# data[].attributes.body
Ολοκαύτωμα ονομάζεται η συστηματική και κρατικά οργανωμένη δίωξη και δολοφονία έξι εκατομμυρίων Εβραίων από το ναζιστικό καθεστώς και τους συνεργάτες του βασίστηκε πάνω στην αντίληψη ότι οι Γερμανοί ήταν φυλετικά ανώτεροι, ενώ οι Εβραίοι κατώτεροι που μάλιστα συνιστούσαν apple για τη γερμανική φυλετική κοινότητα.

Μέχρι το 1945 οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους δολοφόνησαν περίπου δύο στους τρεις Ευρωπαίους Εβραίους ως μέρος της τελικής λύσης. Τελική λύση ονομάστηκε η ναζιστική πολιτική που ως απώτερο στόχο της είχε τη δολοφονία των Εβραίων. Ωστόσο εκτός από τους Εβραίους στοχοποιήθηκαν και άλλες ομάδες λόγω της φυλετικής και «βιολογικής» τους κατωτερότητας. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν οι Ρομά, άτομα με αναπηρίες, ομοφυλόφιλοι μαύροι, αλλά και κομμουνιστές μάρτυρες του Ιεχωβά.

Πηγή: https://encyclopedia.ushmm.org/content/el/article/introduction-to-the-holocaust

# data[].attributes.attachment_link.title
Εισαγωγή στο Ολοκαύτωμα | Εγκυκλοπαίδεια Ολοκαυτώματος

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Ολοκαύτωμα ήταν η συστηματική, προγραμματική, και κρατική πολιτική πρακτική διώξεων και εξόντωσης περίπου έξι εκατομμυρίων Εβραίων από το ναζιστικό καθεστώς και τους συνεργάτες του. Η λέξη της Αγγλικής «Holocaust» προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «ολοκαύτωμα» και σημαίνει κυριολεκτικά ”πλή…

# data[].attributes.attachment_caption
Εβραιόπουλα από την Αυστρία, μέλη ενός από Τα Μεταφορικά των Παιδιών (Kindertransporte) καταφτάνουν σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό του Λονδίνου

# data[].attributes.headline
Η τύχη των παιδιών την περίοδο του ολοκαυτώματος

# data[].attributes.subject
Η τύχη των παιδιών την περίοδο του ολοκαυτώματος

# data[].attributes.body
Η τύχη των παιδιών του ολοκαυτώματος ήταν σκληρή. Τα παιδιά όντας μικρά ήταν ευάλωτα. Οι Γερμανοί σκότωσαν 1-5 εκατομμύριο εβραιόπουλα και δεκάδες χιλιάδες παιδιά ρωμά (τσιγγάνοι) Γερμανόπουλα που ήταν ανάπηρα σωματικά και πνευματικά και ζούσαν σε άσυλα. Στα γκέτο τα εβραιόπουλα παιδιά πέθαναν από την πείνα και τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, καθώς δεν υπήρχε ρουχισμός και στέγη.

Γενικά η Γερμανοί δεν μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τα παιδιά λόγω του νεαρού της ηλικίας ως εργατικό δυναμικό. Έτσι οι Γερμανικές αρχές τα επέλεγαν μαζί με τους ηλικιωμένους για τις πρώτες μεταγωγές προς τα στρατόπεδα  εξόντωσης και ουσιαστικά αποτελούσαν τα πρώτα θύματα. Οδηγούνταν στο Άουσβιτζ, όπου τα πήγαιναν απευθείας σε θαλάμους αερίων και εκτελούνταν σε ομαδικούς τάφους. Πολλοί γιατροί  χρησιμοποίησαν πολλά παιδιά συμπεριλαμβανομένων των διδύμων για ιατρικά πειράματα που συχνά είχαν ας αποτέλεσμα των θανάτων των παιδιών.

Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Ολοκαυτώματος
Ουζούνογλου Νίκος

# data[].attributes.headline
Η σφαγή των παιδιών του Lidice

# data[].attributes.subject
Η σφαγή των παιδιών του Lidice

# data[].attributes.body
Ουζούνογλου Νίκος- Άγγελος Κασκάνης

Πηγή: Τvxs

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Στις 2 Ιουλίου του 1942, τα περισσότερα από τα παιδιά του Lidice, ενός μικρού χωριού της τότε Τσεχοσλοβακίας, παραδόθηκαν στο τοπικό γραφείο της Γκεστάπο. Τα 82 παιδιά μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο εξόντωσης στο Chełmno, 70 χιλιόμετρα μακριά, όπου δολοφονήθηκαν με δηλητηριώδη αέρια. Το γλυπτό της Marie Uchytilová αποτελεί φόρο τιμής σε αυτά τα παιδιά.

Το χωριό Lidice βρίσκεται στην Τσεχία σε απόσταση 20 χλμ. από την Πράγα. Το χωριό καταστράφηκε, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Ναζί ως αντίποινα για τη δολοφονία του ReinhardHeydrich, ανώτατου στελέχους των Ες-Ες, επιφορτισμένου με την "Τελική λύση του Εβραϊκού ζητήματος" και υπεύθυνου του Ολοκαυτώματος.

Το χωριό ξαναχτίστηκε μετά το τέλος του πολέμου σε απόσταση 300 μ. από την παλιά του τοποθεσία. Ο χώρος όπου βρισκόταν το χωριό μετατράπηκε σε μνημείο. Η γλύπτης Marie Uchytilová δημιούργησε ένα χάλκινο σύμπλεγμα αποτελούμενο από 82 παιδιά (42 κορίτσια και 40 αγόρια).

Η Τσεχοσλοβακία καταλήφθηκε από τη ναζιστική Γερμανία τον Απρίλιο του 1939 και η διοίκηση του Heydrich που ακολούθησε χαρακτηρίστηκε από καταπίεση, βασανισμούς και δολοφονίες. Στα τέλη Μαΐου του 1942 ομάδα στρατιωτών αποτελούμενη από Τσέχους και Σλοβάκους κατάφερε ένα μεγάλο χτύπημα στους Γερμανούς. Τον ισχυρό τραυματισμό του Heydrich.

Μια εβδομάδα αργότερα στις 4 Ιουνίου του 1942, ο Heydrich πέθανε από σηψαιμία. Ολόκληρη η χώρα πίστευε ότι γνώριζε τι θα επακολουθήσει. Κανένας όμως δεν μπορούσε να προβλέψει την φρίκη που τους ετοίμαζαν οι κατακτητές.

Η αρχή έγινε με ολική απαγόρευση κυκλοφορίας στην Πράγα. Μια τεράστια επιχείρηση αναζήτησης των δραστών ακολούθησε χωρίς όμως αποτέλεσμα. Την εβδομάδα μεταξύ τον τραυματισμό και τον θάνατο του Heydrich 157 άνθρωποι είχαν ήδη εκτελεστεί με συνοπτικές διαδικασίες.

Μετά την κηδεία του Heydrich στο Βερολίνο, ο Χίτλερ, διέταξε τι θα έπρεπε να γίνει στα χωριά που έκρυβαν τους υπεύθυνους. Όλοι οι ενήλικες άνδρες να εκτελούνται και τα γυναικόπαιδα να μεταφέρονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα παιδιά που είχαν χαρακτήρα και χαρακτηριστικά "Αρείου" να υιοθετούνται από Γερμανικές οικογένειες SS για να γίνουν καλοί Ναζί. Τα υπόλοιπα να ανατραφούν με "άλλους τρόπους". Τέλος, τα χωριά να εξαφανιστούν από τους χάρτες, τίποτα να μην μείνει που να δηλώνει ότι κάποτε υπήρξαν.

Οι εντολές του άρχισαν να εφαρμόζονται αμέσως. Στο χωριό Lidice, που παρά την απουσία αποδείξεων ότι είχαν βρει εκεί καταφύγιο οι στρατιώτες που ήταν υπεύθυνοι για τη δολοφονία του Heydrich, έγινε η αρχή. Όλοι οι άνδρες μεταφέρθηκαν σε ένα αγρόκτημα στην άκρη του χωριού και εκτελέστηκαν, πρώτα σε ομάδες των πέντε.
Όταν ο ηθικός αυτουργός αυτού του τρόμου, Horst Böhme, παραπονέθηκε ότι θα του έπαιρνε πάρα πολύ καιρό για να τους εκτελέσει όλους οι ομάδες έγιναν των δέκα. Μέχρι το απόγευμα της ίδιας μέρας, 173 άνδρες είχαν εκτελεστεί.

203 γυναίκες και 105 παιδιά συγκεντρώθηκαν στο σχολείο του χωριού. Από εκεί οδηγήθηκαν σε άλλο σχολείο στην κοντινή πόλη Kladno. Τέσσερις από τις γυναίκες ήταν έγκυες. Οι έγκυες μεταφέρθηκαν στο ίδιο νοσοκομείο όπου εξέπνευσε ο Heydrich, για να τους αφαιρεθούν με βίαιο τρόπο τα βρέφη. Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες γυναίκες οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ravensbrück όπου έχασαν τη ζωή τους από μια σειρά από ασθένειες.

Τα παιδιά στην αρχή μεταφέρθηκαν σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο στο Łódź όπου Γερμανοί Αξιωματούχοι έκαναν τον διαχωρισμό ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Όσα δεν είχαν τα χαρακτηριστικά που απαιτούνταν, παρά τις αρχικές διαφωνίες, αποφασίστηκε από τον Adolf Eichmann να θανατωθούν.

Στις 2 Ιουλίου, 82 παιδιά παραδόθηκαν στην Γκεστάπο. Από εκεί μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Chelmno όπου δηλητηριάστηκαν με αέρια. Από τα 105 παιδιά του Lidice, μόνο τα 17 παιδιά επέστρεψαν κάποια στιγμή στο χωριό τους. Λόγω των "άριων" χαρακτηριστικών τους είχαν μεταφερθεί στη Γερμανία όπου και έζησαν μέχρι το τέλος του πολέμου.

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ αν κάποιο από τα 82 παιδιά έκλαιγε λίγο πριν χάσει την ζωή του, μακριά από το σπίτι, την μητέρα του και τον πατέρα του. Ωστόσο, έστω και με αυτόν τον τρόπο, τα αθώα παιδιά που έχασαν την ζωή τους εκείνη την ημέρα επέστρεψαν και θα κατοικούν για πάντα στο Lidice. Τα 82 χάλκινα αγάλματα, 40 αγόρια και 42 κορίτσια, θα στέκονται εκεί ως αιώνια υπενθύμιση της σφαγής. Τα παιδιά του Lidice βρίσκονται επιτέλους στο σπίτι τους.

Πηγές:
antikleidi.com
kuriositas.com

# data[].attributes.attachment_link.title
Η σφαγή των παιδιών του Lidice

# data[].attributes.attachment_link.description
Στις 2 Ιουλίου του 1942, τα περισσότερα από τα παιδιά του Lidice, ενός μικρού χωριού της τότε Τσεχοσλοβακίας, παραδόθηκαν στο τοπικό γραφείο της Γκεστάπο. Τα 82 παιδιά μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο εξόντωσης στο Chełmno, 70 χιλιόμετρα μακριά, όπου δολοφονήθηκαν με δηλητηριώδη αέρια. Το γλυπτό της Marie Uchytilová αποτελεί φόρο τιμής σε αυτά τα παιδιά.

# data[].attributes.headline
Τα παιδιά κατά τη Ναζιστική εποχή

# data[].attributes.subject
Τα παιδιά κατά τη Ναζιστική εποχή

# data[].attributes.body
Άγγελος Κασκάνης
Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Ολοκαυτώματος

# data[].attributes.attachment_link.title
Τα παιδιά κατά τη Ναζιστική κατοχή

# data[].attributes.headline
Εβραϊκές κοινότητες

# data[].attributes.subject
Εβραϊκές κοινότητες

# data[].attributes.body
Μαρία Μπαϊραμίδου
Πηγή: https://www.jewishmuseum.gr/evraikes-gitonies-tis-elladas-2/

# data[].attributes.attachment_link.title
Εβραϊκές κοινότητες της Ελλάδας

# data[].attributes.headline
Σεφαραδίτες / Ρωμανιώτες Εβραίοι

# data[].attributes.subject
Σεφαραδίτες / Ρωμανιώτες Εβραίοι

# data[].attributes.body
Αναστασία Μάρθα Κασκάνη
Πηγή: https://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/8158407a-fc31-4ff2-a8d3-433701dbe6d4/GR_auschwitz_mail[2].pdf

# data[].attributes.attachment_link.title
Έλληνες Εβραίοι-Σεφαραδίτες-Ρωμανιώτες

# data[].attributes.headline
Εβραϊκές κοινότητες

# data[].attributes.subject
Εβραϊκές κοινότητες

# data[].attributes.body
Στις αρχές του 20ου αιώνα στην Ελλάδα ζούσαν περίπου 10.000 Εβραίοι. Μετά τους βαλκανικούς πολέμους και την απελευθέρωση της βορείου Ελλάδας, της Ηπείρου, της Χίου και της Κρήτης ο αριθμός των Εβραίων έφτανε τις 100.000 περίπου.
Προπολεμικά λειτουργούσαν εβραϊκές κοινότητες σε 28 πόλεις ανά την Ελλάδα. Μερικές από αυτές ήταν το Διδυμότειχο, η Ορεστιάδα, το Σουφλί, η Αλεξανδρούπολη, η Κομοτηνή, η Ξάνθη, η Καβάλα, η Δράμα, οι Σέρρες, η Θεσσαλονίκη, η Βέροια, η Καστοριά, η Φλώρινα, τα Τρίκαλα, η Λάρισα, ο Βόλος, η Χαλκίδα, η Αθήνα, η Πάτρα, το Αγρίνιο, τα Ιωάννινα, η Πρέβεζα, η Άρτα, η Κέρκυρα, Ζάκυνθος, τα Χανιά, η Ρόδος, η Κως.

Άγγελος Σαλιάι
Πηγή: https://www.jewishmuseum.gr/evraikes-gitonies-tis-elladas-2/

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Άλλη μια ψηφιακή έκθεση του Εβραϊκού Μουσείου της Ελλάδος που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του προγράμματος Judaica Europeana www.judaica-europeana.eu, στο οποίο το Ε.Μ.Ε. συμμετείχε ως βασικός εταίρος. Το πρόγραμμα συγχρηματοδοτήθηκε από το έργο eContenplus της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Η έρευνα για την περιοδική έκθεση του Ε.Μ.Ε. "Εβραϊκές Γειτονιές της Ελλάδας" διήρκεσε τέσσερα χρόνια. Μέσα από τις φωτογραφίες που παρουσιάζονται σε αυτή την έκθεση, το Εβραϊκό Μουσείο της Ελλάδος επιχειρεί να φέρει τον επισκέπτη στις γειτονιές της Ελλάδος όπου ζούσαν Εβραίοι. Τον καλεί να γίνει κοινωνός σε οικείες, διαχρονικές και πανανθρώπινες ιστορίες, δείχνοντας την εικόνα ενός τρόπου ζωής πλούσιου σε παραδόσεις και ανθρώπινες σχέσεις, ενός κόσμου που ο πόλεμος κατέστρεψε για πάντα.

Επιστροφή στις Ψηφιακές Εκθέσεις

# data[].attributes.attachment_link.title
Εβραϊκές γειτονιές της Ελλάδας - Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος

# data[].attributes.attachment_link.description
Άλλη μια ψηφιακή έκθεση του Εβραϊκού Μουσείου της Ελλάδος που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του προγράμματος Judaica Europeana www.judaica-europeana.eu, στο οποίο το Ε.Μ.Ε. συμμετείχε ως βασικός εταίρος. Το πρόγραμμα συγχρηματοδοτήθηκε από το έργο eContenplus της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Η έρευνα για την περιοδική έκθεση του Ε.Μ.Ε. "Εβραϊκές Γειτονιές της Ελλάδας" διήρκεσε τέσσερα χρόνια.

# data[].attributes.headline
Στρατόπεδα συγκέντρωσης

# data[].attributes.subject
Στρατόπεδα συγκέντρωσης

# data[].attributes.body
Πριν και κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η Γερμανία είχε δημιουργήσει στρατόπεδα συγκέντρωσης σε όλη την επικράτεια που ήταν υπό τον έλεγχο της. Tα πρώτα ναζιστικά στρατόπεδα βρίσκονταν στο έδαφος της Γερμανίας και επρόκειτο κυρίως για στρατόπεδα εργασίας.

