# data[].attributes.headline
ตัวอย่าง นางสาวจรรยพร  แหลมพิมาย

# data[].attributes.subject
ตัวอย่าง นางสาวจรรยพร  แหลมพิมาย

# data[].attributes.body
ฉันชอบตัวละครนางเงือก เพราะเป็นตัวละครที่ให้ความรู้สึกแปลกใหม่ สวย และน่าสงสาร

# data[].attributes.headline
วันวิสาข์ ฉัตรแก้ว

# data[].attributes.subject
วันวิสาข์ ฉัตรแก้ว

# data[].attributes.body
อยากเป็นนางวันทองไปเปลี่ยนความคิดของนางวันทองให้ไปรักขุนช้าง

# data[].attributes.headline
นางสาวศศิกานต์ วงศ์ศรี

# data[].attributes.subject
นางสาวศศิกานต์ วงศ์ศรี

# data[].attributes.body
ตัวลครที่ฉันเลือกคือ รจนา ที่สวยงาม

# data[].attributes.headline
คริษฐา เปี่ยมผล

# data[].attributes.subject
คริษฐา เปี่ยมผล

# data[].attributes.headline
กวินนาถ ศรีพิทักษ์

# data[].attributes.subject
กวินนาถ ศรีพิทักษ์

# data[].attributes.body
ตัวละครที่ฉันเลือก ชาละวัน

# data[].attributes.headline
นายเจษฎาภรณ์ แก่นกาน เลขที่13

# data[].attributes.subject
นายเจษฎาภรณ์ แก่นกาน เลขที่13

# data[].attributes.headline
กฤษดา พิมพ์คีรี

# data[].attributes.subject
กฤษดา พิมพ์คีรี

# data[].attributes.body
อยากเป็น "ทศกัณฐ์" เพราะเท่และมีความดุดันในตัวของตัวเอง

# data[].attributes.headline
นางสาว กรองกุล ชลวานิช

# data[].attributes.subject
นางสาว กรองกุล ชลวานิช

# data[].attributes.body
ตัวละครที่ฉันเลือก "จินดาเมขลา"

# data[].attributes.headline
นางสาวพิมพ์ธาดา กล่อมกูล

# data[].attributes.subject
นางสาวพิมพ์ธาดา กล่อมกูล

# data[].attributes.headline
นาย ภรณพ ระวิเวทย์

# data[].attributes.subject
นาย ภรณพ ระวิเวทย์

# data[].attributes.body
ตัวละครที่ฉันเลือก ขุนแผน

# data[].attributes.headline
สิทธิภูมิ ไทยภักดี

# data[].attributes.subject
สิทธิภูมิ ไทยภักดี

# data[].attributes.headline
นายอนุวัตณ์ กัดทอง

# data[].attributes.subject
นายอนุวัตณ์ กัดทอง

# data[].attributes.body
ตัวลครที่เลือก คือ ชีเปือย

# data[].attributes.headline
กลุ่ม ขุน แผน

# data[].attributes.subject
กลุ่ม ขุน แผน

# data[].attributes.body
คิดว่าิา่าวส....................

# data[].attributes.headline
ถ่ายรูปกลุ่มตัวเอง อัปลงมา

# data[].attributes.subject
ถ่ายรูปกลุ่มตัวเอง อัปลงมา

# data[].attributes.headline
กลุ่มวันทองคิดว่า

# data[].attributes.subject
กลุ่มวันทองคิดว่า

# data[].attributes.body
เรื่องนี้ในเมื่อท่านบอกว่ามันเกิดจากหม่อมฉัน หม่อนฉันก็ขอจัดการปัญหานี้ด้วยตัวเองไม่ต้องในท่านเข้ามาสอดเรื่องของหม่อมฉัน

# data[].attributes.headline
กลุ่มขุนช้างคิดว่า

# data[].attributes.subject
กลุ่มขุนช้างคิดว่า

# data[].attributes.body
กราบทูลฝ่าบาท หม่อมฉันเห็นว่าวันทองนั้นตกอยู่ท่ามกลางความกดดัน นางมิได้ร้าย มิได้โลเล แต่นางแค่ไม่อยากให้ใครต้องเจ็บใจ

หม่อมฉันจึงขอพระเมตตา อย่าให้นางต้องเลือกใครเลย ให้วันทองได้ไปบวช ใช้ชีวิตสงบเงียบตามทางของนางเถิดพะย่ะค่ะ

นั่นอาจเป็นทางที่ดีที่สุด ทั้งต่อตัวนาง และต่อพวกหม่อมฉันทุกฝ่าย

# data[].attributes.body
“ข้าพระพุทธเจ้ายอมรับผิดทุกประการที่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย ด้วยความรักมิอาจยับยั้งใจ ขอพระราชทานอภัย และขอน้อมถวายตัวรับใช้แผ่นดินแทนการแย่งชิง ขอยอมถอยเพื่อให้ความสงบคืนสู่บ้านเมือง”

