# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Η αγάπη προς το ωραίον είναι η γέφυρα μεταξύ Θεού και ανθρώπου" Λύτρας

Ο Νικηφόρος Λύτρας είναι ένας από τους κορυφαίους έλληνες ζωγράφους αλλά και από τους πρωτοπόρους στη διδασκαλία της ζωγραφικής στην Ελλάδα κατά τον 19 ο αιώνα αλλά και από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της σχολής του Μονάχου. Ο Λύτρας κατάφερε να απαλλάξει την ελληνική ζωγραφική από το στίγμα του επαρχιωτισμού και της αβεβαιότητας μια και ήταν σε πειραματικά στάδια, και κατάφερε να μεταπλάσει τη δυτική εμπειρία του σε γνήσια ελληνική έκφραση!

Ο Λύτρας γεννήθηκε το 1832 στον Πύργο της Τήνου. Η μάνα του ήταν η Χρυσαυγή Λύτρα και ο πατέρας του ήταν ο Αντώνιος Λύτρας και εργαζόταν ως λαϊκός μαρμαρογλύπτης ο οποίος, αφού ταξίδευσε σε όλες τις μεγάλες πόλεις στα Βαλκάνια λόγω δουλειάς, κατέληξε στην όμορφη και άγονη Τήνο. Ο πατέρας του, του μετέδωσε αυτή την αγάπη για την τέχνη και η καλλιτεχνική έφεση του μικρού Νικηφόρου εκδηλώνεται. Ο δάσκαλος του στο σχολείο μάλιστα του είχε πει "Συ, παιδί μου, εγεννήθης ζωγράφος, πριν καν διδαχτείς τη ζωγραφική".

Στα 18 του χρόνια, το 1850, πηγαίνει στην Αθήνα με συνοδεία του πατέρα του και γράφτηκε στο Σχολείο των Τεχνών (σημερινή ΑΣΚΤ) στη ζωγραφική. Δάσκαλοι του ήταν τα αδέλφια Γεώργιος Μαργαρίτης (1814-1884) και Φίλιππος Μαργαρίτης (1810-1892) όπου και οι δύο τους ακολουθούσαν την άχρωμη ρομαντική τάση του κλασικού ευρωπαϊκού ακαδημαϊσμού Άλλοι δάσκαλοι του ήταν ο ιταλός και ευαίσθητος καλλιτέχνης Raffaelo Ceccoli, ο μοναχός Αγαθάγγελος Τριανταφύλλου (σαν καθηγητής του στην ξυλογραφία) και ο διευθυντής της Σχολής ο Γερμανός Ludwig Thiersch (1825-1909) όπου ο τελευταίος συνεπαρμένος από το μοναδικό ταλέντο του Λύτρα, τον πήρε υπο την προστασία του και τον ανέδειξε.

Το 1835- '55 ο Λύτρας αγιογραφεί μαζί με τον Ludwig Thiersch την ρώσικη εκκλησία της Σωτήρας του Λυκοδήμου στην Αθήνα. Στις παραστάσεις που κοσμούν το εσωτερικό του ναού μπορεί κανείς να δει την αναμόρφωση της βυζαντινής τέχνης με τους κανόνες της δυτικής ζωγραφικής, όπως του χρυσού βάθους και των εικονογραφικών τύπων των θρησκευτικών παραστάσεων, με την τεχνική της δυτικής ζωγραφικής, όπως προοπτική, φωτοσκίαση, ελαιοχρώματα. Η βαθιά επίδραση που δέχθηκε ο Λύτρας από τον Thiersch κατά τη διάρκεια της συνεργασίας τους στη Ρώσικη Εκκλησία, είναι ιδιαίτερα εμφανής στις τοιχογραφίες που φιλοτέχνησε ο Λύτρας στον μικρό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Χαϊδάρι.

Το 1856 τελειώνει τις σπουδές του. Έχουν προηγηθεί πολλές διακρίσεις του σε διαγωνισμούς και εκθέσεις με κορυφαία την παγκόσμια έκθεση στο Παρίσι. Το 1856-΄58 διδάσκει το μάθημα της Στοιχειώδους Γραφής στο ίδιο ίδρυμα.

Οι προϋποθέσεις για την έκφανση της νεοελληνικής ζωγραφικής του 19 ου αιώνα πηγάζουν από τον ευρωπαϊκό ρομαντισμό και κλασικισμό. Γιαυτό έχει και μεγάλη αξία και ο ρομαντισμός και ο κλασικισμός για εμάς. Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τις εξελίξεις και ως προς τους έλληνες ζωγράφους της εποχής! Ο φιλελληνισμός του Λουδοβίκου Ά της Βαυαρίας μεταβάλλει το Μόναχο σε μιαν Αθήνα! Η βασιλεία του γιού του Όθωνα στην Ελλάδα δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να πάνε οι έλληνες ζωγράφοι στο Μόναχο. Εκεί οι έλληνες σαν άρχοντες, σαν απόγονοι των αρχαίων ελλήνων, αποκτούσαν αυτοπεποίθηση και άρχισαν να βλέπουν την Ελλάδα με άλλα μάτια. Ελλάδα:Η πατρίδα τους, μια χώρα με μεγαλείο και παράδοση που χρειάζεται να αναδειχθεί.

Το 1860, με την οικονομική υποστήριξη της ελληνικής κυβέρνησης, και όντας 28 χρονών, σπουδάζει ως το 1866 στην Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Μόναχο. Στην ουσία την υποτροφία την πήρε από τον γερμανό βασιλιά Όθωνα που κυβερνούσε την Ελλάδα τότε, και που ήταν φίλος του γερμανού δασκάλου του. Στο μεταξύ, ο Λύτρας είχε γνωριστεί με τον ευκατάστατο συμπατριώτη του Νικόλαο Νάζο, ο οποίος ανέλαβε τον ρόλο του χορηγού του.

Μόναχο: Η καρδιά της ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής τότε ζωής όπου αναβίωναν τον χρυσό αιώνα του Περικλή όπου είχε πηγή της τον αρχαίο ελληνικό κλασικισμό στην ακμή του. Το 1862 ο Όθωνας εκδιώκεται και η υποτροφία του Λύτρα διακόπτεται. Χορηγός του είναι πια ο εύπορος Βαρόνος και πρεσβευτής της Ελλάδος στη Βιένη, ο Σιμών Σίνας. Ο Λύτρας θα του ζωγραφίσει το έργο "Απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγόριου του 'Ε".