Τα πιο γνωστά στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν του Bergen Βelsen στη Γερμανία, του Άουσβιτς την Πολωνία και του Μπάρντουφος στη Νορβηγία.

Νικολέτα Ουζούνογλου
Πηγή: https://encyclopedia.ushmm.org/content/el/article/nazi-camps

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Από το 1933 έως το 1945, η ναζιστική Γερμανία και οι σύμμαχοί της δημιούργησαν πάνω από 40.000 στρατόπεδα και άλλους χώρους κράτησης. Οι δράστες χρησιμοποίησαν αυτούς τους χώρους για μια σειρά από λόγους, μεταξύ των οποίων ήταν η καταναγκαστική εργασία, η κράτηση των ατόμων που το καθεστώς έκρινε ως εχθρούς του κράτους, και η μαζική δολοφονία. Ο συνολικός αριθμός αυτών χώρων βασίζεται στη συνεχή έρευνα των ιδιωτικών αρχείων των δραστών.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ

Με την άνοδό του στην εξουσία το 1933, το Ναζιστικό καθεστώς φρόντισε αμέσως να δημιουργήσει ένα σύστημα στρατοπέδων για τον εγκλεισμό και την εξόντωση των "εχθρών του κράτους". Οι περισσότεροι κρατούμενοι στα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν Γερμανοί κομμουνιστές, σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, Ρομά (Τσιγγάνοι), μάρτυρες του Ιεχωβά, ομοφυλόφιλοι και άτομα που κατηγορούνταν για "αντικοινωνική" ή κοινωνικά αποκλίνουσα συμπεριφορά. Οι εγκαταστάσεις αυτές αποκαλούνταν "στρατόπεδα συγκέντρωσης" επειδή τα άτομα που φυλακίζονταν εκεί ήταν "συγκεντρωμένα" σε μία τοποθεσία.

Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας στη Γερμανία τον Μάρτιο του 1938, οι Ναζί άρχισαν να συλλαμβάνουν Εβραίους που κατοικούσαν στη Γερμανία και την Αυστρία και να τους φυλακίζουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Νταχάου, Μπούχενβαλντ και Σαξενχάουζεν, τα οποία βρίσκονταν σε γερμανικό έδαφος. Μετά τα βίαια πογκρόμ της Κρίσταλναχτ ("Νύχτας των Κρυστάλλων") το Νοέμβριο του 1938, οι Ναζί πραγματοποίησαν μαζικές συλλήψεις ενήλικων Εβραίων ανδρών, οι οποίοι φυλακίστηκαν σε διάφορα στρατόπεδα για μικρά χρονικά διαστήματα.

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ ΠΟΛΕΜΟΥ

Μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία το Σεπτέμβριο του 1939, οι Ναζί ίδρυσαν στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας όπου χιλιάδες αιχμάλωτοι πέθαναν από την εξάντληση, την ασιτία και την έκθεση στα στοιχεία της φύσης. Τα στρατόπεδα φυλάσσονταν από μονάδες των SS. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το σύστημα των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης επεκτάθηκε με ταχύτατους ρυθμούς. Σε ορισμένα στρατόπεδα, γιατροί των Ναζί πραγματοποίησαν πειράματα στους κρατούμενους.

Μετά την εισβολή των γερμανικών δυνάμεων στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941, οι Ναζί αύξησαν τον αριθμό των στρατοπέδων αιχμαλώτων πολέμου. Ορισμένα από τα νέα στρατόπεδα δημιουργήθηκαν σε ήδη υπάρχοντα στρατόπεδα συγκέντρωσης (όπως το Άουσβιτς) στην κατεχόμενη Πολωνία. Το στρατόπεδο του Λούμπλιν, το οποίο αργότερα έγινε γνωστό ως Μαϊντάνεκ, ιδρύθηκε το φθινόπωρο του 1941 για τη φύλαξη αιχμαλώτων πολέμου και στη συνέχεια μετατράπηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης το 1943. Εκεί χιλιάδες Σοβιετικοί στρατιώτες εκτελέστηκαν δια πυροβολισμού ή δολοφονήθηκαν στους θαλάμους αερίων.

ΚΕΝΤΡΑ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ

Για να διευκολυνθεί η εφαρμογή της " Τελικής Λύσης" (η γενοκτονία ή μαζική εξολόθρευση των Εβραίων), οι Ναζί ίδρυσαν κέντρα εξόντωσης στην Πολωνία, τη χώρα με το μεγαλύτερο εβραϊκό πληθυσμό. Τα κέντρα εξόντωσης είχαν σχεδιαστεί για την αποτελεσματική διεξαγωγή μαζικών δολοφονιών. Το Κέλμνο, το πρώτο κέντρο εξόντωσης, άνοιξε το Δεκέμβριο του 1941. Εβραίοι και Τσιγγάνοι εκτελούνταν σε φορτηγά-θαλάμους αερίων. Το 1942 οι Ναζί άνοιξαν τα κέντρα εξόντωσης Μπέλζεκ, Σόμπιμπορ και Τρεμπλίνκα για τη συστηματική εξολόθρευση των Εβραίων της περιοχής Generalgouvernement (τα εδάφη στο εσωτερικό της κατεχόμενης Πολωνίας).

Οι Ναζί κατασκεύασαν θαλάμους αερίων (ειδικά διαμορφωμένα δωμάτια τα οποία γέμιζαν με δηλητηριώδη αέρια για τη δολοφονία των ανθρώπων που βρίσκονταν μέσα) για να αυξήσουν τη δολοφονική αποτελεσματικότητα και να περιορίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο την άμεση, προσωπική εμπλοκή των στρατιωτών. Στο σύμπλεγμα στρατοπέδων του Άουσβιτς, το κέντρο εξόντωσης Μπίρκεναου διέθετε τέσσερις θαλάμους αερίων. Κατά τη διάρκεια των εκτοπισμών προς το στρατόπεδο, έως και 6.000 Εβραίοι δολοφονούνταν με αέρια εκεί κάθε ημέρα.

Οι Εβραίοι στις κατεχόμενες από τους Ναζί χώρες συχνά μεταφέρονταν πρώτα σε στρατόπεδα μεταγωγής όπως το Βέστερμποκ στην Ολλανδία ή το Ντρανσί στη Γαλλία καθ' οδόν προς τα κέντρα εξόντωσης της κατεχόμενης Πολωνίας. Τα στρατόπεδα μεταγωγής ήταν συνήθως ο τελευταίος σταθμός πριν από τη μεταφορά σε ένα κέντρο εξόντωσης.

Εκατομμύρια άτομα φυλακίστηκαν και κακοποιήθηκαν σε όλους τους τύπους Ναζιστικών στρατοπέδων. Υπό την επίβλεψη των SS, οι Γερμανοί και οι συνεργοί τους δολοφόνησαν περισσότερα από τρία εκατομμύρια Εβραίους μόνο στα κέντρα εξόντωσης. Μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό των κρατούμενων στα ναζιστικά στρατόπεδα κατόρθωσε να επιβιώσει.

# data[].attributes.attachment_link.title
Στρατόπεδα των Ναζί

# data[].attributes.attachment_link.description
Από το 1933 έως το 1945, η ναζιστική Γερμανία και οι σύμμαχοί της δημιούργησαν πάνω από 40.000 στρατόπεδα και άλλους χώρους κράτησης. Οι δράστες χρησιμοποίησαν αυτούς τους χώρους για μια σειρά από λόγους, μεταξύ των οποίων ήταν η καταναγκαστική εργασία, η κράτηση των ατόμων που το καθεστώς έκρινε ως εχθρούς του κράτους, και η μαζική δολοφονία.

# data[].attributes.body
Επρόκειτο για ειδικές εγκαταστάσεις στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που διέθεταν κλιβάνους για την εξολόθρευση των κρατουμένων από τους Ναζί. Η αποτέφρωση των νεκρών ήταν ένας «ευφυής» τρόπος εξαφάνισης των πτωμάτων. Η στάχτη θαβόταν ή να διασκορπιζόταν, χωρίς να αφήνει ίχνη. Παράλληλα με τα κρεματόρια αποτρεπόταν και ο κίνδυνος μεταδοτικών ασθενειών λόγω του τεράστιου αριθμού των νεκρών, οι οποίοι έπρεπε σε διαφορετική περίπτωση να θάβονταν σε καθημερινή βάση.

Νικολέτα Ουζούνογλου
Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B5%CE%AF%CE%BF_%CE%86%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%82_-_%CE%9C%CF%80%CE%AF%CF%81%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CE%BF%CF%85#%CE%A4%CE%B1_%CE%BA%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B1%CF%84%CF%8C%CF%81%CE%B9%CE%B1

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς Βοηθήστε συνδέοντας το κείμενο με τις πηγές παραπομπές. χρησιμοποιώντας παραπομπές, ώστε να είναι επαληθεύσιμο.
Το πρότυπο τοποθετήθηκε χωρίς ημερομηνία. Για τη σημερινή ημερομηνία χρησιμοποιήστε: {{χωρίς παραπομπές|26|02|2022}}

Το Κρατικό Μουσείο Άουσβιτς - Μπίρκεναου ( πολων.: Panstwowe Muzeum Auschwitz - Birkenau) βρίσκεται στα εδάφη των ναζιστικών γερμανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης στα προάστια του Οσβιέτσιμ (γερμ. Auschwitz), μιας κωμόπολης της Πολωνίας, 60 χλμ. δυτικά της Κρακοβίας.

Το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς (Auschwitz) στην Πολωνία ιδρύθηκε από τις κατοχικές αρχές της ναζιστικής Γερμανίας στα μέσα του 1940 στην καρδιά της κατεχόμενης τότε από τους Γερμανούς Ευρώπης. Βρίσκεται στα περίχωρα της πολωνικής πόλης Οσβιέτσιμ (Oswiecim), η οποία είχε μετονομασθεί από το Τρίτο Ράιχ σε Άουσβιτς.

Το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς αποτελείτο από τρία κύρια μέρη: α) Το πρώτο και παλαιότερο μέρος είναι το Άουσβιτς Α΄, το λεγόμενο κύριο στρατόπεδο (Stammlager), το οποίο δημιουργήθηκε στα μέσα του 1940 στο έδαφος και στα υπάρχοντα κτήρια προπολεμικών πολωνικών στρατώνων, β) Το δεύτερο μέρος είναι το στρατόπεδο Άουσβιτς Β΄ Μπίρκεναου, η κατασκευή του οποίου άρχισε το φθινόπωρο του 1941 στο έδαφος του χωριού Μπζεζίνκα σε απόσταση 3 χλμ από το Οσβιέτσιμ, και γ) Το τρίτο μέρος είναι το στρατόπεδο Άουσβιτς Γ΄ Μόνοβιτς, το οποίο ιδρύθηκε το 1942 στο χωριό Μονοβίτσε, 6 χλμ. από το Οσβιέτσιμ, ως τόπος καταναγκαστικής εργασίας.

Όλα τα στρατόπεδα του συγκροτήματος Άουσβιτς περικυκλώνονταν με πύργους κατόπτευσης και φράχτες με αγκαθωτά ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα. Απαγορευόταν οποιαδήποτε επαφή των κρατούμενων με τον εξωτερικό κόσμο.

Στην πρώτη περίοδο της ύπαρξής του στα 1940-1941, οι κατοχικές γερμανικές αρχές κατεύθυναν εδώ τους Πολωνούς κρατούμενους για πολιτικούς λόγους, καθώς και τους Ρομά (Αθίγγανους) και σοβιετικούς αιχμαλώτους. Από το 1942 αποστέλλονταν και Εβραίοι, οι οποίοι θεωρούνταν από γιατρούς των SS ικανοί για εργασία ή κατάλληλοι για ιατρικά πειράματα.

Τη στιγμή της απελευθέρωσης του στρατοπέδου στις 27 Ιανουαρίου 1945 από τα σοβιετικά στρατεύματα βρίσκονταν εδώ περίπου 7 χιλιάδες κρατούμενοι, που είχαν αφήσει οι Γερμανοί στο στρατόπεδο.

Τα κρεματόρια που κατασκευάστηκαν από τις κατοχικές αρχές της ναζιστικής Γερμανίας στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Άουσβιτς - Μπίρκεναου προορίζονταν για την καύση των πτωμάτων των κρατουμένων, κυρίως Εβραίων, οι οποίοι θανατώνονταν προηγουμένως με το δηλητηριώδες αέριο Κυκλώνα Β (Zyklon - B) στους παρακείμενους θαλάμους αερίων. Οι άνθρωποι πέθαιναν σε 15-20 λεπτά. Η τέφρα χρησιμοποιούνταν ως λίπασμα ή ως υλικό για να αποξηρανθούν οι γούρνες και τα ποτάμια της περιοχής.

Ειδικές ομάδες κρατουμένων, οι λεγόμενοι " Ζοντερκομάντο " (Sonderkommando), ήταν επιφορτισμένοι, με εντολή της διοίκησης του στρατοπέδου, να εφοδιάζουν τους φούρνους των κρεματορίων με τα πτώματα που μεταφέρονταν από τους θαλάμους αερίων, αφού αφαιρούσαν πρώτα δαχτυλίδια, σκουλαρίκια, χρυσά δόντια κλπ. από τους νεκρούς.

Οι αποτεφρωτήρες στο Μπίκερναου, που κατασκευάστηκαν το 1942 με εντολή του ανώτατου διοικητή των Ες-Ες και κύριο αρχιτέκτονα του Ολοκαυτώματος Χάινριχ Χίμλερ, μπορούσαν να αποτεφρώσουν 12.000 και περισσότερα πτώματα την ημέρα. Οι κλίβανοι στο στρατόπεδο αυτό καταστράφηκαν με την είσοδο των σοβιετικών στρατευμάτων τον Ιανουάριο του 1945.

Μερικούς μήνες από τη λήξη του πολέμου και την απελευθέρωση των ναζιστικών στρατοπέδων, χιλιάδες προσκυνητές άρχισαν να φτάνουν εδώ για να βρουν ίχνη των συγγενών τους και να αποτίσουν φόρο τιμής στους σκοτωμένους.

Στις 2 Ιουλίου 1947, η Πολωνική Βουλή ψήφισε το νόμο για αν διατηρηθούν τα εδάφη και τα κτήρια του στρατοπέδου και ίδρυσε το Κρατικό Μουσείο Άουσβιτς - Μπίρκεναου στο Οσβιέτσιμ. Σύμφωνα με το νόμο, ο σκοπός του Μουσείου ήταν η προστασία των εδαφών των πρώην στρατοπέδων, η συλλογή και συγκέντρωση αποδείξεων κα υλικών που έχουν σχέση με τα γερμανικά εγκλήματα που διαπράχτηκαν στο Άουσβιτς, καθώς και η επιστημονική επεξεργασία τους και έκθεση.

Μετά από αίτηση της Πολωνίας, τα εδάφη του πρώην στρατοπέδου του Άουσβιτς συμπεριλήφθηκαν το 1979 στον Κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Το Μουσείο διοικείται από το πολωνικό Υπουργείο Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς. Το 2008 δημιουργήθηκε το Ίδρυμα Άουσβιτς-Μπίρκεναου, με σκοπό να αποκτά τους απαραίτητους πόρους για τη διατήρηση του Τόπου Μνήμης για τις μελλοντικές γενιές.

Το Μουσείο περιλαμβάνει δύο μέρη του συγκροτήματος των στρατοπέδων: το κύριο στρατόπεδο (Άουσβιτς Α΄) στο Οσβιέτσιμ και το στρατόπεδο Μπίρκεναου (Άουσβιτς Β΄) στο Μπζεζίνκα, τα εδάφη των οποίων εκτείνονται σε μια έκταση 1.910 στρεμμάτων.

Το Μουσείο περιλαμβάνει τα εδάφη στα οποία βρίσκονταν τα κτήρια μαζικής εξόντωσης των Εβραίων και περισσότερα από 150 άλλα κτήρια διαφόρων χρήσεων, όπως οι παράγκες για τους κρατούμενους, αφοδευτήρια, κτήρια διοίκησης του στρατοπέδου, φυλάκια των Ες-Ες, παρατηρητήρια, φράχτες πάνω από 10 χλμ., καθώς και η σιδηροδρομική ράμπα στο Μπίρκεναου.

