# data[].attributes.body
https://www.efsyn.gr/nisides/390456_o-kazantzakis-o-seferis-o-kabafis-einai-i-ellada-moy

# data[].attributes.body
https://feminalab.gr/feminalab/femina-focus/296-notia-korea-to-kinima-ton-tessaron-ochi

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ένα νέο και δυνατό φεμινιστικό κίνημα αναπτύσσεται εδώ και αρκετά χρόνια στη Νότια Κορέα, με τις γυναίκες να αντιδρούν στην κατάσταση που βιώνουν στη χώρα, αρνούμενες να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά, να βγουν ραντεβού και να έχουν σεξουαλική επαφή με άντρες.

Το κίνημα αυτό ξεκίνησε με μικρά βήματα το 2016, όταν η κυβέρνηση της Κορέας, με αφορμή το μεγάλο πρόβλημα υπογεννητικότητας που εμφανίζει η χώρα, δημοσίευσε ένα χάρτη με τις περιφέρειες της χώρας και το ποσοστό των αναπαραγωγικά ικανών γυναικών, που κατοικούν σε αυτές, τονίζοντας τις προσδοκίες του έθνους από τις γυναίκες αυτές.

Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Yoon Suk-yeol, κέρδισε την εκλογική μάχη κατηγορώντας ευθέως τον φεμινισμό ως την αιτία της υπογεννητικότητας στην χώρα και αναγγέλλοντας την κατάργηση του Υπουργείου Ισότητας με την εκλογή του.

Στην χώρα παρατηρείται το μεγαλύτερο μισθολογικό χάσμα ανάμεσα στα δύο φύλα, με τους άντρες να αμείβονται 31% περισσότερο από τις γυναίκες. Επιπλέον, οι γυναίκες απαιτείται να αποσυρθούν από την εργασία μόλις παντρευτούν και κάνουν παιδιά, καθώς οι οικιακές εργασίες και η ανατροφή των παιδιών επιβαρύνουν μόνον αυτές, ενώ εκείνες που επιλέγουν να εργάζονται μετά τον γάμο, αντιμετωπίζουν καθημερινά περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης και διακρίσεων λόγω φύλου.

Το κίνημα των 4 ΟΧΙ :Οι γυναίκες αρνούνται να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά, να βγουν ραντεβού και να έχουν σεξουαλική επαφή με άντρες.

Έρευνα, που πραγματοποιήθηκε το 2016, από το Υπουργείο Ισότητας της χώρας, ανέδειξε ότι τα περιστατικά βίας κατά των γυναικών από τον σύντροφό τους, ανέρχονται σε συντριπτικό ποσοστό του 41.5%, ενώ το αντίστοιχο παγκόσμιο ποσοστό ανέρχεται σε 30%.

Οι γυναικοκτονίες, η έμφυλη βία, τα ψηφιακά σεξουαλικά εγκλήματα, η ενδοοικογενειακή βία, η απροθυμία των αστυνομικών και δικαστικών αρχών της χώρας να καταγγελθούν τα περιστατικά βίας πυροδότησαν το Κίνημα αυτό, με ορισμένα εξ αυτών να λαμβάνουν δημοσιότητα και να αποτελούν το έναυσμα της ευρείας και συντονισμένης αντίδρασης των γυναικών.

Το 2016 άνδρας δολοφονεί σε δημόσιες τουαλέτες γυναίκα, δηλώνοντας στις αρχές ότι το κίνητρό του ήταν η απόρριψη που είχε βιώσει ο ίδιος από το γυναικείο φύλο. Παρ' όλα αυτά, οι αρχές δεν χαρακτηρίζουν το έγκλημα αυτό, ως "έγκλημα μίσους", πυροδοτώντας τεράστιες διαμαρτυρίες στους δρόμους, αλλά και την πρωτοφανή παρουσία στο διαδίκτυο μεγάλου αριθμού διαμαρτυρόμενων γυναικών της Κορέας, διευρύνοντας έτσι το μήνυμα του σύγχρονου φεμινισμού.

Το 2018 και άλλες διαμαρτυρίες έλαβαν χώρα στη Σεούλ, με τους διαδηλωτές να δηλώνουν την αντίθεσή τους στην επιβολή ποινής φυλάκισης 10 μηνών σε 25χρονη φοιτήτρια των καλών τεχνών, η οποία ανήρτησε στο διαδίκτυο φωτογραφία του ανδρικού μοντέλου που χρησιμοποιούσαν οι φοιτητές στο μάθημα. Οι διαδηλωτές επέκριναν την υποκρισία της Κυβέρνησης και της Δικαιοσύνης, καθώς τα ψηφιακά σεξουαλικά εγκλήματα κατά των γυναικών στην χώρα αποτελούν μάστιγα και αποτελούν το 20% των σεξουαλικών εγκλημάτων που καταγγέλλονται, ενώ στους άνδρες παραβάτες επιβάλλεται χρηματικό πρόστιμο, ή, ποινή φυλάκισης με αναστολή, εάν βέβαια τους ασκηθεί ποινική δίωξη.

Οι γυναίκες του Κινήματος των Τεσσάρων Όχι, αποφασίζουν να κόψουν τα μαλλιά τους κοντά, να περιορίσουν έως και να σταματήσουν τις αγορές σε προϊόντα ομορφιάς και να φορούν ρούχα φαρδιά, δίχως να ακολουθούν τις επιταγές της παγκόσμιας βιομηχανίας της μόδας.

Τα φεμινιστικά κινήματα στη χώρα έχουν διαρκή παρουσία, μετρώντας σημαντικές επιτυχίες, όπως η αποποινικοποίηση των αμβλώσεων το 2021. Μεγάλη, επίσης, απήχηση είχε και το φεμινιστικό κίνημα "Απόδραση από τον κορσέ", παροτρύνοντας τις γυναίκες να αποτάξουν την αυστηρή και επιβαλλόμενη έννοια της ομορφιάς, επιτυγχάνοντας την απαγόρευση των διαφημίσεων αισθητικών επεμβάσεων σε όλους τους σταθμούς του μετρό της Σεούλ. Σε μία χώρα που οι γυναίκες βομβαρδίζονται με συγκεκριμένα και αυστηρά πρότυπα ομορφιάς, απαραίτητα για την κοινωνική τους αποδοχή, με το υψηλότερο ποσοστό αισθητικών επεμβάσεων, ανά κάτοικο στον κόσμο, οι γυναίκες του Κινήματος των Τεσσάρων Όχι, αποφασίζουν να κόψουν τα μαλλιά τους κοντά, να περιορίσουν έως και να σταματήσουν τις αγορές σε προϊόντα ομορφιάς και να φορούν ρούχα φαρδιά, δίχως να ακολουθούν τις επιταγές της παγκόσμιας βιομηχανίας της μόδας.

Η κίνηση αυτή ξεκίνησε ως μία προσπάθεια εξοικονόμησης χρημάτων, ώστε να επιτευχθεί η οικονομική τους ανεξαρτησία και τώρα αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό των γυναικών που μετέχουν στο κίνημα αυτό. Η άρνηση τους να βγουν ραντεβού, να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά προέρχεται από την πεποίθησή τους ότι η συναναστροφή με τους άντρες στη χώρα τους αποτελεί πηγή κινδύνου για αυτές και ότι ο μόνος τρόπος να παραμείνουν ασφαλείς είναι η απομάκρυνση τους από το ανδρικό φύλο.

Οι γυναίκες του Κινήματος των "Τεσσάρων όχι" μετέχουν της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, με τον αριθμό των γυναικών που φοιτούν στα Πανεπιστήμια σήμερα, να ξεπερνά τον αντίστοιχο των αντρών. Επιδιώκουν την ισχυρή τους παρουσία στον εργασιακό στίβο και τη δημιουργία μιας ευρείας κοινότητας που τους παρέχει ασφάλεια και συνδρομή, σε μία χώρα που η ασφάλεια είναι η κύρια ανησυχία των γυναικών.

Ενδεικτικό δε της αποδοκιμασίας που υπάρχει απέναντι στο Κίνημα αυτό είναι η ευρεία επικράτηση του όρου kimchee, όρος που χρησιμοποιείται από τον ανδρικό πληθυσμό προκειμένου να χαρακτηρίσει τις μορφωμένες γυναίκες στη χώρα. Ο όρος αυτός πρωτοεμφανίστηκε σε online forums από άνδρες, εναντιωμένους στην χειραφέτηση των γυναικών και σημαίνει την εγωίστρια γυναίκα, αυτήν που έχει εμμονή με τον εαυτό της και εκμεταλλεύεται τον σύντροφό της.

Ο χαρακτηρισμός ILBE επίσης αποτελεί έκφανση της μισογυνικής αντιφεμινιστικής κίνησης, η οποία αντιτάσσεται στην προσπάθεια χειραφέτησης των γυναικών. Θεωρούν ότι οι γυναίκες ωφελούνται με την απαλλαγή από την υποχρεωτική θητεία στο στρατό και αναφέρονται ως "ρηχές" και ως "χρυσοθήρες".

Το παράδειγμα της Νότιας Κορέας, μιας αυστηρά συντηρητικής και παραδοσιακής χώρας, αποτελεί "οδηγό" για τις συνέπειες της εν γένει διάκρισης των φύλων σε όλα τα επίπεδα της ζωής.

Οι γυναίκες, επιδιώκοντας και διεκδικώντας βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως η ασφάλεια και η ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους, προβαίνουν σε αποκλεισμό του ανδρικού φύλου από όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους. Οι άντρες, αντιστοίχως, αντιδρούν, υποβιβάζοντας και περιορίζοντας τον ρόλο των γυναικών, σε μία προσπάθεια διατήρησης της κεκτημένης ανά τα χρόνια θέσης τους στον κοινωνικό στίβο.

Παράλληλα, η υπογεννητικότητα συνεχίζει να αυξάνεται, οι γυναίκες αποφεύγουν να κάνουν παιδιά και να υιοθετήσουν έναν αποκλειστικό και περιορισμένο ρόλο και επιδιώκουν αλλαγή στον τρόπο ζωής τους.

Οι γυναίκες που μετέχουν του Κινήματος γίνονται στόχοι επιθέσεων, λόγω της ευδιάκριτης εμφάνισής τους, περιορίζουν τις μετακινήσεις τους σε ασφαλή περιβάλλοντα και συναναστρέφονται, λόγω του κινδύνου που ελλοχεύει, μόνο με τα μέλη του Κινήματος.

Το κράτος συνεχίζει την ίδια πολιτική, με τάσεις περαιτέρω συντηρητισμού, έχοντας απέναντί του τις γυναίκες, δίχως να αντιλαμβάνεται την κρίσιμη ισορροπία που διακυβεύεται. Και ο υπόλοιπος κόσμος παρακολουθεί απλά τις εξελίξεις, διαβάζοντας βιαστικά και ακροθιγώς τα σχετικά άρθρα, που μπορεί να του εμφανιστούν στο κινητό του τηλέφωνο.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Αργυρούλα Αθανασίου

# data[].attributes.attachment_link.title
Νότια Κορέα: Το Κίνημα των "Τεσσάρων Όχι"

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένα νέο και δυνατό φεμινιστικό κίνημα αναπτύσσεται εδώ και αρκετά χρόνια στη Νότια Κορέα, με τις γυναίκες να αντιδρούν στην κατάσταση που βιώνουν στη χώρα, αρνούμενες να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά, να βγουν ραντεβού και να έχουν σεξουαλική επαφή με άντρες.

# data[].attributes.body
Καλό μήνα!

# data[].attributes.body
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/gkeorgki-gkospontinof-zoyme-s-enan-kosmo-opoy-i-alitheia-den-ehei-simasia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"ΚΑΘΕ ΓΛΩΣΣΑ ΕΧΕΙ την ικανότητα να αφηγείται την ιστορία του κόσμου και την ιστορία ενός ατόμου" πιστεύει, και θεωρεί ότι "μετά το 2016 μοιάζουμε να ζούμε σε άλλο κόσμο και άλλη εποχή". Στη συνέχεια αναρωτιέται: "Υπάρχει ημερομηνία λήξης προς τα πίσω;" - "Μπορεί το παρελθόν να βιωθεί ή να αρθρωθεί εκ νέου; Και χρειάζεται; Πόσο παρελθόν μπορεί στην πραγματικότητα να σηκώσει στους ώμους του ένας άνθρωπος; Μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να ζήσουμε ή να ξαναζήσουμε σε μια περασμένη εποχή;"

Όλα αυτά αποτελούν σκέψεις του Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ, ενός από τους πιο διάσημους και διεθνώς αναγνωρισμένους Βούλγαρους συγγραφείς. Στο βιβλίο του "Χρονοκαταφύγιο", το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος, διερευνά το τέρας του παρελθόντος και πώς αυτό επηρεάζει μια ζωή με αβέβαιο μέλλον.

Γεννημένος το 1968, ανήκει στους πιο μεταφρασμένους Βούλγαρους συγγραφείς μετά το 1989, ενώ συγκαταλέγεται στους πιο εφευρετικούς και τολμηρούς λογοτέχνες της Ευρώπης. Το πρώτο του βιβλίο "Φυσικό μυθιστόρημα" (Ίκαρος, 2020) κυκλοφόρησε το 1999, έγινε διεθνές best-seller, μεταφράστηκε σε 24 γλώσσες και χαρακτηρίστηκε από το "New Yorker" ως ένα "αναρχικό-πειραματικό ντεμπούτο".

Ο διάσημος Βούλγαρος συγγραφέας μάς προσφέρει μια συναρπαστική περιπλάνηση στον χρόνο και τη μνήμη, σκιαγραφώντας τη μελαγχολική έλξη της νοσταλγίας.

Το δεύτερο μυθιστόρημά του, το "Περί φυσικής της μελαγχολίας" (Ίκαρος, 2018), κέρδισε πολλά βραβεία. Το τρίτο του μυθιστόρημα, "Χρονοκαταφύγιο" (Ίκαρος, 2021), κυκλοφόρησε το 2020. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος στη Βουλγαρία (2021), το βραβείο Strega Europeo (2021) και φέτος συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα του διεθνούς βραβείου Booker 2023.

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ: Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ, "Χρονοκαταφύγιο", Μτφρ.: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, εκδόσεις Ίκαρος

Στο "Χρονοκαταφύγιο" ο αφηγητής συναντά τον Γκαουστίν, το alter-ego του συγγραφέα, έναν περιπλανώμενο στον χρόνο ταξιδιώτη, που έχει αποσυνδέσει τη ζωή του από τη σύγχρονη πραγματικότητα και έχει δημιουργήσει την "κλινική για το παρελθόν".

Πρόκειται για ένα ίδρυμα που προσφέρει μια πρωτότυπη θεραπεία για τους πάσχοντες από Αλτσχάιμερ: κάθε όροφος αναπαράγει λεπτομερώς μια δεκαετία του περασμένου αιώνα. Οι ασθενείς χάνουν την αίσθηση του παρόντος και του μέλλοντος και μεταφέρονται πίσω στον χρόνο, ξεκλειδώνουν και αναβιώνουν τις αναμνήσεις τους.

Ουσιαστικά, ο διάσημος Βούλγαρος συγγραφέας μάς προσφέρει μια συναρπαστική περιπλάνηση στον χρόνο και τη μνήμη, σκιαγραφώντας τη μελαγχολική έλξη της νοσταλγίας. Πρόκειται για ένα σαγηνευτικό μυθιστόρημα με δοκιμιακά χαρακτηριστικά που αφορά την επίδραση του παρελθόντος και πώς αυτό ορίζει το παρόν μας. Με τρυφερότητα, χιούμορ και ενσυναίσθηση παρατηρεί τη σύγχρονη Ευρώπη και δημιουργεί δύο παράλληλες χώρες: το παρελθόν και το μέλλον.

Το βιβλίο είναι μια αλληγορική ματιά στην ταυτότητα της Ανατολικής Ευρώπης αλλά και ένα μυθιστόρημα-στοχασμός για τους κινδύνους της νοσταλγίας. Αναμφίβολα, ένα καθηλωτικό συγγραφικό δημιούργημα για τους μοναχικούς καιρούς που ζούμε. Μάλιστα, στην κριτική τους οι "New York Times" περιέγραψαν το βιβλίο ως "συγκινητικό και έξυπνο" και τόνισαν την αριστοτεχνική ικανότητά του να γράφει έξυπνα, στρέφοντας την προσοχή μας στη βία που ασκεί το παρελθόν στο παρόν μας.

Μιλάμε για έναν συγγραφέα ο οποίος μεγάλωσε με τις ιστορίες της γιαγιάς του, λάτρευε τα βιβλία του και του ενώ εξακολουθεί να πορεύεται με την ιδέα ότι οι ίδιες οι ιστορίες όχι μόνο μπορούν να παρηγορήσουν αλλά μερικές φορές και να σώσουν μια ζωή.

O ίδιος, μια σημαντική και μοναδική φωνή της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, σε λίγες μέρες θα βρεθεί στη χώρα μας και θα συναντήσει για πρώτη φορά το ελληνικό κοινό στο πλαίσιο της συμμετοχής του στη 19η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης. Με αυτή την αφορμή συνομιλήσαμε μαζί του για την εποχή μας, τη συγγραφή, το παρελθόν, τον χρόνο αλλά και την υποψηφιότητά του για το Booker το 2023.

- Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχουμε να αντιμετωπίσουμε στις μέρες μας;
Νομίζω πως οι μεγαλύτερες προκλήσεις αφορούν το γεγονός ότι πορευόμαστε σε μια εποχή που διαρκώς αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατό να ζούμε σ' έναν κόσμο όπου οι ερμηνείες είναι πιο δυνατές από τα γεγονότα, η αλήθεια δεν έχει σημασία και, δυστυχώς, οι λαϊκιστές είναι καλύτεροι αφηγητές απ' τους ειδικούς και τους εμπειρογνώμονες.

- Πώς αισθάνεστε που είστε υποψήφιος στη βραχεία λίστα του βραβείου Booker 2023; Τι σημαίνει για σας;
Είναι πραγματικά απίστευτο. Είμαι πολύ χαρούμενος, όπως και άλλοι στη χώρα μου, τη Βουλγαρία. Από την άλλη, συνδέεται με τη μακρά ενασχόληση με τη συγγραφή μου, ειδικά με τη θεματολογία που προσπάθησα να διατηρήσω σε όλα μου τα βιβλία και ειδικά σε αυτό που είναι υποψήφιο, το "Χρονοκαταφύγιο". Ειλικρινά, δεν σκέφτομαι καθόλου τη νίκη. Υπάρχουν μερικές περιπτώσεις που η υποψηφιότητα είναι τόσο πολύτιμη όσο και το ίδιο το βραβείο, και το International Booker είναι μία από αυτές.

- Πώς μπορεί κάποιος στην εποχή μας να αποσυνδέσει τη ζωή του από τη σύγχρονη πραγματικότητα;
Κανείς δεν μπορεί να το κάνει αυτό πραγματικά. Η μόνη ιδέα που είχα (ή ο ήρωάς μου, ο Γκαουστίν) ήταν να φτιάξω "καταφύγια χρόνου". Αλλά αφηγούμενος τελικά ολόκληρη την ιστορία, έγινε φανερό στο τέλος του μυθιστορήματος πόσο απατηλή και επικίνδυνη θα μπορούσε να είναι αυτήν τη φορά η επιχείρηση δημιουργίας καταφυγίου.

- Γράφετε στο βιβλίο ότι "παράγουμε συνεχώς παρελθόν". Είναι η νοσταλγία εμπόδιο για το μέλλον;
Νομίζω ότι δεν είναι πλέον θέμα "νόστου" αλλά κυρίως χρόνου, μια ροή γεγονότων που κυλάει αδιάκοπα και αναπότρεπτα. Τώρα κάθε μέρος είναι προσιτό και προσβάσιμο. Σήμερα η νοσταλγία μας είναι περισσότερο για άλλες εποχές και όχι για άλλα μέρη. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να το ονομάσουμε "χρονοσταλγία". Αλλά έτσι κι αλλιώς, η νοσταλγία είναι για μένα ένα ψευδεπίγραφο καταφύγιο.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΑΛΜΑΝΑΚ
Τι να πω στην κόρη μου απόψε;

- Ποια είναι η σημασία της λογοτεχνίας στη ζωή μας;
Η λογοτεχνία εμπεριέχει πολύ περισσότερη τεχνογνωσία και επάρκεια τόσο σε ορατές όσο και σε αόρατες, πολιτικές ή προσωπικές κρίσεις που περνάμε. Η λογοτεχνία ήταν πάντα υποτιμημένη, δυστυχώς, και παράγει δύο από τα πιο ελλειμματικά πράγματα της ζωής μας, ενσυναίσθηση και μνήμη.

- Μέσα από το γράψιμο έχετε μάθει πράγματα για τον εαυτό σας, τα οποία δεν γνωρίζατε;
Όλα όσα ξέρω για τον εαυτό μου αλλά και για τον κόσμο τα έμαθα αρχικά μέσω της ανάγνωσης και ύστερα μέσω της συγγραφής.

- Τι τροφοδοτεί την ανάγκη σας να λέτε ιστορίες;
Ο χρόνος, ένα άδειο δωμάτιο και ίσως ένα κάποιο ανεξήγητο άγχος.

- Το τελευταίο σας βιβλίο που κυκλοφορεί στην Ελλάδα είναι μια συλλογή ποίησης με τον τίτλο "Εκεί όπου δεν είμαστε". Ποια είναι η θέση της ποίησης στη σύγχρονη εποχή;
Ξέρετε, δεν διαχωρίζω την ποίηση από την πεζογραφία. Ωστόσο, η ποίηση είναι που στέκεται στην αρχή και στο τέλος της παγκόσμιας ιστορίας. Και στην εποχή μας, που είναι εποχή κρίσεων και τεκτονικών αλλαγών, η ποίηση θα έχει μια ξεχωριστή θέση.

- Τι χρειάζεται για να γράψεις ποίηση; Ένα δυνατό συναίσθημα; Μια αξέχαστη εμπειρία;
Είναι πιο εύκολο να εξηγήσεις την πηγή ενός μυθιστορήματος παρά ενός ποιήματος. Είναι ένα πολύ έντονο συναίσθημα το οποίο απαιτεί αφοσίωση και συγκέντρωση για μια πολύ σύντομη στιγμή.

- Πόσο σας ενδιαφέρει ο χρόνος;
Προσπαθώ να τον υπολογίσω σε λεπτά, ώρες, ημέρες. Δεν έχει κανένα νόημα να τον μετράς με τα χρόνια.

- Πείτε μας μια ανάμνηση από την παιδική σας ηλικία που ακόμα κυριαρχεί στη μνήμη σας.
Είναι τόσο πολλές. Κάτι συγκεκριμένο αφορά τον πρώτο εφιάλτη που είχα όταν ήμουν περίπου έξι-επτά χρονών και έβλεπα νύχτες ατελείωτες. Δεν τολμούσα να τον πω στη γιαγιά μου, με την οποία ζούσα. Μια μέρα, λοιπόν, βρήκα ένα κομμάτι χαρτί και το χάραξα κρυφά με τα παιδικά μου γράμματα. Και το θαύμα συνέβη - δεν είδα ποτέ ξανά αυτόν τον εφιάλτη, αλλά δεν τον ξέχασα ποτέ.

- Για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει;
Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, το σίγουρο είναι ότι δεν θα είχα γίνει ποτέ συγγραφέας.

Ο κορυφαίος Βούλγαρος συγγραφέας θα συναντήσει για πρώτη φορά το ελληνικό κοινό την Παρασκευή 5 Μαΐου στις 18:00, στον χώρο της 19ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης (Περίπτερο 13, Αίθουσα Cosmos), συνομιλώντας για το "Χρονοκαταφύγιο" αλλά και το σύνολο του έργου του με τη μεταφράστρια των μυθιστορημάτων του Αλεξάνδρα Ιωαννίδου.

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Δημήτρης Καργιώτης, καθηγητής Συγκριτικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.

Η είσοδος στην εκδήλωση είναι ελεύθερη και θα υπάρχει ταυτόχρονη διερμηνεία από τα βουλγαρικά.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΙΒΛΙΟ
Ο σαγηνευτικός κόσμος του τάνγκο από τον Χόρχε Λουίς Μπόρχες

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
γκεόργκι γκοσποντίνοφ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
χρονοκαταφύγιο

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εκδόσεις ίκαρος

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
19η διεθνής έκθεση βιβλίου θεσσαλονίκης

# data[].attributes.attachment_link.title
Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ: "Ζούμε σ' έναν κόσμο όπου η αλήθεια δεν έχει σημασία" | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
"ΚΑΘΕ ΓΛΩΣΣΑ ΕΧΕΙ την ικανότητα να αφηγείται την ιστορία του κόσμου και την ιστορία ενός ατόμου" πιστεύει, και θεωρεί ότι "μετά το 2016 μοιάζουμε να ζούμε σε άλλο κόσμο και άλλη εποχή".

# data[].attributes.body
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/i-mpernarntin-ebaristo-sti-lifo-eiste-thymomenes-kalos-eiste

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Χριστίνα Γαλανοπούλου

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Μπερναρντίν Εβαρίστο στη LIFO: «Αν είστε θυμωμένες, καλώς είστε!» | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Η πολυβραβευμένη λογοτέχνιδα σε μια χειμαρρώδη συζήτηση στη LiFO για το νέο της βιβλίο «Ξανθές ρίζες» (εκδόσεις Gutenberg), για τον πολιτικό αντίκτυπο της πατριαρχίας στην αποσιώπηση των γυναικών, για τη δημιουργική γραφή και τη σημασία του ακτιβιστικού φεμινισμού.

# data[].attributes.body
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/me-katagogi-apo-ti-marioypoli-i-syggrafeas-natasa-bontin-anazita-ti-mitera-tis

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Νίκος Μπακουνάκης

# data[].attributes.attachment_link.title
«Με καταγωγή από τη Μαριούπολη»: Η συγγραφέας Νατάσα Βοντίν αναζητά τη μητέρα της | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Γερμανίδα συγγραφέας Νατάσα Βοντίν, ουκρανικής καταγωγής, δημιουργεί ένα συναρπαστικό χρονικό για μια γυναίκα που χάθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σαν ένα σκουπίδι της Ιστορίας.

# data[].attributes.body
https://www.politeianet.gr/books/9786180335132-nelson-azumah-caleb-metaichmio-anoichti-thalassa-350405

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Παρουσίαση

Δυο νέοι γνωρίζονται σε μια πολύβουη λονδρέζικη παμπ. Και οι δύο είναι Μαύροι, Βρετανοί, και οι δύο πήγαν με υποτροφία σε ιδιωτικά σχολεία στα οποία δεν ταίριαξαν, και οι δύο είναι τώρα καλλιτέχνες -φωτογράφος εκείνος, χορεύτρια εκείνη-, και οι δύο προσπαθούν να αφήσουν το ίχνος τους σε μια πόλη που πότε τους τιμά και πότε τους απορρίπτει. Διστακτικά, τρυφερά, ερωτεύονται. Μα δυο άνθρωποι, ακόμα κι αν φαίνονται προορισμένοι να είναι μαζί, μπορεί να χωριστούν από τον φόβο και τη βία.
Μια οδυνηρά όμορφη ιστορία αγάπης αλλά και μια έντονη ματιά στη φυλή και την αρρενωπότητα. Με γραφή τρυφερή και οικεία μας κάνει να αναρωτηθούμε για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος σε έναν κόσμο που σε βλέπει μόνο ως μαύρο σώμα, να είσαι ευάλωτος όταν σε σέβονται μονάχα για τη δύναμή σου, να βρίσκεις την ασφάλεια στον έρωτα, μόνο και μόνο για να τον χάσεις. Με υπέροχη εκφραστική ένταση ο Caleb Azumah Nelson σε αυτό το πρώτο του μυθιστόρημα μας παραδίδει ένα σπαρακτικό πορτρέτο του έρωτα με όλα του τα πυρετώδη κύματα και την παρηγορητική του ομορφιά. (Από τον εκδότη)

Κριτικές για το προϊόν

Δεν υπάρχουν κριτικές για αυτό το προϊόν.

Παρακαλούμε συνδεθείτε για να γράψετε μία κριτική.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΑΝΟΙΧΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

# data[].attributes.attachment_link.description
Δυο νέοι γνωρίζονται σε μια πολύβουη λονδρέζικη παμπ. Και οι δύο είναι Μαύροι, Βρετανοί, και οι δύο πήγαν με υποτροφία σε ιδιωτικά σχολεία στα οποία δεν ταίριαξαν, και οι δύο είναι τώρα καλλιτέχνες -φωτογράφος εκείνος, χορεύτρια εκείνη-, και οι δύο προσπαθούν να αφήσουν το ίχνος τους σε μια πόλη που πότε τους τιμά και πότε τους απορρίπτει.

# data[].attributes.body
https://www.psichogios.gr/el/paradeisos.html

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η JavaScript φαίνεται να είναι απενεργοποιημένη στο πρόγραμμα περιήγησης σου. Για την καλύτερη εμπειρία στην ιστοσελίδα μας, βεβαιωθείτε πως θα ενεργοποιήσετε την Javascript στο πρόγραμμα περιήγησης σου.

Ένα δωδεκάχρονο παιδί πουλιέται από τον πατέρα του έναντι χρέους σε έναν πλούσιο έμπορο και από την απλή ζωή της αφρικανικής αγροτικής ενδοχώρας εκτοξεύεται στην πολυπλοκότητα του συναρπαστικού κόσμου των παραλίων, λίγο πριν η Ανατολική Αφρική γίνει θέατρο των λυσσαλέων ανταγωνισμών Γερμανών και Βρετανών αποικιοκρατών για την κατοχή του φυσικού πλούτου της χώρας. Σ' αυτόν τον κόσμο, όπου συνυπάρχουν, σε μια ευαίσθητη κοινωνική ισορροπία, μουσουλμάνοι και ανιμιστές μαύροι Αφρικανοί, χριστιανοί ιεραπόστολοι, Ινδοί μέτοικοι και οι πρώτοι άπληστοι Ευρωπαίοι άποικοι, ο νεαρός πρωταγωνιστής, ο Γιουσούφ, θα γνωρίσει τη σκληρότητα και την καλοσύνη, τη βία και τον θάνατο, τη φιλία και τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα, την τυφλή δίψα για κέρδος και την τυχοδιωκτική τόλμη των πλανόδιων εμπόρων της εποχής. Ακολουθώντας τον αφέντη και το καραβάνι του στις πιο απάτητες ορεινές περιοχές, στους οικισμούς των "αγρίων" και στα πολύβουα λιμάνια της Ανατολικής Αφρικής, ο Γιουσούφ θα περιηγηθεί μια χώρα που μαστίζεται από το δουλεμπόριο, τους φυλετικούς πολέμους, τις δεισιδαιμονίες και τις ασθένειες, με φόντο την εδεμική ομορφιά της φύσης. Μια ιστορία ενηλικίωσης και συνάμα μια επική αφήγηση σπάνιου λυρισμού.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΔΙΑΒΑΣΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ

Ημ/νία έκδοσης

23 Μαρ 2023

Θεματική Κατηγορία
Κοινωνικό

Σειρά
Ξένη λογοτεχνία

Είδος

Μυθιστόρημα

Ηλικία
18+

Σελίδες

384

Μεταφραστής

Σχινά Κατερίνα

ISBN

978-618-01-4843-5

Κωδικός

26617

Σχήμα (πλάτος x ύψος)

14 x 21 cm

Βάρος

0.420 kgr

Βιβλιοδεσία

Μαλακό εξώφυλλο

ISBN e-book

978-618-01-4844-2

Κωδικός e-book

26618

E-book format

EPUB

Έντυπο Βιβλίο

Κανονική Τιμή 19,90 € Ειδική Τιμή 17,91 €

Παράδοση συνήθως σε 2-3 εργάσιμες ημέρες. Δυνατότητα παράδοσης την επόμενη ημέρα σε BOXNOW locker.

Κανονική Τιμή 16,10 € Ειδική Τιμή 14,49 €

Γράψτε τη Δική σου Αξιολόγηση

O ΑΜΠΝΤΟΥΛΡΑΖΑΚ ΓΚΟΥΡΝΑ τιμήθηκε με το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας το 2021. Είναι συγγραφέας δέκα μυθιστορημάτων: Memory of Departure, Pilgrims Way, Dottie, Paradise (στη βραχεία λίστα για τα βραβεία Booker και Whitbread), Admiring Silence, By the Sea (στη μακρά λίστα για το βραβείο Booker Prize και στη βραχεία λίστα για το βραβείο των Los Angeles Times), Desertion (στη βραχεία λίστα για το Βραβείο των Συγγραφέων της Κοινοπολιτείας), The Last Gift, Gravel Heart και ΑΛΛΕΣ ΖΩΕΣ (στη βραχεία λίστα για το Βραβείο Orwell, στη μακρά λίστα για το Βραβείο Walter Scott). Είναι ομότιμος καθηγητής Αγγλικής και Μετα-αποικιακής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Κεντ. Ζει στο Καντέρμπουρι. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ ετοιμάζονται και άλλα βιβλία του.

# data[].attributes.attachment_link.description
Η JavaScript φαίνεται να είναι απενεργοποιημένη στο πρόγραμμα περιήγησης σου. Για την καλύτερη εμπειρία στην ιστοσελίδα μας, βεβαιωθείτε πως θα ενεργοποιήσετε την Javascript στο πρόγραμμα περιήγησης σου.

# data[].attributes.body
https://domabooks.gr/shop/kreas-gia-tous-lykous-1377#attr=

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ΔΩΜΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΙΚΕ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Χάρι Κούνζρου

ΚΡΕΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ

Μετάφραση: Δέσποινα Κανελλοπούλου

Αυτή η υποτροφία στο Βερολίνο είναι η ευκαιρία του: έχει τρεις μήνες για να γράψει το βιβλίο του, να διαχειριστεί τις αγωνίες του και να αντιμετωπίσει την αίσθηση ανεπάρκειας που τον βασανίζει. Ύστερα θα γυρίσει στη Νέα Υόρκη, ώριμος, κατασταλαγμένος, ένας υπεύθυνος πατέρας και σύζυγος.

Αλλά αντί να στρωθεί στη δουλειά, χαζολογάει στο ίντερνετ και βλέπει αστυνομικές σειρές. Μία απ' αυτές, το Blue Lives, τον αιχμαλωτίζει: μόνη αλήθεια είναι η ισχύς· ουσία του κόσμου είναι η βία· και το μόνο πραγματικό δίλημμα είναι αν θα είσαι με τα αρνιά ή αν θα είσαι με τους λύκους. Μια τυχαία συνάντηση με τον δημιουργό της σειράς θα τον σπρώξει μέσα στην κουνελότρυπα.

Απ' τους Γερμανούς λυρικούς ποιητές του 19ου αιώνα στα πανκιά του Ανατολικού Βερολίνου, και από την κοινωνία της επιτηρούμενης "διαφάνειας" στα ιντερνετικά καταγώγια της εναλλακτικής Δεξιάς, το Κρέας για τους λύκους, πέρα από μυθιστόρημα ιδεών, υπαρξιακή περιπέτεια και πολιτική κριτική, είναι πρωτίστως η πνευματική ιστορία μιας ήττας.

"Το συναρπαστικότερο διανοητικά μυθιστόρημα που διάβασα εδώ και πάρα πολύ καιρό. Ένα επίκαιρο, εκκωφαντικά ευφυές έργο"

The Guardian

"Μπορούμε να ξυπνήσουμε από την κίβδηλη αίσθηση ότι είμαστε ασφαλείς;"

The New York Review of Books

"Μια καταβύθιση στις παράνοιες της εποχής μας"

The Wall Street Journal

"Τα τέρατα ξαμολήθηκαν"

Los Angeles Review of Books

Ο Hari Kunzru (1969) γεννήθηκε στο Έσσεξ της Αγγλίας και σπούδασε φιλολογία και φιλοσοφία στα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Ουόρικ. Ζει στη Νέα Υόρκη, όπου διδάσκει δημιουργική γραφή στο New York University. Τα μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 20 γλώσσες. Συνεργάζεται τακτικά, μεταξύ άλλων, με τους New York Times, τον New Yorker, το New York Review of Books και τον Guardian. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία του: Ο ευγενής των Ινδιών (Πατάκης, 2003) και Η μετάδοση (Πατάκης, 2006). Είναι δημιουργός του podcast Into the Zone.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
κρέας για τους λύκους

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
χάρι κούνζρου

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
δέσποινα κανελλοπούλου

# data[].attributes.attachment_link.title
Χάρι Κούνζρου | Κρέας για τους λύκους

# data[].attributes.attachment_link.description
Μετάφραση: Δέσποινα Κανελλοπούλου Αυτή η υποτροφία στο Βερολίνο είναι η ευκαιρία του: έχει τρεις μήνες για να γράψει το βιβλίο του, να διαχειριστεί τις αγωνίες του και να αντιμετωπίσει την αίσθηση ανεπάρκειας που τον βασανίζει. Ύστερα θα γυρίσει στη Νέα Υόρκη, ώριμος, κατασταλαγμένος, ένας υπεύθυνος πατέρας και σύζυγος.

# data[].attributes.body
https://4booksandmore.gr/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1/11181-%CE%B7-%CE%BA%CF%8C%CF%81%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CF%85.html

# data[].attributes.attachment_link.description
Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ: Βρες εδώ το ΒΙΒΛΙΟ. Απόκτησέ το εύκολα, γρήγορα και σε μοναδική τιμή!

# data[].attributes.body
https://www.politeianet.gr/books/9789604358052-forgione-alessio-polis-napoli-mon-amour-350000

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Παρουσίαση

Ο Αμορεζάνο ζει στη Νάπολη, είναι τριάντα χρονών και δεν έχει βρει ακόμα τη θέση του στον κόσμο. Οι μέρες του κυλούν αργά, ανάμεσα στην καθημερινότητα με τους γονείς του, το πάθος του για την ομάδα του τη Νάπολι, τις βραδιές με τον φίλο του τον Ρούσο και την αναζήτηση εργασίας. Δίνει ακόμα μία, εντελώς παράλογη, συνέντευξη. Ούτε αυτή καταλήγει στην πρόσληψή του, οπότε αποφασίζει να ξοδέψει όλα του τα χρήματα και ν' αυτοκτονήσει. Γνωρίζει, όμως, μια όμορφη κοπέλα και την ερωτεύεται. Αυτή η συνάντηση αναζωπυρώνει τις ελπίδες και τις επιθυμίες του: θέλει να ζήσει, να γράψει, να είναι ευτυχισμένος. Και να συναντήσει τον Ραφαέλε Λα Κάπρια, τον λογοτεχνικό του μύθο. Αλλά ο έρωτας σκορπίζει ακόμα πιο γρήγορα τις δυνάμεις του και τα χρήματά του, κάνοντας τις επιθυμίες που ξαναβρήκε, και τις ελπίδες του για μια διαφορετική ζωή, να ξεγλιστρούν ευρώ το ευρώ.
Ο Αλέσιο Φορτζόνε μιλάει για μια Νάπολη πνιγηρή και γκρίζα από τη βροχή, σκοτεινή σαν τη Χιροσίμα της ομώνυμης ταινίας. Και με μια γλώσσα επίμονη, δυναμική μα και τρυφερή, υπογράφει το ντεμπούτο του, ένα λαμπερό κι ενίοτε πυρετικό μυθιστόρημα ενηλικίωσης που έχει τον ρυθμό ενός αγώνα ταχύτητας μέσα στους γλυκόπικρους νόμους της ζωής και το κιαροσκούρο της αθωότητας.
Το Napoli mon amour είναι ένα βιβλίο για όσους λατρεύουν τη μυρωδιά της ασφάλτου μετά τη βροχή, για όσους έχουν βουτήξει στα κρυστάλλινα νερά της Πρότσιντα, για ένα πρώτο φιλί που ακούγεται σαν το "Brown Sugar" των Ρόλινγκ Στόουνς, και για όποιον τα χάνει όλα μέσα σε μια στιγμή, σαν βαλίτσα παρατημένη σ' ένα τρένο που αναχωρεί. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κριτικές για το προϊόν

Δεν υπάρχουν κριτικές για αυτό το προϊόν.

Παρακαλούμε συνδεθείτε για να γράψετε μία κριτική.

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Αμορεζάνο ζει στη Νάπολη, είναι τριάντα χρονών και δεν έχει βρει ακόμα τη θέση του στον κόσμο. Οι μέρες του κυλούν αργά, ανάμεσα στην καθημερινότητα με τους γονείς του, το πάθος του για την ομάδα του τη Νάπολι, τις βραδιές με τον φίλο του τον Ρούσο και την αναζήτηση εργασίας.

# data[].attributes.body
https://www.greekbooks.gr/books/logotehnia-c-10/pezografia/metafrasmeni-pezografia-cat/mpornbil.html

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ειδική Τιμή 19,80 € was 22,00 €

Αποστολή σε 2-5 εργάσιμες ημέρες - Υπό την προϋπόθεση αποθέματος από τον εκδότη

Στο Μπόρνβιλ, ένα ήρεμο προάστιο του Μπέρμιγχαμ, λειτουργεί το διασημότερο εργοστάσιο σοκολάτας στην Αγγλία. Για την εντεκάχρονη Μαίρη και την οικογένειά της (βρισκόμαστε στο 1945), το Μπόρνβιλ είναι το κέντρο του κόσμου· είναι ο λόγος που οι δρόμοι τους μοσχοβολούν σοκολάτα· είναι το μέρος όπου εργάζονται οι
περισσότεροι φίλοι και γείτονές τους για δεκαετίες.
Η Μαίρη θα ζήσει εβδομήντα πέντε χρόνια που σημαδεύονται από μείζονες κοινωνικές αλλαγές. Παρακολουθούμε την πορεία της, από την τελετή στέψης της Βασίλισσας Ελισάβετ και τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ώς τους βασιλικούς γάμους, τις βασιλικές κηδείες, το Brexit και τον κορωνοϊό. Η Μαίρη θα αποκτήσει παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα. Κτίρια του εργοστασίου σοκολάτας θα μετατραπούν σε θεματικό
πάρκο, καθώς η σύγχρονη ζωή και νέες ανθρώπινες κοινότητες εισβάλλουν στο ειρηνικό τους καταφύγιο. Από αυτούς τους ρευστούς καιρούς θα βγoυν άραγε η οικογένειά της, και η ίδια η χώρα, πιο ενωμένες ή θα καταλήξουν πιο αποκομμένες και διαιρεμένες από ποτέ;

"Είναι αλήθεια πως σε όλα μου τα βιβλία βρίσκει κανείς ψήγματα νοσταλγίας για μια Αγγλία όπου η ζωή ήταν καλή για τη μεσαία τάξη. Με αφετηρία τη δεκαετία του '80 και τη Μάργκαρετ Θάτσερ, η βρετανική κοινωνία στράφηκε στον νεοφιλελευθερισμό. Νομίζω ότι συγκαταλέγεται στις ευρωπαϊκές κοινωνίες με τις μεγαλύτερες ανισότητες:
ένα έθνος διχασμένο ανάμεσα σε νικητές και ηττημένους. Τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι, και το μοντέλο της σοκολατοβιομηχανίας Cadbury's -ενός καλοπροαίρετου καπιταλισμού, θα λέγαμε- μοιάζει αρκετά ελκυστικό σήμερα, σε σύγκριση με ό,τι μάς περιβάλλει. Βέβαια, το μοντέλο αυτό ανήκε σε μια εποχή όπου δεν αναγνωρίζονταν τα δικαιώματα των γυναικών, των ομοφυλόφιλων και των μαύρων, κυρίως - ήταν μια φρικτή περίοδος για τα μέλη αυτών των μειονοτήτων. Προσπάθησα να φανώ αμερόληπτος απέναντι σε κάθε εποχή που απεικονίζεται σε αυτό το μυθιστόρημα, επιδιώκοντας να αναδείξω και τα καλά και τα άσχημά τους".
Τζόναθαν Κόου,
από συνέντευξή του στο περιοδικό των εκδόσεων Gallimard

Συγγραφέας

COE JONATHAN/ ΚΟΟΥ ΤΖΟΝΑΘΑΝ

Εκδότης

ΠΟΛΙΣ

Barcode

9789604358380

ISBN

9789604358380

Σελίδες

496

Έτος παραγωγής

2023

Μεταφραστής

ΤΡΙΜΠΕΡΗ ΑΛΚΗΣΤΙΣ

Ημερομηνία κυκλοφορίας

17 Μαρ 2023

Διαθεσιμότητα

Αποστολή σε 2-5 εργάσιμες ημέρες - Υπό την προϋπόθεση αποθέματος από τον εκδότη

Γράψτε τη Δική σας Αξιολόγηση

# data[].attributes.attachment_link.description
Ειδική Τιμή 19,80 € was 22,00 € Αποστολή σε 2-5 εργάσιμες ημέρες - Υπό την προϋπόθεση αποθέματος από τον εκδότη Στο Μπόρνβιλ, ένα ήρεμο προάστιο του Μπέρμιγχαμ, λειτουργεί το διασημότερο εργοστάσιο σοκολάτας στην Αγγλία.

# data[].attributes.body
https://bookpress.gr/kritikes/xeni-pezografia/16815-o-antras-mou-tis-roymena-bouzarofka-effyis-yponomefsi-tis-patriarxias-kai-ton-stereotypon

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Για τη συλλογή διηγημάτων "Ο άντρας μου" (μτφρ. Αλεξάνδρα Ιωαννίδου), της Ρουμένα Μπουζαρόφκα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg.

Γράφει η Έλενα Χουζούρη

Τι γνωρίζαμε για την λογοτεχνία της Βόρειας Μακεδονίας; Απολύτως τίποτα, τουλάχιστον έως την Συμφωνία των Πρεσπών [2017], όταν το μικρό αυτό, νεοσύστατο γειτονικό κράτος, έπαψε να ταράζει συθέμελα το ελληνοκεντρικό φαντασιακό μας. Στο διάστημα αυτό, το μοναδικό σημάδι που είχαμε ότι κάθε άλλο παρά απουσίαζε ο νεαρός μας γείτονας από τα λογοτεχνικά δρώμενα αυτής της πολυτάραχης περιοχής των Δυτικών Βαλκανίων ήταν η ανθολογία με αντιπροσωπευτικά ποιήματα Βορειο-μακεδόνων ποιητών και ποιητριών με τον τίτλο Μακεδονικό παραμύθι [μετάφραση-ανθολόγηση-εισαγωγή Δ. Μόσχου] που είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις "Αντίποδες" το 2018.

