# data[].attributes.attachment_link.title
The tragic life of Frida Kahlo - Dutch National Ballet

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=koPmuEyP3a0

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het is deze week 45 jaar geleden dat IJslandse vrouwen massaal al hun taken naast zich neerlegden. Én het was niet zomaar een handjevol vrouwen die besloten een dag lang geen vinger meer uit te steken. Nee, de staking was van ongekende grootte. Maar liefst 90 procent van de vrouwen besloot te demonstreren voor gelijke rechten. Een flinke wake up call voor iedereen die er aan twijfelde of vrouwen een essentiële (doch hartstikke scheve) rol in de samenleving vervulden.

" Tienduizenden vrouwen protesteerden tegen ondergesneeuwde issues

De eilandstaat met destijd een bevolking van nog geen kwart miljoen mensen zette zichzelf met deze revolutionaire actie op de kaart als een land waar vrouwen niet met zich laten sollen. Ook op nationaal niveau had de staking grootse effecten. Vigdís Finnbogadottir, die in 1980 als eerste IJslandse vrouw tot president werd verkozen, vertelde aan de BBC dat ze haar positie nooit had gekregen zonder de protesten van 1975.
Kiesrecht
De IJslandse vrouwen waren er relatief vroeg bij met stemrecht. Als vrouw kon je namelijk 'al' vanaf 1915 naar de stembus. Een jaartal dat misschien helemaal niet lang geleden klinkt, maar IJsland was, met alleen Nieuw Zeeland en Finland voor zich, het derde land wat de vrouwenstem als volwaardig zag. (Zoals Khadija Arib benadrukte, mochten Hollandse dames pas vanaf 1919 naar de stembus!)

Maar ook al hadden de IJslandse vrouwen in 1975 al zestig jaar actief kiesrecht, er waren erg weinig gender-gelijken om voor te kiezen. Vrouwen waren nagenoeg niet aanwezig in politieke functies. Destijds was slechts vijf procent van het parlement vrouw. Het gebrek aan politieke representatie en andere ondergesneeuwde vrouwen-issues waren voor de vrouwelijke Viking-nakomelingen reden genoeg om in actie te komen. Op die bewuste, zonnige dag in oktober verlieten tienduizenden vrouwen hun huis om met één doel de straat op te gaan: fuck the patriarchy - maar dan in het IJslands, en mogelijk in meer beschaafde termen
Massale papadag
De Women's day off ontwrichte voor een etmaal de hele samenleving. Als de helft van je land besluit de handdoek een dagje in de ring te gooien, dan heeft dat op het leven van de andere helft natuurlijk ook effect. Bedrijven in diverse sectoren moesten 24 oktober sluiten. Ook scholen en crèches konden zonder hun vrouwelijke bezetting niet open blijven. Door de ladies only rustdag was het voor de IJslandse man een onverwachte 'neem je kind mee naar werk'-dag. Op het nieuws van die dag hoorde je op de achtergrond kinder-geschater en geklier. "Lekker geluid om naar te luisteren, als je weet dat het een dagje een mannenprobleem is" blikt Vigdís (in IJsland spreek je mensen van oudsher bij de eerste naam aan) terug.

" Het mannelijke deel van de bevolking noemde het 'the long Friday'

Mannen die van een dag vadertje zonder moedertje spelen hadden gedacht 'hoe moeilijk kan het zijn', kwamen van een koude kermis thuis toen ze zelf de rol als primary caretaker moesten vervullen. De voormalig president laat aan de BBC weten dat mannen gewapend met snoep en kleurboeken de massa's kinderen op werkplekken probeerde te vermaken. Door vaders die altijd op de kookkunsten van vrouwlief rekenden waren bepaalde ingrediënten voor makkelijke maaltijden binnen no time uitverkocht. Mannen werden zo met hun neus op de feiten gedrukt: onze eega's zijn best essentieel in ons dagelijks leven. De dag werd onder een deel van de mannelijke bevolking dan ook zuchtend ' the long Friday' genoemd. Al zijn er ook ooggetuigen die de sfeer tijdens de staking als gemoedelijk schetsen. Het was volgens hen geen mayhem, maar een gezellige chaos waar de meeste mannen ook wel om konden lachen.
Feminism frozen in time?
En wat gebeurde er op 25 oktober 1975? En elke dag na de massastaking? Aan de ene kant ging het normale leven na de schop tegen het patriarchaat weer z'n gangetje. Vrouwen pakten weer hun taken op. Mannen werden weer voor van alles ontzien. Maar volgens Vigdís was er wel wezenlijk iets veranderd. "Mannen beseften dat ook vrouwen steunpilaren in de samenleving zijn." Zowel achter het aanrecht, als buiten de keuken bleek de rol van de vrouw toch behoorlijk cruciaal. De massale papadag en het sluiten van winkels, banken en fabrieken zorgde voor een welkome paradigmashift in het IJslands mannenbrein.

Vijf jaar na de protesten, in 1980, werd Vigdís als divorcée en alleenstaande moeder president. Deze positie bekleedde ze maar liefst tot 1996. Zelf stond ze samen met haar moeder en dochter als drie generaties vrouwen op 24 oktober in Reykjavik. Ze denkt zelf dat ze haar zestienjarige termijn voor een groot deel te danken heeft aan die belangrijke dag. Met deze vrouwenstaking was het feministisch ijs gebroken.

Het land van de radicale protestdag scoort sinds 2009 uitmuntend in de Global Gender Gap index van de World Economic Forum. De schamele 5% vrouwelijke parlementariërs is in de afgelopen jaren flink opgekrikt naar 38%. De 50/50 verdeling hebben ze nog niet aangetikt. Mogelijk gebeurt dat in de komende 45 jaar. En anders moeten de IJslandse vrouwen opnieuw met z'n allen op de barricades staan. Al heeft een vrouwenstaking anno 2020 mogelijk te grote ontwrichtende effecten. Een positieve ontwikkeling, dat de rol van de vrouw niet meer is weg te denken. Want zoals James Brown ons al toezong: een mannenwereld is niets without a woman or a girl.

# data[].attributes.attachment_link.title
Historische staking op IJsland: hoe vrouwen bewezen onmisbaar te zijn

# data[].attributes.attachment_link.description
Het voor één dag vertikken om te werken, te koken of voor de kinderen te zorgen. Op 24 oktober 1975 zetten IJslandse vrouwen op deze radicale manier hun rechten op de kaart. Women's Day Off, een dag die het IJslandse patriarchaat deed beven.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Fotografie Claude Cahun: Onder de huid

T/m 17/1 in Cobra Museum, Amstelveen. (voorlopig twee weken gesloten i.v.m. landelijke coronamaatregelen)

Inl: cobra-museum.nl

●●●●●

Er is een foto waarop Lucy Schwob een jaar of twintig is: met kaalgeschoren hoofd kijkt ze strak de camera in, en je kunt niet goed zien of er nu een man of een vrouw op de foto staat. Ongeveer in deze periode gaat ze zich Claude Cahun noemen; daarbij de onzekerheid in stand houdend, want Claude is in Frankrijk voor zowel mannen als vrouwen een gangbare voornaam. Vanaf dat moment is het werk dat Cahun maakt sterk verwant met de surrealistische fotografie uit de jaren twintig en dertig.

