# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De wetgevende macht is een grootheid uit het staatsrecht. Deze staatsmacht bepaalt de inhoud van de wetten in een land. De wetgevende macht in een land maakt de wet. De wet bestaat uit regels waar iedereen zich in dit land aan dient te houden. In de meeste westerse democratieën worden de wetten gemaakt in het parlement, al dan niet op voordracht van de regering.

Er zijn in een staatsbestel formeel drie verschillende machten:

In een democratie worden deze machten gescheiden, volgens het principe van de trias politica. Dat betekent dat niet één persoon of één orgaan deze machten tegelijk kan uitoefenen. Ook wordt in een democratie de wetgevende macht door het volk beoefend of, in een representatieve democratie, door een in vrije verkiezingen gekozen, benoemd en gemachtigde representatie die dat namens het volk doet.

In België geldt hetzelfde voor de wetten waarvoor de federale staat bevoegd is: Kamer en Senaat moeten de wet goedkeuren. Voor een grondwetswijziging is een 2/3-meerderheid nodig; sommige wetten vereisen een "gekwalificeerde" meerderheid, dus een meerderheid in elke taalgroep. Wetten waarvoor het Vlaams gewest of de Vlaamse gemeenschap bevoegd zijn, moeten alleen een meerderheid in het Vlaams parlement halen.

In Nederland vormen de Eerste Kamer der Staten-Generaal en de Tweede Kamer der Staten-Generaal en de regering samen de wetgevende macht. In Nederland moeten alle wetten door een meerderheid in de Eerste en Tweede Kamer aangenomen worden, wijzigingen in de Grondwet door een meerderheid van ten minste twee derde. De uitvoerende macht wordt gevormd door de koning en zijn ministers met hun ambtenaren. Toch is er geen strikte scheiding tussen wetgevende en uitvoerende macht. De rechterlijke macht is wel onafhankelijk.

# data[].attributes.attachment_link.description
De wetgevende macht is een grootheid uit het staatsrecht. Deze staatsmacht bepaalt de inhoud van de wetten in een land. De wetgevende macht in een land maakt de wet. De wet bestaat uit regels waar iedereen zich in dit land aan dient te houden.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De uitvoerende macht is naast de wetgevende macht en de rechterlijke macht, de invulling van het idee van scheiding der machten binnen een staat; dit concept voor de inrichting van het staatsbestuur staat bekend als de Trias Politica en is het meest bekend geworden van de Franse filosoof en magistraat Charles Montesquieu. De uitvoerende macht heeft in de woorden uit die tijd vooral de volgende opgaven: vrede sluiten, oorlog voeren, zorg voor de openbare orde, en verdediging van het land. De uitvoerende macht heeft tevens als taak dat de wetten - uitgevaardigd door de wetgevende macht - worden toegepast en nageleefd.

In Nederland wordt de uitvoerende macht onder andere bekleed door:

Daarnaast zijn er nog andere organen die 'met openbaar gezag bekleed' zijn en tot de uitvoerende macht behoren. Daaronder vallen zelfstandige bestuursorganen.

Binnen de uitvoerende macht moet worden onderscheiden tussen de politieke organen en het ambtenarenapparaat. De eerste zijn bevoegd wet- en regelgeving uit te vaardigen, na instemming door een orgaan van de volksvertegenwoordiging, en beleid uit te zetten, waarover ze verantwoording tegenover de volksvertegenwoordiging moeten afleggen. Het ambtenarenapparaat ontersteunt de politieke organen en draagt in de praktijk zorg voor uitvoering en handhaving van de regels. Met het juridische begrip " bestuursorgaan" wordt het geheel aangeduid, maar er zijn ook bestuursorganen die geen politiek lichaam omvatten en uitsluitend een ambtenarenapparaat.

Op federaal ( Belgisch) niveau wordt de uitvoerende macht volgens de Grondwet uitgeoefend door de Koning. Doordat de Koning geen handelingen kan stellen zonder dat hij hierin gedekt wordt door een minister, berust de uitvoerende macht in de praktijk bij de Federale regering, onder leiding van de eerste minister. Deze oefent de uitvoerende macht uit door middel van koninklijk besluit (KB) en ministerieel besluit (MB).