Στο σχετικό ρεπορτάζ που είχα γράψει στην Book Press, την ίδια χρονιά, έπειτα από ένα ταξίδι στα Σκόπια, αφού παρατηρούσα ότι, ενώ στις αφηγήσεις των συγγραφέων που εμφανίζονται τις πρώτες δεκαετίες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπάρχει έντονη η προσπάθεια δημιουργίας εθνικής ταυτότητας με ταυτόχρονη την αναζήτηση ιστορικών ριζών, καθώς και το στοιχείο του αλυτρωτισμού όσων κατάγονται από την ελληνική Μακεδονία, το τοπίο αλλάζει εντελώς στους συγγραφείς των νεότερων γενιών, αυτών που γεννήθηκαν από το 1980 και εντεύθεν. Οι συγγραφείς αυτοί ξεφεύγουν από το στενά εντόπιο, εθνικοπατριωτικό κλίμα και ενδιαφέρονται περισσότερα για σύγχρονα, παγκόσμια θέματα, δίνοντας έμφαση στην λεπτή ειρωνεία και στην σάτιρα, ενώ προστρέχουν και στην φανταστική λογοτεχνία. Μία από τις αντιπροσωπευτικότερες φωνές αυτών των νεότερων γενιών, στην Βόρεια Μακεδονία, είναι και η, κατά το ήμισυ Ελληνίδα [εκ μητρός], Ρούμενα Μπουζάροφσκα [Σκόπια, Δεκ. 1981] της οποίας το βιβλίο "Ο άντρας μου" κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Gutenberg, σε μετάφραση και εισαγωγή της Αλεξάνδρας Ιωαννίδου.
#segakazhuvam -"Τώρα μιλάω": Το #MeToo στη Βόρεια Μακεδονία
Η περίπτωση της Μπουζάροφσκα αξίζει ιδιαίτερης επισήμανσης διότι πρόκειται για μια συγγραφέα η οποία αν και προέρχεται από ένα νέο, μικρό, βαλκανικό κράτος, με γλώσσα επίσης σχετικά νέα, και όχι ιδιαίτερα γνωστή, τα βιβλία της -τέσσερεις συλλογές διηγημάτων έως σήμερα- και έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν αποσπάσει διεθνείς διακρίσεις, καταρρίπτοντας έτσι τους μύθους περί μικρών κρατών και μη διαδεδομένων γλωσσών. Από την άλλη, η Μπουζάροφσκα εμφανίζεται ιδιαίτερα δραστήρια σε ότι αφορά τα "ιδεολογικά" προτάγματα του 21ου αιώνα, δηλαδή ανθρώπινα δικαιώματα, έμφυλες διεκδικήσεις, γυναικεία χειραφέτηση και τα συναφή. Επίσης είναι καθηγήτρια αμερικάνικης λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο των Σκοπίων, και έχει μεταφράσει μια σειρά σπουδαίων Αμερικανών συγγραφέων. Επιπροσθέτως, ανήκει σε μια ομάδα επτά γυναικών που το 2018 πρωτοστάτησαν στο κίνημα #MeToo [#segakazhuvam -"Τώρα μιλάω"] στην Βόρεια Μακεδονία, και επίσης, διοργάνωσε την Πρωτοβουλία PeachPreach, μιας επαναλαμβανόμενης εκδήλωσης κατά την οποία γυναίκες από διάφορες πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας διηγούνται προσωπικές τους ιστορίες.

Μία... σούπα γίνεται η αφορμή να αναστοχαστεί και να αφηγηθεί η Μαρία τον βαρετό της βίο τον οποίο μοιραζόταν με τον μόλις αποδημήσαντα άντρα της και τον εραστή της.

Δεν ξέρω κατά πόσον η συγγραφέας επηρεάστηκε ή και εμπνεύστηκε από τις προσωπικές ιστορίες των γυναικών της χώρας της, αν λάβουμε υπόψη μας ότι τα 11 διηγήματα που απαρτίζουν το βιβλίο της εκδόθηκαν το 2014 για να επανεκδοθούν το 2019, το σίγουρο είναι ότι οι ηρωίδες της είναι όλες γυναίκες που αφηγούνται σε πρώτο πρόσωπο τις διαταραγμένες σχέσεις τους με το υποτιθέμενο ισχυρό φύλο. Διότι σχεδόν τίποτα δεν κυλάει ήρεμα στην κατά τα άλλα τακτοποιημένη -φαινομενικά τουλάχιστον- ζωή αυτών των γυναικών. Στο επίκεντρό είναι Ο Άντρας τους, και γύρω από αυτόν περιπλέκουν τις αφηγήσεις τους. Για παράδειγμα: Ο ματαιόδοξος, νάρκισσος ποιητής Γκόραν που τρέχει από το ένα Φεστιβάλ ποίησης στο άλλο, αναγκάζει την νεαρή γυναίκα του να ακούει τα μετριότατα ποιήματα του και να τον δοξάζει ενώ στην πραγματικότητα εκείνη δεν τον αντέχει αλλά δεν τολμάει να το δείξει. ["Ο άντρας μου, ο ποιητής"]. Μία... σούπα γίνεται η αφορμή να αναστοχαστεί και να αφηγηθεί η Μαρία τον βαρετό της βίο τον οποίο μοιραζόταν με τον μόλις αποδημήσαντα άντρα της και τον εραστή της. ["Η σούπα"]. Η Τάνια ανακαλύπτει ότι ο άντρας της την απατάει και αρχίζει να σχεδιάζει πώς θα τον αναγκάσει να το παραδεχτεί, και που βεβαίως δεν καταφέρνει! ["Ο μοιχός"]. Ο ρατσιστής και εμμονικός με τα γονίδια Γκέντσο ο οποίος καταρρέει όταν μια απρόσμενη οικογενειακή αλήθεια αποκαλύπτεται. ["Γονίδια"]. Ο επιτυχημένος και γητευτής γυναικών γυναικολόγος που θεωρεί τον εαυτό του και ταλαντούχο ζωγράφο με αποτέλεσμα να γελοιοποιείται στα μάτια της γυναίκας του. ["Νέκταρ"]. Η προσκόλληση του Γιόβαν στην μικρή του κόρη και η πεισματική του άρνηση να μην επιτρέπει στην γυναίκα του να επισκεφτεί την άρρωστη μητέρα της μαζί με το παιδί τους, οδηγεί σε οικογενειακή τραγωδία. ["Η Λίλυ]. Σε φιάσκο καταλήγει η πρώτη απόπειρα της Σάνια να απατήσει τον, κατά τα άλλα καλό, αλλά βαρετό άντρα της, ακριβώς την... Ημέρα της Γυναίκας, την 8η Μάρτη, στο ομότιτλο διήγημα.

Πώς εμφανίζονται άντρες και γυναίκες στα διηγήματα της Μπουζάροφσκα; Τι κρύβουν οι τακτοποιημένες, σύμφωνα με τα ισχύοντα κοινωνικά πρότυπα, οικογενειακές σχέσεις που περισσότερο ή λιγότερο έχουν ως θεμελιακό λίθο την ανδροκρατική εξουσία; Πώς αντιδρούν οι γυναίκες; Μήπως έχουν και αυτές κάποιο μερίδιο ευθύνης αποδεχόμενες αυτήν την εξουσία; Μήπως, τελικά, το παραδοσιακό οικογενειακό σχήμα, άντρας-γυναίκα-παιδιά, έχει αρχίσει να τρίζει και να ραγίζει επικίνδυνα, προκαλώντας απωθημένα στην ηπιότερη περίπτωση, ανεπούλωτα τραύματα, στην βαρύτερη;

Η Μπουζάροφσκα δεν διστάζει να διαλύσει τις οποιεσδήποτε αυταπάτες. Ναρκοθετεί με λεπτή ειρωνεία τα έμφυλα στερεότυπα, αποδομεί εμμονικές έως ρατσιστικές προκαταλήψεις, στήνει με την ικανότητα αράχνης έναν διάφανο και αποκαλυπτικό ιστό γύρω από τους ήρωες και τις ηρωίδες της, τα ζευγάρια δηλαδή που πρωταγωνιστούν στις σελίδες των διηγημάτων της, και το σημαντικότερο δεν χαρίζεται σε κανέναν. Διότι -και αυτό κατά την γνώμη μου είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον- μπορεί στο κυρίως κάδρο να είναι ο εκάστοτε σύζυγος, ο εκάστοτε ΆΝΤΡΑΣ, με όλα τα έμφυλα στερεότυπά του, ωστόσο πίσω από αυτό υπάρχει και η σύζυγος, η οποία με τους τρόπους που αντιδράει, ή δεν αντιδράει, μοιάζει σαν να τα νομιμοποιεί εμμέσως. Το αποτέλεσμα είναι οι οικογενειακές σχέσεις να φτάνουν σε τραγελαφικές καταστάσεις [" Γονίδια", "Ο πατέρας", Άδεια φωλιά"]. Το βασικό όπλο της Μπουζάροφσκα, το οποίο χειρίζεται με εντυπωσιακή δεξιοτεχνία, είναι η ειρωνεία και η παρωδία. Ορισμένες μάλιστα φορές υποκρύπτεται και ένα μαύρο χιούμορ που μπορεί να προκαλέσει μια αίσθηση ασφυξίας και απειλής, καθώς οι οικογενειακές σχέσεις φτάνουν στα άκρα. Μια αίσθηση που προσωπικά με παρέπεμψε σε εκείνη των ταινιών του Λάνθιμου.

Η Ρούμενα Μπουζάροφσκα, εκτός από γνωστή διηγηματογράφος στη Βόρεια Μακεδονία και στις άλλες χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, είναι και καθηγήτρια αμερικανικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο των Σκοπίων.

Βασικό στοιχείο της συγγραφικής τεχνικής της Μπουζάροφσκα, εκτός από τις πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις, είναι η έντονη θεατρικότητα: Διάλογοι, πρόσωπα-καρικατούρες, εσωτερικοί κυρίως χώροι, έλλειψη ιστορικού φόντου, κινητικότητα, παροντικός χρόνος. Δεν είναι τυχαίο ότι διηγήματα της έχουν ήδη δει τα φώτα της ράμπας. Επισημαίνεται τέλος ότι τα διηγήματα της συγγραφέως από την Βόρεια Μακεδονία, εκτός από τα ονόματα που πιθανόν υπενθυμίζουν σλαβική καταγωγή, όχι μόνον δεν φέρουν καμία εθνοτική ένδειξη, αντίθετα, τα όσα αφηγούνται, είναι ζητήματα που βρίσκονται στο επίκεντρο του σύγχρονου κόσμου, δεν απασχολούν μόνον τις ζωές των απλών ανθρώπων σχεδόν ανά την υφήλιο, αλλά και τις κοινωνιολογικές επιστήμες του καιρού μας. Από αυτήν την άποψη τα καλό-υφασμένα, έξυπνα και διεισδυτικά, διηγήματα της σαραντάχρονης συγγραφέως, αποτελούν έκφραση της παγκοσμιοποιημένης εποχής μας. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι έχουν ήδη μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Η μετάφραση της έμπειρης Αλεξάνδρας Ιωαννίδου απέδωσε την λεκτική γλαφυρότητα και τη ζωντάνια των διηγημάτων της Ρούμενας Μπουζάροφσκα.
Ένα απόσπασμα από το διήγημα "Νέκταρ"
"Οι ιδέες περί του μεγαλείου του καλλιτέχνη και η επιθυμία να γίνει και αυτός καλλιτέχνης του είχαν έρθει από αρκετό καιρό πριν, αλλά άρχισε να ζωγραφίζει πολύ αργότερα, όταν "συνειδητοποιήθηκε" καθώς συνήθιζε να λέει. Στην πραγματικότητα άρχισε να ζωγραφίζει συστηματικά από τότε που γεννήθηκε το δεύτερο παιδί μας-που σημαίνει πριν οκτώ χρόνια. Μέχρι τότε όμως ίσα που τον ανεχόμουν και είχα σταματήσει να τον φοβάμαι. Όταν άρχισε να ζωγραφίζει όμως, εκπαιδευμένη καθώς ήμουν να τον εξυμνώ, του έλεγα πως οι πίνακες του είναι πολύ όμορφοι και πως είχε πραγματικά ταλέντο. Αυτός κοκκίνιζε από ευτυχία όταν του έλεγα κάτι τέτοια και έμοιαζε έτοιμος να βάλει τα κλάματα, κοιτάζοντας τον τελειωμένο καμβά...".

* Η ΕΛΕΝΑ ΧΟΥΖΟΥΡΗ είναι είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος. Τελευταίο της μυθιστόρημα, "Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Μια παλιά ιστορία" (εκδ. Πατάκη).

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
έλενα χουζούρη

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αλεξάνδρα ιωαννίδου

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ρούμενα μπουζάροφσκα

# data[].attributes.attachment_link.title
"Ο άντρας μου" της Ρούμενα Μπουζάροφκα - Ευφυής υπονόμευση της πατριαρχίας και των στερεοτύπων

# data[].attributes.attachment_link.description
Για τη συλλογή διηγημάτων "Ο άντρας μου" (μτφρ. Αλεξάνδρα Ιωαννίδου), της Ρουμένα Μπουζαρόφκα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg. Γράφει η Έλενα Χουζούρη Τι γνωρίζαμε για την λογοτεχνία της Βόρειας Μακεδονίας; Απολύτως τίποτα, τουλάχιστον έως την Συμφωνία των Πρεσπών [2017], όταν το μικρό αυτό, νεοσύστατο γειτονικό κράτος, έπαψε να ταράζει συθέμελα το ελληνοκεντρικό φαντασιακό μας.

# data[].attributes.body
https://www.oanagnostis.gr/12-syggrafeis-to-vivlio-poy-tha-ithela-na-echo-grapsei-epim-anna-ro/

# data[].attributes.body
https://www.dardanosnet.gr/product/xanthes-rizes/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να παράσχει στο χρήστη την βέλτιστη εμπειρία πλοήγησης. Κάνοντας κλικ στο ΔΕΧΟΜΑΙ, δέχεστε τη χρήση όλων αυτών των cookies.

Πολιτική Ιδιωτικότητας & Cookies

# data[].attributes.attachment_link.description
Η εντεκάχρονη Αγγλίδα Ντόρις πέφτει θύμα απαγωγής στη χώρα της: την αρπάζουν μαύροι δουλέμποροι και την οδηγούν στον "Νέο Κόσμο" μαζί με πολλούς άλλους λευκούς για να δουλέψουν ως σκλάβοι στις φυτείες μαύρων μεγαλοκτηματιών. Στη φυτεία του αφέντη Μπουάνα η Ντόρις θα ζήσει πολλά χρόνια κρατώντας άσβηστη την ελπίδα να...

# data[].attributes.headline
Καλησπέρα στην ομάδα

# data[].attributes.body
Καλησπέρα στην ομάδα,
Ενημέρωση για τις απούσες, η χθεσινή συνάντηση ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, το βιβλίο άρεσε πολύ και έγινε μια ωραία συζήτηση.
Η επόμενη συνάντηση θα γίνει στις 2/2.
Καλή αντάμωση
https://www.culturenow.gr/h-mercury-paroysiazei-to-vivlio-toy-antoni-mara-gia-mia-istoria-poy-diadramatizetai-sto-los-antzeles-toy-1940/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Αρχική Σελίδα " Νέες Εκδόσεις " H Mercury παρουσιάζει: Το βιβλίο του Άντονι Μάρα για μια ιστορία που διαδραματίζεται στο Λος Άντζελες του 1940

Ο σημαντικότερος ίσως πεζογράφος της νεότατης αμερικάνικης γενιάς, Άντονι Μάρα, και συγγραφέας των πολυβραβευμένων βιβλίων Αστερισμός ζωτικών φαινομένων (2013) και Ο Τσάρος της αγάπης και της τέκνο (2016) επιστρέφει με το βιβλίο "H Mercury παρουσιάζει".

Μια διαχρονική ιστορία αγάπης, ψευδαισθήσεων, ενοχών και θυσίας, τοποθετημένη στη "χρυσή" μεταπολεμική εποχή της μεγαλύτερης κινηματογραφικής βιομηχανίας του πλανήτη.

Το βιβλίο

Τέλη της δεκαετίας του '20, η Μαρία Λαγκάνα και η μητέρα της καταφθάνουν στις ΗΠΑ, πρόσφυγες από τη φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι. Χρόνια αργότερα, ενώ η αμερικανική κοινωνία διχάζεται για το αν πρέπει ή όχι οι ΗΠΑ να εμπλακούν στον ευρωπαϊκό πόλεμο, βρίσκουμε τη Μαρία επικεφαλής παραγωγό σ' ένα "μεσαίο" στούντιο του Χόλιγουντ που, προ του κινδύνου να χρεοκοπήσει, αναγκάζεται να συνεργαστεί με την κυβέρνηση στην παραγωγή ταινιών πολεμικής προπαγάνδας.

Κι ενώ η Μαρία προσπαθεί να στερεώσει το παρόν της και να θεμελιώσει το μέλλον της ανάμεσα σε δεκάδες άλλους ευρωπαίους καλλιτέχνες που κι αυτοί αναζήτησαν καλύτερη τύχη στη Γη των (ψευδαισθητικών) Επαγγελιών, το Χόλιγουντ, μια αναπάντεχη άφιξη από την πατρίδα της την αναγκάζει να εξυγιάνει το παρελθόν της, επανεξετάζοντας τη σχέση της με τους γονείς της, τη ζωή και τον κόσμο.

Άντονι Μάρα

Ο Άντονι Μάρα (Anthony Marra) μεγάλωσε στην Ουάσινγκτον των ΗΠΑ, ενώ έζησε και σπούδασε στη Ρωσία. Το 2010, το διήγημά του "Τσετσενία" τιμήθηκε με τα βραβεία Narrative και Pushcart. Το 2012, με τον Αστερισμό ζωτικών φαινομένων (Ίκαρος, 2013) ο Marra απέσπασε εξαιρετικές κριτικές και τιμήθηκε με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα Whiting Writers' Award. Το βιβλίο μεταφράστηκε σε περισσότερες από 18 γλώσσες. Το 2013 συμπεριλήφθηκε στη μακρά λίστα για το National Book Award. Ακολούθησαν τα βραβεία The Athens Prize for Literature 2013, National Book Critics Circle's John Leonard Prize 2015 Guggenheim Fellowship in Fiction, Grand Prix des Lectrices de Elle 2015, Anisfield-Wolf Book Award, και Barnes and Noble Fiction Discover Award. To βιβλίο του Ο Τσάρος της αγάπης και της τέκνο (Ίκαρος, 2016) ήταν υποψήφιο για το National Book Critics Circle Award 2015 και απέσπασε το Rosenthal Family Foundation Award 2016. Έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 14 γλώσσες. Το τρίτο του μυθιστόρημα, Η Mercury παρουσιάζει (Ίκαρος, 2022) μόλις κυκλοφόρησε.

# data[].attributes.attachment_link.title
H Mercury παρουσιάζει: Το βιβλίο του Άντονι Μάρα για μια ιστορία που διαδραματίζεται στο Λος Άντζελες του 1940 | CultureNow.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Αρχική Σελίδα " Νέες Εκδόσεις " H Mercury παρουσιάζει: Το βιβλίο του Άντονι Μάρα για μια ιστορία που διαδραματίζεται στο Λος Άντζελες του 1940 Ο σημαντικότερος ίσως πεζογράφος της νεότατης αμερικάνικης γενιάς, Άντονι Μάρα, και συγγραφέας των πολυβραβευμένων βιβλίων Αστερισμός ζωτικών φαινομένων (2013) και Ο Τσάρος της αγάπης και της τέκνο (2016) επιστρέφει με το βιβλίο "H Mercury παρουσιάζει".

# data[].attributes.body
https://www.goodreads.com/book/show/63290502?ac=1&from_search=true&qid=FTOLipLYKG&rank=2

# data[].attributes.attachment_link.title
Έρωτας και εξορία: αυτοβιογραφική τριλογία

# data[].attributes.attachment_link.description
Read 18 reviews from the world’s largest community for readers. Σε μεγάλη ηλικία, λίγο πριν βραβευτεί με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο Ισαάκ Μπασέβις Σίνγκερ αρ…

# data[].attributes.body
https://www.goodreads.com/book/show/62686342?ac=1&from_search=true&qid=w2DPNxht5Z&rank=1

# data[].attributes.attachment_link.description
Discover and share books you love on Goodreads.

# data[].attributes.body
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/otan-glentoyn-oi-nekrothaftes

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ παρακολουθούμε στο παράδοξο, απρόοπτο, μαγικό, ρεαλιστικό, μεταφυσικό, γκροτέσκο, γεμάτο χιούμορ, παιγνιώδες και γλυκό μυθιστόρημα του Ματιάς Ενάρ "Το ετήσιο συμπόσιο της συντεχνίας των νεκροθαφτών" (πρώτη γαλλική έκδοση 2020).

Η μεταμόρφωση δεν είναι βέβαια μια απλή, αυτόματη διαδικασία. Πρόκειται για μια ολόκληρη τελετουργία που έχει σχέση όχι μόνο με τελετές, όπως το συμπόσιο των νεκροθαφτών στον τίτλο του μυθιστορήματος, αλλά και με τη φύση, τη βιολογία, την παράδοση, τη μνήμη, τη μεταφυσική πίστη, τη ζωή και τον θάνατο, καθώς και με την ίδια την υπόσταση της λογοτεχνίας, που είναι η γλώσσα.

Ο Ενάρ γράφει σε μια γλώσσα ζουμερή (ας μου επιτραπεί αυτό το επίθετο), που σε κάνει να νιώθεις ότι βρίσκεσαι στην καρδιά ενός ολόφρεσκου σου αλά κρεμ, το οποίο μόλις έχει βγει από "τη μυσταγωγία του φούρνου", βουτηγμένος στη χτυπημένη κρέμα του, ελαφρώς ζαχαρωμένη, φτιαγμένη από το ανοιξιάτικο γάλα αγελάδων που βόσκουν ελεύθερες στα βοσκοτόπια της κεντροδυτικής Γαλλίας.

Τι μεταμορφώνεται σε αυτή την μυθιστορηματική τελετουργία μεταμόρφωσης; Πολλά, ακόμη και το τοπίο. Κυρίως όμως μεταμορφώνεται ο κεντρικός ήρωας, ο τριαντάχρονος Παριζιάνος Νταβίντ Μαζόν.

Αυτή την πλούσια γαλλική γλώσσα του πρωτότυπου αποδίδει στα ελληνικά η Σοφία Διονυσοπούλου με μεγάλη μαεστρία, φυσικότητα και ευρηματικότητα, ιδιαίτερα στις σελίδες που πρέπει να βρει λέξεις για να αποδώσει τις απειράριθμες αποχρώσεις των λέξεων του γαλλικού πρωτοτύπου που αναφέρονται σε ορεκτικά, κρέατα, ψάρια, όστρακα, τυριά, γλυκά, κρασιά, αποστάγματα, ψωμιά. Της αξίζει κάθε έπαινος.

Τι μεταμορφώνεται σε αυτή την μυθιστορηματική τελετουργία μεταμόρφωσης; Πολλά, ακόμη και το τοπίο. Κυρίως όμως μεταμορφώνεται ο κεντρικός ήρωας, ο τριαντάχρονος Παριζιάνος Νταβίντ Μαζόν. O ήρωας, γεννημένος το 1990 στο Παρίσι, υποψήφιος διδάκτορας Εθνολογίας, δουλεύει μια διατριβή για τη σύγχρονη αγροτική Γαλλία. Επειδή η διατριβή του προϋποθέτει έρευνα πεδίου, εγκαθίσταται κάποιον Δεκέμβριο σε ένα χωριό της κεντροδυτικής Γαλλίας, στην περιοχή του Πουατού, το Λα Πιερ-Σεν-Κριστόφ.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΙΒΛΙΟ
Ράσελ Μπανκς (1940-2023): Ξαναδιαβάζουμε τα έργα του σημαντικού Αμερικανού λογοτέχνη

Εξακόσιοι σαράντα κάτοικοι, 284 εστίες, δήμαρχος ο Μαρσιάλ Πουρβό, επάγγελμα νεκροθάφτης, "σιγουρότατα το πιο αρχαίο επάγγελμα στον κόσμο", ζωντανή τοπική διάλεκτος που μοιάζει πολύ με τη γλώσσα του Ραμπελέ, του συγγραφέα του "Γαργαντούα", ο οποίος είχε ζήσει σε αυτά τα μέρη πέντε αιώνες πριν. (Το μυθιστορηματικό χωριό Λα Πιερ-Σεντ-Κριστόφ έχει πολλά κοινά στοιχεία με το πραγματικό χωριό της περιοχής Σεντ-Κριστόφ-σιρ-Ροκ).

Ο Νταβίντ Μαζόν εγκαθίσταται στο πίσω μέρος ενός αγροτόσπιτου που ανήκει στη Ματίλντ και τον Γκαρί, ένα ζεύγος αγροτών, ριζωμένων βαθιά στην περιοχή. Ο Νταβίντ ονομάζει το στρατηγείο του "Άγρια Σκέψη", προφανώς προς τιμήν μυθικών εθνολόγων και ανθρωπολόγων όπως ο Κλοντ Λεβί-Στρος.

Πίσω στο Παρίσι έχει αφήσει την αγαπημένη του Λαρά, με την οποία προσπαθεί να διατηρήσει ζεστή τη σχέση του, κάνοντας σεξ εξ αποστάσεως μέσω webcam. Σύντροφοί του στην "Άγρια Σκέψη" είναι δυο γάτοι, πανταχού παρόντες σε όλο το μυθιστόρημα, μολονότι πολύ διακριτικοί, ο Νάιγκελ και ο Μπάρλεϊ, που παρακολουθούν την όλη διαδικασία μεταμόρφωσης του Νταβίντ.

Σε τι μεταμορφώνεται ο Νταβίντ; Ίσως δεν πρέπει να αποκαλύψουμε το πολύ αισιόδοξο και λυτρωτικό, τόσο για τον ήρωα όσο και για τους αναγνώστες, τέλος του μυθιστορήματος. Το σίγουρο είναι ότι εγκαταλείπει το διδακτορικό και την Εθνολογία, εγκαταλείπει οριστικά το Παρίσι, εγκαταλείπει τη Λαρά, εγκαταλείπει την "Άγρια Σκέψη" για ένα νέο περιβάλλον που το ονομάζει "Ευγενείς Άγριοι" (δεν λείπει από εδώ, και πάλι, η αναφορά στον Κλοντ Λεβί-Στρος αλλά και στον Μοντένι και στον Ρουσό), όπου εγκαθίσταται με την Ιουλιέτα του. Εγκαταλείπει και το παριζιάνικο σεξ ("μια σεξουαλικότητα των παχύφυτων ή των σειρήνων από τις πυροσβεστικές") για ένα σεξ καλύτερο και πιο ελεύθερο, που το εμπνέουν "το ατέλειωτο όργιο της φύσης, η ασυδοσία της αναπαραγωγής, η σπερμογονία των δασών ή το θέριεμα των περικοκλάδων".

Ο πληθυσμός των Ευγενών Αγρίων; Οι δυο γάτες, ένας γηραλέος σκύλος, δυο γουρούνια, κάμποσοι αρουραίοι, μια οικογένεια σκαντζόχοιρων, εκατομμύρια αόρατα ζωύφια και, φυσικά, τα δύο "ενήλικα ανθρωποειδή".

Μέχρι τη μεταμόρφωσή του, ο Νταβίντ έχει προλάβει, ως εθνολόγος, να μας γνωρίσει τους ανθρώπους του χωριού. Η έρευνά του στηρίζεται σε συνεντεύξεις τις οποίες ηχογραφεί, και οι οποίες μας αποκαλύπτουν όχι μόνο πορτρέτα ανθρώπων αλλά και πεποιθήσεις για τη δουλειά, την πίστη, τη σεξουαλικότητα, τη γλώσσα, τις παραδόσεις, τις προλήψεις, το ιστορικό βάθος αυτής της νέο-αγροτικής κοινωνίας, ιστορίες για ανθρώπους που έζησαν χρόνια πριν, ακόμη και αιώνες.

Εκτός από τη Ματίλντ και τον Γκαρί, εκτός από τον δήμαρχο, βλέπουμε ακόμη τον κάπελα Τομά που διατηρεί το Καφέ των Ψαράδων, κέντρο κοινωνικοποίησης του χωριού, τον αβά Λαρζό, την κομμώτρια Λιν, τον ζωγράφο Μαξ, που έχει φύγει από το Παρίσι, επιλέγοντας την ελευθερία των ανοιχτών χώρων, και δουλεύει, εικαστικά, πάνω στη λειτουργία της αφόδευσης, τον χασάπη Παταρέν, τον Πάκο τον φορτηγατζή, τη χειροπράκτισσα/μάγισσα Πελαζί, τη νεαρή οικολόγο αγρότισσα Λουσί, τον ξάδελφό της Αρνό, που έχει νοητική δυσλειτουργία αλλά και την ικανότητα να απαριθμεί κάθε γιορτή αγίου, επέτειο μάχης ή άλλου ιστορικού γεγονότος αν του δώσεις μια ημερομηνία, τον παππού της Λουσί, που η ιστορία του είναι σαν μάθημα Ανθρωπολογίας, το ζευγάρι των Εγγλέζων συνταξιούχων Κέιτ και Τζέιμς.

Και δίπλα στους ανθρώπους είναι τα ζώα, πολλά από τα οποία αποτελούν μετενσαρκώσεις ανθρώπων. Ο κάπρος, ας πούμε, που τον τεμαχίζει ο χασάπης Παταρέν, είναι μετενσάρκωση του αβά Λαρζό.

καρί στις προηγούμενες ζωές του έχει υπάρξει ταβερνιάρισσα, εργάτρια σε βυρσοδεψείο, λοχίας του πυροβολικού που πέθανε στην ισπανική γρίπη, μονόφθαλμος πηγαδάς αλλά και λύκαινα. Μέσα στο μυθιστόρημα του Ενάρ η μετενσάρκωση λειτουργεί πολύ φυσικά και δεν μας ξενίζει, όπως δεν μας ξενίζει και τίποτε το υπερφυσικό και το μεταφυσικό στον "Κόμη Μοντεχρίστο" του Δουμά.

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ: Ματιάς Ενάρ, Το ετήσιο συμπόσιο της συντεχνίας των νεκροθαφτών, Μτφρ.: Σοφία Διονυσοπούλου, Εκδόσεις Στερέωμα

Το μυθιστόρημα αποτελείται από επτά κεφάλαια και έξι ιντερλούδια που τιτλοφορούνται όλα "τραγούδι", μικρές ιστορίες για τη ζωή και τον θάνατο. Τα επτά κεφάλαια είναι σαν ομόκεντροι κύκλοι. Το πρώτο και το τελευταίο έχουν ημερολογιακή μορφή και δηλώνουν περισσότερο τον χρόνο του μυθιστορήματος, περίπου δέκα μήνες, τόσο διαρκεί η διαδικασία μεταμόρφωσης του Νταβίντ Μαζόν.

Στο κέντρο των επτά κεφαλαίων βρίσκεται αυτό που δίνει τον τίτλο στο μυθιστόρημα, το "Ετήσιο συμπόσιο της συντεχνίας των νεκροθαφτών", από τις πιο ωραίες σελίδες λογοτεχνίας που έχουμε διαβάσει, μια αποθέωση της υπερβολής και του χωρίς-μέτρο που επιδρά τελικά-τι παράδοξο!-γαληνευτικά στον αναγνώστη.

Σ' αυτό το συμπόσιο, στην τράπεζα ενός αβαείου, που οργανώνεται από τον δήμαρχο Μαρσιάλ Πουρβό, παίρνουν μέρος τα 99 μέλη της Συντεχνίας των Νεκροθαφτών. Για δύο ολόκληρες μέρες διακόπτουν τη λειτουργία της θανής, αυτής της "γενναιόδωρης πουτάνας", και επιδίδονται στο φαγητό και στο ποτό χωρίς κανένα όριο. Ατέλειωτα είναι τα πιάτα και τα ποτά που σερβίρονται, ατέλειωτα τα τυριά και τα επιδόρπια.

Το συμπόσιο έχει την τελετουργία του, που ορίζεται από ψηφοφορίες και ομιλίες. Για πρώτη φορά η Συντεχνία ψηφίζει υπέρ της συμμετοχής γυναικών στο μέλλον, αφού και αυτές μετέχουν στη διαδικασία της ταφής. Το κυριότερο μέρος της τελετουργίας όμως είναι οι ομιλίες που συνοδεύουν τους συμποσιαστές στο γαστριμαργικό όργιό τους. Σύμφωνα με το έθιμο, η πρώτη και η τελευταία ομιλία έπρεπε να είναι αφιερωμένες στον έρωτα.

Έτσι, η πρώτη ομιλία έχει σχέση με τη σεξουαλικότητα του Γαργαντούα, του γίγαντα-ήρωα στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Ραμπελέ, που ο τεράστιος, σαν κατάρτι ιστιοφόρου φαλλός του, διαρκώς σε στύση, μπορεί να σοκάρει τους νεκροθάφτες, δεν τους εμποδίζει όμως να απολαύσουν τα γλυκάδια του μοσχαριού ή την ανοιξιάτικη τρούφα που συνοδεύει τις ουρές καραβίδας.

Το συμπόσιο κλείνει με ένα τελετουργικό, όπου κάθε νεκροθάφτης εκφέρει μια λέξη που έχει σχέση με τον θάνατο και αδειάζει το ποτήρι του μονορούφι: αποθνήσκω, εκδημώ, ψυχορραγώ, πεθαίνω, εκπνέω, παραδίδω την ψυχή, αφανίζομαι, τελεύω, εκλείπω, τινάζω τα πέταλα..., μια σκυταλοδρομία λέξεων βιολογικού τέλους, που τελικά σου ενισχύουν τη διάθεση για τη ζωή, αυτή την αληθινή ζωή που βρίσκει ο ήρωας Νταβίντ Μαζόν.

Ο Ενάρ χρησιμοποιεί πολύ την παρωδία στο μυθιστόρημά του αυτό, συνομιλώντας τελικά με συγγραφείς και λογοτεχνικά έργα: Ραμπελέ, Πιερ Λοτί, Βικτόρ Ουγκό, Ζοφρέ Ριντέλ (τροβαδούρος του Μεσαίωνα).

ΥΓ.: Το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου βρίσκεται στον αστερισμό του περίφημου τραγουδιού του Ανρί Σαλβαντόρ "Συρακούσες". Προτείνω την ακρόασή του πριν ή μετά την ανάγνωση του μυθιστορήματος του Ενάρ.

Henri Salvador - Syracuse

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΙΒΛΙΟ
Ο Χούλιο Κορτάσαρ και τα αλλόκοτα ζώα του

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
το ετήσιο συμπόσιο της συντεχνίας των νεκροθαφτών

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εκδόσεις στερέωμα

# data[].attributes.attachment_link.title
Όταν γλεντούν οι νεκροθάφτες | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ παρακολουθούμε στο παράδοξο, απρόοπτο, μαγικό, ρεαλιστικό, μεταφυσικό, γκροτέσκο, γεμάτο χιούμορ, παιγνιώδες και γλυκό μυθιστόρημα του Ματιάς Ενάρ "Το ετήσιο συμπόσιο της συντεχνίας των νεκροθαφτών" (πρώτη γαλλική έκδοση 2020). Η μεταμόρφωση δεν είναι βέβαια μια απλή, αυτόματη διαδικασία.

# data[].attributes.body
https://thumbs.dreamstime.com/z/happy-new-year-education-concept-bookshelves-books-form-text-d-illustration-258494068.jpg

# data[].attributes.headline
Καλησπέρα στην ομάδα

# data[].attributes.body
Καλησπέρα στην ομάδα,
Είχαμε χθες μία ενδιαφέρουσα συνάντηση, το βιβλίο δεν άρεσε στην πλειονότητα άλλα έγιναν ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις.
Επιλέχθηκε το βιβλίο η Δίκη του Ματάν της
Nadifa Mohamed των εκδόσεων Διόπτρα, μετάφραση  Γωγώ Αρβανίτη.
Επόμενη συνάντηση στις 22/12

# data[].attributes.body
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/oi-xenes-ekdoseis-poy-perimenoyme-prosehos?fbclid=IwAR36pzmMAfp-udIeG8ipkQ76DE_hTf31_wZOGcVATZJadzuz3Gp-bwuUd8A

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Όλγκα Τοκάρτσουκ

Η κορυφαία νομπελίστρια Όλγκα Τοκάρτσουκ έχει καταφέρει να ανασυστήσει τη λογοτεχνική παράδοση της Κεντρικής Ευρώπης, διατηρώντας το μεταφυσικό εύρος και τη μυστικιστική της δύναμη, ανοίγοντας ταυτόχρονα τις εκφραστικές προοπτικές σε άλλους δημιουργικούς ορίζοντες. Ειδικά στο κυρίαρχο έργο της, Βιβλία του Ιακώβ, που θεωρείται το αριστούργημά της, τα φιλοσοφικά ερωτήματα δένουν αρμονικά με τη μυθιστορηματική δράση και ανακαλούν όλη την ιστορία του εβραϊσμού της Ανατολικής Ευρώπης. Όπως έγραφε χαρακτηριστικά στην κριτική της η "Guardian", πρόκειται για ένα βιβλίο "πληθωρικό, πλημμυρισμένο από την ανθρώπινη παρουσία, όπως ένας πίνακας του Μπρέγκελ, που αποτελεί σημείο αναφοράς". Μέσα από την περιπλάνηση της Τοκάρτσουκ στους χαρακτηριστικούς σταθμούς της εβραϊκής ιστορίας ταξιδεύουμε σε αριστοκρατικά αρχοντικά, καθολικά πρεσβυτέρια και εβραϊκά σπιτικά με οικογένειες που προσεύχονται βυθισμένες στη μελέτη των γραφών, ενώ παράλληλα εντρυφούμε σε όλους τους άξονες της εβραϊκότητας. Η έννοια του πλάνητα είναι και εδώ, όπως σε όλα τα βιβλία της Τοκάρτσουκ, κυρίαρχη, μαζί και ο εσωτερικός στοχασμός και η συνένωση των αντιθέτων σε ένα αρμονικό όλο. Όπως γράφτηκε χαρακτηριστικά στο σκεπτικό του βραβείου Νόμπελ: "Το magnum opus της συγγραφέως είναι μέχρι στιγμής το ιστορικό μυθιστόρημα Τα βιβλία του Ιακώβ, όπου εξεικονίζει ένα πραγματικό πρόσωπο, έναν μυστικιστή και σεχταριστή ηγέτη του δέκατου όγδοου αιώνα. Το έργο μάς προσφέρει επίσης μια ιδιαιτέρως πλούσια επισκόπηση σχεδόν για κάθε απολησμονημένο κεφάλαιο της ευρωπαϊκής ιστορίας". - Κυκλοφορεί στις 28/11

Βαρλάμ Σαλάμοφ

Για χρόνια εξαντλημένο, το αριστούργημα του Σαλάμοφ είχε κυκλοφορήσει πριν από μια δεκαετία από τις εκδόσεις Ίνδικτος και θεωρούνταν το απόλυτο εκδοτικό γεγονός, καθώς, μέσα από τις βιωματικές ιστορίες του Σαλάμοφ, μαθαίναμε για την πραγματικότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης και εργασίας επί Στάλιν. Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο με ιστορίες διαφορετικών ανθρώπων στα όρια, για τις οποίες ο Σινιάφσκι είχε πει ότι είναι "σαν να έχουν γραφτεί από ανθρώπους ήδη νεκρούς", αφού μιλούν για πρόσωπα αποκτηνωμένα, ηθικά εκμηδενισμένα, με τα κυρίαρχα τα χαρακτηριστικά της απανθρωποποίησης ‒ όρος που δημιουργήθηκε για να περιγράψει τους έγκλειστους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Toni Morrison

Όλος ο κόσμος ξεσηκώθηκε όταν πρόσφατα ανακαλύφθηκε ότι υπάρχει αδημοσίευτο κείμενο της Τόνι Μόρισον, και μάλιστα το μοναδικό με τη μορφή διηγήματος: μια συγκλονιστική ιστορία για τις φυλετικές διαφορές, γεμάτη δύναμη, ομορφιά και τρυφερότητα. Ηρωίδες οι Τουάιλα και η Ρομπέρτα, οι οποίες γνωρίζονται από τότε που ήταν οκτώ ετών και περνούν τέσσερις μήνες μαζί στο ίδρυμα του Σεντ Μποναβέντσουρ. Παρότι είναι εξαρχής αχώριστες, στην πορεία χάνουν κάθε επαφή, για να ξαναβρεθούν πολλά χρόνια αργότερα και να ανακαλύψουν ότι έχουν πολύ περισσότερα να μοιραστούν παρά να χωρίσουν ‒ παρά τον διαφορετικό χαρακτήρα τους, την καταγωγή και το χρώμα του δέρματός τους.

Σέργουντ Άντερσον
Πολλοί γάμοι
Μτφρ. Ανδρέας Παππάς
Επίμετρο: Ελένη Κεχαγιόγλου
Εκδόσεις Πατάκη
Ο Σέργουντ Άντερσον, "πατέρας" των μεγάλων Αμερικανών συγγραφέων και σημείο αναφοράς για όλους τους επιγόνους ‒ο Φόκνερ τον θεωρούσε δάσκαλό του, ενώ ο Χένρι Μίλερ, που τον αγαπούσε, τον έμαθε στον Σεφέρη, ο οποίος τον έκανε γνωστό, στη συνέχεια, στην Ελλάδα‒, φαίνεται τα τελευταία χρόνια να ανακτά ιδιαίτερη δημοφιλία στη χώρα μας με μια σειρά από καλές μεταφράσεις.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΙΒΛΙΟ
Δύο σπουδαίες συλλογές διηγημάτων των Σέργουντ Άντερσον και Λουσία Μπερλίν μεταφράζονται στα ελληνικά

KANTE ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ: Nafida Mohamed, Η δίκη του Ματάν, εκδόσεις Διόπτρα

Όπως στα περισσότερα μυθιστορήματα και τις ιστορίες του Άντερσον, έτσι και εδώ εντύπωση προκαλούν οι καλοδουλεμένοι χαρακτήρες, ενώ στο προσκήνιο βρίσκεται το ασφυχτικό συντηρητικό περιβάλλον της μεσοδυτικής αμερικανικής κοινωνίας.

Νadifa Mohamed

"Ένα φλεγόμενο μυθιστόρημα, μια αποκατάσταση της δικαιοσύνης μέσα από τον γραπτό λόγο", έγραφαν οι "Financial Times" για το ανατρεπτικό βιβλίο της Μοχάμεντ Ναντιφά, βασισμένο σε πραγματική ιστορία και δοσμένο με ασθματικό λόγο και καταιγιστικό ρυθμό.

Πρόκειται για τη μυθιστορηματική διασκευή της πραγματικής ιστορίας του Μαχμούτ Ματάν, ενός περιθωριακού τυχοδιώκτη, γνωστού στη μικρή κοινωνία της Τάιγκερ Μπέι του Κάρντιφ της δεκαετίας του '50, γεμάτη από ναύτες από τη Σομαλία και τις Δυτικές Ινδίες, Μαλτέζους επιχειρηματίες και Εβραίους. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό ώστε μια ρατσιστική κοινωνία να τον μετατρέψει σε κατεξοχήν ύποπτο, όταν η ιδιοκτήτρια ενός μαγαζιού δολοφονείται βάναυσα. Οι κατηγορίες βρίσκουν εύκολο στόχο αφού μετατρέπουν τον Μαχμούτ σε κεντρικό κατηγορούμενο για φόνο και τον στέλνουν στη φυλακή, με τον ίδιο τον μάχεται όχι μόνο κόντρα στις προκαταλήψεις αλλά και για να κερδίσει και την ίδια του τη ζωή.

Το συναρπαστικό έργο της Ναντιφά, που συζητήθηκε όσο λίγα στον αγγλοσαξονικό κόσμο, βρέθηκε στη βραχεία λίστα του περσινού βραβείου Μπούκερ, καθώς, σύμφωνα με το σκεπτικό, είναι ένα βιβλίο με "συναρπαστικό ρυθμό και γεμάτο σύνθετους, καλοφτιαγμένους χαρακτήρες, συνδυάζοντας την οξεία κοινωνική παρατήρηση με τη βαθιά ενσυναίσθηση και ευαισθησία. Η Δίκη του Ματάν δείχνει τι μπορεί να πετύχει το ιστορικό μυθιστόρημα στα καλύτερά του". Κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Διόπτρα. - Μόλις κυκλοφόρησε

Σολ Μπέλοου

ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Still Human: Tο συγκλονιστικό love story της Σύλβιας και του Στάθη

Πώς χτίστηκε το μικροαστικό διαμέρισμα της μετεμφυλιακής Αθήνας

Πρέπει να μιλήσουμε σοβαρά για την τιμή του εισιτηρίου στους κινηματογράφους

Ο Ροθ τον θεωρούσε έναν από τους δασκάλους του, η παρέα των Μάρτιν Έιμις - Κρίστοφερ Χίτσενς βάδιζε στα χνάρια του, υιοθετώντας τις λεπτομερείς περιγραφές, την ανατρεπτική γλώσσα και κυρίως το καυστικό του χιούμορ. Ο λόγος για τον κορυφαίο νομπελίστα Σολ Μπέλοου, τον Καναδό συγγραφέα με εβραϊκή καταγωγή, από τους κατατρεγμένους της Κεντρικής Ευρώπης, που διέπρεψε και ως πανεπιστημιακός, δοκιμιογράφος, ενίοτε και κριτικός. Μπορεί οι Περιπέτειες του Όγκι Μαρτς να θεωρούνται το κατεξοχήν αριστούργημά του, αλλά αυτό που του χάρισε το Πούλιτζερ το 1976 είναι το Δώρο του Χάμπολντ. Αξίζει να σημειωθεί πως εκτός από το Βραβείο Νόμπελ (1976), ο Μπέλοου είναι ο μόνος συγγραφέας που κέρδισε το National Book Award τρεις φορές καθώς και το National Medal of Arts (1988).

Τζούλιαν Μπαρνς

"Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι πιθανώς προσβλητικό για τους περισσότερους χριστιανούς στον κόσμο", δήλωνε σε συνέντευξή του ο Τζούλιαν Μπαρνς για το πολυσυζητημένο ήδη βιβλίο του Ελίζαμπεθ Φιντς που ασκεί σφοδρή κριτική στον θρησκευτικό φανατισμό, ειδικά στον χριστιανισμό και στον τρόπο που επιβλήθηκε στην Ευρώπη.