Cahun werkt met spiegels en maakt afdrukken waarbij ze haar gezicht verdubbelt, onder de titel 'Que me veux tu?' (Wat wil je van me?). Ze legt haar hoofd vier keer onder een stolp ('zelfportret'), maakt fraaie collages, illustreert een kinderboek, ze legt het sociale leven in haar omgeving vast en portretteert zichzelf in sterk uiteenlopende geënsceneerde situaties op een manier die doet denken aan wat de Amerikaanse fotograaf Cindy Sherman decennia later zou gaan doen. Ze doet dat alles in samenwerking met haar geliefde en stiefzuster Suzanne Malherbe, die actief was onder de naam 'Marcel Moore'.

Een paar jaar later speelt Marcel Duchamp een vergelijkbaar spel met gender en identiteit, maar dan omgekeerd: hij liet zich door Man Ray portretteren als 'Rrose Sélavy' en deed alsof hij met zijn alter ego 'samenwerkte'. Bij Duchamp was het spel, de samenwerking tussen Cahun en Moore was wel echt. Maar een opvallender verschil: waar Duchamp een van de grootste namen van de twintigste-eeuwse kunst werd, is het werk van Cahun pas enkele jaren geleden herontdekt. Het Cobra Museum in Amstelveen wijdt een overzichtstentoonstelling aan haar foto's: Onder de huid.

In haar werk (bij het begin van de tentoonstelling wordt uitgelegd dat Cahun voor zichzelf altijd vrouwelijke voornaamwoorden gebruikte) staan vrijheid, identiteit en genderambiguïteit centraal. Cahun was ook actrice, en ze maakte bij haar fotografie gretig gebruik van het feit dat ze rollen aannam. Ze was 'Monsieur' in het toneelstuk Banlieue, Elle, de vrouw van Blauwbaard of de duivel in The Mystery of Adam. Als je de personages naast elkaar ziet, is het nauwelijks te geloven dat dit dezelfde persoon is.

Maskers

Op meerdere foto's draagt Cahun een masker of heeft ze make-up: „Achter het masker is altijd een volgend masker", zei ze hier zelf over. Zo is er een foto uit 1928 waarin ze een cape draagt die vol hangt met maskers: alsof ze zich heeft aangekleed in diverse mogelijke identiteiten, zonder er een te hoeven kiezen. Ze heeft ook een masker op en draagt een pruik. De foto heet Claude Cahun in mantel met maskers maar ze is op geen enkele manier herkenbaar.

Lees ook: Vrouwen om nooit meer te vergeten

Uit 1947 is een foto die werkt als een wrang spiegelbeeld. Cahun staat op de foto in een korte witte cape, met een wit masker voor waarop geen gezicht is afgebeeld: anoniem, bleek, en veel kwetsbaarder dan in de frivole cape uit 1928. Ze staat naast een kerkhof op het eiland Jersey, waar ze met Moore naartoe was verhuisd. Eind jaren dertig waren ze uit Frankrijk gevlucht voor de dreiging van de aanstaande oorlog in Parijs. De twee gaan pamfletten maken onder het pseudoniem Der Soldat ohne Namen waarin ze beschrijven dat Duitsland de oorlog aan het verliezen is. Ze worden gearresteerd vanwege dit moraalondermijnende verzet en ter dood veroordeeld. Hoewel het vonnis niet werd voltrokken, kwam vooral Cahun sterk verzwakt uit de gevangenis. Ze stierf in stilte - en die stilte hield lang aan, maar de herontdekking is meer dan terecht: Onder de huid laat op voorbeeldige wijze zien dat Cahun en Moore in de voorhoede van de surrealistische beeldvorming thuishoren.

NRC Cultuurgids

Wat moet je deze week zien, horen of luisteren? Onze redacteuren tippen en recenseren

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 5 november 2020

Een versie van dit artikel verscheen ook in nrc.next van 5 november 2020

# data[].attributes.attachment_link.title
Claude Cahun speelde tijdloos spel met gender en identiteit

# data[].attributes.attachment_link.description
Fotografie Claude Cahun: Onder de huid T/m 17/1 in Cobra Museum, Amstelveen. (voorlopig twee weken gesloten i.v.m. landelijke coronamaatregelen) Inl: cobra-museum.nl ●●●●● Er is een foto waarop Lucy Schwob een jaar of twintig is: met kaalgeschoren hoofd kijkt ze strak de camera in, en je kunt niet goed zien of er nu een man of een vrouw op de foto staat.

# data[].attributes.headline
Jongeren kiezen nog steeds traditionele beroepen

# data[].attributes.subject
Jongeren kiezen nog steeds traditionele beroepen

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Veel jongeren kiezen nog altijd voor traditionele mannen- en vrouwenberoepen. Dat komt voor een belangrijk deel door hun opvoeding en stereotiep lesmateriaal, blijkt uit onderzoek van de Onderwijsraad.

Denkbeelden die jongeren thuis meekrijgen, bepalen voor een groot deel hun ontwikkeling. "Leerlingen worden thuis beïnvloed door bepaalde opvattingen en daarmee komen ze de school in", zegt voorzitter Edith Hooge van de Onderwijsraad in het NOS Radio 1 Journaal.

Ook de invloed van leeftijdgenoten en de positieve en negatieve aandacht die ze op school krijgen, is bepalend. Verder spelen de stereotiepe voorbeelden in lesmateriaal en de samenleving een rol, concludeert de Onderwijsraad. Voorzitter Hooge zegt dat jongeren hierdoor niet altijd de kansen hebben die ze horen te krijgen.

Zelf capaciteiten ontwikkelen

Vergeleken met andere EU-landen is er in Nederland sprake van een sterk stereotiepe opleidings- en beroepskeuze.

De Onderwijsraad is niet verrast dat jongeren nog steeds voor typische mannen- en vrouwenberoepen kiezen, maar kijkt wel op van de oorzaken. Bewustwording bij leraren van de genderstereotypes en het schrappen van stereotypes uit het lesmateriaal kan zorgen voor gelijke kansen.

"Jongeren en kinderen moeten als individu worden behandeld op school om te kijken wat hun voorkeuren en talenten zijn. Het is beter als iedereen zijn of haar capaciteiten zelf kan ontwikkelen en vrij kan kiezen voor een opleiding of beroep dat daarbij past. Verschillen tussen jongens en meiden mogen er zijn, maar niet als gevolg van beperkte keuzes en ongelijke kansen", zegt Hooge.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jongeren kiezen nog steeds traditionele beroepen: 'Komt door thuis'

# data[].attributes.attachment_link.description
Veel jongeren kiezen nog altijd voor traditionele mannen- en vrouwenberoepen. Dat komt voor een belangrijk deel door hun opvoeding en stereotiep lesmateriaal, blijkt uit onderzoek van de Onderwijsraad. Denkbeelden die jongeren thuis meekrijgen, bepalen voor een groot deel hun ontwikkeling.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wat?