De uitvoerende macht wordt in de gewesten uitgeoefend door de gewestregeringen (vroeger: gewestexecutieven), onder leiding van een minister-president. Zij oefenen hun macht uit door middel van regeringsbesluiten (RB) en ministeriële besluiten (MB). Dit zijn:

Hun werking wordt grotendeels geregeld in de Bijzondere Wet op de Hervorming van de Instellingen (BWHI) en de Bijzondere Brusselwet.

De uitvoerende macht wordt in de gemeenschappen in de regel uitgeoefend door de gemeenschapsregeringen (vroeger gemeenschapsexecutieven), onder leiding van een minister-president. Zij oefenen hun macht uit door middel van regeringsbesluiten (RB) en ministeriële besluiten (MB) Dit zijn:

Hun werking wordt grotendeels geregeld in de Bijzondere Wet op de Hervorming van de Instellingen (BWHI).

In Brussel worden een aantal gemeenschapsbevoegdheden uitgeoefend door:

De mate waarin dit kan, wordt geregeld in de Bijzondere Brusselwet

In de provincies wordt de uitvoerende macht uitgeoefend door de gouverneur en de bestendige deputatie.

In de gemeenten berust de uitvoerende macht bij de burgemeester en de schepenen, verenigd in het College van burgemeester en schepenen.

Gedecentraliseerde instellingen, parastatalen, etc.

Door de toename aan overheidstaken zijn een aantal bevoegdheden van de uitvoerende macht overgedragen aan parastatalen (bankcommissie) en andere instellingen. De democratische controle op deze instellingen is echter veel beperkter.

# data[].attributes.attachment_link.description
De uitvoerende macht is naast de wetgevende macht en de rechterlijke macht, de invulling van het idee van scheiding der machten binnen een staat; dit concept voor de inrichting van het staatsbestuur staat bekend als de Trias Politica en is het meest bekend geworden van de Franse filosoof en magistraat Charles Montesquieu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De rechterlijke macht is in een rechtsstaat de macht die bestaat uit de leden van het Openbaar Ministerie en de leden van de rechtbanken/Gerechtshoven, waaraan de rechtspraak is opgedragen. De rechtelijke macht valt uiteen in de rechters/raadsheren ('zittende magistratuur') en de officieren van justitie/advocaten-generaal ('staande magistratuur'.

Naast de rechterlijke macht, zijn de andere machten de wetgevende macht en de uitvoerende macht.

Een van de kenmerken van een rechtsstaat is een scheiding tussen de drie machten. Dit is om onafhankelijkheid van de rechtsprekende macht te waarborgen.

Gerechtelijke hiërarchie

De Belgische rechterlijke macht bestaat uit hoven en rechtbanken:

Omschrijving

De magistraten in de rechtbanken worden rechters genoemd, die in de hoven heten raadsheren. Zij worden bij koninklijk besluit voor het leven benoemd, op voordracht van de Hoge Raad voor de Justitie. Hun statuut wordt grotendeels bepaald in de Grondwet. Ten dienste van de rechterlijke macht staan de griffiers en de referendarissen.

De magistratuur wordt onderverdeeld in twee categorieën: de staande magistratuur (het Openbaar Ministerie) en de zetelende magistratuur (de rechters die uitspraak doen).

De beslissingen van rechtbanken zijn vonnissen, de beslissingen van hoven worden arresten genoemd.

De rechterlijke macht heeft niet het monopolie op rechtspraak. Ook de Raad van State, administratieve rechtbanken en het Grondwettelijk Hof (vroeger Arbitragehof genoemd) hebben rechtsprekende bevoegdheid.

In Nederland wordt in de doctrine onderscheid gemaakt tussen de "gewone" rechterlijke macht en de gerechten die daarbuiten vallen. Tot de gewone rechterlijke macht worden de gerechten gerekend die worden genoemd in artikel 2 van de Wet op de rechterlijke organisatie: de Hoge Raad, gerechtshoven en rechtbanken.

