# data[].attributes.body
Miña Ibrahima Balderen kontakizun autobiografikoa da, Amets Arzallus Antiak transkribatua, eta Ibrahimak Europara iritsi nahian desagertu zen Alhassane anaia gaztearen bila bizi izan zuen migrazio esperientzia kontatzen du. Istorioa Ginea Konakryn hasten da, non Ibrahimak bizitza lasaia zuen amarekin batera, emigratzeko inolako asmorik gabe. Hala ere, dena aldatzen da bere anaia desagertu zela jakiten duenean, eta horrek Ibrahima bere bizitza atzean utzi eta bidaia arriskutsu batean murgiltzera bultzatzen du, familiarentzat dirua lortzeko eta anaia aurkitzeko.

Ibrahimaren bidaia Afrikako hainbat herrialdetan zehar joaten da: lehenik, Malira joaten da, eta, gero, Aljeriara, Saharako basamortua zeharkatuz. Bidaiaren tarte horretan, gosea, egarria eta tratu txarrak jasaten ditu, eta aurre egin behar du klimaren ezbeharrei eta trafikatzaileen esplotazioari. Bidean, bera bezalako beste migratzaile batzuk ezagutuko ditu, etorkizun hobea edo maite duten pertsona batekin berriz elkartzea bilatzen dutenak.

Bidaiaren parte txarrena Ibrahima Libiara iristen denean gertatzen da. Han atxilotu eta mafiei saltzen diete, eta esklabo gisa lan egitera behartzen dute baldintza ankerretan. Libian egon zen bitartean, atxilotze zentroetan sartu zuten, eta bertan Afrikako migratzaileen indarkeria, arrazakeria eta esplotazioa jasan zituen. Egoera zakarra izan arren, Ibrahimak bizirik dirau bere erabakitasunarekin eta anaia aurkitzeko itxaropenarekin.

Azkenik, hilabeteetako sufrimendu eta borroka etengabeen ondoren, Ibrahima Libanoko kostaldera iritsiko da, Mediterraneoa Europarantz zeharkatzeko asmoz. Une horretan, bere anaia bide horretan gertatzen ari diren hondoratze ugarietako batean hil delako albiste suntsitzailea jasotzen ari da. Kolpe emozional horrek aldatu egiten du bere ikuspegia: jada ez du anaia bilatzen, baizik eta bizirautea eta bizi izan duen guztiaren testigantza ematea du helburu.

Miña ez da soilik migrazioari buruzko kontakizun bat, baizik eta anaiarteko sendotasunari, maitasunari eta giza erresilientziari buruzko gogoeta bat ezbeharren aurrean. Ibrahimaren istorioaren bitartez, liburuak migratzaileen lekuan jartzera gonbidatzen du irakurlea, bidaia bakoitzaren atzean istorio pertsonalak, itxaropenak eta sakrifizioak daudela gogoraraziz. Antzezlanak ahotsa altxatzen du migratzaileek pairatzen duten indarkeriaren, esplotazioaren eta axolagabekeriaren aurka, enpatiaren eta ulermenaren garrantzia nabarmenduz.

# data[].attributes.headline
faktore SOZIEKONOMIKO eta POLITIKOAK: Guinea Conakrikoak

# data[].attributes.subject
faktore SOZIEKONOMIKO eta POLITIKOAK: Guinea Conakrikoak

# data[].attributes.body
1. Alderdi sozioekonomikoak

a. Pobrezia

Herritarren erdiek baino gehiagok pobrezia-mailatik beherako diru-sarrerak dituzte.

Landa-eremuetan, hala nola Ibrahimaren jaioterrian, nahiko urria da osasuna, hezkuntza eta ur garbia bezalako funtsezko gauzetarako sarbidea.

b. Baliabideak gaizki administratzea

Ginea da mundu osoan bauxita gehien saltzen duenetako bat (aluminioa egiteko funtsezko minerala).

Baina aberastasun hori ez da modu justuan banatzen. Irabaziak gutxi batzuen edo kanpoko enpresen esku geratzen dira, tokiko garapenari lagundu gabe.

c. Hezkuntza-sistema eskasa

Kalitatezko hezkuntza izatea zaila da.

Mutil askok laster uzten dute eskola, edo ez dira hezkuntza-sistema formalean sartzen, eta, ondorioz, pobreziak gora egiten jarraitzen du.

2. Alderdi politikoak

a. Etengabeko ezegonkortasun politikoa

Estatu golpeak sarritan: azkena 2021ean izan zen, armadak Alpha Condé presidentea bota zuen.

Aldaketa demokratikoa ia baliogabea izan da urte askotan.

b. Ustelkeria eta zapalkuntza

Erakundeak ahulak eta ustelgarriak dira.

Protestak eta bitartekoak gaitzetsi dira, eta gobernuaren aurka daudenak jazarri dira, beldurraren eta legezko segurtasun ezaren giroa sortuz.

c. Gobernuarekiko mesfidantza

Jende askok sentitzen du Gobernua ez dela arduratzen bere eskubideak babesteaz, ezta ongizatea ziurtatzeaz ere.

