# data[].attributes.body
Ik heb verschillende tapijten geselecteerd met echt diverse uitstralingen. Hieronder liggen ze op de grond in de Ikea Breda.

# data[].attributes.body
Dit waarschuwingsbordje bekeken en waarschijnlijk ga ik hier de titel van het onderzoek opzetten en komt dit bij de tapijtjes te liggen.

# data[].attributes.body
UNDER CONSTRCUTION

Met deze groep ben ik naar Museum de Pont gegaan en naar het kunstwerk 'Sky Mirror' van Anish Kapoor. Ik heb ze kort voor de praktijktest een bord gegeven met de uitleg wat ze moesten doen. De rest ging ontstond vanzelf. Hieronder de audio opnames.

# data[].attributes.body
UNDER CONSTRCUTION

Met deze groep ben ik naar Museum de Pont gegaan en naar het kunstwerk 'Sky Mirror' van Anish Kapoor. Ik heb ze kort voor de praktijktest een bord gegeven met de uitleg wat ze moesten doen. De rest ging ontstond vanzelf. Hieronder de audio opnames.

# data[].attributes.body
UNDER CONSTRCUTION

Met deze groep ben ik naar Museum de Pont gegaan en naar het kunstwerk 'Sky Mirror' van Anish Kapoor. Ik heb ze kort voor de praktijktest een bord gegeven met de uitleg wat ze moesten doen. De rest ging ontstond vanzelf. Hieronder de audio opnames.

# data[].attributes.body
Groep C bestaat uit een oma van 63 jaar met haar kleindochter van 9 jaar. Met deze groep ben ik naar Museum de Pont gegaan en naar het kunstwerk 'Sky Mirror' van Anish Kapoor. Ik heb ze kort voor de praktijktest een bord gegeven met de uitleg wat ze moesten doen. De rest ging ontstond vanzelf. Hieronder de audio opnames.

# data[].attributes.headline
De 3 vragen die Barrett in de praktijk stelt.

# data[].attributes.subject
De 3 vragen die Barrett in de praktijk stelt.

# data[].attributes.body
In het boek Kunst Werkt staan 3 vragen die Terry Barrett stelt aan de groepen waarmee hij is het museum een gesprek voert. Deze vragen gebruikt hij niet rigide, maar laat ze terug komen in het gesprek op een organische manier.

Over hoe hij hier mee omgaat verteld Barrett hiernaast in het
You Tube filmpje >>>>

Kunst Werkt. Mensen reageren op hedendaagse kunst. Uitgeverij Thieme Art/ Academie voor beeldende vorming, Amsterdam / Amsterdamse Hogeschool voor de kunsten. 2010. Thieme Art Deventer. ISBN: 978 90 78964 60 5

# data[].attributes.headline
Tapijtjes met uitspraken uit het onderzoek: Identitapijtjes.

# data[].attributes.subject
Tapijtjes met uitspraken uit het onderzoek: Identitapijtjes.

# data[].attributes.body
Qua communicatie zou ik ook een doorvertaling kunnen maken van de werkvorm met de verschillende tapijtjes maar dan niet met de vragen erop maar met de resultaten: de meest opvallende en meest zeggende uitspraken die gedaan zijn tijdens de Audio Observatie. Dan komen de tapijtjes tot leven en krijgen een eigen vorm, kleur, manieren van geschreven teksten en vormen het “indentiteiten”. Vandaar het idee van ‘identitapijten’. Daarbij komt natuurlijk een uitleg van het hoe en waarom van het onderzoek en een uitleg wat deze ‘identitapijten’ betekenen.

# data[].attributes.body
Misschien valt het idee van de podcast af omdat ik niet overtuigd ben dat de vorm podcast het sterkste is. De kritiek die ik erop heb is dat het verhaal wat te horen zal zijn teveel lijkt op een spreekbeurt over mijn onderzoek. Tenzij ik er een sterke vorm voor vind.

# data[].attributes.headline
SIDENOTE: Dit onderzoek gaat niet over het ontwikkelen van een familie programma 

# data[].attributes.subject
SIDENOTE: Dit onderzoek gaat niet over het ontwikkelen van een familie programma 

# data[].attributes.body
Dit onderzoek gaat niet over de ontwikkeling van een familie programma (voor grootouder en kleinkind) wat ingezet zou kunnen worden in musea. Daarvoor kies ik niet omdat ik het dan voor mij een directe vraag vanuit het museum en oplossing kwestie vanuit de kunsteducator zou worden. Ik wil onderzoeken wat er gebeurd in een gesprek op het gebied van perspectief uitwisseling tussen een grootouder en kleinkind en hoe de principes van kunst interpretatie daaraan kunnen bijdragen.

# data[].attributes.body
Ik kreeg feedback dat ik meer open vragen kon stellen ipv meer gesloten vragen. Ik neem dit advies mee, bij de volgende interview ronde. Nu probeer ik uit deze ronde te halen wat ik gevonden heb aan data.

# data[].attributes.body
In het onderzoek is de feedback van 29-03 van de beoordeling meegenomen. Ik heb de adviezen over het onderzoek, de focus en de navolgbaarheid van het onderzoek verbeterd. Voor de specifieke opmerking uit die beoordeling zie het bijgevoegde PDF-je.

# data[].attributes.body
'De 'dialoog' ofwel het communiceren en streven naar wederzijds begrijpen, is volgens Gadamer dan ook het duidelijkste model van het proces van 'verstehen'. Dat zeggen Leezenberg en De Vries. Verder schrijven ze over wat Gadamer zegt over de dialoog het volgende:

'In een dialoog proberen beide gesprekspartners de uitspraken van de ander te begrijpen en in dit wederzijds verstaan, worden beide veranderd en gevormd.'

Bron: Leezenberg M. en De Vries, G. Wetenschapfilosofie voor geesteswetenschappen. Pag. 148-150. Amsterdam University Press, 2001. ISBN 978 90 5356 465 3

# data[].attributes.body
Als een grootouder met een kleinkind in een gesprek over een kunstwerk elkaar bevragen over “Wat er gezien wordt? Wat het zou kunnen betekenen? En waaraan het kunstwerk ze doet denken?” dan wordt als het goed is al snel duidelijk wat ze zelf zien, maar ook wat ze samen zien. En dat dat niet automatisch hetzelfde is.

Dit onderzoek gaat over de zoektocht naar wat er zichtbaar wordt in een gesprek over kunst als er perspectieven worden uitgewisseld over kunstwerken tussen een grootouder en kleinkind.

Op welke manier wordt perspectief uitwisseling zichtbaar in een gesprek bij deze twee mensen die qua leeftijd en ervaring erg uit elkaar liggen, maar wel een familieband hebben.

Aan de hand van de Principes van kunst interpretatie van Terry Barrett en 5 vragen die daaraan gekoppeld zijn gaat dit onderzoek hopelijk aan het licht brengen hoe grootouders samen met kleinkinderen naar kunst kijken, hoe ze perspectieven uitwisselen, en wat daar zichtbaar wordt.

# data[].attributes.body
Een podcast is relevant omdat je dan iets van de gesprekken kan laten horen die plaatsgevonden hebben.

Het meeluisteren met de exacte verwoordingen van de onderzoeksgroep is een extra meerwaarden.

Het opnames getuigen ook veel meer van de onderlinge sociaal culturele en emotionele verhouding tussen de grootouders en de kleinkinderen. Iets wat deze onderzoeksgroep kenmerkt.

# data[].attributes.body
Under Construction

# data[].attributes.body
Under Construction

# data[].attributes.headline
Transcriptie: Interview Groep B: Kind (10 jaar)

# data[].attributes.subject
Transcriptie: Interview Groep B: Kind (10 jaar)

# data[].attributes.headline
Transcriptie: Interview Groep A: Kind (8 jaar)

# data[].attributes.subject
Transcriptie: Interview Groep A: Kind (8 jaar)

# data[].attributes.headline
Transcriptie: Interview Groep A: Oma (65 jaar)

# data[].attributes.subject
Transcriptie: Interview Groep A: Oma (65 jaar)

# data[].attributes.attachment_link.title
Groep A Interview Grootouder 65 jaar.pdf

# data[].attributes.headline
Transcriptie: Interview Groep B: Opa (67 jaar)

# data[].attributes.subject
Transcriptie: Interview Groep B: Opa (67 jaar)

# data[].attributes.attachment_link.title
Groep B Interview Grootouder 67 jaar.pdf

# data[].attributes.body
Aan het einde van dit onderzoek komen er twee producten uit.
Eén is een podcast over het onderzoek, waarbij op een talige manier een indruk wordt gegeven van de belangrijkste bevindingen. Het tweede product is de werkvorm die is ontwikkeld en gebruikt in het onderzoek  als 'bijproduct' van het onderzoek.