Veel, en hard, werd er virtueel gelachen om de nieuwe najaarscollectie voor mannen van Gucci, die begin dit jaar werd geshowd in Milaan. Een aantal mannelijke modellen droeg namelijk een jurk. Niet een lange tuniek, een djellabah of een variatie op de stoere mannenrok die Jean Paul Gaultier al in de jaren tachtig introduceerde, maar echte, korte jurken, van het soort dat je vooral bij kleine meisjes ziet, en op een enkele foto van Kurt Cobain. Soms met een spijkerbroek eronder, soms met kniekousen.

Hahaha, die modeontwerpers zijn van het padje, ze hebben geen idee wat er speelt.

Nou, toch wel. Lang niet in elke winkelstraat zie je een man in een jurk of rok, maar onder voorlopers is deze genderloze stijl in opmars. Veel van deze meestal jonge mannen dragen geen jurken en rokken omdat ze zich als vrouw willen kleden of zich vrouw voelen; voor hen is het een welkome uitbreiding van de behoorlijk beperkte mannengarderobe. „Als je kleding loskoppelt van gender, is er veel meer mogelijk." zegt modeontwerper/kunstenaar Bas Kosters. „Een rok is dan geen kledingstuk voor vrouwen meer, maar een kledingstuk om het onderlichaam mee te bedekken."

Wie?

Tom Kieft (29) is journalist en gitarist bij Freddy and the Scabies Sisters. De bandnaam komt van een appgroep die hij met een paar vriendinnen had, toen ze allemaal schurft hadden. Alle mannen dragen bij optredens een jurk, net als de violiste. De zangeres ('Freddy') kleedt zich als man. Kieft draagt hier een tweedehands jurk, maar de band heeft ook jurken op maat laten maken. Hij draagt de jurken ook op feestjes . „Het zit prettig, en ik vind het leuk om die fronsende wenkbrauwen te zien als je langsloopt."

Economiestudent Raoul de Klerk (19) krijgt zelfs „nare blikken" als hij zijn rok draagt. „Ik kan daar wel om lachen, omdat ik hem maar een keer per week of zo aanheb, als ik er cute en gezellig uit wil zien." Deze rok is zijn eerste, hij kocht hem een maand geleden in een tweedehandswinkel in Gent. „Ik had al vrienden die rokjes droegen en dat zag er helemaal niet slecht uit. Ik ben er de eerste keer meteen uitgescheurd, toen ik over een paaltje sprong."

Voor Hans Bouw (64), krantendrukker voor hij gedeeltelijk werd afgekeurd, zijn rokken „geen modegril". Hij draagt al zeven jaar elke dag een rok; hij identificeert zich als man noch vrouw. De rok op de foto komt van Sissy Boy. „Meestal krijg ik leuke reacties", zegt hij. „Ik voel me er prettig in en dat straal ik ook uit."

Eigenlijk is wat Bas Kosters (43) draagt geen jurk, maar een kaftan, zegt de modeontwerper en kunstenaar. „Hij komt uit een collectie uit 2015, en ik grijp er nog steeds naar. Ik heb ook antieke lange mannennachthemden en een djellaba. Ik voel me er heel mooi en krachtig in."

Vlnr: Tom Kieft, Raoul de Klerk, Hans Bouw, Bas Kosters. Foto's Cora Bronkers & Allard Faas

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 3 oktober 2020

Een versie van dit artikel verscheen ook in nrc.next van 3 oktober 2020

# data[].attributes.attachment_link.title
De jurk: een welkome uitbreiding van de beperkte mannengarderobe

# data[].attributes.attachment_link.description
Veel, en hard, werd er virtueel gelachen om de nieuwe najaarscollectie voor mannen van Gucci, die begin dit jaar werd geshowd in Milaan. Een aantal mannelijke modellen droeg namelijk een jurk.

# data[].attributes.attachment_link.title
Grayson Perry On Masculinity And Sex | Loose Women

# data[].attributes.attachment_link.description
Grayson Perry is een van de bekendste en opvallendste hedendaagse Britse kunstenaars. Hij kleedt zich regelmatig, zowel privé als in het openbaar, als zijn alter-ego Claire.

# data[].attributes.attachment_link.description
The Turner Prize winning artist hosted a talk at the Sarabande Foundation last night that shed light on his thoughts on gender what he values in a creative life

# data[].attributes.attachment_link.description
Hello Little OneShop nuOh Baby collectieShop nuBoy or Girl?Shop nu Previous Next Gender Reveal optiesBekijk onze unieke producten om het geslacht van jullie kindje te ontdekken!Shop nu Laat je verrassen!Willen jullie tijdens de Gender Reveal ook verrast worden met het geslacht? Dat kan! Bestel je producten zonder het geslacht te weten, wij regelen de rest!Meer [...]

# data[].attributes.attachment_link.description
The media review presents every month a selection of articles from different media sources on "gender and development" issues. the list of articles is regularly updated during the current month. October 1-7 October The Brave Female Activists Who Fought to Lift Saudi Arabia's Driving Ban (News Deeply) Hostility Toward Women in the Tech World (The New [...]

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ideeën over hoe mannen en vrouwen zich horen te gedragen in Nederland zijn vaak traditioneel en berusten op stereotiepe denkbeelden. Zoals: mannen werken en vrouwen zorgen. Of dat mannen natuurlijke leiders, ambitieus, assertief, atletisch en dominant zijn. En dat vrouwen juist affectief, naïef, vrolijk en gezellig, meelevend, gevoelig, vriendelijke en loyaal zijn.
Filmpje Uit het keurslijf!

Waarom zorgen stereotypen voor ongelijkheid?

Stereotiepe kenmerken die bij mannelijk horen, worden maatschappelijk hoger gewaardeerd dan kenmerken die wij associëren met vrouwelijkheid. Mannen worden voor bestuursfuncties dan ook eerder aangenomen dan vrouwen. Terwijl vrouwen veel meer kans maken om te worden aangenomen op een kinderdagverblijf dan een man. Deze ongelijke waardering van mannen en vrouwen heeft niet alleen gevolgen voor individuen, maar voor hele sectoren. In de zorg en het onderwijs, die worden gezien als 'soft' en 'vrouwelijk', vertaalt de lagere waardering van vrouwen t.o.v. mannen zich letterlijk in lagere inkomens vergeleken met 'mannelijke' beroepen, zoals de techniek. In werkelijkheid zijn er echter net zoveel vrouwen goed in techniek of leidinggeven als mannen. Ook zijn er steeds meer mannen die aangeven dat zij graag willen te zorgen, bijvoorbeeld voor hun kinderen of juist beroepsmatig.

Om voor alle mensen meer vrijheid te creëren om hun leven in te richten naar eigen wensen, talenten en voorkeuren, moeten de gebaande paden dus worden verbreed. Dit lukt alleen als sturende gendernormen en -stereotypen die de keuzes van mannen en vrouwen beperken, worden doorbroken.

Waarom is het zo ingewikkeld om genderstereotypen te doorbreken?