# data[].attributes.body
จะให้วันทองเป็นผู้ตัดสินใจ ถึงวันทองจะเลือกอยู่คนเดียวก็เป็นสิทธิของเขาที่จะตัดสินใจ

# data[].attributes.headline
กลุ่มขุนช้าง

# data[].attributes.subject
กลุ่มขุนช้าง

# data[].attributes.body
วันทองไม่เลือกใคร เพราะนางเหนื่อยกับความรัก เราไม่เห็นว่าควรประหารนางเพียงเพราะหัวใจของนางล้า

หากนางขอบวช ก็ให้บวช นั่นคือสิทธิของนาง

# data[].attributes.headline
กลุ่มจมื่นไวย

# data[].attributes.subject
กลุ่มจมื่นไวย

# data[].attributes.body
จะบอกว่าเเม่วันทองโดนขุนช้างหลอกว่าขุนเเผนตายเเล้ว เเละหลอกให้เเม่วันทองไปอยู่ด้วยโดยเรื่องนี้ไมาได้เป็นความผิดของเเม่วันทอง

# data[].attributes.headline
กลุ่มขุนช้าง

# data[].attributes.subject
กลุ่มขุนช้าง

# data[].attributes.body
“วันทองไม่ต้องรับโทษ เพราะมิได้ผิดด้วยเจตนาร้าย

ให้สิทธินางวันทองเลือกว่าจะอยู่กับขุนแผนหรือขุนช้าง — หรือไม่อยู่กับใครเลย

ขุนแผนและขุนช้างต้องเคารพการตัดสินใจนั้น

ใครฝ่าฝืนหรือก่อวุ่นวาย จะมีโทษตามราชประเพณี

เพื่อให้บ้านเมืองสงบ และยกเกียรติแก่สตรีผู้มีหัวใจ”

# data[].attributes.headline
กลุ่มจมื่นไวย

# data[].attributes.subject
กลุ่มจมื่นไวย

# data[].attributes.body
จะให้นางวันทองเลือกอย่างอิสระว่าจะเลือกอยู่กับใครก็ได้หรือไม่อยู่กับใครก็ได้เพราะเเม่วันทองบอกว่าชีวิตของเเม่วันทองไม่มีสิทธิเลือกอะไรเลยครั้งนี้เลยอยากให้เเม่วันทองเลือกในสิ่งที่ตัวเองอยากเลือก

# data[].attributes.headline
กลุ่มจมื่นไวย

# data[].attributes.subject
กลุ่มจมื่นไวย

# data[].attributes.headline
ตัวอย่าง กลุ่มไก่

# data[].attributes.subject
ตัวอย่าง กลุ่มไก่

# data[].attributes.body
1. สถานการณ์ ชวน เพื่อน กินข้าว

เธอ วันนี้เราไปกินตี๋น้อยกันไหม

2. สถานการณ์ ชวน แฟน ไปเที่ยว

ตัวเอง เสาร์นี้เราไปฮันนีมูนที่เสม็ดกัน

# data[].attributes.headline
ชวนหวานใจกินข้าว/ชวนหัวหน้างานไปเที่ยว

# data[].attributes.subject
ชวนหวานใจกินข้าว/ชวนหัวหน้างานไปเที่ยว

# data[].attributes.body
-เตงงับไปกินข้าวกันมั้ยย

-หัวหน้าคะไปรับประทานอาหารเที่ยงกันไหมคะ

# data[].attributes.body
ขอพระราชทานพระราชานุญาต กราบบังคมทูลเชิญเสด็จฯ ไป เสวยพระกระยาหาร ณ ร้านข้าวเเกงป้าติ๋ม พะย่ะค่ะ/ขอรับ

มึงว่างป่าวเพื่อนวันนี้กูกะว่าวันหยุดจะชวนมึงไปเที่ยวที่พัทยามึงจะไปกับกูป่าวเพื่อน

# data[].attributes.body
1.สถานการณ์ชวนครูไปกินข้าวและไปเที่ยว

ครูว่างไหมครับ พวกผมอยากชวนครูไปทานข้าวและไปเที่ยวพักผ่อนด้วยกันครับถือโอกาสไปเปลี่ยนบรรยากาศและสนุกกันบ้าง 😊 ถ้าครูสะดวก เราจะนัดวันเวลาให้เหมาะสมที่สุดครับ

2.สถานการณ์ชวนภรรยาไปเที่ยวและไปกินข้าว

ที่รัก…ช่วงนี้เราทำงานกันหนักเลยนะ วันหยุดนี้ไปเที่ยวด้วยกันไหม? แล้วก็แวะกินข้าวร้านอร่อย ๆ ด้วยกันหน่อย คิดถึงบรรยากาศแบบนั้นจัง 😊"

