# data[].attributes.headline
เมื่อพระพุทธเจ้าบรินิพพานได้ ๗ วัน ขณะรอการถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระได้มีเหตุการณ์สำคัญ

# data[].attributes.subject
เมื่อพระพุทธเจ้าบรินิพพานได้ ๗ วัน ขณะรอการถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระได้มีเหตุการณ์สำคัญ

# data[].attributes.body
เกิดขึ้น คือ มีพระภิกษุชรารูปหนึ่งชื่อ สุภัททะ เนื่องจากบวชเมื่อแก่แล้วจึงยังไม่ได้ศึกษาพระธรรมวินัย

อย่างลึกซึ้ง ไม่มีความรู้ความเข้าใจในพระพุทธศาสนา ทำให้กล่าวจ้วงจาบพระธรรมวินัยและลบหลู่ พระพุทธเจ้า พระสงฆ์ผู้เป็นประมุขประธานในสมัยนั้นคือ พระมหากัสสปเถระทราบเรืองจึง

ใจว่า พระพุทธเจ้าปรินิพพานไปไม่กี่วันยังมีผู้กล่าวจ้วงจาบพระธรรมวินัยได้ถึงเพียงนี้หาพระพุทธเจ้าปรินิพพานไปแล้ว ๓ เดือน พระมหากัสปเถระ จึงคัดเลือกพระอรหันต์ได้

เพื่อทำการสังคายนาพระธรรมวินัยเป็นครั้งแรก

# data[].attributes.headline
การสังคายนาครั้งที่ ๑

# data[].attributes.subject
การสังคายนาครั้งที่ ๑

# data[].attributes.body
การสังคายนาครั้งที่ ๑

การสังคายนาครั้งแรกนี้มีพระมหากัสสปเถระเป็นประธานและเป็นผู้ซักถาม พระอานนท์เป็นผู้ตอบ

ข้อชักถามทางพระธรรม พระอุบาลีเป็นผู้ตอบข้อซักถามทางพระวินัย การสังคายนาครั้งนี้เกิดขึ้นที่.

ถำสัตตบรรณ เชิงเขาเวภาระ กรุงราชคฤห์ แคว้นมดธ โดยมีพระเจ้าอชาตศัตรูทรงเป็นองค์อุปถัมภ์ มี

พระอรหันต์เข้าร่วมการสังคายนา ๕๐๐ องค์ ใช้เวลาทำ ๗ เดือน

# data[].attributes.headline
การสังคายนาครั้งที่2

# data[].attributes.subject
การสังคายนาครั้งที่2

# data[].attributes.body
การสังคายนาครั้งที่ ๒

สามหตุที่ทำให้พระสงฆ์ทำสังคายนาครั้งนี้ เพราะมีพระสงฆ์กลุ่มหนึ่งชื่อว่า วัชชีบุตร ปฏิบัติบัฏิบัติจะ

พระธรรมวินัย เช่น ฉันอาหารในเวลาเลยเที่ยงวันไปแล้วและเก็บเกลือไว้ในเขาสัตว์เพื่อนำออกา

ผสมอาหารฉัน พระยสกากัณฑกบุตรเห็นว่า หากปล่อยให้พระสงฆ์ทำผิดพระธรรมวินัยเช่นนี้ต่อไป จะก็

เหตุให้เสื่อมเสีย จึงเสนอให้ทำสังคายนาเป็นครั้งที่ ๒

การทำสังคายนาครั้งที่ ๒ นี้มีขึ้นหลังจากพระพุทธศาสนาเกิดขึ้นแล้ว ๑๐๐ ปี ใช้เวลาทำ ๘ เดือน

พระสงฆ์ผู้ริเริ่มในการทำคือ พระยสกากัณฑกบุตรเป็นผู้ชักชวนพระเถระทั้งหลายให้ทำสังคายๆ

โดยมอบหน้าที่ให้พระเรวตเถระ เป็นผู้ซักถามพระธรรมวินัยและมีพระสัพพกามีเถระเป็นผู้ตอบคำถามคำถาม

