# data[].attributes.headline
Λέξεις κλειδιά: προστασία, μνήμη, ευαίσθητη, ανάμνηση, εμπιστοσύνη, κατοικία, καταφύγιο

# data[].attributes.subject
Λέξεις κλειδιά: προστασία, μνήμη, ευαίσθητη, ανάμνηση, εμπιστοσύνη, κατοικία, καταφύγιο

# data[].attributes.headline
Magdalena Abakanowicz: Every Tangle of Thread and Rope, Tate Modern Installation Shots 2022

# data[].attributes.subject
Magdalena Abakanowicz: Every Tangle of Thread and Rope, Tate Modern Installation Shots 2022

# data[].attributes.body
Mε τα δεμένα νήματα, δείχνει τη σύνδεση του ατόμου με το παρελθόν και τις εμπειρίες του. Το Every Tangle of Thread and Rope δείχνει κάτι εύθραυστο, αλλά και δυνατό, καθώς τα νήματα μπλέκονται και κρατιούνται μεταξύ τους.

# data[].attributes.headline
Louise Bourgeois.

Arch of Hysteria. 1993

# data[].attributes.subject
Louise Bourgeois.

Arch of Hysteria. 1993

# data[].attributes.body
Ψυχικη ασταθεια. συναισθηματικη φορτιση ταυτιζεται με την ευθραυστοτητα του ανθρωπινου ψυχισμου. H υστερια παραδοσιακα συνδεεται με την αισθηση απωλειας ελεγχου και εκρηξης συναισθηματων.

# data[].attributes.body
Tα κουτια λειτουργουν ως μικροκοσμοι που περιεχουν αντικειμενα γεματα νοηματα και συναισθηματικη φορτιση. καθε αντικειμενο γινεται μια μνημη του καλλιτεχνη τα οποια ειναι τοποθετημενα σε ενα κλειστο κουτι και δημιουργουν ενα προσωπικο, συναισθηματικο μικροκοσμο που παραπεμπει στην φωλια του μυαλου η της ψυχης του. Ακριβως οπως το σωμα ειναι ενας προσωπικος μικροκοσμος και με το περασμα του χρονου τα σημαδια, οι ρυτιδες, κλπ κλπ ειναι ενας χωρος μνημης και ασφαλειας της ψυχης που δεν θελουμε να παραβιαστει.

# data[].attributes.body
Συχνα χρησιμοποιει την ανθρωπινη μορφη σε αλληλεπιδραση με τον χωρο εξερευνωντας την συνδεση του σωματος με το περιβαλλον γυρω του. Η γυναικα προσπαθει να εναρμοστει με τον χωρο, αλλα ταυτοχρονα η κινηση αυτη φερει εναν τονο απομονωσης και μοναξιας, μια αισθηση ασταθους προστασιας, ευθαυστοτητας ή ανασφαλειας.

# data[].attributes.headline
Louise Bourgeois: The Couple, 2007 – 2009 

# data[].attributes.subject
Louise Bourgeois: The Couple, 2007 – 2009 

# data[].attributes.body
Απεικονιζει την ψυχικη συνδεση και μια σχεση, ή καταφυγη σε μια συναισθηματικη φωλια. Η ασφάλεια και η εμπιστοσύνη που μπορεί να προσφέρει ένας άλλος άνθρωπος, όπως φαίνεται στο έργο, μπορεί να δημιουργήσουν μια "φωλιά" όχι ως φυσικό χώρο, αλλά ως έναν προστατευτικό και ασφαλή ψυχικό χώρο για τους δύο ανθρώπους.

# data[].attributes.headline
Σχόλια για την ταινία "Στην Κοιλιά του Αρχιτέκτονα"

# data[].attributes.subject
Σχόλια για την ταινία "Στην Κοιλιά του Αρχιτέκτονα"

# data[].attributes.body
Στην Κοιλιά του Αρχιτέκτονα, το σώμα παρουσιάζεται σαν μια φωλιά που σταδιακά αποδομείται. Το σώμα του Kracklite λειτουργεί σαν ένα καταφύγιο που χάνει τη σταθερότητά του, όπως και η ίδια του η καριέρα και η προσωπική του ζωή.

