelling at the online persona we’ve skilfully crafted for the world.”

“What used to be thought of as narcissistic, vain, and self-centered behaviour is not the guiding norm of society.”

“We are living in an era where humans are putting forth these edited and inflated versions of their lives, this ‘idealised self’, and then they are, quite literally, falling in love with themselves.”

“This you-but-not-you, seems sexier, healthier, and cooler, because they are made up of only the good memories, and so you end up lusting after them because you admire how much more likeable they are.”

“It’s commonly accepted that whatever selfie makes it online will have first been cropped, filtered, and scrutinised to death, and that a significant chunk of your time will be spent hazing at your face afterward, waiting for the likes to roll in.”

“Even as we’re inwardly judging others for posting unrealistic content, we are doing the exact same thing to varying degrees, curating an image of ourselves that we want people to see, while softening or omitting the stuff we’d rather keep hidden.”

“(…) but celebrities have showed us that being in love with our alter egos can also bring us fame and fortune.”

“It kind of democratised the industry and sent a message that normal people can achieve fame just by putting together the right look.”

“So what we end up showing the world is the version of ourselves we actually like, rather than the full picture of who we are.”

“We start to believe our own illusions on social media, because we see other people believing them, too.”

“So not only are we falling in love with our online persona, but so are our followers, which creates this self-perpetuating cycle of validation.”

“And if you’ve ever posted a photo that’s gotten hundreds of likes and then posted one that received no attention at all - you know how painful that comedown is, and how addictive it can be to chase the high of approval once again.”

“Social media engagement is instantaneous; you upload a photo, you validation, you want more.”

“But when something happens that reminds us that our real lives aren’t as rosy as our social media personas, it can be hard to accept. It can feel like you are stuck living the worst version of your best life.”

“To be successful today, you often have to have your own brand and a network of connections and followers, so of course you are going to be invested in yourself; of course you are going to do what you can for the likes and comments and followers, even if that means having a persona.”

Reflection on: I’m in Love with Myself: The Age of Digital Narcissism
This article really pinpoints on the subject of my research. Trying to get more insight and also trying to find more balance between our “true self” and our “digital self”, which we represent on social media. As social media influencer I have created an alter ego. Who is confident, doesn’t know insecurities or less brighter moments while in fact my ‘true self” isn’t that confident or secure at all. I spend most of my time sharing my content online to my followers. I never asked questions upon our behaviour on social media and I also never asked question about my own behaviour on these social media platforms. Until something began to shift when I began to feel unhappy with not getting “enough” likes. This article explains it all; creating a persona, getting validation, filtering out the bad and focusing on the good. Are we in our daily like in “true” to ourselves or is all about the curation in life. This resonates with the theory of Erving Goffman. He writes about the fact that we as humans tend to change the role we are in our day to day life. He writes about that if we are interacting with others we tend to behave differently ten behaving from within, from our true self. There is, according to his impression theory, a dichotomy between these roles. A role in which we are our true self and our public role. With the invention of the internet, also the invention of social media, something happened. A different division appeared existing out of our true self, a public role and a online digital persona.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Yesterday, I crafted the perfect Instagram story: I snapped a few artfully angled photos, wrote some quippy captions, added the appropriate number of Boomerangs and emojis, and then I sat back and tapped through the whole thing, admiring my little movie. And then I watched it again, trying to view it as a third-party observer would, looking for flaws. And then, for good measure, I watched it again. And again. By the end of the day, I had flipped through my story almost a dozen times, perking up at each new comment and view count like a proud stage mom.

This admission should, in an ideal world, feel unrelatable and confusing, maybe even a little pitiful. You're probably throwing me some shade right now- oh my god, she's so full of herself- but I'm willing to bet you've done the exact same thing, probably even today, maybe even in the time since you started reading this article. Because this is the age we live in now: the age of digital self-obsession. When we're not watching and reading posts by celebrities and friends and frenemies, we're spending our time fixating on ourselves, marveling at the online persona we've skillfully crafted for the world.

The difference today, though, is that now we're so unabashedly proud of our self-absorption.