Het doorbreken van genderstereotypen is echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het gedrag van mensen wordt niet alleen sterk bepaald door die normen en -stereotypen, maar de meeste mensen zijn ook nogal gehecht aan de bestaande gendercategorieën. Dit komt door twee dingen. Ten eerste, krijgen mensen gendernormen al van jong af aan aangeleerd, waardoor ze als natuurlijk en 'eigen' aanvoelen. Stereotypen worden overgedragen door middel van een socialisatieproces. Hierdoor internaliseren kinderen wat er van hen wordt verwacht vanuit de samenleving. In dit proces spelen ouders, leraren, vrienden, buren, mensen op TV en personages in boeken een rol als voorbeeld of als boodschapper. Door enerzijds bepaald gedrag als 'normaal' voor te stellen, en anderzijds bepaalde ideeën (impliciet of expliciet) af te wijzen.

Sommige ideeën of boodschappen die worden overgedragen zijn echter meer genuanceerd dan anderen. Stereotypen zijn anders dan normen, omdat zij de wereld clichématig en erg zwart-wit voorstellen, met weinig ruimte voor allerhande grijstinten. In de stereotiepe beeldvorming is er dus maar één soort 'goede vrouw' en één soort 'echte man'.

Ten tweede voelt gender 'logisch' doordat gendernormen en -stereotypen doorwerken op verschillende niveaus in de samenleving. Gendergerelateerde keuzes van een individu voelen als kloppend en juist, omdat zij passen bij de culturele normen en stroken met de verwachtingen op het werk of in de klas. Precies omdat gender zo 'gelaagd' is en overal in terugkomt, is het alomtegenwoordig, het is een echt 'systeem'. Dit maakt het ingewikkeld voor mensen om iets anders te doen dan het gendersysteem voorschrijft.

Hoe kan het dan wel veranderen?

Toch zijn er ook mensen die het voor elkaar krijgen om 'tegen de stroom in te zwemmen'. Zij maken (al dan niet doelbewust) 'counterstereotiepe keuzes' in opleiding en werk. Ze richten hiermee hun leven in op een manier die ingaat tegen de verwachtingen. In termen van Judith Butler maken deze mensen ' gender trouble', oftewel 'gender trammelant'. Denk aan een man die thuis voor de kinderen zorgt of een vrouw die kiest voor een technische beroepsopleiding. Door buiten de genderstereotiepe verwachtingen om hun plan te trekken en uit te voeren, kunnen mensen in hun omgeving zomaar tot het inzicht komen dat het ook anders kan, zonder dat dit ernstige gevolgen heeft. Een zorgende man is immers nog steeds een prima man, of zelfs een betere.

Rolmodellen

Hoewel sommige mensen zullen zich bewust zijn van het feit dat zij tegen de stroom in zwemmen, zal dit zeker niet voor iedereen gelden. Hoe dan ook, kunnen zij hierdoor wel de status van een counterstereotiep rolmodel krijgen. Een rolmodel is een individu waar mensen - in het bijzonder kinderen, jongeren en jongvolwassenen, naar op kijken. Rolmodellen kunnen heel dichtbij zijn, zoals ouders, broers en zussen of een leraar, maar kunnen ook op afstand staan, denk aan topsporters, zangers, vloggers of een hoge baas van een bank of een groot bedrijf.

Counterstereotiepe voorbeelden of rolmodellen helpen bij het doorbreken van genderstereotypen. En daarmee bij het verkleinen van de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. We kunnen er voorlopig niet genoeg van hebben. Hoe meer mannen en vrouwen tegen de genderstroom in zwemmen, hoe meer de veronderstelde onwrikbaarheid van man-vrouw verschillen aan het wankelen raakt, en hoe meer ruimte er ontstaat voor mensen om vrijere keuzes te maken in hun werk, opleiding of thuissituatie.

Werk.en.de Toekomst

Het filmpje Uit het keurslijf! is gemaakt door het partnerschap Werk.en.de Toekomst. Werk.en.de Toekomst zet zich in voor het doorbreken van genderstereotypering in het onderwijs en op de arbeidsmarkt. En voor het verbeteren van de mogelijkheden om werk, zorg en leren met elkaar te combineren.

Wil je meer weten? Neem contact op via werkendetoekomst@atria.nl

Lees verder
Factsheet genderstereotypering in werk, zorg en onderwijs

# data[].attributes.attachment_link.title
Hoe werkt genderstereotypering? | Beeldvorming en stereotypering

# data[].attributes.attachment_link.description
Ideeën over hoe mannen en vrouwen zich horen te gedragen in Nederland zijn vaak traditioneel en berusten op stereotiepe denkbeelden. Zoals: mannen werken en vrouwen zorgen. Of dat mannen natuurlijke leiders, ambitieus, assertief, atletisch en dominant zijn. En dat vrouwen juist affectief, naïef, vrolijk en gezellig, meelevend, gevoelig, vriendelijke en loyaal zijn.

# data[].attributes.headline
Ted talk over hoe mannen opgevoed worden om seksueel te intimideren 

# data[].attributes.subject
Ted talk over hoe mannen opgevoed worden om seksueel te intimideren 

# data[].attributes.body
Deze is best

# data[].attributes.attachment_link.title
"Locker room talk." Says who? | Alexis Jones | TEDxUniversityofNevada

# data[].attributes.attachment_link.description
Having spent the past three years working intimately with male athletes, Alexis Jones is redefining "manhood" one locker room at a time. After growing up a Texas tomboy with four older brothers and working in "the lion's den of dudes" at Fox Sports and ESPN, Alexis takes an inspiring, hysterical and at times inappropriate approach to empowering young men to better respect and protect the girls and women in their lives with her exclusive locker room curriculum, ProtectHer.

# data[].attributes.headline
Hear Kids' Honest Opinions on Being a Boy or Girl Around the World | National Geographic

# data[].attributes.subject
Hear Kids' Honest Opinions on Being a Boy or Girl Around the World | National Geographic

# data[].attributes.attachment_link.title
Hear Kids' Honest Opinions on Being a Boy or Girl Around the World | National Geographic

# data[].attributes.attachment_link.title
Janelle Monáe - PYNK [Official Music Video]

# data[].attributes.headline
Mercator - omdat uw vrouw ook met de auto rijdt

# data[].attributes.subject
Mercator - omdat uw vrouw ook met de auto rijdt

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Toen we in 2018 werkten aan het See All This zomernummer over 99 geniale vrouwen in de kunst, waren we geschokt én blij verrast. Geschokt, omdat we niet eerder beseften hoe achtergesteld vrouwen zijn in de kunstwereld. En blij verrast, omdat we met het maken van dat nummer ontdekten hoeveel indrukwekkend werk er is gemaakt door vrouwen die altijd in de schaduw en in grenzeloze eenzaamheid hebben gewerkt.

Voor vrouwelijke kunstenaars is de geschiedenis van de kunst een kroniek van uitsluiting. Op een enkeling na, is hen geen plek in de canon gegund, evenals een plek in de kunstmarkt, een plek bij een galerie en een eigen plek om te werken. Argumentatie? Gebrek aan talent.

In de eerste edities van de standaardwerken over Westerse kunstgeschiedenis, de kunstbijbels The Story of Art (1961) van E.H. Gombrich en History of Art (1962) van H.W. Janson, staan 0 vrouwen. In de gereviseerde edities uit 2014 zijn dat er in totaal 37 van de 747. De huidige kunstmarkt bestaat voor 2% uit vrouwen - er is in de afgelopen tien jaar meer verdiend aan het verhandelen van Picasso dan aan het werk van alle vrouwelijke kunstenaars wereldwijd bij elkaar opgeteld ( Artnet 2019). In Europa is 70% van de studenten op kunstacademies vrouw, maar vindt een krappe 30% een eigen galerie.