Η Ρώμη, με την τεράστια αρχιτεκτονική της κληρονομιά, μοιάζει με μια φωλιά μνήμης, γεμάτη ιστορία, αλλά και φθορά. Σε αντίθεση, το σώμα του Kracklite είναι μια εύθραυστη φωλιά, που δεν μπορεί να προστατεύσει πλέον τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό δημιουργεί έναν διάλογο ανάμεσα στο προσωρινό και το αιώνιο, το ατομικό και το συλλογικό, κάνοντας την έννοια της φωλιάς πιο περίπλοκη και βαθιά.

# data[].attributes.headline
Η φωλιά ως καταφύγιο μνήμης και συναισθήματος

# data[].attributes.subject
Η φωλιά ως καταφύγιο μνήμης και συναισθήματος

# data[].attributes.body
Η φωλιά δεν είναι μόνο ένας φυσικός χώρος, αλλά και μια συναισθηματική κατάσταση. Μπορεί να εκφράζει την εμπιστοσύνη, την προστασία, αλλά και την ευθραυστότητα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, εμφανίζεται ως ένας μικρόκοσμος μνήμης, ένα αποθηκευμένο κομμάτι του παρελθόντος. Άλλοτε, παίρνει τη μορφή ενός υλικού που δείχνει τη φθαρτότητα και την προσωρινότητά της. Το σώμα γίνεται και αυτό μια φωλιά – ένας χώρος που φιλοξενεί συναισθήματα, αναμνήσεις και την ίδια την ύπαρξη. Μέσα από διάφορα μέσα και υλικά, η φωλιά παρουσιάζεται ως κάτι που δημιουργείται με δυσκολία, αλλά μπορεί εύκολα να διαλυθεί.

# data[].attributes.headline
Το έργο εξερευνά τη «φ

# data[].attributes.body
Το έργο εξερευνά τη «φωλιά» όχι ως φυσικό καταφύγιο, αλλά ως εσωτερική, συναισθηματική συνθήκη. Η φωλιά γίνεται σύμβολο ψυχικής ευθραυστότητας, ανάγκης για προστασία, αλλά και εγκλωβισμού. Το σώμα στο έργο αιωρείται μέσα σε έναν αφαιρετικό, οργανικό χώρο, μια κατασκευή που θυμίζει τόσο έντερο όσο και κουκούλι – κάτι σωματικό αλλά και ψυχικό. Η θέση του σώματος, σφιγμένη, συμβολίζει μια ένταση, μια κατάσταση μεταξύ έκρηξης και ασφάλειας.

Η έμπνευση προήλθε από έργα όπως The Couple του Louise Bourgeois, που παρουσιάζει τη σχέση ως φωλιά μεταξύ δύο σωμάτων· τα συναισθηματικά κουτιά-μικρόκοσμοι του Joseph Cornell, που λειτουργούν σαν αποθηκευμένα ψυχικά αποτυπώματα· τα φωτογραφικά έργα της Francesca Woodman, όπου το σώμα συχνά εξαφανίζεται ή συγχωνεύεται με τον χώρο· και τις υφασμάτινες κατασκευές της Magdalena Abakanowicz, όπου το νήμα γίνεται φορέας μνήμης, εμπειρίας και ψυχικής σύνδεσης.

Μέσα από αυτές τις αναφορές, προέκυψε ένα σώμα που αιωρείται σε έναν χώρο άχρονο, χωρίς βαρύτητα, σαν να αποσπάται από την πραγματικότητα και να χάνεται μέσα στην ίδια του την εσωτερική εμπλοκή. Το έργο είναι μια προσωπική αποτύπωση της συναισθηματικής αστάθειας και της υστερίας, όπως βιώνεται ως μια εσωτερική διαστολή και συστολή, ένας εσωτερικός κόμπος.

Μέσα από αυτές τις αναφορές, προέκυψε η ανάγκη να δημιουργηθεί ένας ενδιάμεσος χώρος – ούτε εξωτερικός ούτε καθαρά εσωτερικός – όπου το σώμα δεν πατά αλλά αιωρείται. Το έργο προσπαθεί να αποτυπώσει την αίσθηση της ψυχικής αστάθειας και της συναισθηματικής φόρτισης που συχνά βιώνεται σαν μια εσωτερική κρίση, μια «υστερία».

Είναι τελικά μια συμβολική αναπαράσταση του πώς νιώθει το σώμα όταν η ψυχή αναζητά μια φωλιά. Έναν χώρο προσωπικό, οικείο, αλλά και διάτρητο. Έναν χώρο που κουβαλά μνήμη, πίεση, ασφάλεια και αβεβαιότητα ταυτόχρονα.