# data[].attributes.headline
Hoe kon je in het dagelijkse leven van de Azteken zien dat er verschillende sociale groepen waren? (kledij, feesten, sport, politieke functies…)

# data[].attributes.subject
Hoe kon je in het dagelijkse leven van de Azteken zien dat er verschillende sociale groepen waren? (kledij, feesten, sport, politieke functies…)

# data[].attributes.body
Welke invloed had het klimaat en de geografische ligging op het economisch systeem van Azteken?

# data[].attributes.headline
Hoe beïnvloedde de verering van de oppergod van de Azteken hun contacten met elkaar en met andere volkeren?

# data[].attributes.subject
Hoe beïnvloedde de verering van de oppergod van de Azteken hun contacten met elkaar en met andere volkeren?

# data[].attributes.headline
Hoe verliepen de politieke contacten tussen de Azteken en andere volkeren? (andere inlandse volkeren, West-Europeanen)

# data[].attributes.subject
Hoe verliepen de politieke contacten tussen de Azteken en andere volkeren? (andere inlandse volkeren, West-Europeanen)

# data[].attributes.body
De Azteken namen naburige staten in zodat ze hun idealen & religie konden verspreiden rond heel Mexico. Uiteindelijk werd Tenochtitlan de hoofdstad.

# data[].attributes.body
Chinampas = drijvende tuinen ← Azteken gebruikten wegens tekort aan land.

# data[].attributes.body
Milpa-velden = maisveld

afhankelijk geweest van 1 enkel gewas = indiaanse mais (centli)

# data[].attributes.body
Zonnegod staat centraal (niet de enige, maar wel belangrijkste voor de Azteken)
-> mensenoffers om de goden gunstig stemmen (voortdurend)

# data[].attributes.body
Tarwe!!!, gerst, gierst,... maakte deel uit: menu + economie van alle volken die in de ‘vruchtbare halve maan’ woonden.

# data[].attributes.body
De Spanjaarden waren eerst bewonderd door de Azteekse hoofdstad. Plots werden er Spaanse soldaten vermoord in Tenochtitlan. De Spaanse leider keerde tegen de Azteken en verklaarde een oorlog. Dit betekende het einde van de Azteekse samenleving.

# data[].attributes.body
jongens: kregen hoger onderwijs dan meisjes en werden onderwezen in oorlogs- en gevechts- en leiderschapstechnieken.

meisjes: leerden koken, zorgden voor hun gezin, namen een huis en ambacht.

# data[].attributes.body
alle kinderen gingen naar school. Curriculum varieerde afhankelijke van sociale status.

# data[].attributes.body
Landbouwproductie gebeurde op terrassen, berghellingen en chinampa’s.
Deze chinampa’s / drijvende tuinen bevonden zich meestal op het meer van Texcoco. De drijvende tuinen waren eigenlijk akkers op het water.

# data[].attributes.body
Alle stukken grond werden als een deel van de calpulli (Azteekse stam) beschouwd, of werden gezien als land van een politieke / religieuze institutie.

# data[].attributes.headline
Bij de Azteken stond de levenscyclus centraal, om deze in gang te brengen deden ze aan offers, zelfverminking, etc. Door te offeren aan de goden en je onderdanig aan hun te houden, geloofde het volk dat de goden je dan gunstig gingen zijn en dat je er voordelen uit kreeg. Er zijn 130 goden, maar 1 god werd ondescheidt: zonnegod Huitzilopochtli met als symbool een pijlwerper.

# data[].attributes.subject
Bij de Azteken stond de levenscyclus centraal, om deze in gang te brengen deden ze aan offers, zelfverminking, etc. Door te offeren aan de goden en je onderdanig aan hun te houden, geloofde het volk dat de goden je dan gunstig gingen zijn en dat je er voordelen uit kreeg. Er zijn 130 goden, maar 1 god werd ondescheidt: zonnegod Huitzilopochtli met als symbool een pijlwerper.

# data[].attributes.body
1: goud werd gedragen door heersers en edellieden.
-> goud: goddelijk overblijfsel en associeerd met de zon.
2: hoe hoger de stand hoe meer kledij
3: hogere standen droegen hoofdtooien

# data[].attributes.body
Cacaobonen = economische functie.
Azteken konden zelf geen cacao kweken --> klimaat waarin ze leefden, maar deden aan: ruilhandel + gebruikten de cacaobonen zelfs als betaalmiddel. Hierdoor werd de handel ervan steeds wijder verspreid.