Βασικός εκπρόσωπος του κλασικισμού, της ιστορικής ρεαλιστικής ζωγραφικής και μέγας δάσκαλος της Σχολής του Μονάχου είναι ο Karl von Piloty (γιός λιθογράφου). Με αυτόν τον καθηγητή ο Λύτρας αναπτύσσεται. Ακολουθεί τη γραμμή του δασκάλου του με το έργο του "Η Αντιγόνη μπρός στο νεκρό Πολυνίκη" 1865. Ο Piloty έγραφε για τον Λύτρα πως είναι κατευθείαν απόγονος του εξαίρετου ζωγράφου της αρχαιότητας Απελλού Σε αυτόν τον σύνδεσμο θα διαβάσουμε για τον Πιλότυ. Εκπληκτικός!!!

ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ Karl von Piloty

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Καλοκαίρι του 1865, ενώ ο Λύτρας θα έφευγε για την Ελλάδα, συναντά τον φίλο του και συμπατριώτη του Νικόλαο Γύζη όπου πήγαινε και αυτός για σπουδές στο Μόναχο δίπλα στον Piloty. Μαζί επισκέφτηκαν πολλές εκθέσεις και μουσειακούς χώρους.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ο Λύτρας διορίζεται καθηγητής στην Καλών Τεχνών και έμεινε για 38 χρόνια ενώ παράλληλα είχε το εργαστήριο του πίσω από το Πολυτεχνείο.

Στο έργο του: Επιδίδεται στην ηθογραφία. Όπως και ο Πιλότι, διαλέγει ιστορικές σκηνές δραματικού περιεχομένου που τις δραματοποιεί ακόμα περισσότερο τονίζοντας όλα τα στοιχεία του πάθους. Το θέμα που τον απασχόλησε αρχικά είναι "Η Μήδεια που σκοτώνει τα παιδιά της".

Οι Γάλλοι ρεαλιστές, λόγω της ανάγκης τους για κοινωνική καταγγελία, είχαν επικεντρωθεί να ζωγραφίζουν θέματα για την αξιοπρέπεια του μόχθου του αγρότη και του βιομηχανικού εργάτη (είμαστε στη εποχή που ανθεί η βιομηχανία και ο εργάτης από ελεύθερος γίνεται σαν ένα μηχάνημα, απρόσωπος). Οι καλλιτέχνες πάλι των γερμανικών χωρών που ήταν όλο και πιο εξαρτώμενοι από το τι επιθυμούσαν οι μικροαστοί και οι μεσοαστοί, τα έργα τους απεικονίζουν σκηνές της καθημερινής ζωής. Εικόνες με γαλήνη και θαλπωρή. Αυτό μαθαίνει ο Λύτρας στη σχολή του. Επηρεάζεται από την γερμανική ηθογραφία αλλά ακολουθεί τα πνευματικά αιτήματα της εποχής του που ήταν η ελληνική ιδιαιτερότητα. Τον Λύτρα τον συγκινούν βαθιά γεγονότα της επαρχιώτικης οικογενειακής ζωής.

Από το 1880 η ηθογραφία κυριαρχεί και στη λογοτεχνία. Βλέπε Παπαδιαμάντη, Καρκαβίτσα..

Γενικά υπήρχε μια εθνική εσωστρέφεια και στους περισσότερους καλλιτέχνες. Ήθελαν να στηρίξουν ότι ελληνικό μια και είχαμε περάσει από μια πολύ μακρόχρονη Τουρκοκρατία και κατόπιν από Γερμανοκρατία με τον Όθωνα. Οι δυτικές δυνάμεις δεν υποστήριζαν τα ελληνικά δίκαια και οι ίδιες αναπτυσσόταν και επιβάλλονταν πολιτικά αλλά και πολιτισμικά. Εμείς οι έλληνες που θα βρισκόμασταν; Θα ήμασταν ή παραπεταμένοι ή άφαντοι; Οι έλληνες καλλιτέχνες αντιτάχθηκαν στην ηγεμονική Ευρώπη παρουσιάζοντας την αυθεντικότητα της ελληνικής ζωής. Υπήρχε ένας έντονος φόβος μην αφομοιωθούμε από τους ξένους, μην μας καταπιούν και χαθούμε. Με άλλα λόγια, επιστροφή στις ρίζες μας. Αυτή ήταν η ηθογραφία του Λύτρα!! Ανάδειξη της εθνικής μας ταυτότητας και διεκδίκηση του αυτόχθονος αισθήματος.

Ο Λύτρας θεματικά προσανατολίζεται στην Ελλάδα. Εξαιρετικό το έργο του "Επιστροφή από το πανηγύρι της Πεντέλης" όπου απεικονίζει μιαν ελληνική οικογένεια. Η εικόνα διατηρεί τον χαρακτήρα του στιγμιαίου. Έχει μια ζωντάνια! Δεν είναι διόλου άκαμπτη, στημένη. Σε αυτό το έργο συνθέτει συνειδητά με βάση ενός παλαιότερου προτύπου, έργο του Πίτερ Φν Ες. Με τον καιρό όμως το δυναμικό στοιχείο του έλληνα Λύτρα ενισχύεται από την αμεσότητα των βιωμάτων του και διαφοροποιεί το έργο του από του γερμανού Πίτερ. Έξοχο παράδειγμα τέτοιας περίπτωσης είναι το έργο του "Τα κάλαντα".

Το 1873 μαζί με τον Γύζη πάνε για 3 μήνες στη Μ. Ασία για νέες εικόνες, νέες εντυπώσεις που πράγματι βρίσκουν έκπληκτοί! Αυτό καταγράφεται στα αμέτρητα σχέδια τους που έφεραν μαζί τους πίσω. Ο Λύτρας προσπάθησε εκεί να μάθει την επίδραση που είχε η Ανατολή στον κλασικισμό και αυτό για να κατανοήσει καλύτερα και να μελετήσει και από άλλη οπτική τον βυζαντινό ρυθμό ο οποίος γεννήθηκε από το πάντρεμα της αραβικής τέχνης και τον κλασικισμό.

Ο Λύτρας με τα ταξίδια του στο Μόναχο (1874-'75 και 1879) ανανεώνει τη σχέση του με την δυτικοευρωπαϊκή τέχνη. Ο κύκλος του ζωγράφου Ναεντόλ επηρεάζει το έργο του. Τα χρώματα που χρησιμοποιεί γίνονται ακόμα πιο ανοιχτά, τα περιγράμματα διαγράφονται καθαρά, το φως γίνεται πιο αισθητό. Τέτοια πχ έργων είναι "Το φίλημα" και "Η προσμονή". Παρόλα αυτά, η προσήλωση του Λύτρα στη σχολή του Μονάχου θα παραμείνει ως το τέλος του.