# data[].attributes.body
1 สถานการณ์ ชวนหวานใจไปกินข้าว

เบ๊บไปกินข้าวกันไหม

2 สถานการณ์ ชวนเพื่อนไปเที่ยว

วันหยุดนี้ไปเที่ยวดรีมเวิร์ลกันไหม

# data[].attributes.attachment_caption
เจษฎาภรณ์ แก่นกาน ม.6/2

# data[].attributes.headline
เงาเลือดในรัตติกาล ตอนจบ

# data[].attributes.subject
เงาเลือดในรัตติกาล ตอนจบ

# data[].attributes.body
ตอนจบ : เงาสุดท้าย

สารวัตรคเชนทร์สะกดรอยตามเบาะแสจนถึงกระท่อมร้างกลางป่า

ภายในมืดสนิท มีเพียงแสงเทียนส่องริบหรี่ เขาได้ยินเสียงร้องไห้เบาๆ ของผู้หญิง

เมื่อเปิดประตูเข้าไป เขาพบ ธาริณี นั่งตัวสั่นอยู่ ข้อมือมีร่องรอยถูกมัด

เธอสารภาพทั้งน้ำตาว่า ตนเป็นคนรักลับๆ ของกิตติศักดิ์

แต่ความสัมพันธ์นี้ถูก พิมล เพื่อนบ้านผู้แอบหลงรักกิตติศักดิ์รู้เข้า

ในคืนวันเกิดเหตุ พิมลแอบบุกเข้ามา เจอกิตติศักดิ์และธาริณีอยู่ด้วยกัน

ความหึงหวงทำให้พิมลโกรธจัด เธอคว้าแจกันฟาดกิตติศักดิ์จนเสียชีวิต

เพื่อปกปิดความผิด พิมลจึงลากธาริณีมากักขังที่กระท่อม

และเขียนข้อความ “ฆาตกรอยู่ใกล้ตัว” บนผนังเพื่อโยนความผิดให้วรพล น้องชายของผู้ตาย

เมื่อคเชนทร์จะพาธาริณีออกมา พิมลก็โผล่มาพร้อมมีดในมือ

เธอกรีดร้องทั้งน้ำตา “เขาเป็นของฉัน! ไม่มีใครเข้าใจ!”

ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ แต่คเชนทร์ควบคุมสถานการณ์ได้ เธอถูกจับกุมในที่สุด

คดีปิดลงด้วยโศกนาฏกรรมแห่งความรักที่บิดเบี้ยว

ธาริณีรอดชีวิต แต่จะไม่มีวันลืมค่ำคืนแห่งเลือดนั้น

ส่วนคเชนทร์ยืนมองทะเลสาบยามเช้า พลางพึมพำกับตัวเองว่า

“ไม่มีความจริงใดหลบซ่อนในความมืดได้นาน… แม้แต่เงาเลือด”

# data[].attributes.attachment_caption
นางสาว กรองกุล ชลวานิช ชั้นม.6 เลขที่ 6

# data[].attributes.body
กลางคืนในอพาร์ตเมนต์มืด นักสืบ Ethan รับแจ้งคดีหายตัวปริศนา เมื่อเขาเข้าไปตรวจสอบ ห้องหนึ่งพบร่องรอยเลือดหยดเป็นทางยาวของผู้เคราะห์ร้ายรายก่อนหน้า ของใช้เรียงเป็นลวดลายประหลาดบนพื้น เหมือนใครกำลังเล่นเกมศิลปะบิดเบี้ยว

ฆาตกรโรคจิต Victor คนนี้ไม่สนใจเสียงกรีดร้องหรือความเจ็บปวดของเหยื่อ เขานั่งมองเหยื่อใหม่ Clara ถูกมัดกับเก้าอี้ สายตาเธอสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ทุกวินาทีคือการทดลองทางจิตวิทยาของเขา Victor เริ่มเล่าเรื่องวัยเด็กที่ถูกทอดทิ้ง ถูกข่มเหง และความเจ็บปวดที่ก่อตัวเป็นความโกรธเงียบ

เขายิ้มเย็นเมื่อวาด “งานศิลปะ” จากเลือดของเธอ ทุกรอยแผลคือบททดลองในการเรียนรู้ความกลัวของมนุษย์ Victor กลับยืนยันกับตัวเองว่า ทุกการทรมานช่วยให้เขาเข้าใจโลกชัดขึ้น ความสุขเพียงเล็กน้อยของเหยื่อคือความพึงพอใจของเขา

Clara พยายามดิ้นรนแต่ไม่สำเร็จ เสียงกรีดร้องของเธอกลายเป็นดนตรีที่ Victor ฟังแล้วรู้สึกสงบ เขากระซิบอย่างเย็นชา “Pain… it makes me real.”

เมื่อเวลาเดินไปหลายชั่วโมง Ethan พบหลักฐานของเหยื่อรายก่อน ๆ และเข้าใจว่าฆาตกรไม่ได้ทำไปเพราะแรงแค้น แต่เพราะจิตใจที่แตกสลายของตัวเอง ทุกการกระทำคือการปลดปล่อยความเจ็บปวดที่กักเก็บมาตั้งแต่เด็ก

ท้ายที่สุด Victor ปล่อย Clara ลงพื้นราวกับเล่นเกมจบ แต่เลือดและความหวาดกลัวติดตามเธอไปทุกย่างก้าว Ethan รู้ว่าความมืดมิดครั้งนี้ไม่ได้อยู่ที่อพาร์ตเมนต์ แต่เกิดจากจิตใจของ Victor เอง — มนุษย์ที่สามารถหักเหความเจ็บปวดเป็นความโหดร้ายโดยไม่ต้องพึ่งเหนือธรรมชาติ