# data[].attributes.headline
Door de verering van de oppergod, verloopt hun mensencontact zonder medelijden. Wanneer er oorlog uitbreekt dan vechten ze met hart en ziel en doden ze alles en iedereen die hun iets probeert aan te doen. Tijdens het offeren van hun eigen volk vormen ze wel empathie op, maar deze wordt achterwege gelaten. De offers gaan nog steeds door.

# data[].attributes.subject
Door de verering van de oppergod, verloopt hun mensencontact zonder medelijden. Wanneer er oorlog uitbreekt dan vechten ze met hart en ziel en doden ze alles en iedereen die hun iets probeert aan te doen. Tijdens het offeren van hun eigen volk vormen ze wel empathie op, maar deze wordt achterwege gelaten. De offers gaan nog steeds door.

# data[].attributes.body
bronnen gebruikt: https://kunst-en-cultuur.infonu.nl/geschiedenis/154275-rituele-offers-van-de-azteken-verloop-en-betekenis.html

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In het wereldbeeld van de Azteken stond de nooit eindigende levenscyclus centraal. Dit kan je zien aan hun kalenders, hun feesten en hun offers van mensenbloed om het heelal geordend te houden. Voor dit doel werd het hart van de stad het rituele centrum van de dood. Hoe verliepen de rituelen? Wie werd er geofferd? Welke goden waren belangrijk voor de Azteken? Waarom deed men aan zelfverminking?

Mensenoffers

De Azteken geloofden dat de dood bedoeld was om leven voort te brengen. Vandaar dat men vaak mensen ging offeren. Veel geofferde mensen waren krijgsgevangenen. In feite was een van de belangrijkste doelen van de oorlog de gevangenneming van mensen om ze te offeren. Als een Azteek een van zijn vijanden gevangen nam zei hij: ' Ziehier mijn welbeminde zoon', waarop de krijgsgevangene placht te antwoorden: 'Ziehier mijn vereerde vader'. Hoewel ze allebei wisten dat de krijgsgevangene zou sterven wanneer zijn hart uit zijn lichaam werd gerukt, waren er toch al banden van sympathie en kameraadschap. Voor de Azteken was de offerdood geen vorm van wreedheid, maar veeleer een vorm van vernieuwing.

Bron: Jarmoluk, Pixabay

Het verloop van het ritueel

Voorbereidingen

Voordat de slachtoffers naar de eeuwigheid werden gestuurd, baadde men ze en kregen ze bij sommige gelegenheden speciale kostuums aangetrokken. Ze leerden liederen zingen en dansen. Ze werden aan de voet van de piramide in rijen opgesteld tot de priester hen in stoet de trap opleidde. Deze trap was reeds rood gekleurd van het bloed van vorige slachtoffers.

Het offer werd gedirigeerd door de priesters

Boven werden ze opgewacht door vijf priesters in ceremoniële klederdracht. Het gezicht en de handen van de priesters waren zwart geschilderd en hun voorhoofd was bedekt met papieren schijven in diverse kleuren zodat ze er uitzagen als demonen. Eén priester droeg een vuurstenen mes en een andere hield een slangvormige houten halsband vast. Eerst werden de slachtoffers gedwongen om te dansen waarna ze door de priesters werden vastgegrepen en op het altaar gedrukt. De priester met de houten halsband deed deze om de keel van het slachtoffer en de hogepriester met het mes reet zijn borst open en rukte het hart uit het lichaam. Daarna werd het warme en nog kloppende hart getoond aan de zon. De zonnegod dronk de warmte en damp van het orgaan op. Daarna werd het hart in een gewijd vat geplaatst als een offerande aan de goden.

Na het offer?

Het bloed van de slachtoffers werd gebruikt om de muren, heiligdommen en beelden van de Grote Tempel te besmeren. Ook de afbeeldingen van de goden werden gevoed met bloed. Nadat het hart verwijderd was, werd het levenloze lichaam van de trap gegooid, vlak langs degene die op weg waren om hetzelfde lot te ondergaan. Het is dan ook niet verwonderlijk dat heel wat van de krijgsgevangenen flauw vielen van angst of probeerden te vluchten. Aan de voet van de piramide werden de lijken gevild en de schedel op de tzompantli geplaatst. Het stoffelijke overschot werd daarna opgegeten door de oorspronkelijke eigenaar van de krijgsgevangene.