Το 1879 ταξιδεύει στην Αίγυπτο, όπου σε ένα από τα γράμματα του έγραφε στον Γύζη πόσο ευχαριστημένος ήταν. Και τι δεν τράβηξε από το Υπουργείο για να κάνει αυτό το ταξίδι! Μέχρι που υπέβαλε την παραίτηση του. Tο Υπουργείο υπαναχώρησε. Την ίδια χρονιά παντρεύεται την Ειρήνη Κυριακίδη. Ήταν κόρη έμπορου από τη Σμύρνη. Ένα χρόνο μετά γεννιέται ο πρώτος του γιός ο Αντώνης και έπειτα οι άλλοι 4 γίοι του: Ο Νιλόλαος που έγινε επίσης σπουδαίος ζωγράφος, ο Όθωνας ( ονόμασε έτσι τον γιο του προς τιμή του Όθωνα του βασιλιά της Ελλάδας που τον χρηματοδότησε;) όπου και έγινε γλύπτης. Κατόπιν γεννήθηκε ο γιος του ο Περικλής που έγινε και αυτός γλύπτης και οδοντίατρος και κατόπιν γεννήθηκε ο Λύσανδρος. Τέλος, έκανε και μια κόρη την Χρυσαυγή.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Από το 1880 η φήμη του είναι πια εδραιωμένη. Ακολουθούν σειρά διεθνών και πανελληνίων εκθέσεων, όπως και μετάλλια. Μάλιστα, το 1903 παρασημοφορήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το 1882 ήταν η δυσκολότερη χρονιά του όταν το Υπουργείο του επέβαλε μαθητές που δεν είχαν προβιβαστεί στην τάξη του και ο Λύτρας απειθαρχεί και δεν συμμορφώνεται. Αποτέλεσμα είναι να τιμωρηθεί με προσωρινή παύση. Οι μαθητές του καταγγέλλουν τον τρόπο εκδίωξης του με συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις και νοικιάζουν όλοι μαζί ένα δωμάτιο ώστε να γίνει άτυπα πια εργαστήριο με τον Λύτρα δάσκαλο τους που τους δίδασκε δωρεάν. Τον έβλεπαν σαν δάσκαλο και σαν πατέρα. Η φυσιογνωμία του ήταν γλυκιά, η έκφραση του ήρεμη, η ομιλία του απαλή και τα μάτια του έλαμπαν. Τον χαρακτήριζαν "γλυκής και πράος".

Αν και ο Λύτρας ήταν προσκολλημένος πάντα στις αρχές του ακαδημαϊσμού, εντούτοις προέτρεπε πάντα τους μαθητές του να είναι ανοιχτοί στις νέες τάσεις.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Τα έργα των τελευταίων του χρόνων διαπνέονται από την μελαγχολία των γηρατειών, από θρησκευτικές ανησυχίες και μηνύματα θανάτου. Προς το τέλος της ζωής του, ασκητικές και μαυροντυμένες υπάρξεις με κέρινα πρόσωπα πήραν την θέση των λυγερόκορμων κοριτσιών

Το 1904, σε ηλικία 72 ετών πεθαίνει ύστερα από μια σύντομη ασθένεια που εικάζεται για δηλητηρίαση από τα χρώματα. Την θέση του στην Καλών Τεχνών θα πάρει ο Ιακωβίδης ο οποίος ήταν ένας από τους μαθητές του και έγινε ένας από τους σημαντικότερους έλληνες καλλιτέχνες της εποχής. Άλλοι σημαντικοί μαθητές του Λύτρα με διαφορετική πορεία ο καθένας τους ήταν ο Πολυχρόνης Λεμπέσης, ο Περικλής Πανταζής, ο γιός του Νικόλαος Λύτρας, ο Νικόλαος Βώκος, ο Γιώργος Ροϊλος, Δημήτρης Γερανιώτης, Σπύρος Βικάτος κτλ..

Οι προσωπογραφίες του Λύτρα (όπως και των Γύζη και Ιακωβίδη) μας αποκαλύπτουν πως ο άνθρωπος ήταν μια ιερή αξία στα μάτια τους. Μια οντότητα ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο που με το ήθος του και την ανεπτυγμένη σκέψη του καταφέρνει να αντιταχθεί στο χάος. Όσο για το στήσιμο των προσώπων, χρησιμοποιεί τους κλασικούς συνθετικούς τρόπους.
ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΛΥΤΡΑ
Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το χρώμα: Στο πρώιμο έργο του "Η Αντιγόνη εμπρός στον νεκρό Πολυνίκη" (1865) βλέπουμε πως τα χρώματα που χρησιμοποιεί υπηρετούν το θέμα. Η δραματικότητα της σκηνής είναι επιτυχής περισσότερο με την χρησιμοποίηση ενός πολύ έντονου κιαροσκούρου (δηλ έντονη εναλλαγή φωτεινών-σκούρων). Η σκηνοθεσία του φωτισμού είναι απίθανα μελετημένη! Το φώς πέφτει πάνω στο νεκρό και αναδεικνύει την πλαστικότητα του σώματος ενώ παράλληλα ελκύει το μάτι του θεατή. Η κλίμακα πάλι των σκούρων χρωμάτων (από γκριζοπράσινο μέχρι και το μαύρο) δείχνει το πένθος, την τραγικότητα.

Στις πρώιμες ηθογραφίες του η παλέτα του θερμαίνεται! Περισσότερα ζεστά καφετιά, ώχρες, ενεργητικό κόκκινο. Ένα από αυτά τα έργα είναι και το "Επιστροφή από το πανηγύρι της Πεντέλης", "Τα Κάλαντα" κτλ... Σε όλα αυτά τα έργα το φώς αλλάζει μια και είναι φως της υπαίθρου και όχι πια ενός κλειστού χώρου.

Επεξεργασία του θέματος του: Λιτότητα στα πάντα.

Στο τέλος της ζωής του ο Λύτρας έχει αλλάξει. Η χρωματική γκάμα έχει μεγαλώσει! Στο έργο του "Καλόγρια στο μαγκάλι" το έργο έχει ιμπρεσιονιστική χροιά! Κυριαρχεί το χρώμα με αδρές πινελιές από όπου προκύπτουν οι μορφές, το σχέδιο εξαφανίζεται.

"Επίσημος προσωπογράφος της υψηλής κοινωνίας φιλοτέχνησε ολόσωμα μνημειακά πορτρέτα μελών των οικογενειών Σερπιέρη, Καυτατζόγλου, διευθυντών της Εθνικής τράπεζας και άλλων. Στην πραγματικότητα, όμως, οι βιοτικές ανάγκες ήταν που τον υποχρέωσαν να ζωγραφίζει προσωπογραφίες εξεχόντων προσώπων. Έτσι, μολονότι είναι αριστουργηματικές, δεν ήταν αυτές στις οποίες ο Λύτρας έκλεινε μέσα τη ψυχή του.