# data[].attributes.attachment_caption
นางสาวกวินนาถ ศรีพิทักษ์

# data[].attributes.headline
ชื่อเรื่อง ห้องใต้ดินคฤหาสน์ดยุกวาเลนเซีย

# data[].attributes.subject
ชื่อเรื่อง ห้องใต้ดินคฤหาสน์ดยุกวาเลนเซีย

# data[].attributes.body
เคเลบชายหนุ่มช่วงวัย30ปี เขาทำงานเป็นนักสืบอิสระ แต่.. เขากำลังประสบปัญหาว่างงานมาเกือบอาทิตย์แล้ว ในช่วงค่ำ ก็ยังคงไม่มีลูกค้าเข้ามา.. ดวงตาสีทองอำพันจ้องมองที่ประตูอย่างเบื่อหน่าย

ณ ย่านถนนไวท์ชาเปล กริ้ง เสียงกระดิ่งดังขึ้น ประตูเปิดกว้างอ้า ชายหนุ่มผมสีบลอนด์ทรง surf cut, ผิวซีดเซียวขาวอย่างกับคนตาย ดวงตาสีฟ้าหม่นเหมือนน้ำทะเลในยามพายุเข้า, หมวกทรงสูงผ้ากำมะหยี่เฟโดร่าสีดำ ทั้งชุดสไตล์ผู้ดีอังกฤษ ดูท่าทางเหมือนคนอายุ 20ต้นๆ, เคเลบเหงื่อตกเล็กน้อยไม่ใช่เล่นๆเลยที่มีผู้ดีอังกฤษมาที่สำนักงานของเขาบ่อยนัก แน่นอนงานเองก็หนักหนาแต่ก็ดีกว่าไม่มีงานทำ, ขณะที่ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกา เคเลบกระแอมเล็กน้อยไล่บรรยากาศอันน่าอึดอัดออกไป

"..อะแฮ่ม... สวัสดีมิสเตอร์, สำนักงานเพอร์ซี่ยินดีต้อนรับ" เขาพูดพร้อมกับยิ้มประหม่าเล็กน้อยก่อนจะผายมือที่นั่งตรงข้ามกับเขา

"เชิญนั่ง, ผมเคเลบ เพอร์ซี่ มีอะไรให้ผมรับใช้ดีครับ?" ในขณะที่เคเลบผู้จบ บรรยากาศเงียบอันน่าอึดอัดก็กลับมาอีกครั้ง ผ่านไปไม่กี่นาทีชายหนุ่มผมบลอนด์ก็พูดออกมา, น้ำเสียงของเขาแหบแห้งและดูเย็นชาไม่เหมือนคนที่พึ่งอายุ20ต้นๆ..

"..ผมอยากจะจ้างคุณให้ไปสำรวจห้องใต้ดินของผมหน่อย" ประโยคนั้นทำเคเลบแปลกใจเล็กน้อย เขากระพริบตาปริบก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยความงุนงง"..สำรวจห้องใต้ดิน...? เอ่อ..มิสเตอร์ผมทำหน้าที่สืบคดีต่างๆ-" ก่อนที่เคเลบจะพูดจบชายหนุ่มผมบลอนด์ก็พูดแทรกขึ้นมา" ผมจะให้คุณสองแสนดอลลาร์, คุณจะรับงานนี้ไหม?" เคเลยเบิกตากว้าง *'สองแสนดอลลาร์..? นั่นมันเยอะมากกว่างานสืบคดีทั่วไปเสียอีก'* เคเลบลังเลเล็กน้อยก่อนจะมองขึ้นไปที่ชายหนุ่มผมบลอนด์ เขาเม้มปากเล็กน้อยและถอนหายใจ "..แน่นอนได้สิครับ มิสเตอร์...?" เขาลากเสียงเล็กน้อยให้อีกฝ่ายบอกชื่อตัวเอง

"วินเซนต์, ดยุก วินเซนต์ เดอ วาเลนเซีย" วินเซนต์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบเฉยชา เคเลบเบิกตากว้างอีกครั้ง *'ดยุกวาเลนเซีย..? ให้ตายเถอะเขาทำงานในกับคนที่มีอำนาจในอาณาจักรนี้งั้นหรอ-!'* ก่อนที่เคเลบจะคิดไปมากกว่านั้นดยุกก็พูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเลิกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าหม่นเหมือนน้ำทะเลมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเหลืองทองอำพันของเคเลบ"คุณรู้จักคฤหาสน์ผมใช่ไหม? หรือต้องให้ผมส่งคนมารับคุณที่นี่." เคเลบส่ายหัวอยู่รวดเร็ว โบกมือปัดเล็กน้อย"โอ้ไม่ๆ ไม่เป็นไร ท่านดยุก, ผมรู้ว่าที่อยู่ของท่านอยู่ที่ใด" วินเซนต์ฮึมฮัมเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งและเดินออกไป ทิ้งท้ายว่า

"มาให้ทันก่อนตะวันขึ้น, เมื่องานเสร็จสิ้นคุณจะได้รับเงินเต็มจำนวน อีกอย่าง. ห้ามนำคนอื่นมาด้วย ถ้าผมเห็นว่าคุณนำคนอื่นมาด้วยสัญญาจ้างของเราคงจะจบลง" เคเลบเหงื่อตกเป็นรอบที่สามมองดูวินเซนต์เดินออกไปพร้อมกับเสียงปิดประตูอันเงียบสนิท เขาถอนหายใจพึมพำเบาๆ