Ο ίδιος ο συγγραφέας έχει κατά καιρούς ασπαστεί τις απόψεις της πρωταγωνίστριάς του Ελίζαμπεθ Φιντς για τη μισαλλοδοξία και τη μνησικακία που έχουν προκαλέσει πολλές φορές οι θρησκείες, ειδικά οι μονοθεϊστικές, καθώς επιβλήθηκαν εξαρχής επιτάσσοντας το κυνήγι των αιρετικών. Κάπως έτσι άλλωστε ξεκινάει και το βιβλίο, μεταφέροντας τον αναγνώστη από τον σύγχρονο κόσμο σε αυτόν της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, συγκεκριμένα στην ιστορία του Ιουλιανού του Κλαύδιου, του λεγόμενου "Παραβάτη", του τελευταίου παγανιστή Ρωμαίου αυτοκράτορα, συγγραφέα του περίφημου Μισοπώγωνα.

Τζέιμς Ελρόι

Μια υπόγεια φιγούρα, από αυτές που δεσπόζουν στα μυθιστορήματα του Ελρόι, ο Φρέντι Οτάς, δίνει το "παρών" σε αυτό το μυθιστόρημα ως ένας διεφθαρμένος πρώην αστυνομικός που τίθεται σε διαθεσιμότητα, βρισκόμενος στο επίκεντρο μιας σειράς από σκάνδαλα, αμαρτίες και κρυφά πάθη των αστέρων του κινηματογράφου και της υψηλής κοινωνίας ‒ το γνώριμο, δηλαδή, στον Ελρόι σκηνικό του Λος Άντζελες της δεκαετίας του '50.

Άντονι Μάρα

Το καλό με τα βιβλία του Άντονι Μάρα είναι ότι κανένα δεν μοιάζει με το προηγούμενο: ακόμα και αν το σκηνικό στα δύο του πρώτα ήταν η άγνωστη μέχρι τότε σ' εμάς Τσετσενία και ο πόλεμος με τη Ρωσία, ο τρόπος που πραγματεύεται ο εξαιρετικός Αμερικανός συγγραφέας αυτά τα θέματα, από τις πολιτικές πεποιθήσεις μέχρι τις ιστορικές ανατροπές και τη μυθοπλαστική δύναμη, αλλάζει εντελώς όπως και το ύφος του, που διατηρεί πάντα τη ζωηράδα και την πρωτοτυπία του.

Αν λοιπόν ο Μάρα μας εξέπληξε ευχάριστα με τα ρηξικέλευθα Αστερισμός ζωτικών φαινομένων και Ο τσάρος της αγάπης και της τέκνο, σε αυτό αναμένεται να είναι ακόμα πιο ανατρεπτικός, αφού μεταφέρεται από την πρώην κομμουνιστική Ρωσία στο αντίπαλο δέος, την Αμερική της δεκαετίας του '40. Ως κεντρικό φόντο ο Μάρα επιλέγει το Λος Άντζελες και συγκεκριμένα το Χόλιγουντ του Μεσοπολέμου, την περίφημη "χρυσή εποχή" για την κινηματογραφική βιομηχανία. Το βιβλίο έχει αποσπάσει, όπως και τα προηγούμενα του Μάρα, θερμές κριτικές στις χώρες όπου έχει μεταφραστεί. - Κυκλοφορεί στις 28/11

Annie Jourdan

Είναι πολλά τα βιβλία που έχουν γραφτεί μέχρι σήμερα για τη Γαλλική Επανάσταση και ακόμα περισσότερες οι θεωρίες για το κατά πόσο επρόκειτο για ένα επαναστατικό ή τρομοκρατικό κίνημα, με τα στρατόπεδα να μοιράζονται σε εκείνους που συνδέουν άμεσα την εξέγερση του 1789 με την επαναστατική ιδεολογία ‒με κυρίαρχες τις θεωρίες των Φρανσουά Φιρέ και Ρισέ Ντενί (Η ιστορία της Γαλλικής Επανάστασης, Ελληνικά Γράμματα / Γαλλική Επανάσταση, Εστία) που φτάνουν στον αναγωγισμό‒ και εκείνους που την εξηγούν μέσα από τη μακραίωνη δημοκρατική παράδοση της ηπειρωτικής Ευρώπης, βλέπε Προσασόν.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO. Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.
Μπέρνχαρντ Σλινκ

Ο συγγραφέας του Διαβάζοντας στη Χάννα επιστρέφει και πάλι με ένα μυθιστόρημα για την κυριαρχική επίδραση του ναζισμού στις ψυχές των ανθρώπων, θέτοντας όμως τα κρίσιμα ερωτήματα για τι ακριβώς θα γινόταν αν ο Χίτλερ είχε δολοφονηθεί και δεν είχε αναλάβει ποτέ τον πρώτο ρόλο στην εξουσία. Ο ναζισμός θα κυριαρχούσε με τη μορφή που του ξέρουμε ή όχι; Το τραγικό επακόλουθο οφειλόταν τελικά σε ένα πρόσωπο ή σε ένα ευρύτερο ναζιστικό μόρφωμα; Όλα αυτά τα υποθετικά ερωτήματα τίθενται στους μαθητές ενός λυκείου από τον δάσκαλό τους την επαύριον των νικηφόρων εκλογών σε μια φανταστική Γερμανία του σήμερα, όπου έρχεται πρώτο το ακροδεξιό κόμμα "Γερμανική Δράση" με έναν χαρισματικό νεαρό ηγέτη.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΙΒΛΙΟ
5 βιβλία από γυναίκες συγγραφείς που διαβάζουμε τώρα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
όλγκα τοκάρτσουκ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
βαρλάμ σαλάμοφ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
τόνι μόρισον

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σέργουντ άντερσον

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μοχάμεντ ναντιφά

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
τζούλιαν μπαρνς

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι ξένες εκδόσεις που περιμένουμε προσεχώς | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Η κορυφαία νομπελίστρια Όλγκα Τοκάρτσουκ έχει καταφέρει να ανασυστήσει τη λογοτεχνική παράδοση της Κεντρικής Ευρώπης, διατηρώντας το μεταφυσικό εύρος και τη μυστικιστική της δύναμη, ανοίγοντας ταυτόχρονα τις εκφραστικές προοπτικές σε άλλους δημιουργικούς ορίζοντες. Ειδικά στο κυρίαρχο έργο της, Βιβλία του Ιακώβ, που θεωρείται το αριστούργημά της, τα φιλοσοφικά ερωτήματα δένουν αρμονικά με τη μυθιστορηματική δράση και ανακαλούν όλη την ιστορία του εβραϊσμού της Ανατολικής Ευρώπης.

# data[].attributes.body
https://elculture.gr/i-vivliothiki-cloudscape-i-pnevmatikotita-os-meros-tis-architektonikis/

# data[].attributes.attachment_link.title
Η βιβλιοθήκη Cloudscape: Η πνευματικότητα ως μέρος της αρχιτεκτονικής

# data[].attributes.attachment_link.description
Η εμπειρία της επίσκεψης στο Cloudscape του αρχιτεκτονικού γραφείου MAD Architects στην όχθη του Haikou είναι παρόμοια με την αναγνωστική εμπειρία.

# data[].attributes.body
https://www.dardanosnet.gr/product/to-oneiro-tis-zelma/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να παράσχει στο χρήστη την βέλτιστη εμπειρία πλοήγησης. Κάνοντας κλικ στο ΔΕΧΟΜΑΙ, δέχεστε τη χρήση όλων αυτών των cookies.

Πολιτική Ιδιωτικότητας & Cookies

# data[].attributes.attachment_link.description
Τι κάνει κανείς όταν γνωρίζει την τελευταία μέρα της ζωής του; Τρεις φορές ένα σπάνιο ζώο εμφανίστηκε στα όνειρα της Ζέλμα και κάποιος συγχωριανός της πέθανε. Τώρα που το ονειρεύτηκε ξανά, θα συμβεί πάλι το ίδιο; Η Λουίζε, η εγγονή της Ζέλμα, βλέπει τους ανθρώπους γύρω της να αλλάζουν συμπεριφορά:...

# data[].attributes.body
https://diastixo.gr/kritikes/xenipezografia/18845-stous-dromous

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ιφιγένεια Μποτουροπούλου

# data[].attributes.attachment_link.description
Τίποτα δεν προϊδεάζει τον αναγνώστη για τη συγκίνηση που θα ζήσει διαβάζοντας αυτό το μ

# data[].attributes.body
https://www.kastaniotis.com/catalog/product/view/id/16179

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψιλά γράμματα

# data[].attributes.attachment_link.title
Ψιλά γράμματα

# data[].attributes.attachment_link.description
ψιλα γραμματα

# data[].attributes.body
https://www.kastaniotis.com/fima-978-960-03-6803-1-c.html

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
η τριτη κατασταση

# data[].attributes.attachment_link.title
Η τρίτη κατάσταση

# data[].attributes.attachment_link.description
Η τρίτη κατάσταση

# data[].attributes.body
https://bookpress.gr/nees-kiklofories/xeni-pezografeia/16371-evgenia-lionel-duroy

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Την νέα εκδοτική σειρά, την οποία πρόσφατα εγκαινίασαν από κοινού, παρουσίασαν σε συνέντευξη Τύπου τη Δευτέρα 14 Νοεμβρίου το Κέντρο Μετακαπιταλιστικού Πολιτισμού (mέta) και οι Εκδόσεις Τόπος. Προϊόν της συνεργασίας αυτής αποτελούν δύο βιβλία που ήδη κυκλοφορούν: "Χωρίς αφεντικά" του Michael Albert και "Το Πρεκαριάτ...

Η Ελληνική Ψυχαναλυτική Εταιρεία διοργανώνει, για έβδομη χρονιά σειρά κινηματογραφικών προβολών με τίτλο "Σινεμά με τον Φρόυντ", που πραγματοποιείται και φέτος σε συνεργασία με τον Κινηματογράφο Τριανόν.

Επιμέλεια: Book Press

Ο φετινός ...

Ο γνωστός συγγραφέας λογοτεχνίας τρόμου Τζον Λάνγκαν [John Langan] μίλησε στο Electric Literature για το μυθιστόρημά του "Ο ψαράς", που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αίολος, σε μετάφραση Πάνου Τομαρά.

Επιμέλεια: Book Press

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Προδημοσίευση αποσπάσματος από την ανθολογία κειμένων του Κώστα Κουτσουρέλη "Η Πλάνη του Γκαίτε - Για μια κριτική του μεταφραστικού λόγου", που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Δεν αληθε...

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Τσαρλς Σέιφ [Charles Seife] "Ο πραγματικός Χόκινγκ - Κατασκευάζοντας έναν διάσημο επιστήμονα" (μτφρ. Ανδρέας Μιχαηλίδης), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 28 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Γουίλιαμ ΜακΊλβανι [William McIlvanney], το οποίο ολοκλήρωσε ο Ίαν Ράνκιν [Ian Rankin] "Το σκοτάδι παραμένει" (μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 28 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Δεκαέξι συγγραφείς γράφουν για την πρώτη ιδέα, το θεμελιακό αίτημα, το αρχικό ερέθισμα του νέου τους βιβλίου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κώστας Ακρίβος: "Ανδρωμάχη" (Μεταίχμιο)
...

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών, δοκιμίων και μελετών.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Τρεις "γεμάτοι" μήνες μένουν μέχρι και το τέλος αυτής της χρονιάς και οι εκδοτικοί οίκοι β...

100 χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πολλές και ενδιαφέρουσες εκδόσεις έχουν εμπλουτίσει φέτος τη σχετική βιβλιογραφία. Επιλέξαμε 15 πρόσφατες ή και παλιότερες, που αφορούν βιβλία μη μυθοπλαστικά. Καλύπτουν, πιστεύουμε, μια σφαιρική θέαση των όσων προηγήθηκαν, των γεγονότων του Σ...

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.description
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ Την νέα εκδοτική σειρά, την οποία πρόσφατα εγκαινίασαν από κοινού, παρουσίασαν σε συνέντευξη Τύπου τη Δευτέρα 14 Νοεμβρίου το Κέντρο Μετακαπιταλιστικού Πολιτισμού (mέta) και οι Εκδόσεις Τόπος. Προϊόν της συνεργασίας αυτής αποτελούν δύο βιβλία που ήδη κυκλοφορούν: "Χωρίς αφεντικά" του Michael Albert και "Το Πρεκαριάτ...

# data[].attributes.body
https://www.dioptra.gr/vivlio/xeni-logotexnia/i-diki-tou-matan/

# data[].attributes.attachment_link.title
Βιβλίο, Η δίκη του Ματάν, Nadifa Mohamed - Dioptra.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Nadifa Mohamed υπογράφει ένα καθηλωτικό κοινωνικό μυθιστόρημα. - Dioptra.gr

# data[].attributes.body
https://www.kathimerini.gr/society/562133947/o-orchan-pamoyk-stin-k-yparchoyn-gennaioi-anthropoi-stin-toyrkia/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το τελευταίο μυθιστόρημα του Τούρκου νομπελίστα συγγραφέα Ορχάν Παμούκ, με τίτλο "Νύχτες Πανούκλας" (εκδ. Πατάκη, μτφρ. Στέλλα Βρετού), είναι ένα βιβλίο για μια επιδημία. Ξεσπάει το 1901 στο φανταστικό νησί Μίνγκερ, αλλά οι τοπικές οθωμανικές αρχές δεν είναι πρόθυμες να την αντιμετωπίσουν. Ακόμα χειρότερα, ο αρχιεπιθεωρητής υγείας που στέλνει στο νησί ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ δολοφονείται, ενώ οι κάτοικοι, μισοί χριστιανοί και μισοί μουσουλμάνοι, δυσκολεύονται να αφήσουν τις προκαταλήψεις και να σεβαστούν τα υγειονομικά μέτρα. Ενας νεαρός γιατρός, ο Νουρί, αναλαμβάνει δράση. Ομως το κακό έχει εξαπλωθεί. Και η ίδια η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν αισθάνεται πολύ καλά.

Φυσικά, το θέμα εδώ δεν είναι μόνο η καραντίνα σε ένα φανταστικό νησί. Το Μίνγκερ, πάντως, έχει τη σημασία του. Ο Παμούκ το βάσισε εν μέρει στην Κρήτη και στη νήσο Πρίγκηπο, ενώ θέλησε να εστιάσει και στα πολιτικά δράματα που θα προέκυπταν εντός του λόγω του απομονωμένου χαρακτήρα του. Μιλώντας από την άλλη άκρη της οθόνης, ο συγγραφέας εξηγεί στην "Κ" ότι την ίδια την ιδέα ενός μυθιστορήματος με θέμα μια επιδημία τη συνέλαβε 40 χρόνια πριν - σε κάποια έργα του, όπως στο "Λευκό Κάστρο" και το "Σπίτι της σιωπής", την ενσωμάτωσε κιόλας. Τον ενδιέφερε όμως το στοιχείο του αυταρχισμού που συνοδεύει την επιβολή υγειονομικών μέτρων, καθώς και πώς αυτά μπορούν να γίνει καταλύτης της γέννησης ενός ισχυρού κράτους. Και αποφάσισε να αρχίσει το γράψιμο όταν το 2016 εντάθηκε ο αυταρχισμός του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Τελικά, οι "Νύχτες Πανούκλας" είναι και μια αλληγορία για το πώς από τις στάχτες μιας αυτοκρατορίας γεννιούνται έθνη με δικούς τους μύθους και αφηγήσεις. Στο μυθιστόρημα, φορέας αυτής της μετάβασης είναι ο λοχαγός Κιαμίλ, που στην Τουρκία θύμισε σε κάποιους τον Κεμάλ Ατατούρκ. Ο Παμούκ κατηγορήθηκε ότι τον προσέβαλε. Δεν δέχεται την κατηγορία. Ούτε όμως και τις γενικεύσεις που μπορούν να γίνουν πάνω της.
- Στις "Νύχτες Πανούκλας" οι oθωμανικές αρχές αντιμετωπίζουν μια επιδημία σαν ένα μάλλον πολιτικό ζήτημα, που απαιτεί αυταρχική διαχείριση. Συνέβη κάτι παρόμοιο και στην πανδημία του κορωνοϊού;
- Χωρίς αμφιβολία, σε όλες ανεξαιρέτως τις πανδημίες που αντιμετωπίζονται από τις κυβερνήσεις με επιβολή καραντίνας υπάρχει ένα πρόβλημα αυταρχισμού και περιορισμού των ελευθεριών. Είναι αναπόφευκτο. Επιχειρήσεις και μαγαζάτορες, εστιάτορες και ξενοδόχοι, ιδιοκτήτες πλοίων και τρένων διαμαρτύρονται διαρκώς. Οι ίδιοι περίπου άνθρωποι διαμαρτύρονται στις κυβερνήσεις και όταν ο αριθμός των θυμάτων αυξάνεται. Οι δημοσιογράφοι από τη μεριά τους ασκούν κριτική στην κυβέρνηση αλλά και στους μαγαζάτορες. Το βιβλίο μου όμως δεν λέει ότι η μία πλευρά ή η άλλη είναι ένοχη. Ούτε καν όσοι στρέφονται στη μαγεία και τη θρησκεία.
- Εκτίμησα το γεγονός ότι στο βιβλίο σας δεν ειρωνεύεστε όσους έχουν παράλογους φόβους και αντιδράσεις ενώπιον της επιδημίας. Νομίζω ότι γενικώς θα πρέπει να καταλάβουμε τι φοβούνται. Συμφωνείτε;
- Ευχαριστώ που το λέτε. Δεν είμαι φανατικός θετικιστής, αν και κατανοώ ότι η επιστήμη είναι η απάντηση σε όλες τις ερωτήσεις μας. Από την άλλη, αν οι άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στην επιστήμη, δεν σπεύδω να τους κατηγορήσω. Στο βιβλίο, όλοι οι μουσουλμάνοι έλεγαν στον σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ "θέλουμε μουσουλμάνους γιατρούς". Hταν συντηρητικοί άνθρωποι, όχι πολύ μορφωμένοι, επομένως δεν μπορώ να τους ρίξω το φταίξιμο. Απευθύνονταν στους σεΐχηδες (σ.σ.: τοπικοί θρησκευτικοί λόγιοι) γιατί δεν υπήρχαν διαθέσιμοι γιατροί ή γιατί δεν υπήρχε επικοινωνία με τους Ελληνορθόδοξους γιατρούς, που δεν μιλούσαν καν τουρκικά.

Η επιστήμη είναι η απάντηση σε όλες τις ερωτήσεις μας. Από την άλλη, αν οι άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στην επιστήμη, δεν σπεύδω να τους κατηγορήσω.

- Οι Eλληνες γιατροί είναι οι περισσότεροι στο βιβλίο. Προέκυψε από αρχειακή έρευνα ένα τέτοιο στοιχείο;
- Ναι. Ο Αμπτούλ Χαμίτ ανησυχούσε πολύ γι' αυτό. Γιατί αν και καταπιεστικός τύπος -πρέπει να είμαστε αντικειμενικοί εδώ- ο Αμπντούλ Χαμίτ ήταν επίσης και εκσυγχρονιστής. Εδωσε έμφαση στα δημόσια έργα και κατασκεύασε σιδηροδρόμους, δίκτυα τηλεγράφου, νοσοκομεία και άλλες υποδομές. Ειδικά για τα νοσοκομεία δαπάνησε πολλά χρήματα και θέλησε να φέρει γιατρούς από το εξωτερικό. Δημιούργησε τις πρώτες οθωμανικές ιατρικές σχολές. Η εκπαίδευση, ωστόσο, γινόταν στα γαλλικά, γιατί δεν υπήρχαν άλλα εγχειρίδια. Κάποιοι καθηγητές ήταν επίσης Γάλλοι. Ετσι, για να σπουδάσεις Ιατρική στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ας πούμε το 1880, έπρεπε να μιλάς τη γαλλική γλώσσα. Οι ορθόδοξοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας -οι Ελληνες αν προτιμάτε- ήταν πιο μορφωμένοι, ανήκαν σε ανώτερα κοινωνικά στρώματα και τη γνώριζαν καλύτερα. Οι μουσουλμάνοι λιγότερο, γιατί δεν ήταν τόσο μορφωμένοι και εύποροι. Στις εισαγωγικές εξετάσεις λοιπόν κυριαρχούσαν πάντα οι ορθόδοξοι και τελικά οι γιατροί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ακόμα και αν είχαν εκπαιδευτεί εντός της, μιλούσαν ελληνικά ή γαλλικά. Και δεν ήθελαν να πηγαίνουν στις γειτονιές των μουσουλμάνων, όπου υπήρχε ο κίνδυνος της χολέρας και τριγυρνούσε το βακτήριο της πανούκλας.
- Λίγο αφότου το βιβλίο εκδόθηκε στην Τουρκία, κατηγορηθήκατε ότι με αυτό προσβάλατε τον Κεμάλ Ατατούρκ και την τουρκική σημαία. Πώς ακριβώς το κάνατε;
- Το μυθιστόρημά μου αποτελεί ένα είδος αλληγορίας για την επινόηση και τη θεμελίωση των εθνών μετά την πτώση των μεγάλων αυτοκρατοριών. Και αφού η Τουρκική Δημοκρατία είναι κι αυτή μια τέτοια χώρα, άνθρωποι στενόμυαλοι, ζηλόφθονοι και εθνικιστές άρχισαν να με επικρίνουν σε τουρκικές εφημερίδες λέγοντας ότι γελοιοποιώ την τουρκική σημαία και τον Κεμάλ Ατατούρκ. Δεν είναι αλήθεια. Το μυθιστόρημα δεν είναι για τον Κεμάλ Ατατούρκ - θα σας το έλεγα αν ίσχυε. Δεν είμαι τέτοιο είδος ανθρώπου, δεν θα αφιέρωνα πέντε χρόνια της ζωής μου για να επικρίνω τον Κεμάλ - αν ήθελα θα έγραφα ένα άρθρο. Πρόκειται για ψέματα που βρίσκουν έρεισμα στο τουρκικό νομικό σύστημα, γιατί αποτελούν κομμάτι μιας πολιτικής διένεξης. Οι άνθρωποι αυτοί δεν θα με βάλουν στη φυλακή, αλλά γράφουν άρθρα στις εφημερίδες και αν ένας καθηγητής δώσει στους μαθητές του το βιβλίο μου, τότε οι συντηρητικοί συνάδελφοί του θα πουν "μα αυτός είναι ένας αποστάτης, προσέβαλε τον Κεμάλ και τον τουρκισμό, μη διαβάζετε τα βιβλία του γιατί αποτελούν μέρος ενός πολιτισμικού πολέμου". Ο δικηγόρος μου λέει να μην ανησυχώ. Οταν είχα ρωτήσει τον εισαγγελέα σε ποια σελίδα βρισκόταν η προσβολή, δεν μπορούσε να πει. Και όμως, το βιβλίο πούλησε 250.000 αντίτυπα και ενώ υπάρχουν 80 εκατομμύρια άνθρωποι που δεν το έχουν διαβάσει, θα πιστέψουν τον εισαγγελέα.
- Θα λέγαμε ότι δεν είναι και πολύ ασφαλές να είσαι συγγραφέας στην Τουρκία του Ερντογάν;
- Μη μου δίνετε την απάντηση. Αυτή δεν είναι ερώτηση. Θέλετε να σας κάνω τέτοια δήλωση; Αν ναι, δεν είναι ωραίος τρόπος για να γίνει μια συνέντευξη. Ρωτάτε αν είναι ασφαλές να είσαι συγγραφέας στην Τουρκία του Ερντογάν και εγώ είμαι συγγραφέας στην Τουρκία του Ερντογάν.
- Eχετε δίκιο. Θέλω απλώς να ακούσω την εμπειρία σας.
- Σας μετέφερα την εμπειρία μου. Γιατί πρέπει να γενικεύσω; Μπορώ κάλλιστα να το κάνω: δεν υπάρχει ελευθερία του λόγου στην Τουρκία. Δεν χρειάζεται όμως να στοχεύουμε σε πομπώδεις και εντυπωσιακές δηλώσεις. Αν θέλετε να πω περισσότερα, δεν υπάρχει ελευθερία του λόγου στην Τουρκία, όμως γενναίοι στην πραγματικότητα δεν είναι οι συγγραφείς, αλλά οι δημοσιογράφοι. Που ασκούν κριτική στον Ερντογάν, που μέσα σε δύο μήνες καταλήγουν στη φυλακή, που έπειτα από ένα χρόνο τους συναντώ στον δρόμο και ενώ τους εκφράζω τη λύπη μου, εκείνοι μου λένε ότι διάβασαν το βιβλίο μου. Υπάρχουν πολλοί γενναίοι άνθρωποι στην Τουρκία και οι περισσότεροι από αυτούς είναι δημοσιογράφοι.

Η δική μου Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν είναι σαν του Ερντογάν
- Eνα από τα θέματα στις "Νύχτες Πανούκλας", καθώς και σε άλλα βιβλία σας, είναι η σχέση Ανατολής και Δύσης, η σχέση εκσυγχρονισμού και παράδοσης. Πού βρίσκεται η σημερινή Τουρκία ως προς αυτές τις διχοτομήσεις; Υπάρχει κάποια χρυσή αναλογία;
- Είναι μια κλασική ερώτηση, που επανέρχεται διαρκώς. Κάποτε μου έλεγαν ότι ήρθε η ώρα να γράψω διηγήματα. Ομως ο "Οδυσσέας" του Τζέιμς Τζόις είναι ένα δύσκολο μυθιστόρημα, πολλών εκατοντάδων σελίδων, που πολλοί διαβάζουν ακόμα. Επειτα ο κόσμος έλεγε ότι τα διηγήματα είναι απαραίτητα, γιατί κυριαρχούν το σινεμά και η τηλεόραση. Και όμως συνέχισαν να γράφονται μεγάλα μυθιστορήματα. Τα μυθιστορήματα δεν έχουν σχέση με την ανάγνωση των ειδήσεων και το να τα συγχέουμε αποτελεί παρανόηση. Οι αναγνώστες μου δεν βλέπουν τηλεόραση· αγοράζουν τα μυθιστορήματά μου και τα διαβάζουν. Μπορεί να μην είναι εκατομμύρια επί εκατομμυρίων, αλλά έχω πουλήσει περίπου 16 εκατομμύρια βιβλία σε όλο τον κόσμο.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μικρασιατικη εκστρατεια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
συνεντευξεισ

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Νικόλας Ζώης

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο Ορχάν Παμούκ στην "Κ": Υπάρχουν γενναίοι άνθρωποι στην Τουρκία

# data[].attributes.attachment_link.description
Το τελευταίο μυθιστόρημα του Τούρκου νομπελίστα συγγραφέα Ορχάν Παμούκ, με τίτλο "Νύχτες Πανούκλας" (εκδ. Πατάκη, μτφρ. Στέλλα Βρετού), είναι ένα βιβλίο για μια επιδημία. Ξεσπάει το 1901 στο φανταστικό νησί Μίνγκερ, αλλά οι τοπικές οθωμανικές αρχές δεν είναι πρόθυμες να την αντιμετωπίσουν.

# data[].attributes.body
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/psila-grammata-tis-i-karystiani-anazitontas-ton-hameno-politiko-hrono

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"ΕΙΣΑΙ ΠΟΥΣΤΗΣ ΓΙΕ ΜΟΥ;" Με αυτή την ερωτηματική πρόταση ανοίγει το νέο μυθιστόρημα της Ιωάννας Καρυστιάνη "Ψιλά Γράμματα". Τη λέει από τη θέση του συνοδηγού ο πατέρας του κεντρικού ήρωα του μυθιστορήματος, που κάθεται στη θέση του οδηγού ενός Fiat Punto, τη Μεγάλη Παρασκευή του 2005. Ίσως είναι από τις τελευταίες ερωτήσεις του πατέρα στον γιο του, απρογραμμάτιστη και αυθόρμητη. Μετά από λίγες ώρες ο πατέρας θα πεθάνει.

Για μια στιγμή, ο αναγνώστης παγιδεύεται και αναζητάει την απάντηση μέσα στην πλοκή. Γρήγορα καταλαβαίνει όμως ότι απάντηση δεν υπάρχει και ότι τελικά δεν είναι αυτό το θέμα ούτε και ο στόχος του μυθιστορήματος και επομένως της συγγραφέως.

Η Ιωάννα Καρυστιάνη έγραψε ένα μυθιστόρημα, που διαβάζεται απνευστί, για την αντιφατικότητα της ανθρώπινης ζωής, την αβεβαιότητα, τη δυσπιστία, τις διαψεύσεις.

Ο τίτλος "Ψιλά Γράμματα" ίσως είναι αυτός που μας οδηγεί στην καρδιά του μυθιστορήματος. Η αλήθεια βρίσκεται στα ψιλά γράμματα, σε αυτά που μας λέει ο ήρωας/αντιήρωας του μυθιστορήματος στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου μετά από ένα ντόμινο καταρρεύσεων, τόσο του δικού του όσο και άλλων χαρακτήρων:

"Δοκίμασα να αρκεστώ στο μικρομεσαίο μου μερτικό καθημερινότητας, να μοιάσω με την πλειοψηφία των πιο νορμάλ, να γίνω και λίγο ζαμανφουτίστας, όμως δεν μου είπε πολλά η πραγματικότητα, δεν ήξερα πώς να κινηθώ άνετα σ' αυτήν".

Υπάρχει κάτι το κωμικοτραγικό στον Τσιούλη που δεν γίνεται ποτέ τραγικό, ακόμη και τη στιγμή της κατάρρευσης. Μου θυμίζει πολύ γκογκολικούς ήρωες ή ανθρώπους χωρίς ιδιότητες. "Ώρες-ώρες αναλογίζομαι πόσα θυελλώδη συναισθήματα στερήθηκα", μονολογεί ο Μιχάλης, "στον ξύπνιο μου εννοώ. Γιατί στα όνειρα και τι δεν βλέπω, και τι δεν μου συμβαίνει, ξυπνώ και το σώμα μου, τρόπος του λέγειν, έχει τους μώλωπες της νύχτας".

Ο Μιχάλης Τσιούλης του Πολυχρόνη και της Όλγας, το γένος Λαλέ, είναι ο βασικός ήρωας στα "Ψιλά Γράμματα". Γεννημένος το 1952 στο Αγρίνιο, σε μια μικροαστική οικογένεια δασκάλων, μεγαλώνει με όνειρα να πετάξει, κυριολεκτικά, ψηλά.

Δεν θα πετάξει ποτέ, παρόλο που θα γίνει μηχανικός αεροσκαφών, θα συναρμολογεί εξαρτήματα, θα γίνει σχολαστικός με τα ρουλεμάν και θα γνωρίζει όλους τους τύπους αεροπλάνων και ελικοπτέρων.

Περισσότερο αντιήρωας παρά ήρωας, ο Μιχάλης Τσιούλης δεν είναι φτιαγμένος με τα υλικά που εξασφαλίζουν καριέρα. "Άτυχος, ατάλαντος, άτολμος, αδέξιος και αφανής", ζει πάντα μοναχικά, ακόμη και όταν βρίσκεται σε παρέα. Αρχή του είναι "αναπνέω καλύτερα όταν οι άλλοι δεν μου δίνουν σημασία".

Στο Αγρίνιο δεν είχε εμφανιστεί ποτέ με κοπέλα, πράγμα που προκάλεσε την ερώτηση του πατέρα του λίγο πριν αυτός εγκαταλείψει τα εγκόσμια στο κάθισμα του Punto. Οι γυναίκες στη ζωή του είναι περισσότερο παρενθέσεις ή καλύτερα ατελείς προσπάθειες που τις επιβάλλουν μάλλον οι τρίτοι.

Ο Μιχάλης Τσιούλης ξέρει πως "υπάρχουν σημαδιακές ημέρες που μπάζουν τους ανθρώπους στη ροή τους, δεν γίνεται να πας κόντρα". Έτσι και με τις γυναίκες.

Ας πούμε με την Κούλα Παπαβασιλείου, λογίστρια και μοναχοκόρη λογιστών. Η παρένθεση, μία από τις πολλές, έκλεισε γρήγορα. "Μιχάλη, τα Σαββατόβραδα μαζί σου σκέτα Ψυχοσάββατα. Μιχάλη, εσύ το πας για μεγαλοστέλεχος της μοναξιάς, Μιχάλη, είσαι νεκρή φύση, Μιχάλη είσαι ταμάμ για να αδειάζεις τα βολτ από τις μπαταρίες των ενθουσιασμένων, ρε Μιχάλη, μου βγάζεις την πίστη μέχρι να σιγουρευτώ ότι είσαι παρών στα σεντόνια..."

Το αντίο της Κούλας έχει πολλή ειρωνεία: "Τα λογιστικά σου είναι τακτοποιημένα στο κίτρινο ντοσιέ στην εταζέρα δίπλα στην πόρτα".

Υπάρχει όμως μια γυναίκα που δεν είναι παρένθεση αλλά φαντασίωση. Ένα κορίτσι που το είχε δει φευγαλέα τη νύχτα της 17ης Νοεμβρίου 1973 στο Πολυτεχνείο και από το οποίο είχε κρατήσει ένα γκρίζο σκουφί με πορτοκαλιά φούντα. Μήπως και το σκουφί είναι μια φαντασίωση; Μήπως και η πορτοκαλιά φούντα;

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ. Ιωάννα Καρυστιάνη, Ψιλά Γράμματα, Εκδόσεις Καστανιώτη, Σελ.: 312

Ο Μιχάλης Τσιούλης έχει γεννηθεί, όπως ήδη είπαμε, το 1952. Είναι η χρονιά γέννησης και της Ιωάννας Καρυστιάνη. Η συγγραφέας δημιουργεί, λοιπόν, έναν συνομήλικό της ήρωα, με τον οποίο διατρέχει τον ίδιο χρόνο, όχι για να ανακαλέσει το παρελθόν, αφού η ανάκληση του παρελθόντος είναι ανέφικτη, αλλά για να δείξει, με ειρωνεία και πολύ χιούμορ, την αντιφατικότητα της ανθρώπινης ζωής.

Υπάρχει κάτι το κωμικοτραγικό στον Τσιούλη που δεν γίνεται ποτέ τραγικό, ακόμη και τη στιγμή της κατάρρευσης. Μου θυμίζει πολύ γκογκολικούς ήρωες ή ανθρώπους χωρίς ιδιότητες.

"Ώρες-ώρες αναλογίζομαι πόσα θυελλώδη συναισθήματα στερήθηκα", μονολογεί ο Μιχάλης, "στον ξύπνιο μου εννοώ. Γιατί στα όνειρα και τι δεν βλέπω, και τι δεν μου συμβαίνει, ξυπνώ και το σώμα μου, τρόπος του λέγειν, έχει τους μώλωπες της νύχτας".

Στην αρχή του μυθιστορήματος συναντάμε κι έναν άλλον ήρωα που λειτουργεί αντιστικτικά προς τον Μιχάλη. Είναι ο αδελφός του Κίμων, λίγα χρόνια μεγαλύτερος και με όλα τα προσόντα που εξασφαλίζουν καριέρα.

Γεννημένος για βάθρο, φωνή ηγετική, τσάκιση στα μπατζάκια, κολλαρισμένο πουκάμισο, ψεκάδες 4711, έχει βάλει πλώρη για το διπλωματικό σώμα και το πετυχαίνει. "Στη διάπλαση των παίδων παίζουν ρόλο και οι νονές".

Και η νονά του Κίμωνα, Αλίκη Μπούρα, άτεκνη, έχει ως αποκλειστική απασχόλησή της τον βαφτισιμιό της.

Ο Κίμων δεν είναι πολύ παρών στη ζωή της οικογένειάς του. Δεν βρίσκεται καν στο πλάι της μητέρας τους Όλγας (ένας άλλος χαρακτήρας-κλειδί στο μυθιστόρημα, "φυγάς" από την Κρήτη) που πεθαίνει στα εξήντα της από καρκίνο. Είναι όμως πολύ παρών στο μυθιστόρημα, καθώς από αντίστιξη στον Μιχάλη γίνεται τελικά αδελφή ψυχή.

Το βάθρο του γκρεμίζεται, η βεβαιότητα δεν έχει γερά θεμέλια, το ντόμινο των καταρρεύσεων τον παρασύρει. Η συγγραφέας τον βλέπει με τρυφερότητα, ακόμη και στα χρόνια της αλαζονείας του, γιατί ξέρει ότι η ζωή κρύβει πολλά απρόοπτα στις στροφές της.

Ο πολιτικός χρόνος υπάρχει στο μυθιστόρημα της Καρυστιάνη. Αλλά η χούντα, το Πολυτεχνείο, το ΠΑΣΟΚ, είναι περισσότερο εξωτερικά σημεία αναγνώρισης της πλοκής, που δίνονται επίσης με ειρωνεία και χιούμορ.

Αναγνωρίζουμε, ας πούμε, την εποχή ΠΑΣΟΚ, κυρίως τη νοοτροπία της εποχής στη φράση "γενικά στη χώρα έπαιζε πολύ η μούντζα στα παλιά, ο αποχαιρετισμός στη φτώχεια, ο πρωτόγνωρος ενθουσιασμός για απόκτηση αναπαυτικού καναπέ και καινούργιου κοστουμιού, η πεποίθηση για οριστικό αντίο στα πράγματα από δεύτερο χέρι".

Εκείνο που βρίσκω όμως πιο σημαντικό από το πώς η Ιωάννα Καρυστιάνη χειρίζεται τον πολιτικό χρόνο είναι το πώς δημιουργεί την κοινωνική γεωγραφία. Ένα εκπληκτικό τοπίο μικροαστών και μικροαστικών συμπεριφορών, τελετουργιών της καθημερινής ζωής, λαϊκής σοφίας και θεσφάτων που ορίζονται από δευτερεύοντες χαρακτήρες. Για όλο αυτό το πλήθος η συγγραφέας επινοεί ονοματεπώνυμα που δεν είναι μόνο αληθοφανή αλλά είναι και ταυτότητες.

Το είπαμε ήδη ότι η ειρωνεία, ως αντιφραστικός λόγος, και το χιούμορ είναι τα όπλα της συγγραφέως. Το χιούμορ δεν υπάρχει μόνο στις καταστάσεις. Υπάρχει και στη γλώσσα. Και είναι επίτευγμα που, παρά την ειρωνεία, η Καρυστιάνη κατορθώνει πάντα να γράφει θερμά.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΙΒΛΙΟ
20 βιβλία ελληνικής λογοτεχνίας που αγαπήσαμε τη δεκαετία 2010-2019

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ιωάννα καρυστιάνη

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εκδόσεις καστανιώτη

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
έλληνες συγγραφείς

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
γυναίκες λογοτεχνία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνική λογοτεχνία

# data[].attributes.attachment_link.title
"Ψιλά γράμματα" της Ιωάνας Καρυστιάνη: Αναζητώντας τον χαμένο πολιτικό χρόνο | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Ιωάννα Καρυστιάνη δημιουργεί δύο ήρωες -και ταυτόχρονα αντιήρωες- για να δείξει την αντιφατικότητα της ανθρώπινης ζωής. Δυνατή πλοκή που διανύει έναν μακρύ χρόνο από τη δεκαετία του 1950 μέχρι σήμερα και μια μεγάλη γεωγραφία από την Αθήνα, στο Αγρίνιο, στην Κρήτη. Ένα ντόμινο καταρρεύσεων που δίνεται με ειρωνεία και χιούμορ.

# data[].attributes.body
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/paskal-mprykner-bionoyme-enan-neopoyritanismo

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Για τρεις θεωρίες, τη νεοφεμινιστική, την αντιρατσιστική και την αποαποικιακή, ο ένοχος είναι πλέον ο λευκός. Υποβιβασμένος σε απλό φορέα του χρώματος του δέρματός του, είναι πλέον ο απεχθής, ο δακτυλοδεικτούμενος, ο υπεύθυνος για όλα τα δεινά", γράφει στο τελευταίο του βιβλίο ο κορυφαίος Γάλλος διανοητής Πασκάλ Μπρυκνέρ.

Το συγγραφικό του πόνημα, καρπός της περιόδου της πανδημίας, φέρει τον τίτλο Ένας σχεδόν τέλειος ένοχος - Κατασκευάζοντας τον λευκό ως αποδιοπομπαίο τράγο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη (σε μετάφραση του Ανδρέα Παππά). Σε αυτό αναρωτιέται πώς κατέληξε ο "λευκός" άντρας να είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος των ημερών µας αλλά και ποιοι μετασχηματισμοί στις δυτικές κοινωνίες δημιούργησαν τους μηχανισμούς που του φορτώνουν την ευθύνη για όλες τις συμφορές της ανθρωπότητας διαχρονικά.

Όταν συναντηθήκαμε διαδικτυακά για να μιλήσουμε με αφορμή το καινούργιο του δοκίμιο βρισκόταν στη Φρανκφούρτη για τη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου. Σήμερα εξακολουθεί να γράφει ασταμάτητα, να δίνει διαλέξεις και να ζει στο παρισινό διαμέρισμά του, το οποίο είναι γεμάτο βιβλία. Είναι ένας άνθρωπος με σκέψη δομημένη, που ασκεί έντονη κριτική σε ό,τι τον ενοχλεί και είναι αλλεργικός στις απόλυτες γενικεύσεις και τους φανατισμούς.

Παραμένει αιρετικός, παρεμβατικός, καυστικός και για κάποιους αμφιλεγόμενος. Το βέβαιο είναι ότι επιλέγει συνειδητά να εκφράζει ελεύθερα τις αντισυμβατικές του απόψεις, πολώνοντας όμως τους αναγνώστες του, γι' αυτό δεν θεωρείται τυχαία ένας απ' τους πιο επιδραστικούς Γάλλους διανοουμένους. Αναμφίβολα, είναι ένα πρόσωπο που έχει καταφέρει να χτίσει μια αξιοθαύμαστη καριέρα, ενώ πάντοτε τα βιβλία και τα άρθρα του δημιουργούν συζητήσεις και αντιδράσεις.

Στη συζήτησή μας αναφέρει συχνά ότι αρνείται να υποκύψει στους κανόνες της πολιτικής ορθότητας και ταυτόχρονα επισημαίνει ότι: "Η προσέγγιση των άκρων, που πιστεύουν ότι μισιούνται, αλλά έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους, είναι ίσως το πιο ανησυχητικό γεγονός αυτού του αιώνα".

Η εποχή μας επικαλύπτει δύο ανταγωνιστικές τάσεις, αυτήν της χειραφέτησης των αισθήσεων και αυτή του πολλαπλασιασμού των ταμπού. Η σύγκρουσή τους χαρακτηρίζει ουσιαστικά την περίοδο που ζούμε.

- Τι εποχή είναι αυτή που ζούμε; Τι θα μας λέγατε;
Νομίζω ότι ζούμε σε μια εποχή αβεβαιότητας και χάους. Σπάνια συναντιούνται ταυτόχρονα τόσο πολλά αρνητικά στοιχεία, όπως ένας πόλεμος σε ευρωπαϊκό έδαφος, μια επίμονη πανδημία, κλιματική αλλαγή, απειλές από το ριζοσπαστικό Ισλάμ αλλά και η Τουρκία του νέου σουλτάνου Ερντογάν.

- Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ευρώπης σήμερα;
Το μεγαλύτερο πρόβλημά της και σήμερα και χθες παραμένει η ενότητά της απέναντι στη ρωσική επιθετικότητα στην Ουκρανία. Ο πειρασμός είναι μεγάλος για ορισμένους, όπως η Ουγγαρία, που επιλέγουν να κινούνται μόνοι τους. Ή σαν τη Γερμανία, η οποία προμηθεύεται οπλισμό αποκλειστικά από τους Αμερικανούς. Η Ευρώπη δεν ήξερε ποτέ πώς να οικοδομήσει ένα αυτόνομο αμυντικό σύστημα. Εξαρτάται εξ ολοκλήρου, εκτός από τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία, από τη στρατιωτική ομπρέλα της Βόρειας Αμερικής. Κι αυτό αποτελεί μια άθλια κατάσταση υποταγής.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΔΙΕΘΝΗ
Πασκάλ Μπρυκνέρ: Ο αποκεφαλισμός ενός καθηγητή συνιστά κήρυξη πολέμου που πρέπει να αντιμετωπιστεί ανάλογα

- Γράφετε στο βιβλίο σας ότι "στις δημοκρατίες της Δύσης, εκεί όπου τα δικαιώματα των μειονοτήτων και των γυναικών τυγχάνουν και μεγαλύτερου σεβασμού, ακούγονται και οι εντονότερες διαμαρτυρίες ενάντια στην παραβίαση θεμελιωδών ελευθεριών". Ποια εξήγηση δίνετε;
Μια κοινωνία φθείρεται πάρα πολύ όταν η επίλυση των προβλημάτων της και οι διεκδικήσεις της έχουν στεφθεί με μεγάλη επιτυχία. Αυτό είναι ο νόμος του Τοκβίλ, που έλεγε ότι "όσο αυξάνεται η ισότητα για τις μειονότητες ή τις γυναίκες τόσο οι υπόλοιπες ανισότητες φαίνονται αφόρητες". Ξεχνάμε λοιπόν την πρόοδο που έγινε και βλέπουμε μόνο τις αποστάσεις που μένουν για να καλύψουμε. Γι' αυτό και ο ριζοσπαστισμός αυτών των διατυπώσεων προέρχεται πάντα από ευνοούμενες χώρες και φαίνονται εξωφρενικός.

- Θα λέγατε ότι ζούμε ή όχι σε μια περίοδο πατριαρχικής παντοδυναμίας;
Η πατριαρχία βρίσκεται εδώ και πολύ καιρό σε κρίση στον δυτικό κόσμο, τουλάχιστον από τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα. Εξακολουθεί να υπάρχει σε μικρότερο βαθμό σε ορισμένα επαγγέλματα, αλλά σιγά σιγά οι γυναίκες κατακτούν τον δημόσιο χώρο, μπαίνουν σε επαγγέλματα που ανήκαν σε άνδρες, πετυχαίνουν σε χώρους όπως η Δικαιοσύνη ή η Ιατρική·σύντομα θα έχουν πετύχει ισότητα και στον πολιτικό κόσμο. Αυτή είναι μια εξαιρετική εξέλιξη. Από την άλλη πλευρά, η πατριαρχία είναι ακόμα ζωντανή και σκληρή στις παραδοσιακές κοινωνίες, στην Αφρική και σε ολόκληρο τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο. Κάτι γνωρίζουν οι Ιρανές που πεθαίνουν από τις σφαίρες της θρησκόληπτης αστυνομίας αλλά και από τη συνένοχη σιωπή των δυτικών φεμινιστριών μας.