En toch, in de onderstroom is er iets groots op komst, een omwenteling, een bewustwording die zijn weerga niet kent. Het een kwestie van tijd en focus om kunst van vrouwen de plek te geven die het verdient.

Met het initiatief Pretty Brilliant wil See All This zich richten op de scheppingskracht van vrouwen en werken aan hun zichtbaarheid. Dit jaar doen we dat door het samenstellen van een uitzonderlijke publicatie in samenwerking met internationale curator Catherine de Zegher. Al meer dan dertig jaar geeft ze vrouwen een podium en mede door haar vonden kunstenaars een groot publiek, onder wie Frida Kahlo, Hilma af Klint en Louise Bourgeois. In dit boek onderzoeken we de 'zachte waarden' die in veel oeuvres tot uitdrukking komen: liefde, intimiteit, toewijding, contemplatie, lichamelijkheid, spiritualiteit en duurzaamheid. Woorden die uitdrukking geven aan dat waar het leven over gaat. Onderschatte maar onmisbare waarden, zo hebben we dit jaar opnieuw geleerd, die we met elkaar moeten uitdragen.

Nicole Ex,
oprichter See All This kunstmagzine & Pretty Brilliant

# data[].attributes.attachment_link.title
See All This | Pretty Brilliant - See All This

# data[].attributes.attachment_link.description
Toen we in 2018 werkten aan het See All This zomernummer over 99 geniale vrouwen in de kunst, waren we geschokt én blij verrast. Geschokt, omdat we niet eerder beseften hoe achtergesteld vrouwen zijn in de kunstwereld.

# data[].attributes.attachment_link.title
Why I'm done trying to be "man enough" | Justin Baldoni

# data[].attributes.attachment_link.title
How Sexism Affects us all | Julia Hardy | TEDxYYC

# data[].attributes.attachment_link.title
Reacting to Jesse Lee Peterson Slut Walk Interview

# data[].attributes.body
Ik weet hier de achtergrond niet helemaal achter. Maar wel goed voor in een compilatie

# data[].attributes.attachment_link.title
Miss Representation Trailer (2011 Sundance Film Festival Official Selection)

# data[].attributes.attachment_link.title
The Invisible War Official Trailer #1 - Kirby Dick Movie (2012) HD

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
wrpd magazine is a bi-annual magazine that promotes the dialogue between art and fashion from all over the world.

# data[].attributes.attachment_link.description
WRPD Magazine is a bi-annual magazine that promotes the dialogue between art and fashion from all over the world.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nirvana's unprecedented feminist outlook changed music for women and girls.

Nirvana's Nevermind, the album that changed everything, turns 20 years old on Saturday, no doubt inducing a thorough, nostalgic rehash of the impact Nirvana had on the record industry, and the culture at large. Nirvana has been celebrated, rightly, for giving voice to the freaks and the weirdos, for opening up a lot of kids stranded in the suburbs to the idea that there's something more to life than this, and for very briefly creating a path for the counterculture to enter the mainstream (a path that had already fallen into tatters when Kurt Cobain killed himself in 1994.) One aspect of their brief reign that has been somewhat forgotten, however, is how strongly the band broke with the sexist norms of the era, choosing instead a pro-feminist public stance and song lyrics. Feminist fans never forgot, however. After canvassing for interviews online with women who identified as both feminist and as Nirvana fans, I discovered that the group's aggressive questioning of gender roles may have had as long-lasting an impact as the invention of "alternative rock" radio, and that influence has remained good and pure even as the era of rock dominance comes quietly to a close.

Nirvana's opening salvo in its assault on mainstream rock, "Smells Like Teen Spirit," did more than just wash away any musical relevance of bands like Poison and Winger, but it also laid waste to the sexism that fueled so much hair metal and other dude-centric hard rock. The first human faces you see in the video for "Smells Like Teen Spirit" belong not to the band members, but to a group of heavily tattooed women dressed like anarchist cheerleaders, a swift but brutal rebuttal to all the images of acceptable femininity that your average suburban teenager lived with at the time. Forget the hair metal groupies or the bubbly beauty queen cheerleaders. For girls watching this video, it was a revelation: You could instead choose to be a badass.

The cheerleaders were just a taste of what Kurt Cobain had up his sleeve when it came to subverting traditional gender roles. It wasn't just the kick-ass women in this one video. Nirvana baked feminist ideas right into their lyrics and image. Nirvana had songs like "Polly," "Pennyroyal Tea," and "Breed," which dealt directly with gender issues from a pro-feminist perspective, and songs like "About a Girl" and "All Apologies," which employed a layered, nuanced understanding of love and gender. Alison, 31, who reached out through Twitter, marveled at the gap between Nirvana and the bands like Warrant that came before it, saying, "So much of the music made by men at the time that was popular was all about how women were basically just holes to fuck," adding that Cobain, "felt like a guy who viewed women as people."

"He was ironic," said Jo, a 29-year-old resident of London, citing Cobain-penned songs like "Rape Me" and "Polly" as ones that spoke of feminism powerfully, if sideways, "and he played around with gender roles, which I loved. There was an androgyny about him that was very refreshing." Many of the women interviewed initially found "Rape Me" an unsettling song, but eventually came around to seeing it as Cobain's clumsy but well-intentioned attempt to incorporate feminist theory into his worldview. It's one of the few songs in all of rock history to acknowledge rape as a crime of power and violation, instead of excessive sexual desire. Many feminists object to using rape as a metaphor this way, but what was undeniable was Cobain's extreme hostility to the possessive mentality that leads to rape.

Female fans detected a humanistic view of women in the lyrics and certainly in Cobain's public pro-feminist persona. Cobain was an early advocate of Sassy magazine, the late '80s through mid-'90s magazine aimed at teenage girls that had a definite feminist bent. He also enjoyed provoking and mocking American gender anxieties, engaging in previously unheard of behavior in a major rock star-glam rock aside-such as wearing women's clothes and making out with male bandmates in public, just daring people to have a problem with it. "I really picked up on the sensitivity and girl-positive nature of Nirvana," explained Kate, a 30-year-old from Toronto, "it was important to me to see a famous, attractive man share some ideas about feminism with me and be unapologetic and forthright about it."

Nirvana's feminism stemmed directly from the Northwest rock scene that birthed the band. Even though they were associated with Seattle, NPR's music critic Ann Powers noted, "They came out of Olympia, a much different scene, more female-dominated." Riot grrrl-a subgenre of punk rock that focused on empowering girls to speak out on feminist topics such as reproductive rights and sexual violence-sprang from the same circles as Nirvana, and Cobain made friends with famous riot grrrls Tobi Vail and Kathleen Hanna, who inadvertently gave Cobain the title idea for "Smells Like Teen Spirit." "From the very beginning, he was aware of the gender issue," Powers said, arguing that the riot grrrls "were important to him." Fans of both Nirvana and riot grrrl agree. Kate described Nirvana as "a riot grrrl band, basically." Tara, who was living in Alabama when she discovered Nirvana, particularly admired the riot grrrl connection, saying, "The thing I really loved about that was it didn't seem like a stunt. They ran with the riot grrrl crowd out of genuine admiration for them and what they stood for."