"What used to be thought of as narcissistic, vain, and self-centered behavior is now the guiding norm of society," says Elias Aboujaoude, M.D., clinical professor of psychiatry and behavioral sciences at Stanford University and author of Virtually You: The Dangerous Powers of the E-Personality. "We're living in an era where humans are putting forth these edited and inflated versions of their lives, this 'idealized self,' and then they are, quite literally, falling in love with themselves."

That's not to say we're all harboring a secret desire to take our Instagram profiles out on a hot date, but rather that we're obsessing over our online personas as if we were actually in love. "This person, this you-but-not-you, seems sexier, healthier, and cooler, because they're made up of only the good memories, and so you end up lusting after them because you admire how much more likable they are," says Dr. Aboujaoude. Mix the rose-colored glasses with a bit of nostalgia ( I look so happy in last year's vacation photos) and ta-da-you've got a recipe for some weird, modern-day crushing.

Of course, vanity itself is nothing new (just ask Carly Simon). The difference today, though, is that now we're so unabashedly proud of-or at least accustomed to-our own self-absorption. It's commonly accepted that whatever selfie makes it online will have first been cropped, filtered, and scrutinized to death, and that a significant chunk of your time will be spent gazing at your face afterward, waiting for the likes to roll in. "Even as we're inwardly judging others for posting unrealistic content, we're doing the exact same thing to varying degrees, curating an image of ourselves that we want people to see, while softening or omitting the stuff we'd rather keep hidden," says Keith Campbell, Ph.D., professor of psychology at the University of Georgia and author of The Narcissism Epidemic.

But before you hate on your coworker for posting yet another Boomerang of herself blowing a kiss, know that her self-obsession isn't really her fault. Or yours. Or mine. Because people today aren't actually more narcissistic than previous generations (really-there are studies to prove it); they were just taught to look at themselves more from an early age.

(Image credit: Design by Travis McHenry)

Not only have technological advances made it easier to stare at ourselves-lookin' at you, front-facing camera phones-but celebrities have showed us that being in love with our alteregos can also bring us fame and fortune. "Vanity has become accepted, even applauded, thanks to regular people like Kim Kardashian getting famous for taking attractive selfies and looking good," Dr. Campbell says. "It kind of democratized the industry and sent a message that normal people can achieve fame just by putting together the right look."

We were, essentially, groomed to be a generation of self-obsessed humans looking for validation. And, when you examine the psychology behind the phenomenon, it makes sense as to why it became one so quickly. "People really crave social affirmation," says Erin Vogel, Ph.D., a post-doctoral psychiatry fellow at the University of California, San Francisco. "When everyone around you has a strong social media presence, even if it's clearly fake, it can create major internal anxiety," she continues. "Crafting a persona that's filled with only positive information-like an embellished Instagram profile or an exaggerated Snapchat story-will create a positive self-acceptance that's very stabilizing and soothing."

So what we end up showing the world is the version of ourselves we actually like, rather than the full picture of who we are. My reaction to hearing this statement was an immediate, "Gross; I don't do that." But then I realized I had Instagrammed my fancy breakfast that morning, but hadn't included that I had such horrific, nauseating cramps that I ate none of it. I Snapped a selfie of my new lipstick, but I added a filter to hide my rosacea flare-up. And I absolutely did not Facebook Live my therapy session, though I made sure to post a picture of the New York skyline on my walk home.

"Your brain says, 'Hey, I had a good day, and I'm a decent person.'"

And it's in this quiet omission that we redefine and reshape our image into one that we're proud of-one that we want to watch all the time. "You're putting forth the highlight reel of your life, and when you tap through your Instagram story or scroll through your Facebook profile at the end of the day, you're reliving the best moments of it," says Dr. Campbell. "The stress is stripped down, you're looking at yourself in the way you want other people to see you, and your brain says, 'Hey, I had a good day, and I'm a decent person.'" The element of pride we feel isn't narcissism, he notes, but instead a very normal, very basic need to feel good about ourselves.