เกี่ยวกับพระวินัยทั้งหมด มีพระสงฆ์เข้าร่วมทำสังตายนาครั้งนี้ ๔๐๐ รูป

# data[].attributes.headline
การสังคายนาครั้งที่3

# data[].attributes.subject
การสังคายนาครั้งที่3

# data[].attributes.body
การสังคายนาครั้งที่ ๓

สาหตุกรทำสังตายนาครั้งนี้ เนื่องเหมืดนอกศาสมประมต้านข้ามามามพชในพระทุทตา

มากขึ้น พระโมดคัลลีบุตรติสเถระ มีความเห็นว่า อาจเป็นเหตุให้พระพุทธศาสนามัวหมอง จึงได้ขอความ

ร่วมมือจากพระเจ้าอโศกมหาราช ให้ทำการสังคายนา ชำระสะสางพระพุทธศาสนาให้บริสุทธิ์ บริบูรณ์

โดยมีพระสงฆ์เข้าร่วมการสังคายนาครั้งนี้จำนวน ๑,๐๐๐ รูป

การสังคายนาทำทื่อโศการามเมืองปาฏลีบุตร ใน.พ.ศ.ศ.๒๓๕ใช้เวลา ๙ เดือน มีพระเจ้าอโศกมหารา"

ทรงเป็นองค์อุปถัมภ์ เมื่อสิ้นสุดการทำสังคายนาแล้ว พระเจ้าอโศกมหาราชทรงส่งคณะสมณทูต ๔ สาย

ออกเดินทางสู่ดินแดนต่าง ๆ ทั้งในชมพูทวีปและต่างประเทศ พระสมณทูตสำคัญที่เข้ามาเผยแผ่

# data[].attributes.headline
การสังคายนาครั้งที่4

# data[].attributes.subject
การสังคายนาครั้งที่4

# data[].attributes.body
การสังคายนาครั้งที่ ๔

การสังคายนาครั้งนี้มีขึ้นที่ถูปาราม เมืองอนุราธบุรี ประเทศศรีลังกา ใน พ.ศ. ๓๖ โดยมีพระเจ้าเทวานัมปิยติสสะทรงเป็นองค์อุปถัมภ์ มีพระมหินทเถระเป็นประธาน และเป็นผู้ชักถามพระอริฏฐะเป็น

ผู้วิสัชนาหรือตอบ โดยมีพระสงฆ์เข้าร่วมการสังคายนาจำนวน ๖๘,๐๐๐ รูป

# data[].attributes.headline
การสังคายนาครั้งที่5

# data[].attributes.subject
การสังคายนาครั้งที่5

# data[].attributes.body
การสังคายนาครั้งที่ ๕

การสังคายนาครั้งนี้เกิดขึ้นใน พ.ศ. ๔๓๓ ที่อาโลกเลณสถาน ณ มลตชนบท ในลังกาทวีป สาเหตุเกิดจากพระสงฆ์แตกแยกออกเป็น ๒ พวก คือ พวกมหาวิหาร กับพวกอภัยครีวิหาร จึงมีผู้เกรงว่าต่อไปคนรุ่นหลังจะไม่สามารถจดจำพระธรรมวินัยได้ พระสงฆ์เข้าร่วมการประชุมจำนวน๑,๐๐ รูป การสังคายนาครั้งนี้มีความสำคัญ คือ เป็นครั้งแรกที่มีการจารึกพระพุทธวจนะเป็นลายลักษณ์อักษรลงบนใบลานด้วยภาษาบาลี

# data[].attributes.headline
ยุคที่๑ ยุคเถรวาท เป็นยุคสมัยพระเจ้าอโศกมหาราชกษัตริย์ผู้มีความยิ่งใหญ่ในประเทศอินเดียพระพุทธศาสนามีความรุ่งเรืองมาก มีการส่งสมณทูตออกเผยแผ่