Η καλλιτεχνική δύναμη του Νικηφόρου Λύτρα βρίσκεται μέσα στους ηθογραφικούς του πίνακες με θέματα της ζωής στο χωριό και την πόλη, που ακτινοβολούν ολόκληρη τη θέρμη και τη φωτεινή του αγάπη για την ελληνική ζωή και το αγνό ελληνικό σπίτι. Τα γραφικά έθιμα και τα στιγμιότυπα ενέπνευσαν μερικά από τα πλέον γνωστά ηθογραφικά έργα του: Ψαριανό μοιρολόι, Παιδί που στρίβει τσιγάρο, Η αναμονή, Ο κακός έγγονος, Η κλεμμένη, το Μετά την πειρατείαν, Η αρραβωνιασμένη, Το λιβάνισμα, Η ορφανή, Τα άνθη του επιταφίου, Ο όρθρος, Ο γαλατάς, Το φίλημα, Το αυγό του Πάσχα, Ο μάγκας και κυρίως Τα κάλαντα αποτελούν τα αντιπροσωπευτικότερα έργα του Λύτρα. Οι ηθογραφίες του Λύτρα, είδος στο οποίο θεωρείται εισηγητής, ανταποκρίνονται στην κυρίαρχη ιδεολογία της αστικής τάξης της εποχής και στο γενικό αίτημα για την απόδειξη της ιστορικής συνέχειας των Ελλήνων."
ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΙΤΣΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ...
Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.
ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΛΥΤΡΑ..
Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΛΥΤΡΑΣ | Ἑλλήνων Φῶς

# data[].attributes.attachment_link.description
"Η αγάπη προς το ωραίον είναι η γέφυρα μεταξύ Θεού και ανθρώπου" Λύτρας Ο Νικηφόρος Λύτρας είναι ένας από τους κορυφαίους έλληνες ζωγράφους αλλά και από τους πρωτοπόρους στη διδασκαλία της ζωγραφικής στην Ελλάδα κατά τον 19 ο αιώνα αλλά και από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της σχολής του Μονάχου.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ευχετήρια και εγκωμιαστικά άσματα, που ψάλλουν τα παιδιά (ενίοτε και οι μεγάλοι) κατά τις παραμονές μεγάλων εορτών, όπως τα Χριστούγεννα ( 24 Δεκεμβρίου), η Πρωτοχρονιά ( 31 Δεκεμβρίου) και τα Θεοφάνια ( 5 Ιανουαρίου). Κάλαντα άδονται ακόμα στις εορτές του Λαζάρου και των Βαΐων, τα λεγόμενα Βαΐτικα. Αντίθετα, τα κάλαντα της Μεγάλης Παρασκευής έχουν κατανυκτικό χαρακτήρα.

Ετυμολογικά, η λέξη "κάλαντα" προέρχεται από τη λατινική calendae (καλένδες στα ελληνικά), που σημαίνει τις πρώτες ημέρες κάθε μήνα. Ειδικά, οι Καλένδες του Ιανουαρίου ήταν μέρες γιορτής για τους Ρωμαίους, λόγω της έλευσης του νέου χρόνου. Τα Κάλαντα έλκουν την καταγωγή τους από παρόμοια αρχαία τραγούδια του αγερμού και της ειρεσιώνης και είχαν κοσμικό χαρακτήρα. Η Εκκλησία κατά τους Βυζαντινούς χρόνους απαγόρευε ή απέτρεπε αυτό το έθιμο ως ειδωλολατρικό και το είχε καταδικάσει με απόφαση της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου το 680 μ.Χ. Οι συμμετέχοντες στο έθιμο των Καλάντων αποκαλούνταν "Μηναγύρτες". Με την πάροδο του χρόνου τα Κάλαντα απέκτησαν θρησκευτικό περιεχόμενο, ανάλογο με την κάθε γιορτή.

Σώζονται πολλές παραλλαγές από κάλαντα, άλλα σε δημοτική γλώσσα και άλλα σε μισοκαθαρεύουσα. Ανάλογα με τον τόπο και τις εποχές, τα παιδιά που ψάλλουν τα κάλαντα κρατούν συνήθως πολύχρωμα φαναράκια, καράβια ή εκκλησίες φωτισμένες εσωτερικά, σιδερένια τρίγωνα ή ραβδιά στολισμένα με λουλούδια σαν τους αρχαίους θύρσους. Οι μεγάλοι συνοδεύουν με μουσική υπόκρουση το τραγούδι τους και έχουν μαζί τους και καλάθια, όπου βάζουν τα δώρα που τους φιλεύουν. Τα όργανα που κυριαρχούν είναι η φυσαρμόνικα, το τύμπανο, το τουμπελέκι, η τσαμπούνα και άλλα πνευστά όργανα.

Ο λαός δέχεται με συμπάθεια τους καλαντιστές, που προσδίδουν στις γιορτές ιδιαίτερη χάρη και ευθυμία.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Ευχετήρια και εγκωμιαστικά άσματα, που ψάλλουν τα παιδιά κατά τις παραμονές μεγάλων εορτών, όπως τα Χριστούγεννα, η Πρωτοχρονιά και τα Θεοφάνια...

# data[].attributes.headline
Γεώργιος Σινάς

# data[].attributes.subject
Γεώργιος Σινάς

# data[].attributes.attachment_link.description
Georgios Sinas was born in Moschopolis of Greek Aromanian origin, to Northern Epirote parents. At an early age Sinas lost his mother and was raised by his aunt in Serres (modern Greece), where he lived his first school years.

# data[].attributes.headline
Νικόλαος Δούμπας

# data[].attributes.subject
Νικόλαος Δούμπας

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς Βοηθήστε συνδέοντας το κείμενο με τις πηγές παραπομπές. χρησιμοποιώντας παραπομπές, ώστε να είναι επαληθεύσιμο.
Το πρότυπο τοποθετήθηκε χωρίς ημερομηνία. Για τη σημερινή ημερομηνία χρησιμοποιήστε: {{χωρίς παραπομπές|24|02|2024}}

Dumba in seinem Palais

Φραντς Σούμπερτ Denkmal vor Dumbas Palais

Ο Νικόλαος Δούμπας (Nikolaus Dumba,* 24 Ιουλίου 1830 στη Βιέννη; † 23 Μαρτίου 1900 στη Βουδαπέστη) ήταν Έλληνο-αυστριακός, βλαχικής καταγωγής, ευεργέτης και επιχειρηματίας. Κατά τη διάρκεια της ζωής του πραγματοποίησε αρκετές δωρεές με κυριότερη αυτή της ανέγερσης του Μεγάρου Μουσικής της Βιέννης.