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ: Πασκάλ Μπρυκνέρ, Ένας σχεδόν τέλειος ένοχος, Εκδόσεις Πατάκη

- Στο βιβλίο σας λέτε ότι "όλα είναι βιασμός στην καθημερινότητα: το βλέμμα των περαστικών, το ύποπτο βάδισμά τους, η νοοτροπία τους, ακόμα και ο αέρας που αναπνέουμε". Και αναρωτιέστε αν βιαζόμαστε όλοι. Γιατί;
Όπως αναφέρω και στο βιβλίο, αν στις Ηνωμένες Πολιτείες μπεις στο ασανσέρ μαζί με μια γυναίκα και εκείνη αισθανθεί άβολα με την παρουσία σου, μπορεί να καλέσει την αστυνομία. Η παρουσία σου στο ασανσέρ θεωρείται ως δυνάμει αδίκημα. Αν όμως ο βιασμός είναι παντού, τελικά δεν είναι πουθενά. Αν όλα είναι βιασμός, η λέξη χάνει το όποιο νόημά της. Επομένως, το να θεωρούμε ότι τα πάντα είναι βιασμός, όταν αυτός απαγορεύεται από τους νόμους και το Σύνταγμα, είναι ένα απερίφραστο ψέμα. Εκτός αν πιστεύετε ότι οποιοδήποτε λάγνο βλέμμα ενός άνδρα προς μια γυναίκα είναι ήδη βιασμός, ότι η ανδρική ανατομία μάς καταδικάζει έτσι κι αλλιώς σε επιθετικότητα και βία. Ποιος είναι ο στόχος ενός ορισμένου φεμινισμού; Να χειραφετήσει τις γυναίκες ή να τις κρατάει φοβισμένες, ώστε έτσι να τις ποδηγετεί; Έχουν περάσει πενήντα χρόνια από τη λεγόμενη "σεξουαλική επανάσταση" και σήμερα βλέπουμε ότι όλα έχουν αλλάξει μορφή και περιεχόμενο. Ο έρωτας έχει μετατραπεί σε όργανο εξουσίας, η ευτυχία έχει γίνει μια καταστροφική αμφιβολία και η απόλαυση ένα συνεχές άγχος. Όμως δεν βρισκόμαστε σε εκείνη την εποχή του φεμινισμού, βιώνουμε πια έναν νεοπουριτανισμό που ελλοχεύει πίσω από τη δήθεν προστασία των γυναικών για να απαγορεύσει την έλξη μεταξύ των φύλων. Ο έρωτας πρέπει, στο μέτρο του δυνατού, να παραμείνει γιορτή. Αν οι εραστές μετατραπούν σε ελεγκτές που κόβουν κλήσεις στους παραβάτες, θα χαθούν η μαγεία και η ανεμελιά της ερωτικής πράξης.

- Όσον αφορά τα διεθνή ζητήματα, πιστεύετε ότι σήμερα θα μπορούσε να αναζωπυρωθεί μια σύγκρουση πολιτισμών;
Υπάρχει φυσικά μια σύγκρουση πολιτισμών και καθεστώτων εκ μέρους εκείνων που είναι ενωμένοι εναντίον της δημοκρατικής Δύσης, που γοητεύει και παράλληλα ανησυχεί. Η Κίνα, η Ρωσία, η Τουρκία, το Ιράν, η Βόρεια Κορέα, καθεμία από αυτές τις χώρες, για τους δικούς της λόγους αποστρέφεται τη δημοκρατία και θέλει να επιβάλει τα αυτοκρατορικά της σχέδια. Δυστυχώς, το δικαίωμα στην ανοχή και στον πλουραλισμό γίνεται όλο και πιο σπάνιο σε αυτόν τον πλανήτη.

- Ποιος είναι ο ρόλος των διανοουμένων σε μια τόσο κρίσιμη καμπή; Γράφετε στο βιβλίο σας ότι "στις Ηνωμένες Πολιτείες, το σύνολο της πνευματικής ζωής απειλείται με θάνατο εξαιτίας "αντισυμβατικών" αντιλήψεων. Εκδότες, δημοσιογράφοι, ερευνητές, καθηγητές απολύονται για δηλώσεις τους ή για τις προτιμήσεις τους. Συγγραφείς παύουν να εκδίδονται αν παρεκκλίνουν από το θεωρούμενο πολιτικά ορθό".
Ο ρόλος των διανοουμένων είναι να φέρνουν λίγο φως, να μας δείχνουν τι διαδρομή θα ακολουθήσουμε για να κατανοήσουμε τα σκοτάδια που μας περιτριγυρίζουν. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η άποψη αυτή αλλάζει και αυτό το δείχνει ξεκάθαρα η επιρροή της ιδεολογίας του "Wokeism" (η κουλτούρα του εξοστρακισμού). Ένα παράδειγμα είναι η αφαίρεση του δικαιώματος του λόγου από ομιλητές σε πανεπιστήμια, όταν οι απόψεις τους δεν συμφωνούν με τις δικές τους, παραμένει ισχυρή στις πανεπιστημιουπόλεις. Σύμφωνα με αυτό το νέο είδος λογοκρισίας, ο πολιτισμός δεν θα είναι πλέον αυτό το ενθουσιώδες, εντυπωσιακό και, θα σας έλεγα, ανησυχητικό άνοιγμα σε άγνωστους κόσμους αλλά ένας εγκλεισμός του εγώ σε απόρθητα, προστατευτικά τείχη.

ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Παράνοια, φωνές στο κεφάλι, αϋπνία: Πώς βίωσα το ψυχωσικό μου ξέσπασμα

Μοναξιές - Η Υποκλοπή

Όλ@ ή τίποτα: Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει

- Δεν πιστεύετε ότι ο ερωτισμός και ο ηδονισμός εξακολουθούν να έχουν μεγάλη δύναμη στην κοινωνία;
Η επιθυμία και η λίμπιντο παραμένουν πολύ σημαντικές στις μέρες μας, όπως και στο παρελθόν. Οι απαγορεύσεις που τους τίθενται απλώς τις ενισχύουν. Η εποχή μας επικαλύπτει δύο ανταγωνιστικές τάσεις, αυτήν της χειραφέτησης των αισθήσεων και αυτή του πολλαπλασιασμού των ταμπού. Η σύγκρουσή τους χαρακτηρίζει ουσιαστικά την περίοδο που ζούμε.

- Τι ρόλο παίζει η λογοτεχνία στη ζωή σας; Υπάρχουν πράγματα που ανακαλύψατε για τον εαυτό σας μέσα από τη συγγραφή;
Η λογοτεχνία και η συγγραφή είναι ο λόγος που ζω. Δεν περνάει μέρα χωρίς να γράψω μια σελίδα ή να διαβάσω ένα βιβλίο, ή τουλάχιστον ένα κεφάλαιο. Ο μόνος μου φόβος είναι να στερηθώ μια μέρα την έμπνευση ή να μην μπορώ πλέον να εκτιμήσω τον καινοτόμο τρόπο ενός μυθιστορήματος, την ομορφιά ενός στυλ. Το να γράφουμε σημαίνει να ανακαλύπτουμε αυτό που σκεφτήκαμε καθώς ξετυλίγεται ο προβληματισμός: εφευρίσκουμε τον εαυτό μας πιστεύοντας ό,τι λέμε σ' εμάς τους ίδιους και αυτό είναι που σκιαγραφεί το μονοπάτι μιας γραφής, αυτή την ασύγκριτη δημιουργική διαδρομή. Μια όμορφη ιδέα για ένα δοκίμιο ή ένα μυθιστόρημα είναι ένας θησαυρός για τον οποίο θα έδινα πολλά υλικά πλούτη.

- Τι θεωρείτε σημαντικό στη ζωή;
Το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι να κρατάς ζωντανή την ενέργεια και την περιέργειά σου γιατί αυτά τα δύο σε κρατούν σε εγρήγορση σε σχέση με τον κόσμο και τους άλλους. Το πρώτιστο είναι να μπορείς να διατηρείς αμείωτο αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν "θαυμάζειν", δηλαδή την ικανότητα να εκπλήσσεσαι από τον κόσμο και τις καταστάσεις της καθημερινής ζωής. Επίσης, ότι είμαι ακόμα ζωντανός, ικανός να αγαπώ, να δουλεύω, να σκαρφαλώνω σε ένα βουνό, να ταξιδεύω. Αυτό λέγεται "θαύμα" και ευχαριστώ καθημερινά το Θεό που μου το παραχώρησε.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO. To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΙΒΛΙΟ
"Guerre": Το χαμένο μυθιστόρημα του Λουί-Φερντινάν Σελίν

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
πασκάλ μπρυκνέρ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εκδόσεις πατάκη

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
γάλλοι συγγραφείς

# data[].attributes.attachment_link.title
Πασκάλ Μπρυκνέρ: "Βιώνουμε έναν νεοπουριτανισμό" | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο διάσημος Γάλλος συγγραφέας και διανοούμενος μιλά αποκλειστικά στη LiFO για την Ευρώπη, την πολιτική ορθότητα, την πατριαρχία, τη λογοτεχνία και εξηγεί γιατί στις μέρες μας "ο έρωτας έχει μετατραπεί σε όργανο εξουσίας, η ευτυχία έχει γίνει μια καταστροφική αμφιβολία και η απόλαυση ένα συνεχές άγχος".

# data[].attributes.body
Καλό μήνα!

# data[].attributes.body
https://cityportal.gr/nychtes-sto-palermo-theatro-parathlasi/

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Cityportal.gr | Θεσσαλονίκη σήμερα, τώρα | Εκδηλώσεις, Νέα | Guide

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το Θέατρο Παράθλαση παρουσιάζει κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 9μμ, ως τις 18 Δεκεμβρίου, το πολιτικό θρίλερ "Νύχτες στο Παλέρμο".

Ένα έργο που γράφτηκε το 2012, από τους συμμετέχοντες στο Εργαστήρι Δραματικής Τέχνης του Θεάτρου ΠΑΡΑΘΛΑΣΗ, στα πλαίσια των μαθημάτων του Γ' Κύκλου. Και καθώς φέτος το Εργαστήρι συμπληρώνει 30 χρόνια λειτουργίας, επιλέξαμε να παρουσιάσουμε το συγκεκριμένο έργο, λίγο εορταστικά, λίγο επετειακά, αλλά κυρίως επειδή πρόκειται για ένα συγκλονιστικό, και δυστυχώς, πάντα επίκαιρο κείμενο.

Το έργο:

Κάπου στο μέλλον.
Όταν ο θάνατος γίνεται παιχνίδι.
Όταν η εξουσία συντρίβει.
Ακόμα και την ιδέα.
Όταν όλοι γινόμαστε θεατές.
Ενός παιχνιδιού.
Που δεν έχει τέλος.
Που δεν έχει αρχή.
Που δεν έχει επιστροφή.
Η σκιά πέφτει.
Και τότε
κανείς δεν είναι αθώος.
Και το μέλλον είναι τώρα.
Κι εμείς;

Ταυτότητα παράστασης

Συγγραφική ομάδα:
Γιώργος Γκασνάκης, Κώστας Ταρπατζής, Απόστολος Καμιτσάκης, Βασίλης Λεοντάκης, Στελλίνα Λιόλιου, Βαγγέλης Μουλαράς, Νίκη Πάνου, Εύα Παπαβλασοπούλου, Κυριακή Παπαδοπούλου, Στέλλα Παρχαρίδου, Φρόσω Παρχαρίδου, Ευτυχία Πλιάκου, Γιάννης Τσιάλτας.

Σκηνοθεσία: Μόνα Κιτσοπούλου, Γιώργος Γκασνάκης
Σκηνικά - κοστούμια: Γιάννης Άδραστος
Φωτισμοί: Γιώργος Γκασνάκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Τσούκαλη

Διανομή
Οι Παίκτες:
ΤΖΕΝΗ: Γεωργία Καλαϊτζή
ΧΡΥΣΑ: Νατάσσα Τσαβδαρίδου
ΧΡΗΣΤΟΣ: Στάθης Παπουλίδης
ΑΝΝΑ: Στελλίνα Λιόλιου
ΕΛΣΑ: Έλενα Αθανασίου
ΑΡΗΣ: Κώστας Αντωνιάδης
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Γιάννης Ταξιάρχου
ΡΑΝΙΑ: Σόνια Παγουλάτου
ΜΙΧΑΛΗΣ: Χρήστος Μαματσόπουλος
ΣΟΦΙΑ: Όλγα Ανανιάδου
ΕΥΑ: Ελένη Καραμεσίνη

Οι Άλλοι:
ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΓΓΕΛΟΥ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κατερίνα Τσούκαλη
ΘΑΝΑΣΗΣ ΖΑΦΕΙΡΙΑΔΗΣ, ΥΠΟΥΡΓΟΣ: Γιώργος Γκασνάκης
ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΔΕΛΙΟΥ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΡΙΑ: Άρτεμις Πράπα
ΡΕΝΟΣ ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ, ΠΑΝΕΛΙΣΤΑΣ: Κώστας Μελέκογλου
ΜΙΝΑ ΣΤΕΡΓΙΟΥ, ΠΑΝΕΛΙΣΤΡΙΑ: Ελένη Ουζουνηλία
ΤΟΥΣ ΡΕΠΟΡΤΕΡ ΠΑΙΖΟΥΝ ΕΝΑΛΛΑΞ:
Ιωάννα Ανιτσάκη, Αγγελική Κακούρη, Ευαγγελία Μπότση, Δήμητρα Ταξιάρχου, Γιώργος Φανουράκης.

► Info

Νύχτες στο Παλέρμο
Studio ΠΑΡΑΘΛΑΣΗ - Κασσάνδρου 132, Θεσσαλονίκη
Κάθε Σάββατο και Κυριακή
ως τις 18 Δεκεμβρίου
Ώρα έναρξης: 21:00
Τηλ. 2310 216 567
Διαβάστε επίσης:
"Με δύναμη από την Κηφισιά" | Θέατρο Τ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
κέντρο θεσσαλονίκης

# data[].attributes.attachment_link.title
Νύχτες στο Παλέρμο | Θέατρο Παράθλαση | Cityportal.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Θέατρο Παράθλαση παρουσιάζει κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 9μμ, ως τις 18 Δεκεμβρίου, το πολιτικό θρίλερ "Νύχτες στο Παλέρμο". Ένα έργο που γράφτηκε το 2012, από τους συμμετέχοντες στο Εργαστήρι Δραματικής Τέχνης του Θεάτρου ΠΑΡΑΘΛΑΣΗ, στα πλαίσια των μαθημάτων του Γ' Κύκλου.

# data[].attributes.headline
Καλησπέρα χθες είχαμ

# data[].attributes.body
Καλησπέρα χθες είχαμε μια πολύ ωραία συνάντηση. Για τις απούσες επιλέχθηκε το βιβλίο του Τζόσουα Κοέν.
Καλή ανάγνωση και καλό Σαββατοκύριακο.
Επόμενη συνάντηση στις 24/11

https://www.dardanosnet.gr/product/oi-metafores-tou-vasilia/

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι Μεταφορές του Βασιλιά - Gutenberg

# data[].attributes.attachment_link.description
Δύο νεαροί Ισραηλινοί, με στρατιωτική θητεία στη Γάζα, φτάνουν το 2015 στη Νέα Υόρκη. Προσλαμβάνονται στη μεταφορική εταιρεία του Ντέιβιντ Κινγκ, αλλά τα πράγματα περιπλέκονται όταν αναλαμβάνουν να κάνουν ουσιαστικά την ίδια δουλειά που έκαναν στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη: να διώχνουν από τα σ…

# data[].attributes.body
https://www.greekbooks.gr/books/logotehnia-c-10/xeni-logotehnia-c-1/o-nomos-toy-misoys.html

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ειδική Τιμή 19,80 € was 22,00 €

Αποστολή σε 2-5 εργάσιμες ημέρες - Υπό την προϋπόθεση αποθέματος από τον εκδότη

Έπος θεαματικό, που προκαλεί και ταράζει.Ένα εμπρηστικό, φλογερό πολιτικό μυθιστόρημα για τα "μολυβένια χρόνια" της Ιταλίας. Αφηγείται τη γεμάτη μίσος διαδρομή ενός νεαρού φασίστα που αγαπά τη μουσική και την ποίηση. Βυθισμένος στη βία, διασταυρώνεται με τον Πιερ Πάολο Παζολίνι, τον Λουτσιάνο Μπέριο, αλλά και με μια γυναίκα, αδελφή του αριστερού φοιτητή τον οποίο σκότωσε, χωρίς να το θέλει, στη διάρκεια μιας διαδήλωσης στη Ρώμη, το 1968. Την ερωτεύεται παράφορα. -Marine Landrot, Telerama Μια τοιχογραφία στην οποία η απομόνωση συμβαδίζει με την αδύνατη λύτρωση και η αισθηματική αγωγή με την τραγωδία της ιστορίας. Ο Γκαρλίνι δεν επιδιώκει ούτε τον εξωραϊσμό ούτε τη συγγνώμη. Περιγράφει χωρίς επιείκεια την καταστροφική πορεία μιας ομάδας ανθρώπων μέσα σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο. Ο Στέφανο Γκουέρρα πλανάται. Είναι ένας ηττημένος στρατιώτης. Μια αδύναμη γροθιά στην αναζήτηση ενός ιδανικού. Προσπαθεί να ξεφύγει, χτυπά, σκοτώνει, αγαπά. Αυτό το ιλιγγιώδες, λυρικό, σκληρό, ενοχλητικό, κομψό μυθιστόρημα αφηγείται εξίσου καλά τη βρωμιά και την ομορφιά του κόσμου.Ένα από εκείνα τα μαύρα μαργαριτάρια, που μόνο η λογοτεχνία, σε κάποιες σπάνιες στιγμές, μπορεί να τα κάνει να λάμψουν. -Yann Plougastel, Le Monde To μυθιστόρημα του Γκαρλίνι μάς αφήνει άναυδους από θαυμασμό για την αφηγηματική του φιλοδοξία, την υφολογική του μαεστρία, τον εκπληκτικό του ρυθμό και το απίστευτο όσο και απρόβλεπτο τέλος του.Ένα αυθεντικό μυθιστόρημα για τη γενιά των δεκαετιών του 6ο και του 70, και ταυτόχρονα ένας στοχασμός για τη βία που παραπέμπει στον Σορέλ. -Jean-Christophe Buisson, Le Figaro Να αφηγηθείς τη ζωή αυτών που είχαν άδικο. Να δεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός νεοφασίστα τρομοκράτη: αυτή η τολμηρή φιλοδοξία χαρακτηρίζει το μυθιστόρημα του Γκαρλίνι. Μια μεγάλη και επιβλητική τοιχογραφία που ανασυνθέτει με ακρίβεια τα "μολυβένια χρόνια" με τις βόμβες και τις δολοφονίες, όπου μια άκρως ριζοσπαστική και βίαιη Ακροδεξιά προσπαθεί να βυθίσει την Ιταλία στο χάος, προλειαίνοντας το έδαφος για ένα στρατιωτικό πραξικόπημα. -Fabio Gambato, LeMonde Ο Γκαρλίνι διαθέτει μια ιδιαίτερα ανεπτυγμένη μυθιστορηματική αίσθηση. Ξεχειλίζει από έμπνευση και ταλέντο. -Lire

Ρώμη, Μάρτιος 1968. Ο εικοσάχρονος φοιτητής Στέφανο Γκουέρρα, λαϊκής καταγωγής και νοσταλγός του φασιστικού καθεστώτος, συμμετέχει στη Μάχη της Βάλλε Τζούλια, όπου αριστεριστές φοιτητές συγκρούονται με την αστυνομία και με νεοφασιστικές φοιτητικές οργανώσεις. Αυτό το συμβάν, που εγκαινιάζει μια περίοδο γενικευμένων διαδηλώσεων, ακροαριστερής και ακροδεξιάς βίας και πολιτικής αναταραχής για την Ιταλία ("μολυβένια χρόνια"), αποτελεί συγχρόνως το βάπτισμα του πυρός για την ολοκληρωτική στράτευση του Στέφανο στις πιο φανατικές και βίαιες νεοφασιστικές οργανώσεις, καθορίζοντας αναπόδραστα την κατοπινή του πορεία. Ευφυής και παθιασμένος, αυθάδης και καλλιεργημένος, με κινητήρια δύναμη αλλά και αχίλλειο πτέρνα τη σκοτεινή οικογενειακή του ιστορία, μυείται ολοένα και βαθύτερα στον κόσμο της παρακρατικής βίας και έρχεται σε επαφή με μυστικούς πράκτορες και αφανή πρόσωπα-κλειδιά που κινούν τα νήματα της "στρατηγικής τής έντασης", εμπλεκόμενος στα πιο τραγικά γεγονότα της εποχής. Ως αντίβαρα στη λατρεία του αίματος και στον νόμο του μίσους προβάλλουν μονάχα ο έρωτας και η λογοτεχνία. Με αφηγηματική τόλμη και πρωτοτυπία, ο Αλμπέρτο Γκαρλίνι, συνθέτοντας το πορτρέτο ενός ακροδεξιού τρομοκράτη ως νεαρού άνδρα, προσεγγίζει αποσιωπημένες πτυχές της πρόσφατης ιταλικής ιστορίας και χαρτογραφεί τα εν πολλοίς άγνωστα νερά της νεοφασιστικής βίας. Συνδυάζοντας την κριτική ιστορική έρευνα με την ψυχολογική εμβάθυνση και αξιοποιώντας τον έντονα αγωνιώδη ρυθμό, μας προσφέρει ένα πολυεπίπεδο και συναρπαστικό μυθιστόρημα για την επώδυνη και ανολοκλήρωτη ενηλικίωση ενός ανθρώπου αλλά, ταυτόχρονα, και μιας ολόκληρης χώρας.

Συγγραφέας

GARLINI ALBERTO/ ΓΚΑΡΛΙΝΙ ΑΛΜΠΕΡΤΟ

Εκδότης

ΠΟΛΙΣ

Barcode

9789604355969

ISBN

9789604355969

Σελίδες

720

Έτος παραγωγής

2022

Μεταφραστής

ΠΕΤΣΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ

Ημερομηνία κυκλοφορίας

30 Σεπ 2022

Διαθεσιμότητα

Αποστολή σε 2-5 εργάσιμες ημέρες - Υπό την προϋπόθεση αποθέματος από τον εκδότη

Γράψτε τη Δική σας Αξιολόγηση

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ο νομοσ του μισουσ

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ

# data[].attributes.attachment_link.description
Έπος θεαματικό, που προκαλεί και ταράζει.Ένα εμπρηστικό, φλογερό πολιτικό μυθιστόρημα για τα "μολυβένια χρόνια" της Ιταλίας. Αφηγείται τη γεμάτη μίσος διαδρομή ενός νεαρού φασίστα που αγαπά τη μουσική και την ποίηση. Βυθισμένος στη βία, διασταυρώνεται με τον Πιερ Πάολο Παζολίνι, τον Λουτσιάνο Μπέριο, αλλά και με μια γυναίκα, αδελφή του αριστερού φοιτητή τον οποίο σκότωσε, χωρίς να το θέλει, στη διάρκεια μιας διαδήλωσης στη Ρώμη, το 1968.

# data[].attributes.body
https://www.iefimerida.gr/politismos/neo-biblio-tis-ioannas-karystiani

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Οι ήρωες που έχουν κατά καιρούς αναλάβει δράση στα μυθιστορήματα της Ιωάννας Καρυστιάνη ανήκουν σε ένα πολύπτυχο που εκπροσωπεί τις πιο διαφορετικές στάσεις ζωής, όντας ικανό να αποτυπώσει ένα ιδιαιτέρως ευρύ φάσμα επιλογών, χαρακτήρων και νοοτροπιών.

Έτοιμοι να ριχτούν στους πλέον απρόσμενους δρόμους, πρόθυμοι να αναμετρηθούν με την καταστροφή, τη δική τους και των άλλων, αφημένοι στα χέρια μιας βάσκανης μοίρας, ενεργούμενα μιας βίας που υπερβαίνει τη θέλησή τους, για να τους παρασύρει στην τυφλή σύγκρουση και εντέλει στον αφανισμό, οι ήρωες τη ς Ιωάννας Καρυστιάνη οδηγούνται συχνά στα όρια της ατομικής τους ύπαρξης, παρασύροντας μαζί τους μια κοινωνία τραυματισμένη σε χίλιους τόπους ή βάζοντας σε δοκιμασία έναν εξωτερικό κόσμο ο οποίος αδυνατεί να επιστρατεύσει οποιοδήποτε φρένο προστασίας για τον τρομώδη κλονισμό τους.

Και από την άλλη πλευρά, η Ιωάννα Καρυστιάνη έχει σκιαγραφήσει και φιλοτεχνήσει πρωταγωνιστές που μοιάζουν με αγαθοποιά πνεύματα, που ανοίγουν λυτρωτικές διόδους μέσα στο κενό και στον πανικό ή που απελευθερώνουν κύματα ευρυχωρίας και ανοχής, αγκαλιάζοντας και συμπεριλαμβάνοντας στο ορμητικό τους ρεύμα ακόμα κι όσους διστάζουν ή φοβούνται να υιοθετήσουν την αποφασιστικότητα και τη δύναμή τους να βγαίνουν πάνω από τις αναρίθμητες αντιξοότητες της καθημερινότητας.

Οι ήρωες του νέου βιβλίου της Ιωάννας Καρυστιάνη

Ο Μιχάλης Τσιούλης, τον οποίο παρακολουθούμε σε ηλικία 53 ετών (με παροντικό χρόνο της αφήγησης το 2005) στο καινούργιο μυθιστόρημα της Καρυστιάνη, που μόλις κυκλοφόρησε υπό τον τίτλο "Ψιλά γράμματα" από τις εκδόσεις Καστανιώτη, δεν πορεύεται σε καμία περίπτωση προς τη διάλυση και τον αφανισμό, δίχως, όμως, την ίδια ώρα να αποτελεί μια πηγή ανεξάντλητης αισιοδοξίας και ενθάρρυνσης.

Ο Μιχάλης είναι ένας γκρίζος, κάπως διστακτικός και σίγουρα μελαγχολικός ήρωας, που έχει κρατηθεί επιμελώς στη σκιά των πάντων: στη σκιά του αδελφού του, που ακολουθεί καριέρα διπλωμάτη και έχει άπειρες φιλοδοξίες (αν και παραμένουν μέχρι το τέλος με κομμένα τα φτερά), στη σκιά του δάσκαλου πατέρα του, που τον θεωρεί πάντοτε ένα αδιάφορο "υπόλοιπο", στη σκιά και του θείου του Φώντα, ο οποίος έκλεψε τον πόνο και τη δόξα της οικογένειας με τον σκοτωμό του στον Εμφύλιο.

Το μόνο που καταφέρνει ο Μιχάλης είναι να διασώσει τη μνήμη του, αξιοποιώντας από τα αποθέματά της όχι μόνο τα σπουδαία και τα μεγάλα, μα και τα "ψιλά γράμματα", τις αφανείς λεπτομέρειες, που παρά το πεπερασμένο τους μέγεθος ή και τη μηδαμινότητά τους είναι σε θέση να αθροίσουν ένα κεφάλαιο, μια πολύτιμη παρακαταθήκη, ακριβώς λόγω του λειψού (πλην πολύτιμου για τη χαμηλόφωνη ανθρωπιά του) βάρους του.

Ποιο είναι άραγε αυτό το βάρος; Μα, η ικανότητα του Μιχάλη να δώσει νόημα και περιεχόμενο στον άσκοπο, ακόμα και άκαιρο βίο του, που κρατιέται στην επιφάνεια από το τίποτε, που μπορεί να ανακαλύψει μια κρυμμένη σπίθα στα κάρβουνα των τριμμάτων τα οποία τον απειλούν κάθε τόσο. Εναλλάσσοντας το πρώτο, υποκειμενικό πρόσωπο της αφήγησης με την τριτοπρόσωπη, αντικειμενική εξιστόρηση, η Καρυστιάνη συγκεντρώνει προσεκτικά τα τρίμματα του Μιχάλη για να μετατρέψει το περαστικό σε μόνιμο και το ανούσιο σε ουσιώδες.

Ο Μιχάλης λατρεύει τις πτήσεις και τα αεροπλάνα, όπως και ο αδελφός του Κίμων, αλλά σπουδάζει μηχανικός αεροσκαφών και δουλεύει εφ' όρου ζωής στην Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία. Και αν δεν θα ταξιδέψει ποτέ στους τόπους για τους οποίους διαβάζει στα βιβλία και στο διαδίκτυο, κι αν δεν θα πετάξει ποτέ σαν τον αδελφό του, του αρκούν τα ονόματα και οι εικόνες τους, του φτάνουν και του περισσεύουν τα όνειρά του για νιώσει τη χαρά της πτήσης και του ταξιδιού στους αιθέρες, για να μεταμορφώσει τη γήινη, τη χθόνια περπατησιά του σε βήμα σωτήριας υπέρβασης.

Επινοώντας καταλόγους με τύπους πολιτικών και στρατιωτικών αεροπλάνων, με γνωστά ή λιγότερο γνωστά πολεμικά συμβάντα, με συνηθισμένες αλλά και εξωτικές, περίπου μυθικές τοποθεσίες ή με μικροπληροφορίες για τα μηχανικά μέρη των αεροσκαφών και για τη λειτουργία τους, η Καρυστιάνη ξεδιπλώνει δεξιοτεχνικά το πεδίο στο οποίο κινούνται τόσο η πραγματικότητα όσο και οι ονειροφαντασίες του Μιχάλη. Και δίπλα στους καταλόγους της η συγγραφέας ξανοίγεται σε μια αλυσίδα πολιτικών και ιστορικών συμβάντων της ελληνικής και της διεθνούς σκηνής. Το διεθνές πλαίσιο βασίζεται στα διαβάσματα και τις ηλεκτρονικές περιηγήσεις του ήρωα, που είναι σαν να ξεφυλλίζει εγκυκλοπαίδεια, αλλά με ένα ξεφύλλισμα το οποίο του προσφέρει μια εσώτερη ανάσα και θέαση.

Τα ελληνικά πολιτικά γεγονότα πάλι δείχνουν το ξυστό πέρασμα του Μιχάλη από το σύνολο της μεταπολεμικής και της μεταπολιτευτικής ιστορίας: όσα έζησε, για άλλη μια φορά, στη σκιά και το περιθώριο, όσα τον έκαναν έναν "μικροσκοπικό άνθρωπο", που πάντως δεν έπαψε στιγμή να βιώνει, έστω και εν απολύτω αδρανεία, τη μεγάλη εικόνα, όντας ένα ελάχιστο ψηφίο της. Ένα ελάχιστο ψηφίο αντιπροσωπεύουν άλλωστε και οι έρωτες του Μιχάλη: μικροί, χθαμαλοί, φευγαλέοι, αδιάφοροι, θρεμμένοι εκ νέου με μια υπεραναπληρωτική φαντασία, καθώς και με τη σπασμένη αναδρομική μνήμη του, που συγχέει πρόσωπα και εποχές δίχως να παραβλάπτει επί της ουσίας τις ενθυμήσεις του, παρά τον φόβο του σε κάποια φάση για την πιθανή απώλειά τους.

"Ψιλά γράμματα" από τις εκδόσεις Καστανιώτη

Το μυθιστόρημα της Καρυστιάνη δεν φοβάται γενικότερα τις απώλειες και τα παραφερνάλιά τους. Ξέρει, όμως, όχι μόνο να μη μας επιτρέψει να νιώσουμε απώθηση για λογαριασμό τους, αλλά και να μας δείξει πώς να αντλήσουμε από αυτές τρόπους για να συνεχίσουμε τουλάχιστον εν μέρει αλώβητοι τη διαδρομή μας - αν όχι και ενισχυμένοι με το όπλο ενός αισιόδοξου πεσιμισμού για το παρόν και για το μέλλον.

Νέο βιβλίο από την Ιωάννα Καρυστιάνη

Η συγγραφέας έχει επίσης χτίσει για τα "Ψιλά γράμματα" μια στιβαρή και θερμά εκφραστική γλώσσα, που χωρίς να βασίζεται στα παιχνίδια και στην επίδειξη του πλούτου της, κερδίζει την προσοχή κι εξασφαλίζει τη συγκίνησή μας χάρη στην ακρίβεια, την επινοητικότητα και το βάθος της διείσδυσής στις ανεξερεύνητες πτυχές του εγώ.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ιωάννα καρυστιάνη

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εκδόσεις καστανιώτη

# data[].attributes.attachment_link.title
"Ψιλά γράμματα": Πρώτη ανάγνωση στο νέο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη - iefimerida.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι ήρωες που έχουν κατά καιρούς αναλάβει δράση στα μυθιστορήματα της Ιωάννας Καρυστιάνη ανήκουν σε ένα πολύπτυχο που εκπροσωπεί τις πιο διαφορετικές στάσεις ζωής, όντας ικανό να αποτυπώσει ένα ιδιαιτέρως ευρύ φάσμα επιλογών, χαρακτήρων και νοοτροπιών.

# data[].attributes.body
https://www.politeianet.gr/books/9789600123913-messud-claire-gutenberg-i-gunaika-tou-epano-orofou-343706

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΕΠΑΝΩ ΟΡΟΦΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.description
Πόσο οργισμένη είμαι [...] Το ίδιο δεν νιώθουν όλες οι γυναίκες; Η Νόρα, ανύπαντρη δασκάλα, που έχει απωθήσει το όνειρό της για τη ζωγραφική, ενθουσιάζεται όταν συνδέεται φιλικά με τους γονείς ενός μαθητή της, έναν Λιβανέζο ιστορικό και μια Ιταλίδα ζωγράφο, αλλά και εξοργίζεται όταν εκείνοι εξαφανίζονται χωρίς καμία εξήγηση.

# data[].attributes.body
https://www.politeianet.gr/books/9789600123920-cohen-joshua-gutenberg-oi-metafores-tou-basilia-343707

# data[].attributes.attachment_link.title
ΟΙ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.description
Δύο νεαροί Ισραηλινοί, με στρατιωτική θητεία στη Γάζα, φτάνουν το 2015 στη Νέα Υόρκη. Προσλαμβάνονται στη μεταφορική εταιρεία του Ντέιβιντ Κίνγκ, αλλά τα πράγματα περιπλέκονται όταν αναλαμβάνουν να κάνουν ουσιαστικά την ίδια δουλειά που έκαναν στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη: να διώχνουν από τα σπίτια τους ενοικιαστές που τους έχει γίνει έξωση.

# data[].attributes.body
https://www.dioptra.gr/vivlio/nikos-kazantzakis/aniforos/

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Νίκος Καζαντζάκης

# data[].attributes.attachment_link.title
Βιβλίο, Ο ανήφορος, Νίκος Καζαντζάκης - Dioptra.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Το μοναδικό ανέκδοτο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη. - Dioptra.gr

# data[].attributes.body
https://www.kastaniotis.com/fima-978-960-03-6803-1-c.html

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
η τριτη κατασταση

# data[].attributes.attachment_link.title
Η τρίτη κατάσταση

# data[].attributes.attachment_link.description
Η τρίτη κατάσταση

# data[].attributes.body
https://domabooks.gr/shop/gemati-zoi-1288#attr=

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ΔΩΜΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΙΚΕ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Τζων Φάντε

ΜΙΑ ΣΥΖΥΓΙΚΗ ΝΟΥΒΕΛΑ

Μετάφραση: Θάνος Σαμαρτζής

Ο Τζων Φάντε τα κατάφερε. Από απένταρος συγγραφέας είναι τώρα σεναριογράφος στο Χόλλυγουντ. Βγάζει καλά λεφτά. Είναι παντρεμένος με τον μεγάλο του έρωτα. Και περιμένουν και το πρώτο τους παιδί. Τι ωραίος που είναι ο κόσμος!

Τα κατάφερε. Τότε γιατί νιώθει τόσο μπερδεμένος; Μήπως επειδή η έγκυος γυναίκα του, η Τζόυς, τον έχει διώξει απ' το κρεβάτι τους; Μήπως επειδή του λέει πως τον σιχαίνεται και πως εκείνος φταίει για όλα;

Ναι, είναι πολύ μπερδεμένος. Και τα πράγματα μπερδεύονται ακόμα περισσότερο όταν υποχρεώνεται να κουβαλήσει σπίτι τον οξύθυμο Ιταλοαμερικανό πατέρα του, οικοδόμο το επάγγελμα και αστέρα του μελοδράματος, ο οποίος συμφωνεί με την Τζόυς: εκείνος φταίει για όλα.

Μια ανόσια κωμωδία για τη σύγχυση του άντρα τη στιγμή που καλείται από εραστής να γίνει σύζυγος και κατόπιν πατέρας, όταν δεν έχει ακόμα μέσα του παραδεχτεί ότι δεν είναι πια παιδί ο ίδιος.

Ο John Fante (1909-1983), γιος Ιταλών μεταναστών, γεννήθηκε στο Ντένβερ του Κολοράντο και έζησε στην Καλιφόρνια. Σ' όλα του τα λογοτεχνικά έργα, δεν κάνει άλλο παρά να αφηγείται την ιστορία της ζωής του και της οικογένειάς του. Πολύ νέος γνώρισε τη δόξα, ιδίως με το μυθιστόρημα Ask The Dust ( Ρώτα τη σκόνη, Μεταίχμιο), αλλά πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο ημίφως, χαμένος στο Χόλλυγουντ ως σεναριογράφος. Μετά το θάνατό του, αναγνωρίστηκε ως γίγαντας της αμερικάνικης λογοτεχνίας του 20ού αιώνα, πλάι στον Χέμινγουεϋ, τον Φώκνερ και τον Στάινμπεκ.

Από το ΔΩΜΑ κυκλοφορούν τα βιβλία του: Ο σκύλος μου ο Ηλίθιος: μια πατρική νουβέλα (2020)· Το όργιο: μια παιδική νουβέλα (2021). Το Γεμάτη ζωή μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο ( Full of Life, 1956)· ο Φάντε έγραψε το σενάριο της ταινίας και ήταν υποψήφιος για Όσκαρ.

ΤΖΩΝ ΦΑΝΤΕ
ΓΕΜΑΤΗ ΖΩΗ
Μια συζυγική νουβέλα

Τίτλος πρωτοτύπου: Full of Life

Μετάφραση: Θάνος Σαμαρτζής

Επιμέλεια: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Διορθώσεις: Μαριλένα Καραμολέγκου

Σχεδιασμός εξωφύλλου: Ogust

166 σελ.

15,00 €

Σειρά: τα πεζά/16

ISBN: 978-618-5598-10-5

# data[].attributes.attachment_link.title
Τζων Φάντε | Γεμάτη ζωή

# data[].attributes.attachment_link.description
Τζων Φάντε ΜΙΑ ΣΥΖΥΓΙΚΗ ΝΟΥΒΕΛΑ Ο Τζων Φάντε τα κατάφερε. Από απένταρος συγγραφέας είναι τώρα σεναριογράφος στο Χόλλυγουντ. Βγάζει καλά λεφτά. Είναι παντρεμένος με τον μεγάλο του έρωτα. Και περι­μένουν και το πρώτο τους παιδί. Τι ωραίος που είναι ο κόσμος! Τα κατάφερε.

# data[].attributes.body
https://www.patakis.gr/product/662976/vivlia-logotexnia-pagkosmia-logotexnia/Ekmusthreuseis/

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Περισσότερες πληροφορίες

# data[].attributes.attachment_link.title
Εκμυστηρεύσεις

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένας νέος άντρας, o Πιέτρο, ζει µια θυελλώδη ερωτική ιστορία µε την Τερέζα, µια πρώην µαθήτριά του. Μετά από έναν ακόµη καβγά, η Τερέζα τού προτείνει ν’ αποκαλύψουν ο ένας στον άλλον το πιο ένοχο µυστικό τους, κάτι που, αν µαθευτεί, θα µπορούσε να τους καταστρέψει για πάντα. Στο τέλος της αµοιβα…

# data[].attributes.attachment_caption
Η Αφροδίτη του Βίλντερντοφ...

# data[].attributes.headline
Υπέρ Νταίζης

# data[].attributes.subject
Υπέρ Νταίζης

# data[].attributes.body
Γιατί πρέπει να λοιδωρούμε την γυναίκα (τον άνθρωπο) που έχοντας γίνει βουνό επιδιώκει με κάθε μέσο να ξαναγίνει άνθρωπος; Με θύμωσε σε αυτό το κεφάλαιο ο κ Ατσάγα. Όχι πως επικροτώ τα reality shows. Είναι άλλο θέμα.

# data[].attributes.attachment_link.title
αφροδιτη Βίλεντορφ

# data[].attributes.body
https://www.oanagnostis.gr/to-gegonos-sti-zoi-mias-gynaikas-tis-konstantinas-korryvanti/

# data[].attributes.body
https://www.thetoc.gr/politismos/article/stin-gallida-suggrafea-annie-ernaux-to-nompel-logotexnias/

# data[].attributes.headline
Καλό μήνα, καλή αρχή

# data[].attributes.body
Καλό μήνα, καλή αρχή της λέσχης μας!

# data[].attributes.body
https://thebook.gr/wp-content/uploads/2022/11/Cabre-dt-word.pdf

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Βιβλιοπωλείο Gutenberg

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Μαρία Αγγελίδου μιλάει για το βιβλίο της Mariana Leky «Το όνειρο της Ζέλμα»!

# data[].attributes.body
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/hainrih-mpel-i-monahiki-periptosi-enos-oymanisti-kai-aktibisti-syggrafea

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Facebook Twitter
Το εκτενέστερο και πιο φιλόδοξο έργο του Μπελ κατά τη δεκαετία του '50 είναι το "Μπιλιάρδο στις εννιάμιση" όπου σε έντονο ύφος αλλά και με τρυφερότητα και επιείκια, αφηγείται την ιστορία της εποχής του με τον πόνο, τις αυταπάτες και τις ελπίδες της, μέσα από το πρίσμα της ιστορίας μιας οικογένειας γερμανών αρχιτεκτόνων.

Ο γερμανός νομπελίστας Χάινριχ Μπελ -πεζογράφος που αγαπήθηκε πολύ και στη δική μας χώρα- ισχυριζόταν πως συγγραφέας δεν είναι παρά εκείνος που όσοι επιθυμούν να τον διαβάσουν το μπορούν, ανεξάρτητα από την εκπαίδευση που έχουν δεχτεί, ανεξάρτητα από τα προνόμιά τους. Διαφορετικά, έλεγε, δεν υπάρχει συγγραφέας. Αυτό ακριβώς ισχύει και στην περίπτωσή του. Ο δημιουργός του "Κλόουν" και της "Χαμένης τιμής της Καταρίνα Μπλουμ" δεν έκανε παραχωρήσεις στη λογοτεχνία του συρμού, δεν κολάκευσε το κοινό του. Τα βιβλία του όμως ήταν και παραμένουν προσβάσιμα σε όλους. Ουμανιστής, αντικομφορμιστής, άνθρωπος της δράσης, μολονότι δαφνοστεφανομένος και δημοφιλής έχτισε το έργο του μοναχικά, μακριά από μόδες, στρατευμένος στον αγώνα της αναθεώρησης των αξιών που είχαν προταθεί στους συμπατριώτες του επί ναζισμού, αποφασισμένος να καταδείξει τις μακροπρόθεσμες συνέπειες από την ανοχή στον Χίτλερ και το καθεστώς του. Ποιά ήταν η διαδρομή του; Ευκαιρία να το θυμηθούμε όχι μόνο επειδή φέτος συμπληρώνονται τριάντα χρόνια από τον θάνατό του, αλλά κι επειδή όπου να ΄ναι επανακυκλοφορεί στα ελληνικά ένα από τα κορυφαία έργα του, το "Ομαδικό πορτρέτο με μια κυρία" (μετ. Μ. Ζαχαριάδου, εκδ. Πόλις).

Γεννημένος στην Κολωνία το 1917 μέσα σε μια φιλότεχνη και φιλελεύθερη οικογένεια, ο Μπελ γαλουχήθηκε με τις αξίες του καθολικισμού κι επηρεάστηκε έντονα από την κουλτούρα και την παράδοση της πόλη του, της διχασμένης ανάμεσα στην καθολική αστική τάξη και το κόκκινο προλεταριάτο. Την εποχή που εισβάλλουν εκεί οι ναζί ο ίδιος πηγαίνει στο γυμνάσιο ακόμη και, σε αντίθεση με άλλους δεκαπεντάχρονους, αρνείται να ενταχθεί στη χιτλερική νεολαία. Όπως θα γράψει αργότερα σ' ένα αυτοβιογραφικό του δοκίμιο, οι λόγοι που πήρε τις αποστάσεις του, πέρα από ηθικοί και πολιτικοί ήταν κι αισθητικής φύσεως: ούτε η στολή τους του άρεσε, ούτε ενδιαφερόταν να παρελαύνει με το βήμα της χήνας. Είχε ήδη αρχίσει να γράφει (βλ. τα διηγήματα της συλλογής "Ο χλωμός σκύλος).

Με το που παίρνει απολυτήριο πιάνει δουλειά ως μαθητευόμενος σε βιβλιοπωλείο της Βόννης και το καλοκαίρι του 1939 γράφεται στο πανεπιστήμιο της Κολωνίας για να σπουδάσει γερμανική και κλασική φιλολογία. Ωστόσο, το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς καλείται στο στρατό και για τα επόμενα έξι χρόνια οι ανάγκες του πολέμου θα τον οδηγήσουν στην Πολωνία, τη Γαλλία, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία, τη Σοβιετική Ενωση, μέχρι που θα συλληφθεί από τους Αμερικανούς και θα οδηγηθεί σε στρατόπεδο αιχμαλώτων. Η Κολωνία που θ' αντικρύσει το '45 ο Μπελ είναι μια πόλη κατεστραμένη. Κι είναι μέσα σ' αυτό το ρημαδιό που σφυρηλατείται η συγγραφική ταυτότητά του.

Σημαντικό μέρος των χρημάτων που συνόδευαν το βραβείο, ο Μπελ θα τα διαθέσει για να βοηθήσει τις οικογένειες συγγραφέων άλλων χωρών που βρίσκονταν φυλακισμένοι για τις ιδέες τους, και στο δικό του σπίτι είναι που θα βρεί καταφύγιο ο Σολτσενίτσιν όταν αποπέμφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση. Διόλου τυχαίο που, επί δικτατορίας, επισκέφτηκε και την Ελλάδα, προκαλώντας στο χουντικό καθεστώς τεράστια δυσφορία.