Μέρος του στρατοπέδου αποτελεί και ο μαζικός τάφος εκατοντάδων Σοβιετικών αιχμαλώτων, οι οποίοι εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς πριν μπει ο Κόκκινος Στρατός στο στρατόπεδο.

Στα εδάφη του στρατοπέδου βρέθηκαν μετά την απελευθέρωση χιλιάδες αντικείμενα που ανήκαν στους Εβραίους, οι οποίοι βρήκαν εδώ το θάνατο. Είναι βαλίτσες (μερικές με ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις των σκοτωμένων), εβραϊκές ενδυμασίες προσευχής (ταλλίθ), τεχνητά μέλη αναπήρων, γυαλιά, παπούτσια, βούρτσες, πινέλα κλπ.

Όταν ο Σοβιετικός Στρατός απελευθέρωσε το στρατόπεδο στο Οσβιέτσιμ, βρέθηκαν στις αποθήκες 7.000 κιλά μαλλιά, συσκευασμένα σε σάκους. Ήταν απομεινάρια γυναικείων μαλλιών, τα οποία οι αρχές του στρατοπέδου πουλούσαν σε γερμανικά εργοστάσια. Από τα ανθρώπινα μαλλιά οι γερμανικές εταιρείες παρασκεύαζαν υφάσματα.

Σήμερα, τα αντικείμενα αυτά αποτελούν το βασικό μέρος της συλλογής του Μουσείου και εκτίθενται στα μπλοκ του πρώην στρατοπέδου Άουσβιτς Α΄, όπου βρίσκεται η γενική έκθεση του Μουσείου. Στις συλλογές του Μουσείου βρίσκονται και εκτίθενται σε βιτρίνες:

- 2 τόννοι ανθρώπινα μαλλιά.

- πάνω από 80 χιλιάδες παπούτσια.

- περίπου 3,8 χιλιάδες βαλίτσες, από τις οποίες 2,1 χιλ. έχουν γραφές.

- περίπου 12 χιλιάδες κατσαρόλες.

- περίπου 40 κιλά γυαλιά.

- 460 τεχνητά μέλη (προσθέσεις).

- 570 ραβδωτές στολές στρατοπέδου.

- 260 πολιτικές περιβολές.

- 260 ταλλίθ.

Στο Αρχείο του Μουσείου βρίσκονται μεταξύ άλλων και 39 περίπου χιλιάδες αρνητικά φωτογραφιών των νεοεισερχόμενων κρατουμένων, που τραβήχτηκαν από στελέχη του στρατοπέδου, 16 τόμοι προσωπικών φακέλων των φυλακισμένων, 8 χιλιάδες γράμματα και καρτ-ποστάλ που οι κρατούμανοι έστελναν από το στρατόπεδο, καθώς και ψηφιακή βάση δεδομένων για τους φυλακισμένους και δολοφονημένους στο στρατόπεδο κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Στο Τμήμα Συλλογών του Μουσείου βρίσκονται 6 χιλιάδες περίπου έργα τέχνης, από τα οποία 2 χιλιάδες είναι έργα που δημιουργήθηκαν παράνομα από τους κρατούμενους. Πολύ σημαντική είναι μια πλούσια συλλογή ζωγραφικών πινάκων με σκηνές από τη ζωή στο στρατόπεδο, που φιλοτεχνήθηκαν από τους φυλακισμένους.

Το έτος 2000, ο Πρωθυπουργός της Πολωνίας ανακοίνωσε την ίδρυση του Διεθνούς Συμβουλίου του Οσβιέτσιμ, η θητεία του οποίου διαρκεί έξι χρόνια. Το Συμβούλιο είναι συμβουλευτικό όργανο υπαγόμενο στον Πρωθυπουργό στα πλαίσια της πολιτικής για τη διατήρηση και προστασία όχι μόνο των εδαφών του πρώην χιτλερικού στρατοπέδου εξόντωσης του Άουσβιτς, αλλά και άλλων μνημείων εξόντωσης που βρίσκονται στην πολωνική επικράτεια.

Τα μέλη του Συμβουλίου είναι αντιπρόσωποι της Γαλλίας, του Ισραήλ, της Γερμανίας, της Πολωνίας, της Ουκρανίας, των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας.

"Το Άουσβιτς - Μπίρκεναου: Το παρελθόν και το παρόν", Έκδοση του Κρατικού Μουσείου Άουσβιτς - Μπίρκεναου, 1η έκδοση (στα ελληνικά), Οσβιέτσιμ 2010.

"Auschwitz - Birkenau" (Οδηγός), Έκδοση του Κρατικού Μουσείου Άουσβιτς - Μπίρκεναου (στα ελληνικά), Οσβιέτσιμ 2009.

Teresa and Henryk Swiebocki (translated in English by William Brand): "Auschwitz: The Residence of Death", Bialy Kruk, 6th Edition, Krakow - Oswiecim 2007.

Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα "κρεματόριο, κλίβανοι κρεματορίου", Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.

# data[].attributes.attachment_link.title
Μουσείο Άουσβιτς - Μπίρκεναου - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς Βοηθήστε συνδέοντας το κείμενο με τις πηγές παραπομπές . χρησιμοποιώντας παραπομπές, ώστε να είναι επαληθεύσιμο. Το πρότυπο τοποθετήθηκε χωρίς ημερομηνία. Για τη σημερινή ημερομηνία χρησιμοποιήστε: {{χωρίς παραπομπές|26|02|2022}} Το Κρατικό Μουσείο Άουσβιτς - Μπίρκεναου ( πολων.: Panstwowe Muzeum Auschwitz - Birkenau) βρίσκεται στα εδάφη των ναζιστικών γερμανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης στα προάστια του Οσβιέτσιμ (γερμ.

# data[].attributes.headline
Στρατόπεδα συγκέντρωσης - Μέθοδοι εξόντωσης

# data[].attributes.subject
Στρατόπεδα συγκέντρωσης - Μέθοδοι εξόντωσης

# data[].attributes.body
Σουζάνα Γιακισικλόγλου

# data[].attributes.attachment_link.title
Στρατόπεδα συγκέντρωσης - Μέθοδοι εξόντωσης

# data[].attributes.headline
Δολοφονίες με αέρια

# data[].attributes.subject
Δολοφονίες με αέρια

# data[].attributes.body
Νικολέτα Ουζούνογλου - Σουζάνα Γιακισικλόγλου
Πηγή: https://encyclopedia.ushmm.org/content/el/article/gassing-operations?series=101

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Οι Ναζί άρχισαν να πειραματίζονται με δηλητηριώδη αέρια ως μέσο μαζικής δολοφονίας στα τέλη του 1939 με την εξόντωση ατόμων με διανοητικές διαταραχές (" ευθανασία "). Η λέξη "ευθανασία" ήταν ένας ευφημισμός των Ναζί που αναφερόταν στη συστηματική εξόντωση όσων οι Ναζί θεωρούσαν "ανάξιους ζωής" λόγω πνευματικών ασθενειών ή σωματικής αναπηρίας. Στα πλαίσια του Προγράμματος Ευθανασίας δημιουργήθηκαν έξι κέντρα εξόντωσης με χρήση δηλητηριωδών αερίων: Bernburg, Brandenburg, Grafeneck, Hadamar, Hartheim και Sonnenstein. Αυτά τα κέντρα εξόντωσης έκαναν χρήση καθαρού μονοξειδίου του άνθρακα, το οποίο παραγόταν με χημικά μέσα.

Μετά την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941 και τις μαζικές εκτελέσεις αμάχων από τα Einsatzgruppe ( κινητές μονάδες εξόντωσης), οι Ναζί πειραματίστηκαν με τη χρήση φορτηγών-θαλάμων αερίων για μαζικές δολοφονίες. Τα φορτηγά-θάλαμοι αερίων ήταν καμιόνια με καρότσες που έκλειναν αεροστεγώς, στο εσωτερικό των οποίων διοχέτευαν τα αέρια από την εξάτμιση του κινητήρα. Η χρήση των φορτηγών-θαλάμων αερίων ξεκίνησε όταν τα μέλη των Einsatzgruppe παραπονέθηκαν για σωματική κόπωση και ψυχική οδύνη λόγω των μαζικών εκτελέσεων μεγάλων αριθμών γυναικόπαιδων. Επίσης, η χρήση θανατηφόρου αερίου ήταν πιο οικονομική. Τα Einsatzgruppe (κινητές μονάδες εξόντωσης) δολοφόνησαν με αέρια εκατοντάδες χιλιάδες άτομα, κυρίως Εβραίους, Ρομά (Τσιγγάνους) και άτομα με διανοητικές ασθένειες. Το 1941 τα SS κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο εκτοπισμός των Εβραίων προς στρατόπεδα εξόντωσης (όπου θα εκτελούνταν σε θαλάμους αερίων) ήταν ο αποδοτικότερος τρόπος για την επίτευξη της " Τελικής Λύσης". Το ίδιο έτος οι Ναζί άνοιξαν το στρατόπεδο Κέλμνο στην Πολωνία. Εκεί σε φορτηγά-θαλάμους αερίων δολοφονούνταν Εβραίοι της περιοχής της Λοτζ της Πολωνίας και Τσιγγάνοι.

Το 1942 στα κέντρα εξόντωσης Μπέλζεκ, Σόμπιμπορ και Τρεμπλίνκα στην Πολωνία ξεκίνησαν οι συστηματικές μαζικές δολοφονίες σε μόνιμους θαλάμους αερίων (με μονοξείδιο του άνθρακα που παραγόταν από πετρελαιοκινητήρες). Καθώς τα θύματα "ξεφορτώνονταν" από τα βαγόνια που προορίζονταν για τη μεταφορά ζώων, τους έλεγαν ότι θα έπρεπε να απολυμανθούν στα "λουτρά". Οι Ναζί και Ουκρανοί δεσμοφύλακες συχνά κακοποιούσαν λεκτικά και σωματικά τα θύματα, που λάβαιναν τη διαταγή να μπουν στα "λουτρά" με τα χέρια σηκωμένα προκειμένου να χωρέσουν στο θάλαμο αερίων όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα. Όσο πιο γεμάτος ήταν το θάλαμος αερίων, τόσο γρηγορότερα επερχόταν η ασφυξία των θυμάτων.

Οι Ναζί διαρκώς αναζητούσαν αποτελεσματικότερους τρόπους εξόντωσης. Στο στρατόπεδο Άουσβιτς της Πολωνίας, πραγματοποιήθηκαν πειράματα με το Zyklon B (ένα αέριο που προηγουμένως είχε χρησιμοποιηθεί για ψεκασμό). Τον Σεπτέμβριο του 1941, το Zyklon B χρησιμοποιήθηκε για τη δολοφονία 600 Σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου και 250 άρρωστων κρατουμένων. Τα σφαιρίδια του Zyklon B μετατρέπονταν σε θανατηφόρο αέριο με την έκθεσή τους στον αέρα. Λόγω της ταχύτερης δράσης του, το Zyklon B επιλέχθηκε ως το μέσο μαζικής εκτέλεσης στο Άουσβιτς. Στο αποκορύφωμα των εκτοπισμών, στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς δολοφονούνταν καθημερινά έως και 6.000 Εβραίοι.

Στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Στούτχοφ, το Μάτχαουζεν, το Σαξενχάουζεν και το Ράβενσμπρουκ, αν και δεν είχαν σχεδιαστεί ειδικά ως κέντρα εξόντωσης, επίσης διέθεταν θαλάμους αερίων. Αυτοί οι θάλαμοι αερίων ήταν σχετικά μικροί σε μέγεθος και προορίζονταν κυρίως για την εκτέλεση των αιχμαλώτων που οι Ναζί έκριναν ακατάλληλους για εργασία. Τα περισσότερα από αυτά τα στρατόπεδα χρησιμοποίησαν το αέριο Zyklon B στους θαλάμους αερίων τους.

# data[].attributes.attachment_link.title
Δολοφονίες με αέρια

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι Ναζί άρχισαν να πειραματίζονται με δηλητηριώδη αέρια ως μέσο μαζικής δολοφονίας στα τέλη του 1939 με την εξόντωση ατόμων με διανοητικές διαταραχές (" ευθανασία "). Η λέξη "ευθανασία" ήταν ένας ευφημισμός των Ναζί που αναφερόταν στη συστηματική εξόντωση όσων οι Ναζί θεωρούσαν "ανάξιους ζωής" λόγω πνευματικών ασθενειών ή σωματικής αναπηρίας.

# data[].attributes.headline
Έλληνες που βοήθησαν τους Εβραίους

# data[].attributes.subject
Έλληνες που βοήθησαν τους Εβραίους

# data[].attributes.body
Μαρίνα Τσαβαλά
Πηγή: Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η εβραϊκή κοινότητα της Ζακύνθου

Το 1943 ο εβραϊκός πληθυσμός της Ζακύνθου ήταν 275 άτομα, τα οποία δεν είχαν αντιμετωπίσει ιδιαίτερα προβλήματα στη διάρκεια της ιταλικής Κατοχής. Η καταγραφή τους από τους Γερμανούς επιχειρήθηκε στα τέλη Δεκεμβρίου 1943. Χάρη όμως στη στάση του μητροπολίτη, του δημάρχου και των κατοίκων του νησιού οι εβραίοι της Ζακύνθου δεν εκτοπίστηκαν, περίπτωση σπανιότατη στην κατεχόμενη Ευρώπη.

Το 1934 μητροπολίτης Ζακύνθου εκλέχτηκε ο αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου, Χρυσόστομος Δημητρίου, διδάκτωρ θεολογίας με ειδικές σπουδές στο Μόναχο. Από την έναρξη της αρχιερατείας του έδειξε φιλική στάση προς τους εβραίους του νησιού, με αποτέλεσμα να επικριθεί από φανατικούς ομόθρησκούς του. Στη διάρκεια της ιταλικής Κατοχής ανέπτυξε φιλανθρωπική δράση και πέτυχε την αποφυλάκιση κρατουμένων. Συνελήφθη και εκτοπίστηκε στην Αθήνα για ένα χρόνου. Επέστρεψε στην έδρα του στις 23.11.1943, αφού η Ζάκυνθος είχε περιέλθει στους Γερμανούς. Λόγω της γερμανομάθειάς του είχε άμεση επικοινωνία με τις αρχές του νησιού.

Στα τέλη Δεκεμβρίου 1943 ο δήμαρχος Λουκάς Καρρέρ έλαβε από τους Γερμανούς την εντολή να παραδώσει κατάλογο των εβραίων της Ζακύνθου. Ακολούθησε συνάντηση του στρατιωτικού διοικητή με τον Χρυσόστομο, τον Καρέρ και τον πρόεδρο της Ισραηλιτικής Κοινότητας Μωϋσή Γκανή, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι οι περισσότεροι εβραίοι είχαν ήδη φύγει από το νησί λόγω του πολέμου και των βομβαρδισμών. Ο διοικητής Lü tt διέταξε τη λήψη άμεσων μέτρων καθημερινού ελέγχου των εβραίων και απαίτησε να του παραδοθεί αμέσως ο κατάλογός τους. Τότε, ο Χρυσόστομος του παρέδωσε έγγραφο που περιλάμβανε μόνον δύο ονόματα: Το δικό του και του δημάρχου.

Λέγεται ότι ο Χρυσόστομος απέστειλε και ένα τηλεγράφημα στον Χίτλερ, με το οποίο του υπενθύμισε ότι είχαν συναντηθεί στο Μόναχο και τον διαβεβαίωσε ότι οι "εβραίοι της Ζακύνθου ανήκαν στο ποίμνιό του" και ότι ήταν τελείως ακίνδυνοι, καθώς και ότι επακολούθησε διαταγή να παραμείνουν οι εβραίοι στη Ζάκυνθο, με την ευθύνη του μητροπολίτη και του δημάρχου. Η διαταγή δεν διασώθηκε, ούτε αντίγραφό της.