De Nederlandse rechterlijke macht bestaat uit:

Ten dienste van de rechterlijke macht staan de griffiers (secretarissen).

De rechters worden aangeduid als de zittende magistratuur, de officieren van justitie als de staande magistratuur. Dit onderscheid is letterlijk: in de rechtszaal zit de rechter, de officier van justitie staat.

Rechterlijke ambtenaren in opleiding behoren (nog) niet tot de zittende of staande magistratuur; zij zijn nog in opleiding voor het beroep van rechter of officier van justitie. Rechters en leden van het Openbaar Ministerie worden door de Kroon benoemd. Rechters worden voor het leven benoemd en kunnen alleen worden ontslagen door de Hoge Raad.

In de rechtspraak wordt een onderscheid gemaakt in strafrecht, civiel of burgerlijk recht en bestuursrecht.

Niet altijd wordt bij een ernstig conflict tussen personen of organisaties de civiele rechter ingeschakeld. Soms zoekt men een oplossing via conflictbemiddeling of een geschillencommissie.

De huidige rechterlijke organisatie in Nederland is ontleend aan de Franse rechterlijke organisatie, die in de jaren 1811-1813 gegolden heeft, toen Nederland bij Frankrijk was ingelijfd. De Wet op de rechterlijke organisatie van 1827 is voor een groot deel daarop gebaseerd.

Naast de gewone rechterlijke macht onderscheidt men de bijzondere gerechten. Het betreft hier in het bijzonder de administratieve gerechten: de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, de Centrale Raad van Beroep, het College van Beroep voor het bedrijfsleven en de Raad voor de Rechtspraak.

Externe links

België:

Nederland:

rechtspraak.nl Website van de Nederlandse rechterlijke macht

om.nl Website van het Openbaar Ministerie

# data[].attributes.attachment_link.description
De rechterlijke macht is in een rechtsstaat de macht die bestaat uit de leden van het Openbaar Ministerie en de leden van de rechtbanken/Gerechtshoven, waaraan de rechtspraak is opgedragen. De rechtelijke macht valt uiteen in de rechters/raadsheren ('zittende magistratuur') en de officieren van justitie/advocaten-generaal ('staande magistratuur'.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dit artikel geeft een overzicht van het aantal verschillende rechtbanken en hoven, die in België de rechterlijke macht uitoefenen. De rechterlijke macht in België wordt hoofdzakelijk gereglementeerd door de Belgische grondwet, enkele bijzondere wetten, enkele administratieve wetten en het Belgisch Gerechtelijk Wetboek.

Deze worden op verschillende wijzen ingedeeld:

Over het algemeen zijn er drie soorten organen met een rechtsprekende functie te onderscheiden:

Titel III, Hoofdstuk VI van de Grondwet: De organieke rechterlijke macht bestaande uit een hiërarchische structuur van rechtbanken en hoven.

Titel III, Hoofdstuk VII van de Grondwet: De administratieve rechtscolleges die organiek tot de uitvoerende macht behoren maar een rechtsprekende functie uitoefenen. Het hoogste administratief rechtscollege is de grondwettelijk vastgelegde Raad van State.

Titel III, Hoofdstuk V van de Grondwet: Het Grondwettelijk Hof, een bijzonder rechtscollege dat oorspronkelijk werd opgericht als het Arbitragehof met als taak bevoegdheidsconflicten tussen de federale en regionale niveaus op te lossen.

België werd opgericht als een unitaire staat naar Frans model, waardoor de gerechtelijke organisatie nog veel gelijkt op die van Frankrijk. België evolueerde naar een federale staat, maar de gerechtelijke organisatie werd niet mee aangepast waardoor er geen aparte rechtbanken zijn voor de federale en regionale niveaus zoals in andere federale staten.