Από την ίδια χρονιά θ΄αρχίσει να δημοσιεύει σ' εφημερίδες και περιοδικά διηγήματα και νουβέλες που ανασυνθέτουν την ατμόσφαιρα της ανεπανόρθωτης καταστροφής, της ανημποριάς και της απελπισίας, υιοθετώντας συνειδητά την τεχνική της αποσπασματικής αφήγησης, κι ένα ύφος λιτό, επηρεασμένο από τον Χέμινγουέι, χωρίς στολίδια. Θα ξεκινήσει περιγράφοντας την άθλια ζωή των στρατιωτών κατά τη διάρκεια του πολέμου ("Το τρένο ήρθε στην ώρα του", "Αδάμ, πού ήσουν;"), κι αφού ζωντανέψει την ανέχεια της μεταπολεμικής περιόδου ("Το ψωμί των πρώτων χρόνων") στην πορεία θα στρέψει την κριτική του στις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της νεοσύστατης Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας αποτυπώνοντας το ηθικό κενό πίσω από το εντυπωσιακό οικονομικό της θαύμα.

Από τις αρχές της δεκαετίας του '50 ο Χάινριχ Μπέλ συμμετέχει στις συναντήσεις της λογοτεχνικής ομάδας "Γρούπα 47", στόχος της οποίας ήταν να μπολιάσει τη μεταχιτλερική κοινωνία με τις δημοκρατικές αξίες, γίνεται μέλος της γερμανικής Ακαδημίας για τη γλώσσα και τη λογοτεχνία όπως και του γερμανικού PEN, κι όχι μόνο βιοπορίζεται πια αλλά και διακρίνεται για τα γραπτά του. Η συγγραφή για τον ίδιο ήταν μάλλον αργή διαδικασία. Όπως εξηγούσε (σε συνέντευξή του που ενέταξε ο Αλέξης Ζήρας στο βιβλίο "Η τέχνη της γραφής στον 20ό αιώνα"), "μου έρχονται στο νου ορισμένες καταστάσεις, αρχίζω να τις απεικονίζω με λόγια κι έπειτα επινοώ τους χαρακτήρες. Η κατάσταση είναι εκείνη που δημιουργεί τους ανθρώπους, που καθοδηγεί τη συμπεριφορά τους και τα όσα λένε. Καμιά φορά, μια κατάσταση πραγμάτων είναι τόσο ενδιαφέρουσα ή ελκυστική, ώστε συσσωρεύονται πολύ περισσότερα πρόσωπα απ' όσα τελικά χρειάζονται για να γίνει ένα επιτυχημένο πάρτι. Το πάρτι γίνεται μεγάλο και υπάρχει πρόβλημα στην γνωριμία των ανθρώπων μεταξύ τους. Έτσι, αναγκάζομαι να πετάω έξω μερικούς. Δεν ξέρω αν το παράδειγμά μου είναι επιτυχημένο, το γράψιμο όμως για μένα είναι αυτό ακριβώς: μια δημοκρατική διαδικασία που την επινοώ στην πράξη...".

Το εκτενέστερο και πιο φιλόδοξο έργο του Μπελ κατά τη δεκαετία του '50 είναι το "Μπιλιάρδο στις εννιάμιση" όπου σε έντονο ύφος αλλά και με τρυφερότητα και επιείκια, αφηγείται την ιστορία της εποχής του με τον πόνο, τις αυταπάτες και τις ελπίδες της, μέσα από το πρίσμα της ιστορίας μιας οικογένειας γερμανών αρχιτεκτόνων. Ένα μυθιστόρημα "ικανό να κάνει καλύτερους τους ανθρώπους", σύμφωνα με τον πάπα της γερμανικής κριτικής Μαρσέλ Ράιχ Ρανίτσκι. Στο "Μια ζωή", την αυτοβιογραφία του, ο τελευταίος αφιερώνει κάμποσες σελίδες στον Μπελ, ανακαλώντας λεπτομερώς την βοήθεια που του είχε προσφέρει την περίοδο που ο ίδιος αποφάσιζε να εγκαταλείψει την κομμουνιστική Πολωνία για την Δ. Γερμανία. Όπως μάλιστα αναφέρει, όταν το '72 ρωτήθηκε από την Σουηδική Ακαδημία σε ποιόν ανήκει το δικαιωματικά το Νόμπελ, δεν ταλαντεύτηκε πολύ: "Κατανόμασα τον Χάινριχ Μπελ", γράφει, "εκείνον, τον γερμανό ιεροκήρυκα με τα κλοουνίστικα χαρακτηριστικά και τον τρελό με την ιερατική αξιοπρέπεια, εκείνον που μέσα σε μια νύχτα σχεδόν έγινε ένας Praeceptor Germaniae, ένας διδάσκαλος, που όμοιόν του δεν είχε ποτέ η Γερμανία. Ωστόσο, δεν υπερεκτιμώ τη δική μου επιρροή: και να μην τον είχα προτείνει εγώ, υποθέτω πως το βραβείο θα του απένεμαν ούτως ή άλλως".

Γεγονός είναι πως, μέχρι να φτάσει εκείνη η στιγμή, το έργο του Μπελ, καταχωρημένο στις συνειδήσεις ως αντιπροσωπευτικό της "λογοτεχνίας των ερειπίων", θα έχει αποκτήσει μια νέα διάσταση, χάρη στις "Απόψεις ενός κλόουν" (1963). Πρωταγωνιστής εδώ είναι ένας γόνος πλούσιας και ισχυρής οικογένειας που έχει εγκαταλείψει το πατρικό του, αηδιασμένος από την υποκρισία και την ψευτιά των δικών του κι εκείνων που τους περιστοιχίζουν. Σ' αυτό το μυθιστόρημα ο Μπελ στέκεται κριτικά απέναντι στο κυρίαρχο πνεύμα της ανόρθωσης της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας και μέσω του ήρωά του, σατιρίζει από τον πνευματικό κομφορισμό των συγχρόνων του και το πολιτικό κατεστημένο μέχρι την επίσημη, συντηρητική ρωμαϊκαθολική Εκκλησία, με την οποία ο ίδιος, αν και βαθύτατα πιστός, θα έρθει σύντομα σε οριστική ρήξη.

Κι έπειτα, το 1971, ξαναπιάνοντας όλα τα θέματα που τον είχαν απασχολήσει ως τότε, δίνει το θεωρούμενο από πολλούς magnum opus του, ένα μυθιστόρημα που μοιάζει με ντοκιμαντέρ και το οποίο θα γυριστεί αργότερα σε ταινία με πρωταγωνίστρια τη Ρόμι Σνάιντερ, το "Ομαδικό πορτέτο με μια κυρία": μια τοιχογραφία της γερμανικής κοινωνίας από τις αρχές ως τα μέσα του 20ού αιώνα, δοσμένη μέσα από ένα κολάζ αναρίθμητων μαρτυριών γύρω από την ζωή και την προσωπικότητα μιας "σχεδόν τέλειας" ανθρώπινης ύπαρξης, της Λένι. Με επίκεντρο αυτήν την απλή, δίχως ίχνος ηρωισμού, εσωστρεφή γυναίκα που έζησε τη γιγάντωση του ναζισμού κι επέζησε του πολέμου, που υπέστη ένα σωρό φρικαλεότητες και απώλειες χωρίς να χάσει την δύναμη και την ανθρωπιά της, ο Χάινριχ Μπελ ζωντανεύει ένα πλήθος χαρακτήρων -μεγαλοβιομήχανους και μεγαλοεπιχειρηματίες, στρατιώτες, μετανάστες και εργάτες, πόρνες, νοσοκόμες και καλόγριες, επιτυχημένους κι ατιδραστικούς, αποτυχημένους και καιροσκόπους- φιλοτεχνώντας με φαινομενική αφέλεια αλλά και με απίστευση οξυδέρκεια το πορτρέτο ενός ολόκληρου λαού σε κρίση. Μετά από αυτό το μυθιστόρημα, το 1972, τιμήθηκε με Νόμπελ, παραλαμβάνοντας το πρώτο που δινόταν σε συγγραφέα της χώρας του έπειτα από εκείνο στον Τόμας Μαν το μακρινό 1929. Να πώς κατέληγε η ομιλία του γραμματέα της Σουηδικής Ακαδημίας κατά την τελετή απονομής του βραβείου: "Η ανανέωση στο χώρο της γερμανικής λογοτεχνίας, που έκφρασή της αποτελεί η πνευματική δημιουργία του Χάινριχ Μπελ και στην οποία συνέβαλε τόσο αποφασιστικά ο ίδιος, δεν είναι μορφικό πείραμα: όποιος απειλείται με πνιγμό δεν νοιάζεται πώς να κολυμπήσει περίτεχνα. Εδώ βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια ανανέωση που πηγάζει από την καταστροφή, με μια ζωή που ανασταίνεται, με μια πνευματική σπορά που τράφηκε από την νοσταλγία μέσα σε παγερές νύχτες, που φυτρώνει, βγαίνει στο φως και γεννάει καρπούς για να μας θρέψει και να μας ωφελήσει όλους. Τέτοιες προσφορές ήθελε να τιμήσει με το βραβείο του ο Αλφρεντ Νόμπελ".

Σημαντικό μέρος των χρημάτων που συνόδευαν το βραβείο, ο Μπελ θα τα διαθέσει για να βοηθήσει τις οικογένειες συγγραφέων άλλων χωρών που βρίσκονταν φυλακισμένοι για τις ιδέες τους, και στο δικό του σπίτι είναι που θα βρεί καταφύγιο ο Σολτσενίτσιν όταν αποπέμφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση. Διόλου τυχαίο που, επί δικτατορίας, επισκέφτηκε και την Ελλάδα, προκαλώντας στο χουντικό καθεστώς τεράστια δυσφορία. Πρόεδρος τώρα του διεθνούς PEN και πάντα έτοιμος ν' αναμιχθεί στα πολιτικά πράγματα -"ποτέ μου δεν ξεχώρισα την λογοτεχνία από την πολιτική, το κάθε τι που γράφεις, ακόμα κι ένα ποίημα, είναι μια πολιτική πράξη εφόσον κοινοποιείται"- ο Μπελ θα υποστηρίξει ανοιχτά τους Σοσιαλδημοκράτες χωρίς ωστόσο να μετριάσει την κριτική του για την στάση του κόμματος απέναντι στην άκρα αριστερά. Αντίστοιχα οξύς θα σταθεί και με τον κίτρινο τύπο, οι πρακτικές του οποίου θα του εμπνεύσουν την "Χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ". Μια νουβέλα για το πώς γεννιέται και για το πού μπορεί να οδηγήσει η βία, όπου υπογραμμίζεται ο ρόλος της γλώσσας ως εργαλείο δημαγωγίας και η οποία, χάρη και στην κινηματογραφική μεταφορά της από τον Φόλκερ Σλέντορφ, αποδείχτηκε το δημοφιλέστερο έργο του.

Οι πρώτες μεταφράσεις του Μπελ στην Ελλάδα έγιναν αμέσως μετά τη βράβευσή του με Νόμπελ από τον Γιάννη Λάμψα και τις εκδόσεις Ζάρβανος, ενώ στη δεκαετία του '80 τη σκυτάλη πήραν οι εκδόσεις Γράμματα. Σήμερα, από τη βάση της Biblionet φαίνεται ότι βρίσκονται σε κυκλοφορία δεκατρία βιβλία του (από τα Γράμματα, τον Πατάκη, το Μεταίχμιο και τις εκδόσεις Πόλις) ανάμεσα στα οποία το προτελευταίο του μυθιστόρημα "Ασφυκτική προστασία" και το κύκνειο άσμα του "Γυναίκες σε τοπίο με ποτάμι". Στα χρόνια που μεσολάβησαν από τον θάνατό του, το 1985, η τέχνη της μυθοπλασίας σαν να έχασε μέρος του ειδικού της βάρους στην κοινωνία. Ο ίδιος ωστόσο επέμενε -και καλό είναι να το θυμόμαστε στη χρησιμοθηρική εποχή μας- ότι "συγκρίνοντας κανείς ένα βιβλίο ιστορίας μ' ένα καλό μυθιστόρημα που έχει γραφτεί την ίδια περίοδο, θα βρεί στο δεύτερο πολύ περισσότερες όψεις της πραγματικότητας απ΄ όσες στο πρώτο. Τα ιστορικά βιβλία προσφέρουν τις βασικές γραμμές, τα γεγονότα, αλλά αποσιωπούν τις λεπτομέρειες που δικαιολογούν τα όσα συνέβησαν. Ο ιστορικός βάζει στο ίδιο τσουβάλι φαινόμενα που έχουν μικρές ή μεγάλες διαφορές μεταξύ τους. Κανονικά οι διαφορές αυτές δεν θα έπρεπε να χάνονται, γιατί αναδεικνύουν την πολυμορφία μιας πραγματικότητας. Κι αυτήν την πολυμορφία καλείται να υπηρετήσει το μυθιστόρημα κι ο μυθιστοριογράφος".

# data[].attributes.attachment_link.title
Χάϊνριχ Μπελ: Η μοναχική περίπτωση ενός ουμανιστή και ακτιβιστή συγγραφέα | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο γερμανός νομπελίστας Χάινριχ Μπελ -πεζογράφος που αγαπήθηκε πολύ και στη δική μας χώρα- ισχυριζόταν πως συγγραφέας δεν είναι παρά εκείνος που όσοι επιθυμούν να τον διαβάσουν το μπορούν, ανεξάρτητα από την εκπαίδευση που έχουν δεχτεί, ανεξάρτητα από τα προνόμιά τους. Διαφορετικά, έλεγε, δεν υπάρχει συγγραφέας. Αυτό ακριβώς ισχύει και στην περίπτωσή του.

# data[].attributes.body
https://www.metaixmio.gr/el/products/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BF

# data[].attributes.attachment_link.title
Προς τον παράδεισο

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τη συγγραφέα του κλασικού Λίγη ζωή, ένα τολμηρό, έξοχο μυθιστόρημα που εκτείνεται σε τρεις αιώνες και τρεις διαφορετικές εκδοχές του αμερικανικού πειράματος, για τους εραστές, την οικογένεια, την απώλεια και την άπιαστη υπόσχεση της ...

# data[].attributes.headline
Καλό μήνα να έχετε μ

# data[].attributes.body
Καλό μήνα να έχετε με δροσερές βουτιές και ωραίες αναγνώσεις!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Λογαριασμός μου

Δωρεάν αποστολή για αγορές άνω των 30€ | Δωρεάν αντικαταβολή | Έως 24 άτοκες δόσεις | Έως -85% χαμηλότερες τιμές σε πάνω από 300.000 τίτλους

Ο ΣΙΝΕΦΙΛ (ΣΚΛΗΡΟΔΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ)

PERCY WALKER

Κωδ. Πολιτείας: 2250-6193

Παρουσίαση

Ο Μπινξ Μπόλινγκ είναι ένας νεαρός και επιτυχημένος χρηματιστής, γόνος μιας παλιάς κρεολικής οικογένειας της Νέας Ορλεάνης, η ιστορία της οποίας ξετυλίγεται μέσα από τις δικές του αφηγήσεις, της μητέρας του αλλά και της δυναμικής θείας Έμιλι. Ο ίδιος γεμίζει τις μέρες του με κινηματογράφο και περιστασιακό σεξ. Η καθημερινότητα δεν του προσφέρει κάτι που αξίζει να το συγκροτήσει. Εκτιμά μόνο σκηνές από ταινίες όπως Ο τρίτος άνθρωπος και Η ταχυδρομική άμαξα, όχι όμως και τις προσωπικές, συναισθηματικές στιγμές που ξέρει ότι οι υπόλοιποι θεωρούν πολύτιμες. Ωστόσο, προτού κλείσει τα τριάντα, όλα αλλάζουν για τον πρωταγωνιστή του βιβλίου. Ξεκινάει μια αναζήτηση για ένα είδος αυθεντικής εμπειρίας.
Οι επιπτώσεις του εγχειρήματος, τόσο για τον εαυτό του όσο και για την ασταθή ξαδέρφη του Κέιτ, αποδεικνύονται τρομερές, τραγικές και ανεξίτηλες. Ο Σινεφίλ, το πρώτο μυθιστόρημα του Γουόκερ Πέρσυ, είναι ένα σύγχρονο αμερικανικό αριστούργημα και εμβληματικό έργο της λογοτεχνίας του Νότου. Διεισδυτικό και ρομαντικό, με λεπτό χιούμορ ακόμα κι όταν φτάνει στα βάθη της απελπισίας, μιλάει για έναν άνθρωπο που ψάχνει το νόημα σε έναν ρηχό καταναλωτικό κόσμο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κριτικές για το προϊόν

Δεν υπάρχουν κριτικές για αυτό το προϊόν.

Παρακαλούμε συνδεθείτε για να γράψετε μία κριτική.

Πλοήγηση

Σύνδεσμοι

Βρείτε μας στο...

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο ΣΙΝΕΦΙΛ (ΣΚΛΗΡΟΔΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ)

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Μπινξ Μπόλινγκ είναι ένας νεαρός και επιτυχημένος χρηματιστής, γόνος μιας παλιάς κρεολικής οικογένειας της Νέας Ορλεάνης, η ιστορία της οποίας ξετυλίγεται μέσα από τις δικές του αφηγήσεις, της μητέρας του αλλά και της δυναμικής θείας Έμιλι. Ο ίδιος γεμίζει τις μέρες του με κινηματογράφο και περιστασιακό σεξ.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Λογαριασμός μου

Δωρεάν αποστολή για αγορές άνω των 30€ | Δωρεάν αντικαταβολή | Έως 24 άτοκες δόσεις | Έως -85% χαμηλότερες τιμές σε πάνω από 300.000 τίτλους

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΑ ΕΙΔΕ ΟΛΑ

LEVY DEBORAH

Κωδ. Πολιτείας: 0920-1873

Παρουσίαση

Λονδίνο 1988. Ο νεαρός ιστορικός Σαούλ Άντλερ φωτογραφίζεται στη διάσημη Abbey Road. Λίγο μετά επισκέπτεται το Ανατολικό Βερολίνο για τη διεξαγωγή μιας ιστορικής έρευνας -υπό στενή παρακολούθηση από τις κρατικές υπηρεσίες. Εκεί συνδέεται ερωτικά με τον μεταφραστή Βάλτερ Μίλερ αλλά και την αδελφή του Λούνα. Τριάντα χρόνια αργότερα, ο Σαούλ τραυματίζεται από αυτοκίνητο στην Abbey Road και πέφτει σε κώμα. Καθώς αναρρώνει, η ψευδαίσθηση μιας αρραγούς πραγματικότητας διαλύεται: παρελθόν και μέλλον εισβάλλουν στο παρόν θέτοντας σε αμφισβήτηση κάθε βεβαιότητα.
Η Ντέμπορα Λίβι (γενν. 1959), «μια από τις συναρπαστικότερες συγγραφείς της σύγχρονης Βρετανίας» (The New York Times), αφηγείται μια προσωπική ιστορία ως αλληγορία για την ιστορία της Ευρώπης στον 20ό αιώνα. "Ο Άνθρωπος που τα είδε όλα" ήταν στη λίστα των βραβείων Booker το 2019. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα

Εισαγωγή της μεταφράστριας
Ο άνθρωπος που τα είδε όλα
ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Επιμέλεια: Ζωή Μπέλλα-Αρμάου
Διορθώσεις: Δημήτρης Παπακώστας
Την έκδοση σχεδίασε και επιμελήθηκε ο Γιάννης Μαμάης

Κριτικές για το προϊόν

Δεν υπάρχουν κριτικές για αυτό το προϊόν.

Παρακαλούμε συνδεθείτε για να γράψετε μία κριτική.

Πλοήγηση

Σύνδεσμοι

Βρείτε μας στο...

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΑ ΕΙΔΕ ΟΛΑ

# data[].attributes.attachment_link.description
Λονδίνο 1988. Ο νεαρός ιστορικός Σαούλ Άντλερ φωτογραφίζεται στη διάσημη Abbey Road. Λίγο μετά επισκέπτεται το Ανατολικό Βερολίνο για τη διεξαγωγή μιας ιστορικής έρευνας -υπό στενή παρακολούθηση από τις κρατικές υπηρεσίες. Εκεί συνδέεται ερωτικά με τον μεταφραστή Βάλτερ Μίλερ αλλά και την αδελφή του Λούνα.

# data[].attributes.body
https://www.elculture.gr/blog/article/terra-alta-tou-chavier-therkas-opoia-petra-ki-an-sikoseis-ton-emfylio-tha-vreis/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Είναι πάντοτε ενδιαφέρον όταν ένας εγνωσμένης αξίας συγγραφέας αποφασίζει ξαφνικά να δοκιμάσει τις ικανότητές του σε ένα συγκεκριμένο λογοτεχνικό υποείδος, όποιος λόγος κι αν τον οδήγησε σε αυτή την απόφαση. Στην προκειμένη περίπτωση ο εν λόγω συγγραφέας είναι ο Ισπανός Χαβιέρ Θέρκας, μία από τις σημαντικότερες φωνές της ισπανικής λογοτεχνίας την τελευταία εικοσαετία.

Ο Θέρκας είναι συγγραφέας που έχει ξεχωρίσει για έργα που θολώνουν τα όρια ανάμεσα στην ιστορία και τη μυθοπλασία. Σε βιβλία όπως το περίφημο Οι στρατιώτες της Σαλαμίνας, ο Θέρκας ερευνά το κατά πόσο είναι δυνατή η εύρεση νοήματος ή ιστορικής αλήθειας όταν προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε το παρελθόν. Ο ισπανικός εμφύλιος είναι μία διαρκής θεματική εμμονή του, καθώς εκεί πηγάζει η ρίζα των βασικών τραυμάτων της σύγχρονης ισπανικής κοινωνίας. Στο τελευταίο του μυθιστόρημα όμως, με τίτλο Τέρρα Άλτα, ο Θέρκας δοκιμάζει την τύχη του για πρώτη φορά στο αστυνομικό μυθιστόρημα.

Και όπως φαίνεται η τύχη τού χαμογέλασε. Το μυθιστόρημα απέσπασε το περίφημο βραβείο ισπανόφωνης λογοτεχνίας Planeta. Είναι από τα οξύμωρα το ότι δεν κέρδισε κάποιο από τα μεγάλα εγχώρια βραβεία για τα σημαντικά του έργα, αλλά το κατακτά για ένα πιο ψυχαγωγικού προσανατολισμού αστυνομικό μυθιστόρημα.

Πάμε όμως στην ουσία. Το μυθιστόρημα αποτελείται κατά βάση από δύο ιστορίες, τις οποίες ο Θέρκας αφηγείται εναλλάξ στα κεφάλαια. Η βασική πλοκή έχει να κάνει με την εξιχνίαση ενός εγκλήματος. Βρισκόμαστε στην Τέρρα Άλτα, μία φτωχή, αραιοκατοικημένη αγροτική επαρχία στο νοτιοδυτικό άκρο της Καταλονίας. Όταν ανακαλύπτονται τα πτώματα ενός ηλικιωμένου ζευγαριού, η τοπική αστυνομία καλείται να ερευνήσει το περιστατικό. Οι δύο ηλικιωμένοι έχουν βασανιστεί φριχτά και ακρωτηριαστεί μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, ενώ είναι η πιο πλούσια οικογένεια ολόκληρης της επαρχίας, ιδιοκτήτες ενός μεγάλου και επιτυχημένου εργοστασίου χαρτικών.

Η δευτερεύουσα πλοκή έχει να κάνει με την ιστορία του πρωταγωνιστή, του νεαρού αστυνομικού Μελτσόρ. Ο Μελτσόρ έχει ένα σκοτεινό όσο και περίπλοκο παρελθόν και προέρχεται από τη Βαρκελώνη. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι ο Θέρκας δίνει ένα υπερβολικά μελοδραματικό παρελθόν στον Μελτσόρ, αλλά αυτοί είναι οι συμβιβασμοί που συχνά γίνονται χάριν ενός περιπετειώδους αστυνομικού μυθιστορήματος. Πάντως, η βαρύτητα που έχει δώσει ο Θέρκας στο να χτίσει ένα λεπτομερές υπόβαθρο για τον πρωταγωνιστή του με οδηγούν στην υπόθεση ότι μάλλον στοχεύει σε μια σειρά μυθιστορημάτων με αυτόν ως ήρωα. Ο Μελτσόρ μεταξύ άλλων είναι και φανατικός αναγνώστης μυθιστορημάτων του δέκατου ένατου αιώνα, και ιδιαίτερα των Αθλίων του Ουγκώ. Το κλασικό αυτό έργο λειτουργεί σαν ένα φιλοσοφικό εγχειρίδιο για τη ζωή του, ενώ έχει μια ανησυχητική ταύτιση με τον Ιαβέρη. Η φανατική αντίληψη του Ιαβέρη για την έννοια της δικαιοσύνης ουσιαστικά είναι και ο λόγος που τον οδήγησε να γίνει αστυνομικός.

Αναμφίβολα το μυθιστόρημα είναι επαρκώς συναρπαστικό από πλευράς εξέλιξης, ενώ ο Θέρκας δείχνει ότι έχει γνώση των διαδικασιών ώστε να προσδίδει την απαραίτητη αληθοφάνεια, ενώ η προσέγγισή του είναι αρκετά κινηματογραφική, ώστε να προσβλέπει σε κάποια ενδεχόμενη μεταφορά στον κινηματογράφο. Είναι επίσης σαφές όμως ότι υπάρχουν και αρκετά κλισέ και αφηγηματικές ευκολίες, οι οποίες ευτυχώς ή δυστυχώς πλέον αποτελούν αναπόφευκτα συστατικά ενός σύγχρονου αστυνομικού μυθιστορήματος και συντελούν στη φορμουλαϊκή δομή από την οποία πάσχει το υποείδος.

Πάντως, ακόμα κι εδώ, το φάντασμα του ισπανικού εμφυλίου κάνει παραπάνω από αισθητή την παρουσία του. Χωρίς να αποκαλύψω στοιχεία της πλοκής, αρκεί μονάχα να έχει κανείς υπόψιν του ότι την Τέρρα Άλτα ως περιοχή διασχίζει ο ποταμός Έβρος, η μάχη του οποίου υπήρξε η μεγαλύτερη και πιο αιματηρή όχι μόνο του εμφυλίου αλλά και ολόκληρης της ισπανικής ιστορίας. Το παρελθόν συνεπώς εξακολουθεί να στοιχειώνει το παρόν στα έργα του Θέρκας, το βάρος της ιστορίας παραμένει ασήκωτο και ασφυκτικό και η υπέρβασή του μια διαρκής πρόκληση.

-

Το βιβλίο "Τέρρα Άλτα" του Χαβιέρ Θέρκας κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη

# data[].attributes.attachment_link.title
"Τέρρα Άλτα" του Χαβιέρ Θέρκας: Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, τον εμφύλιο θα βρεις

# data[].attributes.attachment_link.description
Είναι πάντοτε ενδιαφέρον όταν ένας εγνωσμένης αξίας συγγραφέας αποφασίζει ξαφνικά να δοκιμάσει τις ικανότητές του σε ένα συγκεκριμένο λογοτεχνικό υποείδος, όποιος λόγος κι αν τον οδήγησε σε αυτή την απόφαση. Στην προκειμένη περίπτωση ο εν λόγω συγγραφέας είναι ο Ισπανός Χαβιέρ Θέρκας, μία από τις σημαντικότερες φωνές της ισπανικής λογοτεχνίας την τελευταία εικοσαετία.

# data[].attributes.body
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/oneiro-tis-zelma-i-epistrofi-tis-germanikis-logotehnias

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΦΗΜΙΣΜΕΝΑ αποσπάσματα της ομηρικής Οδύσσειας (στ. 562-563) που μνημονεύει στα δοκίμιά του ο Μπόρχες μιλά για δύο πύλες, την κεράτινη και τη φιλντισένια. Από την τελευταία περνούν και φτάνουν στους ανθρώπους τα ψεύτικα όνειρα και από την πρώτη τα αληθινά και τα προφητικά.

Εν ολίγοις ο Όμηρος, παρότι θεωρεί δεδομένη στην αφήγηση την παρουσία των θεών, οι οποίοι παρεμβαίνουν δυναμικά στην ενεργό δράση, νιώθει την ανάγκη να ξεχωρίσει ιεραρχικά τα δύο ονειρικά επίπεδα κυρίως επειδή αντιλαμβάνεται τη διαφορά μεταξύ του νοσταλγικού, ωραίου ονείρου και της προφητείας που καταλήγει εφιάλτης. Ίσως πάλι να σπεύδει σε αυτόν τον διαχωρισμό ακριβώς επειδή ξέρει πόσο πολύ επηρεάζουν τη ζωή μας τα όνειρα και ότι δεν έχουν μόνο ωραία πλευρά, όπως επέμεναν με τον δικό τους τρόπο ο Πετρώνιος ή ο Γκόνγκορα, του οποίου τα όμορφα σονέτα για τα όνειρα μνημόνευε ο Μπόρχες.

Εξάλλου ο Όμηρος δεν μιλάει θεωρητικά για τις προφητείες αλλά εμπειρικά, γνωρίζοντας πόσο καταλυτική επίδραση μπορούν να ασκήσουν στην πορεία των ανθρώπων. Ενδεχομένως να αποφάσιζε κανείς διαφορετικά αν δεν πίστευε ότι κινδυνεύει εξαιτίας κάποιας πρόληψης ή κάποιας προφητείας. Τι νόημα θα είχε, αλήθεια, ο μύθος του βασιλιά Οιδίποδα χωρίς τον χρησμό που τον βασάνιζε από μικρό; Και πόσο διαφορετικά θα αντιδρούσαμε στη ζωή μας αν ξέραμε ότι θα πεθάνουμε την επόμενη μέρα;

Το κεντρικό νόημα του βιβλίου θα μπορούσε να είναι ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος όσο η αρχή της δράσης, εξού και η αφήγηση ξεκινά με ένα τέτοιο γεγονός, όσο τραγικά και απροειδοποίητα και αν ενσκήπτει στη ζωή των ανθρώπων.

Έχοντας όλα αυτά, προφανώς, κατά νου, η Γερμανίδα συγγραφέας Μαριάννα Λέκι αποφασίζει να στήσει το δικό της υπαρξιακό παραμύθι γύρω από τον άξονα μιας τραγικής προφητείας που αφορά το Όνειρο της Ζέλμα, απ' όπου και ο τίτλος του βιβλίου του Gutenberg που μεταφράζει μοναδικά η Μαρία Αγγελίδου, διατηρώντας τη μεταφορά των λέξεων, όσο παράδοξες και αν ακούγονται έξω από το πλαίσιο του μαγικού ρεαλισμού.

Η Ζέλμα, η γιαγιά της πρωταγωνίστριας Λουίζε, η οποία αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο τα τεκταινόμενα γύρω από αυτή την παράξενη προφητεία, ξέρει πως κάθε φορά που θα δει στο όνειρο της ένα οκάπι, μια διασταύρωση ελαφιού, καμηλοπάρδαλης και ζέβρας, κάποιος από το χωριό που βρίσκεται στην περιοχή του Βέστερβαλντ θα πεθάνει. Μάλιστα, το τελευταίο όνειρο που καταγράφεται στο βιβλίο είναι αυτό που ξεκινά ουσιαστικά την αφήγηση, καθώς είναι καταλυτικό για την ψυχολογία της μικρής τότε Λουίζε, η οποία θα βιώσει το τραύμα του θανάτου σε ηλικία μόλις δέκα ετών.

Από τότε έως τα είκοσί της χρόνια, οπότε τη βρίσκουμε και πάλι στο ίδιο χωριό, πολλά έχουν αλλάξει, αλλά ταυτόχρονα έχουν μείνει ίδια, αφού η πρωταγωνίστρια παραμένει στα όρια του στενού της χώρου, με μοναδική ανάγκη να μπορεί να διατηρεί το βλέμμα καθαρό ώστε να αφουγκράζεται και ενίοτε να μεταμορφώνει όλα όσα διαδραματίζονται γύρω της.

Η Λουίζε μετατρέπεται έτσι από μια αδιάφορη επαρχιωτοπούλα σε έναν μικρό Σεζάν, καθώς έχει στα χέρια της φρέσκα στην αρχή και κατόπιν ώριμα φρούτα τα οποία καθίστανται πλέον όχι καταναλωτικά αγαθά αλλά υλικά μιας σπάνιας τέχνης. Σημασία για την αφηγήτρια και προφανώς για τη συγγραφέα έχει το να μπορέσουν οι άνθρωποι να ενεργήσουν έτσι ώστε να νιώσουν εσωτερικά αθάνατοι, όπως συμβαίνει πάντα με την τέχνη.

KANTE KΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ: Mariana Leky, To Όνειρο της Ζέλμα, Mτφρ.: Μαρία Αγγελίδου, Εκδόσεις Gutenberg, Σελ.: 400

Η ίδια, πάντως, φαίνεται να σκέφτεται πως κάτι τέτοιο μπορεί να το καταφέρει, εκτός από την τέχνη, ο έρωτας, που είναι σε θέση να εκμηδενίζει αποστάσεις, π.χ. από την Ιαπωνία μέχρι την επαρχία του Ρήνου, καθώς ο δικός της αγαπημένος, ο Φρεντερίκ, είναι Γερμανός βουδιστής στην Ιαπωνία(!), άρα ο πλέον ακατάλληλος να μοιραστεί μαζί του τα μυστικά της όνειρα, κάτι που ωστόσο συμβαίνει ακριβώς επειδή τα εμπόδια εξαφανίζονται όταν κυριαρχεί η φαντασία.

Τα γράμματα που του στέλνει, τα οποία, όπως σημειώνεται στην αφήγηση, είναι πιο εύκολα από τα τηλέφωνα, δίνουν την αφορμή στη συγγραφέα να ξεδιπλώσει τις εσωτερικές σκέψεις της σιωπηλής μέχρι τότε ως προς τις επιθυμίες της πρωταγωνίστριας και ταυτόχρονα να επιστρέψει σε μια ουσιαστική μορφή επικοινωνίας που δεν εξαντλείται στα φευγαλέα μηνύματα του υπολογιστή.

Άλλωστε, μεταξύ του καταιγισμού των πληροφοριών και μιας εποχής όπου η φευγαλέα ματιά αδυνατεί να αδράξει το ουσιαστικό και το μύχιο, η Λέκι εσκεμμένα επιλέγει να επιστρέψει στην κάπως άχαρη δεκαετία του '80 και να μιλήσει για ένα απομακρυσμένο χωριό, όπου φαινομενικά δεν συμβαίνει τίποτα, εκτός από τα δραματικά γεγονότα, αλλά η παραμικρή λεπτομέρεια έχει σημασία.

Από τότε μάλιστα που η προφητεία της γιαγιάς Ζέλμα επιβεβαιώθηκε για μια ακόμα φορά με τον πλέον τραγικό για την πρωταγωνίστρια τρόπο, τα πάντα αποκαλύφθηκαν αλλιώς: ο άλλοτε αλκοολικός Παλμ με το δέρμα που μοιάζει πως κάποτε είχε φτερά και κάποιος το έχει ξεπουπουλιάσει φαντάζει στα μάτια της ήρεμος και τρυφερός, ο πατέρας της πιο οικείος ακόμα κι αν είναι μακριά, αφού γυρίζει ταξιδεύοντας όλο τον κόσμο, και η ανθοπώλισσα μητέρα της πιο αποφασιστική όταν επιλέγει να αφήσει τον πατέρα της και να ζήσει τον έρωτά της με τον ιδιοκτήτη ενός παγωτατζίδικου. Ακόμα και ο Οπτικός -δεν έχει ακριβές όνομα- φαίνεται πιο θαρραλέος όταν ομολογεί την οργή που τον έκανε να ακονίσει μια σκαλωσιά για να σκοτώσει έναν άνθρωπο.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΙΒΛΙΟ
Ποιος ήταν πραγματικά ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ;

Στο μικρό αλλά και τόσο μεγάλο κόσμο της Λουίζε κανείς δεν είναι τέλειος, όλοι ζουν με τα όνειρά τους που βγήκαν πλάνες και με τις δικές τους οφθαλμαπάτες, αλλά αυτή ακριβώς είναι η μαγεία της ανθρώπινης φύσης, η αποκάλυψη της θνητότητας και των άπειρων τρόπων έκφρασής της που δίνει την αφορμή να μπορεί να την ερμηνεύσει κανείς αλλιώς.

"Κοιτώντας το σκοτάδι που βλέπουν οι τυφλοί", έλεγε ο Σαίξπηρ και η Λέκι το αντιστρέφει, επιμένοντας πως σπουδαίο είναι ό,τι παρατηρεί με τη μεταμορφωτική του δύναμη το βλέμμα που προηγείται του λόγου. Γιατί όπως γράφει και η ίδια: "Οι αποσιωπημένες αλήθειες περιέχουν περισσότερη αλήθεια από όλες τις άλλες, έτσι πίστευαν όλοι: επειδή ανέγγιχτες και αφανέρωτες είναι καταδικασμένες σε ακινησία, και ακίνητες με τα χρόνια αβγατίζουν και παχαίνουν. Και στη δύναμη της τελευταίας στιγμής δεν πίστευαν μόνο αυτοί που κουβαλούσαν μέσα τους αποσιωπημένες κι εύσωμες αλήθειες, αλλά και οι ίδιες αυτές οι αλήθειες αυτοπροσώπως - πίστευαν επίσης στη δύναμη της τελευταίας στιγμής". Τα πάντα είναι εν ολίγοις δυνατά, αρκεί να τα δεις και να τα ζήσεις.

Γι' αυτό ακριβώς το κεντρικό νόημα του βιβλίου θα μπορούσε να είναι ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος όσο η αρχή της δράσης, εξού και η αφήγηση ξεκινά με ένα τέτοιο γεγονός, όσο τραγικά και απροειδοποίητα και αν ενσκήπτει στη ζωή των ανθρώπων, όπως άλλωστε συμβαίνει και με την αγάπη που "πέφτει πάνω σου εκεί που δεν τη περιμένεις (...), σου χτυπάει την πόρτα και μπαίνει μέσα, και κολλάει τα κατασχετήριά της σ' όλα όσα έχεις και λέει "τίποτε απ' όλα αυτά δεν σου ανήκει πια"".

Αυτές τις απρόσμενες εναλλαγές του βίου με τις καταλυτικές επιδράσεις που ασκούν στην εσωτερική ζωή των ανθρώπων προσπαθεί να καταγράψει η γεννημένη στην Κολονία σαρανταοκτάχρονη Μαριάννα Λέκι που ανήκει σε μια νέα γενιά Γερμανών συγγραφέων, των αντιπροσωπευτικότερων εκπροσώπων της επόμενης γενιάς από τη λεγόμενη Γενιά των Ερειπίων - αυτής της γενιάς είναι και ο σπουδαίος, επίσης νέος συγγραφέας Φρίντριχ Άνι, του οποίου τα βιβλία κυκλοφορούν επίσης από τον Gutenberg.

Χαρακτηριστικό τους στοιχείο ο μαγικός ρεαλισμός, η μεταφορά και η έντονα ποιητική πρόζα που φαίνεται να έχουν μεγάλη απήχηση στο κοινό που σπεύδει να επιβραβεύσει την αφοσίωσή τους στη λογοτεχνία. Δεν είναι τυχαίο ότι το "Όνειρο της Ζέλμα", που είναι το πέμπτο της πολυβραβευμένης μέχρι στιγμής Λέκι, αναδείχθηκε στο αγαπημένο βιβλίο της χρονιάς των Γερμανών βιβλιοπωλών, έγινε μπεστ σέλερ και έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες.

Σημειωτέον πως η αλλαγή του τίτλου στην ελληνική μετάφραση από "Τι μπορείς να δεις από εδώ", που ήταν ο πρωτότυπος γερμανικός, στο "Όνειρο της Ζέλμα" έτυχε της σύμφωνης γνώμης της συγγραφέως.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΙΒΛΙΟ
"Μια χούφτα σκόνη": Ένα από τα ωραιότερα μυθιστορήματα του Ίβλιν Γουό

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μαριάννα λέκι

# data[].attributes.attachment_link.title
Το "Όνειρο της Ζέλμα": Η επιστροφή της γερμανικής λογοτεχνίας | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΦΗΜΙΣΜΕΝΑ αποσπάσματα της ομηρικής Οδύσσειας (στ. 562-563) που μνημονεύει στα δοκίμιά του ο Μπόρχες μιλά για δύο πύλες, την κεράτινη και τη φιλντισένια. Από την τελευταία περνούν και φτάνουν στους ανθρώπους τα ψεύτικα όνειρα και από την πρώτη τα αληθινά και τα προφητικά.

# data[].attributes.body
https://www.somanybooks.gr/book/i-chores-tis-epaggelias/268118

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι χώρες της επαγγελίας - Guenassia, Jean-Michel

# data[].attributes.attachment_link.description
Παρίσι, Αλγέρι, Τελ Αβίβ, Αγία Πετρούπολη: εδώ διαδραματίζεται η συνέχεια της Λέσχης των αθεράπευτα αισιόδοξων. Ξαναβρίσκουμε τον Μισέλ Μαρινί, που

# data[].attributes.body
https://www.efsyn.gr/nisides/347772_den-yparhoyn-eleytheries-me-doseis-i-eleytheria-ofeilei-na-einai-pliris

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ΝΗΣΙΔΕΣ

Φωτ.: Daniel Mordzinski
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
11.06.2022, 13:00

«Δεν υπάρχουν ελευθερίες με δόσεις. Η ελευθερία οφείλει να είναι πλήρης»

A-

A+

Αιχμηρός και βαθιά προβληματισμένος, ο Κουβανός συγγραφέας Λεονάρδο Παδούρα δίνει την πρώτη του συνέντευξη με αφορμή το μυθιστόρημά του «Σαν σκόνη στον άνεμο», ένα κορυφαίο έργο για το ανοιχτό ζήτημα της εξορίας, του ξεριζωμού, της φυγής, της προσφυγιάς, όπου πρωταγωνιστεί η γενιά του που ενηλικιώθηκε με τη μεγάλη ουτοπία της Κουβανικής Επανάστασης.

«Το εμπορικό εμπάργκο των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι στην Κούβα είναι πραγματικό από το 1960, και είναι επιθετικό. Εμποδίζει ακόμα και την αγορά φαρμάκων ή συστατικών για την παρασκευή τους, εμποδίζει συνεργασίες, χρηματοοικονομικές συναλλαγές κ.ο.κ. Είναι μια κατάσταση που όλοι τη γνωρίζουν και που σε ορισμένες περιπτώσεις την παραδέχτηκαν ο πρόεδρος Ομπάμα και κυρίως η Χίλαρι Κλίντον… Δεν ξέρω πότε θα τελειώσει το εμπάργκο, ούτε πότε θα αρχίσει ο μετακαπιταλιστικός κόσμος και τι ρόλο θα έχουν σ’ αυτόν οι διανοούμενοι. Αλλά σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο, ο ρόλος τους είναι να στέκονται κριτικά απέναντι στην κοινωνική πραγματικότητα, να είναι οι χρονικογράφοι της, οι δημιουργοί της μνήμης, οι ανυπότακτοι άνθρωποι που καταγγέλλουν ό,τι πρέπει να καταγγείλουν. Διότι αυτοί ξέρουν ότι ο σημερινός κόσμος είναι σκατά σχεδόν από όλες τις πλευρές, και θα έπρεπε, θα έπρεπε, να είναι καλύτερος. Ε! λοιπόν, όσο υπάρχει πείνα, αρρώστιες ιάσιμες που σκοτώνουν τους πιο φτωχούς, δικτατορίες, φονταμενταλισμοί, εξτρεμισμοί, οι διανοούμενοι, μεταξύ τους και οι ανήσυχοι λογοτέχνες, έχουν δουλειά να κάνουν. Αργότερα θα δούμε!».

Αυτόν τον ρόλο κοινωνικής ευθύνης τιμά ο Κουβανός συγγραφέας Λεονάρδο Παδούρα από τα πρώτα του κιόλας μυθιστορήματα που ακολούθησαν τον τρόπο της νουάρ αστυνομικής λογοτεχνίας με πρωταγωνιστή τον πρώην αστυνομικό Μάριο Κόντε, μέχρι τα κορυφαία κοινωνικοπολιτικά έργα του.

Τέτοιο είναι το καινούργιο του μυθιστόρημα, το «Σαν σκόνη στον άνεμο», ένα σπουδαίο έργο, γενναίο και σπαραχτικό, σκληρό και διεισδυτικό, με βαθύ υπαρξιακό, πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό για το μεγάλο ζήτημα του καιρού μας: την εξορία. Ξεκινά από το παράδειγμα της κουβανικής διασποράς σε όλες της τις εκδοχές από το 1960 μέχρι το 2016, και στέκεται επάξια δίπλα στο «Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά», το κορυφαίο μυθιστόρημά του για τις χαμένες ουτοπίες.

Φωτ.: Daniel Mordzinski

Εκεί πρωταγωνιστούσαν ο Λέων Τρότσκι και ο δολοφόνος του, Ραμόν Μερκαντέρ. Εδώ, πρωταγωνιστεί η «Συμμορία», μια πολυφυλετική παρέα ανήσυχων νέων με γερές σπουδές χάρη στις προτεραιότητες του καθεστώτος στην Κούβα. Ολες και όλοι συμμετείχαν στην προσπάθεια να πραγματωθεί η ουτοπία της Επανάστασης, όμως μετά την οικονομική και ηθική κρίση του 1990-1996 σκορπίζουν σαν «Σκόνη στον άνεμο». Αυτός ο στίχος των «Κάνσας» από το τραγούδι «Dust in the wind» τούς εκφράζει και δίνει τον τίτλο στο μυθιστόρημα.

Λογοτεχνικοί χαρακτήρες αριστοτεχνικά χτισμένοι, οι ήρωες του Παδούρα θα αναζητήσουν ατομικά πλέον και όχι συλλογικά την πραγμάτωσή τους. Και θα κουβαλήσουν μαζί τους στην εξορία τις ενοχές, τα τραύματα και τους φόβους τους, τις φιλοδοξίες, τις αμφιβολίες και τις αντιφάσεις τους, αλλά και τους κώδικες της συνενοχής τους, δοκιμασμένους στους κουβανικούς σεισμούς, ώσπου θα έρθουν αντιμέτωποι με το βαρύ μυστικό που τους συνδέει.