Ook vrouwen en kinderen dienden als offer

Regelmatig offerde men ook vrouwen en kinderen. Vrouwen werden dan uitgedost met gouden bellen en waren met felle kleuren beschilderd. Ze dansten en zongen de hele nacht voordat ze hun dood tegemoet gingen. Kinderen werden als ideale slachtoffers gezien omdat ze puur en onschuldig waren. Zo stonden kinderen dichter bij de goden. Kinderen werden aan de regengod Tlaloc geofferd door ze in het Texcocomeer te gooien. Hun tranen werden voor een goed teken aanzien. Hoe meer ze huilden, hoe meer het zou gaan regenen.

Dodencultuur van de Azteken

De Azteken waren geobsedeerd door de dood. Ze hadden dan ook een cultuur die gebaseerd was op onzekerheden en zorgen. De Azteken geloofden dan het heelal na iedere cyclus van 52 jaar aan zijn eind kon komen. De zon was instabiel en kwam misschien niet meer op. Ze geloofden dat de goden bloed nodig hadden om hun werk verder te zetten. Het offeren van harten was niet zomaar een ritueel maar voor hen een bittere noodzaak. Als ze met de mensenoffers stopten, zou het heelal ophouden te bestaan. Uiteraard moet men de bedenking maken dat de leiders van de Azteken ook zo de controle konden behouden op de maatschappij. De rituelen intimideerden de mensen en beangstigden hen. Ook werd er een beloningssysteem gekoppeld aan het offeren van krijgsgevangenen of slaven die werden aangeboden.

Zelfverminking en verwonding

Een andere bloedige praktijk was het ritueel van zelfverminking of zelfverwonding. De Azteken deden dit om aan het benodigde bloed te komen om hemel en aarde in beweging te houden. Ze sneden zich met doornen, aangescherpte werktuigen of visgraten en lieten het bloed stromen of druppelen op stukjes papier die vervolgens werden verbrand. Ze sneden zich in hun tong, geslachtsdelen of hun benen om aan het 'kostbare water' te komen.

De goden van de Azteken

Bron: Austinstar, Pixabay

Bij de Azteken had je meerdere goden. Er was echter wel een oppergod die de bron en oorsprong van alles was. Hij heette Ometeotl of Heer van de Dualiteiten en was zowel mannelijk als vrouwelijk. Daarnaast had je kleinere goden. Zo had je een god van de mais, god van de bloemen, een god van de schemering en een god van de geboorte. Andere belangrijke goden waren Tlaloc, god van de regen, water en vruchtbaarheid van het land en Huiyzilopochtli, zonne- en oorlogsgod. Beide hadden tempels op de Grote Piramide. En natuurlijk had je nog Quetzalcoatl, de Gevederde Slang.

Priesters boezemden angst in

De priesters die deze goden vereerden en offers brachten, woonden in speciale instituten en onthielden zich van contact met vrouwen. Ze droegen zwarte gewaden en kappen. Op hun mantels waren schedels en menselijke beenderen geborduurd. Hun vingernagels waren heel lang en het tot op hun middel vallend haar zat vol klonters mensenbloed. Hun armen, tong, benen en intiemere delen waren doorboord en vol littekens door de praktijk van zelfverminking. Ze moeten de bevolking veel ontzag en angst ingeboezemd hebben. Maar ze werden ook geëerd als goede en wijze mannen die de patronen van de nachtelijke hemel konden lezen. Die priesters konden eveneens dromen en visioenen interpreteren. Zij beheerden de tempels en hadden toezicht op de gronden die de tempels toebehoorden.

Lees verder

© 2015 - 2023 Pops, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming is vermenigvuldiging verboden. Per 2021 gaat InfoNu verder als archief, artikelen worden nog maar beperkt geactualiseerd.

Gerelateerde artikelen

Het Azteekse rijkIn de dertiende eeuw begint de ontwikkeling van een nieuw en bekend rijk: de Azteken. De Azteken leefden in wat nu Mexic...

Eetcultuur: MexicoDe eetcultuur in Mexico is zeer oud en van oorsprong Indiaans. Later zijn er Europese ingrediënten aan de keuken toegevo...

Het bombardement op RotterdamSlechts dertien minuten duurde het bombardement op Rotterdam op 14 mei 1940. In die tijd gooiden Duitse bommenwerpers 97...