# data[].attributes.body
Het onderzoek bevat een praktijktest waarbij de grootouders samen met het kleinkind kijken en samen vragen beantwoorden over een kunstwerk. Om vervolgens inzicht te krijgen hoe perspectief uitwisseling zichtbaar wordt in een gesprek tussen twee generaties.

# data[].attributes.body
Ik heb de hoeveelheid kernbegrippen aangepast. Ook heb ik de kernbegrippen onderling vergeleken en waar nodig geclusterd om het werkbaar te houden. Zie de kolommen links van deze kolom met de definiëring van de kernbegrippen en hieronder het overzicht van de kernbegrippen.

# data[].attributes.body
1. De grootvader (67) denkt aan een zeil van een zeilboot en vervolgens praat hij over dat het geen spiegel lijkt maar een betonnen vlak. (drie perspectieven in één zin) Het kind (10) zegt een paar keer ‘ja..  ‘ Vervolgens komen ze samen tot conclusie dat ze het beide eigenlijk niet goed weten: De grootvader (67) zegt:  “En ik weet niet wat of het is. Kind (10) zegt: Nee, ik weet ook niet precies wat het moet voorstellen.”

# data[].attributes.body
1. Het kind (10) benoemd de muntjes in het water, en de grootvader (67) benoemt ze ook.

2. De grootvader (67) benoemd de bubbels in het water, en het kind (10) benoemt ze ook.

3. De grootvader (67) zegt dat je goed door het water heen kan kijken, en het kind (10) herhaalt dit meteen, met bijna dezelfde woorden.

4. De grootvader (67) denkt dat het een spiegel van de lucht is. Het kind (10) herhaalt deze interpretatie meteen, en zegt: ‘Dan kan de lucht ook naar zichzelf kijken’.

# data[].attributes.body
1. Het kind (10) had absoluut geen moeite met het zich te drukken in woorden, ze gaf vlot en zeer bekwaam antwoorden op de vragen en had zelfs de neiging om iets sneller te gaan dan de grootouder (67). Waar het kind van 8 overduidelijk moeite had met het zich uitspreken.

2. Er vind perspectief uitwisseling plaats in Groep B (Grootouder 67 en Kind 10 jaar) Er worden perspectieven met elkaar gedeeld. Dat betekent dat de werkvorm werkt.

# data[].attributes.body
1. Hoe minimaal ook, het kind (8) zegt dat de kunstenaar ons wil laten zien dat de lucht mooi is.

2. Terwijl de grootouder (65) denkt dat het erom gaat dat als je vanuit de andere kant erna kijkt, je weer andere vormen ziet. En dat het dan toch een andere vorm krijgt. Dit zijn twee verschillende perspectieven die worden uitgewisseld.

# data[].attributes.body
1. Er vond versmelting plaats van het woord ‘wit’. Wat eerst wordt gezegd door de grootouder (65) wordt naderhand ook wordt benoemd door het kind (8) Het kind (8) benadrukt dit zelf met het woord ‘ook’. En dat ze dus ook over die witte kleur spreekt van het kunstwerk.

# data[].attributes.body
1. Het kind (8) weet vaak niet wat ze moet zeggen, met het beantwoorden van de vragen. Misschien ligt het eraan de vragen te moeilijk zijn. Of dat ze te enthousiast begint maar vervolgens vast loopt en eigenlijk niet weet wat ze moet zeggen. Of omdat het de eerste keer is dat ze de vragen krijgt voorgeschoteld.

2. Vraag 5: Wat zagen we hetzelfde of juist anders? Deze vraag zorgde voor verwarring bij deze groep (65 en 8). Men interpreteerde de vraag te letterlijk, ze dachten dat het ging om het standpunt die veranderd is ten opzichte van de vragen. (de vragen lagen naast elkaar om het kunstwerk heen links begon vraag 1 en recht eindigde vraag 5) Dit zorgde voor verwarring

3.  Er vind perspectief uitwisseling plaats in Groep A (Grootouder 65 en Kind 8 jaar) Er worden perspectieven met elkaar gedeeld. Dat betekent dat de werkvorm werkt.

# data[].attributes.body
Ik heb niet het hele kunstwerk onderzocht maar 9 tekeningen die in het kunstwerk verwerkt waren.
Deze tekeningen heb ik vervolgens uitgeprint op ware grote en een beetje random en willekeurig en chaotisch opgehangen in een afgesloten ruimte.

# data[].attributes.body
Ik heb niet het hele kunstwerk onderzocht maar 9 tekeningen die in het kunstwerk verwerkt waren.
Deze tekeningen heb ik vervolgens uitgeprint op ware grote en een beetje random en willekeurig en chaotisch opgehangen in een afgesloten ruimte.

# data[].attributes.body
Het schilderij heb ik groot uitgeprint in kleur en aan de muur gehangen.

# data[].attributes.headline
Transcriptie: Praktijktest 5: Groep A: 'Moritz'

# data[].attributes.subject
Transcriptie: Praktijktest 5: Groep A: 'Moritz'

# data[].attributes.headline
Transcriptie: Praktijktest 2: Groep B: 'Sky Mirror'

# data[].attributes.subject
Transcriptie: Praktijktest 2: Groep B: 'Sky Mirror'

# data[].attributes.attachment_link.title
Groep B Anish Kapoor Opname 1 (Gecodeerd).pdf

# data[].attributes.headline
Transcriptie: Praktijktest 1. Groep A: 'Sky Mirror'

# data[].attributes.subject
Transcriptie: Praktijktest 1. Groep A: 'Sky Mirror'

# data[].attributes.attachment_link.title
Groep A Anish Kapoor Opname 2 (Gecodeerd).pdf

# data[].attributes.body
Sky Mirror op de website van Museum De Pont

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bombay India , woont en werkt in Londen

Sky Mirror (for Hendrik)
2017
roestvrij staal
650 x 250 cm op rvs sokkel in vijvertuin (ontwerp Sophie Walker)
2017.AK.11

In 2017 vierde De Pont het 25-jarig bestaan. Ter gelegenheid hiervan en uit erkentelijkheid voor Kapoors langdurige relatie met het museum maakte de beroemde Britse kunstenaar een ruim zes meter hoge sculptuur van roestvrijstaal. Sky Mirror (for Hendrik) is geplaatst in een bijzondere watertuin, speciaal hiervoor ontworpen door de Engelse tuinarchitect Sophie Walker, die haar tuinontwerp op 3 mei 2018 in een gesprek met museumdirecteur Hendrik Driessen nader toelichtte. Dat gesprek valt hier nogmaals te bekijken.

Sky Mirror is mogelijk gemaakt door bijdragen van de kunstenaar, het museum en een gezamenlijke schenking van de gemeente, Brabant C, particulieren en de bedrijven Van Spaendonck, Interpolis, Rabobank, VolkerWessels en Jacques de Leeuw. Tilburg is de eerste Nederlandse stad met een monumentale sculptuur van Kapoor in de openbare ruimte.

Bekijk hier de video over de totstandkoming van het werk.

# data[].attributes.attachment_link.description
Bombay India , woont en werkt in Londen Sky Mirror (for Hendrik) 2017 roestvrij staal 650 x 250 cm op rvs sokkel in vijvertuin (ontwerp Sophie Walker) 2017.AK.11 In 2017 vierde De Pont het 25-jarig bestaan. Ter gelegenheid hiervan en uit erkentelijkheid voor Kapoors langdurige relatie met het museum maakte de beroemde Britse kunstenaar een ruim zes meter hoge sculptuur van roestvrijstaal.

# data[].attributes.body
De audio opnames heb ik allemaal 3 keer beluisterd en ik heb ze getranscribeerd.

Vervolgens heb ik de opvallende algemene conclusies in de uitgetypte transcriptie met rood gemarkeerd. Dit zijn eigen de dingen die met gewoon opvallen.

De woorden en zinnen in de transcriberen die me aan 'horizonversmelting' doen denken, heb ik blauw gemarkeerd.
Dit zijn teksten waarbij ik zie dat woorden of zinnen worden overgenomen of waarbij bepaalde perspectieven worden overgenomen.

De woorden en zinnen waarbij duidelijk een perspectief wordt omschreven en uitgewisseld heb ik groen gemarkeerd.

Ik heb de leeftijd uit elkaar gehouden zodat we weten welk kind met welke leeftijd wat heeft gezegd.

Ik ontkom niet aan een vorm van interpretatie als ik de gesprekken analyseer en codeer. Ik ben me bewust dat ik dat op mijn manier doe, daar probeer ik helder en transparant over te zijn.

Ik ben me ook bewust dat ik nu twee kinderen en twee grootouders heb onderzocht en dus twee onderzoeksgroepen en wat dit uiteindelijk zegt als conclusie daar ben ik nog niet zeker van. Ik wil hier nog even op reflecteren, en bekijken of een derde groep noodzakelijk is.
En waarom en wat de toegvoegde waarde daarvan kan zijn. Ik wil ook niet een compleet andere groep testen omdat de variabele dan teveel verschillen.