"เห้อ..บ้าเอ้ย.. น่าขนลุกเป็นบ้า. ผิวซีดอย่างกับคนตายในข่าวลือจริงๆ"

ตีห้าก่อนตะวันจะขึ้น ณ หน้าคฤหาสน์ดยุกวาเลนเซีย รถม้าคันเก่าไปจอดลงอยู่ตรงหน้าประตูรั้ว เคเลบเดินลงมาด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อยอดทึ่งไม่ได้ที่เห็นคฤหาสต์ใหญ่ขนาดนี้มาก่อน "..สวัสดีครับผมคือพ่อบ้านชื่อลูอีส..คุณ..ใช่คุณเคเลบ เพอร์ซี่ไหม?" เสียงพูดกระทันหันทำให้เคเลบสะดุ้งเล็กน้ำก่อนจะหันไปเจอชายคนหนึ่งอายุน่าจะรุ่นปู่เขา ชายคนนั้นใส่ชุดพ่อบ้าน ยืนอยู่ตรงประตูรั้วที่เปิดอ้า เคเลบกอดกระเป๋าพูดตะกุกตะกักเล็กน้อย "เอ่อ... ใช่ครับ..ผมเอง " ลูอีสพยักหน้าและเดินนำทางเข้าไปในคฤหาสน์ "ตามผมมาคุณเคเลบ,นายท่านรอคุณอยู่ข้างบน" เคเลบหนักหน้าเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินตามพ่อบ้านเข้าไปในคฤหาสน์

ภายในคฤหาสน์ด้านในตกแต่งอย่างหรูหรา ภาพวาดราคาแพงหูฉี่ ทั้งรูปปั้นเทพีหลายรูปแบบ, เคเลบมองรอบๆด้วยความอึ้ง ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าห้องหนึ่ง ลูอีสเคาะประตู "ท่านวาเลนเซีย, แขกท่านมาแล้วครับ..."

"เข้ามา" ขณะที่ประตูเปิดกว้างอ้า ปรากฏวินเซนต์ เขานั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานของเขาในห้องตกแต่งด้วยชั้นหนังสือมากมายเรียงรายปะปนกันไป ภาพวาดรูปครอบครัวมีคนหกคนอยู่ในรูป ทุกคนล้วนมีผมและดวงตาสีเดียวกันกับวินเซนต์, ยกเว้นผู้หญิงที่มีผมสีดำสนิทดวงตาสีเหลืองทองอำพัน.. กองกระดาษสะเปะสะปะอยู่บนโต๊ะของเขา วินเซนต์ถอดแว่นตาออกและมองไปที่เคเลบใบหน้า ของวินเซนต์ยังคงเย็นชาเช่นเคย เขาลุกขึ้นเดินไปหาเคเลบ"คุณมาแล้ว, มาเถอะผมจะพาคุณไปที่ห้องใต้ดิน"

เคเลบได้แต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่และพยักหน้าเดินตามวินเซนต์ไป

เสียงรองเท้าหนังของทั้งคู่สะท้อนก้องในโถงทางเดินยาวราวกับทุกย่างก้าวกำลังถูกใครบางคนจับจ้องอยู่

วินเซนต์ไม่พูดอะไรเพิ่ม เพียงถือโคมไฟน้ำมันไว้ในมือหนึ่ง แสงสลัวๆ สาดส่องไปตามบันไดวนแคบที่ทอดลงสู่เบื้องล่าง กลิ่นอับชื้นลอยมาแตะจมูกทันทีที่ก้าวผ่านบานประตูเหล็กหนาทึบ เคเลบยกแขนปิดจมูกเล็กน้อย ในหัวพลันเต็มไปด้วยคำถาม *'คฤหาสน์หรูหราขนาดนี้ แต่ห้องใต้ดินกลับเหมือนคุก...นี่มันเรื่องอะไรกันแน่*'

"เอ่อ..ท่านดยุก ท่านต้องการให้ผมทำอะไรหรือครับ..?" เคเลบหันไปถามดยุกด้วยความงุนงง,เคเลบถามพลางก้าวช้าๆ ตามแสงโคมไฟที่วินเซนต์ถือไว้ เสียงลมหายใจตัวเองสะท้อนในโถงแคบเย็นชื้น

วินเซนต์หยุดเดินตรงกลางบันได ก่อนหันหน้ากลับมาช้าๆ ดวงตาสีฟ้าหม่นสะท้อนแสงไฟจนดูคล้ายดวงตาของสัตว์รัตติกาล

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงบางสิ่งกดดันอย่างประหลาด

"..อย่างที่ผมบอกคุณไปเมื่อวานเคเลบ, สำรวจห้องใต้ดิน" เขาพูดและยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา

"อย่างไรก็ตาม, คุณเองก็ไม่สามารถนำเรื่องใต้ดินแห่งนี้ไปป่าวประกาศให้กับคนอื่นฟังได้, ผมหวังว่าคุณจะเก็บมันเป็นความลับ"