Bronnen en referenties

Inleidingsfoto: DEZALB, Pixabay

Reizen door de tijd, Maya's, Inca's en Azteken, Peter Ackroyd

Afbeelding bron 1: Jarmoluk, Pixabay

Afbeelding bron 2: Austinstar, Pixabay

# data[].attributes.attachment_link.title
Rituele offers van de Azteken: verloop en betekenis

# data[].attributes.attachment_link.description
In het wereldbeeld van de Azteken stond de nooit eindigende levenscyclus centraal. Dit kan je zien aan hun kalenders, hun feesten en hun offers van mensenbloed om het heelal geordend te houden. Voor dit doel werd het hart van de stad het rituele centrum van de dood. Hoe verliepen de rituelen?

# data[].attributes.body
Het Azteekse vasteland lag vrij hoog --> flink afkoelen.
Dit was natuurlijk niet nuttig voor de oogst.
+ vulkaanuitbarstingen zorgden ervoor dat dat het land onvruchtbaar werd gemaakt.
De Azteken hadden niet veel vruchtbare grond om te ontwikkelen, daarom legden ze Chinampa’s aan. Deze eilandjes werden aangelegd om groenten, kruiden en planten te verbouwen.

# data[].attributes.body
https://www.worldhistory.org/trans/nl/1-12085/azteekse-beschaving/ (ik heb ook al de andere documenten gelezen voor eventuele info, maar in dit document vond ik alle antwoorden die ik graag zou vermelden in de Padlet)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het Azteekse rijk bloeide tussen ca. 1345 en 1521 AD en besloeg op z'n hoogtepunt het grootste deel van noordelijk Mesoamerika. Azteekse krijgers waren in staat om hun naburige staten te domineren en stelde heersers zoals Motecuhzoma II in staat de Azteekse idealen en religie op te leggen in heel Mexico. De laatste van de grote Mesoamerikaanse beschavingen, die zeer bedreven was in landbouw en handel, stond ook bekend om zijn kunst en architectuur die tot de beste behoren die ooit op het continent zijn geproduceerd.

De Azteekse staat is eigenlijk de best gedocumenteerde Mesoamerikaanse beschaving met bronnen als archeologie, inheemse boeken (codices) en lange en gedetailleerde verslagen van hun Spaanse veroveraars - zowel door militairen als door christelijke geestelijken. Deze laatste bronnen zijn misschien niet altijd betrouwbaar, maar het beeld dat we hebben van de Azteken, hun instellingen, religieuze praktijken, Azteekse oorlogvoering en het dagelijks leven is rijk en wordt voortdurend uitgebreid met details die worden toegevoegd tijdens de inspanningen van archeologen en wetenschappers uit de 21e eeuw AD.

Historisch overzicht

Ergens rond 1100 AD begonnen de stadstaten of altepetl, die verspreid waren over centraal Mexico, met elkaar te concurreren om lokale hulpbronnen en regionale dominantie. Elke staat had zijn eigen heerser of tlatoani die een raad van edelen leidde, maar deze kleine stedelijke centra, omringd door landbouwgrond, probeerden al snel hun rijkdom en invloed uit te breiden zodat tegen ca. 1400 AD zich verschillende kleine rijken hadden gevormd in de Vallei van Mexico. Dominant onder deze waren Texcoco, hoofdstad van de regio Acholhua, en Azcapotzalco, hoofdstad van de Tepenec. Deze twee rijken kwamen in 1428 AD oog in oog te staan in de Tepanec-oorlog. De troepen van de Azcapotzalco werden verslagen door een alliantie van Texcoco, Tenochtitlan (de hoofdstad van de Mexica) en verschillende andere kleinere steden. Na de overwinning werd een Drievoudig Verbond gevormd tussen Texcoco, Tenochtitlan en een rebellenstad Tepanec, Tlacopan. Een campagne van territoriale expansie begon waarbij de oorlogsbuit - meestal in de vorm van belastingen van de overwonnenen - werd verdeeld tussen deze drie grote steden. Na verloop van tijd begon Tenochtitlan het Verbond te domineren, de heerser werd de opperste heerser - de huey tlatoque ('hoge koning') - en de stad stelde zichzelf vast als de hoofdstad van het Azteekse rijk.