# data[].attributes.body
'Moritz' op de website van Museum De Pont

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dresden Duitsland , woont en werkt in Keulen

Moritz (863-1)
2000
olieverf op doek
51 x 46 cm
2001.GR.06

Moritz is het babyportret van de zoon van de kunstenaar. Richter heeft er twee versies van geschilderd. De portretten vallen op door hun ontroerende intimiteit en door de virtuoze behandeling van de verf. Met deze werken laat Richter op meesterlijke wijze de kracht en betovering van de schilderkunst zien.
Gerhard Richter wordt beschouwd als een van de belangrijkste kunstenaars van deze tijd. Terwijl de beeldende kunst zich in de laatste decennia heeft ontwikkeld in een caleidoscopische veelheid aan ideeën, technieken en media, is Richter consequent de mogelijkheden van de schilderkunst blijven onderzoeken. De tegenstelling tussen abstract en figuratief is voor hem niet meer relevant en wordt opgeheven door de autonomie van kleur, kwaststreek en compositie. In zijn schilderijen worden deze ingrediënten van de schilderkunst zélf tot onderwerp. Bij de abstracte werken zien we zowel strakke kleurcomposities, monochrome vlakken en expressionistische kleurenmengingen. Bij de figuratieve schilderijen onderscheiden zich klassieke onderwerpen als landschap, stilleven en portret. De abstracte werken zijn soms aan de realiteit ontleend (bijvoorbeeld de uitvergrote kleurvlakken van een staalkaart uit de verfwinkel) terwijl de figuratieve voorstellingen juist sterk geabstraheerd worden weergegeven. Dit laatste doet Richter dikwijls door zijn onderwerpen 'onscherp' af te beelden. Hierbij strijkt hij de opgebrachte en nog natte verf in een vegende beweging over het doek uit, zodat de contouren vervagen en de kleuren zich vermengen. Het resultaat lijkt op het wazige beeld van een onscherpe foto. De relatie met de fotografie komt in het werk van Richter overigens vaker opvallend tot uitdrukking. Zo kiest hij dikwijls zijn onderwerpen naar fotografische voorbeelden. Een groot beeldarchief (Atlas) van allerlei foto's vormt een onuitputtelijke bron van onderwerpen voor zijn schilderijen. Maar in plaats van op het realisme van de fotografische registratie moet het oog nu scherp worden gesteld op de beweging van de verf. Op deze manier komen juist in haar relatie met de fotografie de specifieke kwaliteiten van de schilderkunst centraal te staan.

De twee portretten van Moritz laten een van gezondheid blakende baby zien die aan een eettafel zit. Hij heeft een grote slab omgekregen tegen het morsen en in zijn handjes houdt hij een lepel. Hij lijkt net gegeten te hebben en kijkt ons met grote ogen aan. Het is een tafereel zoals dat waarschijnlijk op ontelbaar veel kiekjes in miljoenen fotoalbums terug te vinden is. Maar het huiselijke kiekje is hier niet alleen een liefdevol document van de kunstenaar en zijn zoon; het is een uiting van de ongelooflijke vitaliteit van de schilderkunst. Richter heeft het werk in twee versies gemaakt. Het kleinste doek is meer realistisch, het grotere is veel minder uitgewerkt en daardoor abstracter. Bij beide werken valt op hoe mooi en effectief de verfbehandeling is; in de fluweelzachte babyhuid, in de licht-donker verhoudingen, in de stofuitdrukking en het glinstereffect van de lepel, maar vooral in de verwonderde blik en de grote ogen van het kind. Een blik die misschien nog wel het meest doet denken aan die van het Meisje met de parel van Johannes Vermeer. De lichte schrik die uit deze ogen spreekt, spiegelt wellicht onze eigen verbazing tegenover deze twee kleine meesterwerken.

# data[].attributes.attachment_link.description
Dresden Duitsland , woont en werkt in Keulen Moritz (863-1) 2000 olieverf op doek 51 x 46 cm 2001.GR.06 Moritz is het babyportret van de zoon van de kunstenaar. Richter heeft er twee versies van geschilderd. De portretten vallen op door hun ontroerende intimiteit en door de virtuoze behandeling van de verf.

# data[].attributes.body
'Moritz' op de Website van Gerhard Richter

# data[].attributes.body
Filmpje over 'Outbreak' van Museum De Pont

# data[].attributes.body
Filmpje over Sky Mirror van Museum de Pont

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Een dialoog is een gesprek tussen verschillende mensen, waarin een vrije gedachtewisseling plaatsvindt, wat tot nieuwe inzichten leidt bij de betrokkenen. Kenmerkend is dat er betekenissen ontstaan die zonder dialoog niet tot stand hadden kunnen komen. Écht luisteren ligt aan de basis hiervan.

Een open gesprek

Een dialoog is een open gesprek over ervaringen, dromen en mogelijkheden dat bijdraagt tot onderling begrip, verbondenheid en inzicht. Ontmoeting vanuit wezenlijke nieuwsgierigheid staat voorop. We verkennen ervaringen, zienswijzen, dromen en mogelijkheden. In een dialoog ga je werkelijk met elkaar in gesprek. Iedereen komt aan bod en wordt gehoord. Je onderzoekt met elkaar wat werkt en waar het om draait. Je spreekt voor jezelf, denkt niet voor een ander en geeft geen advies. In dialoog zie je andere betekenissen en kom je tot nieuwe inzichten. Luisteren met aandacht en onderzoeken van eigen oordelen en andere zienswijzen zijn essentieel.

Dialoogtafel

Een dialoogtafel is een groep van zes tot acht personen die met elkaar in gesprek gaan. Je verkent een thema en wisselt ervaringen, dromen en mogelijkheden uit. Een getrainde dialoogbegeleider begeleidt het gesprek en zorgt ervoor dat iedereen naar elkaar luistert en aan bod komt. Een dialoog duurt ongeveer twee uur en kent de volgende fasen: kennismaken, ervaringen uitwisselen, dromen delen en wat kun je doen. Dialogen worden begeleid door vrijwilligers die getraind zijn in de waarderende dialoogmethodiek.

Spelregels voor dialoog

1. Wees écht nieuwsgierig naar de ervaringen, gedachten en gevoelens van anderen.
2. Probeer je open te stellen. Laat tot je doordringen wat de ander zegt. 3. Laat een ander zijn/haar verhaal vertellen. Vertel op dat moment niet jouw verhaal.
4. Geef niet je mening over een ervaring van een ander. Oordeel niet.
5. Vraag naar concrete voorbeelden en om toelichting als je iets niet begrijpt.
6. Waardeer het verhaal van een ander. Onderzoek de betekenis.
7. Spreek voor jezelf: praat vanuit de ik-positie, vermijd 'je' of 'men'.
8. Behandel de ander zoals jezelf wilt worden behandeld: met respect en vriendelijkheid
9. Geef een ander de tijd om na te denken, naar woorden te zoeken.
10. Zorg voor een gespreksleider die getraind is in de methodiek.

Een dialoog is geen debat

Een dialoog is geen debat, discussie over meningsverschillen, stellingen of standpunten. Naar elkaar luisteren en het delen van ervaringen, dromen en mogelijkheden staat voorop. Je overtuigt de ander niet vanuit een eigen standpunt, maar luistert aandachtig naar elkaars ervaringen en probeert te begrijpen. Meningen worden naast elkaar geplaatst in plaats van tegenover elkaar.

Meer

Verhalen van deelnemers
Video's over dialoog
Het verhaal van de olifant
Wat dialogen brengen
De kunst van Luisteren
Vlinderlijke eenvoud
Dialoog, de golf en de zee
Waarderende dialoogmethodiek

# data[].attributes.attachment_link.description
Een dialoog is een gesprek tussen verschillende mensen, waarin een vrije gedachtewisseling plaatsvindt, wat tot nieuwe inzichten leidt bij de betrokkenen. Kenmerkend is dat er betekenissen ontstaan die zonder dialoog niet tot stand hadden kunnen komen. Écht luisteren ligt aan de basis hiervan.

# data[].attributes.body
De belangrijkste kernbegrippen voor mijn onderzoek heb ik opgeschreven en gekoppeld aan de rest van mijn onderzoek.

# data[].attributes.body
Na de praktijktest en de observatie wil ik de onderzoeksgroep interviewen. Dit wil ik kort na de praktijktest doen omdat ik dan de beste antwoorden krijg en dat het experiment nog vers in het geheugen ligt.

Een interview is een geschikte methode omdat ik graag verdere informatie verzamel over de praktijktest. Misschien heb ik iets over het hoofd gezien met de audio observatie en kan ik kijken of er opvallende elementen zijn uit de audio observatie die ik meteen kan verifiëren.