Whereas fibbing in the real world can get you into trouble, fibbing in social media gets you likes, comments, followers, and, in some cases, fame. You know that your Facetuned waist and thighs are fake, and that your "candid" photo actually took 15 attempts, but any inklings of guilt are inevitably squashed by positive reinforcement. "We start to believe our own illusions on social media, because we see other people believing them, too," says Dr. Vogel. "So not only are we falling in love with our online persona, but so are our followers, which creates this self-perpetuating cycle of validation."

And if you've ever posted a photo that's gotten hundreds of likes-and then posted one that received no attention at all-you know how painful that comedown is, and how addictive it can be to chase the high of approval once again. Though the neuroscience hasn't officially been studied, every expert I spoke with agreed that there could be a level of addiction that comes with social media. "In terms of drugs, we know that the faster something reaches your brain, the more addicting it is, since it lights up your brain's reward system so quickly," says Dr. Vogel. "Social media engagement is instantaneous; you upload a photo, you get validation, you want more."

Scroll through my own Instagram and you can see a clear delineation between when I didn't care about my social media presence and when I definitely started to care: My photos went from poorly lit and silly, to crisp, white, minimalist-what the life of an editor "should" look like. In my Instagram life, everything is perfect. In my Instagram life, there are no 70-hour work weeks, or bouts of anxiety and crying jags, or grief, or loss, or sadness-there are only celebrity selfies, cookies, and lipstick. And who wouldn't want to spend time reliving that happy Instagram life, especially in moments when real life is, well, sucking?

Of course, all this self-obsession is less than ideal. "When we lust over this person, this other 'us,' the end game is to believe this is who we really are," says Dr. Aboujaoude. "But when something happens that reminds us that our real lives aren't as rosy as our social media personas, it can be hard to accept. It can feel like you're stuck living the worst version of your best life."

To be successful today, you often have to have your own brand and a network of followers.

Not only does this lead to the obvious feelings of anxiety, depression, and stress, but it can cause an even greater desire to "escape into that idealized life," as Dr. Aboujaoude puts it, by re-watching our highlights reel, chasing that high. If we're not careful, we'll find ourselves living in a perpetual state of nostalgia, which can only lead to more sadness. "Our brains didn't evolve to know how to handle these technologies, so we don't have a template for how to deal with this in a healthy balanced way," he says.

Yet not one of the experts I spoke with suggested stopping social media, or even really stopping our current habit of stalking ourselves all day long-because it's fully unrealistic to expect. "We're all existing in a culture that has turned self-worth into a competitive, measureable unit that gets displayed to the world," says Dr. Campbell. "To be successful today, you often have to have your own brand and a network of connections and followers, so of course you're going to be invested in yourself; of course you're going to do what you can for the likes and comments and followers, even if that means having a persona."

"Just being aware of how these technologies are affecting you and then approaching them with a more informed and balanced mindset can really help," says Dr. Aboujaoude. That awareness can be as simple as deleting Facetune from your phone, or only checking your Insta stories twice a day, not 20. "In the end, you just have to live your life," he says, "and try to focus on the one that actually matters." Which, in case you forgot, is the one that's happening right now.

# data[].attributes.attachment_link.title
You're So Vain: Inside the Obsession with Our Own Social Media Profiles

# data[].attributes.attachment_link.description
How social media has turned us into a generation of self-obsessed narcissists-and why that's not necessarily a bad thing.

# data[].attributes.headline
Young people's Guide to Self Portraiture 

# data[].attributes.subject
Young people's Guide to Self Portraiture 

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Young People's Guide to Self-Portraiture - home

# data[].attributes.attachment_link.title
Young People's Guide to Self-Portraiture - home

# data[].attributes.attachment_link.description
Join the conversation, be inspired and get creative with The Young People's Guide to Self-Portraiture. Created by a group of young people at the National Portrait Gallery, watch our vlogs, discover incredible self-portraits, hear artists' perspectives and share your own ideas and images.

# data[].attributes.headline
This philosopher says: Rather not be yourself

# data[].attributes.subject
This philosopher says: Rather not be yourself

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Jezelf zijn? Doe maar niet, zegt deze filosoof

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Stel dat ons idee van het vrije zelf niet klopt en zelfs gevaarlijk is? Stel dat het ons beperkt."