Gewone organen

De rechterlijke macht is hiërarchisch en territoriaal georganiseerd. Afhankelijk van het soort betwisting, komt de rechtspraak toe aan afzonderlijke rechtsprekende organen. Indien beroep tegen een beslissing mogelijk is, zal dit worden ingesteld bij het orgaan dat hiërarchisch of regionaal hoger staat dan het orgaan dat de uitspraak heeft geveld.

eerste niveau

Vredegerechten voor kleine burgerlijke zaken (1 per gerechtelijk kanton, 162)

Politierechtbanken voor kleine strafzaken (minstens 1 per gerechtelijk arrondissement, 15)

tweede niveau

Rechtbanken van eerste aanleg (1 per gerechtelijk arrondissement en Nederlands- en Franstalig in Brussel, 13) bestaande uit:

Arbeidsrechtbanken voor sociale geschillen (1 per gerechtelijk gebied, behalve in het gebied van Brussel: daar is er 1 in Brussel in elke taal, 1 in Leuven en 1 in Nijvel, en behalve in Luik waar er ook 1 in Eupen is, 9)

Rechtbanken van koophandel voor handels- en economische zaken (1 per gerechtelijk gebied, behalve in het gebied van Brussel: daar is er 1 in Brussel in elke taal, 1 in Leuven en 1 in Nijvel, en behalve in Luik waar er ook 1 in Eupen is, 9)

Arrondissementsrechtbank samengesteld door de voorzitters van de drie voorgaande rechtbanken om over bevoegdheidsconflicten te beslissen

derde niveau

buiten categorie

Hoven van Assisen voor bijzondere strafzaken met een volksjury waartegen geen beroep mogelijk is (1 per provincie + het extraprovinciale gebied Brussel-Hoofdstad, 11)

Hof van Cassatie voor vormgebreken in de rechtspraak van hoven en rechtbanken (1 voor het ganse land) waartegen geen beroep mogelijk is

Buitengewone organen

De rechterlijke macht heeft niet het monopolie op rechtspraak. Ook de Raad van State, verscheidene administratieve rechtbanken en het Grondwettelijk Hof (vroeger Arbitragehof genaamd) hebben rechtsprekende bevoegdheid in bepaalde materies. Vroeger bestonden er ook militaire hoven en rechtbanken. Voor internationale handelsgeschillen is er tevens het Brussels International Business Court.

Verder bestaan er ook diverse internationale gerechtshoven:

De magistratuur wordt onderverdeeld in twee categorieën:

De magistraten in de rechtbanken worden rechters genoemd, die in de hoven raadsheren. Zij worden benoemd door de koning, op voordracht van de Hoge Raad voor de Justitie. Hun statuut wordt grotendeels bepaald in de Grondwet.

Ten dienste van de rechterlijke macht staan de griffiers en de referendarissen.

De beslissingen van rechtbanken zijn vonnissen, de beslissingen van hoven worden arresten genoemd.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rechterlijke macht in België - Wikipedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Dit artikel geeft een overzicht van het aantal verschillende rechtbanken en hoven, die in België de rechterlijke macht uitoefenen. De rechterlijke macht in België wordt hoofdzakelijk gereglementeerd door de Belgische grondwet, enkele bijzondere wetten, enkele administratieve wetten en het Belgisch Gerechtelijk Wetboek.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Betekenis wetgevende macht

Wat betekent wetgevende macht? Hieronder vind je 7 betekenissen van het woord wetgevende macht. Je kunt ook zelf een definitie van wetgevende macht toevoegen.

# data[].attributes.attachment_link.description
Betekenis wetgevende macht Wat betekent wetgevende macht? Hieronder vind je 7 betekenissen van het woord wetgevende macht. Je kunt ook zelf een definitie van wetgevende macht toevoegen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De wetgevende macht is een grootheid uit het staatsrecht. Deze staatsmacht bepaalt de inhoud van de wetten in een land. De wetgevende macht in een land maakt de wet. De wet bestaat uit regels waar iedereen zich in dit land aan dient te houden. In de meeste westerse democratieën worden de wetten gemaakt in het parlement, al dan niet op voordracht van de regering.

Er zijn in een staatsbestel formeel drie verschillende machten:

In een democratie worden deze machten gescheiden, volgens het principe van de trias politica. Dat betekent dat niet één persoon of één orgaan deze machten tegelijk kan uitoefenen. Ook wordt in een democratie de wetgevende macht door het volk beoefend of, in een representatieve democratie, door een in vrije verkiezingen gekozen, benoemd en gemachtigde representatie die dat namens het volk doet.