MEESTERS VAN DE WERELD, HUN RIJK ZO GROOT EN OVERVLOEDIG DAT ZE ALLE NATIES HEBBEN VEROVERD. DIEGO DURÁN

Vanaf 1430 AD bleef het rijk zich uitbreiden en het Azteekse leger - gesteund door de dienstplicht van alle volwassen mannen, mannen aangevoerd uit geallieerde en veroverde staten, en elitegroepen als de Adelaars- en Jaguar-krijgers - veegde hun rivalen opzij. Azteekse krijgers droegen gewatteerde katoenen oorlogskleding, een houten of rieten schild bedekt met huid, en hanteerden wapens zoals de superscherpe obsidiaan zwaardknots ( macuahuitl), een speer of pijlwerper ( atlatl) en boog en pijlen. Elite-krijgers droegen ook spectaculaire kledingstukken en hoofdtooien bezet met veren en dierenhuiden om hun rang aan te duiden. De veldslagen waren geconcentreerd in en rond de grote steden en toen deze vielen, claimden de overwinnaars het hele omringende gebied. Regelmatige belastingen werden afgedwongen en gevangenen werden teruggebracht naar Tenochtitlan voor rituele offering. Op deze manier besloeg het Azteekse rijk het grootste deel van Noord-Mexico, een gebied van zo'n 135.000 vierkante kilometer.

Het rijk werd bijeengehouden door middel van de benoeming van functionarissen uit het Azteekse thuisland, onderlinge huwelijken, het geven van geschenken, uitnodigingen voor belangrijke ceremonies, de bouw van monumenten en kunstwerken die de ideologie van het Azteekse rijk bevorderden, en vooral de altijd aanwezige dreiging van een militaire interventie. Sommige staten waren meer geïntegreerd dan andere, terwijl die aan de uiteinden van het rijk nuttige bufferzones werden tegen meer vijandige buren, met name de Taraskische beschaving.

Tenochtitlan

De Azteekse hoofdstad Tenochtitlan aan de westelijke oever van het Texcocomeer bloeide, zodat de stad aan het begin van de 16e eeuw AD zich kon beroemen op minstens 200.000 inwoners waardoor het de grootste stad in het precolumbiaanse Amerika was. Deze inwoners waren onderverdeeld in verschillende sociale lagen. Aan de top waren lokale heersers ( teteuhctin), daarna kwamen edelen ( pipiltin), gewone mensen ( macehualtin), lijfeigenen ( mayeque) en tenslotte slaven ( tlacohtin). De lagen lijken relatief vast te zijn geweest, maar er is enig bewijs van uitwisseling tussen hen, vooral in de lagere klassen.

Niet alleen de politieke en religieuze hoofdstad, Tenochtitlan was ook een enorm handelscentrum met goederen die in- en uitstroomden zoals goud, groensteen, turkoois, katoen, cacaobonen, tabak, aardewerk, gereedschappen, wapens, voedingsmiddelen (bijvoorbeeld tortilla's, chili sauzen, maïs, bonen en zelfs insecten) en slaven. De Spaanse indringers waren enorm onder de indruk van de pracht van de stad en de prachtige architectuur en kunstwerken, vooral de Templo Mayor-piramide en de massieve stenen beeldhouwwerken. De stad domineerde het enorme Sacred Precinct met zijn tempels en monumentaal balspelveld. Het waterbeheer van Tenochtitlan was ook indrukwekkend met grote kanalen die de stad doorkruisten, die zelf werd omringd door chinampa's - verhoogde en overstroomde velden - waardoor de landbouwcapaciteit van de Azteken enorm toenam. Er waren ook anti-overstromingsdijken, kunstmatige reservoirs voor zoet water en prachtige bloementuinen verspreid over de stad.

De hele stad was ontworpen om ontzag te wekken bij de mensen, vooral de bezoekende edelen die, vermaakt met weelderige ceremonies, konden zien dat de Mexica Azteken werkelijk waren:

Meesters van de wereld, hun rijk zo uitgestrekt en overvloedig dat ze alle naties hadden veroverd en dat ze allemaal hun vazallen waren. De gasten die zoveel rijkdom en weelde en zoveel autoriteit en macht zagen, waren vervuld van angst. (Diego Durán, de Spaanse monnik, geciteerd in Nichols, 451)