Uitgebreid eten, de nachtmis of een bezoek aan de Johannespassie: feestdagen gaan hand in hand met rituelen. Daarbuiten houden we ons er liever zo min mogelijk mee bezig. En we associëren ze al helemaal niet met een succesvol leven. We associëren ze met dwang, met voorgeschreven leefregels, die ons voorschrijven wat te doen. Veel liever gaan we onze eigen gang, vieren we onze uniciteit, zijn we onszelf.

Dat maken we onszelf wijs: voor een goed leven moet ik naar mezelf kijken. Ik moet op zoek gaan naar mijn ware ik. En als ik die heb gevonden, dan moet ik trouw blijven aan wie ik werkelijk ben. Ik moet van mezelf houden en mijn ware ik omarmen. Dan kan ik mijn leven leiden zoals ik dat wil, zoals het mij uitkomt, zoals bij mijn kwaliteiten en talenten past. Ik moet een carrière en een partner kiezen die het beste bij mij passen. Laten waar ik niet goed in ben.

We denken dat we zo allemaal in vrijheid kunnen leven. We zijn moderne mensen, denken we, die ons eigen leven leiden. In tegenstelling tot traditionele mensen. Traditionele mensen worden verteld wat ze moeten doen. Zij krijgen ideeën mee over zichzelf en over de wereld, die ze moeten aannemen. Traditionele maatschappijen doen aan rituelen. Rituelen die ze de wet voorschrijven en ze denkbeelden opleggen die ze moeten accepteren. Daarom zijn zij niet vrij en wij wel.

Maar stel dat die stelling niet klopt. Stel dat ons idee van het vrije zelf niet klopt en zelfs gevaarlijk is? Stel dat het ons beperkt. Stel dat het ons belet om een beter mens te worden. Als we naar een voorbeeld van een traditionele maatschappij kijken, zoals naar de ideeën over het zelf en het ritueel in het oude China, dan beseffen we misschien dat we onze eigen aannames moeten bijstellen.
Tekst loopt door onder de afbeelding. Twee jongens die Shaolin Kung Fu beoefenen (foto: Chermano).
Laten we het hebben over de ideeën van het zelf in China. Is er daar een ware ik, waarnaar we op zoek moeten en die we moeten omarmen? Nee, het idee in het oude China dat ik je wil voorleggen is dat we juist rommelig zijn, heel rommelig. Een puinhoop van vele emoties, karakters en verlangens. Vanaf jonge leeftijd komen we steeds andere puinhopen tegen. En als we elkaar tegenkomen, ontlokken we aan elkaar constant verschillende reacties.

En het wordt nog erger. Al vanaf jonge leeftijd beginnen we in reactiepatronen te vervallen. Vanuit die patronen reageren we op de andere mensen die we tegenkomen, zodat we ons niet telkens opnieuw hoeven te verhouden tot die rommelige wezens die we tegenkomen. We reageren vanuit die patronen, en blijven ze herhalen. Om die reden hebben we constant dezelfde relaties, ongeacht met wie.

We gaan op een bepaalde manier met elkaar om. Soms goed, soms vreselijk. En dat hebben we niet door, omdat we vinden dat we onszelf moeten zijn, van onszelf moeten houden, en moeten beseffen dat de anderen ook zichzelf zijn. Wij moeten authentiek zijn en zij ook. Als ik boos ben, moet ik dat uiten, net als zij. En als het dan niet werkt, dan is dat maar zo.

Maar als deze ideeën uit het oude China kloppen, dan zijn dit de gevolgen: als we proberen authentiek te zijn en van onszelf te houden om wie we zijn, houden we dan niet gewoon van de patronen waarin we zijn vervallen? En die patronen zijn vaak heel slecht voor ons en voor de mensen om ons heen. En dat omarmen we. En het ergste is nog dat we tegen onszelf zeggen dat er niets aan te doen is, omdat we nu eenmaal zo zijn.