Το μυθιστόρημα ανεβάζει θερμοκρασία καθώς τους παρακολουθεί από κοντά στα 30 και στα 55 τους, συζητώντας τις ευθύνες τους αλλά και τα όνειρά τους χωρίς ποτέ να τους δικάζει. Ο Παδούρα βρίσκεται στην πιο ώριμη στιγμή του και χαρτογραφεί με τη μεγαλύτερη ευαισθησία όλες τις μάχες που δίνουν, τις μάχες κάθε ξεριζωμένου, κάθε φυγά, κάθε άπατρι, κάθε πρόσφυγα. Μάχες καλές και κακές, σε έναν πόλεμο με αμφίβολη έκβαση. Ή μήπως, όπως λέει η Κλάρα, η μόνη που παρέμεινε στην Αβάνα, «από ήττα σε ήττα μέχρι την τελική νίκη»;

● Το «Σαν σκόνη στον άνεμο» είναι το μεγάλο μυθιστόρημα της γενιάς σας, που έκανε θυσίες γιατί πίστεψε σε μια κοινωνία των ίσων. Από τη σημερινή προοπτική τι θεωρείτε πως θα ήταν προτιμότερο: να είχατε αμφιβολίες ως γενιά και να χάνατε την πίστη σας ή να διατηρούσατε την πίστη σας παρά τις αμφιβολίες σας;

Σήμερα δεν υπάρχει απάντηση σ’ αυτό το δίλημμα, ή υπάρχουν πολλές. Η ηρωίδα μου, η Κλάρα, προτιμά να αφήσει ανοιχτή την έκβαση μιας ιστορικής διαδικασίας, που είναι πολύ δύσκολο να την κρίνει κανείς με ακρίβεια. Κάναμε ό,τι κάναμε και πιστέψαμε σε ό,τι πιστέψαμε από επιλογή. Μια επιλογή που την αναλάβαμε γεμάτοι ελπίδες, αλλά και επειδή δεν μας έδωσαν άλλη επιλογή. Ή συμμετείχες ή ήσουν αποκλεισμένος. Τόσο απλά. Τώρα, κοιτάζοντας εκ των υστέρων εκείνη τη θυσία με τις ελπίδες της και με τις πραγματώσεις της που αναμφίβολα υπήρξαν, βλέπουμε ότι κατέληξε να οδηγήσει σ’ αυτό που έχουμε σήμερα: μια αίσθηση ήττας.

Η χώρα δεν ξέρει πού βρίσκεται, παρ’ όλα τα συνθήματα (λίγο-πολύ τα ίδια όπως πριν από τριάντα, σαράντα, πενήντα χρόνια) που κάθε φορά ηχούν και πιο κενά μπροστά σε μια θλιβερή κατάσταση πραγμάτων. Γι’ αυτό σήμερα φεύγουν κυρίως οι πιο νέοι, πολλοί από τους οποίους δεν πίστεψαν ποτέ σε τίποτα, παρά μόνο στο ότι η ζωή είναι μία και μοναδική και «έχουμε το δικαίωμα να τη ζήσουμε με τον τρόπο που εμείς αποφασίζουμε» – ένα δικαίωμα που εμείς στην ηλικία τους ούτε καν σκεφτήκαμε ότι μπορούσαμε ποτέ να έχουμε.

● Μια άλλη πρωταγωνίστριά σας, παντρεμένη, η Ελίσα, μένει έγκυος και αποφασίζει να κρατήσει το παιδί παρότι δεν γνωρίζει ποιος είναι ο πατέρας. Η ιστορία της θα μπορούσε να διαβαστεί και αλληγορικά. Μοιάζει σαν να προτείνετε στη γενιά σας να αντιμετωπίσει το παρελθόν αντί να το διαγράψει.

Οσο κι αν το θέλουμε, το παρελθόν δεν μπορεί να σβηστεί και καταδιώκει όλους τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος. Μόνο που η Ελίσα είναι φύση πιο ριζοσπαστική, είναι μπλεγμένη σε μια κατάσταση πολύ πιο δραματική, και οι απαντήσεις της είναι πιο κατηγορηματικές. Εχει ανάγκη να υπερβεί το παρελθόν της για να ζήσει μια ζωή που η ίδια σιγά σιγά σχεδιάζει με εξαπατήσεις των άλλων, με αποκρύψεις, με φυγές. Ομως το παρελθόν πάντα τη φτάνει, γιατί είναι συμπυκνωμένο στην ύπαρξη της κόρης της. Οταν εκείνη θα μάθει την αληθινή της ταυτότητα, το παρελθόν θα πέσει σαν μετεωρίτης πάνω στο φρούριο που η Ελίσα έχτιζε επί χρόνια. Το ίδιο μπορεί να συμβεί με κάθε άνθρωπο που προσπαθεί να σβήσει, να ξεπεράσει, να ακυρώσει το παρελθόν.

● Από το ’60 πλήθος Κουβανοί/ές μπαίνουν στην περιπέτεια της εξορίας. Ποιοι λόγοι τούς οδήγησαν εκεί και πώς σχολιάζετε τη σημερινή πολιτική της Ευρώπης απέναντι στις μεταναστευτικές ροές;

Ο Κούντερα το έχει πει: κανένας δεν φεύγει από τον τόπο στον οποίο είναι ευτυχισμένος. Αυτή η ερώτηση θα χρειαζόταν ένα δοκίμιο, και φοβάμαι πως θα γίνω σχηματικός… Τη δεκαετία του 1960 φεύγουν από την Κούβα οι άνθρωποι που είχαν σχέση με το προηγούμενο καθεστώς, την πολύχρονη δικτατορία του Μπατίστα, ή εκείνοι που ζημιώνονταν από το νέο σύστημα που εδραιώθηκε μετά την Επανάσταση. Ηταν η υψηλή και μεσαία αστική τάξη, την οποία ακολούθησε ένα μέρος της μεσαίας εργατικής τάξης. Το 1980 δημιουργείται μια μεγάλη κρίση, πολλοί παύουν πια να πιστεύουν στο κοινωνικοπολιτικό σχέδιο, ακόμα και άνθρωποι που προηγουμένως το είχαν πιστέψει, η έξοδος είναι μεγάλη και η επιστροφή στη χώρα γίνεται πολύ δύσκολη.

Από το ’90 μέχρι και σήμερα η πλειονότητα όσων φεύγουν είναι άνθρωποι με κάποια προσδοκία, πολιτική, κοινωνική ή οικονομική και τελευταία κυρίως νέοι με πανεπιστημιακές σπουδές. Αυτό σημαίνει μια απώλεια ανθρώπινου κεφαλαίου πολύ σοβαρή για τη χώρα. Αλλά και οι χώρες προορισμού, δεν είναι ακριβώς ο παράδεισος. Υπάρχουν χώρες που στη μεταναστευτική πολιτική τους ξεχνούν ότι και οι ίδιες έχουν υπάρξει χώρες μεταναστών, και το γεγονός αυτό κάνει πολύ πιο μικρόψυχες τις επιλεκτικές και περισταλτικές πολιτικές τους. Στη Δύση βλέπεις απ’ όλα. Αλλά αυτό που αφθονεί είναι η επιλεκτική πολιτική απέναντι στους μετανάστες, για πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων ο φόβος για το «διαφορετικό».

● Την περίοδο 1990-1996 της «κρίσης-μέσα-στην-κρίση», όταν η Κούβα μένει χωρίς τη στήριξη της ΕΣΣΔ που διαλύεται και η έξοδος γίνεται ευκολότερη, εσείς παραμένετε στην Αβάνα. Γιατί; Θα ήσασταν ευπρόσδεκτος στις ΗΠΑ εάν «πουλούσατε» στα βιβλία σας τα αρνητικά στοιχεία της αντιφατικής πορείας του «κουβανικού παραδείγματος».

Αποφάσισα συνειδητά και ελεύθερα να παραμείνω, παρότι είχα κάθε ευκαιρία να φύγω. Είμαι ένας Κουβανός συγγραφέας που έχει ανάγκη την κουβανική πραγματικότητα για να τροφοδοτεί τη λογοτεχνία του. Εχω ένα ισχυρό αίσθημα του ανήκειν και δεν θέλησα να ζήσω τον σπαραγμό μιας εξορίας που θα είχε αλλάξει όλη μου τη ζωή, και ποιος ξέρει εάν θα είχα πια τον χρόνο και την έμπνευση για να γράψω τα μυθιστορήματά μου. Υπήρχαν πολλές υλικές δυσκολίες, και κοινωνικές και πολιτισμικές παρεξηγήσεις για κάποιες από τις δουλειές μου που βρήκαν εμπόδια στην κυκλοφορία τους. Αλλά αποφάσισα να αντέξω.

Από την άλλη πλευρά, είναι αλήθεια ότι υπάρχει στις ΗΠΑ μια συνειδητή πολιτική να δίνονται στους Κουβανούς μεταναστευτικά πλεονεκτήματα που δεν τα έχουν άλλοι μετανάστες ή πρόσφυγες από τη Λατινική Αμερική. Οι Κουβανοί έχουν εκμεταλλευτεί αυτή την πολιτική για να μεταναστεύουν και να δημιουργούν πιο εύκολα έναν ζωτικό χώρο στις ΗΠΑ, ειδικά στον Νότο της Φλόριντα

● Στο μυθιστόρημα χαρτογραφείτε και τη νεότερη γενιά των Κουβανών. Η Αδέλα, π.χ., που γεννήθηκε το 1990 στη Νέα Υόρκη, ενδιαφέρεται για την Κούβα, ενώ η μάνα της τη σιχαίνεται. Τι θα τη συμβουλεύατε για τη μετά τον Κάστρο Κούβα;

Δεν ξέρω. Η Αδέλα προσπαθεί να κατανοήσει την Κούβα ζώντας με έναν Κουβανό, πολύ Κουβανό, σε μια βορειοαμερικανική πόλη πολύ κουβανική. Δεν ξέρω όμως τι ρόλο θα μπορούσε να παίξει σε μια μελλοντική Κούβα. Σίγουρα θα ήταν από τους ανθρώπους που θα προτιμούσαν τη συμφιλίωση μεταξύ των Κουβανών από τον διχασμό, τη μισαλλοδοξία, τις εκδηλώσεις αντιπαλότητας που βλέπω σήμερα. Η εχθρότητα στη μία και στην άλλη όχθη είναι πολύ δυνατή και αυτό είναι θλιβερό.

Φωτ.: Daniel Mordzinski

● Στη «Διαφάνεια του χρόνου», το πιο πρόσφατο αστυνομικό μυθιστόρημά σας, καταγράφατε ένα είδος κοινωνικής αλλοτρίωσης στην Αβάνα

Οταν διαβάσετε το μυθιστόρημα που μόλις τελείωσα, θα νιώσετε φρίκη. Πιστεύω πως μπαίνω βαθιά σ’ αυτήν την κοινωνική αλλοτρίωση της τελευταίας δεκαετίας, σε αυτό το αίσθημα απομάγευσης, απαισιοδοξίας, απαυδίσματος των ανθρώπων, αυτό που έχω αποκαλέσει «ιστορική κόπωση», κυρίως του φίλου μου, του Μάριο Κόντε. Και το θέμα είναι ότι όταν μια κοινωνία αρχίσει να χάνει τις ελπίδες της, όταν ο αγώνας για την επιβίωση καταλαμβάνει κάθε ώρα της ζωής σου, όταν οικονομικά βρίσκεσαι στο όριο και κοινωνικά νιώθεις χαμένος (και, για παράδειγμα, επιλέγεις την εξορία), δεν μπορείς ως κοινωνία να βρεις απαντήσεις σε κανένα από τα προβλήματα που σε βασανίζουν. Τα υπόλοιπα… τα υπόλοιπα είναι ζούγκλα.

● Ποια μορφή ελευθερίας είναι η πιο σημαντική για εσάς;

Ολες. Η ελευθερία πρέπει να είναι ένα αγαθό που το βιώνει κανείς άνευ όρων… αν και με κάποια όρια, κυρίως ηθικά: η ελευθερία μου δεν μπορεί να συνεπάγεται την απώλεια της ελευθερίας των άλλων, ούτε μπορεί (ή θα έπρεπε να μην μπορεί) να προάγει στάσεις φασιστικές, ρατσιστικές, ξενοφοβικές, φονταμενταλιστικές (πολιτικές, θρησκευτικές κ.λπ.). Η ελευθερία θα έπρεπε να είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, η δυνατότητα να ασκεί την ελεύθερη βούληση. Οχι, δεν μπορεί να υπάρχουν ελευθερίες με δόσεις. Η ελευθερία οφείλει να είναι πλήρης.

📌 Ο Λεονάρδο Παδούρα έρχεται στην Αθήνα προσκεκλημένος του Φεστιβάλ ΛΕΑ και θα μιλήσει για το έργο του, μαζί με τον Σαντιάγο Ρονκαλιόλο και τον Ανδρέα Αποστολίδη στις 17/6 στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς) και μόνος, στις 20/6, στο Μουσείο Μπενάκη (Κουμπάρη). Συγγραφέας 14 μυθιστορημάτων έχει τιμηθεί με 50 βραβεία στη Νότια και τη Βόρεια Αμερική καθώς και στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα το έργο του κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη σε μετάφραση του Κώστα Αθανασίου, τον οποίο και ευχαριστούμε για τη μετάφραση της συνέντευξης

Ακολουθήστε μας στο Google news

Σχετικά Άρθρα

Ο ΛΟΓΟΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ 01.12.2021, 17:29
Οι νέοι Ρομανόφ στη Θεσσαλονίκη

Στο νέο της μυθιστόρημα η Σ. Νικολαΐδου μας μεταφέρει σε μια Θεσσαλονίκη που μετατρέπεται -αν δεν έχει ήδη μετατραπεί- σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα του οργανωμένου εγκλήματος.
Οι νέοι Ρομανόφ στη Θεσσαλονίκη

ΝΗΣΙΔΕΣ 29.07.2018, 12:22
Τα μπεστ σέλερ από τον πολικό Βορρά βγάζουν σκελετούς από τα ντουλάπια

Τα μυθιστορήματα του Nordic Noir έφεραν στην επιφάνεια τις πληγές του λεγόμενου Πρώτου Κόσμου: των ανεπτυγμένων πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά χωρών, οι οποίες επαναπαύτηκαν στην ανάπτυξή τους και...
Τα μπεστ σέλερ από τον πολικό Βορρά βγάζουν σκελετούς από τα ντουλάπια

Ο ΛΟΓΟΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ 23.06.2017, 06:59
Θάνατος στην Κολομβία

Η σημασία της ιστορικής ειρηνευτικής διαδικασίας που εξελίσσεται στην Κολομβία μεταξύ κυβέρνησης και ανταρτών, αντανακλάται στο αυτοβιογραφικό πολιτικό μυθιστόρημα του Εκτορ Αμπάδ Φασιολίνσε «Η λήθη που θα...
Θάνατος στην Κολομβία

Ο ΛΟΓΟΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ 30.09.2016, 18:00
Το αναπάντεχο μπεστ σέλερ

Το φαινόμενο «Confiteor» τάραξε τα νερά ετούτο το καλοκαίρι. Τώρα τυπώνεται η 14η χιλιάδα αντιτύπων του. Το μυθιστόρημα-τούβλο του 69χρονου σήμερα Καταλανού Ζάουμε Καμπρέ είναι η απτή απόδειξη ότι δεν...
Το αναπάντεχο μπεστ σέλερ

Ο ΛΟΓΟΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ 17.07.2015, 15:30
Το αίμα του Ελλρόυ

Είναι η πρώτη φορά που ο δαίμονας της αμερικανικής μυθιστοριογραφίας, ο Τζέημς Ελλρόυ, ματώνει μπροστά στον αναγνώστη. Στα «Σκοτάδια μου», ο συγγραφέας της «Τετραλογίας του Λος Αντζελες», ξετυλίγει την εμμονή...
Το αίμα του Ελλρόυ

Ο ΛΟΓΟΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ 03.05.2015, 12:25
Με δύναμη από τη διαδήλωση

Η Γαλανάκη διαλέγει ως κομβικό γεγονός τη διαδήλωση της 12ης Φεβρουαρίου 2012 στην Αθήνα, όταν «πελώρια κύματα θυμού» περικύκλωσαν το «κοινοβουλευτικό ανάκτορο» την ώρα που «νομοθετώντας, διακινδύνευε κατ’...
Με δύναμη από τη διαδήλωση

Σχόλια

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

# data[].attributes.headline
Σαν σήμερα πεθαίνει 

# data[].attributes.body
Σαν σήμερα πεθαίνει ο Κάρολος Ντίκενς.

https://www.sansimera.gr/biographies/436

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Κάρολος Ντίκενς (1812 – 1870)

Άγγλος δημοσιογράφος και συγγραφέας, ο κορυφαίος μυθιστοριογράφος, που ανέδειξε η βικτωριανή Αγγλία κι ένας από τους σπουδαιότερους σε παγκόσμιο επίπεδο. Υπήρξε από τους σφοδρότερους επικριτές τόσο των ταξικών διαιρέσεων της αγγλικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, όσο και της τεράστιας φτώχειας, την οποία σήμανε για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού η Βιομηχανική Επανάσταση. Ο Ντίκενς είναι ο συγγραφέας των φτωχών, των ανήμπορων και των ξεγυμνωμένων.

Ο Τσαρλς Τζον Χάφαμ Ντίκενς (Charles John Huffam Dickens) γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1812 στο νησί Πόρτσι, που περιβάλλεται από την πόλη Πόρτσμουθ της Νότιας Αγγλίας. Ήταν το δεύτερο από τα οκτώ παιδιά του Τζον και της Ελίζαμπεθ Ντίκενς. Ο πατέρας του ήταν υπάλληλος στην Υπηρεσία Μισθοδοσίας του Ναυτικού. Αμειβόταν ικανοποιητικά, αλλά οι σπατάλες και η άσωτη ζωή του οδήγησαν πολλές φορές την οικογένεια σε οικονομικό αδιέξοδο ή και στην καταστροφή, με αποκορύφωμα το 1824, όταν ο Τζον Ντίκενς φυλακίστηκε για χρέη.

Το 1817 η οικογένειά του μετακόμισε στο Τσάταμ του Κεντ, όπου ο νεαρός Κάρολος πέρασε πέντε ευτυχισμένα χρόνια. Πήγαινε σε ιδιωτικό σχολείο, έπαιζε πολύ και διάβαζε μανιωδώς τις νουβέλες των Χένρι Φίλντινγκ και Τομπάιας Σμόλετ. Το 1822 η οικογένειά του αναγκάσθηκε να μετακομίσει στο Λονδίνο, λόγω των χρεών του πατέρα του.

Μετά τη φυλάκιση του πατέρα του για χρέη το 1824 έζησε στο σπίτι της γηραιάς κυρίας Ελίζαμπεθ Ρόιλανς, που ήταν φίλη της οικογένειας. Για να πληρώνει τη διαμονή και διατροφή του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο και να δουλεύει καθημερινά επί δεκάωρο σ’ ένα εργοστάσιο βερνικιών. Οι συνθήκες εργασίας ήταν απάνθρωπες, αλλά διαμόρφωσαν τον κατοπινό συγγραφικό του χαρακτήρα. Τη δική του οικτρή οικονομική κατάσταση και τις συνθήκες ζωής της εργατικής τάξης αποτέλεσαν το θέμα του πιο αγαπημένου του έργου, του αυτοβιογραφικού Δαβίδ Κόπερφιλντ (1849-1850).

Μία απρόσμενη κληρονομιά βοήθησε τον πατέρα του να βγει από τη φυλακή και να διευθετήσει τα χρέη με τους πιστωτές του. Όμως, η σχέση με τον γιο του Κάρολο είχε διαρραγεί οριστικά. Τη διετία 1827-1828 ο νεαρός Ντίκενς δούλεψε ως βοηθός σε δικηγορικό γραφείο και στη συνέχεια ως στενογράφος στα δικαστήρια του Λονδίνου. Οι δύο αυτές ενασχολήσεις τού άφησαν μία βαθειά απέχθεια γιο το αγγλικό δικαστικό σύστημα, που πίστευε ότι ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των πλουσίων.

Το 1830 ο Ντίκενς συνάντησε τον πρώτο έρωτα της ζωής του, στο πρόσωπο της Μαρίας Μπίντνελ, που αποτέλεσε το μοντέλο για τον χαρακτήρα της Ντόρα Σπένλοου στον Δαβίδ Κόπερφιλντ. Οι γονείς της νεαρής κοπέλας εναντιώθηκαν στη σχέση και την έστειλαν να σπουδάσει στο Παρίσι.

Από το 1833 και μετά η επαγγελματική του ζωή εναλλασσόταν μεταξύ δημοσιογραφίας και λογοτεχνίας. Διετέλεσε πολιτικός και κοινοβουλευτικός συντάκτης σε διάφορα έντυπα φιλελευθέρων αποχρώσεων. Γνωρίζοντας την πολιτική ζωή από τα μέσα, έχασε σιγά -σιγά την εμπιστοσύνη του στο πολιτικό σύστημα, που εξέθρεφε «τη φτώχεια, την πείνα και την αμάθεια», όπως έλεγε, ενώ ήταν ιδιαίτερα επικριτικός για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, που «αποδεικνύεται τέλεια αποτυχία». Δεν είχε όμως και κάποια άξια λόγου εναλλακτική λύση να προτείνει.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1830 άρχισε να δημοσιεύει τα πρώτα του λογοτεχνικά έργα με τη μορφή επιφυλλιδογραφικών μυθιστορημάτων, δηλαδή σε συνέχειες σε περιοδικά και εφημερίδες. Ήταν σαν να λέγαμε τα τηλεοπτικά σήριαλ της εποχής, εξ ου και η ικανότητα του Ντίκενς να διατηρεί αμείωτη την προσοχή του αναγνώστη από ενότητα σε ενότητα και από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, εξασφαλίζοντας ένα γεμάτο εντάσεις μύθο, που συνδυάζεται με τη συναρπαστική δράση.

Το πρώτο μυθιστόρημα αυτής της κατηγορίας είναι Τα Χαρτιά του Πίκγουικ, που εξέδωσε το 1836 και αμέσως έκανε γνωστό το όνομά του. Στο έργο αυτό παρουσιάζονται σε εμβρυακή κατάσταση, πολλά από τα χαρακτηριστικά, που υπάρχουν στο μεταγενέστερο μυθοπλαστικό του σύμπαν: σατιρικές ή καταγγελτικές επιθέσεις εναντίον των κοινωνικών κακών και των ανεπαρκών θεσμών, παρεμβάσεις σε κοινωνικά ζητήματα της εποχής, γνώση του Λονδίνου (του χώρου που κυριαρχεί πάντα στα έργα του), ένα διάχυτο πνεύμα συμπόνιας και μια στάση εγκαρδιότητας απέναντι στους ανθρώπους, καθώς και μια ανεξάντλητη δυνατότητα στο πλάσιμο των χαρακτήρων.

Στις 2 Απριλίου 1836 ο Κάρολος Ντίκενς παντρεύεται την Κάθριν Χόγκαρθ, κόρη του ευυπόληπτου σκωτσέζου δημοσιογράφου Τζορτζ Χόγκαρθ, με την οποία θα αποκτήσει δέκα παιδιά. Θα χωρίσουν 22 χρόνια αργότερα, λόγω των εξωσυζυγικών περιπετειών του.

Η φήμη του εκτοξεύεται με τα δύο επόμενα μυθιστορήματα του, Όλιβερ Τουίστ (1837-1838) και Νίκολας Νίκλεμπι (1838-1838), τα οποία αποκαλύπτουν με τα μελανότερα χρώματα τη μαύρη καθημερινότητα του Λονδίνου και του Γιορκσάιρ, με ένα σύμπαν βυθισμένο στην εκμετάλλευση, στο έγκλημα και την πορνεία.

Το 1842 πραγματοποιεί το πρώτο του ταξίδι στις ΗΠΑ, όπου θα παραμείνει επί πεντάμηνο. Παντού γίνεται δεκτός με άκρατο ενθουσιασμό και απολαμβάνει βασιλικών τιμών. Δεν διστάζει, όμως, να θίξει το φιλότιμο των αμερικανών, υποστηρίζοντας την κατάργηση της δουλείας και διαμαρτυρόμενος για την έλλειψη προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων των συγγραφέων της χώρας. Αυτός που ασκούσε δριμύτατη κριτική κατά των βρετανικών θεσμών, περίμενε περισσότερα «από τη δημοκρατία των ονείρων του», όπως έλεγε.

Το 1844 γράφει το πιο δημοφιλές έργο του, τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, που είναι ο μοναδικός χριστουγεννιάτικος μύθος της σύγχρονης λογοτεχνίας και μέσα από τον οποίο ξεπροβάλλει η φιλοσοφία του για τη ζωή, που δεν είναι άλλη από το πνεύμα των Χριστουγέννων, που θα έπρεπε να κυριαρχεί στις σχέσεις των ανθρώπων καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Το 1849 αρχίζει να δημοσιεύει σε συνέχειες το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Δαβίδ Κόπερφιλντ, που αποκαλύπτει το στυγνό πρόσωπο της εργοδοσίας. Δύο άλλα σπουδαία μυθιστορήματά του, ο Ζοφερός Οίκος (1852-1853) και Μικρή Ντόριτ (1855-1857), θα αποτελέσουν ανάθεμα για τους βικτωριανούς θεσμούς και τη βικτωριανή οικονομία (άδικο δικαστικό σύστημα, με σωρεία φυλακίσεων για χρέη, αποχαλινωμένη εργασιακή αγορά, απουσία της οποιασδήποτε προστασίας για τον πολύωρο και προκλητικά απλήρωτο μόχθο).

Το 1855 η πρώτη του αγάπη, η Μαρία Μπίντνελ, επανακάμπτει για λίγο στη ζωή του και αμέσως μετά ερωτεύεται την 27χρονη ηθοποιό Έλεν Τέρναν. Ο γάμος του κλονίζεται και το 1858 ο Ντίκενς χωρίζει από τη σύζυγό του Ελίζαμπεθ. Το σκάνδαλο που θα ξεσπάσει στη συντηρητική βικτωριανή Αγγλία δεν θα επηρεάσει την απήχησή του στο ευρύ κοινό, αλλά θα του στερήσει κάποιες σπουδαίες φιλίες.

Τα επόμενα χρόνια δημοσιεύει δύο από τα πιο γνωστά μυθιστορήματά του, την επική Ιστορία των δύο Πόλεων (1859), που εκτυλίσσεται στο Λονδίνο και το Παρίσι κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης (θεωρείται ένα από τα λογοτεχνικά μπεστ σέλερ, με πωλήσεις άνω των 200 εκατομμυρίων αντιτύπων) και τις Μεγάλες Προσδοκίες (1860-1861), με ήρωα ένα ορφανό, τον Πιπ. Ένα έργο που παρουσιάζει ομοιότητες με τον Δαβίδ Κόπερφιλντ, ως αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο και από την άποψη ότι δίνουν το περίγραμμα κάποιων πλευρών της προσωπικότητας και των προσωπικών εμπειριών του Ντίκενς.

Το φιλάνθρωπο πνεύμα, που είναι διάχυτο στο έργο του Ντίκενς, βρίσκει συχνά πρακτική έκφραση σε δημόσιες ομιλίες, οργάνωση εράνων και ιδιωτικές φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες. Μία από αυτές είναι η διοργάνωση δημοσίων συγκεντρώσεων με εισιτήριο, στις οποίες διαβάζει αποσπάσματα από τα έργα του. Η δραστηριότητά του εντάθηκε κι έγινε επικερδής για τον Ντίκενς μετά τον χωρισμό του από τη σύζυγό του. Αποκαλυπτική είναι η παρατήρηση της καθηγήτριας Κάθλιν Τίλοτσον (1906-2001), ειδικής στο έργο του συγγραφέα, ότι «ο ισόβιος ερωτά του Ντίκενς με το αναγνωστικό του κοινό, ήταν σε τελευταία ανάλυση ο σημαντικότερος έρωτας της ζωής του».

Συνολικά πραγματοποίησε από σκηνής 471 παρουσιάσεις των λογοτεχνικών έργων του. Ήταν ένας λαμπρός ηθοποιός και κατά τη διάρκεια των παραστάσεων αποκαλύφθηκαν σπουδαία στοιχεία της τέχνης του (απαγγελία, δραματική μίμηση). Κανένας άλλος σπουδαίος συγγραφέας από την εποχή του Ομήρου δεν είχε αφιερώσει τόσο χρόνο και τόσες δυνάμεις σε μια τέτοια δραστηριότητα.

Στις 9 Ιουνίου 1865, επιστρέφοντας από το Παρίσι με την ερωμένη του Έλεν Τέρναν και τη μητέρα της, ενεπλάκη σε σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Στέιπλχαρστ του Κεντ. Τα βαγόνια της πρώτης θέσης του συρμού εκτροχιάστηκαν πάνω σε μία προσφάτως ανακαινισμένη γέφυρα και έπεσαν στα νερά του ποταμού Μπελτ. Μόνο το βαγόνι στο οποίο επέβαινε η συντροφιά του Ντίκενς παρέμεινε στις ράγες. Ο διάσημος συγγραφέας δεν έπαθε το παραμικρό και βοήθησε τους τραυματίες μέχρις ότου φθάσουν τα σωστικά συνεργεία. Τον επόμενο χρόνο περιέγραψε την εμπειρία του στο διήγημα The Signal-Man. Στο σιδηροδρομικό αυτό δυστύχημα, που έμεινε στην ιστορία για τον διάσημο επιβάτη του, έχασαν τη ζωή τους δέκα άνθρωποι, ενώ οι τραυματίες ξεπέρασαν τους σαράντα.

Τον Νοέμβριο του 1967 ο Ντίκενς πραγματοποίησε τη δεύτερη αμερικάνικη περιοδεία του με ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία, παραμένοντας στον Νέο Κόσμο επί τετράμηνο. Η φήμη του παρέμενε αμείωτη, παρά το γεγονός ότι η στάση της κριτικής ήταν διαρκώς περισσότερο εχθρική απέναντί του. Ο συγγραφέας Χένρι Λονγκφέλοου, επισημαίνοντας τον απίστευτο ενθουσιασμό που προκαλούσε ο Ντίκενς, παρατηρεί: «Δύσκολα μπορεί να συλλάβει στην ολότητά της αυτή την αλήθεια και να συνειδητοποιήσει την παγκοσμιότητα της φήμης του». Ο φιλόσοφος Ραλφ Γουόλντο Έμερσον, παρακολουθώντας μία δημόσια ανάγνωση του Ντίκενς στη Βοστώνη, θα γράψει: «Φοβούμαι ότι έχει πάρα πολύ ταλέντο για τη μεγαλοφυΐα του. Πρόκειται για μια φοβερή ατμομηχανή, στην οποία είναι δεμένος και δεν μπορεί ούτε να ελευθερωθεί από αυτήν, ούτε να ηρεμήσει… Με τρομάζει! Δεν μπορώ να το εξηγήσω, δεν έχω το κλειδί».

Την επόμενη διετία ο Ντίκενς πραγματοποίησε περιοδείες με αναγνώσεις έργων του εντός της Μεγάλης Βρετανίας. Στις 22 Απριλίου 1869 έπαθε το πρώτο του εγκεφαλικό. Γρήγορα το ξεπέρασε και επιδόθηκε στις συνήθεις δραστηριότητες τους με τους γνωστούς φρενήρεις ρυθμούς του. Στις 8 Ιουνίου 1870 έπαθε ένα ακόμη εγκεφαλικό στην αγροικία του στο Γκαντ’ς Χιλ του Τσάταμ, που απέβη μοιραίο. Την επόμενη μέρα άφησε την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 58 ετών, ακριβώς πέντε χρόνια μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα του Στέιπλχαρστ, αφήνοντας ημιτελές το μυθιστόρημά του Το μυστήριο του Έντουιν Ντρουντ, το οποίο πολλοί επιχείρησαν να ολοκληρώσουν από τότε.

Ο Κάρολος Ντίκενς υπήρξε ένας μεγάλος δημιουργός στον χώρο τόσο της ψυχαγωγίας όσο και της τέχνης. Το έργο του συγκέντρωνε τέτοιες αρετές, ώστε να βρίσκει απήχηση τόσο στον απλό άνθρωπο, όσο και στον καλλιεργημένο. Επαινέθηκε από ομοτέχνους του, όπως ο Λέων Τολστόι και κατακρίθηκε από συγγραφείς όπως ο Χένρι Τζέιμς και η Βιρτζίνια Γουλφ, που τον κατηγόρησαν για συναισθηματισμό, μελοδραματισμό κι έλλειψη αληθοφάνειας. Τα έργα του έχουν γίνει γνωστά στα πέρατα της οικουμένης και με τη βοήθεια των σύγχρονων μέσων, του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του κόμικς.

Στην Ελλάδα το πρώτο λογοτεχνικό έργο του Ντίκενς -το μυθιστόρημα Τα δύσκολα χρόνια- εκδόθηκε το 1887 από το περιοδικό Εβδομάς, χωρίς να αναφέρεται το όνομα του μεταφραστή. Προηγουμένως είχε δημοσιευτεί στο εν λόγω περιοδικό σε συνέχειες. Εικάζεται ότι είναι ο κεφαλλονίτης λόγιος Παναγιώτης Πανάς (ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα του ελληνικού ριζοσπαστισμού κατά τον 19ο αιώνα), ο οποίος ένα χρόνο αργότερα μετέφρασε το διήγημα Άσμα των Χριστουγέννων (A Christmas Carol, Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, όπως είναι γνωστό σήμερα). Έκτοτε, τα σημαντικότερα έργα του Ντίκενς έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά, όχι μία, αλλά πολλές φορές. Οι μεταπολεμικές γενιές γνώρισαν τον Ντίκενς και μέσα από τα Κλασσικά Εικονογραφημένα.

Διαβάστε: Κάρολος Ντίκενς - Αποφθέγματα

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Κάρολος Ντίκενς

# data[].attributes.attachment_link.description
Άγγλος δημοσιογράφος και συγγραφέας, ο κορυφαίος μυθιστοριογράφος, που ανέδειξε η βικτωριανή Αγγλία κι ένας από τους σπουδαιότερους σε παγκόσμιο επίπεδο.

# data[].attributes.attachment_caption
Πανέμορφη επιγραφή στα ελληνικά στην είσοδο της βιβλιοθήκης του St.Gallen Abbey, στην Ελβετία, μια από τις πιο σπουδαίες βιβλιοθήκες στον κόσμο.

# data[].attributes.body
https://www.theguardian.com/books/2021/sep/04/damon-galgut-the-booker-pulls-a-nasty-little-trick-on-you

# data[].attributes.body
https://www.topontiki.gr/2022/04/02/gkrizes-melisses-tou-antrei-kourkof/

# data[].attributes.attachment_link.title
«Γκρίζες μέλισσες» του Αντρέι Κούρκοφ | topontiki.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένα βιβλίο που η μυθιστορηματική αφήγηση του σύγχρονου δράματος της Ουκρανίας μέσα από μια λογοτεχνία δικαιώνεται δραματικά από την επικαιρότητα των ημερών

# data[].attributes.body
https://bookpress.gr/nees-kiklofories/xeni-pezografeia/15334-tera-alta-xavier-therkas

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Για το μυθιστόρημα του Andrej Kurkow "Γκρίζες μέλισσες" (μτφρ. Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης, εκδ. Καστανιώτη).

Του Διονύση Μαρίνου

Στις 6 Μαρτίου 2014, με ένα ακριβές και διόλου μελοδραματικό άρθρο του στον βρετανικό Guardian, ο Αντρέι Κούρκοφ...

Ο νεαρός Βιετναμέζο-Αμερικανός Ocean Vuong αποκαλύπτει τα δέκα βιβλία που διαμόρφωσαν τη λογοτεχνική ματιά του, τα έργα που του έδωσαν την απαραίτητη έμπνευση για να γράψει το πρώτο, βραβευμένο μυθιστόρημά του "Στη γη είμαστε πρόσκαιρα υπέροχοι" (μτφρ. Έφη Φρυδά, εκδ. Gutenberg.

Επιμέλεια: Book Press...

Με Δελτίο Τύπου της, η Σύμπραξη Εκδοτών επαναφέρει το αίτημα για θέσπιση μηδενικού ΦΠΑ στο βιβλίο, έντυπο και ηλεκτρονικό, και στη χώρα μας.

Επιμέλεια: Book Press

Αθήνα, 12 Απριλίου 2022

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Karin Slaughter "Όλα τα κομμάτια της" (μτφρ. Πόλυ Μοσχοπούλου), που κυκλοφορεί στις 12 Απριλίου από τις εκδόσεις Floral.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

1.
Η Άντι άνοιξε το στόμα ...

Απόσπασμα από το βιβλίο με σύντομους αφορισμούς για τα ανθρώπινα πάθη του Friedrich Nietzsche "Μόνος με τον εαυτό σου" (μτφρ. Θάνος Καραγιαννόπουλος, εκδ. Οξύ), το οποίο κυκλοφορεί στις 12 Απριλίου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Πεποίθηση είναι...

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Τάκη Θεοδωρόπουλου "Εμείς οι εξωφρενικότεροι των παλαβών της γης", που θα κυκλοφορήσει στις 14 Απριλίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
8 Απριλίου 1910
...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Έξι προσφατα αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του George Orwell. Κλασικό και σύγχρονο βρετανικό, σκανδιναβικό αλλά και μια αυτοέκδοση ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος μεταξύ των προτάσεων. Κεντρική εικόνα: Εικονογράφηση του Λιθουανού © Karolis Strautniekas.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου ...

Οκτώ βιβλία που μας βοηθούν να καταλάβουμε, ακόμη και σε καταστάσεις κρίσιμες και τραγικές όπως αυτές που ζούμε σήμερα, "Πώς φτάσαμε ως εδώ". Τα έξι είναι βιβλία ιστορίας, έρευνας και γεωπολιτικής και τα δύο είναι λογοτεχνικά έργα Ουκρανών συγγραφέων. Στην κεντρική εικόνα: Από διαδήλωση στο Βερολίνο την περασμένη Κυ...

Καθώς η σύρραξη στην Ουκρανία κλιμακώνεται, η ανθρωπότητα παρατηρεί σοκαρισμένη έναν πόλεμο να εκτυλίσσεται - όχι κάπου μακριά, μα εντός της Ευρώπης. Τα γεγονότα και οι εικόνες συγκλονίζουν: το αποτέλεσμα μιας συνεχούς και παρατεταμένης σύγκρουσης μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας, η οποία έχει αναλυθεί εκτενώς απ...

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
Τέρα άλτα, ΧΑΒΙΕΡ ΘΕΡΚΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.description
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ Για το μυθιστόρημα του Andrej Kurkow "Γκρίζες μέλισσες" (μτφρ. Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης, εκδ. Καστανιώτη). Του Διονύση Μαρίνου Στις 6 Μαρτίου 2014, με ένα ακριβές και διόλου μελοδραματικό άρθρο του στον βρετανικό Guardian, ο Αντρέι Κούρκοφ...

# data[].attributes.body
https://youtu.be/1GD2LmAT_Hc

# data[].attributes.body
https://www.culturenow.gr/kameno-xarti-to-vivlio-toy-gkraxam-gkrin-apo-tis-ekdoseis-polis/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Αν και το μυθιστόρημα Καμένο χαρτί του Γκράχαμ Γκρην διαδραματίζεται κυρίως σε ένα λεπροκομείο καθολικού μοναστηριού στο Βελγικό Κονγκό, τη δεκαετία του '60, δεν είναι ένα βιβλίο για τη λέπρα· είναι ένα ψυχολογικό μυθιστόρημα για έναν άντρα που αρρώστησε από ένα είδος ηθικής λέπρας και βγήκε από αυτή λαβωμένος, ακρωτηριασμένος, χωρίς κανένα ενδιαφέρον πια για τη ζωή και για ό,τι συμβαίνει γύρω του.

Αυτός ο άνθρωπος είναι ένας διάσημος αρχιτέκτονας. Το να κάνει έρωτα ήταν γι' αυτόν συνώνυμο με το να αγαπά. Ανακαλύπτοντας το λάθος του, τον κυριεύει η αμφιβολία και η απελπισία για τους έρωτες που έζησε, για τη δουλειά του, στην οποία διέπρεψε, και για όλες τις επιλογές του, και καταφεύγει στο Κονγκό, χωρίς να έχει καμιά ιδέα για το τι θα κάνει σ' αυτή τη χώρα. Εκεί συναντά πιστούς χριστιανούς και άθεους.

Ο Γκρην μπορεί να είναι χριστιανός, αλλά δεν είναι καθόλου διδακτικός. Είναι αμείλικτος στα πορτρέτα των χριστιανών που σκιαγραφεί. Μόνο ένας σώζεται και ζωγραφίζεται με συμπαθητικά χαρακτηριστικά: ο ηγούμενος της αποστολής, ο οποίος ωστόσο παραμένει ένας νηφάλιος, ουδέτερος παρατηρητής, μακριά από τη δράση. Και η Θεία Χάρις είναι απούσα, εκτός κι αν, ίσως, στο τέλος του βιβλίου, αναφύεται πιθανόν η ελπίδα για την παρέμβασή της.

Από την άλλη, η πλευρά των άθεων ζωγραφίζεται με έντονα χρώματα. Ένας δημοσιογράφος χωρίς ενδοιασμούς, η απόλυτη αδιαντροπιά του οποίου επισύρει εντέλει την επιείκεια. Και ένας γιατρός, ακέραιος, θαρραλέος, ευφυής, που δε γνωρίζει τη χαρά της ζωής, αλλά ο αγώνας που δίνει εναντίον της λέπρας τού επιτρέπει να ζει. Αυτός, θρησκεία του οποίου είναι η επιστήμη και η πρόοδος, συμβιώνει αρμονικά με τους μοναχούς.

Γιατί γράφτηκε αυτό το μυθιστόρημα, που από την πρώτη σελίδα του φυλακίζει τον αναγνώστη του σε ένα δάσος γεμάτο υγρασία, μυρωδιές και οδύνες; Είναι άραγε μόνο μια σπουδή για την εσωτερική σκλήρυνση των ανθρώπων, την αδυναμία τους να νιώθουν συγκίνηση και τρυφερότητα; Ή μήπως πρέπει να δούμε, έπειτα από τόσα σημαντικά βιβλία που μας έδωσε ο Γκρην, ύστερα από την επίδειξη δεξιοτεχνίας του μέσω της διαλεκτικής αμαρτίας και χάρης, μετά τη δόξα που απέκτησε, μετά την παραμονή του σε ένα λεπροκομείο που τη φανταζόμαστε συνταρακτική, μήπως πρέπει λοιπόν να δούμε τον απόηχο των ερωτημάτων που θέτει ο ίδιος για τον εαυτό του και για το νόημα της ζωής;

Γιατί αλλιώς, πώς να εξηγήσουμε ότι τούτο το μυθιστόρημα, που δεν έχει την τεχνική τελειότητα του Τέλους μιας σχέσης ούτε το ανθρώπινο βάθος τού Η δύναμις και η δόξα, μας αγγίζει περισσότερο από κάθε άλλο βιβλίο του Γκρην;
[Το ανωτέρω κείμενο βασίστηκε κυρίως στην κριτική του André Fontaine που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Le Monde (25/2/1961).]
Στο εξώφυλλο: Pierre Soulages, "Brou de noix 1999-18, 1999"

Γκράχαμ Γκρην

Ο Γκράχαμ Γκρην (Graham Greene) γεννήθηκε το 1904 στο Berkhamsted της Αγγλίας και πέθανε το 1991 στην Ελβετία. Σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Το 1925 εκδόθηκε το πρώτο του βιβλίο, μια ποιητική συλλογή. Το 1926 ασπάσθηκε τον καθολικισμό. Την ίδια χρονιά άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στους Times. Το 1929 εκδόθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα, The Man Within. Το 1935 άρχισαν οι μεγάλες περιπλανήσεις του· οι χώρες στις οποίες ταξίδεψε (ανάμεσά τους, Λιβερία, Μεξικό, Σιέρα Λεόνε, Νιγηρία, Μαλαισία, Ινδοκίνα, Κούβα, Κονγκό, Αϊτή, Ελβετία, Άγιος Δομίνικος, Γερμανία, Αυστρία) αποτέλεσαν το σκηνικό πολλών βιβλίων του.

Τα θέματα των βιβλίων του επηρεάσθηκαν έντονα και από τη θητεία του ως πράκτορα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Γκρην εργάσθηκε επίσης ως ανταποκριτής και απεσταλμένος εφημερίδων (Times, Sunday Times, Sunday Telegraph, Figaro, Observer) στο εξωτερικό, ως στέλεχος εκδοτικών οίκων και ως κριτικός λογοτεχνίας και θεάτρου.

Το 1966 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Γαλλία, και έζησε στο Παρίσι και την Αντίμπ.

Ο Γκρην αναγνωρίσθηκε γρήγορα τόσο από την κριτική όσο και από το κοινό ως σημαντικός συγγραφέας. Άντλη- σε τους αφηγηματικούς του τρόπους τόσο από την υψηλή όσο και από τη λαϊκή λογοτεχνία και χρησιμοποίησε στο φιλόδοξο έργο του μοτίβα από περιπετειώδη μυθιστορήματα της σειράς, όπως είχαν κάνει και οι αγαπημένοι του συγγραφείς, Στήβενσον και Κόνραντ.

Ο Γκρην δάνεισε στους ήρωές του στοιχεία από τη δική του προσωπικότητα· χαρακτηρίζονται από την αίσθηση της φυγής, την ανάγκη του εκπατρισμού, την αμφιβολία, τα ηθικά διλήμματα, το άγχος αλλά και την ελπίδα. Στρατευμένος πολιτικά στην Αριστερά, ένθερμος, αν και με οδυνηρές αμφιβολίες καθολικός, στο σταυροδρόμι όλων των τάσεων, των τεχνοτροπιών και των πολιτικών γεγονότων της εποχής του, μπόρεσε να συνδυάσει τη γραφή και τη δρά- ση του για να μεταδώσει την εμπειρία του από τη διάλυση και την εγκατάλειψη ενός κόσμου "αβεβαιότητας και απελπισίας, χωρίς ποτέ να πάψει να πιστεύει στο απέραντο έλεος του Θεού που μπορεί να γλιτώσει και τον πιο άθλιο αμαρτωλό", γράφει ο Alain Blayak.