Ο πρόεδρος Μωϋσής Γκανή ανακοίνωσε στα μέλη της Κοινότητάς του ότι ο ίδιος επρόκειτο να κρυφτεί και τα παρότρυνε να πράξουν κατά συνείδηση. Τα δύο τρίτα των μελών δραπέτευσαν στα χωριά· στην πόλη του Ζακύνθου παρέμειναν οι γηραιότεροι και φτωχότεροι. Μερικοί πήγαιναν κρυφά τα βράδια της Παρασκευής και τελούσαν λειτουργία στη συναγωγή, με καλυμμένα τα παράθυρα και όσο πιο αθόρυβα ήταν δυνατόν. Το γεγονός αυτό, όσο και το ότι δεν συντάχθηκε τελικά κατάλογος των εβραίων μέχρι το καλοκαίρι του 1944, είναι σαφείς ενδείξεις ότι ο Lü tt δεν διακατεχόταν από αντιεβραϊκό ζήλο.

Τον Αύγουστο του 1944 έφτασε στη Ζάκυνθο νέος στρατιωτικός διοικητής, που όχι μόνον αντικατέστησε τον Lü tt, αλλά και τον έθεσε υπό κράτηση, σκοπεύοντας να εκτοπίσει τον εβραϊκό πληθυσμό. Ο Χρυσόστομος τον διαβεβαίωσε ότι οι εβραίοι είχαν ήδη εγκαταλείψει την πόλη, αλλά εκείνος απαίτησε από τον δήμαρχο Καρρέρ, με απειλή κατά της ζωής του, να παρουσιαστούν όλοι την επόμενη ημέρα. Τότε δόθηκε το σύνθημα της φυγής όσων εβραίων είχαν απομείνει στην πόλη, ενώ ο δήμαρχος εγκατέλειψε αμέσως το νησί. Ο νέος διοικητής ζήτησε να πλεύσουν στη Ζάκυνθο τρία ιστιοφόρα πλοία για να πραγματοποιηθεί ο εκτοπισμός. Τελικά, τα πλοία χρησιμοποιήθηκαν από τους ίδιους τους Γερμανούς για να αποχωρήσουν από το νησί στις 12.9.1944. Έτσι, γλίτωσαν οι εβραίοι της Ζακύνθου.

Δείτε την Ψηφιακή Παρουσίαση

# data[].attributes.attachment_link.title
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ - Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος

# data[].attributes.attachment_link.description
Η εβραϊκή κοινότητα της Ζακύνθου Το 1943 ο εβραϊκός πληθυσμός της Ζακύνθου ήταν 275 άτομα, τα οποία δεν είχαν αντιμετωπίσει ιδιαίτερα προβλήματα στη διάρκεια της ιταλικής Κατοχής. Η καταγραφή τους από τους Γερμανούς επιχειρήθηκε στα τέλη Δεκεμβρίου 1943. Χάρη όμως στη στάση του μητροπολίτη, του δημάρχου και των κατοίκων του νησιού οι εβραίοι της Ζακύνθου δεν εκτοπίστηκαν, περίπτωση σπανιότατη στην κατεχόμενη Ευρώπη.

# data[].attributes.body
Νικολέτα Ουζούνογλου - Σουζάνα Γιακισικλόγλου
Πηγή: https://encyclopedia.ushmm.org/content/el/article/ghettos?series=101

# data[].attributes.body
Μαρία Ζώγκα
Πηγή: https://www.annefrank.org/en/museum/

# data[].attributes.body
Το απόσπασμα του σχολικού βιβλίου από το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ αναφέρεται στα συναισθήματα  της Άννας αναφορικά με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας της. Φαίνεται η κακή σχέση της με τη μητέρα της και η αγάπη που νιώθει για τον πατέρα της, ο οποίος ωστόσο φαίνεται να μην ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της. Εκφράζει τις αγωνίες και τους προβληματισμούς της για το ρόλο των γονέων, κάνει την αυτοκριτική της και αντλεί την αισιοδοξία της μέσα από την επικοινωνία που έχει ημερολόγιο, την αγαπημένη της Κίτυ, η οποία έχει γίνει η πιο πιστή φίλη της.

Όταν εκδόθηκε το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ έγινε αμέσως best seller και κέρδισε το βραβείο πούλιτζερ το 1955. Το 1998 η είδηση ότι υπάρχουν ακόμη 5 σελίδες του ημερολογίου που δεν είχαν μέχρι τώρα δημοσιευθεί ποτέ, αναθέρμανε το ενδιαφέρον του κοινού. Μεταφράσεις του βιβλίου έχουν γίνει στη γερμανική, την ιταλική, την ισπανική, τη ρωσική, την Ιαπωνική, την ελληνική γλώσσα.

Μανώλης Τσούτσης - Παναγιώτης Μαλίζογλου
Πηγή: https://www.dwrean.net/2022/02/to-imerologio-tis-annas-frank.html

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το Het Achterhuis (Το πίσω σπίτι) ή πιο γνωστό στην Ελλάδα ως "Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ" ονομάζεται το ημερολόγιο που κρατούσε η Άννα Φρανκ, Γερμανοεβραία, στο Άμστερνταμ, για όσο καιρό κρυβόταν με την οικογένειά της από τους Γερμανούς, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο καταφύγιο της οικογένειας στο Πρίσενγκρατς, που λειτουργεί σήμερα ως μουσείο με την ονομασία "Σπίτι της Άννας Φρανκ ".
Η Άννα Φρανκ και η οικογένειά της συνελήφθησαν από τη Γκεστάπο. Επέζησε μόνον ο πατέρας της, Όττο Φρανκ, χάρη στον οποίο εκδόθηκε το ημερολόγιο. Το ημερολόγιο έχει μεταφραστεί σε 30 γλώσσες και ως σήμερα έχει πουλήσει χιλιάδες αντίτυπα σε όλο τον κόσμο.

Σήμερα, έχουμε τη χαρά να ακούσουμε το βιβλίο στα ελληνικά από την φιλόλογο Νάντια Παξινού εντελώς δωρεάν και με ωραία αφήγηση.

σ.σ: Το βιβλίο χωρίζεται σε 55 ακουστικά -σχεδόν- 10λεπτα ηχητικά αρχεία. Μπορείς να τ' ακούσεις απευθείας ή να τα κατεβάσεις στον υπολογιστή σου.
Αν δεν έχεις ακούσει ποτέ βιβλίο στη ζωή σου, αξίζει μια προσπάθεια παρά τον αρνητισμό που βγάζεις. Έτσι ήμουν και γω, όταν όμως το ξεκίνησα, δεν ήθελα να τελειώσει!

Συντάκτης του άρθρου: Κυριάκος Οικονομίδης

Αν θέλεις να υποστηρίξεις την προσπάθεια μας και να βλέπεις καθημερινά νέα άρθρα με δωρεάν υλικό, μπορείς να το κάνεις ακολουθώντας μας στο Facebook, Twitter και Instagram

# data[].attributes.attachment_link.title
"Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ" - Δωρεάν ακουστικό βιβλίο με τη φωνή της Νάντιας Παξινού

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Het Achterhuis (Το πίσω σπίτι) ή πιο γνωστό στην Ελλάδα ως "Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ" ονομάζεται το ημερολόγιο που κρατούσε η Άννα Φρανκ, Γερμανοεβραία, στο Άμστερνταμ, για όσο καιρό κρυβόταν με την οικογένειά της από τους Γερμανούς, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο καταφύγιο της οικογένειας στο Πρίσενγκρατς, που λειτουργεί σήμερα ως μουσείο με την ονομασία "Σπίτι της Άννας Φρανκ ".

# data[].attributes.headline
Άνθρωποι που βοήθησαν τους Εβραίους

# data[].attributes.subject
Άνθρωποι που βοήθησαν τους Εβραίους

# data[].attributes.body
Μαρίνα Τσαβαλά - Ρενίς Σίρα
Πηγή: https://theshadesmag.wordpress.com/2016/08/15/mariaelisavetskobtsoba/

# data[].attributes.attachment_link.title
Άνθρωποι που βοήθησαν τους Εβραίους

# data[].attributes.headline
Έλληνες που βοήθησαν τους Εβραίους

# data[].attributes.subject
Έλληνες που βοήθησαν τους Εβραίους

# data[].attributes.body
Μαρίνα Τσαβαλά
Πηγή: Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Τον Νοέμβριο του 1938 εκλέχτηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο o από Κορινθίας Δαμασκηνός. Η εκλογή του ακυρώθηκε από το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο για τυπικούς λόγους, το εκλεκτορικό σώμα μεταβλήθηκε με νόμο, εκλέχτηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο ο Τραπεζούντος Χρύσανθος και ο Δαμασκηνός περιορίστηκε στην Ι. Μ. Φανερωμένης στη Σαλαμίνα. Τον Ιούνιο του 1941 συγκλήθηκε βάσει νομοθετικού διατάγματος Μείζων Σύνοδος, με απόφαση της οποίας ο Δαμασκηνός επανήλθε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Στη συνέχεια, η Εκκλησία με επικεφαλής τον Δαμασκηνό ανέλαβε τον επισιτισμό ποικίλων κατηγοριών του πληθυσμού, όπως οι άποροι, τα παιδιά προσχολικής ηλικίας και οι θηλάζουσες μητέρες, για να τις γλιτώσει από τον κατοχικό λιμό. Για τη συμβολή του στη διάσωση των εβραίων, ο Δαμασκηνός αναγνωρίστηκε μετά θάνατον, το 1970, ως Δίκαιος των Εθνών.

Ενέργειες για τη σωτηρία των εβραίων της Θεσσαλονίκης (Μάρτιος 1943)

15 Μαρτίου 1943. Ο Ασέρ Ρ. Μωυσής πληροφορείται για την έναρξη των εκτοπίσεων στη Θεσσαλονίκη και τηλεφωνεί στον Δαμασκηνό " (...καθ' ἣν ἀκριβῶς στιγμὴν ἐπρόκειτο νὰ ὑποστῆ ἐντὸς τῆς οἰκίας του ἐγχείρησιν εἰς τὸν λάρυγγα. Ὁ Μακαριώτατος ἀνέβαλε τὴν ἐγχείρησιν καὶ μᾶς ἐδέχθη (...) Κατόπιν τηλεφωνικῆς ἐπαφῆς του (...) ἐκλείσαμε ραντεβοῦ μετὰ τοῦ πρωθυπουργοῦ Λογοθετοπούλου (...) Τὴν ἑπομένην [16 Μαρτίου 1943], ἐπεσκέφθην τὸν Λογοθετόπουλον (...) Τοῦ ἐζήτησα ὅπως ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἐναντιωθῆ εἰς τοὺς ἐκτοπισμούς (...) Ὁ Λογοθετόπουλος ἀπήντησεν ὅτι μέχρι τῆς στιγμῆς ἐκείνης οὐδὲν ἐγνώριζε ἐπὶ τοῦ θέματος. Ἐπεκοινώνησε τηλεφωνικῶς μετὰ τοῦ τότε γενικοῦ διοικητοῦ Μακεδονίας Σιμωνίδη, ἐνῶ ἡ ἀποστολὴ εἶχεν ἀναχωρήσει ἐν τῶ μεταξύ".

Στις 23 Μαρτίου 1943, και αφού είχαν μεσολαβήσει δύο επιστολές του Λογοθετόπουλου προς τον γερμανό πληρεξούσιο, πρέσβη Altenburg, ακολούθησε γραπτό διάβημα του Δαμασκηνού και 28 εκπροσώπων ιδρυμάτων και οργανώσεων, με το οποίο ζητήθηκε από τον πρωθυπουργό αν ο εκτοπισμός δεν μπορούσε να αποτραπεί, να γινόταν τουλάχιστον σε σημείο της ελληνικής επικράτειας και να εξαιρούνταν οι γυναίκες, τα παιδιά και οι γέροι.

Την επομένη ακολούθησε νέο διάβημα του Δαμασκηνού και είκοσι εκπροσώπων ιδρυμάτων και οργανώσεων, αυτή τη φορά προς τον Altenburg, με αίτημα την αναστολή του εκτοπισμού. Από τη σύνθεση των ονομάτων προκύπτει ότι η απόφαση λήφθηκε βιαστικά και υπέγραψαν μόνον όσοι βρίσκονταν στο κέντρο της Αθήνας.

Στις 29 Μαρτίου 1943, "ἐξ ἀφορμῆς τῶν ἐν Θεσσαλονίκη ἀρξαμένων ἀπὸ 24 Φεβρουαρίου 1943 καὶ συνεχιζομένων διωγμῶν τῶν Ἑβραίων, οἱ Πρόεδροι τῶν διαφόρων ἐν Ἀθήναις ὀργανώσεων καὶ Πρυτάνεις τῶν ἀνωτάτων πνευματικῶν ἱδρυμάτων μὲ ἐπί κεφαλῆς τον Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνών καὶ πάσης Ἑλλάδος Δαμασκηνόν, ἐν συνεχείᾳ πρὸς ἄλλα διαβήματά των μετέβησαν σύσσωμοι τὴν 29 Μαρτίου 1943 εἰς τὸν ἐν Ἀθήναις Ἰταλόν Πρεσβευτὴν κ. Γκίζη (...)".

Στις 30 Μαρτίου 1943 η Ιερά Σύνοδος επιδοκίμασε τις ενέργειες του Αρχιεπισκόπου.

Βαπτίσεις εβραίων

"Μέσα σὲ ἀπόλυτη μυστικότητα, βαφτίζομε ἑβραίους στὴν Ἀρχιεπισκοπή. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μὲ μεγάλο προσωπικό του κίνδυνο, κάνει μιὰ τεράστια προσπάθεια νὰ σώση ὅσους μπορεῖ. Συνεννοήθηκε μὲ τὸν Παναγιώτη Χαλδέζο τοῦ Δήμου Ἀθηναίων. Αὐτὸς ἔχει ἀνοίξει ἰδιαίτερο δημοτολόγιο καὶ μετὰ τὴ βάφτιση, τοὺς δίνει πιστοποιητικὰ ὅτι εἶναι ἕλληνες Χριστιανοί". (Μαρτυρία Ιωάννας Τσάτσου).

"Εἰς τὰ ἀρχεῖα τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν εὑρίσκονται ἐν συνόλῳ κατατεθειμέναι 377 αἰτήσεις Ἑβραίων, ἀμφοτέρων τῶν φύλων, προσελθόντων τότε διὰ τοὺς ἀνωτέρω ἐκτεθέντας λόγους, εἰς τὴν ὁρθοδοξίαν, ἐν αἷς 206 ἀνήκουσιν εἰς ἄνδρας καὶ 171 εἰς γυναῖκας. Ἐπίσης, ἡ καθ' ἡμᾶς Ἱερὰ Άρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν χρῆσιν ποιησαμένη τῆς ἐκκλησιαστικῆς οἰκονομίας, καὶ διὰ τὸ χαλεπὸν τῆς περιόδου ἐκείνης ἁπλουστεύσασα τὰς περὶ γάμου διατυπώσεις, ἐπέτρεψε τὴν τέλεσιν γάμων μεταξὺ Ἑβραίων καὶ Ἑλλήνων. Οὕτω ἐτέλεσαν γάμους συνολικῶς ἄνδρες μεν ... γυναῖκες δε ... ὡς τοῦτο ἐξάγεται ἐκ τῶν παρὰ τῇ Ἱερᾷ Ἀρχιεπισκοπῇ Ἀθηνῶν Μητρῶον Συνοικεσίων" (Έκθεση Αρχιεπισκοπής Αθηνών, 1966).

Δείτε την Ψηφιακή Παρουσίαση

# data[].attributes.attachment_link.title
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ - Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος

# data[].attributes.attachment_link.description
Τον Νοέμβριο του 1938 εκλέχτηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο o από Κορινθίας Δαμασκηνός. Η εκλογή του ακυρώθηκε από το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο για τυπικούς λόγους, το εκλεκτορικό σώμα μεταβλήθηκε με νόμο, εκλέχτηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο ο Τραπεζούντος Χρύσανθος και ο Δαμασκηνός περιορίστηκε στην Ι. Μ. Φανερωμένης στη Σαλαμίνα.