Γεννήθηκε στη Βιέννη και ήταν γιος του Στέργιου Δούμπα (1794 - 1870), εμπόρου και ευεργέτη, και της Μαρίας Κούρτη. Ο παππούς του κατάγονταν από το Λινοτόπι του Γράμμου και πριν εγκατασταθεί στις Σέρρες είχε περάσει από το Μπλάτσι της Μακεδονίας, όπου γεννήθηκε ο πατέρας του Νικολάου. Η μητέρα του ήταν κόρη του έμπορου Μιχαήλ Κούρτη, από την Λάρισα, μοσχοπολίτικης καταγωγής. Η αδερφή της μητέρας του, Σοφία, είχε παντρευτεί τον Μετσοβίτη βαρώνο Τοσίτσα, κάτοικο Λιβόρνου. Επίσης είχε έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Μιχαήλ Δούμπα, γεννημένο το 1828. Σε νηπιακή ηλικία, αυτός και ο αδερφός του, Μιχαήλ (γενν. 1828), έμειναν ορφανοί καθώς η μητέρα τους πέθανε σε έναν ταξίδι της στο Λιβόρνο. Την περίοδο 1848 - 1850 έζησαν στην Αθήνα, όπου είχαν σταλθεί από τον πατέρα τους για να κρατηθούν μακριά από την επαναστατική κίνηση της εποχής στη Βιέννη. Εκεί κατοικούσαν στην οικία του αυστριακού πρεσβευτή Πρόκες φον Όστεν. Στη συνέχεια εγγράφηκε στο ακαδημαϊκό γυμνάσιο της Βιέννης, από όπου και αποφοίτησε. Ο Νικόλαος ήταν ένας από τους δύο νεαρούς που συνόδεψαν τον νεαρό αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ κατά τη στέψη του στο Ναό των Αυγουστίνων.

Το 1853 εγκαταστάθηκε στην πόλη Τάταντορφ και αγόρασε έναν υφαντουργείο βάμβακος. Σταδιακά επεκτάθηκε σε διάφορες βιομηχανικές και χρηματιστηριακές δραστηριότητες αυξάνοντας την ήδη μεγάλη από τον πατέρα του περιουσία. Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος στην Κάτω βουλή, μέλος της Αναλογικής Αυστρο-Ουγγρικής Αντιπροσωπείας (1874) και αργότερα διορίστηκε ισόβιος γερουσιαστής στην Άνω Βουλή ενώ διετέλεσε και μυστικοσύμβουλος του αυτοκράτορα. Αξιοσημείωτες είναι οι αγαθοεργίες που πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια της ζωής του. Προσέφερε επιχορηγήσεις στα ελληνικά σχολεία στο Μπλάτσι και τις Σέρρες, συνεισέφερε σημαντικά για την ανέγερση του αυστριακού Κοινοβουλίου, του πανεπιστημίου, της Ακαδημίας των τεχνών, του δημαρχείου της Βιέννης, του Καθεδρικού ναού του Αγίου Στεφάνου της Βιέννης καθώς και του Μεγάρου Μουσικής της Βιέννης ( Musikverein), με πρωτοβουλία του οποίου ιδρύθηκε και το οποίο οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στις δωρεές αυτού και του πατέρα του. Με δωρεά του το 1898 ανακαινίστηκε ο ομώνυμος Ναός και διαμορφώθηκε η σημερινή του νεοκλασική ανατολική πρόσοψη με την ανάγλυφη σύνθεση του δρακοκτόνου Αγίου Γεωργίου στο τριγωνικό αέτωμα αποκτώντας παράλληλα και το σημερινό κωδωνοστάσιο. Επίσης ήταν μαικήνας των καλών τεχνών.

Ο Νικόλαος Δούμπας υπήρξε προσωπικός φίλος του Ριχάρδου Βάγκνερ και του Γιόχαν Στράους. Στην εξοχική του κατοικία στις όχθες του Δούναβη ο Στράους συνέθεσε και πρωτοπαρουσίασε το γνωστό βαλς Γαλάζιος Δούναβης. Θεωρείται ότι αυτός ήταν που συνέβαλε στο να γίνει γνωστός ο Σούμπερτ. Το Παλέ Δούμπα, το παλάτι της οικογένειας Δούμπα, βρισκόταν στη Ρίνγκστράσσε (Parkring 4) της Βιέννης και ήταν διακοσμημένο με έργα σπουδαίων καλλιτεχνών όπως ο Μάκκαρτ. Το σαλόνι του Νικολάου Δούμπα ήταν τόπος συνάντησης του καλλιτεχνικού και πνευματικού κόσμου της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας της Αυστροουγγαρίας. Ήταν προσωπικός φίλος του Γεώργιου Αβέρωφ, τον οποίο και φιλοξένησε την περίοδο 1880 - 1881, τη μοναδική δηλαδή φορά που ο Αβέρωφ ταξίδεψε εκτός Αιγύπτου.

Κεντρικό Νεκροταφείο Βιέννης τάφο του Νικόλαος Δούμπας

Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Νικόλαος Δούμπας τιμήθηκε πολλάκις. Διετέλεσε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βιέννης, πρόεδρος της ελληνικής αδελφότητας του Αγίου Γεωργίου Βιέννης, μέλος της επιτροπής του προγράμματος επέκτασης της Βιέννης, αντιπρόεδρος και διευθυντής της Εταιρείας Φίλων της Μουσικής κ.α. Τιμήθηκε με τον σταυρό των Ιπποτών (Ritterkreuz) από τον Αυτοκράτορα ενώ όπως και ο πατέρας του και ο αδερφός του, απέρριψε την πρόταση απονομής τίτλου ευγενείας από τον αυτοκράτορα διακρινόμενος έτσι για τις φιλελεύθερες πεποιθήσεις του. Προς τιμήν του συνέθεσε ο Άντον Κραλ το έργο Dumba Marsch. Δίπλα από το Μέγαρο Μουσικής υπάρχει οδός με το όνομά του.

Απεβίωσε στις 23 Μαρτίου 1900 στη Βουδαπέστη από καρδιακό επεισόδιο και η εξόδιος ακολουθία ψάλθηκε στον Ναό της Αγίας Τριάδας στη Βιέννη. Την εκφορά δε παρακολούθησε χιλιάδες κόσμου ενώ λόγω της προσφοράς του στον κόσμο των τεχνών ενταφιάστηκε στο τμήμα των μουσουργών του Τσεντράλ Φρίντχοφ της Βιέννης. Με τον θάνατό του κληροδότησε στη βιβλιοθήκη της Βιέννης τη συλλογή βιβλίων και μουσικών έργων που διέθετε. Ήταν παντρεμένος και είχε μια κόρη. Ανιψιός του ήταν ο Κωνσταντίνος Δούμπας, τελευταίος πρέσβης της Αυστρο-ουγγαρίας στις ΗΠΑ.

Felix Czeike: Historisches Lexikon Wien. Verlag Kremayr & Scheriau, Wien 1993, ISBN 3-218-00544-2 (Band 2) S. 107f.

Elvira Konecny: Die Familie Dumba und ihre Bedeutung für Wien und Österreich, ISBN 3-85369-650-3.

Herwig Würtz, u. a.: Nicolaus Dumba, Portrait eines Mäzens. Die Schubert-Sammlung der Stadt Wien.