# data[].attributes.subject
ยุคที่๑ ยุคเถรวาท เป็นยุคสมัยพระเจ้าอโศกมหาราชกษัตริย์ผู้มีความยิ่งใหญ่ในประเทศอินเดียพระพุทธศาสนามีความรุ่งเรืองมาก มีการส่งสมณทูตออกเผยแผ่

# data[].attributes.body
พระพุทธศาสนารวม ๙ สาย โดยพระสมณทูตสายที่ ๘ มีพระโสณเถระและพระอุตตรเถระเดินทางมาสุวรรณภูมิ ซึ่งหมายถึง ดินแดนทางตะวันออกที่มีประเทศไทยรวมอยู่ด้วยพบหลักฐานที่เกี่ยวเนื่องกับ

พระพุทธศาสนาซึ่งสันนิษฐานว่า เกิดก่อนพ.ศ. ๕ ได้แก่ สถูปเจดีย์ธรรมจักร ศิลากวางหมอบ

# data[].attributes.body
ยุคที่๒ ยุคมหายาน ประมาณ พ.ศ. ๖๒ มีพระกนิษกะมหาราชทรงอุปถัมภ์การทำสังคายนาครั้งที่ 2 ของฝ่ายนิกายมหายาน ที่เมืองชลันธร และได้ส่งพระสมณทูตออกเผยแผ่พระพุทธศาสนาฝ่ายมหายานในเอเชียกลางจนถึงประเทศจีน จาก

ปก๑๑-๑๖

ประเทศจีนก็เผยแผ่มายังอาณาจักรอ้ายลาว ซึ่งเป็นอาณาจักรที่คนไทยเคยตั้งถิ่นฐานอยู่ก่อนแล้ว ใน พ.ศ. ๑๓๐๐ กษัตริย์ศรีวิชัย แห่งเกาะสุมาตราขยายอำนาจเข้าสู่ดินแดนไทยตอนใต้ทำให้พระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองในดินแดนแถบนี้ ดังปรากฏหลักฐานเป็นพระพุทธรูป พระเทวรูปพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร และพระพิมพ์ต่าง ๆเมื่อขอมมีอำนาจทำให้อิทธิพลนิกายมหายานแผ่ขยายไปด้วย คนไทยจึงเปลี่ยนไปนับถือพระพุทธศาสนานิกายมหายานเช่นเดียวกับขอมในยุคนั้นพระพุทธศาสนามีความเจริญรุ่งเรืองมาก พระพุทธศาสนาแบบมหายานอย่างขอมและพระพุทธศาสนาดั้งเดิมแบบเถรวาท โดยมีความเชื่อทางศาสนาพราหมณ์รวมอยู่ด้วย

# data[].attributes.body
ยุคที่๓ เถรวาทแบบพุกม พ.ศ. ๑๐๐ พระเจ้าอนรุทธมหาราช เจ้าเมืองพุกาม แห่งประเทศพม่า ทรงมีอำนาจแผ่ขยายอาณาเขตของตนมาถึงดินแดนตอนเหนือของไทย เข้ามามีอิทธิพลต่อคนไทยแถบนั้นด้วย คนไทยจึงหันไปนับถือพระพุทธศาสนาแบบพุกามอีกครั้ง

# data[].attributes.body
ยุคที่ ๔ เถรวาทแบบลังกาวงศ์ เมื่อราว พ.ศ. ๑๖๙๘ พระเจ้าปรักกมพาหุ แห่งประเทศลังกาทรงฟื้นฟูพระพุทธศาสนาโดยทรงอาราธนาพระมหากัสสปะให้ชำระพระธรรมวินัย พระพุทธศาสนาจึงกลับมาเจริญรุ่งเรืองขึ้นอีกจนมีชื่อเสียงแผ่ออกไปยังต่างประเทศ มีชาวต่างชาติจำนวนมากพากันมาศึกษาเล่าเรียนพระไตรปิฎก