"โอ้..ได้สิท่านดยุก"เคเคยรับปากทันทีโดยไม่คิด, ความลับแลกกับเงิน... เรื่องง่ายสำหรับเขา

ไม่นานนักที่เดินลงมาทางชั้นใต้ดิน พบกับประตูเหล็กขึ้นสนิม, ดูว่ามันคงจะอยู่ที่นี่มาเป็นศตวรรษแล้ว เสียงโลหะหนักๆ ดัง กึก เมื่อวินเซนต์ใช้กุญแจเปิดบานประตูเหล็กสนิมเขรอะตรงหน้าสุด เสียงขูดเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นจนหนาวสะท้าน ทันทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นเหม็นอับปนคาวเลือดเจือจางพุ่งออกมาปะทะ เคเลบชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้าง ข้างในห้องเหมือนเป็นห้องที่ทำพิธีกรรมมนต์ดำ รอยวงเวทย์บนพื้นเขียนด้วยของสีแดงที่ดูเหมือนจะเขียนมานานมากแล้วจนกลายเป็นสีดำภาษาโบราณประหลาดๆ ทั้งตู้หนังสือเก่าๆ เคเลบชะงักอีกครั้งก่อนจะหันมาหาวินเซนต์ที่พูดขึ้นมาอย่างกระทันหัน

"ผมอยากให้คุณสำรวจที่นี่, ผมอยากรู้ว่าครอบครัวผมแต่ก่อนทำอะไรกันแน่ในห้องนี้" เขายิ้มเย็นก่อนจะวางมือไว้บนล่าของเคเลบ

"..ทำงานเถอะ, ผมจะไปรอข้างบน หากต้องการอะไรเรียกลูอีส"

วินเซนต์ไปแล้ว- ทิ้งเขากับห้องบ้าๆนี่... เคเลบอยากจะทึ่งผมตัวเอง, ถ้าหากเขารู้ว่ามาเจออะไรแบบนี้เขาคงไม่รับงานนี้ไปหรอก

เคเลบถอนหายใจแล้วก็เดินไปตรงชั้นหนังสือ, ไล่เรียงดูแต่ละเล่มพบว่าทุกเล่มไล่เวลาการเขียนในแต่ละปีไว้และแต่ละอันของหนังสือ- การเรียกปีศาจ.. เขาคิดว่า-.. เขารู้แล้วว่าอดีตตระกูลวาเลนเซียทำอะไรกันแน่ แต่ก่อนที่เขาจะไปเล่มถัดไป ซองจดหมายที่ยังไม่ได้เปิดหล่นลงจากสมุดก่อนหน้าที่เขาเปิด ดึงความสนใจของเขาไปทันใดนั้นบานประตูเหล็กปิดลงอย่างสนิท ปัง! เสียงสะท้อนก้องราวกับคุกที่ถูกปิดตาย เคเลบสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นรัวเมื่อพบว่าตนเองติดอยู่เพียงลำพังในห้องใต้ดินแห่งนี้ แสงโคมไฟบนกำแพงสลัววูบไหวเหมือนจะดับทุกครั้งที่เขาก้าวขยับเข้าใกล้ชั้นหนังสืออีกครั้ง เขาหยิบจดหมายที่เจอมาก่อนหน้านี้ขึ้นมา ข้อความบนหน้ากระดาษยังคงเขียนด้วยลายมือโบราณคดเคี้ยวเหมือนจะเตือนภัยบางอย่าง

"แขกผู้มาเยือน จงเลือกเงียบ มิฉะนั้นเงามืดจะเลือกแทนเจ้า”

เสียงกระซิบเบา ๆ ดังมาจากมุมห้อง เคเลบหันขวับไป ดวงตาสีทองอำพันกวาดหาต้นเสียง แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงเงาดำเคลื่อนไหวช้า ๆ บนกำแพง ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

“นี่มันอะไรกันแน่…หรือว่าไม่ใช่แค่เรื่องเล่าของตระกูลวาเลนเซีย…” เขาพึมพำเบา ๆ พลางหยิบโคมไฟส่องไปยังวงเวทกลางห้องคราบเลือดเก่าดูเหมือนจะมีรอยใหม่ซ้อนทับ—สดกว่าที่คิด เขารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เพียงพิธีกรรมในอดีต แต่ยังมีใครบางคน…หรือบางสิ่ง ใช้อยู่จนถึงปัจจุบัน

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นที่ด้านบนบันได ลากยาวลงมาทีละก้าว เคเลบกำโคมไฟแน่น แต่ถ้าวินเซนต์บอกว่าจะรอข้างบน… แล้วใครกันที่กำลังลงมา?