In België geldt hetzelfde voor de wetten waarvoor de federale staat bevoegd is: Kamer en Senaat moeten de wet goedkeuren. Voor een grondwetswijziging is een 2/3-meerderheid nodig; sommige wetten vereisen een "gekwalificeerde" meerderheid, dus een meerderheid in elke taalgroep. Wetten waarvoor het Vlaams gewest of de Vlaamse gemeenschap bevoegd zijn, moeten alleen een meerderheid in het Vlaams parlement halen.

In Nederland vormen de Eerste Kamer der Staten-Generaal en de Tweede Kamer der Staten-Generaal en de regering samen de wetgevende macht. In Nederland moeten alle wetten door een meerderheid in de Eerste en Tweede Kamer aangenomen worden, wijzigingen in de Grondwet door een meerderheid van ten minste twee derde. De uitvoerende macht wordt gevormd door de koning en zijn ministers met hun ambtenaren. Toch is er geen strikte scheiding tussen wetgevende en uitvoerende macht. De rechterlijke macht is wel onafhankelijk.

# data[].attributes.attachment_link.description
De wetgevende macht is een grootheid uit het staatsrecht. Deze staatsmacht bepaalt de inhoud van de wetten in een land. De wetgevende macht in een land maakt de wet. De wet bestaat uit regels waar iedereen zich in dit land aan dient te houden.

# data[].attributes.attachment_link.title
Regering werkt aan schokdemper voor loonkosten bedrijven

# data[].attributes.attachment_link.description
Bedrijven zullen volgend jaar zo goed als zeker de werkgeversbijdrage op de lonen nog niet zien meestijgen met de inflatie. Dat moet ze helpen de loonkostenschok te incasseren.

# data[].attributes.attachment_link.description
Deze website informeert u uitgebreid over de landelijke politiek en de werkwijze en achtergronden van het politiek bedrijf. De nadruk ligt op feitelijke informatie (zowel actueel als historisch) over personen, kabinetten, ministers en het staatsbestel.

# data[].attributes.attachment_link.description
English Visit flandersnews.be, the English news website of VRT News

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
NIEUWS: Er is een vrouw (31) veroordeeld voor 15 jaar gevangenisstraf en een geldboete, vanwege het online uitbuiten van haar eigen nichtje in ruil voor geld.⁠

⁠In 2016 werden in Cebu in de Filipijnen verschillende huizen doorzocht, waarbij materiaal van seksueel misbruik werd gevonden op de smartphone en tablet van de verdachte. Het nichtje van de verdachte werd geïdentificeerd als één van de seksueel uitgebuite kinderen. ⁠
⁠
De vrouw zal naast een gevangenisstraf van 15 jaar een geldboete tussen de €8500 en €17.500 moeten betalen.⁠
⁠
"Effectieve rechtshandhaving door middel van arrestaties, vervolging en veroordeling van criminelen, is een sterk afschrikmiddel dat de kinderen in onze gemeenschappen veilig zal houden voor online seksuele uitbuiting." reageert Atty Lucille Dejito, directeur van IJM Cebu Field Office. ⁠
⁠
Het slachtoffer verblijft in een opvanghuis, waar ze traumahulp en nazorg ontvangt om de weg naar herstel in te slaan.⁠

# data[].attributes.attachment_link.title
Vrouw (31) veroordeeld voor seksuele uitbuiting nichtje | International Justice Mission

# data[].attributes.attachment_link.description
NIEUWS: Er is een vrouw (31) veroordeeld voor 15 jaar gevangenisstraf en een geldboete, vanwege het online uitbuiten van haar eigen nichtje in ruil voor geld.⁠ ⁠In 2016 werden in Cebu in de Filipijnen verschillende huizen doorzocht, waarbij materiaal van seksueel misbruik werd gevonden op de smartphone en tablet van de verdachte.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In de plenaire zitting van het Vlaams Parlement pareerde CD&V-minister Benjamin Dalle de scherpe kritiek van de oppositie. Voor de sector van de kinderopvang, die woensdagmiddag op straat kwam, is het extra beloofde geld onvoldoende.