Religie

Mythologie en religie waren, zoals bij de meeste oude culturen, bij de Azteken nauw met elkaar verweven. De oprichting van Tenochtitlan was gebaseerd op de overtuiging dat mensen uit het mythische land van overvloed Aztlán (letterlijk 'Land van de Witte Reigers' en oorsprong van de Azteekse naam) zich voor het eerst in het uiterste noordwesten hadden gevestigd in de Vallei van Mexico. Ze waren de weg gewezen door hun god Huitzilopochtli die een adelaar op een cactus had gestuurd om precies aan te geven waar deze migranten hun nieuwe thuis moesten bouwen. De god gaf deze mensen ook hun naam, de Mexica, die samen met andere etnische groepen, die op dezelfde manier Nahuatl spraken, de volkeren vormden die nu algemeen bekend staan als de Azteken.

Het Azteekse godenrijk omvatte een mengeling van oudere Mesoamerikaanse goden en specifieke Mexica godheden. De twee belangrijkste goden die werden aanbeden waren Huitzilopochtli (de oorlogs- en zonnegod) en Tlaloc (de regengod) en beiden hadden een tempel bovenop de Templo Mayor-piramide in het hart van Tenochtitlan. Andere belangrijke goden waren Quetzalcoatl (de gevederde slangengod die in veel Mesoamerikaanse culturen voorkomt), Tezcatlipoca (oppergod in Texcoco), Xipe Totec (god van de lente en landbouw), Xiuhtecuhtli (god van het vuur), Xochipilli (god van de zomer en bloemen), Ometeotl (de scheppingsgod), Mictlantecuhtli (god van de doden) en Coatlicue (de godin van moeder aarde).

Deze soms verbijsterende reeks goden heerste over elk aspect van de menselijke staat. Het moment van ceremonies ter ere van deze goden werd bepaald door een verscheidenheid aan kalenders. Er was de 260-daagse Azteekse kalender die was onderverdeeld in 20 weken, elk van 13 dagen die namen droegen als Krokodil en Wind. Er was ook een zonnekalender die bestond uit 18 maanden van elk 20 dagen. De periode van 584 dagen die de opkomst van Venus besloeg, was ook belangrijk en er moest rekening worden gehouden met een 52-jarige cyclus van de zon. De beweging van planeten en sterren werd zorgvuldig geobserveerd (hoewel niet zo nauwkeurig als de Maya's hadden gedaan) en ze vormden het motief voor de specifieke bepaling in de tijd van veel religieuze rituelen en landbouwpraktijken.

De zon had, niet verrassend, een grote betekenis voor de Azteken. Ze geloofden dat de wereld een reeks kosmische tijdperken doormaakte, met ieder zijn eigen zon, maar uiteindelijk werd elke wereld vernietigd en vervangen door een andere totdat het vijfde en laatste tijdperk was bereikt - de huidige dag voor de Azteken. Deze kosmische progressie was prachtig weergegeven in de beroemde Zonnesteen maar duikt ook op veel andere plaatsen op.

De goden werden geëerd met feesten, banketten, muziek, dans, versiering van beelden, het branden van wierook, het ritueel begraven van kostbare goederen, boetedoeningen zoals bloed offeren en offering van dieren. Mensen, zowel volwassenen als minder vaak kinderen, werden ook vaak geofferd om de goden metaforisch te 'voeden' en gelukkig te houden, opdat ze niet boos zouden worden en het de mensen moeilijk zouden maken door stormen, droogten, enz. te sturen of zelfs gewoon om de zon elke dag te laten verschijnen. Slachtoffers werden tijdens oorlogen meestal meegenomen van de verliezende partij. De zogenaamde 'Bloemenoorlogen' werden inderdaad specifiek ondernomen om slachtoffers voor de offering te verzamelen. De meest prestigieuze offeringen waren die krijgers die in de strijd grote moed hadden getoond. Het offering zelf kon drie hoofdvormen aannemen: het hart werd verwijderd, het slachtoffer werd onthoofd of het slachtoffer moest vechten in een hopeloos eenzijdige strijd tegen elitekrijgers. Er waren ook imitatoren gekleed in de uiterlijke kentekenen van een specifieke god die op het hoogtepunt van de ceremonie zelf werden geofferd.