Ook is een interview juist geschikt voor betekenisverlening en het uitdiepen van een persoonlijk onderwerp.

Ik kies voor een individueel interview zodat de personen ongeremd kunnen reageren.
En het interview is half  gestructureerd.  Enerzijds afgestemd op de kernwoorden en topics van mijn onderzoek en anderzijds is er ruimte om door te vragen.

# data[].attributes.body
De aanpak van mijn observatie is extensief participerend. In de context van een museum zou ook niemand deel uitmaken van de onderzoekssituatie. Daarom ga ik ook van een afstand observeren.
Mijn rol als onderzoeker is open, de grootouders en kleinkinderen
weten dat ik onderzoek doe. Ze zijn dus op de hoogte van mijn onderzoeksrol. Mijn praktijkrol in niet van toepassing. Ik ga niet een rol uit de museum praktijk naspelen, of nabootsen. Daarnaast speel ik wel een persoonlijke rol, omdat ik de onderzoeksgroep ken. Maar ik laat mijn persoonlijk contact tijdens de observatie niet meespelen. Maar ik erken dat er natuurlijk wel een betrokkenheid is, van de onderzoeksgroep bij wat ik doe. Dit kan ik helaas niet wegnemen, maar daar ben ik me bewust van.

Ik heb de onderzoeksgroep op voorhand gevraagd of ze mee wilde werken aan een onderzoek, dat ze in groepen van twee naar een kunstwerk gingen kijken en daar mee wilde werken met een experiment.

Ik heb de instructies bij de werkvorm bij het kunstwerk neergezet en geen verdere uitleg gegeven. Dit is conform de praktijk in het museum, waarbij er ook zelfstanding geacteerd moet worden.

De audio observatie heb ik vastgelegd met twee iPhones die beide opnames maakte van hetzelfde gesprek, en die de doelgroep zelf in de hand heeft vastgehouden.

# data[].attributes.body
Ik wil een praktijktest uitvoeren en  die met een Audio Observatie vastleggen. Dit omdat het me veel inzichten gaat geven in wat er letterlijk gezegd word en hoe het gesprek in gang gaat en ook ofdat de werkvorm werkt.

Ik kies ook voor een Audio Observatie omdat in het gesprek, in de dialoog dat daar de perspectief uitwisseling plaatsvind volgens Gadamer.

Ook kan ik de verschillende observaties naast elkaar leggen en kijken wat de verschillen of overeenkomsten zijn.
Ik kan de opnames herbeluisteren delen en later gebruiken in de podcast.

Ik ben benieuwd naar:

Wat wordt er gezegd? Komt er een dialoog op gang? Worden er perspectieven uit gewisseld?
En wat gebeurd er dan?

# data[].attributes.body
1. Theorie onderzoeken.

2. Kernwoorden vaststellen.

3. Praktijkvoorbeelden zoeken.

4. Methode bepalen.

5. Ontwikkeling praktijktest.

6. Audio observatie met grootouder met kleinkind.

7. Interview met grootouder en kleinkind.

8. Data verwerken en in verband brengen met theorie.

9. Conclusies formuleren.

10. Maken van product: Podcast en tapijtjes.

# data[].attributes.body
Wat is relevant om te weten van grootouders en kleinkinderen in een museum?

Dat deze groep zich bevindt in informele leeromgeving is relevant. Daarom is belangrijk om te weten wat een informele leeromgeving typeert. (Bron 4: Kelly Riedinger en Bron 5: Lynn Dierking)

Dat er een 'Learning conversation' plaats kan vinden bij families.
In een 'Learning conversation'
word samen betekenis geconstrueerd. (Bron 4: Kelly Riedinger.

Intergenerationele groepen leren samen door praten, kijken en interactie. (Bron 5: Lynn Dierking

Belangrijk is 'Laughing and learning'
oftewel men is op zoek naar 'edutainment' (Bron 5: Lynn Dierking en Bron 6: de Hartog en Remmelink)

De familie is de eerste 'learning group' waar men in terecht komt (Bron 5: Lynn Dierking)

Gelijkheid tussen grootouder en kleinkind is belangrijk (Bronnen: 2, 3, 4, 6 )

De rol als grootouder als facilitator is belangrijk maar ook de rol van een grootouder in de ontwikkeling voor het kind. (Bron 7: Beaumont en Sterry en Bron 8: Lynda Kelly)

Een museum moet relevant zijn voor de bezoekers 'social-objects' kunnen daar volgens Nina Simon daar een rol in spelen en ook hoe een museum of tentoonstelling is ingericht.
Relevantie en participatie zijn belangrijk. Dit is belangrijk gezien de context van mijn onderzoek.
Bron 9: Nina Simon.

Waarom een werkvorm?
Lees verder >>> Rechts

# data[].attributes.body
Wat is perspectief uitwisseling?

Ik heb dit omschreven bij de kernbegrippen, zodat ik weet wat ik in mijn onderzoek met perspectief uitwisseling bedoel. Ik ga er vanuit dat ik perpectief uitwisseling kan zien of herkennen in een gesprek.

Hoe wordt perspectief uitwisseling zichtbaar in een gesprek?

Van dit proces geeft Terry Barrett een goede uitleg. Die is te lezen in de kolom Bron 1: Barrett 2.
Hij spreekt dan over het proces, dat je eerst interpreteert, die interpretatie uitspreekt en dan samen betekenis bouwt.

Een ander goed voorbeeld is het boek 'Kunst Werkt': waar veel letterlijke voorbeelden in staan van perspectief uitwisseling.
Zie Bron 3: Kunst Werkt.

Ook omschrijft Terry Barrett zelf in zijn artikelen een aantal voorbeelden van wat er gebeurd in de groepen als er perspectieven worden uitgewisseld

Gadamer noemt dit meer het proces van 'verstenen' en dat het universele praktijk is. Waar we eigenlijk niet veel bij stil staan, maar wat we continu doen. Hij beschrijft de stappen naar 'horizonversmelting'.
Gadamer benoemd het proces van interpreteren 'talig' en wijst naar de dialoog als duidelijkste model van het 'verstenen'. Zie kolom Bron 2: Gadamer 2 en Bron 2: Gadamer 3.
Dit kan ik gebruiken om  perspectief uitwisseling te duiden.

Ik heb de kenmerken van een dialoog opgeschreven zodat ik dit duidelijk aan kan wijzen wat een  dialoog is, als die plaatsvindt.
En dus ik ga ervan uit er iets in  in de dialoog zichtbaar wordt wat ik kan aanwijzen als perspectief uitwisseling.

Ook het begrip 'horizonversmelting' van Gadamer kan me hierbij helpen.
Dit begrip wordt uitvoerig toegelicht in kolom Bron 2: Gadamer 2 en Bron 2: Gadamer 3. Als er 'horizonversmelting' plaatsvind, dan kan ik dat duiden doordat er woorden worden overgenomen door de verschillende personen. En als er bevestiging plaatsvind, of zelfs als er geen bevestiging plaatsvind. Als er van elkaar zinnen worden afgemaakt, dan is dat zelf een talige horizonversmelting.

Hoe werken de principes van kunstinterpretatie?

Ik heb de theorie onderzocht, dus wat Terry Barrett heeft geschreven over de Principes. Ook heb ik zijn ervaringen gelezen als ze ingezet worden in de praktijk. Dit wordt ook heel duidelijk beschreven in het boek 'Kunst werkt' Bron 3.
Dit is een goede bron als vergelijking materiaal.

# data[].attributes.body
Ontologie is een woord wat regelmatig bij Gadamer voorkomt. De ontologie of zijnsleer is onderdeel van de metafysica , de filosofische tak die het wezen onderzoekt dat achter de waargenomen werkelijkheid schuilgaat. De ontologie onderzoekt en beschrijft de eigenschappen, of breder: het zijn van het geheel van dingen, "entiteiten" of zijnden, waarvan aangenomen wordt dat ze bestaan of beter: zijn.
Bron: Wikipedia https://nl.wikipedia.org/wiki/Ontologie_(filosofie)

# data[].attributes.body
In deze Duitse podcast worden een aantal linken gelegd die relevant kunnen zijn voor mijn onderzoek.
Ik heb ze voor nu kort samen gevat later ga ik ze beter onderzoeken:

In deze podcast worden hele goede linken gelegd met 'het zijn' in de geschiedenis of in  de traditie wat ik goed kan koppelen aan de familie band en het deel uit maken van een historisch geheel.

Er wordt ook een link gelegd tussen 'Verstehen' en 'Dasein' en 'het existeren' van Martin Heidegger.