# data[].attributes.body
สมัยสุโขทัย

ในสมัยสุโขทัย ราว พ.ศ. ๑๘๐๐-๑๙๒๐ พ่อขุนรามคำแหง-

มหาราชทรงมีความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาอย่างแรงกล้า เมื่อทรงทราบข่าวจากเมืองนครศรีธรรมราชว่ามีพระสงฆ์ปฏิบัติเคร่งครัดพระธรรมวินัย พระองค์จึงโปรดเกล้าฯ ให้อาราธนาพระสงฆ์จากเมืองนครศรีธรรมราชมายังเมืองสุโขทัยพระองค์ทรงทำนุบำรุงพระสงฆ์และทรงส่งเสริมการเรียนพระไตรปิฎก เมื่อพระพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน มีผู้เลื่อมใสน้อยลงในที่สุดจึงรวมเป็นนิกายเดียวกันคงไว้แต่พระพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาทมาจนถึงทุกวันนี้ พระพุทธศาสนาในสมัยสุโขทัย มีความเจริญรุ่งเรื่องมาก มีการสร้างวัดวาอารามและหล่อพระพุทธรูปขนาดใหญ่จำนวนมาก

ต่อมาใน พ.ศ. ๑๘๙๗ เมื่อพระยาลิไทยขึ้นครองราชย์ ทรงนิมนต์พระสงฆ์ชาวลังกา นามว่า พระสวามี-สังฆราชมาจากเมืองลังกา ชื่อ พระสุมนะ เข้ามาสู่กรุงสุโขทัย พระยาลิไทยทรงมีความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนามาก จึงเสด็จออกผนวช ณ วัดป่ามะม่วง เขตอรัญญิก และพระราชนิพนธ์หนังสือเตภูมิกถา หรือไตรภูมิพระร่วง ซึ่งเป็นหนังสือที่มีอิทธิพลต่อความเชื่อของประชาชนในเรื่อง การทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่วเรื่องนรก สวรรค์ ทรงสั่งสอนประชาชนด้วยพระองค์เองนับว่าเป็นยุคที่พระพุทธศาสนาเจริญยั่งยืนในประเทศไทยอย่างแท้จริง

# data[].attributes.body
สมัยล้านนา

ในสมัยล้านนา ประมาณ พ.ศ. ๑๙๑๓ พระเจ้าก็อนา ทรงส่งพระสมณฑูตไปนิมนต์พระสังฆราชสุมน-เถระจากพระยาลิไทย ให้มาทำการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในล้านนานับเป็นการเริ่มต้นแห่งพระพุทธศาสนาแบบลังกาวงศ์ในดินแดนแห่งนี้

สมัยพระเจ้าติโลกราชทรงส่งคณะสงฆ์ไปศึกษาพระพุทธศาสนาที่ประเทศศรีลังกา พระองค์ทรง อุปถัมภ์การทำสังคายนาที่วัดโพธาราม หรือวัดเจ็ดยอด

สมัยพระเมืองแก้ว พ.ศ. ๒๐๓๘-๒๐๖๓ เป็นยุครุ่งเรืองด้านวรรณคดีมีพระสงฆ์นักปราชญ์แต่งตำราพระคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาเป็นภาษาบาลีจำนวนมาก เ