Architectuur en kunst

De Azteken zelf waardeerden beeldende kunst en ze verzamelden stukken uit hun hele rijk om terug te brengen naar Tenochtitlan en vaak ceremonieel te begraven. Azteekse kunst was niets anders dan het uitkiezen van het beste en varieerde van kleine gegraveerde kostbare voorwerpen tot massieve stenen tempels. Monumentale beeldhouwwerken hadden een bijzondere voorkeur en konden angstaanjagende wangedrochten zijn, zoals het kolossale standbeeld van Coatlicue, of heel levensecht zijn, zoals het beroemde beeldhouwwerk van een zittende Xochipilli.

Georganiseerd in gilden en verbonden met de belangrijkste paleizen, konden ambachtslieden zich specialiseren in metaalbewerking, houtsnijwerk of stenen beeldhouwkunst, met toegepaste materialen als amethist, bergkristal, goud, zilver en exotische veren. Misschien wel enkele van de meest opvallende kunstvoorwerpen zijn die met turkoois mozaïek zoals het beroemde masker van Xuihtecuhtli. Veel voorkomende vormen van aardewerkvaten zijn onder meer antropomorfe vazen in felle kleuren en van bijzonder betekenis was het fijn gemaakte en zeer gewaardeerde Cholula aardewerk uit Cholollan.

Azteekse kunst beeldde allerlei onderwerpen af, maar bijzonder populair waren dieren, planten en goden, vooral die met betrekking tot vruchtbaarheid en landbouw. Kunst kon ook worden gebruikt als propaganda om de keizerlijke dominantie van Tenochtitlan te verspreiden. Voorbeelden zoals de Zonnesteen, de steen van Tizoc en de troon van Motecuhzoma II geven allemaal de Azteekse ideologie weer en proberen politieke heersers nauw te correleren met kosmische gebeurtenissen en zelfs met de goden zelf. Zelfs architectuur kon dit doel bereiken, de Templo Mayor-piramide probeerde bijvoorbeeld de heilige slangenberg van de Azteekse mythologie, Coatepec, na te bootsen en tempels en standbeelden met Azteekse symbolen werden in het hele rijk opgericht.

Ineenstorting

Het Azteekse rijk, dat ongeveer 11.000.000 mensen bestuurde, had altijd te maken gehad met kleine opstanden - meestal wanneer nieuwe heersers de macht overnamen in Tenochtitlan - maar deze werden altijd snel neergeslagen. Het tij begon echter te keren toen de Azteken in 1515 AD zwaar werden verslagen door de Tlaxcala en Huexotzingo. Met de komst van de Spanjaarden zouden sommige van deze rebellenstaten opnieuw de kans grijpen om hun onafhankelijkheid te verwerven. Toen de conquistadores uit de Oude Wereld tenslotte aankwamen, varend in hun drijvende paleizen en geleid door Hernán Cortés, waren hun eerste verhoudingen met de leider van de Azteken, Motecuhzoma II, vriendelijk en werden waardevolle geschenken uitgewisseld. Het werd echter verslechterd toen een kleine groep Spaanse soldaten werd gedood in Tenochtitlan terwijl Cortés in Veracruz was. De Azteekse krijgers, ongelukkig over de passiviteit van Motecuhzoma, zetten hem af en ze stelden Cuitlahuac aan als de nieuwe tlatoani. Dit incident was precies wat Cortés nodig had en hij keerde terug naar de stad om de belegerde overgebleven Spanjaarden te ontzetten maar werd gedwongen zich terug te trekken op 30 juni 1520 AD wat bekend werd als de Noche Triste. Cortés verzamelde lokale bondgenoten en keerde tien maanden later terug en belegerde in 1521 AD de stad. Door gebrek aan voedsel en geteisterd door ziekten, stortten de Azteken, nu geleid door Cuauhtemoc, uiteindelijk in op de noodlottige dag van 13 augustus 1521 AD. Tenochtitlan werd geplunderd en z'n monumenten verwoest. Uit de as verrees de nieuwe hoofdstad van de kolonie Nieuw-Spanje en de lange rij Mesoamerikaanse beschavingen die terugging tot aan de Olmeken, kwam tot een dramatisch en wreed einde.

# data[].attributes.attachment_link.description
Het Azteekse rijk bloeide tussen ca. 1345 en 1521 AD en besloeg op z'n hoogtepunt het grootste deel van noordelijk Mesoamerika. Azteekse krijgers waren in staat om hun naburige staten te domineren en stelde heersers zoals Motecuhzoma II in staat de Azteekse idealen en religie op te leggen in heel Mexico.