Herrialdeko erakundeekiko konfiantza falta horrek gazteak kanpoan aukerak bilatzera bultzatzen ditu, askotan arrisku handia hartuz.

# data[].attributes.body
1. Jatorria: Ginea-Konakry

Guinea-Conakry Ibrahima jaio zen herrialdea da, ezegonkortasun politikoak, pobreziak eta aukera faltak nabarmendutako nazioa. Baliabide naturaletan aberatsa den arren, bertako biztanleek gobernu ahul baten, ustelkeriaren eta hezkuntza eta osasuna bezalako zerbitzuetarako sarbide mugatuaren ondorioak pairatzen dituzte.

Eragina migrazioan: Etorkizunik ezak eta familiari laguntzeko beharrak Ibrahima bezalako gazteak herrialdea uztera bultzatzen dituzte. Testuinguru soziopolitikoak kanporatze-faktore gisa jarduten du, eta milaka pertsona herrialdearen mugetatik kanpo bizimodu hobe baten bila joatea eragiten du.

2. Mali

Iparralderako bidean, Ibrahimak Mali bezalako herrialdeak zeharkatzen ditu, barne gatazkek, talde armatuen presentziak eta Estatuaren kontrol eskasak eragindako herrialdea.

Eragina migrazioan: Baldintza horiek migrazio-ibilbide oso arriskutsuak eta egokiak sortzen dituzte mafiek, militar ustelek edo trafikatzaileek migratzaileak abusatzeko. Herrialdeko segurtasunik ezak eta kaos politikoak sare informalen eta askotan kriminalen mende egotera behartzen dituzte migratzaileak, aurrera egiten jarraitzeko.

3. Saharako basamortua

Eskualde politikoa ez den arren, gobernantzarik ezak eta milizien, kontrabandisten eta basamortuko hutsune instituzionalean jarduten duten pertsonen trafikatzaileen presentziak baldintzatzen dute Sahara gurutzatzea.

Eragina migrazioan: Sahara muturreko arriskuko eremu bihurtzen da. Migratzaileek indarkeria, estortsioak eta abandonua jasaten dute, eta asko bidean hiltzen dira. Baldintza geopolitikoek, Estaturik gabe eta mugaren kontrolik gabe, lagundu egiten dute ibilbidean zehar dauden arazoetan.

4. Libia

Libia da migrazio-ibilbideko puntu arriskutsuenetako bat. 2011n Gadafi erori zenetik, herrialdea gerra zibil baten mende egon da, eta hainbat fakzio kontrolaren alde borrokatzen. Migratzaileek torturak, esklabotza eta baldintza ankerrak jasaten dituzten atxiloketa-zentroak daudela dokumentatu du.

Eragina migrazioan: Libia benetako infernua da migratzaileentzat. Estatuaren kaos politikoak salgai bihurtzen ditu migratzaileak pertsonen salerosketa-sistema baten barruan. Miñanen, Ibrahimak argi kontatzen ditu etapa honetan bizitako une txarrak.

# data[].attributes.body
1. Ginea (jatorrizko herrialdea)

Pobrezia eta aukera falta: Ibrahima baldintza apaletan bizi da, gaztetatik lan egiten du bere familiari laguntzeko.

Egonkortasun politikoa: Gineako egonkortasun politikoa oso ahula da. Gaur egun, junta militar batek gobernatzen du, demokraziarako trantsizio zalantzagarriarekin, barne-tentsioek eta nazioarteko presioak markatuta.

2. Liberia

Ezegonkortasuna: Herrialde honetan zentratzen ez den arren, Ibrahima oraindik gerra zibilen ondorioak sentitzen dituzten eremuetatik igarotzen da.

Segurtasunik eza: Zirkulazioa arriskutsua da; lapurretak, indarkeria edo esplotazioa egon daitezke.

3. Mali

Pertsonen trafikoa: Migratzaileekin salerosten duten legez kanpoko sareen sistema nabaritzen hasi da.

Baldintza ankerrak: Ur, elikagai eta atseden eskasia basamortuan zehar edo garraio prekarioan.

4. Aljeria

Lan behartua: Bere bidaia jarraitu ahal izateko baldintza oso gogorretan lan egitera behartua da.

Eskubiderik eza: Ez du legezko babesik, abusua jasan dezake.

5. Libia

Esklabotza modernoa: Ibilbideko herrialderik gogorrenetakoa. Migratzaile asko esklabu gisa saldu edo esplotatzen dira.

Egonkortasun politikoa: Libiak ezegonkortasun politiko larria pairatzen du, gobernu arerioen, milizia armatuen eta Gadafi 2011n erori zenetik Estatuaren kontrol bateraturik ez egotearen ondorioz.

6. Maroko

Egonkortasun politikoa: Marokok egonkortasun politiko erlatiboa mantentzen du monarkia konstituzional baten pean, nahiz eta tentsio sozial errepikakorrekin eta askatasun politikoen murrizketekin.

Bizitza kanpamentuetan: Baldintza oso eskasetan bizirauten du, Europa zeharkatzeko aukera baten zain dagoen bitartean.