Even outside of the self-proclaimed riot grrrl world, feminism left its mark on the underground rock scene that Nirvana turned mainstream. Powers said, "In the '90s, there was a lot of focus on feminism in the rock scene." As examples, Powers pointed to L7's snottily funny pro-woman lyrics, the founding of Rock for Choice, and the Northwest scene's heavy anti-violence activism in the wake of the rape and murder of Mia Zapata, the lead singer of the beloved Seattle-based Gits.

For fans, Nirvana often proved a gateway drug to discovering music that had female musicians to go right along with the feminist sentiments. Tara cited Nirvana as the reason she fell hard for alternative rock, bringing her to Tori Amos, Liz Phair, Hole, and Babes in Toyland. Mickey, a Seattle native, was already a fan of many female-led punk bands, but felt Nirvana broadened her horizons. "I probably became aware of bands like L7, Sleater-Kinney, and of course, Hole, through my love of Nirvana." Alison, who described herself as growing up in a "basic, bland suburb," also discovered L7, Hole, and Bikini Kill through Nirvana, but felt that loving Nirvana primed you to listen to feminist musicians outside of their direct sphere of influence. She suggested that the pride Nirvana gave to outcasts and weirdos "eventually led to a more specific validation that being a woman was fine, too," adding that this shot of feminist pride "made me more inclined to seek out strong women in areas like music, literature, etc."

The brief moment when the most famous rock band on the planet was a girl-loving, feminism-promoting train of subversion only lasted, really, for three years. We didn't know it at the time, but Cobain's suicide marked the beginning of rock's slow decline, as it splintered into ever-more-twee indie rock of the She and Him, Bright Eyes, and Fleet Foxes variety, and into tediously macho heavy metal-influenced forms like Godsmack, A Perfect Circle, and Slipknot, giving hip-hop the chance to take rock's place as the dominant pop music of our era. The fault lines had already started forming in Cobain's lifetime, but there's a strong reason to believe his loss accelerated the inevitable. This fracturing was kicked off by an all-out gender war as anti-feminist young men started aggressively reconquering hard rock. "It's arguable," said Powers, "that what made rock irrelevant is the re-entrenchment of rock in masculinity." The infamous Woodstock '99, which devolved into horror, symbolized this re-entrenchment, not only because of the violence and the rapes enacted by this new generation of young men who rejected Cobain's egalitarian philosophy, but also by a stage dominated by "no girls allowed"-style bands like Metallica, Kid Rock, and of course, Limp Bizkit.

Late '90s rock burned itself out, but from the ashes rose what we now call indie rock, and while its impact has been dramatically muted compared to the alternative rock juggernaut of the '90s, grunge-era feminism left its mark. A generation of women grew up clutching Nirvana records and moved on to clutch guitars-or otherwise see themselves as musicians instead of just fans-fulfilling the Northwest rock scene's feminist vision, a vision that moved mainstream because of Nirvana's popularity. Women now dominate mainstream pop in a way they didn't in the '90s, resulting in megastar acts like Lady Gaga and Amy Winehouse, who are (or could have been) the brains as well as the face of their operations. In many ways, this normalization of feminism in rock represents the most lasting impact of the great alternative rock revolution Nirvana unwittingly kicked off 20 years ago with the release of Nevermind. Flannel shirts and combat boots may never be pulled out of the closet in the world of indie rock that was birthed from alternative rock, but the idea that rock music can and should embody feminist ideals lives on in artists as diverse as Neko Case, the Vivian Girls, and the Gossip.

Nirvana's Nevermind, the album that changed everything, turns 20 years old on Saturday, no doubt inducing a thorough, nostalgic rehash of the impact Nirvana had on the record industry, and the culture at large. Nirvana has been celebrated, rightly, for giving voice to the freaks and the weirdos, for opening up a lot of kids stranded in the suburbs to the idea that there's something more to life than this, and for very briefly creating a path for the counterculture to enter the mainstream (a path that had already fallen into tatters when Kurt Cobain killed himself in 1994.) One aspect of their brief reign that has been somewhat forgotten, however, is how strongly the band broke with the sexist norms of the era, choosing instead a pro-feminist public stance and song lyrics. Feminist fans never forgot, however. After canvassing for interviews online with women who identified as both feminist and as Nirvana fans, I discovered that the group's aggressive questioning of gender roles may have had as long-lasting an impact as the invention of "alternative rock" radio, and that influence has remained good and pure even as the era of rock dominance comes quietly to a close.

Nirvana's opening salvo in its assault on mainstream rock, "Smells Like Teen Spirit," did more than just wash away any musical relevance of bands like Poison and Winger, but it also laid waste to the sexism that fueled so much hair metal and other dude-centric hard rock. The first human faces you see in the video for "Smells Like Teen Spirit" belong not to the band members, but to a group of heavily tattooed women dressed like anarchist cheerleaders, a swift but brutal rebuttal to all the images of acceptable femininity that your average suburban teenager lived with at the time. Forget the hair metal groupies or the bubbly beauty queen cheerleaders. For girls watching this video, it was a revelation: You could instead choose to be a badass.

The cheerleaders were just a taste of what Kurt Cobain had up his sleeve when it came to subverting traditional gender roles. It wasn't just the kick-ass women in this one video. Nirvana baked feminist ideas right into their lyrics and image. Nirvana had songs like "Polly," "Pennyroyal Tea," and "Breed," which dealt directly with gender issues from a pro-feminist perspective, and songs like "About a Girl" and "All Apologies," which employed a layered, nuanced understanding of love and gender. Alison, 31, who reached out through Twitter, marveled at the gap between Nirvana and the bands like Warrant that came before it, saying, "So much of the music made by men at the time that was popular was all about how women were basically just holes to fuck," adding that Cobain, "felt like a guy who viewed women as people."

"He was ironic," said Jo, a 29-year-old resident of London, citing Cobain-penned songs like "Rape Me" and "Polly" as ones that spoke of feminism powerfully, if sideways, "and he played around with gender roles, which I loved. There was an androgyny about him that was very refreshing." Many of the women interviewed initially found "Rape Me" an unsettling song, but eventually came around to seeing it as Cobain's clumsy but well-intentioned attempt to incorporate feminist theory into his worldview. It's one of the few songs in all of rock history to acknowledge rape as a crime of power and violation, instead of excessive sexual desire. Many feminists object to using rape as a metaphor this way, but what was undeniable was Cobain's extreme hostility to the possessive mentality that leads to rape.

Female fans detected a humanistic view of women in the lyrics and certainly in Cobain's public pro-feminist persona. Cobain was an early advocate of Sassy magazine, the late '80s through mid-'90s magazine aimed at teenage girls that had a definite feminist bent. He also enjoyed provoking and mocking American gender anxieties, engaging in previously unheard of behavior in a major rock star-glam rock aside-such as wearing women's clothes and making out with male bandmates in public, just daring people to have a problem with it. "I really picked up on the sensitivity and girl-positive nature of Nirvana," explained Kate, a 30-year-old from Toronto, "it was important to me to see a famous, attractive man share some ideas about feminism with me and be unapologetic and forthright about it."