แสงไฟวูบดับ เคเลบเหลือเพียงความมืดและเสียงหายใจแผ่วกระซิบชิดใบหู

“…เจ้ามันมาสายไปแล้ว”

ข้อคิดจากตอนนี้

ความลับที่ถูกซ่อนเร้นยาวนานย่อมไม่อาจถูกฝังตลอดไป เมื่อเลือกจะ “แสวงหาความจริง” ต้องเตรียมใจเผชิญกับสิ่งที่อาจไม่อยากรู้  และบางครั้ง สิ่งลึกลับ เองก็อาจกำลังมองหา “ผู้สืบทอด” คนใหม่

# data[].attributes.attachment_caption
นาย กฤษดา พิมพ์คีรี ม.6/1 เลขที่ 5

# data[].attributes.headline
ชื่อเรื่อง : ความฝัน "เหตุใดชีวิตจึงต้องหลับไหล"

# data[].attributes.subject
ชื่อเรื่อง : ความฝัน "เหตุใดชีวิตจึงต้องหลับไหล"

# data[].attributes.body
เรื่องย่อ

เป็นเรื่องราวที่มีเด็กหนุ่มคนนึงที่ชื่อว่า "พรีโม่" ที่มีเป้าหมายในการหาคำตอบของคำถามที่มีว่า "เหตุใดชีวิตจึงต้องหลับไหล" เพราะว่ามนุษย์นั้นมักจะชอบใช้ชีวิตในมิติในความฝัน เพราะในโลกมิติแห่งความฝันถือเป็นชีวิตในประจำวันไปแล้ว เพราะฉะนั้น "พรีโม่" จึงจะต้องหาคำตอบของคำถามนั้น นี้เป็นเป้าหมายตั้งแต่เด็กถึงปัจจุบัน "พรีโม่" นั้นจะทำได้หรือไม่ อยู่ที่ความตั้งใจของตนเอง

# data[].attributes.headline
สุนัขจิ้งจอกกับเเพะ

# data[].attributes.subject
สุนัขจิ้งจอกกับเเพะ

# data[].attributes.body
วันหนึ่งอากาศร้อนมาก สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งกำลังเดินหาแหล่งน้ำ แต่ด้วยความซุ่มซ่าม มันพลาดท่าตกลงไปในบ่อ สุนัขจิ้งจอกพยายามปีนป่ายอยู่นานก็ไม่สามารถขึ้นมาได้

ไม่นานนัก แพะตัวหนึ่งที่กระหายน้ำเดินผ่านมา เห็นสุนัขจิ้งจอกอยู่ในบ่อก็ถามว่า "ในบ่อมีน้ำดื่มเยอะไหม"

สุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์จึงตอบว่า "โอ้โห ที่นี่น้ำเยอะมากเลยล่ะ ทั้งใส ทั้งเย็นชื่นใจ"

แพะได้ยินดังนั้นจึงกระโดดลงไปในบ่อทันที

เมื่อแพะลงมาอยู่ในบ่อแล้ว สุนัขจิ้งจอกก็รีบกระโดดเหยียบหลังแพะแล้วปีนขึ้นจากบ่อได้อย่างง่ายดาย

ก่อนจะจากไป สุนัขจิ้งจอกหันมาบอกแพะว่า "ถ้าฉลาดสักหน่อย แกก็คงไม่กระโดดลงมาโดยไม่คิดหน้าคิดหลังแบบนี้"

ข้อคิดจากนิทาน:

* อย่าเชื่อคนง่ายโดยไม่ไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน

* ควรพิจารณาให้รอบคอบก่อนตัดสินใจทำอะไรลงไป

* บางครั้งคำพูดหวานหูอาจไม่ได้จริงใจเสมอไป

# data[].attributes.body
วันทองไม่ใช่คนสองใจ: นางลาวทองจะยืนยันว่า วันทอง เป็นหญิงที่ซื่อสัตย์ แต่ถูกโชคชะตาและสถานการณ์บังคับให้ต้องตกอยู่ในสถานะที่ยากลำบาก

ปัญหาเกิดจากชายสองคน: ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะ ขุนแผน และ ขุนช้าง ต่างใช้กำลังและอำนาจของตนเพื่อแย่งชิงนางวันทองมาเป็นของตนเอง โดยที่นางไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ

ขอให้วันทองได้มีสิทธิ์เลือก: นางลาวทองจะกราบทูลขอให้พระองค์ทรงเมตตา และหาทางออกที่ยุติธรรม โดยการเปิดโอกาสให้วันทองได้ เลือกชีวิตของตนเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่นางไม่เคยได้รับเลย

# data[].attributes.headline
หากพระพันวษาจะตัดสินปั

# data[].attributes.body
หากพระพันวษาจะตัดสินปัญหารักสามเส้าของนางวันทองให้สั้นและยุติธรรมที่สุด อาจทำได้ดังนี้:

เปิดโอกาสให้วันทองเลือกเอง: แทนที่จะตัดสินว่าวันทองผิดหรือถูก พระพันวษาจะให้สิทธิ์วันทองเลือกด้วยตัวเองว่าจะอยู่กับใคร ระหว่าง ขุนแผน หรือ ขุนช้าง

ยุติความขัดแย้ง: ไม่ว่าวันทองจะเลือกใคร พระองค์จะสั่งให้คู่กรณีอีกฝ่ายยอมรับการตัดสินใจและยุติการวิวาท เพื่อให้เรื่องทุกอย่างจบลงอย่างเป็นธรรม โดยไม่มีการประหารชีวิตเกิดขึ้น

