# data[].attributes.body
Hij kijkt
hij kijkt, naar het eindeloze einde, en wacht er op, hij ziet hoe het stil aan dichter komt.
terwijl zijn oren het horen en zijn neus het ruikt,
blijft zijn hart koppig. Hij weet het, hij ziet het.
maar het einde is nog ver.

Zijn handen trillen op het ritme van zijn hart, Zijn rug schreeuwt tegen de tijd,

en dan staren zijn ogen naar de herinneringen. De herinneringen die de koelte doet oplaaien, De tijd doet reizen en de zon doet schijnen.

Stemmen jagen zijn gedachten weg. De realiteit steekt in zijn hart. Zijn handen trillen weer, zijn rug schreeuwt weer. Hij weet het, hij ziet het. Het einde is nabij.

# data[].attributes.body
Daar, helemaal alleen

staat hij.

Ouders, weg...

Familie, weg...

Vrienden, weg...

Allemaal het slachtoffer,

de drugs.

Een vergif

dat veel mensen fataal werd.

Helemaal alleen.

zonder kennissen

om hem heen.

# data[].attributes.body
Daar stond ik

voor moeilijke keuzes

die ik niet wilde maken

Daar keek ik

naar een wazige toekomst

waar ik bang van was

Daar dacht ik

aan wat me deed twijfelen

aan wie me tegenhield

Daar bleef ik

omdat ik tijd nodig had

om iets te verzinnen

# data[].attributes.body
Onzichtbaar

Mensen zijn hen vergeten

Geen geld op zak

Amper een huis met een dak

De wereld geeft niet alles

Hun wereld leeft met niets

Onzichtbaar zijn zij

Noch  bestaan noch toekomst

Snakken snikken tranen likken

Geen troost

Alleen armoede

# data[].attributes.body
Sneller dan de wind,

details verloren.

Plezier tot op dat ene moment,

wanneer er een schim verschijnt.

Ik droom, ik ben het zeker,

mijn gevoel is angst.

Het zweet mondt uit in een vallei,

nu wenk ik 1 oog opzij,

en dan zie ik plots niks…

Water, vuur dat kan niet,

toch ben ik het zeker,

ik droom niet, het is echt.

En dan komt er een stem,

het is de mijne niet,

het is die van haar.

Ik had je gewaarschuwd,

het bleef maar spoken door mijn hoofd,

die ene zin die mij mijn hele leven achtervolgde…

Tot nu,

nu ben ik veilig,

zonder angst.

Alleen dat ene beeld

geprent op mijn netvlies.

# data[].attributes.body
Dit is...
meer dan armworstelen Het is de wereld Strijd tussen zwart en wit Een strijd zonder einde

Waarom zoveel kritiek?

Waarom kunnen we niet allemaal in vrede samenleven? Waarom is er een verschil? Deze vragen … spoken door mijn hoofd Dag en nacht, elk uur, elke minuut

# data[].attributes.body
In vormspanning door het water

Als een strijd die nooit ten einde komt

Verkrampte vingers houden de vrijheid tegen en

de competitie laat hem los

De dikke, eindeloze zwarte streep in het water geeft hem hoop

Gedachtes worden losgelaten in een walm van chloor

Zwemmend door weerspiegelend water

Niet nadenken gewoon doen

Dan denk je aan later

# data[].attributes.body
Een sprankje licht
dat je doet opleven
dat je steunt

dat je helpt
Mag niet door
de muren van dit huis
de stenen van ijs

de deur van haar
Wat een doorgang zou moeten zijn
is sterker dan ooit
een deur van niet enkel ijs
een deur van leegte en haat

een deur van verdriet die me vasthoud
En waarom?
omdat ik die leegte kan vullen
aan haar die het niet kan
maar wil ik dit

wil ik wegteren voor haar
Kan ik het aan?
doorbreken door die deur
waar ik niet mee bekend ben
waar ik niet een keer aan gedacht heb

is dit wel echt
Zal ik de moed hebben?
om haar leegt achter te laten
om een ander
dat lot te ondergaan

die leegte te moeten voelen
Wat is beter?
mezelf opofferen
of leven
met warmte die ooit straalde

maar langzaam bevriest
De mensen om wie ik geef?
zijn warm
maar ontdooien ze ook
ik vroeger wel

ik hoopte dat toch

waarom zou ik hier anders zitten?

# data[].attributes.body
Angst is te zien in zijn ogen,

wanneer de dood nadert met

een knuppel in zijn hand.

Gedood door

zijn schoonheid en warmte.

# data[].attributes.body
Blind

Blind in een wereld

Die bestaat uit vlekken en vegen

Mijn ogen zien niet

Wat mijn oren horen

Altijd en overal in het donker staan

Kijken

zonder te kunnen zien

Ik hoor mensen

roepen, huilen, lachen

Maar ik zie ze niet

Ik zal ze nooit meer zien

En voor eens en altijd

De duisternis zien

# data[].attributes.body
Wat stelt het leven voor?
Het is alleszins geen foor.
Het is maar relatief,
Maar bekijk het positief.
Want als je dat doet,
Gaat het zeker goed!