Nirvana's feminism stemmed directly from the Northwest rock scene that birthed the band. Even though they were associated with Seattle, NPR's music critic Ann Powers noted, "They came out of Olympia, a much different scene, more female-dominated." Riot grrrl-a subgenre of punk rock that focused on empowering girls to speak out on feminist topics such as reproductive rights and sexual violence-sprang from the same circles as Nirvana, and Cobain made friends with famous riot grrrls Tobi Vail and Kathleen Hanna, who inadvertently gave Cobain the title idea for "Smells Like Teen Spirit." "From the very beginning, he was aware of the gender issue," Powers said, arguing that the riot grrrls "were important to him." Fans of both Nirvana and riot grrrl agree. Kate described Nirvana as "a riot grrrl band, basically." Tara, who was living in Alabama when she discovered Nirvana, particularly admired the riot grrrl connection, saying, "The thing I really loved about that was it didn't seem like a stunt. They ran with the riot grrrl crowd out of genuine admiration for them and what they stood for."

Even outside of the self-proclaimed riot grrrl world, feminism left its mark on the underground rock scene that Nirvana turned mainstream. Powers said, "In the '90s, there was a lot of focus on feminism in the rock scene." As examples, Powers pointed to L7's snottily funny pro-woman lyrics, the founding of Rock for Choice, and the Northwest scene's heavy anti-violence activism in the wake of the rape and murder of Mia Zapata, the lead singer of the beloved Seattle-based Gits.

For fans, Nirvana often proved a gateway drug to discovering music that had female musicians to go right along with the feminist sentiments. Tara cited Nirvana as the reason she fell hard for alternative rock, bringing her to Tori Amos, Liz Phair, Hole, and Babes in Toyland. Mickey, a Seattle native, was already a fan of many female-led punk bands, but felt Nirvana broadened her horizons. "I probably became aware of bands like L7, Sleater-Kinney, and of course, Hole, through my love of Nirvana." Alison, who described herself as growing up in a "basic, bland suburb," also discovered L7, Hole, and Bikini Kill through Nirvana, but felt that loving Nirvana primed you to listen to feminist musicians outside of their direct sphere of influence. She suggested that the pride Nirvana gave to outcasts and weirdos "eventually led to a more specific validation that being a woman was fine, too," adding that this shot of feminist pride "made me more inclined to seek out strong women in areas like music, literature, etc."

The brief moment when the most famous rock band on the planet was a girl-loving, feminism-promoting train of subversion only lasted, really, for three years. We didn't know it at the time, but Cobain's suicide marked the beginning of rock's slow decline, as it splintered into ever-more-twee indie rock of the She and Him, Bright Eyes, and Fleet Foxes variety, and into tediously macho heavy metal-influenced forms like Godsmack, A Perfect Circle, and Slipknot, giving hip-hop the chance to take rock's place as the dominant pop music of our era. The fault lines had already started forming in Cobain's lifetime, but there's a strong reason to believe his loss accelerated the inevitable. This fracturing was kicked off by an all-out gender war as anti-feminist young men started aggressively reconquering hard rock. "It's arguable," said Powers, "that what made rock irrelevant is the re-entrenchment of rock in masculinity." The infamous Woodstock '99, which devolved into horror, symbolized this re-entrenchment, not only because of the violence and the rapes enacted by this new generation of young men who rejected Cobain's egalitarian philosophy, but also by a stage dominated by "no girls allowed"-style bands like Metallica, Kid Rock, and of course, Limp Bizkit.

Late '90s rock burned itself out, but from the ashes rose what we now call indie rock, and while its impact has been dramatically muted compared to the alternative rock juggernaut of the '90s, grunge-era feminism left its mark. A generation of women grew up clutching Nirvana records and moved on to clutch guitars-or otherwise see themselves as musicians instead of just fans-fulfilling the Northwest rock scene's feminist vision, a vision that moved mainstream because of Nirvana's popularity. Women now dominate mainstream pop in a way they didn't in the '90s, resulting in megastar acts like Lady Gaga and Amy Winehouse, who are (or could have been) the brains as well as the face of their operations. In many ways, this normalization of feminism in rock represents the most lasting impact of the great alternative rock revolution Nirvana unwittingly kicked off 20 years ago with the release of Nevermind. Flannel shirts and combat boots may never be pulled out of the closet in the world of indie rock that was birthed from alternative rock, but the idea that rock music can and should embody feminist ideals lives on in artists as diverse as Neko Case, the Vivian Girls, and the Gossip.

# data[].attributes.attachment_link.title
Kurt Cobain's Feminist Legacy and Nirvana's 'Nevermind'

# data[].attributes.attachment_link.description
Nirvana's unprecedented feminist outlook changed music for women and girls. Nirvana's Nevermind, the album that changed everything, turns 20 years old on Saturday, no doubt inducing a thorough, nostalgic rehash of the impact Nirvana had on the record industry, and the culture at large.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Yet when girls are valued and educated they become women who are healthier, have fewer children, earn more, stand up for their rights and educate their sons and daughters equally. Families thrive. Communities, nations and the world are healthier, safer, and more prosperous. It's the best investment we can make.

Stories

We tell stories about girls who face daunting barriers to their independence - and stand up to them with determination and courage. The stories are personal and intimate, yet reflect the experiences of girls everywhere.

Programs

Using GR's stories, we work with local partners to build confidence and agency in girls and to change attitudes and social norms so that entire communities -- girls, boys, parents, teachers, leaders -- stand up for girls and against gender discrimination.

Movement Building

We use our stories to ignite and fuel social movements. Our stories inform, engage and inspire the public to take action for girls and gender equality.

Years ago, a team of former journalists set out to answer the question: How do you end global poverty? The powerful truth they uncovered was that educating girls is the single best way to achieve that goal. Yet, millions of girls are missing from classrooms, facing barriers that boys don't: early marriage, sex trafficking, domestic slavery and gender-based violence.

In 2013, we released the film Girl Rising, which showcased girls from around the world affected by the power of education - or lack thereof. Today, through mass media campaigns and community-led partnerships, we use storytelling to inspire girls to create a different future and bring people together in a shared mission to create transformational change in the way girls are valued.

# data[].attributes.attachment_link.description
Yet when girls are valued and educated they become women who are healthier, have fewer children, earn more, stand up for their rights and educate their sons and daughters equally. Families thrive. Communities, nations and the world are healthier, safer, and more prosperous. It's the best investment we can make.