# data[].attributes.headline
Αυτόπτης μάρτυρας στο Ολοκαύτωμα

# data[].attributes.subject
Αυτόπτης μάρτυρας στο Ολοκαύτωμα

# data[].attributes.body
Μαρίνα Τσαβαλά
Πηγή: Τα Νέα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Γιαν Κάρσκι

Υπήρξε ο πιο σημαντικός και παράτολμος μυστικός πράκτορας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά μετά τον πόλεμο έζησε στην εξορία. Ηταν αυτός που κατάφερε να διεισδύσει στο στρατόπεδο εξόντωσης του Μπέλζετς μεταμφιεσμένος σε ουκρανό φρουρό, συνεργάτη των Ναζί, και αποκάλυψε το Ολοκαύτωμα: χάρη στη ριψοκίνδυνη αυτή αποστολή και στην "Αναφορά" του Γιαν Κάρσκι, ο κόσμος έμαθε, ήδη από τα τέλη του 1942, ότι η "τελική λύση", η γενοκτονία του εβραϊκού λαού, είχε τεθεί σε εφαρμογή από τη ναζιστική Γερμανία. Το Μπέλζετς ήταν το πρώτο στρατόπεδο εξόντωσης που κατασκεύασαν οι Ναζί στην κατεχόμενη Πολωνία, πριν ακόμη λειτουργήσει το Αουσβιτς - Μπίρκεναου. Ο Κάρσκι, πολωνός αξιωματικός και θρησκευόμενος καθολικός, παρέδωσε στους Συμμάχους τις αποδείξεις που είχε συγκεντρώσει για την ύπαρξη των στρατοπέδων εξόντωσης. Κανένας όμως δεν ήθελε να ακούσει την κραυγή του για βοήθεια.

Η "Αναφορά" του Κάρσκι - που είχε εκδοθεί ήδη από το 1944 στις ΗΠΑ - εκδόθηκε μόλις τώρα για πρώτη φορά στη Γερμανία. Οι αφηγήσεις που περιέχει είναι συγκλονιστικές: "Περίπου ένα χιλιόμετρο από το στρατόπεδο, μπορούσα ήδη ν' ακούσω φωνές για βοήθεια, πυροβολισμούς, ουρλιαχτά... Τι συμβαίνει; ρώτησα τον συνοδό μου. "Οι Εβραίοι ζεσταίνονται", σάρκασε εκείνος, "και σήμερα φτάνει καινούργιο φορτίο". Οταν βρεθήκαμε λίγες εκατοντάδες μέτρα από το στρατόπεδο, τα ουρλιαχτά, οι πυροβολισμοί και οι κραυγές έκαναν αδύνατο να συνεχίσουμε τη συζήτηση. Αισθάνθηκα μια αηδιαστική δυσοσμία, σαν από πτώματα σε αποσύνθεση και περιττώματα αλόγων... Στο εσωτερικό του στρατοπέδου, το έδαφος καλυπτόταν από μια παλλόμενη, θορυβώδη ανθρώπινη μάζα... Γερμανοί αστυνομικοί και φρουροί προχωρούσαν ανάμεσά της χτυπώντας δεξιά - αριστερά με τους υποκόπανους των τουφεκιών τους, με τον αέρα βοσκών που οδηγούν ένα κοπάδι στην αγορά".

"Στα βαγόνια για τα εμπορεύματα, υπήρχε χώρος για μια σαρανταριά ανθρώπους. Οι Γερμανοί έβαζαν 120 ή 130 σε κάθε βαγόνι σπρώχνοντας ή πυροβολώντας με τα τουφέκια τους. Το πάτωμα των βαγονιών ήταν καλυμμένο με μια λευκή σκόνη και, όταν γέμιζαν, οι Ναζί έριχναν νερό. Η σκόνη ήταν ασβέστης. Και όταν η βρεγμένη ανθρώπινη σάρκα ερχόταν σε επαφή με τον ασβέστη, καιγόταν, πολλοί από τους δυστυχείς στα βαγόνια κατέληγαν κυριολεκτικά καμένοι, ο ασβέστης έτρωγε τη σάρκα τους μέχρι το κόκαλο, διότι οι Εβραίοι έπρεπε "να πεθάνουν με φρικτούς πόνους", όπως είχε υποσχεθεί ο Χίμλερ το 1942 στη Βαρσοβία, "σύμφωνα με τη βούληση του Φύρερ"".

Ο νομπελίστας της Ειρήνης Ελί Βιζέλ ήταν αυτός που έβγαλε από τη λήθη τον Κάρσκι, τον Οκτώβριο του 1981. Οργάνωσε ένα συνέδριο για την απελευθέρωση του Αουσβιτς και τον κάλεσε να μιλήσει. "Στο τέλος του πολέμου", είπε ο Κάρσκι, ήρεμος και ανελέητος, "μου είπαν πως ούτε οι κυβερνήσεις ούτε οι πολιτικοί ούτε οι επιστήμονες ούτε οι συγγραφείς γνώριζαν για την τύχη των Εβραίων. Εμεναν έκπληκτοι. Η εξόντωση έξι εκατομμυρίων αθώων είχε παραμείνει ένα μυστικό, "ένα φρικτό μυστικό", όπως γράφει ο Ουόλτερ Λακέρ. Τότε αισθάνθηκα Εβραίος, ένας χριστιανός Εβραίος, θρησκευόμενος καθολικός Εβραίος. Δεν είμαι αιρετικός, πιστεύω όμως βαθιά ότι η ανθρωπότητα διέπραξε ένα δεύτερο κεφαλαιώδες αμάρτημα, υπακούοντας σε διαταγές ή λόγω απουσίας αισθημάτων, από εγωισμό ή υποκρισία ή ακόμη από ψυχρό υπολογισμό. Αυτό το αμάρτημα θα κατατρύχει την ανθρωπότητα έως το τέλος του κόσμου".

Μετά την κατάληψη της Πολωνίας από τους Γερμανούς, ο Γιαν Κάρσκι, ο οποίος είχε καταταχθεί στο Ιππικό, πέρασε στην Αντίσταση. Το παράτολμο θάρρος του εκτιμήθηκε και έγινε μυστικός πράκτορας. Με ψεύτικο όνομα, διείσδυσε στο Γκέτο της Βαρσοβίας και έμαθε για τους εκτοπισμούς. Και μαζί με την ομάδα του, οργάνωσε το αδύνατο: διέφθειρε έναν "τράβνικι", έναν από τους ουκρανούς συνεργάτες των Γερμανών που υπηρετούσαν ως φρουροί στα στρατόπεδα εξόντωσης. Ο Ουκρανός τού προμήθευσε μια στολή και τον βοήθησε να μπει στο στρατόπεδο του Μπέλζετς, όπου διαπίστωσε τη γενοκτονία.

Η περιπέτεια όμως δεν είχε τελειώσει. Ο Κάρσκι έφτασε στο Λονδίνο και έκανε την αναφορά του στη νόμιμη, εξόριστη πολωνική κυβέρνηση. Πρώτα ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών Αντονι Ιντεν, μετά ο ίδιος ο Ρούζβελτ στην Ουάσιγκτον, τον δέχθηκαν και τον άκουσαν, μελέτησαν τα μικροφίλμ που είχε βγάλει λαθραία από το Γκέτο. Ο Κάρσκι ικέτευε μάταια να κινητοποιηθεί ο κόσμος, να σταματήσει τη βαρβαρότητα. Δεν εισακούστηκε: σύντομα οι Σύμμαχοι εγκατέλειψαν την ιδέα να βομβαρδίσουν τα στρατόπεδα για να σταματήσουν την εξόντωση.

Ακολουθήστε

στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Αγγελόπουλος Γιώργος

# data[].attributes.attachment_link.title
Αυτόπτης μάρτυρας στο Ολοκαύτωμα - ΤΑ ΝΕΑ

# data[].attributes.attachment_link.description
Γιαν Κάρσκι Υπήρξε ο πιο σημαντικός και παράτολμος μυστικός πράκτορας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά μετά τον πόλεμο έζησε στην εξορία.

# data[].attributes.headline
Εβραίοι που γλύτωσαν

# data[].attributes.subject
Εβραίοι που γλύτωσαν

# data[].attributes.body
Παρασκευή Πιέτα - Κλέβις Ούκα
Πηγή: https://www.bankwars.gr/esthir-koen-pethane-i-giraioteri-ellinida-epizosa-apo-ta-kolastiria-toy-aoysvits/

# data[].attributes.headline
Μία επιζήσασα του Ολοκαυτώματος

# data[].attributes.subject
Μία επιζήσασα του Ολοκαυτώματος

# data[].attributes.body
Παρασκευή Πιέτα
Πηγή: Youtube

# data[].attributes.attachment_link.title
Μία επιζήσασα του Ολοκαυτώματος για το Σάρλοτσβιλ: Η σιωπή είναι επικίνδυνη, όπως και το μίσος

# data[].attributes.headline
ESTHER RAAB: Μια προσωπική ιστορία

# data[].attributes.subject
ESTHER RAAB: Μια προσωπική ιστορία

# data[].attributes.body
Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Ολοκαυτώματος

# data[].attributes.attachment_link.title
Esther Raab | Εγκυκλοπαίδεια Ολοκαυτώματος

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Esther γεννήθηκε από μεσοαστική οικογένεια Εβραίων στο Χελμ της Πολωνίας. Τον Δεκέμβριο του 1942, μεταφέρθηκε από στρατόπεδο εργασίας στο κέντρο εκτελέσεων Σόμπιμπορ στην κατεχόμενη Πολωνία. Κατά την άφιξή της στο Σόμπιμπορ, η Esther επιλέχτηκε να εργαστεί σε μια αποθήκη διαλογής. Ταξινομούσε ρούχ…

# data[].attributes.headline
Βιβλία για το Ολοκαύτωμα

# data[].attributes.subject
Βιβλία για το Ολοκαύτωμα

# data[].attributes.body
Πηγή: Lifo
Δημήτρης Κόκιος - Άλμπι Κασάρη

# data[].attributes.attachment_link.title
Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Ολοκαυτώματος: Τα βιβλία που κράτησαν τη μνήμη ζωντανή | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Πώς καταγράφηκε ένα από τα πιο μελανά σημεία της ιστορίας του ανθρώπου μέσα από τη λογοτεχνία

# data[].attributes.headline
Η βαλίτσα της Χάνα

# data[].attributes.subject
Η βαλίτσα της Χάνα

# data[].attributes.body
Ένα βιβλίο μνήμης για το Ολοκαύτωμα για νέους αναγνώστες. Μια συγκλονιστική, αληθινή ιστορία που έγινε μπεστ σέλερ σ' όλον τον κόσμο και αγαπήθηκε από αναγνώστες κάθε ηλικίας! Τον Μάρτιο του 2000, μια βαλίτσα παραδόθηκε στο Κέντρο Σπουδών του Τόκιο για το Ολοκαύτωμα. Απέξω, με λευκά γράμματα, ήταν γραμμένες οι λέξεις: Χάνα Μπρέιντι, 16 Μαΐου 1931, Waisenkind - που στα γερμανικά σημαίνει ορφανό. Τα παιδιά που είδαν τη βαλίτσα στην έκθεση του Κέντρου δεν έπαυαν να κάνουν ερωτήσεις. Ποια ήταν η Χάνα Μπρέιντι; Τι της συνέβη; Ζητούσαν επίμονα από τη Φούμικο Ισιόκα, τη διευθύντρια του Κέντρου, να βρει απαντήσεις. Σ' ένα συναρπαστικό ταξίδι, η Φούμικο αναζητά στοιχεία σ' όλη την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Το μυστήριο της βαλίτσας τη γυρίζει εβδομήντα χρόνια πίσω, στη μικρή Χάνα και την οικογένειά της, που η ευτυχισμένη ζωή τους σε μια μικρή πόλη της τότε Τσεχοσλοβακίας άλλαξε για πάντα με την εισβολή των Ναζί.
(ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Εκδόσεις Σαββάλα

Δημήτρης Κόκιος - Άλμπι Κασάρη

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος καθιερώθηκε η 27η Ιανουαρίου από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ την 1η Νοεμβρίου 2005. Με το ψήφισμα (A/RES/60/7) καλούνται άπαντες "χωρίς επιφυλάξεις" να καταδικάσουν όλες τις εκδηλώσεις θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, προτροπής, παρενόχλησης ή βίας κατά προσώπων ή κοινοτήτων που βασίζονται σε εθνοτική καταγωγή ή θρησκευτικές πεποιθήσεις, όποτε συμβαίνουν. Τα κράτη - μέλη επίσης καλούνται να επεξεργαστούν προγράμματα εκπαίδευσης που θα ενσταλάξουν στις μελλοντικές γενιές τα διδάγματα του Ολοκαυτώματος ώστε να βοηθήσουν στην πρόληψη πράξεων γενοκτονίας.

Η 27η Ιανουαρίου επιλέχθηκε επειδή κατά την ημέρα αυτή το 1945 τα σοβιετικά στρατεύματα απελευθέρωσαν το Άουσβιτς-Μπιρκενάου, το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης του ναζιστικού καθεστώτος. Η Ελλάδα με την υπ. αριθμ. 3218/2004 ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων τον Ιανουάριο του 2004 και με το Προεδρικό Διάταγμα 31/2005 καθιερώθηκε και στην Ελλάδα η 27η Ιανουαρίου ως "Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος".

Στα παιδιά όμως πώς μιλάς και τι λες; Είναι δύσκολο, είναι τραγικά δύσκολο να μιλήσεις για τέτοια και τόση φρίκη. Αλλά είναι υποχρέωση. Όχι απέναντι στην ιστορία ή στους Εβραίους συνανθρώπους. Απέναντι στο μέλλον που δεν πρέπει να ξαναδεί τέτοιο οργανωμένο μίσος εναντίον συγκεκριμένων ομάδων ανθρώπων, εναντίον κανενός.

Στην Ελλάδα αργήσαμε πολύ να θεωρήσουμε το Ολοκαύτωμα υπόθεση όλων των ηλικιών. Αρχικά το είχαμε στα 18+, μετά βρήκαμε το θάρρος να το κατεβάσουμε, ακόμα και ως παράλληλη ιστορία, στο εφηβικό κοινό με συγγραφείς που δεν αγνοούν την ιστορία όπως η Άλκη Ζέη (Ο Περίπατος του Πέτρου) και η Μαρούλα Κλιάφα (Μια μπαλάντα για τη Ρεβέκκα) και επιτέλους τα τελευταία χρόνια είδαμε 2 πολύ αξιόλογους τίτλους (μόνος εγχώριος της Κέλλυς Ματαθία-Κόβο) για μικρότερα παιδιά.

Φέτος είδαμε με χαρά να προστίθενται 2 παραπάνω από αξιόλογα ελληνικά βιβλία, η Ζάζα και Οι δικοί μου άνθρωποι, αλλά και μεταφρασμένοι τίτλοι, που πάντως είναι αρκετοί εδώ και χρόνια.

Εντοπίσαμε τα περισσότερα από τα αξιόλογα βιβλία για παιδιά και νέους. Γνωρίστε τα.

Έρικα, της Ρουθ Βάντερ Ζι και του Ρομπέρτο Ινοσέντι

Η Ruth Vander Zee συναντά τυχαία το 1995 στο Ρότενμπουργκ της Γερμανίας την Έρικα, η οποία της αφηγείται την πραγματική ιστορία της οικογένειας της, καθώς η ίδια ήταν η μόνη που επέζησε από το Ολοκαύτωμα της 27ης Ιανουαρίου 1944
Δεν αποτυπώνει απλώς με την Έρικα μια ολόκληρη εποχή, ούτε καταγράφει απλώς τη μεγαλύτερη κτηνωδία που έφτιαξε η θλιβερή πλευρά των ανθρώπων. Η δύναμη της ιστορίας, της γενικής αλλά και της ειδικότερης (της Έρικα) φωτίζει τη λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου, λεπτή σαν το γενναίο πέταγμα ενός μωρού από ένα τρένο που καλπάζει προς το θάνατο. Στο τρένο πας για το θάνατο. Έξω από αυτό βρίσκεις μια νέα μάνα και η ζωή σου κλείνει το μάτι.Διαβάστε όλη την παρουσίαση εδώ.