Afgelopen zaterdag viel Vlaams parlementsvoorzitter Liesbeth Homans (N-VA) uit naar PVDA-parlementslid Lise Vandecasteele bij de bespreking van de problemen in de kinderopvang. 'Ik weet niet of u beseft dat er ook zoiets als een vader bestaat,' zei Homans toen Vandecasteele aankaartte dat vooral moeders getroffen worden door de problemen in de kinderopvang. Woensdagmiddag kreeg haar uitval tijdens de plenaire zitting van het parlement nog een staartje.

Parlementslid Jos D'Haese (PVDA) opende de plenaire vergadering van het Vlaams Parlement met de opmerking dat Homans de parlementaire regels zou hebben geschonden die stellen dat een voorzitter zich niet inhoudelijk mag mengen in het debat. Vandecasteele op haar beurt begreep niet dat er geen verontschuldigingen kwamen van Homans aan het adres 'van alle mensen die ze zaterdag schoffeerde'. 'Kinderen, burgers en de sector voelen zich vernederd', zei ze, door de opmerking dat ook de kinderen wel 'bij de papa' kunnen blijven als er geen kinderopvang is.

Met die tussenkomst toonde Homans zich 'wereldvreemd', klonk het ook bij oppositiepartijen Vooruit en Groen. Groen ijverde voor een dringende aanpassing van de begeleider-kindratio, het aantal kinderen per begeleider in de crèche. Die ligt nu op 1 begeleider per 8 à 9 kinderen, en dat is te veel om goede zorg te voorzien, zegt parlementslid Celia Groothedde (Groen). Haar fractie ging in het zwart gekleed uit solidariteit met de ouders en begeleiders die vandaag opnieuw in Brussel op straat zijn gekomen. Hun boodschap: 9 kinderen per begeleider is te veel. 'De mensen zijn massaal verontwaardigd en ze hebben gelijk', zegt ze. 'Zonder opvang weten we dat vrouwen terug naar de jaren 50 worden gekatapulteerd. Vaders en moeders moeten niet opvangen wat de Vlaamse regering nalaat. U moet ervoor zorgen dat de kinderopvang wordt gegarandeerd.'

Bevoegd CD&V-minister Benjamin Dalle, die invalt voor Hilde Crevits (CD&V), applaudisseerde zaterdag nog mee na de repliek van Homans. Woensdag in De Ochtend op Radio 1 liet hij een bescheidener geluid horen en erkende hij de moeilijkheden die vrouwen vaak ondervinden bij de opvang van hun kind. 'Als een kind niet naar een kinderdagverblijf kan, dan weten we dat de vrouwen er dan vaak voor moeten zorgen', zei hij. Wel benadrukte hij dat hij het belangrijk vindt dat moeders en vaders hun verantwoordelijkheid nemen in de opvoeding van hun kinderen. 'Dat is bij ons thuis ook een uitdaging.'

De Vlaamse regering maakte 115 miljoen euro extra vrij voor de kinderopvang. Dat is op lange termijn niet voldoende, erkende Dalle. De organisatoren van de protestactie op woensdagmiddag willen sneller actie zien. 'De onderste bodem waar er schandalen zaten, zoals bij 't Sloeberhuisje (waar een baby overleed, red.), wordt rechtgetrokken, maar daar stopt het precies', zegt Heleen Struyven, ouder en medeorganisator. 'De gemiddelde crèche gaat hier niet veel van zien.'

# data[].attributes.attachment_link.title
Geen excuses van Liesbeth Homans aan de kinderopvang

# data[].attributes.attachment_link.description
In de plenaire zitting van het Vlaams Parlement pareerde CD&V-minister Benjamin Dalle de scherpe kritiek van de oppositie. Voor de sector van de kinderopvang, die woensdagmiddag op straat kwam, is het extra beloofde geld onvoldoende. Afgelopen zaterdag viel Vlaams parlementsvoorzitter Liesbeth Homans (N-VA) uit naar PVDA-parlementslid Lise Vandecasteele bij de bespreking van de problemen in de kinderopvang.