# data[].attributes.body
สมัยอยุธยา

สมัยอยุธยาระหว่าง พ.ศ. ๑๘๙๓-๒๓๑๐ พระพุทธศาสนาแบบลังกาวงศ์ยังคงรุ่งเรืองอยู่ กษัตริย์หลายพระองค์ทรงเลื่อมใสศรัทธาในศาสนา ดังเช่น สมเด็จพระนาราย์มหาราช ได้เสด็จออกผนวชในขณะที่ครองราชย์อยู่ที่วัดจุหามณี เมืองลพบุรี ในสมัยนี้มีการแต่งหนังสือเกี่ยวกับพระพุทธศาสนาไว้จำนวนมาก เช่น มหาชาติคำหลวง ภาพย์มหาชาติ พระมาลัยคำหลวง นันโทปนันทสูตร ปุณโณวาทคำฉันท์สมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโภค กษัทริย์สังกาทรงส่งทุตมาขอพระสงฆ์จากประเทศไทย เพื่อไปพื้นฟูพระพุทธศาสนาในประเทศศรีลังกา พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศทรงส่งพระสงฆ์มีพระอุบาลีและพระอริยมุนีพร้อมด้วยคณะสงฆ์จำนวน ๑๒ รูป ไปลังกาเพื่อสืบต่ออายุพระพุทธศาสนาแบบสยามวงศ์ ซึ่งปรากฏอยู่ที่ประเทศศรีลังกามาจนถึงปัจจุบันนี้

# data[].attributes.headline
สมัยกรุงธนบุรี

# data[].attributes.subject
สมัยกรุงธนบุรี

# data[].attributes.body
สมัยกรุงธนบุรี

เมื่อพระเจ้าตากสินมหาราชทรงสถาปนา

กรุงธนบุรีขึ้นเป็นราชธานี พระองค์ทรงพื้นฟู

พระพุทธศาสนาที่เสื่อมลงหลังจากที่พม่าเข้าดีกรุงศรีอยุธยาจนแตก โดยการอาราธนาพระสงฆ์ที่อยู่กระจัดกระจายให้มาอยู่รวมกันในพระอาราม ต่าง ๆ มีการรวบรวมพระสงฆ์ที่ทรงคุณธรรมจาก หัวเมืองให้มาประชุมร่วมกันที่วัดบางหว้าใหญ่

# data[].attributes.headline
สมัยรัตนโกสินทร์

# data[].attributes.subject
สมัยรัตนโกสินทร์

# data[].attributes.body
สมัยรัตนโกสินทร์

สมัยรัชกาลที่๑ เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงสถาปนากรุงรัตนโกสินท์ขึ้นเป็นราชธานีแล้ว พระองค์ทรงบูรณะวัดวาอารามต่าง ๆ ทรงอาราธนาพระสงฆ์ ผู้มีความชำนานู่ใ

พระไตรปิฎกจำนวน๒๑๘ รูป กับราชบัณฑิต๓๒ คน ทำการสังคายนาพระไตรปิฎกขึ้นที่วัดมหรากรุงเทพมหานคร โดยใช้เวลา ๕ เดือน และโปรดเกล้าฯ ให้สร้างหอมณเทียรธรรมในพระบรมมหารน์เป็นที่เก็บรักษาพระไตรปิฎก แล้วให้คัดลอกไปไว้ตามพระอารามหลวงต่าง ๆ อีกมากมายหลายวัดสมัยรัชกาลที่ ๒ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดเกล้าฯ ให้อัญเชิญพระบรสารีริกธาตุกับต้นพระศรีมหาโพธิ์จากประเทศศรีลังกา มาประดิษฐานที่ประเทศไทย นอกจากน้นรังการคัดเลือกพระสงฆ์ รูป เพื่อส่งไปสืบต่ออายุพระพุทธศาสนาที่ประเทศศรีลังกาอีกด้วยสมัยรัชกาลที่๓ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้รวบรวมพระไดริฐฉบับต่าง ๆ เพื่อนำมาเปรียบเทียบ และตรวจสอบกับฉบับของไทย นอกจากนั้นยังมีคณะสงฆ์ธรรมผู้นิกายเกิดขึ้น โดยมีพระภิกษุเจ้าฟ้ามงกุฏ (รัชกาลที่ ๔) ทรงริเริ่มเป็นองค์แรก

# data[].attributes.body
ชินดนัย พิรินทร์ยวง เลขที่22

เธียรพงษ์ อิทธิผล เลขที่13

ภูวดล โถทอง เลขที่21

เจ้านาย หนูชนะ เลขที่2

กษิดิ์ ตนดี เลขที่ 25