Ζάζα, της Αργυρώς Πιπίνη (εικ.: Πέτρος Μπουλούμπασης)

Για τα αδιανόητα της ανθρώπινης ύπαρξης, η ιστορία της Αργυρώς Πιπίνη συγκλονίζει με την αλήθεια, την αμεσότητα και την αφηγηματική της δεινότητα που μαγεύει τα αμάγευτα και σείει τα ασάλευτα της σκληρής αντλίας της καρδιάς. Μια πρωτοπρόσωπη αφήγηση ενός παιχνιδιού, μιας κούκλας, μέσα από την οποία παρελαύνει βαδίζοντας τη δική της " μεγάλη βόλτα" η ιστορία της Εστρέα και της οικογένειάς της, που είναι η ιστορία δεκάδων χιλιάδων παιδιών που ευτυχώς επέζησαν και κάποιων λιγότερων που ξανασυναντήθηκαν με το παιχνίδι τους, πιθανότατα στην αίθουσα κάποιου μουσείου. Αυτήν την ιστορία η συγγραφέας τη γράφει με σεβασμό και δέος, τη γράφει με κοφτές, ασθματικές προτάσεις, προκαλώντας ανεκβίαστη συγκίνηση και ρίγη και ορθώνοντας έναν πανέμορφο τοίχο α-λήθειας κόντρα στην απολησμονιά και τη σκοτεινιά της αδιαφορίας. Διαβάστε όλη την παρουσίαση εδώ.

Οι δικοί μου άνθρωποι, της Μαρίζας Ντεκάστρο

Πώς γεννήθηκε τόσο φως μέσα σε τόσο σκοτάδι κι έρεβος; Μια αληθινή, εκτυφλωτική ιστορία διάσωσης μιας οικογένειας Ελλήνων Εβραίων. Ένα ολόκληρο χωριό συνωμοτεί στη σιωπή και σώζει μια οικογένεια από τα δόντια των Ναζί και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μια μοναδική μαρτυρία που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα.
Διαβάστε όλη την παρουσίαση εδώ.

Πεντακόσιες χιλιάδες νεκροί Ρομά από τους ναζιστές, κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις με συμμετοχή νοσταλγών του δεκανέα της Βαυαρίας και ο φασισμός όχι μόνο να μην έχει ηττηθεί, αλλά να χτυπά με σιδερένια ρόπαλα τα απέναντι κάγκελα. Διαβάστε όλη την παρουσίαση εδώ.

Τα κίτρινα καπέλα της Κέλλυς Ματαθία Κόβο είναι ένα εξαιρετικό εικονογραφημένο βιβλίο. Αναφέρεται στην σωτηρία μιας οικογένειας από το Ολοκαύτωμα μέσα στον παραλογισμό και την φρίκη του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Η αλληγορία των ζώων δημιουργεί ένα οικείο και ασφαλές περιβάλλον για την ενασχόληση με ένα τόσο δύσκολο θέμα. Το κείμενο είναι σύντομο και λιτό χωρίς ασάφειες οι οποίες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ανασφάλειες σε μικρούς αναγνώστες αλλά παράλληλα βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα. Η λέξη "θυμάμαι" εξάλλου με την αρχίζει την ιστορία η συγγραφέας είναι δηλωτική. Διαβάστε όλη την παρουσίαση εδώ.

Άννα Φρανκ. Η μετακόμισή της στην Ολλανδία ελέω Χίτλερ, η εισβολή των Ναζί στις Κάτω Χώρες, το ημερολόγιο που της χάρισαν στα 13 της οι γονείς της και η καταφυγή τους στο μυστικό πατάρι μέχρι την μεταφορά τους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης και το τραγικό τέλος. Από τη γνωστή σειρά. Διαβάστε όλη την παρουσίαση εδώ.

Αστεράκι μου, της Ζωής Γεροστάθη

Ένα κουτί γεμάτο χάρτινα παιδικά αστεράκια και ένα ριγέ φόρεμα γίνονται η αιτία για να βγάλει απ' την ψυχή της η προγιαγιά της μικρής Ρεβέκκας τον τρόμο και τον παραλογισμό που έζησε στα χρόνια της κατοχής. Τα αγαπημένα χάρτινα αστεράκια που με τόση χαρά μάζευε σαν έπαθλο η φίλη της εγγονής της, κάθε φορά που την επαινούσαν, της έφεραν στη μνήμη εικόνες που είχαν κρυφτεί στα βάθη του μυαλού της και μεταμορφώθηκαν σε λέξεις. Λέξεις που γνώρισαν στις δύο φίλες ένα κομμάτι της ιστορίας που όλοι θέλουμε να μην επαναληφθεί ποτέ.

Συγκλονιστικό Graphic Novel από την P.J. Palacio που εκμεταλλεύεται την αύρα του Όγκι του το Θαύμα του για να δημιουργήσει ένα παιδεμένο εικονογραφημένο μάθημα ιστορίας με σύμβολο ένα Λευκό Πουλί και αποδέκτες όπου υπάρχουν άνθρωποι. Σκληρό, ρεαλιστικό, μια νέα φωνή ενάντια στον εξευτελισμό του ανθρώπινου είδους και της φασιστικής φρικαλεότητας, μια ωδή στην καλοσύνη, την ομορφιά, την ανθρωπιά. Διαβάστε όλη την παρουσίαση εδώ.

Το ημερολόγιο της Άννα Φρανκ (Graphic Diary), των Α. Φόλμαν-Ν. Πολόνσκυ

"Φαίνεται σαν να έχουν περάσει χρόνια από την Κυριακή το πρωί. Συνέβησαν τόσα πολλά, που μου φαίνεται λες κι ολόκληρος ο κόσμος γύρισε ξαφνικά ανάποδα". Άννα Φρανκ Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, παγκοσμίως γνωστό και αγαπημένο, παρουσιάζεται τώρα σε μια εντελώς νέα μορφή: ως Graphic Diary. Με μοναδικό τρόπο συνδέει το πρωτότυπο κείμενο με ζωντανούς διαλόγους και διηγήσεις, που βασίζονται στο ημερολόγιο, μέσα από την εντυπωσιακή και γεμάτη συναίσθημα δουλειά και εικονογράφηση των Άρι Φόλμαν και Νταβίντ Πολόνσκυ. Και οι δύο είναι γνωστοί για το κινηματογραφικό τους αριστούργημα Waltz with Bashir, το οποίο μεταξύ άλλων προτάθηκε για Όσκαρ. Με όση ζωντάνια γράφει η Άννα Φρανκ για τη ζωή της στην Kρυψώνα, τον φόβο της μην ανακαλυφθεί, αλλά και για τα εφηβικά της συναισθήματα, τόσο άμεση, σχεδόν κινηματογραφική, είναι η εικονογράφηση. Δείτε το βιβλίο εδώ.

Η αληθινή ιστορία ενός επιζώντα του Ολοκαυτώματος
Όταν στις 11 Απριλίου του 1945, οι Αμερικανοί στρατιώτες απελευθέρωσαν το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπούχενβαλντ, βρέθηκαν μπροστά σε μια εντυπωσιακή ανακάλυψη: Ανάμεσα στους κρατούμενους υπήρχαν και περισσότερα από χίλια εβραιόπουλα, ηλικίας κάτω των δεκαοχτώ ετών. Τα αγόρια αυτά που βρίσκονταν υπό την προστασία του αντιστασιακού κινήματος του στρατοπέδου, είχαν βιώσει στο μεγαλύτερο μέρος του Ολοκαυτώματος ακραία πείνα και φριχτά βασανιστήρια και είχαν γίνει μάρτυρες μιας απίστευτης βαρβαρότητας, ενώ δε γνώριζαν καν αν οι γονείς και οι συγγενείς τους ήταν ζωντανοί ή νεκροί. Ανάμεσά τους ήταν ο δεκατετράχρονος Πολωνός Ρόμεκ Βάισμαν. Να πούμε ότι συγκινεί και ραγίζει καρδιές ο Γουέισμαν μάλλον είναι περιττό. Η ιστορία του, η ιστορία των αγοριών του Μπούχενβαλντ είναι καθηλωτική και αποκαλύπτει με γλαφυρότητα από τη μία την ασύλληπτη βαρβαρότητα των ναζί, από την άλλη τη συνωμοσία της ζωής, της αγάπης και της θέλησης για ζωή, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά και τα προσδοκώμενα. Μπορεί να μην επιλέγει τη γραμμική αφήγηση αλλά τις αναδρομές, αυτό όμως δεν δημιουργεί προβλήματα στον ρυθμό της ιστορίας καθώς οι αναδρομές αυτές έχουν μια καλή θέση και ροή μέσα στο σύνολο.Διαβάστε όλη την παρουσίαση εδώ.

Ο Τοντ Χάζακ-Λόουι κάνοντας μια εξαιρετική έρευνα της εποχής και των γεγονότων και μια ενδελεχή ιχνηλάτηση της ζωής του Μάικλ Γκρούενμπαουμ δημιουργεί ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα ημερολογιακής μορφής (fictional diary). Ωστόσο, αυτός η ημερολογιακή κατάτμηση των κεφαλαίων λειτουργεί σαν μια αντίστροφη μέτρηση που εντείνει την αγωνία καθώς πλησιάζεις όλο και περισσότερο προς την κορύφωση της κτηνωδίας. "Δεν υπάρχει τίποτα σ' ολόκληρο το βιβλίο που να το επινόησα επειδή θεώρησα ότι θα παρουσίαζε κάποιο ενδιαφέρον". Κι αυτό επιτάσσει τον αναγνώστη πραγματικά. Είσαι δέσμιος των σελίδων του Χάζακ-Λόουι και του Γκρουενμπάουμ. Διαβάστε όλη την παρουσίαση εδώ.

Το σπουδαιότερο που κάνει η συγγραφέας και ιστορικός Λούσι Άντλινγκτον σε αυτό το βιβλίο είναι η υπέροχη σκιαγράφηση αυτού του εξαιρετικού αντιθετικού ζεύγους κοριτσιών μέσα στο ζοφερό τοπίο του Άουσβιτς. Ο τρόπος που υφαίνονται οι διαφορές στον τρόπο αντίληψης και δράσης τους και πώς όλα αυτά σταδιακά εξατμίζονται μπροστά στην ανάγκη για τον έναν, τον άλλο, τον φίλο, είναι πραγματικά όμορφος. Τα κορίτσια πιστεύουν στην σωτηρία. Για την ακρίβεια η Ρόουζ πιστεύει πιο πολύ το ένστικτο winner της Έλλα από τον εαυτό της:

"Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορεί να βγει αλώβητος από το Μπέρτσγουντ, αυτή είναι η Έλλα". Διαβάστε όλη την παρουσίαση εδώ.

22 Μαϊου 1940. Οσβιέτσιμ, Πολωνία. Οι ναζί χτίζουν το στρατόπεδο συγκέρντρωσης του Άουσβιτς. Στόχος: η εξόντωση των Εβραίων. Επειδή απλά ήταν Εβραίοι. Επειδή ο Χίτλερ είπε: "Οι Εβραίοι είναι αυτοί που δηλητηριάζουν όλο τον κόσμο. Μια νίκη των Εβραίων θα σήμαινε το τέλος της ανθρωπότητας, οπότε ο πλανήτης μας δεν θα είχε πια ζωή". Τον πίστεψαν εκατομμύρια άνθρωποι, σύρθηκαν πίσω από το φασιστικό του μένος.

Οι Εβραίοι πιάνονται εξαπίνης. Ενώ τρώνε το μεσημεριανό τους, ενώ κοιμόντουσαν, ενώ διάβαζαν, ενώ έκαναν καθημερινά πράγματα. Τους έλεγαν να ετοιμάσουν μια βαλίτσα για να τους ξεγελάσουν. Μην βλέποντας τον δόλο, οι Εβραίοι ετοίμαζαν μία βαλίτσα με κάθε λογής είδος μέσα, από παιχνίδια και κοσμήματα, μέχρι τηγάνια και τσατσάρες. Διαβάστε όλη την παρουσίαση εδώ.

Ο εννιάχρονος Μπρούνο δεν έχει ιδέα για την Τελική Λύση ή το Ολοκαύτωμα. Δε γνωρίζει για τον εφιάλτη που ζουν οι λαοί της Ευρώπης εξαιτίας της χώρας του. Το μόνο που ξέρει είναι ότι αναγκάστηκε να μετακομίσει από το άνετο σπίτι του στο Βερολίνο σ' ένα οίκημα σε μια απομονωμένη περιοχή, όπου δεν έχει τίποτε να κάνει και κανέναν για να παίξει. Μέχρι τη στιγμή που συναντά τον Σμούελ, ένα αγόρι που ζει στην άλλη μεριά του συρματοπλέγματος και που, όπως κι άλλοι άνθρωποι εκεί, φορά μια στολή σαν ριγέ πιτζάμα. Η φιλία του Μπρούνο με τον Σμούελ θα τον οδηγήσει από την αθωότητα σε μια σκληρή αποκάλυψη και θα τον αναγκάσει να γίνει άθελά του μέρος μιας αποτρόπαιης κατάστασης. Δείτε το βιβλίο εδώ.

Η Χάννα δεν κλείνει ποτέ τα μάτια, του Λουίτζι Μπαλλερίνι

"Μπορούν να μας πάρουν τα πάντα, μα όχι τις αναμνήσεις μας, ούτε και τη λαχτάρα μας να τις αφηγηθούμε, να τις μοιραστούμε μ' αυτούς που αγαπάμε. Μπορούν να αρπάξουν τις φωτογραφίες μας, να καταστρέψουν τα κάδρα που κεντήσαμε με αγάπη, να κρύψουν τα βιβλία μας, να κλέψουν όλα τα αντικείμενα της ζωής μας, αλλά δεν μπορούν να μας εμποδίσουν να σκεφτόμαστε και να θυμόμαστε, τουλάχιστον όχι όσο είμαστε ζωντανοί..."

Θεσσαλονίκη, 1943. Οι Ες Ες έχουν καταλάβει την πόλη με σκοπό να εξοντώσουν τη μεγάλη και πλούσια εβραϊκή κοινότητα που ζει εκεί εδώ και αιώνες. Στην αρχή τρομοκρατούν, στη συνέχεια εκβιάζουν, και τέλος απελαύνουν ολόκληρες οικογένειες και κλέβουν τις περιουσίες τους. Κι ενώ τα τρένα φεύγουν αδιάκοπα με προορισμό τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πολωνία, δύο ιστορίες κυλούν παράλληλα...

Η μία είναι η ιστορία της Χάννα και του Γιοσέφ, δύο δεκαπεντάχρονων παιδιών που η τύχη το έφερε να ζήσουν κάτω από τη ίδια στέγη στο γκέτο της Καλαμαριάς, να ερωτευτούν και να προσπαθήσουν να συναρμολογήσουν τον κόσμο τους μέσα στη βία και τη θηριωδία των ναζί. Η άλλη είναι η ιστορία του Ιταλού πρόξενου Γκουέλφο Ζαμπόνι ο οποίος, με τη βοήθεια του λοχαγού Λουτσίλλο Μέρτσι, αγωνίζεται να σώσει όσες περισσότερες ανθρώπινες ζωές μπορεί, μεταφέροντας Ιταλούς (ή δήθεν Ιταλούς) Εβραίους στην Αθήνα. Δείτε το βιβλίο εδώ.

Μαξ, της Σάρα Κοέν Σκαλί

19 Απριλίου 1936. Μεσάνυχτα σχεδόν. Θα γεννηθώ ακριβώς σε ένα λεπτό. Θα έρθω στον κόσµο στις 20 Απριλίου. Ανήµερα των γενεθλίων του Φύρερ µας. Θα είµαι έτσι ευλογηµένος από τους γερµανικούς θεούς και θα αναγνωρίσουν στο πρόσωπό µου τον πρωτότοκο της ανώτερης φυλής. Της άριας φυλής. Αυτής που στο εξής θα κυριαρχήσει στον υπόλοιπο κόσµο. Είµαι το παιδί του µέλλοντος. Έχω συλληφθεί χωρίς αγάπη. Χωρίς Θεό. Χωρίς νόµο. Χωρίς τίποτε άλλο παρά δύναµη και οργή. Θα δαγκώνω αντί να πιπιλάω. Θα ουρλιάζω αντί να κλαψουρίζω. Θα µισώ αντί να αγαπώ. Χάιλ Χίτλερ!