# data[].attributes.body
http://www.womenartrevolution.com

# data[].attributes.body
Songtekst is onvrouwvriendelijk, waarbij de man een stereotyperende rol als 'jager' wordt gegeven

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=9rrQWag9ktM

2. De goedmaker: vervolg hierop!!
https://www.youtube.com/watch?v=2Juc3QXEIZg&feature=youtu.be

# data[].attributes.body
Visual Art has traditionally been one big boy’s club. Many critics, even today, overlook great women artists in favour of their less talented male counterparts. Outspoken artists such as the discredited, Georg Baselitz are dismissive of all art created by women. Meanwhile, misogynistic figures From Manet to Koons have degraded their models in the process of their practices, and all for the love of money. Some of the examples in this Top 10 feature are shocking, only by virtue that they were created, exhibited and sold in the artist’s lifetime. How did they get away with it? Welcome to Artlyst’s Top 10 Sexist Artworks!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
/ Art Categories Features, Top 10 / Art Tags top 10 sexist artworks / / / / /

Visual Art has traditionally been one big boy's club. Many critics, even today, overlook great women artists in favour of their less talented male counterparts. Outspoken artists such as the discredited, Georg Baselitz are dismissive of all art created by women. Meanwhile, misogynistic figures From Manet to Koons have degraded their models in the process of their practices, and all for the love of money. Some of the examples in this Top 10 feature are shocking, only by virtue that they were created, exhibited and sold in the artist's lifetime. How did they get away with it? Welcome to Artlyst's Top 10 Sexist Artworks!

Image: Mel Ramos, Hav-An Havanna #9, 2002

Related Posts

# data[].attributes.attachment_link.description
Art Categories Features, Top 10 / Art Tags top 10 sexist artworks / / / / / Visual Art has traditionally been one big boy's club. Many critics, even today, overlook great women artists in favour of their less talented male counterparts. Outspoken artists such as the discredited, Georg Baselitz are dismissive of all art created by women.

# data[].attributes.body
Marianne was een belangrijk figuur uit de geschiedenis die steeds in andere vormen terug kwam (in Frankrijk ) hebben bij heel Europa keuze vak een college over gehad met zowel oude als moderne voorbeelden

# data[].attributes.body
In de tentoonstelling zie je deze twee militairen. Ze staan tijdens een pauze ongedwongen, haast verveeld, een bakje yoghurt te eten. Kunstenaar Nermine Hammam versmelt in deze fotomontage beelden van Egyptische militairen tijdens de Arabische Lente met een decor van een paradijselijke toeristische alpenweide. Ze bevraagt hiermee ideeën over mannelijkheid.

# data[].attributes.attachment_link.title
Pauze - Contrast agressie en kwetsbaarheid soldaten_What a Genderful World_Tropenmuseum_Creditline The Break, 2011, Cairo, Nermine Hammam, Tropenmuseum_0

# data[].attributes.body
This panel brings together a range of voices and perspectives on the issue of sexism in the art community, how it is emerging from the shadows and constructive ways to move forward. The discussion allows for specific navigations of the big and intergenerational picture on gender relations. What are the relationships between sexism, racism and class that enable them all to co-exist and how may we realize a society free of classification and discrimination. How can we include all genders in this conversation? In an increasingly digital world, what are the limits to online actions vs. real-life interactions?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Gender is een hot topic: gendervrije wc's, NS met 'beste reizigers' en de HEMA zonder jongens- of meisjeslabels. Maar wist je ook dat wat we als mannelijk of vrouwelijk zien, grotendeels cultureel bepaald is? In een festival-achtige setting duik je in de wereld van gender en ontdek je hoe dit wereldwijd geuit en beleefd wordt.
Op Fiji dragen politiemannen een rok. In het Westen is roze pas sinds de jaren '50 een meisjeskleur. Hij en zij bestaan niet in de Turkse taal. En naast mannelijk en vrouwelijk kent Mexico een derde gender: muxe. Dit en meer laat de tentoonstelling zien aan de hand van collectie, fotokunst, mode en persoonlijke verhalen.

De tentoonstelling stelt je zeven vragen. Meer weten? Klik verder op deze pagina.

# data[].attributes.attachment_link.description
Gender is een hot topic: gendervrije wc's, NS met 'beste reizigers' en de HEMA zonder jongens- of meisjeslabels. Maar wist je ook dat wat we als mannelijk of vrouwelijk zien, grotendeels cultureel bepaald is? In een festival-achtige setting duik je in de wereld van gender en ontdek je hoe dit wereldwijd geuit en beleefd wordt.

# data[].attributes.body
https://www.imdb.com/title/tt5419676/

# data[].attributes.attachment_link.title
Feminists: What Were They Thinking? | Official Trailer [HD] | Netflix

# data[].attributes.headline
Essay: visuele genderstereotypering in reclame

# data[].attributes.subject
Essay: visuele genderstereotypering in reclame

# data[].attributes.body
https://biblio.ugent.be/publication/3237639/file/6790544.pdf

# data[].attributes.body
Podcast

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Met historicus en auteur Suze Zijlstra praten we over haar onderzoek naar haar voormoeders, hoe gemarginaliseerde groepen moeilijk te vinden zijn in de geschiedschrijving en hoe het koloniale verleden nog altijd doorwerkt.

# data[].attributes.attachment_link.description
Met historicus en auteur Suze Zijlstra praten we over haar onderzoek naar haar voormoeders, hoe gemarginaliseerde groepen moeilijk te vinden zijn in de geschiedschrijving en hoe het koloniale verleden nog altijd doorwerkt.

# data[].attributes.body
The Dinner Party is een installatiekunstwerk van de Amerikaanse feministische kunstenaar Judy Chicago. Het is een monument geworden voor 39 mythische, historische en/of beroemde vrouwen. Er is voor hen aan 3 tafels gedekt. Deze tafels zijn in een driehoek geplaatst. Daarnaast worden er ook 999 andere vrouwen met naam in de vloertegels geëerd. Het werd geproduceerd in samenwerking met diverse kunstenaars en vrijwilligers in de periode 1974-1979 en voor het eerst tentoongesteld in 1979.
Vervolgens circuleerde het door 16 locaties in 6 landen op 3 continenten en ontving het een 'publiek van 15 miljoen bezoekers'.
Sinds 2007 is het permanent te zien in het Brooklyn Museum, New York.[1]

# data[].attributes.headline
The Pink and Blue Projects; JeongMee Yoon; 2006-2008  

# data[].attributes.subject
The Pink and Blue Projects; JeongMee Yoon; 2006-2008  

# data[].attributes.body
Kunstenaar die onderzoek heeft gedaan naar het idee dat roze voor meisjes is en blauw voor jongens.

# data[].attributes.headline
Essay over: hostile- en benevolent seksisme.

# data[].attributes.subject
Essay over: hostile- en benevolent seksisme.

# data[].attributes.body
https://ahknl-my.sharepoint.com/personal/naomi_debruijn_student_ahk_nl/Documents/Microsoft%20Teams%20Chat%20Files/Peltzer_M_Bth.pdf

"Hostile-: Mannen kijken neer op vrouwen en zien hen als het zwakkere geslacht. Benevolent seksisme daarentegen is veel subtieler en wordt door zijn onopvallende verschijningsvorm niet herkend,

waardoor deze vorm de verschillende status van mannen en vrouwen mede in stand houdt (Becker & Schwim, 2011).

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=Y_iCIISngdI

# data[].attributes.headline
The Pink and Blue Projects; JeongMee Yoon; 2006-2008  

# data[].attributes.subject
The Pink and Blue Projects; JeongMee Yoon; 2006-2008  