Ook wordt iets verteld over de jeugd van Gadamer en dat zijn moeder overleed toen hij zelf vier jaar jong was.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Der Philosoph Hans-Georg Gadamer (1900-2002) beschäftigte sich Zeit seines "Jahrhundertlebens" mit dem Phänomen des Verstehens. Was können wir heute von ihm lernen?

Manuskript und mehr zur Sendung

# data[].attributes.attachment_link.title
Hans-Georg Gadamer - Philosophie des Verstehens

# data[].attributes.attachment_link.description
Der Philosoph Hans-Georg Gadamer (1900-2002) beschäftigte sich Zeit seines "Jahrhundertlebens" mit dem Phänomen des Verstehens. Was können wir heute von ihm lernen? Manuskript und mehr zur Sendung

# data[].attributes.attachment_link.title
De making of Sky Mirror, Anish Kapoor (2018)

# data[].attributes.attachment_link.description
Interview (deel 2) met Terry Barrett, professor in de kunsteducatie, Ohio State University. In het kader van de studiemiddag 'Overdracht als kunst als overdracht' op 16 januari 2009, beantwoordt Terry Barrett vragen over zijn kunde op het gebied van kunstoverdracht.

# data[].attributes.body
Na het gesprek met Ingemarie Sam was het duidelijk voor mij. Mijn onderzoeksvraag moest scherper.
Hiervoor had ik drie redenen:

1. Mijn onderzoeksvraag was te breed, de principes onderzoeken als leermiddel gaf me geen focus. Ook de principes als 'leermiddel' onderzoeken gaf me teveel richtingen, waarbij ik me allemaal niet goed voelde. Het was teveel, en te breed om het leermiddel te onderzoeken.

2. Daarnaast noemt Terry Barrett zijn principes zelf geen methodes. Dit zegt hij in het artikel 'About Art Interpretation for Art Education' 2000. Twee filmpjes op You Tube (zie kolom Just for fun) bevestigen dit. Ook Marijke Hoogeboom schrijft nadrukkelijk in het boek 'Kunst werkt' het volgende 'In feite suggereert Barrett om een einde te maken, aan algemene aanvaarde onderwijsmethoden'. Mede door deze passage heb ik besloten de principes niet te onderzoeken als methode of als leermiddel.

3. Ik miste mijn passie in het het onderzoeken van de principes als leermiddel.

4. Wat is mijn passie dan wel? Dat is de uitwisseling van interpretaties oftewel de perspectief uitwisseling tussen mensen. Daarom heb ik besloten, 'perspectief uitwisseling' in mijn onderzoeksvraag te stoppen, waardoor ik meteen meer focus kreeg op het onderzoek.

Meer over deze keuze is te lezen in het expert gesprek met Ingemarie Sam. Bereikbaar via de Expert en Peer feedback kolom 3 kolommen naar rechts. >>>

# data[].attributes.body
In het gesprek tussen grootouder en kleinkind wordt zichtbaar dat er perspectieven worden uitgewisseld en hoe er perspectieven worden uitgewisseld, waardoor ze samen betekenis construeren. Tenminste dat verwacht ik. En kunst speelt daar een rol in omdat wat ze samen zien, ook samen moeten interpreteren. En ik verwacht dat er wederzijds begrip ontstaat, waardoor ze samen om met de woorden te spreken van Terry Barret een 'Community of understanding' vormen.

Daarnaast denk ik dat de Principes van Terry Barrett (en zijn vragen) heel goed kunnen passen om het gesprek tussen grootouder en kleinkind te sturen, door gebruik te maken van een eenvoudige werkvorm in het museum.

# data[].attributes.body
Museum de Pont heeft een aantal activiteiten voor families en kinderen. Zo hebben ze het boekje 'ogen op steeltjes'. Een boekje met opdrachten en spelletjes voor kinderen langs 10 kunstwerken van het museum. Zo is er ook een ruimte speciaal voor kinderen, met de naam 'Atelier de Pont' waar je even kan uitrusten maar waar je ook aan de slag kan gaan. Het is de voormalige ruimte waar eerst een leesruimte was met boeken. Nu is er een knikkerbaan en een 'Anton Hemming' sculptuur die gestapeld kan worden. Als laatste hebben ze een 'Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet' kijkwijzer waarmee ouders en kinderen samen worden uitgedaagd om via vragen de collectie te ontdekken. Vragen die worden gesteld zijn: 'Zie jij het zelfportret van Marlene Dumas in een muur vol gezichten?' Zo heeft de Pont dus verschillende producten voor families en kinderen. Eén ervan heb ik zelf samen met mijn dochter kunnen ervaren en dat is het 'Ogen op steeltjes' boekje. Voor de rest heb ik geen bruikbare relevante informatie van Museum gekregen om inzicht te krijgen hoe deze producten werken. Overigens is dat ook niet mijn onderzoek. Mijn onderzoek gaat niet over de middelen die er al zijn, en ook niet over een inventarisatie van de producten en welke het beste werken. Dat onderzoek laat ik liever bij Museum de Pont zelf. Mijn onderzoek vind wel plaats in de context van het museum, maar niet in vergelijking met andere museum educatieve producten.

# data[].attributes.body
Mijn onderzoek is  relevant voor het werkveld omdat musea nog steeds aan het zoeken zijn hoe ze relevant kunnen zijn voor families en grootouders met kleinkinderen.
Er is al veel onderzoek gedaan naar families in musea, informeel leren in sociale omgevingen, family learning, en intergenerationeel leren. Ook is er onderzoek gedaan naar de Principes van interpreteren van Terry Barrett en hoe deze werken in de praktijk met groepen en een facilitator.

Maar in dit onderzoek worden de Principes van kunst interpretatie met een kleine groep bestaande uit twee personen: namelijk een grootouder met kleinkind bij elkaar gebracht.

En wordt er specifiek op zoek gegaan naar de manieren waarop  in deze intergenerationele groep perspectief uitwisseling plaatsvind.

En dit keer zonder facilitator,
op een manier die zou kunnen werken in een museum.

# data[].attributes.body
'Grootouders met kleinkinderen zijn ontzettend interessant en relevant voor ons' vertelde Marie-Jose Eijkemans, hoofd educatie van Museum de Pont mij tijdens ons eerste gesprek.

Volgens haar bevat deze groep een enorme potentie: grootouders werken vaak niet meer, zijn vervroegd met pensioen gegaan en hebben nu alle tijd en aandacht voor de kleinkinderen. En ze zijn vaak financieel onafhankelijk. En de kinderen zijn de bezoekers van de toekomst. Kunst kan voor deze groep samen ook veel betekenen, omdat grootouders en kleinkinderen samen met elkaar kunnen leren van kunst. Museum de Pont is zich bewust dus van deze groep, en daarom benieuwd wat de uitkomt is van mijn onderzoek.

# data[].attributes.headline
Status familieprogramma's in musea volgens de Hartog en Remmelink

# data[].attributes.subject
Status familieprogramma's in musea volgens de Hartog en Remmelink

# data[].attributes.body
'Het onderwerp 'families' leeft op dit moment in de hele museumwereld sterk' zeggen Mijke de Hartog en Marie Anne Remmelink in het boekje 'Een familievriendelijk museum'. Het boekje is dan geschreven als een handleiding om musea te helpen stap voor stap 'familievriendelijker' te worden. Ik maak hieruit op dat dat er dus vraag naar is en dat musea zich bewust zijn van hun maatschappelijke rol en dat ze relevante manier iets willen betekenen voor families. Maar dat ze daar dus nog wel wat inzichten en hulp in kunnen gebruiken.

Het familievriendlijke museum. Mijke de Hartog en Marie Anne Remmelink. 2012. Uitgeverij VSC, Amsterdam.

# data[].attributes.headline
Stichting Gelders erfgoed adviseert over ook over families.

# data[].attributes.subject
Stichting Gelders erfgoed adviseert over ook over families.

# data[].attributes.body
Dat musea advies nodig hebben  over wat ze moeten doen voor families met kinderen blijkt ook uit de publicatie 'Gezinnen welkom! Musea leuk voor kinderen én voor ouders!' van de Stichting Gelders erfgoed, geschreven door Liesbeth Tonckens. In deze publicatie staat dat er in de zomer van 2008 een nulmeting is gedaan onder de Gelderse Musea. Twee zaken vielen erg op. De meeste musea noemen zich gastvrij voor gezinnen met kinderen, maar realiseren zich vaak niet wat dit inhoudt. En een aantal musea willen deze doelgroep wel binnenhalen maar worstelen met de vraag hoe ze dat moeten doen. Het tweede wat opviel is dat ze het idee hebben dat eigen initiatieven niet aansluiten of niet gaan werken. Ook dit artikel geeft op pagina 35, een aantal tips om een start te maken om gezinnen in het museum beter te begeleiden.