Ο Μαξ είναι το τέλειο πρωτότυπο του προγράµµατος "Λέµπενσµπορν", το οποίο έθεσε σε εφαρµογή ο Χίµλερ. Γυναίκες επιλεγµένες από τους ναζί φέρνουν στον κόσµο καθαρούς εκπροσώπους της άριας φυλής, µια ιδανική νέα γενιά που προορίζεται να αναγεννήσει τη Γερµανία και µετά όλη την κατεχόµενη από το Ράιχ Ευρώπη.

Ένα βιβλίο-σταθµός, εξαιρετικά τεκµηριωµένο, που µιλάει µε διαφορετικό τρόπο για τον ναζισµό. Ένα συγκλονιστικό ανάγνωσµα, από το οποίο δεν µπορεί κανείς να βγει αλώβητος. Δείτε το βιβλίο εδώ.

Το Άουσβιτς, όπως το εξήγησα στην κόρη μου

Πώς να κάνουμε ένα σημερινό παιδί να καταλάβει ότι οι ναζί καταδίωξαν και εξόντωσαν εκατομμύρια άντρες, γυναίκες και παιδιά, μόνο και μόνο επειδή ήταν Εβραίοι;

Στο μείζον αυτό ζήτημα, στο πρόβλημα του απόλυτου κακού, μια διακεκριμένη ιστορικός απαντά στις πολύ άμεσες ερωτήσεις της κόρης της.

Δεν θυμάμαι να μου εξήγησαν ποτέ. Νομίζω ότι την ιστορία την είχα πάντα με κάποιον τρόπο ξανακούσει. Ωστόσο, σήμερα νιώθω πως ξέρω πότε ήταν η πρώτη φορά. Πρώτη φορά, λοιπόν, άκουσα την ιστορία από τη γιαγιά μου· ήταν βράδυ, και εκείνη στεκόταν δίπλα σε μια σόμπα πετρελαίου που δεν ζέσταινε αρκετά το μεγάλο ψηλοτάβανο σαλόνι. Η γιαγιά μου ήταν η καλύτερη, η πιο όμορφη, αυτή που μου έκανε όλα τα χατίρια, που μπορούσε να με κάνει καλά όταν αρρώσταινα, που ήξερε να κάνει τα πάντα για χάρη μου: να μου φτιάξει ένα ολόκληρο περίπτερο μέσα σε ένα κουτί από παπούτσια, να με πείσει να πάω στο σχολείο που μισούσα. Εκείνη, όμως, τη βραδιά μού έδινε το υλικό να 'χω να υφαίνω εφιάλτες για μια ζωή. Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, μονάχα ότι "ήταν πόλεμος", ότι "τους πήραν", "με τρένο" -ακόμη και τα παιδιά σαν κι εμένα-, ότι "υπέφεραν πολλά", ότι πεινούσαν κι αρρώστησαν βαριά, ότι "όταν γύρισαν δεν βρήκαν τίποτα, κανέναν"...

Δεν τα εξηγούσαν όλα τούτα στο σπίτι. Εξάλλου, δεν μιλούσαν γι' αυτό στο σπίτι. Ίσως γιατί μιλούσαν πάντα και γι'αυτό. Ή ίσως γιατί μιλούσαν για όλα μέσα από αυτό. Δεν μου εξήγησαν, αφού πάντα ήξερα. Δείτε το βιβλίο εδώ.

Οφσάιντ

"Υπάρχουν στιγμές που μόνο χάνοντας τα πάντα μπορείς να περισώσεις κάτι." Άνοιξη του 1938 Η ναζιστική Γερμανία προσαρτά στην Αυστρία. Η διοργάνωση ενός ποδοσφαιρικού αγώνα ανάμεσα στις δυο χώρες θεωρείται ο καλύτερος και πιο δημοφιλής τρόπος για τον "εορτασμό της ένωσης των δυο γερμανικών λαών". Ο Ματίας Ζίντελαρ είναι ο καλύτερος Αυστριακός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, είναι ο Μότσαρτ του Ποδοσφαίρου. Λίγοι Αυστριακοί πιστεύουν ότι θα συμμετάσχει σ' αυτόν τον αγώνα κι ακόμα λιγότεροι ότι είναι ικανός να χαλάσει τη γιορτή. Κι όμως, τα καταφέρνει. Πρώτα, μ' ένα εξαιρετικό γκολ και, ύστερα, με μια κραυγαλέα άρνηση. Δείτε το βιβλίο εδώ.

Maus 1:Η ιστορία κάποιου που επέζησε- Ο πατέρας μου αιμορραγεί ιστορία, του Βλάντεκ Σπίγκελμαν

Το Μάους είναι η ιστορία του Βλάντεκ Σπίγκελμαν, ενός Εβραίου επιζώντα της χιτλερικής Ευρώπης, και του γιου του, ενός καρτουνίστα που προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την τρομακτική ιστορία του πατέρα του και με την ίδια την Ιστορία. Η μορφή του σχεδίου (οι Ναζί είναι γάτες, οι Εβραίοι ποντίκια) πετυχαίνει τέλεια να αφαιρέσει και την παραμικρή εναπομείνασα αίσθηση οικειότητας με τα γεγονότα που περιγράφονται, προσεγγίζοντας με τον δικό του τρόπο το ανείπωτο μέσω του μικροσκοπικού. Είναι, όπως σχολίασε η New York Times Book Review, "ένα αξιοθαύμαστο κατόρθωμα ντοκιμαντερίστικης λεπτομέρειας και λογοτεχνικής ζωντάνιας. . . ένα αποκαλυπτικό λογοτεχνικό γεγονός"Βλάντεκ Σπίγκελμαν.

Το βιβλίο εκδόθηκε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Zoobus σε μετάφραση Σάββα Μιχαήλ αλλά είναι εξαντλημένο.

Το ημερολόγιο της Rutka. Η συγκλονιστική μαρτυρία της "Πολωνέζας Άννας Φρανκ"

Το Ημερολόγιο της Rutka είναι η συγκινητική μαρτυρία μιας δεκατετράχρονης εβραιοπούλας από το Bedzin, καθώς στις σελίδες του καταγράφει τους τελευταίους μήνες της ζωής της στο γκέτο. Με το ναζιστικό κλοιό να σφίγγει διαρκώς γύρω της, οι περίπου εξήντα χειρόγραφες σελίδες του ημερολογίου αντανακλούν ολόκληρο το σύμπαν ενός κοριτσιού που ζει στη σκιά του θανάτου. Η αφύπνιση της γυναικείας φύσης, οι πρώτοι έρωτες, οι πλάνες, οι φιλίες, οι ζήλιες και οι καβγάδες καταγράφονται με κάθε λεπτομέρεια εν τω μέσω εκτοπισμών και υπό το κράτος του φόβου, του τρόμου και του θανάτου.

Όλα αυτά δεν αποτελούν μόνο μια συγκινητική, ανθρώπινη και ιστορική μαρτυρία της ζωής και του θανάτου της Rutka, αλλά και δεκάδων χιλιάδων εφήβων, αγοριών και κοριτσιών, που υπήρξαν θύματα του Ολοκαυτώματος. Λίγες μέρες πριν εκτοπιστεί, η Rutka έκρυψε το ημερολόγιό της στο σπίτι όπου ζούσε και ενημέρωσε σχετικά την Πολωνέζα φίλη της Stanislawa Sapinska, που ήταν λίγο μεγαλύτερη από αυτήν σε ηλικία. Και η Sapinska φύλαξε τη μαρτυρία αυτή επί εξήντα χρόνια, για να τη μοιραστεί σήμερα πλέον με όλο τον κόσμο. Το ανά χείρας βιβλίο αποτελεί πιστό αντίγραφο του ημερολογίου και διανθίζεται με φωτογραφίες της οικογένειας Laskier. Δείτε το βιβλίο εδώ.

Το παιδί του Νώε, του Ερίκ-Εμανουέλ Σμιτ

1942, Βέλγιο. Ο επτάχρονος Ζοζέφ είναι ο μοναχογιός μιας εβραϊκής οικογένειας που προσπαθεί να αποφύγει τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως των Ναζί. Για να τον σώσουν, τον παραδίδουν στον πατέρα Πονς, έναν ιερέα της επαρχίας - έναν "δίκαιο"-, που πασχίζει να σώσει μικρά παιδιά από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος. Το οικοτροφείο του ιερέα που στεγάζει τον Ζοζέφ μαζί με πολλά άλλα εβραιόπουλα, μετατρέπεται σε μια πραγματική κιβωτό, καθώς ο μικρός ανακαλύπτει πως ο πατήρ Πονς, σαν νέος Νόε, επιδίδεται σε μια κρυφή δραστηριότητα που αποσκοπεί στη διάσωση ενός πολιτισμού απειλούμενου με εξαφάνιση. Χωρίς ηθικολογίες ή σκληρές περιγραφές της απάνθρωπης μοίρας των θυμάτων του ναζισμού, ο Ερίκ-Εμανουέλ Σμιτ δημιουργεί μια ιστορία για τη φιλία, το κουράγιο, την αποδοχή της διαφορετικότητας των πολιτισμών και των θρησκειών στην πιο σκληρή στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας. Δείτε το βιβλίο εδώ.

Η κλέφτρα των βιβλίων, Μάρκους Ζούσακ

Η μικρή Λιζέλ φτάνει στο σπίτι των θετών γονιών της έχοντας στα χέρια της μόνο ένα βιβλίο. Η συνέχεια της ιστορίας της θα γραφτεί με τα βιβλία που θα κλέβει από τις πυρές που ανάβουν στις πλατείες οι Ναζί. Γραμμένο για έφηβους, που οι γονείς τους δεν ξέρουν πώς να τους εξηγήσουν το Ολοκαύτωμα.

Η ελληνική έκδοση του παγκόσμιου best seller του Μπέρνχαρντ Σλινκ, που κέρδισε το βραβείο Γερμανικής Μετάφρασης (Ιάκωβος Κοπερτί), συμπληρώνει 20 χρόνια επιτυχημένης πορείας. Μεταφρασμένο σε 54 γλώσσες και με πολλές λογοτεχνικές διακρίσεις, το βιβλίο μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με τίτλο "Σφραγισμένα χείλη" σε σκηνοθεσία του Στίβεν Ντάλντρι, με τους Κέιτ Γουίνολετ και Ρέιφ Φάινς. Δείτε το βιβλίο εδώ.

Ένα κορίτσι στο Άουσβιτς, του Φρεντιάνο Σέσι

Οκτώβριος 1940. Η μικρή Ελίζα ζει στη Βιέννη με την οικογένειά της, όταν αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι της και να μεταφερθεί στη Βαρσοβία, όπου οι Ναζί απομονώνουν τους Εβραίους σε γκέτο. Στη συνέχεια θα βρεθεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Από τις σελίδες του ημερολογίου της περνούν στιγμές και γεγονότα της θηριωδίας που στιγμάτισε την ιστορία της ανθρωπότητας, όμως εκείνη θα αγωνιστεί να κρατήσει για πάντα ζωντανή την ελπίδα...

Το ημερολόγιο ενός κοριτσιού που επέζησε από το Άουσβιτς είναι η ιστορία του Ολοκαυτώματος μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, μια χρήσιμη ανάγνωση της Ιστορίας και των τραγικών στιγμών της με την ελπίδα να μην επαναληφθούν.

Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει επίμετρο του Ιταλού συγγραφέα Φρεντιάνο Σέσι -γνωστός για τις έρευνές του και τα βιβλία του, ενηλίκων και παιδικά, με θέμα το ναζισμό, τους Εβραίους και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης-, όπου δίνονται με απλό και κατανοητό τρόπο για τους νεαρούς αναγνώστες ιστορικά στοιχεία και χρήσιμες πληροφορίες για τη λειτουργία των γκέτο και των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Δείτε το βιβλίο εδώ.
Βραβείο μετάφρασης από την Ελληνική Εταιρία Μεταφραστών Λογοτεχνίας 2017
Διαβάζοντας στη Χάννα, του Μπέρνχαρντ Σλινκ

Επιστρέφοντας στο σπίτι του, ο δεκαπεντάχρονος Μίχαελ Μπεργκ έχει μια κρίση ίκτερου. Τον βοηθά μια τριανταπεντάρα. Αργότερα ο έφηβος την επισκέπτεται με μια ανθοδέσμη, για να την ευχαριστήσει. Η Χάννα είναι η πρώτη γυναίκα που ποθεί. Είναι η αρχή ενός κρυφού έρωτα. Όμως ένα μυστήριο περιβάλλει τη Χάννα. Κάποια μέρα εξαφανίζεται από τη ζωή του, όχι από τη σκέψη του. Χρόνια αργότερα τη βλέπει, φοιτητής πια της νομικής αυτός, στην αίθουσα του δικαστηρίου. Η Χάννα κατηγορείται ως εγκληματίας πολέμου. Ο νεαρός νομικός κλονίζεται. Το παρελθόν -του έρωτά του αλλά και της χώρας του- ξαναζωντανεύει...

Το βιβλίο μεταφράστηκε σε 28 γλώσσες και γνώρισε πρωτοφανή επιτυχία. Η μετάφραση του Ιάκωβου Κοπέρτι κέρδισε το βραβείο γερμανικής μετάφρασης του 2000. Το 2008 προβλήθηκε η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος από τον Στήβεν Ντάλντρυ ("Σφραγισμένα χείλη") με τους Κέιτ Γουίνσλετ, Ντέιβιντ Κρος και Ρέιφ Φάινς. Δείτε το βιβλίο εδώ.

Κρακοβία, 1939. Η Άννα Ουάνια είναι μόλις επτά χρόνων όταν οι Γερμανοί συλλαμβάνουν τον πατέρα της, καθηγητή γλωσσολογίας, κατά την επιχείρηση εκκαθάρισης των διανοούμενων στην Πολωνία. Μένει μόνη. Και τότε συναντά τον Χελιδονάνθρωπο, έναν περίεργο, ψηλό άντρα, έναν απατεώνα που κρύβει άσους στο μανίκι του, και που, όπως ο πατέρας της, έχει ταλέντο στις γλώσσες: πολωνικά, ρωσικά, γερμανικά, γίντις... ακόμη και στη γλώσσα των πουλιών. Η κοπέλα μαγεύεται από αυτόν τον μυστηριώδη άντρα και τον ακολουθεί στο άγνωστο.
Κατά τη διάρκεια των περιπλανήσεών τους, η Άννα και ο Χελιδάνθρωπος θα διαφύγουν κινδύνους, θα εξημερώσουν στρατιώτες και θα αποκτήσουν και έναν φίλο. Αλλά, σε έναν κόσμο που έχει τρελαθεί, τα πάντα μπορεί να αποδειχτούν επικίνδυνα. Ακόμη και ο Χελιδονάνθρωπος.
Το εκπληκτικό πρώτο μυθιστόρημα του Γκάβριελ Σάβιτ αποκαλύπτει τις πιο σκληρές πλευρές της ζωής ενώ ταυτόχρονα εξυμνεί τα θαύματά της.Δείτε το βιβλίο εδώ.

Η επιλογή της Σόφι

Ο Στίνγκο, ένας άγουρος εικοσάχρονος του αμερικανικού Νότου, μας πηγαίνει πίσω στο καλοκαίρι του 1947, στην πανσιόν ενός χλοερού προάστιου του Μπρούκλυν. Εκεί γνωρίζει τον Νέηθαν, έναν φλογερό Εβραίο διανοούμενο, και τη Σόφι, όμορφη και εύθραυστη Πολωνή καθολική. Ο Στίνγκο παρασύρεται προς τα ενδότερα της παθιασμένης και ολέθριας σχέσης τους εν είδει μάρτυρα, έμπιστου φίλου και ικέτη. Εντέλει, οδηγείται στον σκοτεινό πυρήνα του παρελθόντος της Σόφι: στις αναμνήσεις από την προπολεμική Πολωνία, το στρατόπεδο συγκέντρωσης και - στην ουσία του φοβερού μυστικού της - στην επιλογή της. Δείτε το βιβλίο εδώ.