# data[].attributes.attachment_link.title
Νικόλαος Δούμπας - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς Βοηθήστε συνδέοντας το κείμενο με τις πηγές παραπομπές . χρησιμοποιώντας παραπομπές, ώστε να είναι επαληθεύσιμο. Το πρότυπο τοποθετήθηκε χωρίς ημερομηνία. Για τη σημερινή ημερομηνία χρησιμοποιήστε: {{χωρίς παραπομπές|24|02|2024}} Ο Νικόλαος Δούμπας (Nikolaus Dumba,* 24 Ιουλίου 1830 στη Βιέννη; † 23 Μαρτίου 1900 στη Βουδαπέστη) ήταν Έλληνο-αυστριακός, βλαχικής καταγωγής, ευεργέτης και επιχειρηματίας.

# data[].attributes.headline
Καθεδρικός ναός Αγίου Στεφάνου

# data[].attributes.subject
Καθεδρικός ναός Αγίου Στεφάνου

# data[].attributes.headline
Μετά τον Ρωσοτουρκικ

# data[].attributes.body
Μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο και την ήττα της Τουρκίας (1790) ο Μαυρογένης αποκεφαλίστηκε ως υπαίτιος της ήττας και ο Ρήγας κατέφυγε στη Βιέννη, την οποία έκανε έδρα της επαναστατικής δράσης του.Στη Βιέννη ταξίδεψε μαζί με τον Αυστριακό βαρώνο Ελληνικής καταγωγής Χριστόδουλο Λάνγκενφελτ-Κιρλιανό, ο οποίος τον έφερε σε επαφή με άλλους ομογενείς.
Στη Βιέννη συνεργάτες του ήταν κυρίως Έλληνες έμποροι ή σπουδαστές, αλλά οι σημαντικότεροι από αυτούς ήταν οι αδελφοί Πούλιου, από τη Σιάτιστα της Μακεδονίας, τυπογράφοι. Στο τυπογραφείο τους τύπωσε τον Θούριο και την Χάρταπου φιλοτεχνήθηκε από τον Αυστριακό λιθογράφο Φρανσουά Μίλλερ, την επαναστατική του προκήρυξη σε χιλιάδες αντίτυπα, προκειμένου να μοιραστούν στους Έλληνες των υπόλοιπων φιλελεύθερων περιοχών των Βαλκανίων.

# data[].attributes.headline
Η επίσημη θρησκεία της Αυστρίας

# data[].attributes.subject
Η επίσημη θρησκεία της Αυστρίας

# data[].attributes.body
Η Αυστρία, όπου από τους πιστούς καταβάλλεται εκκλησιαστικός φόρος-συνδρομή, θεωρείται παραδοσιακά ρωμαιοκαθολική χώρα με ιδιαίτερη προσήλωση και αφοσίωση της αρκετά συντηρητικής Εκκλησίας της προς το Βατικανό, κάτι που τη δεκαετία του 2000 είχε προκαλέσει έντονες συζητήσεις και αμφισβητήσεις, με αποτέλεσμα τη μαζική αποχώρηση πιστών από τις τάξεις της, με κορυφαία εκείνη του 2010.

# data[].attributes.headline
ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

# data[].attributes.subject
ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

# data[].attributes.body
Οι Έλληνες έμποροι που σύμφωνα με απογραφή που διενήργησαν οι αψβουργικές αρχές το 1767 προέρχονταν από την Κοζάνη, τις Σέρρες την Θεσσαλονίκη τα Γιάννενα, την Λάρισα, τον Τύρναβο και την Τσαριτσάνη, εγκαταστάθηκαν στο βορειοανατολικό τμήμα της Βιέννης . Η μικρή ελληνική εμπορική κοινότητα της Βιέννης αποτέλεσε μια εμπροσθοφυλακή της οικονομικής και πολιτιστικής αναγέννησης του Ελληνισμού. Οι εύποροι Έλληνες έμποροι της παροικίας της Βιέννης δεν απαρνήθηκαν την καταγωγή τους και το θρήσκευμα τους, αλλά αντιθέτως χρησιμοποίησαν την περιουσία τους για κοινωφελή κοινωνικά και εθνικά έργα τόσο στην ίδια την Βιέννη όσο και στον Ελλαδικό χώρο.

# data[].attributes.headline
Η ΓΙΑΓΙΑ ΚΑΙ Η ΕΓΓΟΝΗ 

# data[].attributes.subject
Η ΓΙΑΓΙΑ ΚΑΙ Η ΕΓΓΟΝΗ 

# data[].attributes.attachment_link.description
λυτρας νικηφορος πινακες - Αναζήτηση Google

# data[].attributes.headline
 ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ

# data[].attributes.subject
 ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ

# data[].attributes.body
Η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιέννης ιδρύθηκε από τον μαέστρο Ότο Νικολάι και έδωσε την πρώτη της συναυλία στις 28 Μαρτίου 1842 στη μεγάλη αίθουσα τελετών Ρεντούτενζααλ των χειμερινών ανακτόρων του Χόφμπουργκ. Από την ίδρυσή της μέχρι και σήμερα είναι ανεξάρτητη και λαμβάνει αποφάσεις δημοκρατικά, με την ψήφο όλων των μελών της. Η πρώτη της εμφάνιση στο εξωτερικό έγινε το 1880, στην Παγκόσμια Έκθεση στο Παρίσι, ενώ ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συνεργασία της με τον Ρίχαρντ Στράους την περίοδο 1906-1944.

# data[].attributes.body
Albertina Βιέννη

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
albertina φωτογραφίες

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
φωτογραφίες από albertina

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αξιοθέατα φωτογραφίες

# data[].attributes.attachment_link.title
Foto Fabiolla Loureiro - Εικόνα του Albertina, Βιέννη - TripAdvisor

# data[].attributes.attachment_link.description
Εικόνα του Albertina, Βιέννη: Foto Fabiolla Loureiro - Δείτε 50.742 ρεαλιστικές εικόνες και βίντεο από μέλη του TripAdvisor για την τοποθεσία Albertina.

# data[].attributes.headline
Το πιο διάσημο φαγητό της Βιέννης

# data[].attributes.subject
Το πιο διάσημο φαγητό της Βιέννης

# data[].attributes.body
Το πιο διάσημο φαγητό στη Βιέννη είναι τα σνίτσελ. Wiener Schnitzel τα λένε και είναι από μοσχάρι. Τα σερβίρουν σκέτα ή με πατατοσαλάτα. Μπορείς να βρεις βέβαια σνίτσελ και από χοιρινό ή γαλοπούλα, αλλά δεν είναι τα ορίτζιναλ. Πάντως τα ορίτζιναλ σνίτσελ τα βρίσκει κανείς ενώ αυτά από χοιρινό και γαλοπούλα

# data[].attributes.headline
Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ

# data[].attributes.subject
Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ

# data[].attributes.body
Η πολιορκία ξεκίνησε στις 14 Ιουλίου με την άφιξη των Τούρκων και περιέσφυξαν την πόλη από Νότο, Δύση και Βορά. Έστησαν τα κανόνια και έστειλαν μαντάτο να αλλαξοπιστήσουν οι πολιορκημένοι. Οι κάτοικοι της Βιέννης αρνήθηκαν και απάντησαν ότι θα πολεμήσουν μέχρι τέλους. Οι Τούρκοι άρχισαν να λεηλατούν και να πυρπολούν τα περίχωρα σφίγγοντας τον κλοιό όλο και περισσότερο. Οι κανονιοβολισμοί άρχισαν από την πρώτη μέρα κιόλας.

