# data[].attributes.body
Het boek vinden wij persoonlijk heel leuk, maar wij zouden niet leuk vinden om deze reis te maken, omdat het heel beangstigend kan zijn, als je niet weet wat er aan de hand is. Je kan vaak niet met je familie spreken en er wordt over belangrijke dingen tegen je gelogen. Bijvoorbeeld wordt er over gelogen wat je eet en er wordt veel verboden in deze tijd.

Dit was onze reisblog.
Wij vinden dit boek zeker een aanrader. In principe denken wij dat je het boek kan lezen als je minimaal 12 jaar oud bent, maar als je het als niet kan wachten met lezen dan kan dat natuurlijk ook!

Eline Deiters & Maeve van Rappard, 2G

# data[].attributes.body
Het gebouw is grijs en kolossaal van de buitenkant gezien. Net als we binnen komen springen tientallen lampen, die aan het plafond hangen aan. De ruimte lijkt een uitgestorven skatehal, een aantal halfpipes, wave ramps, funboxen en mini ramps. Alle muren zijn felgekleurd met graffitikunst. Alle kunstwerken zijn verschillende fabelachtige dieren, ze zijn lief en angstaanjagend te gelijk. Een pluizig hondje met een bloedende arm in zijn bek, een kraai met een doodskop en manga ogen. Op en naast de skate-obstakels staan groepjes jongeren leunend op hun skateboards. Mo zegt tegen me dat ik mee moet komen. Ik blijf nog even vol bewondering kijken naar de tekeningen en loop dan snel achter hem aan. Hij loopt richting een zijruimte waar het plafond veel lager is en het licht is gedimd. In het midden van de ruimte staan wat oude bankstellen en er hangt een antieke beamer. Ergens achter in de hoek staan een paar BMX-fietsen, skateboards en dozen in een kooi van gaas. Ik vraag me af of dit het wormhole is. Waarna het lijkt dat Mo mijn gedachte kan lezen, want hij zegt: “Even dat je het weet, dit is de kantine, niet het wormhole, daar gaan we nu naartoe. Laşer zit al op ons te wachten.” Mo toets een code in, waarna er een deur wordt geopend naar iets wat iets wegheeft van een kooi. Het is donker in de ‘kooi’ en het blijkt een lift te zijn. Zodra we beneden zijn weet ik niet waar ik moet kijken. De inrichting bestaat uit 3 doodgewone tafels die in een halve cirkel zijn neergezet, maar alle muren en al het meubilair is bedekt met oude, nieuwe, grote, kleine apparaten, toetsenborden en monitoren, die door een lange, dunne jongen worden bestuurd. Hij heeft een trainingsbroek en van die Flaffy-sneakers, die al drie jaar uit de mode zijn aan. en alsof het niet lelijk genoeg is draagt hij ook nog een beige beanie. Ik weet niet of het een kostuum is voor Happy-Day of dat hij er gewoon altijd zo bijloopt. Ik zou me dood schamen, toch lijkt hij er geen last van te hebben en zit hij volkomen in zijn eigen element; hij roept commando’s en laat zijn vingers soepel over alle toetsen heen en weer bewegen. Hier en daar veegt hij op een scherm en vergroot hij de grote projectiewand met cijfers. "Mijn vriend" zegt Mo, waarop ik "Hoi" zeg tegen een hoge, smalle rug.

# data[].attributes.body
Ik zit in de auto, op weg naar het Cliffton instituut. De glazen zijn geblindeerd. Alles is zwart. Chapman en Miller zijn er wel, maar ik voel me alleen. Het is de handhaving dus het is niet raar, maar ik mis mam en Prissy. Die ga ik een tijd niet zien. Ik mocht zelfs van Chapman en Miller mam en Prissy niet dag zeggen. Wat denken zij wel? Dat ik gewoon naar het instituut wil. Nou ja, ik ben slaaf hun slaaf niet zeg.
"We zijn er bijna" zegt Chapman. Ik zie het gebouw. Het ziet er groot en grijs uit. Het heeft grote uitgestrekte vlaktes met veel bomen. Ik krijg het er akelig benauwd van. Wat echt heel gek is, is dat er geen hekken en geen camera's zijn. Dit zou toch juist de meest beveiligde plek op aarde moeten zijn. Hier zitten allemaal criminelen. Nou ik ben niet echt een crimineel, ik heb alleen een beetje vuurwerk afgestoken, eten uit blik gegeten en ben in een oude bunker geweest. De mensen die hier zitten zijn allemaal gek, want die hebben misschien zelfs wel mensen vermoord. Ik niet gelukkig.

We lopen het instituut binnen het is zo groot dat ik het niet kan geloven. We gaan naar boven met een grote glazen lift met heel veel verschillende soorten knopjes, door  de glazen wanden kan je dus gewoon naar buiten kijken als je in de lift zit. Ik denk dat ik hier echt nog heel lang zal blijven, niet omdat ik het wil maar, omdat het moet.