# data[].attributes.headline
‘Hoe leuk en leerzaam samengaan’ een onderzoek van Anna Elffers.

# data[].attributes.subject
‘Hoe leuk en leerzaam samengaan’ een onderzoek van Anna Elffers.

# data[].attributes.body
Sinds 2003 organiseren veel musea speciale kinderactiviteiten uit zowel ideologische als economische motieven zegt Anna Elffers in haar artikel 'Hoe leuk en leerzaam samengaan'. Ze zegt dat veel musea kindertentoonstellingen, activiteiten en kinderroutes aanbieden. Ook worden er hands-on mogelijkheden aangeboden waarin kinderen iets zelf kunnen doen zoals een speurtocht, en leskoffertje met inhoud of computers die opgesteld zijn. Deze hands-on aanpak wordt gezien als één van de belangrijkste methode om kinderen tot een actief museumbezoek te verleiden. Elffers trekt wel de conclusie dat alleen een hands-on mogelijkheid niet werkt, maar juist dat de combinatie van hands-on é n minds-on goed kan werken. Er moeten echte dingen te zien zijn en echte verhalen verteld worden. Authenticiteit is belangrijk in een museum. 'In een museum zijn echte objecten te zien, die moet je centraal stellen' schrijft Elffers.
Ze stelt dat echte objecten en verhalen die daarbij aansluiten erg belangrijk zijn voor ouders of grootouders met kinderen die samen een museum bezoeken.

# data[].attributes.body
Volgens een onderzoek 'Kinderen en museumbezoek' van de Nederlandse Museumvereniging blijkt uit de inventarisatie van 138 musea dat veel musea maatregelen nemen om kinderen naar het museum te krijgen. Het onderzoek heeft acht kinderconcepten geclusterd die in de inventarisatie naar boven kwamen. Daaruit voerde vier kinderconcepten te boventoon in de musea. Het populairst kinderconcept is het ontwikkelen van een educatief programma voor het basisonderwijs (33%). Het organiseren van speciale activiteiten in de vakantie voor kinderen scoort ook hoog (21%).
16% van de musea maakt gebruik van ondersteunend aanbod en 11% presenteert kinderactiviteiten en producten onder één dak.
Bij minder dan 10% komen kindermusea, kinderafdelingen, zelfstandige programma's, of familie- of kindertentoonstellingen voor.
Deze publicatie komt uit 2011.

# data[].attributes.body
Nina Simon

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
We are no longer updating this page and it is not optimised for mobile devices.

Museums in Australia have recognised the need to become more responsive to their audiences, especially families who both visit museums and see the value of them. Changes in family and social structures have provided opportunities for museums to play an important role in social engagement and bonding and for meeting the learning requirements of families in this complex information age. Research has consistently found that positive early family visits to museums have a significant impact on later visiting habits. [ 1]

Families are a key audience for museums in Australia. For example, at the Australian Museum, Sydney and the National Museum of Australia, Canberra, they account for over half the number of visitors. In regional museums in New South Wales, contrary to established beliefs, almost one-third of visitors are families. Research has established that families access a wide range of information sources when learning together during their visits to museums. When people visit museums as young children with their family they are more likely to visit when they are older. [ 2]

This chapter will discuss museum visits and family life and how families form successful learning units illustrated through examples from research with families visiting an Australian Museum exhibition. The principal gains from recent research are the recognition of the importance of learning in family visits and the different roles that various family members play before, during and after their visit.

Families in the new century

The forces of social change, economic circumstances, increasing divorce rates, remarriage/re-partnering, and changing living patterns have meant that the term 'family' is not as straightforward as it was in the past.

The Institute of Family Studies, Australia, defined a family as a group of individuals related by blood, marriage, adoption or cohabitation. The Australian Bureau of Statistics also has a similar but more detailed description: a family is two or more persons, one of whom is at least 15 years of age, who are related by blood, marriage (registered or de facto), adoption, step or fostering, and who are usually resident in the same household. [ 3] The common elements in these definitions are that there is some type of relationship, and that the group themselves identify as a family unit.

John Falk and Lynn Dierking of the Institute for Learning Innovation (and now Oregon State University), who have carried out extensive studies of learning in museums, recognise that families are 'those who self-define themselves as a family (in other words, all members are not necessarily biologically related)'. [ 4]

As in other countries, there have been significant changes in the nature of family groupings in Australia in the past 20 years. Families consisting of couples with children of any age remain the most prevalent type of family in Australia. However, between 1986 and 2001 the number of one-parent families increased by 53 per cent, and couple families without children living with them increased by 33 per cent. Consequently, two-parent families with children are forming a smaller proportion of all families - 47 per cent of families in 2001, down from 54 per cent in 1986. [ 5] Due to these demographic shifts, museums are increasingly using the term 'intergenerational groups' to refer to mixed groups of people, including children, who are related in some way.

Families in Australian museums

Museums in Australia have long recognised the importance of families as visitors, with several establishing separate spaces for these groups, especially those with very young children. Patricia McDonald, the first professional education officer employed by the Australian Museum, in reviewing the history of educational activities at the Australian Museum, observed, 'From its inception the Australian Museum has been regarded as an educational institution and its activities have been concerned with increasing general public interest in and knowledge of the natural sciences'. [ 6] The Museum has provided programs for students and children since the early 1920s, with the establishment of a special Children's Room in 1962.

Due to both audience demand and changes in thinking about how people - particularly children - learned, the Museum developed the Discovery Room, one of the earliest interactive spaces and one heavily used by families. This was followed by a whole exhibition floor dedicated to interactive learning specifically aimed at children and families (the Discovery Space). Since that time these areas have undergone several iterations, with the establishment of the popular Search and Discover in 1998 and Kids' Island in 1999 as active, hands-on exploratory learning spaces catering specifically to children and their families, and drawing on the Museum's collection strengths and research expertise.

The latest key development in family programming has been the opening of Kidspace in 2007 as part of the Museum's redevelopment. These developments were informed by extensive evaluation with both adults and children, which repeatedly found families commenting on the importance of having spaces for young children within the Museum that were enjoyable, promoted hands-on learning, and stimulated children's curiosity and creativity while providing a chance to explore and discover within the special context of the family.

Two other major museums developed dedicated spaces specifically designed for children and families during the past 10 years. The Melbourne Museum's Children's Gallery is aimed at three- to eight-year-olds and has a mandate to encourage discovery and exploration within a range of science issues. The aim was to provide an interactive, hands-on and playful space that engages all the senses through continually updated exhibitions. The National Museum of Australia developed Kspace, an interactive, technology-focused space where children 'design their own future'. In addition, Our Place was designed as a series of cubbies for children to explore the Museum's themes in their own ways, as well as being useful programming spaces.

The Australian National Maritime Museum in Sydney, when developing its Pirates program for families, realised that, in exhibitions aimed at children, the accompanying adults also needed something to occupy them. The Powerhouse Museum in Sydney, while catering for family audiences through its many exhibitions (both permanent and temporary) and programs, recognised the value of a dedicated space for children who were visiting with their parents. The interactive installation, Zoe's House, caters specifically for children aged three to six years to facilitate both cooperative and creative play in children.

All these examples demonstrate an approach to programming for families that is based on constructivist learning principles [ 7], being interactive, playful and learner-centred, while encouraging social interaction through providing something for all ages.

Families and learning in museums

Learning is a key reason for museum visits generally, by individuals, small groups and families. People who visit museums value learning and seek opportunities to learn in many ways. Those who visit more often are usually better educated. 'The primary reason most people attend museums, whether by themselves or with their children, is in order to learn ... [therefore, they are] likely to see museums as places that provide opportunities for them to expand their own and their children's learning horizons'. [ 8]

Why is the family such an important learning unit? Culture plays a strong role in learning survival and life skills, with much of this being learned through the family. Studies of literacy and adult learning suggested that an orientation to lifelong learning and readiness to learn in later life is strongly linked to the family. [ 9] Families live and learn together, and the attitudes and behaviours developed there continue through later life, including their visits to museums. [ 10] 'Family members talk about what they know from previous experiences and memories ... these discussions provide opportunities for parents to reinforce past experiences and family history and develop a shared understanding among family members.' [ 11]

Whereas earlier research indicated that the principal motivation for visits to museums by families was to give opportunities for social interaction, many more recent studies reveal that family conversations and behaviours in museums are centred on learning. [ 12] Family interactions strongly influence how people learn in later life, particularly in forming attitudes, values and views of the world. [ 13] Learning is a key 'life skill' that assists a child develop along the right 'life path': 'With the correct guidance from the family you hope that they will have a better life with all these learning skills that they have gained.' [ 14] Over time a family's behaviour is developed and refined and, through the rich experiences provided by museums, families become more successful as learning units.