Als je het Chinese idee over het zelf serieus neemt, dan moet je het zelf niet omarmen, maar dan moet je het zelf juist overwinnen. Je moet het zelf breken, om met Confucius te spreken. En dat doe je door middel van rituelen. Want rituelen dwingen je niet tot een bepaald beeld van het zelf. Integendeel, ze doorbreken onze patronen. Als je met het ritueel bezig bent, moet je doen alsof je heel iemand anders bent, en op een andere manier met mensen omgaan, waardoor je de interactiemodi die ons leven domineren doorbreekt.

Ik zal je een voorbeeld geven. Een vader en een zoon gaan regelmatig naar een rituele ruimte om een rolwisseling te doen. Ze moeten de wereld dus vanuit een ander perspectief bekijken. De vader weet weer hoe het is om de ondergeschikte te zijn. En de zoon leert al vanaf jonge leeftijd hoe het is om verantwoordelijkheid te hebben en welke risico's daarbij horen. Door dat te doen doorbreek je de patronen die anders de vader-zoonrelatie een heel leven lang zouden domineren.
Tekst loopt door onder de afbeelding. Foto: Blake Connally.
Een hedendaags voorbeeld: tijdens het avondeten maakt een gezin ruzie. Ze kibbelen, schreeuwen; alle oude patronen spelen op. Als je dan de sfeer verandert; de tafel dekt, kaarsen aansteekt, dan doorbreek je dat probleem voor heel even. Heel even voel je hoe het is om volledig contact met elkaar te maken. Tot het avondeten erop zit en het kibbelen weer begint. Vervolgens kun je die kleine pauze uitbreiden naar een heel leven.

Besef dat elke relatie en interactie in potentie (en bijna altijd) is gebaseerd op patronen. Train jezelf om gevaarlijke interacties met je partner of werkgever te herkennen en te bespreken. Het komt niet doordat wij nu eenmaal zo zijn, maar doordat we in patronen vervallen. Leer hoe je die verandert. Pas je spreekstijl aan, en spreek andere kanten van de ander aan. Dat kan je doen als je beseft dat de ander niet slechts één enkel persoon is, maar een complex, rommelig persoon. En dat geldt ook voor jezelf.

In zijn tijd werd Confucius omschreven als een opgewekte man die zijn hele leven rituelen gebruikte om patronen te doorbreken. Hij werd zo goed in het aanvoelen van de patronen om hem heen, dat hij een kamer binnenliep, de patronen aanvoelde en kleine dingen deed om ze te doorbreken. Hij veranderde de situatie zodat de mensen om hem heen opbloeiden.

Stel dat we dit voluit doen. Dat we een nieuwe generatie opvoeden die zo denkt. Als we dat doen, heb je een generatie die niet te horen krijgt: kijk binnen in jezelf, vind jezelf en omarm wat je vindt. Dan heb je een generatie die erop getraind is om patronen aan te voelen en de wereld als maakbaar en veranderbaar te zien. Dat is de wereld die je creëert. En er gaat een wereld aan nieuwe mogelijkheden open.

Wat ik je wil meegeven, is het volgende. Misschien zijn die oude ideeën over het zelf en rituelen zo gek nog niet. We doen ze af omdat ze 'traditioneel' zijn, maar als je op die manier leert denken en patronen doorbreekt, gaat er een wereld aan nieuwe mogelijkheden open. En die wereld moeten we zeer serieus nemen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jezelf zijn? Doe maar niet, zegt deze filosoof

# data[].attributes.attachment_link.description
Zijn colleges Chinese filosofie behoren tot de populairste vakken op Harvard. Waarom? Omdat ze toepasbaar zijn op het dagelijks leven. Want, juist in het alledaagse, in de kleine handelingen en gebaren, schuilt de weg naar het goede leven, stelt filosoof Michael Puett. al kunnen die kleine handelingen en routines je ook behoorlijk in de weg zitten.

# data[].attributes.headline
Guide: "How can you use Instagram as a tool in museum lessons for teenagers? 

# data[].attributes.subject
Guide: "How can you use Instagram as a tool in museum lessons for teenagers? 

# data[].attributes.body
This was the final product of my graduation research for my bachelor study. This guide offers tools for teachers to work with social media within classes to provide teenagers to feeling of being an expert in the class.