# data[].attributes.body
Mijn zusje, moeder en vrienden kunnen mij niet bereiken, want ik heb mijn tracker uit mijn camphone laten halen. Niemand heeft het gemerkt. Het is geweldig. Eindelijk ben ik weg, weg van de bewoonde wereld met al zijn regeltjes en nieuwe leiders.

Na dat ik wakker werd pakte ik zo snel mogelijk al mijn spullen en ging ik er van door. Gelukkig hebben mijn moeder en zusje niets door. In mijn zwarte outfit en rugzak ben ik zo onopvallend mogelijk. Het wordt een lange reis naar het verboden natuurgebied. Eenmaal aangekomen maak ik voor de grap even een camfie van bordje met VERBODEN TOEGANG er op. Ik moet over dat meters grote hek van ijzer met stekels er op klimmen, dat is nog best een klus. Zodra ik over het hek geklommen ben kijk ik om me heen, al die struiken, hoge bomen en dieren, het lijkt allemaal te mooi om waar te zijn. Het is me gewoon gelukt, eindelijk in de 'echte wereld'
Ik ga opzoek naar een mooie plek om camfie’s te maken, maar om een goede plek te vinden, moet ik mezelf door allerlei grote struiken en bloemen wurmen. Er zijn hier natuurlijk geen paden, alles is overwoekerd met verschillende soorten planten.
Op een gegeven moment kom ik amper meer vooruit en kan ik niet zien waar ik sta. Ik probeer een soort pad te maken, maar zak plotseling door de aarde in een groot zwart gat.
Misschien komt het doordat ik op mijn hoofd ben gevallen, maar eenmaal in het gat kan ik geen onderscheid maken tussen voorwerpen. Bijna alles is zwart, alleen uit het gat waar ik uit viel komen een paar stralen licht. Ik stond op en probeer mijn ogen te laten wennen aan het licht, maar tevergeefs. Ik bedenk me dat ik mijn camphone bij me heb, ik vind hem ergens in een hoek. Geen bereik, hoe kan iemand me daar nou vinden. De zaklampfunctie, daar heb je geen bereik voor nodig. Ik zet het lichtje aan en overal zie ik stellingen met gevulde schappen. Honderden literflessen met water, stapels dekens en handdoeken, rollen wc-papier, van alles kan je zeker een jaar leven. Alles wat je nodig hebt om te overleven ligt hier, uitgestald in die stellingen. Ik kijk verder en zie allerlei soorten gereedschap, kaarsen en aanstekers. In een van de achterste stellingen zie ik een zak liggen, vol met briefjes met groene en zwarte inkt erop. Op beide kanten staat een groot hoofd van een president van heel lang geleden. Het komt zo in me op; het zijn betaalmiddelen uit de ‘Bange Jaren’, waar ze nog allemaal pasjes en banken hadden. Maar het fascinerendste wat ik zie zijn de rijen met blikken verf. Ik kijk nog eens goed en zie bleke plaatjes met woorden als erwtjes, knakworst, tomatensoep, bonen, ansjovis, ananas…. Ik weet het, het is voedsel. De spanning schiet door me heen en even kan ik het niet plaatsen. Ik sta in een oude schuilkelder uit de tijd van de Grote Ommekeer.

# data[].attributes.body
In de Bange Jaren stond de Derde Wereldoorlog op het punt om uit te breken en had de aarde te maken met de klimaatverandering. Gelukkig waren er mensen die deze problemen probeerden te voorkomen. Zo ontstond de ideale wereld onder leiding van vijf leiders.

Voor Holden blijkt deze wereld te saai. Het geprinte voedsel heeft geen smaak en de jaarlijkse kunstmatige vuurwerkshow vindt hij teleurstellend. Als Holden in een oude schuilkelder spullen uit de Bange Jaren ontdekt, waaronder ingeblikt voedsel en echt vuurwerk, wordt hij opgemerkt door de handhavers en wordt hij overgebracht naar een instituut. Hij ontdekt dat de handhavers hele plannen hebben met hem. Ondertussen ontvangt zijn zusje Prissy vage berichten op haar camphone van een onbekende afzender en komt ze in aanraking met hackers.

H@CK is een meeslepend boek. Na de eerste paar regels zit je er meteen in en kan je niet meer stoppen met lezen. De auteur Mirjam Mous zorgt schrijft erg gedetailleerd, waardoor je een goed beeld kan krijgen van de ander soort wereld. een voorbeeld hiervan is dit citaat uit het boek: “Uit frustratie stamp ik met de hak van mijn schoen op de zachte grond, maar ik trap blijkbaar ergens doorheen, want plotseling is alle vaste bodem onder mijn voeten verdwenen.”

Het jaar van de uitgave van het boek is 2019