Visitors also recognise the important role that museums play in learning about difficult or sensitive issues. Adults visiting the Australian Museum's Indigenous Australians exhibition felt that it was important for them and their children to learn more about Australia's Indigenous cultures in order to understand and reflect on past injustices and to better comprehend contemporary issues. [ 15] Parents with children aged less than five years visiting an Indigenous program at the Australian Museum felt it was critical that their children were introduced to Indigenous issues from an early age to help prepare them for later learning. These families especially valued their visit because it filled gaps in the adults' knowledge about Indigenous subjects and issues and helped them become more confident when talking to their children about these issues. [ 16]

Family visits to museums in Australia share a number of characteristics. [ 17] When families voluntarily choose to visit museums they wish both to learn and engage in social interaction in a recreational context. They take time for orientation, enter with a sense of curiosity, bring with them a set of prior experiences and a personal agendas, link what they see to their own prior experiences, are most attracted to concrete and/or interactive displays, have a common viewing behaviour which involves looking very closely at each display in the first gallery, then skimming and moving randomly in subsequent galleries. The visiting behaviour is modified by increased experience with the setting: they like to revisit favourite displays, share their viewing and learning in a social context, enjoy and remember interactions with people from the museum, respond to physical needs by sitting or having a break after little more than an hour and generally stay for less than two hours.

Research has found that visitors play three roles which are particularly relevant to the family group during the visit: visit manager by directing and organising; museum expert through explaining, clarifying and correcting; and learning-facilitator in questioning, linking, reminiscing and wondering. [ 18] These roles occur simultaneously, are closely linked to the process of learning and are dependent on both the social context of the visit and the group composition, particularly the ages of any accompanying children.

Adults spend as much time playing the visit manager role and engaging their children as looking at displays themselves. Adults have many strategies on hand to manage their children's needs, such as distracting them, asking questions and directing their attention to something they might like.

Accompanying adults play a key role in facilitating family learning: 'Parents can be effective facilitators for their children's learning when exhibitions are designed with collaborative learning in mind and when adults feel comfortable with the content and experiences provided in the museum'. [ 19] Mothers and fathers take different roles during a visit, mothers being more concerned with the logistics of the visit whilst fathers see museums as 'family business'. [ 20] Parents often play a 'teaching' role in a museum visit,[ 21] and assist learning through drawing on their own experiences, and they often took 'central control' over the visit. [ 22]

The mood and behaviour of the child may influence the learning that takes place through its impact on the accompanying adults. Adults sometimes have to spend time trying to activate interest and enthusiasm from a disengaged and bored child, which can also create tension if the adult wants to see something that appeals to them, as illustrated in another conversation of the same family.

Families sharing learning

Research has consistently shown that social interaction promotes learning and that the role of the parent is critical. A key finding of one study of learning in children's museums showed that 'children stayed longer at exhibits and learned more when they were accompanied by an adult who was actively involved in the activities'. [ 23] Museum behaviours of family members include reading labels together, discussing what they are looking at and asking each other questions. These family interactions stimulate learning, providing an extensive, continuous reciprocal influence on visitor/exhibit interactions. [ 24]

Paulette McManus, a UK-based museum audience researcher, also described family visitors as 'hunter-gatherers':

actively foraging in the museum to satisfy their curiosity about the topics and objects which museum professionals collect and study ... [This] behaviour is practical and economical since the exploration and information-gathering is shared out between the family members. [25]

There is a two-way sharing of learning between parent and child: each has expertise and experience to share. Different levels of expertise can emerge among group members that provide a wider range of explanations than occur among groups with a balanced level of expertise among its members. [ 26]

Linking to prior, present and past experiences

Visitors engage with exhibitions through the lens of their personal experiences and identity. [ 27] They make personal meanings from the objects they are looking at and connect these to their own lives. [ 28]

Eilean Hooper-Greenhill of the University of Leicester in England, well-known internationally for her work on museum communications and education, concluded from her research on teachers and students in the United Kingdom that children exhibited more positive learning identities after visiting a museum. Families can get very excited about exhibitions, holding animated discussions about the many things they had seen and learned in a positive and confident manner.

Tales of successful learners: families visiting museums

'Museum experiences embedded within children's familiar culture and contexts are powerful mediators of memory, enjoyment and learning in these settings'. [ 29] New museum experiences are linked with familiar prior knowledge, there is a strong tendency to share learning with family members, the physical needs of visitors and their 'natural' viewing itinerary must be addressed, curiosity and choice in learning selections are important.

Parents facilitate learning when the exhibits allow for collaborative participation and they feel comfortable with the information. [ 30] Adults' views of knowledge, such as understanding the tentative nature of science knowledge, influence the way they interact with their children and how they convey the learning process. Parents make use of learning facilities such as open access libraries and activity kits if they know they are there and understand their role. Family members each take notice of different aspects of an exhibit and construct a shared meaning together.

Museums are one part of the family's free-choice learning activities. Parents consider museum visits to be valuable in creating and strengthening relationships with their children, in spending quality time together, in sharing experiences and in enabling them to tune into what fascinates their children. Museums are seen as a good day out, something the whole family can enjoy as a different form of education and are considered generally good value for money. [ 31]

In this increasingly complex world, where the real and virtual are blurring and where changes in society can seem overwhelming, museums are able to provide spaces for families to be together as well as learn together. Parents value museum visits because they provide children with opportunities to learn in different ways through bringing concepts to life and enhancing school learning experiences. They stimulate visitors of all ages and open their minds to new ideas, the world around them, history and other cultures. Children enjoy museums as places where they can fantasise, explore and learn in ways that are more engaging than they experience in more formal settings, such as school. The challenge for museums is to use the elements that families value, the ways they interact with museums, and how they operate as extremely effective learning units to apply these principles, not only to the development of future exhibitions and programs but also the ways they plan for other group visitors to museums.

Footnotes

Lynda Kelly is Head of Audience Research, Australian Museum. Her interests include audiences, evaluation, museum learning and how to measure it, social media and Web 2.0, organisational change and development. She has worked in the human relations, education and executive management areas of the Australian Museum and contributed to numerous public exhibition programs.

Cite as: Lynda Kelly, 2011, 'Family visitors to museums in Australia', in Understanding Museums: Australian museums and museology, Des Griffin and Leon Paroissien (eds), National Museum of Australia, published online at nma.gov.au/research/understanding-museums/LKelly_2011.html ISBN 978-1-876944-92-6

# data[].attributes.attachment_link.title
Understanding Museums - Family visitors to museums in Australia

# data[].attributes.attachment_link.description
We are no longer updating this page and it is not optimised for mobile devices. Museums in Australia have recognised the need to become more responsive to their audiences, especially families who both visit museums and see the value of them.

# data[].attributes.attachment_link.title
Museums as Social Learning Spaces - Lynn Dierking

# data[].attributes.headline
Melvin Crone. In het hoofdstuk: Niets persoonlijks.. Over lesgeven en leren. 

# data[].attributes.subject
Melvin Crone. In het hoofdstuk: Niets persoonlijks.. Over lesgeven en leren. 

# data[].attributes.body
Melvin geeft in het hoofdstuk Niets persoonlijks. Over lesgeven en leren ook aan dat hij normaal gezien als docent gewend is het initiatief te nemen en zijn eigen 'show' op te voeren. Maar dat hij zich gedurende het project steeds meer is gaan realiseren, dat hij zijn autoriteit en rol als docent moet veranderen. Hij benadruk dat het ontzettend belangrijk is om oprechte interesse in de student te laten blijken. Hij zegt: 'Mijn interesse voor de student is altijd al oprecht geweest, maar moet nu ook onvoorwaardelijk en volledig overkomen.' Volgens Melvin heeft is dat de belangrijkste les die hij van Terry heeft geleerd: zijn oprechte en authentieke interesse. Als ik aan de grootouders met kleinkinderen denk dat dan kan dit een groot voordeel zijn, als je ervan uit kan gaan dat grootouders van nature al oprecht en authentiek geïnteresseerd zijn in hun eigen kleinkinderen. Ook brengt me dit verder in de overtuiging dat de keuze om geen actieve rol als docent aan te nemen, en dus geen show op te voeren, de juiste is wat mij betreft. Hoofdstuk: Niets persoonlijks. Over lesgeven en leren. Pag. 169.

# data[].attributes.headline
Robert Smit. In het hoofdstuk: In gesprek. Over het project. 

# data[].attributes.subject
Robert Smit. In het hoofdstuk: In gesprek. Over het project. 

# data[].attributes.body
Studenten die onder begeleiding stonden van Terry Barrett een groepsdiscussie leiden waren zich verbaast over Terry. Robert schrijft dit: 'Ook verbaasden ze zich over Terry, die niet optrad als docent maar als fascilitator van het gesprek. Naar mijn mening werd iedereen docent én student: uitstekende omstandigheden om wederzijds van elkaar te leren.'
Hoofdstuk: In gesprek. Over het project. Pag. 140.
De rol van Terry als fascilitator van het gesprek lijkt me duidelijk, en ook de gelijkheid in het gesprek. Iedereen was docent en student. Deze gelijkheid lijkt me ontzettend belangrijk wanneer ik het gesprek tussen grootouders en kleinkinderen wil fasciliteren.

