# data[].attributes.body
Rankende helmbloem is een teer, kruipend of klimmend plantje van de strooisellaag in het bos, maar men kan het ook terugvinden in houtkanten, kapwallen en rietvelden. De plant geeft de voorkeur aan een zure, natte tot droge stikstofrijke bodem. Van oorsprong komt deze plant voor langs de Atlantische kust, maar tegenwoordig verspreidt het zich meer en meer naar Centraal-Europa. De stijgende temperaturen en zachte winters worden als oorzaak aangewezen, evenals toegenomen stikstofdeposities uit de landbouw.

# data[].attributes.body
Eenbes groeit bijna uitsluitend in donker loofbos op vochtige tot eerder natte standplaatsen met lemige, humusrijke, neutrale tot licht kalkrijke bodems. De soort staat meestal in voedselrijke omstandigheden op plaatsen met goed verterend strooisel. Op natte plekken, zoals in de omgeving van bron- en kwelzones, vindt men ze nooit met de voet in het water: ze verkiest bewegend zuurstofrijk grondwater. Eenbes heeft gewoonlijk een voorkeur voor oud bos, al dan niet ingeplant met populier. Buiten het bos komt eenbes zelden voor, bijvoorbeeld wel in wat bredere houtkanten in beekvalleien. Zelfs een kortstondige omzetting van bos of houtkant naar ander landgebruik – langer dan twee tot drie jaar – overleeft de soort niet. Ze heeft een vrij stabiel, vochtig bosklimaat nodig.

# data[].attributes.body
o.a. aardbeiganzerik, eenbes, schaduwkruiskruid, wilde narcis, spekwortel, daslook en adelaarsvaren...
file:///C:/Users/gaeta/AppData/Local/Temp/Bosrevue_34_Oudbosplanten_in_Vlaanderen.pdf

# data[].attributes.body
Dit zijn planten, die voornamelijk voorkomen in bossen die al bestaan sinds 1780. De meeste van onze bossen zijn jonge bossen, waar deze planten nog maar nauwelijks voorkomen. Dit omdat de zaden van oud-bosplanten, de jongere bossen nog niet bereikt hebben.

# data[].attributes.attachment_link.description
Bosplanten die bijna uitsluitend voorkomen in bossen die al onafgebroken bestaan sinds 1780, worden oud-bosplanten genoemd.

# data[].attributes.body
Door temperatuursstijgingen wordt er een mogelijke habitat gevormd voor warmteminnende soorten uit het zuiden. Door een toenemende noordelijke migratie tasten deze soorten nu ook in onze contreien planten aan. Bossoorten welke al door bv: verdroging onder stress staan, vallen gemakkelijker te prooi aan plagen en ziekteverwekkers.

# data[].attributes.body
Bomen lopen gemiddelde enkele weken vroeger uit, daardoor kunnen ze sneller in blad staan en zo de bodem sneller beschaduwen, waardoor het groeiseizoen voor bosbodemsoorten korter kan worden. Hoge temperaturen in het voorjaar en daarmee het geassocieerd vroeg uitlopen van knoppen, verhoogt ook het risico op vorstschade. Verhogingen van de gemiddelde temperatuur is positief voor warmteminnende soorten maar nefast voor zij die een koel bosklimaat prefereren. Vervroegen van seizoenen hoeft geen probleem te zijn, zolang dat samenhangende fenologieën samenlopen.

# data[].attributes.body
Soorten, die het moeilijk hebben door habitatverlies, stijgende temperaturen en droogte, zouden eventueel kunnen migereren naar nu meer geschiktere habitats in het noorden. Echter dit gebeurt vaak niet door versnippering van natuur. De grote afstanden kunnen niet door alle soorten overbrugd worden. Zeker deze met zware zaden, verbreiding door wortelstokken of verspreiding door mieren, kunnen slechts zeer langzaam nieuwe gebieden koloniseren. De klimaatveranderingen gaan zo snel dat planten niet de tijd krijgen om zich aan te passen aan de nieuwe omstandigheden of andere migratiestrategieën te ontwikkelen.

# data[].attributes.body
Aangezien de populatie van oud-bosplanten gelinkt zijn aan een kleine groep van bosrelicten, is het behoud en uitbreiding van deze bosrelicten cruciaal voor hun voortbestaan. Een te groot ingrijpen in deze bossen zoals een kaalkap, tast het voor hun noodzakelijke bosklimaat aan. Een plotse blootstelling aan veel licht stimuleert hun uitlopen maar ook dat van veel sterkere concurrenten, welke anders niet zouden kunnen groeien in een beschaduwd koel bosklimaat.

# data[].attributes.body
Door aanhoudende zomerdroogtes zakt de grondwatertafel. Vooral zandbodems en bodems van valleibossen zijn gevoelig aan verdroging.
Vochtminnende soorten die eigen zijn aan natte bronbossen zullen hierdoor verdwijnen. Waaronder: dotterbloem, moerasspirea, gele lis...enz

# data[].attributes.body
beschermen van habitats, beperken van vermesting en verzuring en verbeteren van het grondwaterpeil helpt om kwetsbare soorten te behouden. Het creëren van microrefugia die de verbreiding van soorten helpt te bevorden wordt een noodzaak. De vraag of de mens zelf moet ingrijpen om enkele kwetsbare soorten zelf te gaan verspreiden naar meer noordelijke habitats is een discussiepunt. Eenerzijds hebben studies aangetoond dat dit succesvol kan zijn, anderzijds brengen we zo in het noorden inheemse soorten in het gedrang. Al zijn er al heel wat soorten gemigreerd naar meer geschikte habitats door een menselijke vector.

# data[].attributes.body
Vermesting van bosbodems oa. door stikstofdepositie uit de lucht, verrijkt bosbodems op onnatuurlijke wijze waardoor de oud-bosplanten de concurrentiestrijd verliezen met andere sterkgroeiende soorten zoals brandnetels en bramen.

# data[].attributes.body
Sommige soorten verdragen een zure bodem, maar op bodems die weinig gebufferd worden zoals leembodems, ziet men een achteruitgang van soorten zoals slanke sleutelbloem en eenbes. Menselijke activiteiten als transport, industrie, landbouw veroorzaken een verdere verzuring van de bodem.