Η βαλίτσα της Χάνα, της Κάρεν Λιβάιν

Ένα βιβλίο μνήμης για το Ολοκαύτωμα για νέους αναγνώστες. Μια συγκλονιστική, αληθινή ιστορία που έγινε μπεστ σέλερ σ' όλον τον κόσμο και αγαπήθηκε από αναγνώστες κάθε ηλικίας! Τον Μάρτιο του 2000, μια βαλίτσα παραδόθηκε στο Κέντρο Σπουδών του Τόκιο για το Ολοκαύτωμα. Απέξω, με λευκά γράμματα, ήταν γραμμένες οι λέξεις: Χάνα Μπρέιντι, 16 Μαΐου 1931, Waisenkind - που στα γερμανικά σημαίνει ορφανό. Τα παιδιά που είδαν τη βαλίτσα στην έκθεση του Κέντρου δεν έπαυαν να κάνουν ερωτήσεις. Ποια ήταν η Χάνα Μπρέιντι; Τι της συνέβη; Ζητούσαν επίμονα από τη Φούμικο Ισιόκα, τη διευθύντρια του Κέντρου, να βρει απαντήσεις. Σ' ένα συναρπαστικό ταξίδι, η Φούμικο αναζητά στοιχεία σ' όλη την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Το μυστήριο της βαλίτσας τη γυρίζει εβδομήντα χρόνια πίσω, στη μικρή Χάνα και την οικογένειά της, που η ευτυχισμένη ζωή τους σε μια μικρή πόλη της τότε Τσεχοσλοβακίας άλλαξε για πάντα με την εισβολή των Ναζί. Δείτε το βιβλίο εδώ.

Τα σπίτια με το αστέρι, του Στιούαρτ Ρος

Ο Μπάντι Γκούτμαν είναι ένας δεκατετράχρονος Ουγγροεβραίος που ζει στη Βουδαπέστη το 1944. Οι γερμανικές δυνάμεις έχουν καταλάβει την πόλη και η ζωή για τον Μπάντι και την οικογένειά του αρχίζει να γίνεται αφόρητη. Απομονωμένη από την υπόλοιπη ουγγρική κοινότητα, έχοντας στερηθεί τα βασικά της ανθρώπινα δικαιώματα, η οικογένεια διαθέτει ως μοναδικό όπλο την αποφασιστικότητά της να επιβιώσει. Άραγε, όμως, μπροστά σ' ένα τόσο τρελό μίσος, η δύναμη, η αγάπη και το κουράγιο των Γκούτμαν θα είναι αρκετά για να τους κρατήσουν ενωμένους;
Τα "Παιδιά του πολέμου" είναι μια μοναδική συλλογή από ιστορίες για παιδιά και νέους ανθρώπους που αιχμαλωτίστηκαν στα καταστροφικά γρανάζια της ιστορίας. Μέσα από τα μάτια τους ζούμε λεπτό προς λεπτό τη δυστυχία και τους κινδύνους που διατρέχουν όσοι είχαν την ατυχία να ζουν μέσα στον πόλεμο, στη φτώχεια ή στο έλεος άδικων καθεστώτων.Δείτε το βιβλίο εδώ.

Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, του Πρίμο Λέβι

Στις 22 Φεβρουαρίου 1944, 650 άνθρωποι στάλθηκαν στο Άουσβιτς στοιβαγμένοι σε δώδεκα τρένα για εμπορεύματα. Μόνο ο Πρίμο Λέβι και δύο άλλοι επέζησαν, έπειτα από παραμονή ενός έτους, πριν την απελευθέρωσή τους από τον ρωσικό στρατό τον Ιανουάριο του 1945. Στο στρατόπεδο ο Λέβι παρατηρεί τα πάντα, θα θυμηθεί τα πάντα, θα αφηγηθεί τα πάντα: το στρίμωγμα στους κοιτώνες τους συντρόφους που ανακάλυπταν το πρωί νεκρούς από την πείνα και το κρύο τους εξευτελισμούς και την καθημερινή εργασία, κάτω απ' τα χτυπήματα των "Κάπος" τις περιοδικές "επιλογές" όπου ξεχώριζαν τους αρρώστους από τους υγιείς, για να τους στείλουν στο θάνατο τους απαγχονισμούς για παραδειγματισμό τα τρένα γεμάτα Εβραίους και τσιγγάνους, που οδηγούνταν με την άφιξή τους στα κρεματόρια...
Κι όμως, στην αφήγηση αυτή κυριαρχεί η πλέον εντυπωσιακή αξιοπρέπεια καμία εκδήλωση μίσους, καμία υπερβολή, καμία εκμετάλλευση των προσωπικών ταλαιπωριών, αλλά ένας ηθικός προβληματισμός πάνω στον πόνο, εξυψωμένος από ένα όραμα ζωής.
Το Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, γραμμένο το 1947, θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας με θέμα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μα και μία από τις πλέον συγκλονιστικές μαρτυρίες των καιρών μας. Στην Ιταλία από τη δεκαετία του '60 διδάσκεται στα σχολεία.Δείτε το βιβλίο εδώ.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Απόστολος Πάππος

# data[].attributes.attachment_link.title
Βιβλία για παιδιά και νέους για το Ολοκαύτωμα (27 Ιανουαρίου, Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος) - Elniplex

# data[].attributes.attachment_link.description
UPDATE JAN/2022 Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος καθιερώθηκε η 27η Ιανουαρίου από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ την 1η Νοεμβρίου 2005. Με το ψήφισμα (A/RES/60/7) καλούνται άπαντες "χωρίς επιφυλάξεις" να καταδικάσουν όλες τις εκδηλώσεις θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, προτροπής, παρενόχλησης ή βίας κατά προσώπων ή κοινοτήτων που βασίζονται σε εθνοτική καταγωγή ή θρησκευτικές πεποιθήσεις, ...

# data[].attributes.headline
ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕ ΤΗ ΡΙΓΕ ΠΙΤΖΑΜΑ

# data[].attributes.subject
ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕ ΤΗ ΡΙΓΕ ΠΙΤΖΑΜΑ

# data[].attributes.body
Ο εννιάχρονος Μπρούνο δεν έχει ιδέα για την Τελική Λύση ή το Ολοκαύτωμα. Δε γνωρίζει για τον εφιάλτη που ζουν οι λαοί της Ευρώπης εξαιτίας της χώρας του. Το μόνο που ξέρει είναι ότι αναγκάστηκε να μετακομίσει από το άνετο σπίτι του στο Βερολίνο σ' ένα οίκημα σε μια απομονωμένη περιοχή, όπου δεν έχει τίποτε να κάνει και κανέναν για να παίξει. Μέχρι τη στιγμή που συναντά τον Σμούελ, ένα αγόρι που ζει στην άλλη μεριά του συρματοπλέγματος και που, όπως κι άλλοι άνθρωποι εκεί, φορά μια στολή σαν ριγέ πιτζάμα. Η φιλία του Μπρούνο με τον Σμούελ θα τον οδηγήσει από την αθωότητα σε μια σκληρή αποκάλυψη και θα τον αναγκάσει να γίνει άθελά του μέρος μιας αποτρόπαιης κατάστασης.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Εκδόσεις: Ψυχογιός
Δημήτρης Κόκιος - Άλμπι Κασάρη

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η JavaScript φαίνεται να είναι απενεργοποιημένη στο πρόγραμμα περιήγησης σου. Για την καλύτερη εμπειρία στην ιστοσελίδα μας, βεβαιωθείτε πως θα ενεργοποιήσετε την Javascript στο πρόγραμμα περιήγησης σου.

Ο εννιάχρονος Μπρούνο δεν έχει ιδέα για την Τελική Λύση ή το Ολοκαύτωμα. Δε γνωρίζει για τον εφιάλτη που ζουν οι λαοί της Ευρώπης εξαιτίας της χώρας του. Το μόνο που ξέρει είναι ότι αναγκάστηκε να μετακομίσει από το άνετο σπίτι του στο Βερολίνο σ' ένα οίκημα σε μια απομονωμένη περιοχή, όπου δεν έχει τίποτε να κάνει και κανέναν για να παίξει. Μέχρι τη στιγμή που συναντά τον Σμούελ, ένα αγόρι που ζει στην άλλη μεριά του συρματοπλέγματος και που, όπως κι άλλοι άνθρωποι εκεί, φορά μια στολή σαν ριγέ πιτζάμα. Η φιλία του Μπρούνο με τον Σμούελ θα τον οδηγήσει από την αθωότητα σε μια σκληρή αποκάλυψη και θα τον αναγκάσει να γίνει άθελά του μέρος μιας αποτρόπαιης κατάστασης.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΔΙΑΒΑΣΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ

Ημ/νία έκδοσης

7 Δεκ 2017

Θεματική Κατηγορία
Κοινωνικό

Σειρά
Πυξίδα (για εφήβους και ενήλικες)

Ηλικία

14+, 16+

Σελίδες

320

Χιλιάδες κυκλοφορίας

12

Αρ. Ανατύπωσης

4

Μεταφραστής

ΜΟΣΧΟΝΑ ΑΡΙΑΔΝΗ ΑΔΑΜΑΝΤΙΑ

Εικονογράφος

Jeffers Oliver

ISBN

978-618-01-2220-6

Κωδικός

19358

Σχήμα (πλάτος x ύψος)

14.5 x 21.5 cm

Βάρος

0.570 kgr

Βιβλιοδεσία

ΣΚΛΗΡΟΔΕΤΟ

ISBN e-book

978-618-01-2221-3

Κωδικός e-book

19359

E-book format

EPUB

Έντυπο Βιβλίο

Κανονική Τιμή 15,50 € Ειδική Τιμή 13,95 €

Παράδοση σε 2-3 εργάσιμες σε Αττική και Θεσσαλονίκη (εξαιρούνται οι αντικαταβολές και οι δυσπρόσιτες περιοχές). Στις υπόλοιπες παραδόσεις παρατηρούνται καθυστερήσεις άνω των 6 εργάσιμων ημερών.

Κανονική Τιμή 13,32 € Ειδική Τιμή 11,99 €

Γράψτε τη Δική σου Αξιολόγηση

Τύπος-Συνεντεύξεις

Ο ΤΖΟΝ ΜΠΟΪΝ γεννήθηκε στο Δουβλίνο το 1971. Σπούδασε αγγλική φιλολογία και παρακολούθησε σεμινάρια δημιουργικής γραφής στο Πανεπιστήμιο του Ιστ Άνγκλια, όπου και τιμήθηκε με το βραβείο Curtis Brown. Έχουν εκδοθεί εννέα μυθιστορήματά του για ενηλίκους, ενώ το πρώτο του παιδικό βιβλίο, ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕ ΤΗ ΡΙΓΕ ΠΙΤΖΑΜΑ, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, αποτέλεσε διεθνές εκδοτικό φαινόμενο, αφού μεταφράστηκε σε περισσότερες από 40 γλώσσες, βρισκόταν επί δύο χρόνια στις υψηλότερες θέσεις στις λίστες των ευπώλητων βιβλίων και πούλησε περισσότερα από επτά εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, ενώ μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν, τα μυθιστορήματά του για παιδιά Ο ΝΟΑ ΤΟ ΕΣΚΑΣΕ, ΜΠΑΡΝΑΜΠΙ ΜΠΡΟΚΕΤ, ΜΕΙΝΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΦΥΓΕ, που ήταν υποψήφιο για το Βραβείο σε μεταφρασμένο στα ελληνικά βιβλίο για παιδιά ή νέους, του 2014, από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, και ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ, το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο σε μεταφρασμένο στα ελληνικά βιβλίο για παιδιά ή νέους, του 2016, από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Τα βιβλία του κυκλοφορούν σε πάνω από 45 γλώσσες παγκοσμίως ενώ έχουν τιμηθεί με ή βρεθεί υποψήφια για διάφορα λογοτεχνικά βραβεία.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
το αγορι με τη ριγε πιτζαμα

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕ ΤΗ ΡΙΓΕ ΠΙΤΖΑΜΑ

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο εννιάχρονος Μπρούνο δεν έχει ιδέα για την Τελική Λύση ή το Ολοκαύτωμα. Δε γνωρίζει για τον εφιάλτη που ζουν οι λαοί της Ευρώπης εξαιτίας της χώρας του. Το μόνο που ξέρει είναι ότι αναγκάστηκε να μετακομίσει από το άνετο σπίτι του στο Βερολίνο σ' ένα οίκ

# data[].attributes.headline
Ο φωτογράφος του Μαουτχάουζεν

# data[].attributes.subject
Ο φωτογράφος του Μαουτχάουζεν

# data[].attributes.body
Η ταινία, ισπανικής παραγωγής, βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και αφηγείται την ιστορία ενός Ισπανού κρατούμενου, στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν στην Αυστρία, ο οποίος εργάζεται ως βοηθός του ναζί φωτογράφου του στρατοπέδου. Ο Ισπανός κρατούμενος σε συνεργασίας με συγκρατούμενους του προσπαθεί να σώσει τα αρνητικά των φωτογραφιών από τις λήψεις του ναζί φωτογράφου του στρατοπέδου, ως αποδεικτικά στοιχεία των εγκλημάτων που διαπράττονται μέσα στα τείχη του.

Πηγή: Καθημερινή
Δημήτρης Κόκιος - Άλμπι Κασάρη

# data[].attributes.headline
Όταν η νεαρή Λίζελ φ

# data[].attributes.body
Όταν η νεαρή Λίζελ φτάνει στο σπίτι των θετών γονιών της, έχοντας χάσει την οικογένειά της, το μόνο που κρατάει στα χέρια της είναι το κλεμμένο εγχειρίδιο ενός νεκροθάφτη, το οποίο δεν μπορεί καν να διαβάσει, αφού δεν ξέρει γραφή και ανάγνωση. Αυτή θα είναι και η αρχή της καριέρας της ως... κλέφτρας.
Η Λίζελ αρχίζει να κλέβει βιβλία -βιβλία που πετάνε οι ναζί στη φωτιά για να τα κάψουν, βιβλία από τη βιβλιοθήκη του δημάρχου, βιβλία που τη συντροφεύουν στις περιπέτειές της παρέα με το φίλο της, Ρούντι, στους δρόμους της πόλης, βιβλία που θα γεμίσουν τις ώρες του άλλου φίλου της, του κυνηγημένου Μαξ.
Κι ενώ οι βόμβες των συμμάχων πέφτουν συνεχώς και οι σειρήνες ουρλιάζουν, η Λίζελ μοιράζεται τα βιβλία της με τους γείτονές της στα καταφύγια και βρίσκει σ' αυτά παρηγοριά. Μέχρι που κάποια μέρα η σειρήνα θα αργήσει να σφυρίξει...
Μια αξέχαστη ιστορία για τη δύναμη της ανθρωπιάς, για τις ανατροπές της ζωής, αλλά και για την αστείρευτη γοητεία των βιβλίων!
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Εκδόσεις: Ψυχογιός
Δημήτρης Κόκιος - Άλμπι Κασάρη

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΚΛΕΦΤΡΑ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ

# data[].attributes.attachment_link.description
Όταν η νεαρή Λίζελ φτάνει στο σπίτι των θετών γονιών της, έχοντας χάσει την οικογένειά της, το μόνο που κρατάει στα χέρια της είναι το κλεμμένο εγχειρίδιο ενός νεκροθάφτη, το οποίο δεν μπορεί καν να διαβάσει, αφού δεν ξέρει γραφή και ανάγνωση. Αυτή θα είναι και η αρχή της καριέρας της ως... κλέφτρας…

# data[].attributes.headline
Σφραγισμένα Χείλη

# data[].attributes.subject
Σφραγισμένα Χείλη

# data[].attributes.body
Στη μεταπολεμική Γερμανία, ένας 15χρονος ερωτεύεται την κατά πολύ μεγαλύτερή του Χάνα, η οποία όμως εξαφανίζεται ξαφνικά. Οκτώ χρόνια αργότερα, ο νεαρός θα αναγνωρίσει τη Χάνα ως κατηγορούμενη σε δίκη για εγκλήματα πολέμου.

Πηγή: Αθηνόραμα

Δημήτρης Κόκιος - Άλμπι Κασάρη

# data[].attributes.attachment_link.title
Σφραγισμένα Χείλη

# data[].attributes.attachment_link.description
Αλληγορικό ιστορικό δράμα που εκμεταλλεύεται δημιουργικά το μυθιστόρημα "Διαβάζοντας στη Χάνα" του Μπέρναρντ Σλικ κι επιβεβαιώνει τη δραματουργική κι αφηγηματική ικανότητα του Στίβεν Ντάλντρι ("Οι Ώρες"). Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία-ψιλοβελονιά της Κέιτ Γουίνσλετ.