Στις 17 Ιουλίου έκαναν την πρώτη επιδρομή, η οποία αναχαιτίστηκε. Ένα μέρος της πόλης λεηλατήθηκε. Δύο μέρες αργότερα ακολούθησε και δεύτερη επίθεση. Η πολεμική τακτική των Τούρκων στις πολιορκίες ήταν να σκάβουν υπόγεια λαγούμια μέχρι κάτω από τα θεμέλια των τειχών και να τα ανατινάζουν. Είχαν μαζί τους 5.000 λαγουμιτζήδες. Έσκαβαν και χαρακώματα και είχαν φτάσει είκοσι μέτρα μπροστά από τα τείχη. Στις 23 Ιουλίου άρχισαν τις ανατινάξεις και τις επιθέσεις. Οι πολιορκημένοι απέκρουσαν συνολικά πενήντα εφόδους, στις οποίες οι Τούρκοι χύνονταν ποτάμι, προξενώντας μεγάλες ζημιές και απώλειες στους αμυνομένους. Οι κάτοικοι της Βιέννης αφουγκράζονταν τις αξίνες των Τούρκων και όταν φτάναν σε αρκετή απόσταση από τα τείχη, έσκαβαν και αυτοί από την μέσα μεριά, με αποτέλεσμα να συναντιώνται στα υπόγεια λαγούμια και να γίνεται και εκεί μάχη. Η σπουδαιότερη επιτυχία αυτής της αμυντικής τέχνης ήταν η ανακάλυψη ενός λαγουμιού και η απόσβεση του αναμένου φυτιλιού λίγα μόλις εκατοστά πριν η φλόγα φτάσει στο μπαρούτι. Τελικά οι Τούρκοι έλυσαν την πολιορκία στις 12 Σεπτεμβρίου και αποχώρησαν.

# data[].attributes.headline
Tα αυτοκρατορικά παλ

# data[].attributes.body
Tα αυτοκρατορικά παλάτια του Χοφμπουργκ

# data[].attributes.headline
Νικηφόρος Λύτρας

# data[].attributes.subject
Νικηφόρος Λύτρας

# data[].attributes.body
Ο Νικηφόρος Λύτρας (Πύργος Τήνου, 1832 – Αθήνα, 13 Ιουνίου 1904) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους κατά τον 19ο αιώνα. Θεωρείται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Σχολής του Μονάχου και πρωτοπόρος στην διαμόρφωση της διδασκαλίας των Καλών Τεχνών στην Ελλάδα.

Το 1850 σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, πήγε στην Αθήνα μαζί με τον πατέρα του και γράφτηκε στο Σχολείο των Τεχνών .Στο Σχολείο των Τεχνών, σπούδασε ζωγραφική. Με την αποφοίτησή του, το 1856, ο Νικηφόρος Λύτρας ανέλαβε να διδάξει το μάθημα της Στοιχειώδους Γραφής. Το 1860, με υποτροφία του βασιλιά Όθωνα, πήγε στο Μόναχο για να σπουδάσει στη Βασιλική Ακαδημία των Καλών Τεχνών και έτσι βρέθηκε στην καρδιά της ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής ζωής. Μέσα σ' αυτή τη Σχολή και με δάσκαλό του τον Καρλ φον Πιλότυ ,ο οποίος ήταν βασικός εκπρόσωπος της ιστορικής ρεαλιστικής ζωγραφικής στη Γερμανία, ο Νικηφόρος Λύτρας ανέπτυξε στερεές ρίζες για την κατοπινή του εξέλιξη.

Ο γαλατάς (1895).

Το 1862, με την έξωση του βασιλιά Όθωνα, το ελληνικό κράτος διέκοψε την υποτροφία που του χορηγούσε, αλλά ο εύπορος βαρώνος Σιμών Σίνας, πρέσβης της Ελλάδας στη Βιέννη, ανέλαβε τα έξοδα των σπουδών του. Το καλοκαίρι του 1865, λίγο πριν αναχωρήσει για την Ελλάδα, συνάντησε τον φίλο του Νικόλαο Γύζη, που μόλις είχε φθάσει στο Μόναχο για να σπουδάσει και αυτός κοντά στον Πιλότυ.

Με την επιστροφή του στην Αθήνα, ο Λύτρας διορίστηκε καθηγητής στο Σχολείο Καλών Τεχνών την οποία κατείχε για 38 ολόκληρα χρόνια .Το 1873 έκανε ένα τρίμηνο ταξίδι στη Σμύρνη και τη Μικρά Ασία.

Πέθανε σε ηλικία 72 ετών το καλοκαίρι του 1904, μετά από σύντομη ασθένεια που εικάζεται ότι οφειλόταν σε δηλητηρίαση από τις χημικές ουσίες των χρωμάτων. Λίγους μήνες αργότερα, την έδρα του στο Σχολείο Καλών Τεχνών (Πολυτεχνείο), ανέλαβε ο παλαιός μαθητής του Γεώργιος Ιακωβίδης.

Στο πλούσιο και απέραντο έργο του Νικηφόρου Λύτρα βλέπει κανείς μια διαρκή εξέλιξη. Συνεχώς ανεβαίνει, προσπαθώντας να φτάσει στην ιδανική τελειότητα. Κατά την περίοδο που ήταν μαθητής του Πιλότυ στο Μόναχο, ο Λύτρας ασχολήθηκε με την λεγόμενη «ιστορική ζωγραφική» με θέματα παρμένα από την ελληνική μυθολογία και την ελληνική ιστορία.