Από τις εκδόσεις Πόλις κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματα του Γκράχαμ Γκρην:
Η δύναμις και η δόξα
Η καρδιά των πραγμάτων
Οι θεατρίνοι
Ο άνθρωπός μας στην Αβάνα
Ο ήσυχος Αμερικανός
Ανθρώπινος παράγοντας

# data[].attributes.attachment_link.title
Καμένο χαρτί: Το βιβλίο του Γκράχαμ Γκρην από τις εκδόσεις Πόλις | CultureNow.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Αν και το μυθιστόρημα Καμένο χαρτί του Γκράχαμ Γκρην διαδραματίζεται κυρίως σε ένα λεπροκομείο καθολικού μοναστηριού στο Βελγικό Κονγκό, τη δεκαετία του '60, δεν είναι ένα βιβλίο για τη λέπρα· είναι ένα ψυχολογικό μυθιστόρημα για έναν άντρα που αρρώστησε από ένα είδος ηθικής λέπρας και βγήκε από αυτή λαβωμένος, ακρωτηριασμένος, χωρίς κανένα ενδιαφέρον πια για τη ζωή και για ό,τι συμβαίνει γύρω του.

# data[].attributes.body
https://www.elculture.gr/blog/article/mia-choufta-skoni-tou-ivlin-gouo-mia-vanafsi-anthropini-komodia/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η περίπτωση του Ίβλιν Γουό αν και ελάχιστα γνωστή στο ελληνικό κοινό, είναι από τις πλέον ιδιόμορφες στη βρετανική λογοτεχνία του 20 ου αιώνα. Από τη μία υπήρξε αναμφίβολα ένας από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά μυθιστοριογράφους και συνάμα ένας σπουδαίος σατιριστής, ο μεγαλύτερος κατά πολλούς της σύγχρονης αγγλικής λογοτεχνίας και κύριος εκφραστής του μαύρου χιούμορ του παραλόγου, ο οποίος μάλιστα αποτέλεσε τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στους μεγάλους Άγγλους σατιριστές του 18ου αιώνα (Σουίφτ, Στερν, Φίλντινγκ) και στη σύγχρονη βρετανική κοινωνία και πραγματικότητα.

Από την άλλη όμως, οι αντιλαϊκές του απόψεις, ο ελιτισμός και έντονος σνομπισμός του, η αντιπάθειά του τόσο προς τις νέες αξίες αλλά και το ύφος και τις πρακτικές του μοντερνισμού, η αντιδραστικότητά του προς τη διαφαινόμενη πορεία του μέλλοντος και της προόδου, τον κατέστησαν κόκκινο πανί για τις νέες γενιές Βρετανών, οι οποίες μέσα από τις στάχτες και τις καταστροφές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είχαν επιτέλους πετύχει σημαντικές αλλαγές στην αγγλική κοινωνία, περιθωριοποιώντας τους ταξικούς διαχωρισμούς και τις προκαταλήψεις, μπολιάζοντας το μέχρι τότε συντηρητικό πνεύμα της βρετανικής ζωής και διακυβέρνησης με μια πνοή φρεσκάδας και προόδου. Ο συντηρητισμός και οι αναχρονιστικές απόψεις του Γουό, όπως μάλιστα αυτές εκφράζονταν μέσα από τα μεταπολεμικά μυθιστορήματά του, ιδιαίτερα μάλιστα μετά την στροφή του προς τον καθολικισμό, δημιούργησαν πολλές αντιπάθειες στις νέες γενιές αναγνωστών και διανοούμενων, και είναι μάλλον αλήθεια ότι η υστεροφημία του Γουό ποτέ δεν κατάφερε να ανακάμψει πλήρως από αυτή την τόσο αρνητική γι' αυτόν περίοδο. Παρά ταύτα, κανείς δεν αμφέβαλλε σοβαρά για το τεράστιο καλλιτεχνικό του ταλέντο και για τη θέση του ως ένας εκ των σημαντικότερων Βρετανών πεζογράφων του 20 ου αιώνα.

Ο εξαιρετικός συγγραφέας και κριτικός Μάλκολμ Μπράντμπερι ισχυρίζεται ότι και η ιδιάζουσα κωμική γραφή του Γουό ήταν κι αυτή ένα μοντέρνο είδος. Μάλιστα, προχωράει στο σημείο να υποστηρίξει ότι στα καλύτερά του έργα τόσο της προπολεμικής όσο και της μεταπολεμικής του περιόδου, ο Γουό αποτελεί τον λογοτεχνικό πρόγονο των μεγάλων Αμερικάνων "μαστόρων" του μαύρου χιούμορ της δεκαετίας του '60, τον Τζόζεφ Χέλερ και τον Κερτ Βόνεγκατ. Θεωρεί ότι μοιράζονται αυτή την αίσθηση της απόγνωσης και του παραλόγου και τη μετουσιώνουν σε μια βάναυση, ανθρώπινη κωμωδία. Ένα τέτοιο συμπέρασμα όμως είναι κατά τη γνώμη μου λίγο υπερβολικό αν και πράγματι βασίζεται σε ορισμένες σωστές παρατηρήσεις. Ο κόσμος του Βόνεγκατ και του Χέλερ είναι το σύμπαν του αμερικάνικου μεταμοντερνισμού, προϊόν μιας μεταβιομηχανικής, μαζικής, αταξικής κοινωνίας. Τα έργα τους έρχονται σαν αντίδραση σε αυτό το ριζωμένο σύστημα συντηρητικών αξιών, αλλά με εμφανείς υφολογικούς πειραματισμούς και περισσή αναρχική διάθεση, κάτι που σίγουρα δεν λαμβάνει χώρα στον συγκρατημένο και με λεπτή ειρωνική ματιά δοσμένο μυθοπλαστικό κόσμο του Γουό.

Πάντως στα σημαντικότερα προπολεμικά έργα του Γουό (μεταξύ των οποίων βεβαίως και το Μια Χούφτα Σκόνη), ο συγγραφέας διατηρεί μια περιπαικτική διάθεση και απλά περιγράφει τις κωμικές παράλογες καταστάσεις που εκφράζουν τη σύγχρονη, "μοντέρνα" ζωή. Ήδη χαρακτηρίζεται από την έλξη του προς την αριστοκρατία, κυρίως για το γούστο και το φλέγμα που επιδεικνύει. Από τη στροφή του στον καθολικισμό όμως και μετά, τα μεγάλα έργα του, αν και δεν χάνουν καθόλου από την καλλιτεχνική τους αξία, πλέον χαρακτηρίζονται από μία συγκεκριμένη στάση του συγγραφέα, ο οποίος κάνει την παρουσία του συνειδητά αισθητή. Μια στάση πικρίας και απόρριψης. Τόσο στην Επιστροφή στο Μπράιντσχεντ, όσο και στην πολεμική του τριλογία Το Ξίφος της Τιμής, ο Γουό εκφράζει την απέχθειά του προς αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων, όπου η φερόμενη ως ισονομία και αταξική κοινωνία της μεταπολεμικής αγγλικής πραγματικότητας ουσιαστικά εκφράζουν χυδαιότητα και κατάπτωση όλων των ένδοξων παραδοσιακών αξιών που έκαναν τη Μεγάλη Βρετανία σπουδαία. Οι θεματοφύλακες αυτών των παραδόσεων είναι πράγματι οι αριστοκράτες, σύμφωνα με τον Γουό, αλλά και η Χριστιανική πίστη και ιδιαίτερα ο καθολικισμός.

Το ύφος του Γουό χαρακτηρίζεται από μία οικονομία που καθιστά τη σάτιρά του ακόμη πιο καυστική. Χρησιμοποιεί απλές προτάσεις, οι οποίες συχνά είναι και αρκετά σύντομες, παραλληλισμούς και έντονες μεταφορές, και αρκετές λογοτεχνικές, θεολογικές και μυθολογικές αναφορές για τους καλά διαβασμένους αναγνώστες. Αν και ο Γουό απέρριψε τις καινοτομίες του μοντερνισμού και διατήρησε έναν ρεαλισμό με έμφαση στην ειρωνεία και την παρατηρητικότητα ηθών και συμπεριφορών, εντούτοις είναι δύσκολο να αρνηθεί κανείς ότι ορισμένα στοιχεία της μοντέρνας εποχής μπόρεσαν να διεισδύσουν στο έργο του.

Το Για μια Χούφτα Σκόνη είναι μία από τις πιο βάναυσες και μισανθρωπικές σάτιρες του Γουό, από την οποία δεν υπάρχει κάποιος κεντρικός χαρακτήρας που να διατηρεί τελικά μια θετική εικόνα. Κατά βάση είναι η ιστορία μίας απιστίας. Αυτό που σοκάρει είναι η ευκολία με την οποία αυτή η απιστία λαμβάνει χώρα, η απουσία οποιασδήποτε δικαιολόγησης, οποιασδήποτε αίσθησης ευθύνης, με συνεπαγωγή η ίδια η έννοια του γάμου να φαντάζει ευτελής αν όχι γελοία. Ο Τόνι και η Μπρέντα είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι που μένει σε μια μεγαλοπρεπή αλλά παλιομοδίτικη έπαυλη στην επαρχία, κληρονομιά της αριστοκρατικής οικογένειας του Τόνι. Ο Τόνι (του οποίου το επώνυμο είναι Λαστ (τελευταίος) ως ένδειξη ότι είναι ένα είδος προς εξαφάνιση) είναι καλοπροαίρετος αλλά βαρετός και χωρίς την παραμικρή επαφή με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Η γυναίκα του σε ένα σουαρέ στο σπίτι τους γνωρίζει τον εντελώς αδιάφορο, άχρωμο και ασήμαντο Μπίβερ και με περισσή φυσικότητα συνάπτει εξωσυζυγικές σχέσεις μαζί του, καταλήγοντας να νοικιάσει διαμέρισμα στο Λονδίνο για να ζει μαζί του. Το ζεύγος Μπρέντα - Μπίβερ είναι αξιολύπητο από κάθε άποψη και ο Γουό απολαμβάνει να το περιγράφει ανελέητα υπό μία πραγματικά εξευτελιστική οπτική γωνία. Οι εξελίξεις αποδεικνύονται τραγελαφικές όσο και θλιβερές.

Ο Γουό δανείστηκε τον τίτλο από την Έρημη Χώρα του Τ. Σ. Έλιοτ, ("θα σου δείξω τον φόβο σε μια χούφτα σκόνη") θέλοντας να περιγράψει τη νέα εποχή σαν μια χωματερή αξιών και αρχών. Όπως και στο σπουδαίο ποίημα του Έλιοτ, ο Γουό φαίνεται να αναζητεί κάτι καινούριο σαν θεμέλιο λίθο ενός νέου αξιακού κώδικα, αλλά η μοντέρνα εποχή φαίνεται να είναι ανεπανόρθωτα εκτεθειμένη στον κυνισμό. Το τέλος είναι αρκετά ενδιαφέρον. Δεν θα το περιγράψω για να μην αποκαλύψω την εξέλιξη της πλοκής, απλά θα πω ότι έχει δικαίως σχολιαστεί ως αταίριαστο με το υπόλοιπο έργο. Αυτό αποδεικνύεται εύκολα, αφού το τέλος του μυθιστορήματος βασίστηκε σε ένα πολύ ενδιαφέρον διήγημα που είχε γράψει νωρίτερα ο Γουό και το οποίο όμως ήταν εντελώς άσχετο με το υπόλοιπο μυθιστόρημα, άρα συμφωνώ με όσους υποστηρίζουν ότι ο Γουό έπρεπε να διατηρήσει το τέλος όπως το είχε συλλάβει αρχικά. Αυτό συνεπάγεται ότι δομικά, το έργο πάσχει ως ένα ενιαίο σύνολο. Όμως η σάτιρα της κοσμικής ζωής στο Λονδίνο είναι εκπληκτικά αιχμηρή με εξαιρετική γλωσσική οικονομία. Αποτελεί ένα υπόδειγμα ύφους ενός σπουδαίου συγγραφέα του 20ού αιώνα και θα μπορούσε κάλλιστα να έχει εφαρμογή στη σημερινή κούφια κουλτούρα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

"Μια Χούφτα Σκόνη" του Ίβλιν Γουό από τις εκδόσεις Gutenberg

# data[].attributes.attachment_link.title
"Μια Χούφτα Σκόνη" του Ίβλιν Γουό: Μια βάναυση ανθρώπινη κωμωδία

# data[].attributes.attachment_link.description
Η περίπτωση του Ίβλιν Γουό αν και ελάχιστα γνωστή στο ελληνικό κοινό, είναι από τις πλέον ιδιόμορφες στη βρετανική λογοτεχνία του 20 ου αιώνα.

# data[].attributes.body
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/mperdema-sto-harlem-mia-endoxi-sagka-gia-toys-mayroys

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Πωλητές με έπιπλα σε τιμή ευκαιρίας, νταβατζήδες και ντίλερς που πουλάνε την πρέζα κοντά στους σταθμούς του μετρό στο Χάρλεμ για τους κουστουμάτους λευκούς από το κεντρικό Μανχάταν, πλαστογράφοι επιταγών και ευκαιριακοί σκηνοθέτες πορνό, κλεφτρόνια, πρώην μαύροι μισθοφόροι που είχαν συνηθίσει από μικροί τη βία, είναι μερικοί από τους πρωταγωνιστές της εντυπωσιακής σάγκας του Κόλσον Γουάιτχεντ για το μαύρο μεγαλείο του Χάρλεμ, τον κόσμο της παρανομίας και του περιθωρίου, που ωστόσο ήταν φτιαγμένος από τα απτά υλικά των αληθινών ανθρωπίνων σχέσεων, υπακούοντας στους άγραφους νόμους της μαύρης κοινότητας.

Στη Νέα Υόρκη του '60, όπου η φτώχεια, οι απανωτοί διωγμοί και η παρανομία θεωρούνταν δεδομένα για τους κατοίκους στα πέριξ της 125ης οδού, όπου ακόμα και τα ταξίδια ήταν σχεδόν απαγορευμένα για τους μαύρους -συγκλονιστικές οι περιγραφές για τα ειδικά πρακτορεία που υποδείκνυαν ποια μέρη είναι σχετικά ασφαλή και ποια εστιατόρια ή μπαρ δέχονταν "έγχρωμους πελάτες"- ο Ρέι Κάρνεϊ, πρωταγωνιστής του βιβλίου "Μπέρδεμα στο Χάρλεμ", που αναμένεται να κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες από τις εκδόσεις Ίκαρος σε μετάφραση Μυρσίνης Γκανά, (αρχικός τίτλος Harlem Shuffle, από το ομώνυμο R&B τραγούδι που δόξασαν οι Rolling Stones) πιστεύει ότι μπορεί να γλυτώσει από την ασφυχτική του μοίρα: διατηρεί μαγαζί με έπιπλα, είναι παντρεμένος με την όμορφη και σχετικά προνομιούχα Ελίζαμπεθ η οποία είναι έγκυος στο δεύτερο τους παιδί και ονειρεύεται μια ανέλιξη στην κοινωνική κλίμακα, όπως ένα σπίτι στο πανέμορφο σκηνικό του Ρίβερσάιντ Ντράιβ. Διαβάζει μάλιστα, μεταξύ άλλων, τις "Μεγάλες προσδοκίες" του Μπαλζάκ -ένα κλείσιμο του ματιού του Γουάιτχεντ στον αναγνώστη- και για να εξασφαλίσει λίγα παραπάνω χρήματα πού και πού "ξεπλένει" τα κλοπιμαία του ξαδέλφου του Φρέντι, με τον οποίο έχουν μεγαλώσει μαζί από παιδιά.

Κάπως έτσι, βρίσκεται κάποια στιγμή μπλεγμένος στην υπόθεση της ληστείας του ξενοδοχείου Theresa, γνωστού και ως Waldorf του Χάρλεμ, αφού ήταν από τα ελάχιστα πολυτελή μέρη όπου επιτρεπόταν να συχνάζουν μαύροι και από όπου είχαν περάσει όλοι οι διάσημοι τζαζίστες της εποχής.

Αυτή η εμπλοκή είναι τελικά που θα κινητοποιήσει μια σειρά από σημαντικά γεγονότα, μια καλή αφορμή για τον συγγραφέα να ακολουθήσει την εσωτερική μεταμόρφωση ή μάλλον παραμόρφωση του ήρωα του αλλά και να μας μεταφέρει μια ανάγλυφη τοιχογραφία των πιο σημαντικών γεγονότων της εποχής.

Ενίοτε διαφαίνεται η ανάγκη του Γουάιτχεντ να μετατρέψει όλους αυτούς τους άφατους πρωταγωνιστές σε επιβλητικούς ήρωες ενός συμπαγούς υπαρξιακού μυθιστορήματος που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα μεγάλα αμερικανικά μυθιστορήματα και κυρίως που κρύβει μια πολύτιμη παρακαταθήκη-φόρο τιμής για τον μαύρο πληθυσμό του Χάρλεμ.

Ξετυλίγοντας την αφήγηση σε τρία μέρη αλλά και σε υποκεφάλαια που εναλλάσσονται σαν πλάνα σεκάνς, ο Γουάιτχεντ στήνει με εξαίσια παράτολμο τρόπο τη δική του μαύρη, εντελώς δαντική στη σύλληψή της, κατάβαση στην κόλαση με το προυγκατόριο και τον παράδεισο, με πρώτα υλικά τα πραγματικά πρόσωπα του Μεγάλου Μήλου και του περιθωρίου του.

Ενίοτε μάλιστα τα όρια όχι μόνο παραδείσου και κόλασης αλλά παρανομίας και νομιμότητας είναι κάπως αχνά, ειδικά όταν αρχίζουν να ξεδιπλώνονται στις σελίδες του βιβλίου οι μεγάλες θηριωδίες κατά των μαύρων που οδήγησαν στις εξεγέρσεις τη δεκαετία του '60, αποκαλύπτοντας την "παράνομη" δράση του επίσημου κράτους: πογκρόμ, διώξεις και δολοφονίες που ωστόσο δεν προβάλλονται από τον συγγραφέα σε πρώτο πλάνο με δραματοποιημένο ύφος αλλά υπάρχουν σαν ένα ολοζώντανο ταμπλό βιβάν που πολλές φορές, μάλιστα, αφήνει τον κάπως σολιψιστή πρωταγωνιστή του αδιάφορο.

Ο ατομικισμός που φτάνει να εξαντλείται στην εμμονή της επιτυχίας δεν είναι άλλωστε -και αυτό ο Γουάιτχεντ το ξέρει καλά- μόνο προνόμιο των WASPs αλλά όλων όσοι νομίζουν ότι αυτή η πόλη ή αυτή η κοινότητα υπάρχει ξέχωρα από την κοινή μοίρα.

Συντριπτικές, επίσης, οι περιγραφές του από τo Χάρλεμ της εποχής σε αυτήν τη σάγκα των μαύρων πρωταγωνιστών με τις υπαρξιακές προεκτάσεις, και με αυτή την κοφτερή γλώσσα, που ακριβώς όπως στα "Αγόρια του Νίκελ", κόβει κι εδώ την ανάσα. Μόνο που εδώ το ύφος είναι πιο γλαφυρό και ποτισμένο με έντονο χιούμορ, ένας αδιόρατος φόρος τιμής στο παλιό νουάρ.

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ: Κόλσον Γουάιτχεντ, Μπέρδεμα στο Χάρλεμ, Μτφρ.: Μυρσίνη Γκανά, εκδόσεις Ίκαρος

Ενίοτε, όμως, διαφαίνεται η ανάγκη του Γουάιτχεντ να μετατρέψει όλους αυτούς τους άφατους πρωταγωνιστές σε επιβλητικούς ήρωες ενός συμπαγούς υπαρξιακού μυθιστορήματος που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα μεγάλα αμερικανικά μυθιστορήματα και κυρίως που κρύβει μια πολύτιμη παρακαταθήκη-φόρο τιμής για τον μαύρο πληθυσμό του Χάρλεμ. Άνθρωποι τους οποίους για χρόνια οι συγγραφείς προσπερνούσαν και στους οποίους δεν έριχνε κανείς τον προβολέα σαν στέκονται στα περιθώρια των δρόμων αρνούμενοι να επιστρέψουν "στα αποπνικτικά δωμάτια, στους χαλασμένους νεροχύτες και στις γεμάτες μυγοπαγίδες, τις συσσωρευμένες υπενθυμίσεις της θέσης σου στην τάξη του κόσμου. Αθέατοι στις ταράτσες, οι κάτοικοι των παραλιών από πίσσα κοιτούσαν τα φώτα από τις γέφυρες και τα νυχτερινά αεροπλάνα".

Σε αυτούς δίνει λόγο και φωνή μέσα από ένα μυθιστόρημα με ψυχή, ένα μαύρο χρυσωρυχείο στην καρδιά του χάους της αμερικανικής μυθοπλασίας από έναν εξαίρετο συγγραφέα που δεν έχει τιμηθεί τυχαία με το Πούλιτζερ και το Kirkus Prize ενώ έχει υπάρξει υποψήφιος με το US National Book Award.

Η LiFO δημοσιεύει αποκλειστικά ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:
* * *
Την τελευταία φορά που είχε βρεθεί στην Τάιμς Σκουέρ, ούρλιαζε η σειρήνα συναγερμού και ξαφνικά οι καλοί πολίτες του Μανχάταν έμοιαζαν με κατσαρίδες, αφού ο Θεός είχε ανάψει το φως στην κουζίνα. Έτρεχαν στις εισόδους κτιρίων και θεάτρων, κουλουριάζονταν στις εισόδους του μετρό, στριμώχνονταν κολλημένοι ο ένας πάνω στον άλλο σε εξώπορτες. Αλλη μια βαρετή άσκηση, που τους έκλεβε δέκα πολύτιμα λεπτά από την ώρα του μεσημεριανού τους διαλείμματος. Οι τελευταίοι πολίτες που εγκατέλειψαν το δρόμο ήταν οι ταξιτζήδες, οι φορτηγατζήδες και οι οδηγοί, που στριμώχτηκαν μαζί με τους υπόλοιπους αφού πάρκαραν τα οχήματά τους. Στον Καρνει φάνηκε παράξενο αυτό το τελευταίο-να διατηρείς τους δρόμους ανοιχτούς για την εκκένωση. Αν οι Σοβιετικοί έριχναν τη βόμβα, η κίνηση στο Μπρόντγουει θα ήταν η τελευταία σου έννοια.

Και μετά υπήρχε μόνο ένας μπάτσος που στεκόταν στη διασταύρωση αστυνομεύοντας το τίποτα.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΙΒΛΙΟ
Τα 10 καλύτερα μεταφρασμένα βιβλία της χρονιάς

Πρόβα για την Ημέρα της Κρίσης. Με το άκουσμα της σειρήνας, ο Καρνεί έτρεξε στο Horn & Hardart και έπιασε μια θέση δίπλα στη βιτρίνα μαζί με τους υπόλοιπους πρόσφυγες. Τουλάχιστον σε ένα πυρηνικό καταφύγιο, στο υπόγειο ενός ουρανοξύστη, θα μπορούσες να κοροιδέψεις τον εαυτό ότι είχες κάποια ελπίδα. Τι προστασία σου έδινε το τζάμι ενάντια στη Μεγάλη Βόμβα; Ο Καρντει φαντάστηκε τα παράθυρα των πολυώροφων κτηρίων να τινάζονται σε θραύσματα σκίζοντας τον αέρα. Οι θυρίδες των αυτόματων πωλητών ήταν μικροσκοπικά διαμερίσματα για σάντουιτς και σούπες, και σκέφτηκε και τα δικά τους παράθυρα να εκρήγνυνται επίσης στον φθαρμένο μουσαμά. Όλοι κοιτούσαν στον δρόμο. Αυτό έκαναν στη διάρκεια των ασκήσεων για αεροπορική επιδρομή: κοιτούσαν ηλίθια τον δρόμο. Λες κι αυτή τη φορά θα συνέβαινε πράγματι κάτι. Ο Κάρνει στριμωγμένος μαζί με λευκούς αγνώστους: σε ασανσέρ, τρένα και στην ημέρα της κρίσης. Η ηλικιωμένη λευκή κυρία δίπλα του κρατούσε στην αγκαλιά της ένα κανίς και είπε 'Ελπίζω να τη ρίξουν'. Το σκυλί έβγαλε τη γλώσσα του.

Η σειρήνα σταμάτησε και το τεράστιο μηχάνημα της πόλης ξαναπήρε μπροστά ασθμαίνοντας και τρίζοντας. Ο Κάρνει πήγε στο ραντεβού του με τον Χάρβει Μόσκοβιτς και επιστρέφοντας στο σπίτι, είδε τον Έρνεστ Μπόργκνάιν στο τρένο να τρώει δυο χοντογκ.

Απόψε είχε άλλο ένα ραντεβού με τον Μόσκοβιτς, όμως η Τάιμς Σκουέρ ήταν κάτι τελείως διαφορετικό κοντά στα μεσάνυχτα, ένα πυρακτωμένο, εκπληκτικό παζάρι. Λευκοί γλόμποι αναβόσβηναν κατά κύματα στις φανταχτερές επιγραφές, λεπτοί σωλήνες νέον σκιρτούσαν και αναπηδούσαν-ένα ροζ ποτήρι μαρτίνι, ένα άλογο που κάλπαζε-μέσα στον ορυμαγδό από κόρνες και σφυρίχτες και τα χάλκινα από τις μεγάλες ορχήστρες των κλαμπ. Η τελευταία προβολή του Ένα σταφύλι στον ήλιο παιζόταν στην απέναντι πλευρά του δρόμου (είχε υποσχεθεί να πάει την Ελίζαμπεθ, αλλά ακόμα δεν τα είχε καταφέρει), δίπλα στα κανόνια του Ναβαρόνε (το οποίο θα μπορούσε να είναι μια έξοδος για τον Ρέι και τον Φρέντι, αλλά τίποτα παραπάνω), και το κοινό τους έβγαινε στο γυαλιστερό τσιμέντο, που μόλις είχε πλυθεί. Κάποιοι καταβυθίζονταν στις αποβάθρες του μετρό και για άλλους η νυχτερινή αναζήτηση μόλις ξεκινούσε, και διαλύονταν προς τα μπαρ που βρίσκονταν στα δρομάκια και σε κλαμπ χωρίς σήμανση, όπου έπρεπε να χτυπήσεις συνθηματικά. Ψηλά στην 44η οδό, η μεγάλη, χαλασμένη διαφήμιση της Timex λειτουργούσε και πάλι, το μηχανικό χέρι με το ρολόι της διαστημικής εποχής στον καρπό πήγαινε πάνω κάτω: Το Ρολόι δράσης για τους Δραστήριους Ανθρώπους. Ο Μεγάλος Λευκός Δρόμος ήταν Γεμάτος Δραστήριους ανθρώπους, αυτό ήταν σίγουρο, θεατρόφιλους και τζογαδόρους, ηλίθιους και μεθυσμένους-και επίσης απατεώνες, ένα σωρό απατεώνες στην υπηρεσία του επόμενου μεγάλου κόλπου.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΙΒΛΙΟ
Νέες εκδόσεις: 33 βιβλία που διαβάζουμε τώρα

# data[].attributes.attachment_link.title
"Μπέρδεμα στο Χάρλεμ": Μια ένδοξη σάγκα για τους μαύρους της Νέας Υόρκης | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Μετά τα "Αγόρια του Νίκελ" ο βραβευμένος Κόλσον Γουάιτχεντ επιστρέφει με μια υπαρξιακή πλην όμως απολαυστική σάγκα που διαβάζεται σαν καταιγιστικό νουάρ για τους αθέατους κατοίκους του Χάρλεμ τη δεκαετία του '60, με τον τίτλο "Μπέρδεμα στο Χάρλεμ", που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ίκαρος σε μετάφραση Μυρσίνης Γκανά.

# data[].attributes.body
https://www.literature.gr/i-yposchesi-to-vivlio-toy-nteimon-gkalgkoyt-apo-tis-ekdoseis-dioptra/

# data[].attributes.attachment_link.title
Η υπόσχεση: Το βιβλίο του Ντέιμον Γκάλγκουτ από τις Eκδόσεις Διόπτρα

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τις Εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορεί το βιβλίο του Ντέιμον Γκάλγκουτ με τίτλο “Η υπόσχεση” Μπορούμε άραγε να γλιτώσουμε από τη μοίρα μας; Ο Ντέιμον Γκάλγκουτ περιγράφει με δεξιοτεχνία την ιστορία μιας οικογένειας λευκών στη Νότια Αφρική, που συγκεντρώνεται κάθε φορά με αφορμή μια κηδεία. Ο χ

# data[].attributes.body
https://commonality.gr/nona-fernandez-silanes-i-chilianiki-anoixi-einai-i-apaitisi-gia-mia-vathia-allagi-pros-mia-koinonia-ligotero-adiki/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Γράφω προσπαθώντας να καταλάβω την πραγματικότητα. Την προσκαλώ, την αναλύω, την αμφισβητώ. Φυσιολογικά προκύπτουν διαρκώς όλο και περισσότερες ερωτήσεις και τα πάντα γίνονται πολύ περίπλοκα και δεν υπάρχουν απαντήσεις στα ερωτήματά μου. Τα βιβλία μου είναι μια πρόσκληση να διασχίσει κανείς αυτούς τους συλλογισμούς και να συνεχίσει να αμφισβητεί. Γράφω για τα θέματα που με ξεβολεύουν, που με αποσταθεροποιούν, που με ανησυχούν, που με ενοχλούν, που με γεμίζουν οργή".

Είναι η Νόνα Φερνάντες Σιλάνες, μια δυναμική και ενοχλητική φωνή από τη Χιλή, άγνωστη μέχρι πριν από δύο μήνες στο ελληνικό κοινό, η οποία έχει λειτουργήσει σαν ηλεκτρικός σπινθήρας στην πληγωμένη από την πανδημία κίνηση του ελληνικού βιβλίου, αλλά και στην κίνηση των ιδεών.

Πολυβραβευμένη συγγραφέας της γενιάς που διαδέχτηκε τον Λουίς Σεπούλβεδα, αλλά και ηθοποιός, και δραστήρια σεναριογράφος στην TV, η 49χρονη σήμερα Φερνάντες (Nona Fernandez Silanes) έγινε "χιτ" στο Instagram και σαρώνει στην ανήσυχη νεολαία και στο πολιτικοποιημένο αναγνωστικό κοινό, με ένα σύντομο, πυκνό, χαμηλότονο και καθηλωτικό υβριδικό μυθιστόρημα για τη βαριά κληρονομιά της δικτατορίας στη σύγχρονη καχεκτική δημοκρατία της Χιλής. Πρόκειται για το "Space Invaders", τίτλος δανεισμένος από ένα παλιό ηλεκτρονικό παιχνίδι επιβίωσης ενάντια στους εξωγήινους, που κυκλοφόρησε τον Μάιο από τον Gutenberg, σε μετάφραση του Κώστα Αθανασίου, με δικό του καίριο πολιτικοκοινωνικό επίμετρο.

Η συγγραφέας σχολιάζει εδώ τη λήθη και τη σιωπή γύρω από τη φυσική και συμβολική εξουδετέρωση των δημοκρατικών συνειδήσεων στη Χιλή μετά το 1980, ακόμα και αφού ο πραξικοπηματίας Πινοτσέτ εγκατέλειψε την προεδρία.

Η ίδια η Φερνάντες, τολμηρή και αποφασισμένη, συμμετείχε στις κινητοποιήσεις ενάντια στο καθεστώς Πινιέρα. Και σήμερα μεταφέρει στην "Εφ.Συν." ένα κλίμα εξέγερσης, το κλίμα της "χιλιάνικης άνοιξης" ενάντια στα προτάγματα και στις πολιτικές του ανεξέλεγκτου νεοφιλελευθερισμού, "που ξεκίνησε από τη Χιλή και θα ήταν ένα υπέροχο συμβολικό κατόρθωμα να τον γκρεμίσουμε επίσης εδώ. Εχω εμπιστοσύνη ότι θα το κάνουμε".
* Εχετε πει ότι είστε συγγραφέας για να τα πρήζετε σε κάποιους. Ποιους εννοείτε;
Μου αρέσει να γράφω για τη σκόνη που κρύβεται κάτω απ' το χαλί. Για τις ιστορίες που δεν αποτελούν μέρος της επίσημης αφήγησης, για τις ρωγμές αυτής της νεοφιλελεύθερης κοινωνίας που λατρεύει και απαιτεί μόνο την επιτυχία, χαρακτηριστικό της σημερινής Χιλής. Πολλές και πολλούς αυτό μπορεί να τους ενοχλεί, να τους τα πρήζει.
* Οταν ο Νέλσον Μαντέλα αποφυλακίστηκε, συνήθιζε να λέει: "Να συγχωρούμε, αλλά να μην ξεχνάμε". Ο Λουίς Σεπούλβεδα επέμενε "Δεν ξεχνάμε. Δεν συγχωρούμε". Εσείς υποστηρίζετε κάτι εξίσου ριζοσπαστικό: "Δεν συγχωρούμε. Θυμόμαστε". Είναι μια πρόταση αρκετά δύσκολη για μια κοινωνία που θέλει να κάνει μια καινούργια αρχή ή που αναζητά μια κάποια "κανονικότητα"...
Το να ξεκινάμε από την αρχή δεν σημαίνει ότι αρχίζουμε από το μηδέν. Σημαίνει ότι εγκαινιάζουμε μια νέα φάση έχοντας όμως ξεκάθαρο ποιες υπήρξαν οι καλύτερες και οι χειρότερες πράξεις μας. Αν δεν έχουμε καθαρό το παρελθόν μας, αν δεν θυμόμαστε τι έχουμε κάνει, μπορούμε να επαναλαμβάνουμε επ' άπειρον τα ίδια λάθη χωρίς να βγαίνουμε ποτέ από την παγίδα. Ενα από τα μεγάλα προβλήματα της σημερινής Χιλής είναι αυτό: η λήθη που μας έχει κάνει από τη δικτατορία μέχρι σήμερα να βαδίζουμε σε κύκλο, να μην προχωράμε μπροστά, να επιμένουμε στα ίδια σφάλματα.
* Ως συγγραφέας, δίνετε έμφαση στη μνήμη, όπως και στις φιμωμένες φωνές, στις φιμωμένες καρδιές, στα φιμωμένα μυαλά. Στο "Space invaders", μιλάτε με νύξεις, με υπαινιγμούς, με τη γλώσσα των ονείρων. Αραγε αυτό σημαίνει ότι η αλήθεια είναι πάντα καλυμμένη ή μήπως ότι οι άνθρωποι δεν αντέχουν να την αντιμετωπίσουν;
Οπως πολύ καλά λέτε, η μνήμη είναι μία από τις εμμονές μου. Ζώντας σε τούτη τη χώρα τη χωρίς μνήμη, το να φωτίζω ιστορίες του παρελθόντος, να τις φέρνω στο σήμερα, να τις θυμίζω, έχει γίνει για μένα σχεδόν ένα λάιτ μοτίφ.

Ειδικότερα σε σχέση με το "Space invaders", η προσέγγισή μου έχει να κάνει με το ότι πιστεύω πως είμαστε δοχεία μνήμης. Οι αναμνήσεις βρίσκονται μέσα μας, ακόμα κι αν πολλές φορές δεν το ξέρουμε ή δεν θέλουμε να το αποδεχτούμε. Το ανεξέλεγκτο ασυνείδητο παίζει με όλο αυτό το υλικό που κουβαλάμε μέσα μας και μερικές φορές το απελευθερώνει με τη μορφή των ονείρων. Το "Space..." μιλάει ακριβώς γι' αυτό: για ένα όνειρο που επανέρχεται διαρκώς από το οποίο δεν μπορεί να ξυπνήσει κανείς.
* Τι πιστεύετε ότι σημαίνουν οι πρόσφατες κινητοποιήσεις στη χώρα σας, αυτή η "χιλιάνικη άνοιξη"; Ελπίδα; Αλλαγή; Οργή; Εξέγερση; Επανάσταση;
Στις 18 Οκτωβρίου του 2019 ξεκίνησε στη Χιλή μια κοινωνική εξέγερση που ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα ζούσα. Οι πολίτες, κουρασμένοι από δεκαετίες αποχαλινωμένου και καταχρηστικού νεοφιλελευθερισμού, αποφάσισαν να διαδηλώσουν διεκδικώντας αξιοπρέπεια στη ζωή τους. "Η Χιλή ξύπνησε" ήταν το σύνθημα, διότι όλη αυτή η βίαιη και επισφαλής πραγματικότητα της κάθε μέρας είχε γίνει ένας εφιάλτης ανυπόφορος.

Η εξέγερσή μας είναι μια φωτεινή εκδήλωση αυθόρμητης δημιουργικότητας, ενέργειας και συλλογικής δουλειάς που όμοιά της δεν έχει συμβεί στη Χιλή εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Η απάντηση της κυβέρνησης Πινιέρα ακολούθησε μια δικτατορική λογική, καθώς επέβαλε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, απαγόρευση κυκλοφορίας, ενώ οι άνθρωποί της έχουν διαπράξει δολοφονίες και μία από τις πιο αδιανόητες βαρβαρότητες - τις σκόπιμες βλάβες στα μάτια. Χιλιάδες θύματα τραυματίστηκαν στα μάτια ή έχασαν την όρασή τους, κάτι που μας παραπέμπει σε σκηνές από ελληνική τραγωδία.

Τώρα, η υγειονομική κρίση έχει αποκαλύψει ακόμη περισσότερο την κοινωνική κρίση. Το κουτί της Πανδώρας έχει ανοίξει, το όνειρο τελείωσε. Η καρτ ποστάλ της "χώρας-σε-τροχιά-ανάπτυξης" βάφτηκε κόκκινη στις ζώνες υψηλής μετάδοσης του ιού, εκεί όπου η επισφάλεια και η εξαθλίωση, κρυμμένες επί δεκαετίες, συσσωρεύονται και παίρνουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Εκεί όπου η ανισότητα μας πνίγει σαν κύμα. Και όποιος μέχρι τις 18 Οκτωβρίου προσπερνούσε αυτήν την κατάσταση, σήμερα δεν μπορεί να συνεχίσει να την αγνοεί.

Η "χιλιάνικη άνοιξη", όπως την αποκαλείτε, είναι η απαίτηση για μια βαθιά αλλαγή προς μια διαφορετική κοινωνία, λιγότερο καταχρηστική, λιγότερο άδικη, με ένα κράτος πιο ισχυρό που δεν θα αφήνει τους πολίτες σε αυτή την απόλυτη ορφάνια. Είναι η απαίτηση για μια κοινωνία με μεγαλύτερη ισότητα, περισσότερη δημοκρατία, μια κοινωνία πιο τρυφερή, στην οποία η αξιοπρέπεια θα είναι ο κανόνας και όχι ένα προνόμιο.
* Σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής βλέπουμε ωστόσο τις δυνάμεις της Δεξιάς ή και της Ακροδεξιάς να ενισχύονται. Πώς θα εξελιχθούν οι κινητοποιήσεις στη Χιλή;
Θα σας απαντήσω από τη σκοπιά της αισιοδοξίας, επειδή πιστεύω πως είναι ο μοναδικός τρόπος απάντησης για να μην καταρρεύσει αυτή η πιθανότητα ριζικής αλλαγής στην κοινωνία όπου ζω, για να μην την αφήσουμε να χαθεί. Είναι μια πιθανότητα που θα μπορούσε να γίνει ένα μεγάλο παράδειγμα για ολόκληρο τον κόσμο, αν καταφέρουμε να την κάνουμε πράξη.

Η Χιλή υπήρξε το εργαστήριο του νεοφιλελευθερισμού, εδώ έγινε το πείραμα με αυτό το μοντέλο, στη διάρκεια της δικτατορίας, με το "δόγμα του σοκ". Με δολοφονίες, βασανιστήρια και εξαφανίσεις, κατάφεραν να το εγκαθιδρύσουν και η "χιλιάνικη δημοκρατία" το έχει διαιωνίσει και το έχει εμβαθύνει. Είμαστε η πιο νεοφιλελεύθερη χώρα στον κόσμο. Εδώ το κράτος είναι περιορισμένο και η αγορά είναι εκείνη που σχεδιάζει τις κοινωνικές πολιτικές οι οποίες, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, είναι ανύπαρκτες.

Τώρα, σε τούτη την υγειονομική κρίση, αυτό αποδείχτηκε. Καθαρή εγκατάλειψη, καθαρή ορφάνια, καθαρή έλλειψη προστασίας για τους πολίτες και κυρίως για τα πιο λαϊκά στρώματα. Αυτός είναι ο λόγος που οι διαμαρτυρίες δεν έχουν τελειώσει, απλώς έχουν μεταφερθεί στο πεδίο της ιδιωτικής ζωής και της εικονικής πραγματικότητας για να προστατευτούμε απ' αυτόν τον ιό.

Σήμερα η ζωή μας είναι γεμάτη από δράσεις ψηφιακές, που προφανώς έχουν μικρότερο αντίκτυπο από τις συνεχείς διαδηλώσεις στον δρόμο οι οποίες είχαν αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση κατά τους πέντε μήνες της εξέγερσης. Ομως αυτό που περιμένουμε είναι να γυρίσουμε στους δρόμους.

Σήμερα συσσωρεύουμε οργή και θλίψη. Είμαστε μια τεράστια συλλογικότητα που περιμένει το τέλος της υγειονομικής κρίσης για να αρχίσει πάλι να δρα με μεγαλύτερη ορμή. Από τη Χιλή ξεκίνησε ο ανεξέλεγκτος νεοφιλελευθερισμός και θα ήταν ένα υπέροχο συμβολικό κατόρθωμα να τον γκρεμίσουμε επίσης εδώ. Εχω εμπιστοσύνη ότι θα το κάνουμε.
* Πιστεύετε πως οι δημιουργοί έχουν κάποιον ειδικό ρόλο στον αγώνα για έναν κόσμο καλύτερο;
Πιστεύω πως όλες και όλοι οι πολίτες αυτού του πλανήτη έχουμε την ευθύνη να κάνουμε τούτον τον κόσμο κάπως καλύτερο. Εμείς που γράφουμε το κάνουμε από το δικό μας μετερίζι, εκείνοι που έχουν άλλο επάγγελμα οφείλουν να το κάνουν από το δικό τους. Οι συγγραφείς, γυναίκες και άνδρες, είμαστε κατά κάποιον τρόπο άνθρωποι της επικοινωνίας κι αυτό μας δίνει μεγαλύτερη ευθύνη, όμως η προσπάθεια να γίνει η μεγάλη στροφή που χρειαζόμαστε είναι συλλογική. Χρειάζεται τη δράση όλων.

"Η γενιά μου είναι πολύ επικριτική απέναντι στο λατινοαμερικάνικο "μπουμ""

Στη συνέντευξή της, που τη μετέφρασε για την "Εφ.Συν." ο Κώστας Αθανασίου, η Νόνα Φερνάντες Σιλάνες αποκάλυψε ότι είχε τριγυρίσει στην Ελλάδα για ένα εξάμηνο το 1996 και ότι έχει παρακολουθήσει "με μεγάλο ενδιαφέρον όλη την πρόσφατη πολιτική διαδικασία που έχετε ζήσει." Οσο για τις καλλιτεχνικές της προτιμήσεις, δηλώνει πως "ένας από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες είναι Ελληνας: ο Γιώργος Λάνθιμος!"
* Το επόμενο βιβλίο σας που μεταφράζεται στα ελληνικά, "Η ζώνη του λυκόφωτος" (εκδ. Gutenberg), πραγματεύεται ένα θέμα πολύ λεπτό με πρωταγωνιστή έναν βασανιστή. Γιατί ασχοληθήκατε μ' αυτό;
Από τότε που ήμουν μικρό κορίτσι και τον είχα δει στο εξώφυλλο ενός περιοδικού, με είχε υπνωτίσει η μορφή του Αντρές Βαλενσουέλα Μοράλες, του Ελ Παπούδο, του "Ανθρώπου που βασάνιζε", όπως τον αποκαλώ στο βιβλίο. Ηθελα να γράψω γι' αυτόν τον παράξενο και αινιγματικό άνθρωπο, έναν πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών της δικτατορίας του Πινοτσέτ που αποφάσισε να διηγηθεί στους εχθρούς του όλα όσα γνώριζε, μέσα στην καρδιά της δικτατορίας, όταν το να μιλήσει κάποιος και να αποσκιρτήσει συνεπαγόταν θάνατο.

Υπήρχε εκεί μια χειρονομία ανθρωπιάς, διαύγειας μέσα στην καταστροφή, που με γοήτευε να την αφηγηθώ. Κυρίως επειδή η πρόσφατη ιστορία της Χιλής αποτυπώνεται με άσπρο και μαύρο, με πολύ λίγα γκρίζα, έτσι ώστε είναι εύκολο να τακτοποιήσει κανείς τη συνείδησή του και να πάρει αποστάσεις από το κακό, να το βλέπει κάπου έξω, κάπου μακριά, κι αυτό είναι πολύ βολικό, έτσι δεν είναι;

Αυτός ο άνθρωπος είναι κάτι γκρίζο, θύμα και θύτης, αχρείος και ήρωας, ένα πλάσμα αταξινόμητο, μισό τέρας και μισό άγγελος. Στη Χιλή εξακολουθούν ακόμα να ισχύουν πολλές συμφωνίες σιωπής ανάμεσα στους στρατιωτικούς, γεγονός που λειτουργεί σαν εμπόδιο για τη δικαιοσύνη αλλά και για τη γαλήνη των οικογενειών των θυμάτων. Είναι μια τρομακτική πληγή που δεν παύει να πυορροεί. Γι' αυτό, το να εστιάσω σ' αυτή την ιστορία του παρόντος μού φάνηκε καίριο και ερεθιστικό. Ετσι πήρα τον δρόμο της "Ζώνης του λυκόφωτος".
* Η Λατινική Αμερική έχει αναδείξει στο παρελθόν ονόματα εμβληματικά για την παγκόσμια λογοτεχνία, διάσημα στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, με απήχηση στην αγορά. Παρ' όλα αυτά υπάρχουν συγγραφείς των νεότερων γενεών που προσπαθούν να βγουν από τη σκιά τους. Ποια είναι η δική σας σχέση με αυτή την κληρονομιά;
Είτε μας αρέσει είτε όχι, οι σύγχρονοι συγγραφείς, γυναίκες και άνδρες, είμαστε κομμάτι ενός μεγάλου οικοδομήματος από γνώσεις και γράμματα και αφηγήσεις που ξεκίνησε πριν από πολύ πολύ καιρό. Εγώ αισθάνομαι ένας ακόμα κρίκος σε αυτή τη διαδρομή, δεν με ενδιαφέρει να κόψω αυτούς τους δεσμούς.