# data[].attributes.attachment_caption
น.ส.คริษฐา เปี่ยมผล เลขที่7 ม.6

# data[].attributes.body
ค่ำคืนหนึ่งกลางเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟจากตึกสูงและรถยนต์นับร้อยบนถนน มีเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่บนสะพานลอย เธอซ่อนตัวอยู่ในความมืดเพราะไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาที่กำลังไหลลงอาบแก้มเธอเพิ่งผ่านวันที่แสนเหนื่อยและเต็มไปด้วยความผิดหวัง ทุกสิ่งรอบตัวเหมือนจะกดทับให้เธอหายไป แต่เมื่อเธอเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำ เธอกลับเห็นแสงไฟมากมายที่ยังสว่างไสวอยู่ไม่ดับ ถึงแม้ท้องฟ้าจะมืดมิด แต่แสงเล็ก ๆ เหล่านั้นก็ยังคงอยู่เธอกอดตัวเองแน่น สูดหายใจเข้าลึก ๆ เหมือนจะรวบรวมความเข้มแข็งกลับคืนมา เสียงรถที่วิ่งผ่านด้านล่างอาจจะดัง แต่กลับทำให้เธอรู้ว่าโลกยังคงหมุนไปเรื่อย ๆ และเธอก็ยังมีโอกาสก้าวเดินต่อไป

ข้อคิด: ไม่ว่าในชีวิตจะเจอความมืดมากแค่ไหน แสงเล็ก ๆ รอบตัวก็ยังคงอยู่เสมอ รอให้เราเชื่อมั่นและก้าวต่อไปด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง

# data[].attributes.attachment_caption
เรื่องสั้น : แสงเทียนกลางพายุค่ำคืนนี้ฝนเทกระหน่ำ ลมพัดเสียงหวีดหวิว ไฟฟ้าดับสนิททั่วหมู่บ้าน เมย์ นักเรียนชั้นมัธยมปลายต้องอ่านหนังสือสอบพรุ่งนี้ แต่ห้องทั้งห้องมีเพียงแสงเทียนเล็กๆ สั่นไหวอยู่บนโต๊ะ เธอถอนหายใจยาว “โอ๊ย ทำไมต้องดับไฟวันนี้นะ หนูยังอ่านไม่เสร็จเลย”เมย์เดินไปที่ห้องโถง เห็นคุณยายนั่งสวดมนต์อย่างใจเย็น แสงเทียนส่องรอบตัวยายดูอบอุ่นอย่างประหลาด เสียงฝนฟ้าคะนองดังราวกับจะพังบ้าน แต่ยายยังคงสวดอย่างมั่นคง เมย์ถามด้วยความหงุดหงิด “ยาย ไม่กลัวเหรอคะ ฝนแรงแบบนี้ หนูอ่านหนังสือก็ลำบาก”ยายยิ้มบางๆ “ในพายุใหญ่ เราจะเห็นว่าแสงเล็กๆ ก็มีค่ามากแค่ไหน ยายเคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้บ่อย ถ้าใจเราสงบ พายุภายนอกก็ทำอะไรไม่ได้”คำพูดนั้นทำให้เมย์นิ่งไป เธอกลับมานั่งอ่านหนังสืออีกครั้ง คราวนี้เธอจัดโต๊ะให้เทียนไม่ล้ม จัดท่านั่งให้สบาย และเริ่มอ่านด้วยใจที่ไม่รีบร้อน แม้เสียงฟ้าร้องยังคงดัง แต่เธอเริ่มรู้สึกว่ามันเป็นเพียงเสียงธรรมชาติ ทุกตัวอักษรบนหน้าหนังสือค่อยๆ ซึมเข้ามาอย่างลึกซึ้งกว่าทุกครั้งเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ฝนค่อยๆ ซาลง เมย์ปิดหนังสือพร้อมรอยยิ้มบางๆ “หนูอ่านได้เยอะกว่าที่คิดเลยนะ” เธอพูดกับตนเอง ขณะนั้นไฟฟ้ากลับมา แต่แสงจากหลอดไฟไม่ได้ทำให้เธออุ่นใจเท่าแสงเทียนที่อยู่เคียงข้างตลอดพายุเช้าวันรุ่งขึ้น อากาศสดใส เมย์เดินเข้าห้องสอบด้วยจิตใจสงบ ไม่ตื่นตระหนก เธอทำข้อสอบได้คล่องกว่าที่คาดไว้ และระหว่างรอเพื่อน ๆ เธอคิดถึงคำของยายอีกครั้ง ใจเธอเต็มไปด้วยความซาบซึ้งข้อคิดอุปสรรคไม่ได้มีไว้ให้โกรธหรือท้อ แต่เป็นบทเรียนให้เราเห็นคุณค่าของสิ่งเล็กน้อยและฝึกความอดทน เมื่อตั้งสติและรักษาความสงบ แม้พายุใหญ่ก็กลายเป็นเพียงบททดสอบหนึ่งในชีวิตเท่านั้น

# data[].attributes.headline
เรื่อง แสงเทียนกลางพายุ

# data[].attributes.subject
เรื่อง แสงเทียนกลางพายุ

# data[].attributes.body
นาย ภรณพ ระวิเวทย์ เลขที่ 2