# data[].attributes.headline
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΙΕΝΝΗ

# data[].attributes.subject
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΙΕΝΝΗ

# data[].attributes.body
Η Βιέννη (γερμ. Wien, Βην) είναι η πρωτεύουσα της Αυστρίας και ένα από τα ομόσπονδα κρατίδιά της. Με πληθυσμό περίπου 2.000.000 κατοίκων, αποτελεί την μεγαλύτερη πόλη καθώς και το πολιτικό, πολιτισμικό και οικονομικό κέντρο της χώρας.
Οι κυριότερες βιομηχανίες της πόλης κατασκευάζουν μηχανήματα, χημικά προϊόντα, έπιπλα, πορσελάνες και υαλικά. Πολύ σημαντικός οικονομικός παράγοντας για την πόλη είναι και ο τουρισμός, καθώς η Βιέννη με τον μεγάλο πλούτο της σε έργα τέχνης, μνημεία, μουσεία αποτελεί πόλο έλξης πολλών τουριστών. Τη Βιέννη επίσης επισκέπτονται οι περισσότεροι τουρίστες την περίοδο των Χριστουγέννων, όπου υπάρχουν πολύ ωραία αξιοθέατα όπως οι χριστουγεννιάτικες αγορές της. Επίσης έχει πολύ μεγάλη ποικιλία σε ιστορικά μνημεία διαφόρων αυτοκρατόρων όπως η Μαρία Θηρεσία, ο Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄, Μαρία Αντουανέττα, η γυναίκα του Φραγκίσκου Ιωσήφ Σίσσυκ.ά.

# data[].attributes.headline
ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑ Α

# data[].attributes.body
ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑ ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

Η σημερινή Βιέννη παρουσιάζεται στον επισκέπτη ως αποτέλεσμα έντονης δόμησης του 19ου αιώνα, ειδικά με την επιβλητική Ρίνγκστρασσε (Ringstraße, κυκλική λεωφόρος), με μέγαρα όπως την Όπερα (Staatsoper), το δημαρχείο, το κοινοβούλιο, μουσεία, παλάτια κλπ. Χαράχτηκε ανάμεσα στο 1858 και το 1865 και το συνολικό μήκος της διαδρομής είναι περίπου τέσσερα χιλιόμετρα.
Ο εμπορικός δρόμος είναι η Κέρντνερ Στράσε (Kärntner Straße) στο κέντρο, με καταστήματα τουριστικά ή ειδών πολυτελείας, αλλά τα πολυκαταστήματα και εμπορικά μαγαζιά είναι στην Μαρίαχίλφερ Στράσε (Mariahilfer Strasse).
Τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα περιλαμβάνουν τα αυτοκρατορικά παλάτια του Χόφμπουργκ (Hofburg) και του Σένμπρουν (στα οποία λειτούργησε επίσης ο πρώτος ζωολογικός κήπος του κόσμου, Tiergarten Schönbrunn), μαζί με διάφορες σχολές τέχνης (συμπεριλαμβανομένης της Αλμπερτίνα, του KunstHausWien και του Kunstforum), τα δίδυμα μουσεία, το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Βιέννης και το Technisches Museum. Καθένα από αυτά δέχεται περισσότερους από 250.000 επισκέπτες ετησίως. Σημαντικό αξιοθέατο, επίσης, είναι και ο καθεδρικός ναός του Αγίου Στεφάνου. Οι περιοχές που συνδέονται με τους πολλούς συνθέτες που έζησαν στη Βιέννη έχουν γίνει "περιοχές λατρείας", όπως οι διάφορες κατοικίες του Μπετόβεν και το νεκροταφείο του Αγίου Μαρξ (κενοτάφιο του Μότσαρτ). Στα κυριότερα πολιτιστικά σημεία περιλαμβάνονται το Μπούργκτεατερ και η Όπερα (Staatsoper).
Άλλα ενδιαφέροντα αξιοθέατα αποτελούν το Μουσείο Leopold (διαθέτει μια τεράστια ιδιωτική συλλογή, κυρίως με έργα του 19ου αιώνα, αλλά και με άλλα νεωτεριστικά αυστριακά έργα τέχνης), το Σπίτι της Μουσικής (ένα από τα πιο ιδιαίτερα μουσεία της Βιέννης που εξηγεί τον ήχο με ένα διασκεδαστικό και διαδραστικό τρόπο), η Ακαδημία Καλών Τεχνών (ένας χώρος όπου μπορείτε να απολαύσετε σπουδαία έργα τέχνης από κλασικούς Φλαμανδούς, Ολλανδούς και Γερμανούς ζωγράφους), το Μουσείο των Παπύρων (τα εκθέματα του μουσείου εμφανίζονται από το παλαιότερο πάπυρο μέχρι τα έγγραφα της ισλαμικής περιόδου γραμμένο σε χαρτί από τον 13ο αιώνα μ.Χ.) και το περίφημο Θεματικό Πάρκο Πράτερ (διαθέτει τον γιγάντιο τροχό Riesenrad που χτίστηκε το 1896 και είναι ένα από τα πιο διάσημα σημεία του πάρκου.)
Στην πλατεία Μιχαέλερπλατς (Michaelerplatz) βρίσκεται το Λως Χάους (Looshaus) και το Καφέ Γκρίνσταϊντλ. Όταν κατασκευάστηκε το 1910 από τον πρωταγωνιστή τις σύγχρονης αρχιτεκτονικής Άντολφ Λως προκάλεσε πολλές αντιδράσεις λόγω της αυστηρής του εμφάνισης. Από σημερινή άποψη το κτίριο όμως φαίνεται να είναι ένα άριστο δείγμα μιας απλής και πολυτελούς κλασσικής αρχιτεκτονικής. Την ίδια εποχή ο φιλόσοφος Λούντβιχ Βιτγκενστάιν σχεδίασε και έχτισε μια σύγχρονη έπαυλη για την αδελφή του. Η σύγχρονη αρχιτεκτονική είναι επίσης παρούσα, με το Γκαζόμετρο, τον πύργο της χιλιετίας, τις κατοικίες Karl-Marx-Hof, το Hundertwasserhaus και την πόλη του ΟΗΕ.
Σημαντικό ιστορικό ορόσημο αποτελεί και το Καφέ Γκρίνσταϊντλ.

# data[].attributes.attachment_link.title
Από το μεγαλειώδες Cafe Central της Βιέννης έχει περάσει όλη η ευρωπαϊκή διανόηση του 20ου αιώνα

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο πιο διάσημος θαμώνας του Καφέ Τσεντράλ ήταν ο Αυστριακός ποιητής Πέτερ Άλτενμπεργκ, ο "Σωκράτης της Βιέννης', όπως τον αποκαλούσαν.

# data[].attributes.headline
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ

# data[].attributes.subject
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ

# data[].attributes.body
Η Βιέννη είναι χτισμένη σε υψόμετρο 170 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, μεταξύ του Δούναβη στα ανατολικά και δασωδών υψωμάτων στα δυτικά. Είναι το μικρότερο ομοσπονδιακό κρατίδιο της Αυστρίας, εκτείνεται σε 414 km² και βρίσκεται στα βορειοανατολικά της χώρας. Αποτελεί κομβικό σημείο ανάμεσα στην Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη. Είναι ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια του Δούναβη, σε γεωγραφική θέση με μεγάλη οικονομική σημασία καθώς βρίσκεται στην διασταύρωση δύο μεγάλων φυσικών οδών της Κεντρικής Ευρώπης.

# data[].attributes.headline
ΕΜΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ

# data[].attributes.subject
ΕΜΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