# data[].attributes.headline
Horizonversmeling als begrip voor een holistische theorie van interpretatie

# data[].attributes.subject
Horizonversmeling als begrip voor een holistische theorie van interpretatie

# data[].attributes.body
Volgens Leezenberg en De Vries, verdedigt Gadamer een holistische theorie van interpretatie: 'Het proces verloopt niet zin voor zin, of woord voor woord, maar vereist een ofafzienbare of zelfs verborgen achtergrond of context van uitgangspunten en veronderstellingen. Gadamer gebruikt daarvoor het begrip Horizonversmelting'.
Ze vervolgen: 'Interpreteren leidt tot een versmelting van horizonten, ofwel het in elkaar opgaan en met elkaar in overeenstemming komen van de vooronderstellingen van twee personen'.
Bron: Leezenberg M. en De Vries, G. Wetenschapfilosofie voor geesteswetenschappen. Pag. 148-150. Amsterdam University Press, 2001. ISBN 978 90 5356 465 3

# data[].attributes.body
Op de website UtrechtinDialoog.nl stonden ook een aantal kenmerken van een dialoog. Deze heb ik samen gevoegd met de kenmerken van een dialoog op de website van 'De Steven'.

Kenmerkend is dat er betekenissen ontstaan die zonder dialoog niet tot stand hadden kunnen komen.

Écht luisteren ligt aan de basis hiervan.

Er is een gelijkwaardigheid tussen de gesprekspartners

Er is geen sprake van winnen of verliezen en de communicatie is hierop ook niet gericht.

Er is bereidheid om open naar elkaar te luisteren.

Ieder durft zijn mening te zeggen ook al is die mening afwijkend.

Er is open communicatie: ook gevoelens worden gedeeld.

Er is respect voor elkaars normen en waarden.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
De Steven training | coaching | outplacement

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De dialoog aangaan: wat is dat precies en wat betekent dat? De dialoog aangaan betekent in feite: samen in gesprek zijn, praten met elkaar, luisteren naar elkaar. Bij een dialoog zijn geen winnaars en geen verliezers, het gaat niet over gelijk hebben of gelijk krijgen, er is geen roddel, achterklap of gevecht.

Kenmerken van de dialoog

Kenmerken van de dialoog zijn:

Er is gelijkwaardigheid tussen de gesprekspartners

Er is geen sprake van winnen of verliezen en de communicatie is hierop ook niet gericht

Er is bereidheid om open naar elkaar te luisteren

Ieder durft zijn mening te zeggen ook al is die mening afwijkend

Er is open communicatie: ook gevoelens worden gedeeld

Er is respect voor elkaars normen en waarden

Een dialoog is vaak effectiever dan de discussie aangaan met anderen. Discussies zijn veel meer gericht op het overtuigen van de ander.

Open communicatie

De dialoog is een prachtige vorm van open communicatie. Dat betekent dat gevoelens ook open worden gedeeld zelfs al zijn het negatieve gevoelens. Ieder mag zeggen wat hij erbij voelt maar houdt de verantwoordelijkheid voor eigen gevoelens bij zichzelf.

Wie de dialoog kan voeren is ook in staat om de gevoelens van de ander te ontvangen zonder daar een oordeel over te hebben en zonder deze op zichzelf te betrekken. De ontvanger kan de gevoelens ook bij de ander laten liggen.

Spannend

Een dialoog voeren kan best spannend zijn. Verschillende normen en waarden kunnen op tafel komen. Het kan u of uw gesprekspartner soms ook raken. In die zin kan het confronterend zijn. Echter u beseft dat uzelf eigenaar bent van uw normen en waarden en dat de waarden en normen van uw gesprekspartner van de ander zijn. U bent verantwoordelijk voor uw eigen deel en u kunt loslaten. De ander is verantwoordelijk voor zijn/haar deel.

Voorwaarden

Voorwaarden voor de dialoog zijn veiligheid en vertrouwen. Wederzijds respect is van belang. De juiste sfeer is een gezamenlijke verantwoordelijk van de gesprekspartners. Maar dat heeft te maken met bereidheid om uzelf op te stellen voor de ander. Uiteraard geldt dat voor alle gesprekspartners.

# data[].attributes.attachment_link.description
De dialoog aangaan: wat is dat precies en wat betekent dat? De dialoog aangaan betekent in feite: samen in gesprek zijn, praten met elkaar, luisteren naar elkaar. Bij een dialoog zijn geen winnaars en geen verliezers, het gaat niet over gelijk hebben of gelijk krijgen, er is geen roddel, achterklap of gevecht.

# data[].attributes.body
'De 'dialoog' ofwel het communiceren en streven naar wederzijds begrijpen, is volgens Gadamer dan ook het duidelijkste model van het proces van verstehen'. zeggen Leezenberg en De Vries. Verder zeggen ze dit over de dialoog volgens Gadamer:
'In een dialoog proberen beide gesprekspartners de uitspraken van de ander te begrijpen en in dit wederzijds verstaan, worden beide veranderd en gevormd.'
Bron: Leezenberg M. en De Vries, G. Wetenschapfilosofie voor geesteswetenschappen. Pag. 148-150. Amsterdam University Press, 2001. ISBN 978 90 5356 465 3

# data[].attributes.headline
Proces van interpreteren is 'talig' volgens Gadamer.

# data[].attributes.subject
Proces van interpreteren is 'talig' volgens Gadamer.

# data[].attributes.body
Volgens Leezenberg en De Vries is het uitgangspunt van Gadamer over taal, dat taal niet slechts een culturele verworvenheid is maar de mens maakt tot wat hij is. En dat taal gedachten mogelijk maakt die de mens heeft over de wereld als object. En over het proces van interpretatie volgens Gadamer schrijven ze dit: 'Het proces van interpretatie is dus wezenlijk 'talig' en beïnvloedt zowel het interpreterende subject als het geïnterpreteerde object. Het duidelijkst gebeurd dit wanneer het te begrijpen object eveneens een mens is.'
Bron: Leezenberg M. en De Vries, G. Wetenschapfilosofie voor geesteswetenschappen. Pag. 148-150. Amsterdam University Press, 2001. ISBN 978 90 5356 465 3

# data[].attributes.headline
Het proces van interpreteren volgens Gadamer

# data[].attributes.subject
Het proces van interpreteren volgens Gadamer

# data[].attributes.body
In zijn boek 'Waarheid en methode' het hoofdwerk van Hans Georg Gadamer is volgens Michiel Leezenberg en Gerard de Vries een filosofische discussie over de ontologische status van het 'verstehende' object, het geïnterpreteerde object en van de gebeurtenis of het proces van het interpreteren zelf.  Verder zeggen ze dit over Gadamer: 'Het begrijpen van een tekst of een schilderij is in Gadamers optiek niet een min of meer bewuste handeling door een interpreterend subject, maar weleer een ervaring of belevenis die zowel de interpreet als het geïnterpreteerde vormt en veranderd.'
Bron: Leezenberg M. en De Vries, G. Wetenschapfilosofie voor geesteswetenschappen. Pag. 148-150. Amsterdam University Press, 2001. ISBN 978 90 5356 465 3

# data[].attributes.headline
Begrip 'Horizonversmelting' in vergelijking met 'Community of understanding'.

# data[].attributes.subject
Begrip 'Horizonversmelting' in vergelijking met 'Community of understanding'.

# data[].attributes.body
Er is veel gelijkenis tussen de betekenis van het het begrip 'Horizonversmelting' en het begrip 'Community of understanding'. Beide gaan uit van het delen van een persoonlijke opvatting met elkaar, het samen begrijpen 'verstehen' van elkaar, ofwel wederzijds begrip en het opgaan in elkaars 'horizon' zoals Gadamer het noemt of het vormen van een 'Community of understanding' zoals Barrett het noemt. En beide gaan uit van vooronderstellingen.  Dus in mijn onderzoek dekken deze twee begrippen dezelfde lading.

# data[].attributes.headline
'Perspectief' is hetzelfde als 'Interpretations'

# data[].attributes.subject
'Perspectief' is hetzelfde als 'Interpretations'

# data[].attributes.body
Ik beschouw in het onderzoek de betekenis van het woord 'perspectief' hetzelfde als het woord 'interpretations' zoals Terry Barrett het gebruikt.
Als je de woorden vergelijkt en leest hoe Terry Barret het woord 'interpretations' gebruikt in zijn teksten dan gaat het over de perspectieven (de eigen kijk) die iemand heeft gekregen na het aanschouwen over een object.