Το λατινοαμερικάνικο μπουμ, που υπήρξε και συνεχίζει να είναι το μεγάλο διαβατήριο της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας, ήταν μια επικοινωνιακή και εμπορική επιχείρηση που κατέληξε να τυποποιήσει τη λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία σε συγκεκριμένους κανόνες. Για να μην αναφέρουμε και το ότι άφηνε απ' έξω τις γυναίκες συγγραφείς, καθώς ήταν μια επιχείρηση βαθιά ανδροκρατούμενη.

Πολλοί περιμένουν κάτι παρόμοιο από τους νεότερους Λατινοαμερικάνους συγγραφείς, γυναίκες και άνδρες, όμως εδώ η λογοτεχνία είναι πολυποίκιλη και πολύ ζωηρή, δεν ακολουθεί ένα μόνο υπόδειγμα ή αισθητικό παράδειγμα. Η γενιά μου είναι λοιπόν πολύ επικριτική απέναντι σ' αυτή την εμπορική και επικοινωνιακή διαδικασία, την οποία εξακολουθεί να υποστηρίζει και ένα μέρος της κριτικής. Από την άλλη, αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως οι συγγραφείς του μπουμ δεν ήταν μεγάλοι συγγραφείς. Πολλοί απ' αυτούς έχουν αποτελέσει θεμελιώδεις αναγνώσεις για μένα.

"Λεηλατούν το νερό μας, τα δάση μας, τη θάλασσά μας, τα ορυκτά μας"

Σήμερα η Χιλή οδεύει προς ένα δημοψήφισμα για ένα καινούργιο Σύνταγμα που θα αντικαταστήσει το Σύνταγμα του Αουγκούστο Πινοτσέτ. Αναγκάστηκε να το παραχωρήσει ο νεοφιλελεύθερος πρόεδρος (και εκατομμυριούχος) Σεμπαστιάν Πινιέρα, κάτω από την πίεση των κινητοποιήσεων, και έχει (ξανά) προγραμματιστεί για τις 25 Οκτωβρίου 2020 ως πρώτο στάδιο μιας διαδικασίας που θα ολοκληρωθεί το 2022.

Τι σημαίνει όμως για την καθημερινότητα των Χιλιανών μια δημοκρατία με τόσο βαθιές ουλές από τη δικτατορία; Αραγε η "εύκολη σκανδάλη" (gatillo facil) και η καταστολή είναι μόνο μια κληρονομιά από το παρελθόν της δικτατορίας ή και ένα σκληρό παρόν;

"Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο γι' αυτή την ερώτηση" απαντά η Νόνα Φερνάντες, "αλλά θα αποπειραθώ τουλάχιστον να εξηγήσω γιατί είναι τόσο σημαντική η αλλαγή του Συντάγματός μας. Πρώτον, επειδή είναι ένα Σύνταγμα παράνομο, γραμμένο από τη δικτατορία και ψηφισμένο το 1980 σε ένα δημοψήφισμα γελοίο, χωρίς καμία δημοκρατική εγγύηση. Καμία δημοκρατία που σέβεται το όνομά της δεν μπορεί να διατηρεί ένα δικτατορικό Σύνταγμα. Δεύτερον, διότι είναι ένα Σύνταγμα φτιαγμένο για να εγγυάται και να προστατεύει το νεοφιλελεύθερο σύστημα που αφήνει στο κράτος έναν ρόλο επικουρικό, που σημαίνει ότι το κράτος ενεργεί μόνον όταν δεν ενεργεί η ιδιωτική πρωτοβουλία.

Ετσι, η υγεία, η κατοικία, η παιδεία, οι μεταφορές, οι συντάξεις, για να αναφέρω μόνον ορισμένες από τις βασικές ανάγκες οποιουδήποτε πληθυσμού, βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών και η πρόσβαση σ' αυτές είναι ανέφικτη για το 80% των πολιτών, που ζουν καταχρεωμένοι για να μπορούν να πληρώνουν τους ιδιώτες για τα βασικά δικαιώματα της διαβίωσής τους.

"Το κράτος της Χιλής επενδύει τα ελάχιστα, κι αυτό μεταφράζεται σε έναν δημόσιο τομέα πολύ επισφαλή που δεν είναι σε θέση να φροντίσει ούτε καν τους άπορους που δεν έχουν τη δυνατότητα να χρεωθούν στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό μεταφράζεται σε μεγάλες ουρές στα ιατρεία, σε ανθρώπους που πεθαίνουν προτού τους δει γιατρός. Μεταφράζεται στις άθλιες συντάξεις των παππούδων μας και στην καταθλιπτική κατάσταση της δημόσιας παιδείας μας.

Μεταφράζεται στη γελοία συγκέντρωση προνομίων σε μια μικρή ομάδα. Μεταφράζεται στη λεηλασία που υφιστάμεθα όταν παίρνουν το νερό μας, τα δάση μας, τη θάλασσά μας, τα ορυκτά μας, όταν χτίζουν πανεπιστήμια, κολέγια, κλινικές, εμπορικά κέντρα που μας έχουν βυθίσει στα χρέη για όλη μας τη ζωή.

"Και σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί η διαρκής συγκάλυψη-αποσιώπηση της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που στη Χιλή εφαρμόζεται ως κανονικότητα στην περιοχή του Ουαλμάπου, τη γη των Μαπούτσε, μια περιοχή στρατιωτικοποιημένη ώστε να προστατεύονται οι εταιρείες ξυλείας που παρακάμπτουν τους ιδιοκτήτες της γης για να συνεχίζουν το εμπόριο με τις βιομηχανίες χαρτιού. Αλλά και τους πέντε μήνες της εξέγερσης παρέμειναν αόρατες οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με συλλήψεις, βιασμούς, δολοφονίες και σκόπιμες βλάβες στα μάτια των διαδηλωτών...".
Μικέλα Χαρτουλάρη
Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Εφημερίδα των Συντακτών

# data[].attributes.attachment_link.title
Nona Fernandez Silanes: Η "χιλιάνικη άνοιξη" είναι η απαίτηση για μια βαθιά αλλαγή προς μια κοινωνία λιγότερο άδικη - Commonality

# data[].attributes.attachment_link.description
Στις 18 Οκτωβρίου του 2019 ξεκίνησε στη Χιλή μια κοινωνική εξέγερση που ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα ζούσα. Οι πολίτες, κουρασμένοι από δεκαετίες αποχαλινωμένου και καταχρηστικού νεοφιλελευθερισμού, αποφάσισαν να διαδηλώσουν διεκδικώντας αξιοπρέπεια στη ζωή τους. "Η Χιλή ξύπνησε" ήταν το σύνθημα, διότι όλη αυτή η βίαιη και επισφαλής πραγματικότητα της κάθε μέρας είχε γίνει ένας εφιάλτης ανυπόφορος.

# data[].attributes.body
https://www.lifo.gr/culture/cinema/ekei-poy-tragoydane-oi-karabides-einai-kali-i-polyanamenomeni-tainia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Αν ο κινηματογραφικός ιστορικός του μέλλοντος έβγαζε πόρισμα από τα social media, θα πίστευε ότι η Ντέιζι Έντγκαρ-Τζόουνς είναι η μεγαλύτερη σταρ των καιρών μας τόσο συχνά που εμφανίζονται στο newsfeed καρέ από το "Normal People". Κι όμως, αν ρωτήσεις εκατό ανθρώπους, ζήτημα να ξέρουν οι πέντε πώς τη λένε, οι υπόλοιποι θα σου απαντήσουν "το κορίτσι του "Normal People"".

Αυτό ενδέχεται να αλλάξει τώρα που πρωταγωνιστεί στην κινηματογραφική μεταφορά του best seller Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες. Η φυσιογνωμία της έχει μεν ευγενή και αθώα χαρακτηριστικά, δίνοντας την εντύπωση ενός ανιδιοτελούς χαρακτήρα, αλλά το παίξιμό της συχνά φανερώνει μια εσωτερική διεργασία, μιας υποδόρια ένταση, μια καλή σχέση με πιο ενστικτώδεις μορφές έκφρασης που τη βοήθησε στις σαρκικές σκηνές της σειράς και την καθιστά ιδανική για να ενσαρκώσει χαρακτήρες που απαιτούν κάτι πιο σύνθετο από μια απλή έκφραση της αθωότητας.

Όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο και γνωρίζουν περισσότερα για την πλοκή της ταινίας, φανταζόμαστε ότι αντιλαμβάνονται γιατί πρόκειται για εμπνευσμένο casting.

Η "ενορατική" αυτή κινηματογράφηση με τα νωχελικά travelings και τα γκρο πλαν της πανίδας συμπληρώνεται από το score του Μάικλ Ντάνα, οι oriental παρορμήσεις του οποίου συνήθως δίνουν μια πνευματικότητα, μια θρησκευτική νότα στα δρώμενα, όποτε χρειάζεται.

Αντίστοιχα, ο καρατερίστας Ντέιβιντ Στράδερν έχει την κοψιά σταρ παλιότερης εποχής, αποπνέει ακεραιότητα, καλοσύνη, όχι όμως και αδυναμία. Αν δούλευε στα '40s και στα '50s, θα έκανε τα ρεπό του Τζέιμς Στιούαρτ και του Χένρι Φόντα. Το φιλμ τού δίνει τη δυνατότητα να υποδυθεί έναν τέτοιο χαρακτήρα, έναν δικηγόρο που, όχι τυχαία, φορά λευκό κουστούμι, έναν ευγενικό πλην προσηλωμένο στα ιδανικά του υπερασπιστή της δικαιοσύνης.

Αν οι Καραβίδες ήταν ένα τέτοιο δικαστικό δράμα παλιάς κοπής, ο Στράδερν θα είχε βρει τον ρόλο και την ταινία που πάντα περίμενε. Αλλού όμως στοχεύουν το έργο και η κατάληξή του, η οποία, αν και δοσμένη με τέτοια αρμονία που προσυπογράφει σκηνοθετικά όσα δηλώνει περί φύσης, τον αφήνει έκθετο.

ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Μα τι διάολο πίναμε στα '00s;

Τα δύο 24ωρα της καραμανλικής αναταραχής

ΣΜΥΡΝΗ 1922: ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Είτε η Ντέλια Όουενς, που έγραψε το βιβλίο, και η Λούσι Μπάλιβαρ, που το διασκεύασε, δεν καταλαβαίνουν τον αντιδραστισμό αυτού που λένε και είναι προσανατολισμένες στην έκπληξη είτε, ακόμα χειρότερα, καταλαβαίνουν πλήρως και το ασπάζονται. Όπως και να 'χει, παραμένει προβληματικό φύσει και θέσει, με έμφαση στο "φύσει". Στο πλαίσιο μιας κριτικής που δεν θέλει να αποκαλύψει τα μυστικά της ταινίας, δεν θα επεκταθούμε περισσότερο.

Κατά τα λοιπά, πρόκειται για ένα ανά στιγμές ευπρόσδεκτα παλιομοδίτικο θέαμα, με τις βαλτώδεις τοποθεσίες της Βόρειας Καρολίνας να μετατρέπονται σε έναν πανέμορφο, σχεδόν μυστικιστικό χώρο.

Η "ενορατική" αυτή κινηματογράφηση με τα νωχελικά travelings και τα γκρο πλαν της πανίδας συμπληρώνεται από το score του Μάικλ Ντάνα, οι oriental παρορμήσεις του οποίου συνήθως δίνουν μια πνευματικότητα, μια θρησκευτική νότα στα δρώμενα, όποτε χρειάζεται.

Πρόκειται για ένα καλογυαλισμένο περιβάλλον, ίσως λιγότερο βρόμικο σε σχέση με τις σελίδες του βιβλίου, όπως μας το επιβεβαίωσαν -ο υπογράφων το παράτησε στις πρώτες σελίδες-, αλλά θεμιτά καλογυαλισμένο, αφού το ζητούμενο είναι η κινηματογραφική τεχνητότητα.

Η Κάια, η ηρωίδα, εγκαταλείπεται σε πολύ νεαρή ηλικία από μητέρα και αδελφούς, μένει μόνη της με τον πατέρα της και μαθαίνει από νωρίς τον τρόπο της (αρσενικής) βίας. Μια μέρα ο πατέρας της εξαφανίζεται χωρίς εξήγηση και αναγκάζεται να μεγαλώσει μόνη της.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΔΙΕΘΝΗ
Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες: Γιατί η συγγραφέας Ντέλια Όουενς "καταζητείται" για ανάκριση σε αληθινή δολοφονία

Οι κάτοικοι της πόλης την απορρίπτουν, με την καλοσύνη ενός μαύρου ζεύγους που διατηρεί παντοπωλείο κι ενός αγοριού που εκδηλώνει ενδιαφέρον να είναι οι μοναδικοί της σύνδεσμοι με την ανθρωπότητα. Ο βάλτος, με τη χλωρίδα του και τα πλάσματα που σουλατσάρουν, γίνεται η οικογένειά της.

Με τον συνδυασμό όσων αναφέραμε, η Ολίβια Νιούμαν καταφέρνει να μετατρέψει το περιβάλλον όπου ζει η Κάια σε ακόμα έναν χαρακτήρα κι αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να της πιστώσουμε, ακόμα κι αν βρίσκουμε την αφήγηση περιστασιακά σπασμωδική ή τη διαχείριση του ρομάντζου αναιμική - δεν είναι ρομάντζο η ταινία άλλωστε.

Η καλή εισπρακτική πορεία της, πάντως, μαρτυρά ότι υπάρχει ακόμα ένα κοινό για μεταφορές best seller λαϊκής κατανάλωσης, πρόθυμο να επισκεφτεί μια αίθουσα για να τις παρακολουθήσει, εκεί που η τηλεόραση και το format της σειράς μοιάζουν να έχουν την πρωτοκαθεδρία. Αν γεννήσει και πάλι σχετικό κινηματογραφικό trend αντίστοιχων μεταφορών, μπορεί να κάνει καλό στο σινεμά, γιατί καμιά φορά τέτοια βιβλία πέφτουν στα χέρια του Φίντσερ και προκύπτουν ταινιάρες.

Η ταινία "Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες" που βασίζεται στο ομώνυμο best seller της Ντέλια Όουενς (εκδ. Δώμα) κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους την Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΟΘΟΝΕΣ
10 ταινίες, 10 λόγοι να βρεθείς σε ένα θερινό σινεμά αυτό το καλοκαίρι

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ντέιζι έντγκαρ - τζόουνς

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
κριτική ταινίας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
νέες ταινίες

# data[].attributes.attachment_link.title
"Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες": Είναι καλή η πολυαναμενόμενη ταινία; | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Αν ο κινηματογραφικός ιστορικός του μέλλοντος έβγαζε πόρισμα από τα social media, θα πίστευε ότι η Ντέιζι Έντγκαρ-Τζόουνς είναι η μεγαλύτερη σταρ των καιρών μας τόσο συχνά που εμφανίζονται στο newsfeed καρέ από το "Normal People". Κι όμως, αν ρωτήσεις εκατό ανθρώπους, ζήτημα να ξέρουν οι πέντε πώς τη λένε, οι υπόλοιποι θα σου απαντήσουν "το κορίτσι του "Normal People"".

# data[].attributes.body
https://youtu.be/lnMtaHemr6k

# data[].attributes.attachment_link.title
WHERE THE CRAWDADS SING - Official Trailer (HD)

# data[].attributes.headline
Πρόταση του Γιάννη

# data[].attributes.subject
Πρόταση του Γιάννη

# data[].attributes.body
https://aiorabooks.com/product/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%82/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sale!

+

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Bodo Kirchoff
Μετάφραση Δέσποινα Κανελλοπούλου

Μέχρι πρότινος ο Ράιτερ είχε έναν μικρό εκδοτικό οίκο σε μια μεγαλούπολη. Τώρα ζει μια μοναχική ζωή στους πρόποδες των Άλπεων. Ένα απόγευμα η επίσκεψη μιας άγνωστης γυναίκας διακόπτει την ανάγνωση ενός παράξενου βιβλίου. Η Λεώνη Παλμ, μέχρι πρότινος ιδιοκτήτρια καπελάδικου, χτυπάει απρόσμενα την πόρτα του. Σε μια στιγμή αυθορμητισμού, ξεκινούν μαζί ένα οδικό ταξίδι μέχρι τη Σικελία - ένα οδοιπορικό από τον αλπικό βορρά στον θερμό νότο, σε μια μεταστροφή της ζωής τους.

Έμπειροι άνθρωποι και οι δυο, επιφυλακτικοί αλλά και αντισυμβατικοί, θα μπουν στην περιπέτεια εκείνου του έρωτα που βλέπει το πραγματικό και όχι το επιθυμητό πρόσωπο του άλλου. Εκείνου του έρωτα που η μαγεία του δεν αγνοεί και τις υπόλοιπες εκφάνσεις της ζωής. Η συνάντηση με ένα μικρό, ξένο, αμίλητο κορίτσι, που τους ακολουθεί και το φροντίζουν, θα ανακινήσει πτυχές της ζωής όπως η απώλεια, η οικογένεια και η επιθυμία για καινούργια ξεκινήματα. Πολλά μπορούν να συμβούν, ακόμη κι όταν δεν το περιμένεις.

Ο Μπόντο Κίρχοφ στο μυθιστόρημά του αφηγείται μια παραβολή για τον έρωτα -χωρίς να μπορείς να τον ζήσεις σε όλο του το μεγαλείο- και για την ανθρωπιά - χωρίς να είσαι αρκετά ενάρετος.

Το μυθιστόρημα του Μπ. Κίρχοφ τιμήθηκε στις 13 Απριλίου 2018, στην Κίνα, με το βραβείο του Καλύτερου Ξενόγλωσσου Μυθιστορήματος του 21ου Αιώνα για το έτος 2017. Ο Nie Zhenning, πρόεδρος του Taofen Foundation ―ενός από τους χορηγούς του βραβείου― και της κριτικής επιτροπής σχολιάζει ότι πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που αγγίζει αναγνώστες από όλο τον κόσμο. "Του απονείμαμε το μεγαλύτερο βραβείο όχι μόνο για την τολμηρή περιγραφή της πραγματικότητας της προσφυγικής κρίσης στην Ευρώπη αλλά, επίσης, για τον αναστοχασμό του πάνω στις δυσκολίες της ανθρώπινης επικοινωνίας" λέει ο Nie.

"Όταν ερωτευόμαστε κάποιον, δεν τον ερωτευόμαστε επειδή τον γνωρίζουμε καλά. Αν τον γνωρίζαμε καλά, μπορεί και να μην τον ερωτευόμασταν. Τον ερωτευόμαστε όμως εξαιτίας κάποιων μικρών, ανεπαίσθητων σημαδιών, εξαιτίας κάποιων κρίσιμων λεπτομερειών που μας παρέχει, λ.χ., η μορφή του προσώπου του, η κίνηση του σώματός του, το χρώμα της φωνής του. Δεν το συνειδητοποιούμε αυτό, αλλά σίγουρα μας συμβαίνει".
―Συνέντευξη του Bodo Kirchhoff στον Γρηγόρη Μπέκο και στο Βήμα.

Ο Κίρχοφ γράφει με την πυκνότητα του Τόμας Μαν και διερευνά με πάθος την ηθική στα βήματα του Γκάχαμ Γκριν.
―Publishers Weekly

Ο Μπόντο Κίρχοφ είναι ένας πολύ δημιουργικός συγγραφέας στο ζενίθ της τέχνης του [...], που δημιουργεί εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς.
―Rolling Stone

Ο Μπόντο Κίρχοφ είναι ένας μάστορας της αφήγησης και αυτό το βιβλίο μας αγγίζει όλους.
―Die Literarische Welt

Ο Μπόντο Κίρχοφ γράφει καταπληκτικούς διαλόγους, δημιουργεί σκηνές, τις αναπτύσει και, με ονειρεμένη αυτοπεποίθηση, τις ανατρέπει την κατάλληλη στιγμή. Επιπλέον χρησιμοποιεί μια γλώσσα με σπάνια παραδοσιακή κομψότητα.
―ZEIT online

€14.80 €13.30

Weight

0.300 kg

Dimensions

14 × 20.5 cm

Author

Bodo Kirchoff

ISBN

978-618-5048-83-9

Pages

272

Μεταφραση

Δέσποινα Κανελλοπούλου

Εργο εξωφυλλου

Παναγιώτης Σταυρόπουλος

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this. Accept Read More

# data[].attributes.attachment_link.title
Όταν δεν το περιμένεις - Aiora Press

# data[].attributes.attachment_link.description
Bodo Kirchoff Μετάφραση Δέσποινα Κανελλοπούλου Μέχρι πρότινος ο Ράιτερ είχε έναν μικρό εκδοτικό οίκο σε μια μεγαλούπολη. Τώρα ζει μια μοναχική ζωή στους πρόποδες των Άλπεων. Ένα απόγευμα η επίσκεψη μιας άγνωστης γυναίκας διακόπτει την ανάγνωση ενός παράξενου βιβλίου. Η Λεώνη Παλμ, μέχρι πρότινος ιδιοκτήτρια καπελάδικου, χτυπάει απρόσμενα την πόρτα του.

# data[].attributes.headline
Πρόταση του Γιάννη

# data[].attributes.subject
Πρόταση του Γιάννη

# data[].attributes.body
https://www.psichogios.gr/el/stayrodromia.html

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η JavaScript φαίνεται να είναι απενεργοποιημένη στο πρόγραμμα περιήγησης σου. Για την καλύτερη εμπειρία στην ιστοσελίδα μας, βεβαιωθείτε πως θα ενεργοποιήσετε την Javascript στο πρόγραμμα περιήγησης σου.

23 Δεκεμβρίου 1971: στο Σικάγο προβλέπεται έντονη κακοκαιρία. Ο Ρας Χίλντεμπραντ, αναπληρωτής πάστορας σε μια φιλελεύθερη εκκλησία των προαστίων, είναι σχεδόν έτοιμος να διαλύσει τον γάμο του στον οποίο πλέον δε βρίσκει χαρά - εκτός αν τον προλάβει η σύζυγός του Μάριον, η οποία επίσης έχει τη δική της μυστική ζωή. Ο μεγαλύτερος γιος τους, ο Κλεμ, επιστρέφει από το κολέγιο, πυρπολημένος από ηθική απολυτότητα και έχοντας προβεί σε μια ενέργεια που θα τσακίσει τον πατέρα του. Η αδερφή του Κλεμ, η Μπέκι, το πλέον δημοφιλές κορίτσι στην τάξη της, γυρίζει την πλάτη της σε ό,τι ήξερε και εντάσσεται στην αντικουλτούρα της εποχής, ενώ ο ιδιοφυής μικρότερος αδελφός, Πέρι, που πουλάει ναρκωτικά σε μαθητές γυμνασίου, αποφασίζει να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Καθένας από τους Χίλντεμπραντ αναζητά μια μορφή ελευθερίας που καθένας από τους υπόλοιπους μπορεί να του στερήσει.
Τα μυθιστορήματα του Τζόναθαν Φράνζεν διακρίνονται για τους αξέχαστους χαρακτήρες τους και για τις οξυδερκείς παρατηρήσεις τους πάνω στη σύγχρονη αμερικανική πραγματικότητα. Στα Σταυροδρόμια ο Φράνζεν διερευνά την ιστορία μιας γενιάς. Με το χαρακτηριστικό του χιούμορ και τη σύνθετη σκέψη του, αλλά με ακόμα μεγαλύτερη ζεστασιά, δημιουργεί έναν κόσμο που τον νιώθουμε τόσο οικείο. Με συγγραφική μαεστρία οι οπτικές των πρωταγωνιστών εναλλάσσονται, ενώ το συγκρατημένο σασπένς κλιμακώνεται, στην ιστορία μιας οικογένειας από τις Μεσοδυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ σε μια καθοριστική στιγμή ηθικής κρίσης. Το χάρισμα του Τζόναθαν Φράνζεν να συνδέει τη μικρογραφία με την ευρύτερη εικόνα της πραγματικότητας είναι πιο εμφανές από ποτέ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΔΙΑΒΑΣΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ

Ημ/νία έκδοσης

24 Φεβ 2022

Θεματική Κατηγορία
Κοινωνικό

Σειρά
Ξένη λογοτεχνία

Είδος

Μυθιστόρημα

Ηλικία
18+

Σελίδες

728

Χιλιάδες κυκλοφορίας

8

Μεταφραστής

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης

ISBN

978-618-01-4286-0

Κωδικός

25086

Σχήμα (πλάτος x ύψος)

14 x 21 cm

Βάρος

0.880 kgr

Βιβλιοδεσία

Μαλακό εξώφυλλο

ISBN e-book

978-618-01-4287-7

Κωδικός e-book

25087

E-book format

EPUB

Έντυπο Βιβλίο

Κανονική Τιμή 22,20 € Ειδική Τιμή 19,98 €

Παράδοση συνήθως σε 2-3 εργάσιμες ημέρες. Δυνατότητα παράδοσης την επόμενη μέρα στην Αττική.

Κανονική Τιμή 17,77 € Ειδική Τιμή 15,99 €

Γράψτε τη Δική σου Αξιολόγηση

Τύπος-Συνεντεύξεις

1. "Αν πιστεύεις τους υποστηρικτές του Πούτιν δεν υπάρχει εισβολή". Ο διάσημος αμερικανός συγγραφέας μιλάει, με αφορμή την κυκλοφορία του νεόυ του μυθιστορήματος για τις ΗΠΑ, τη δημόσια συζήτηση για την βία, τη ρωσική εισβολή και τα fake news.

Νίκος Κουρμούλης/ ΤΑ ΝΕΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ

2. Απάντηση σε άλυτα προβλήματα

Νικόλας Ζώης/ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ - Ένθετο : ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Ο ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΦΡΑΝΖΕΝ γεννήθηκε στο Ιλινόι το 1959 και μεγάλωσε στα προάστια του Σεντ Λούις. Αποφοίτησε από το Κολέγιο Σουάρθμορ το 1981, σπούδασε με υποτροφία στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και κατόπιν εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, σε σεισμολογικό εργαστήριο. Σήμερα ζει στη Νέα Υόρκη. Η συγγραφική ιδιοφυΐα του αναγνωρίστηκε από την πρώτη κιόλας εμφάνισή του στα αμερικανικά γράμματα, αλλά η καθιέρωση και η μεγάλη επιτυχία ήρθε με το τρίτο του μυθιστόρημα, ΟΙ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ. Στη συνέχεια, ο Φράνζεν απέσπασε ποικίλες διακρίσεις και, τελικά, τιμήθηκε με το σπουδαιότερο λογοτεχνικό βραβείο της Αμερικής, το National Book Award.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σταυροδρομια

# data[].attributes.attachment_link.title
ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.description
23 Δεκεμβρίου 1971: στο Σικάγο προβλέπεται έντονη κακοκαιρία. Ο Ρας Χίλντεμπραντ, αναπληρωτής πάστορας σε μια φιλελεύθερη εκκλησία των προαστίων, είναι σχεδόν έτοιμος να διαλύσει τον γάμο του στον οποίο πλέον δε βρίσκει χαρά - εκτός αν τον προλάβει η σύζυ

# data[].attributes.headline
Πρόταση του Γιάννη

# data[].attributes.subject
Πρόταση του Γιάννη

# data[].attributes.body
https://domabooks.gr/shop/13-1238#attr=

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ΔΩΜΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΙΚΕ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ΛΩΡΑ ΛΙΠΜΑΝ

Μετάφραση: Κίκα Κραμβουσάνου

NEW YORK TIMES BESTSELLER
Μια μέρα, εντελώς απροειδοποίητα, η Μάντι Σουόρτς θα εγκαταλείψει την οικογένειά της και το ρόλο της τέλειας νοικοκυράς, για να κυνηγήσει το ασαφές όνειρο μιας άλλης ζωής ― πιο ελεύθερης, πιο ενδιαφέρουσας, πιο ουσιαστικής.

Η Μάντι δεν ξέρει ακριβώς τι θέλει, ξέρει όμως πώς να το αποκτήσει. Ανατρέποντας ανενδοίαστα τα στερεότυπα της εποχής, καταφέρνει να μπει στον ανδροκρατούμενο κόσμο των εφημερίδων, και περιμένει την ευκαιρία που θα την καθιερώσει ως δημοσιογράφο.

Η ευκαιρία εμφανίζεται με τη μορφή του πτώματος μιας ανώνυμης μαύρης γυναίκας, που κανείς δεν ενδιαφέρεται να μάθει την ιστορία της. Κανείς ― εκτός από τη Μάντι.

Με όχημα μια συναρπαστική αστυνομική ιστορία στη Βαλτιμόρη της δεκαετίας του '60, το Ωραίο μου πτώμα μιλά για μια κοινωνία στο κατώφλι κοσμογονικών αλλαγών. Η Λώρα Λίπμαν παραδίδει ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα που ξεχειλίζει από επιθυμίες ―για χρήμα, για ελευθερία, για αυτοπραγμάτωση, για σεξ― κι από πρόσωπα που διεκδικούν με κάθε τρόπο το δικαίωμα να ζήσουν έξω από τα στεγανά της κοινωνικής τους προέλευσης.

"Αυτό που κάνει τόσο εντυπωσιακό τούτο το βιβλίο είναι ότι η εξιχνίαση του εγκλήματος είναι δευτερεύουσας σημασίας. Η προσοχή στρέφεται σε κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: στο χάσμα ανάμεσα στο τι περίμενε η κοινωνία από μια γυναίκα και στο τι η ίδια η γυναίκα λαχταρούσε να γίνει".
Stephen King

"Ένας υπέροχος χορός γυναικείων χαρακτήρων. Μια απ' τις καλύτερες μυθιστοριογράφους του καιρού μας. Τελεία".
The Washington Post

"Η Λώρα Λίπμαν είναι εδώ εντυπωσιακή όπως πάντα".
The Wall Street Journal

Η Laura Lippman αναγνωρίζεται ευρέως σαν μια απ' τις σημαντικότερες συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας της εποχής μας. Εργάστηκε ως ρεπόρτερ για 20 χρόνια.

Το έργο της έχει λάβει σχεδόν κάθε δυνατή διάκριση στο είδος του και έχει μεταφραστεί σε πάνω από 20 γλώσσες. Αυτή είναι η πρώτη μετάφρασή της στα ελληνικά.

ΛΩΡΑ ΛΙΠΜΑΝ

Το ωραίο μου πτώμα

Τίτλος πρωτοτύπου: Lady in the lake

Μετάφραση: Κίκα Κραμβουσάνου

Επιμέλεια: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου & Θάνος Σαμαρτζής

Σχεδιασμός εξωφύλλου: Ogust

414 σελ.

20€

Σειρά: τα πεζά / 13

ISBN: 978-618-5598-06-8

# data[].attributes.attachment_link.title
Το ωραίο μου πτώμα

# data[].attributes.attachment_link.description
Μετάφραση: Κίκα Κραμβουσάνου NEW YORK TIMES BESTSELLER Μια μέρα, εντελώς απροειδοποίητα, η Μάντι Σουόρτς θα εγκαταλείψει την οικογένειά της και το ρόλο της τέλειας νοικοκυράς, για να κυνηγήσει το ασαφές όνειρο μιας άλλης ζωής ― πιο ελεύθερης, πιο ενδιαφέρουσας, πιο ουσιαστικής. Η Μάντι δεν ξέρει ακριβώς τι θέλει, ξέρει όμως πώς να το αποκτήσει.

# data[].attributes.headline
Πρόταση του Γιάννη

# data[].attributes.subject
Πρόταση του Γιάννη

# data[].attributes.body
https://ikarosbooks.gr/1054-teleytaio-kalokairi-sti-romi.html

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Εκδόσεις Ίκαρος

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Ρώμη, αρχές του εβδομήντα. Ο Λέο Γκατζάρα, ένας νεαρός μποέμ από το Μιλάνο, ζει εδώ και μερικά χρόνια στην αιώνια πόλη, στη Ρώμη της dolce vita. Περνάει τον χρόνο του ανάμεσα σε πρόσκαιρες εργασίες, ταπεινά δωμάτια ξενοδοχείων, δείπνα σε πλούσιους και μορφωμένους φίλους του, στοίβες βιβλίων και ποτάμια αλκοόλ.

Τη βραδιά των τριακοστών γενεθλίων του θα γνωρίσει την Αριάννα, μια πληθωρική κοπέλα, σαγηνευτική κι ευαίσθητη μαζί. Ανήμπορη να εκφράσει τα πραγματικά της συναισθήματα, η Αριάννα εισβάλλει στη ζωή του Λέο με την εφήμερη παρουσία της, αναστατώνοντας τη μελαγχολική καθημερινότητα ενός ανθρώπου που μόνο εκείνη μπορεί να σώσει από το υπαρξιακό του τέλμα, από την απέραντη μοναξιά στην οποία έχει βυθιστεί μέσα στην πολύβουη πόλη.
Ένα μυθιστόρημα ύμνος στη Ρώμη. Ένα ξεχασμένο διαμάντι της ιταλικής λογοτεχνίας. Ένα cult μυθιστόρημα που πρωτοανακάλυψε η Natalia Ginzburg, και σήμερα, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά, μεταφράζεται σε περισσότερες από 20 χώρες. Διαβάστε όσα μας έγραψε στο blog μας η Δήμητρα Δότση για τη μετάφραση του βιβλίου.

# data[].attributes.attachment_link.title
Το τελευταίο καλοκαίρι στη Ρώμη

# data[].attributes.attachment_link.description
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ Ρώμη, αρχές του εβδομήντα. Ο Λέο Γκατζάρα, ένας νεαρός μποέμ από το Μιλάνο, ζει εδώ και μερικά χρόνια στην αιώνια πόλη, στη Ρώμη της dolce vita. Περνάει τον χρόνο του ανάμεσα σε πρόσκαιρες εργασίες, ταπεινά δωμάτια ξενοδοχείων, δείπνα σε πλούσιους και μορφωμένους φίλους του, στοίβες βιβλίων και ποτάμια αλκοόλ.

# data[].attributes.headline
Η πρόταση της Μαρίας Δ.

# data[].attributes.subject
Η πρόταση της Μαρίας Δ.

# data[].attributes.body
https://www.dardanosnet.gr/product/i-zoni-tou-lykofotos/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να παράσχει στο χρήστη την βέλτιστη εμπειρία πλοήγησης. Κάνοντας κλικ στο ΔΕΧΟΜΑΙ, δέχεστε τη χρήση όλων αυτών των cookies.

Πολιτική Ιδιωτικότητας & Cookies

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Ζώνη του Λυκόφωτος

# data[].attributes.attachment_link.description
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να παράσχει στο χρήστη την βέλτιστη εμπειρία πλοήγησης. Κάνοντας κλικ στο ΔΕΧΟΜΑΙ, δέχεστε τη χρήση όλων αυτών των cookies. Πολιτική Ιδιωτικότητας & Cookies

# data[].attributes.headline
Η πρόταση της Στέλλας

# data[].attributes.subject
Η πρόταση της Στέλλας

# data[].attributes.body
https://www.culturenow.gr/book-review-kardia-toso-asprh-xavie-marias/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ένας θαυμαστός τρόπος ανάπτυξης της σκέψης του συγγραφέα είναι το κύριο χαρακτηριστικό του έργου του Χαβιέρ Μαρίας.

Από την Τέσυ Μπάιλα

Ο συγγραφέας εκτείνει τις απόψεις και τις θέσεις του σε τεράστιες παραγράφους που συχνά δοκιμάζουν την αναγνωστική ικανότητα του εκάστοτε αναγνώστη του. Λογοτεχνική φλυαρία; Λατρεία στη λεπτομέρεια; Αφηγηματική ακρίβεια; Ενδελεχής αναδιήγηση ενός κόσμου, ενός μυθιστορηματικού σύμπαντος;

Όπως κι αν χαρακτηρίσει κανείς την προσέγγιση του Μαρίας δεν μπορεί να μην παραδεχτεί ότι ο λόγος του, ακόμη και στις πιο ασφυκτικά πυκνές του στιγμές, καταφέρνει να αναδημιουργεί φιλοσοφικούς στοχασμούς με μια ιδιαίτερη γοητεία και γι' αυτό το λόγο το έργο του είναι τόσο σημαντικό.

Στο βιβλίο αυτό, το οποίο γράφτηκε το 1991 και βραβεύτηκε το 1993 με το Βραβείο Κριτικών της Ισπανίας και το 1997 με το Internatonal IMPAC Dublin Lirerary Award και έγινε παγκόσμια επιτυχία, ο Μαρίας πετυχαίνει να σκηνοθετήσει κινηματογραφικά τους ήρωές του, έτσι που ο αναγνώστης να μπορεί να διακρίνει τις ψυχολογικές διακυμάνσεις τους, το φως ή το ζόφος που κρύβεται μέσα τους, μπορεί να τους αγαπήσει ή να νιώσει αποστροφή γι' αυτούς αλλά κυρίως μπορεί να τους παρατηρήσει σε κάθε τους βήμα με απόλυτη λεπτομέρεια την ίδια στιγμή που οι ίδιοι παρατηρούν, σχολιάζουν, συνομιλούν, σκέπτονται και ταυτόχρονα ενεργούν.

Σε ένα σύνθετο, πολυεπίπεδο κείμενο ο Μαρίας ξεδιπλώνει τις φιλοσοφικές του πεποιθήσεις για θέματα κοινού ενδιαφέροντος όπως είναι ο γάμος, ο φόβος, τα μυστικά και η αποκάλυψή τους αλλά ταυτόχρονα εκφράζει την αγωνία του για τη λέξη, τις λέξεις που δοκιμάζουν την ακρίβεια στη νοηματοδότηση, τις λέξεις που βρίσκονται μέσα στις σελίδες του ως αντανακλαστική απεικόνιση του στοχασμού του. Άλλωστε όπως ο ίδιος γράφει: "είμαστε άοπλοι μπροστά στις λέξεις".

Το βιβλίο αυτό, με τον παρμένο από τον Σαίξπηρ τίτλο, είναι γραμμένο με την άνεση ενός συγγραφέα που ξέρει να διαχειρίζεται το θέμα του με ευχέρεια. Μια ευχέρεια που του επιτρέπει να διανθίζει την αφήγησή του με πλήθος πληροφοριών. Οι πληροφορίες ωστόσο κινούνται δορυφορικά γύρω από την πρωταρχική, βασική ιστορία και ο Μαρίας συστηματικά αναλύει τις πράξεις των ηρώων αλλά και τα συναισθήματά τους, καταφέρνοντας ωστόσο να μην αποπροσανατολιστεί η σκέψη του αναγνώστη από το βασικό πυρήνα της αφηγηματικής πλοκής ούτε για μια στιγμή.

Η αφήγηση είναι σίγουρα απαιτητική, δύσκολη και λεπτομερής. Ο Μαρίας αριστοτεχνικά φωτίζει το κεντρικό του θέμα και συνεχίζει να πλέκει γύρω από αυτό ένα γαϊτανάκι μικρότερων ιστοριών, εξίσου σημαντικών, με στόχο το ενδιαφέρον του αναγνώστη το οποίο έλκει αδιαμφισβήτητα με μοναδικό τρόπο. Η ματιά του Μαρίας διεισδύει με τρομαχτική ακρίβεια σε μια αφηγηματική θάλασσα συνεχούς ροής που προκαλεί την καταβύθιση του αναγνώστη μέσα στα νερά της για να ανακαλύψει εκεί τους βυθούς της σκέψης του.

Ο Χουάν και η Λουίσα εργάζονται ως διερμηνείς. Αποφασίζουν να παντρευτούν λίγους μήνες μετά τη γνωριμία τους και κατά τη διάρκεια του γαμήλιου ταξιδιού τους βρίσκονται στην Αβάνα. Ο Χουάν ωστόσο γίνεται μάρτυρας μιας συζήτησης ανάμεσα σε δυο παράνομους εραστές και η συζήτηση αυτή θα σημαδέψει τη σκέψη του. Ο ίδιος παράλληλα προβληματίζεται σχετικά με το γάμο και την εξέλιξή του. Και μια περίεργη σχέση με μια οικογενειακή τραγωδία η οποία περιγράφεται στην αρχή του βιβλίου και σχετίζεται με συγγενικά του πρόσωπα εντείνει τους φόβους του. Το παράνομο ζευγάρι δίπλα του συνομιλεί για έναν επικείμενο φόνο και ο Χουάν θα βρεθεί να κουβαλάει κυριολεκτικά στην ψυχή του το βάρος όλων αυτών των καταστάσεων. Η ιστορία θα οδηγηθεί στη λύση της αλλά πριν γίνει αυτό, ένα επαγγελματικό ταξίδι του Χουάν θα γίνει αιτία να αποδυναμωθεί περισσότερο ο Χουάν ψυχολογικά.

Ο ίδιος γράφει: "Το ν' ακούς είναι το πιο επικίνδυνο, σημαίνει να ξέρεις, σημαίνει να πληροφορείσαι και να είσαι ενήμερος, τ' αυτιά δεν έχουν βλέφαρα που θα μπορούσαν να κλείσουν ενστικτωδώς μπροστά σ' αυτό που ειπώθηκε, δεν μπορούν να φυλαχτούν απ' αυτό που προαισθάνονται ότι θ' ακούσουν, πάντα είναι πάρα πολύ αργά. Τώρα πια ξέρουμε, κι αυτό μπορεί να λεκιάσει τις τόσο άσπρες καρδιές μας, ίσως και να 'ναι χλωμές και φοβισμένες, ή δειλές".

Μια καρδιά τόσο άσπρη που η εμπειρία και η γνώση της ζωής "λεκιάζει" ανεξίτηλα μέσα από το πάθος, τον έρωτα, το θάνατο, την απόγνωση, το φόνο, την παρατήρηση και τη σύγκρουση του παρελθόντος με τον παρόντα χρόνο και ένας συγγραφέας που αποδεικνύει τη χαρισματική του συγγραφική δεινότητα μέσα από αφηγηματικά πρωτοποριακούς μηχανισμούς, συνθέτοντας ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε:

Ξεκινώντας από κάποια "προαισθήματα καταστροφής" στη διάρκεια του γαμήλιου ταξιδιού του στην Αβάνα, ο αφηγητής αναζητά την εξήγησή τους στο παρελθόν, προτιμώντας παρ' όλα αυτά να μη μάθει, γιατί ξέρει πόσο επικίνδυνο είναι ν' ακούει κανείς και πως, από τη στιγμή που θ' ακουστεί κάτι, δεν μπορεί πια να ξεχαστεί.

Ένα από τα αριστουργήματα της σύγχρονης ισπανικής λογοτεχνίας, το Καρδιά τόσο άσπρη (Βραβείο Κριτικών της Ισπανίας 1993, υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας 1993, Βραβείο Impac 1997) είναι ένα διαυγές φιλοσοφικό μυθιστόρημα για τη δύναμη των λέξεων και τη δυνατότητά τους ν' αλλάξουν τη ζωή εκείνου που θα τις ακούσει, για τα μυστικά και την πιθανή τους χρησιμότητα, για το γάμο, το φόνο, την παρότρυνση, την υποψία για την ομιλία και την αποσιώπηση και για τις τόσο άσπρες καρδιές που σιγά σιγά λερώνονται, μαθαίνοντας αυτό που δεν θέλησαν να μάθουν.

"Ο Μαρίας, μεγάλος τεχνίτης της αφήγησης, υφαίνει σ' αυτό το έργο του έναν θαυμαστό καμβά από συμμετρίες, παραλληλισμούς, επαναλήψεις, αντιθέσεις και συμπτώσεις... μ' ένα λόγο νηφάλιο και κρυστάλλινο".
Το βιβλίο του Χαβιέρ Μαρίας, "Καρδιά τόσο άσπρη" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σέλας

# data[].attributes.attachment_link.title
Book review: Καρδιά τόσο άσπρη - Χαβιέ Μαρίας | CultureNow.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένας θαυμαστός τρόπος ανάπτυξης της σκέψης του συγγραφέα είναι το κύριο χαρακτηριστικό του έργου του Χαβιέρ Μαρίας. Από την Τέσυ Μπάιλα Ο συγγραφέας εκτείνει τις απόψεις και τις θέσεις του σε τεράστιες παραγράφους που συχνά δοκιμάζουν την αναγνωστική ικανότητα του εκάστοτε αναγνώστη του.

# data[].attributes.body
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/ekmidenisi-enas-anthropinos-kai-tryferos-misel-oyelmpek

# data[].attributes.attachment_link.title
"Εκμηδένιση": Ένας ανθρώπινος και τρυφερός Μισέλ Ουελμπέκ | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Διαβάσαμε την 656 σελίδων "Εκμηδένιση" του Μισέλ Ουελμπέκ που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις της Εστίας και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις από το πολύπλευρο αστυνομικό, πολιτικό, πλην όμως τρυφερό magnum opus του.

# data[].attributes.body
Καλό μήνα

# data[].attributes.body
https://www.iefimerida.gr/politismos/neo-biblio-misel-oyelmpek-ekmidenisi

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο μεταφραστής του νέου βιβλίου "Εκμηδένιση" του αιρετικού Γάλλου συγγραφέα Μισέλ Ουελμπέκ, Γιώργος Καράμπελας μιλάει στο iefimerida.gr.

Ο Γιώργος Καράμπελας, ο άνθρωπος που είχε στα χέρια του το χειρόγραφο πριν ακόμα κυκλοφορήσει στη Γαλλία, μάς αποκαλύπτει γιατί ο Μακρόν δεν θα χαρεί καθόλου με ένα μυθιστόρημα που τον φωτογραφίζει, χωρίς να τον κολακεύει καθόλου, ως έναν μακιαβελικό, εξουσιομανή πολιτικό.

Κάθε βιβλίο του Μισέλ Ουελμπέκ γίνεται viral πριν καν κυκλοφορήσει. Τα τελευταία του μυθιστορήματα προκάλεσαν σάλο γιατί προφήτευσαν τόσο τα τρομοκρατικά χτυπήματα στη Γαλλία όσο και το βίαιο ξέσπασμα του κινήματος Κίτρινα Γιλέκα. Έτσι, όταν ανακοινώθηκε πριν μήνες ότι ο Ουελμπέκ έγραφε ένα νέο μυθιστόρημα, ο διεθνής Τύπος προσπάθησε μανιωδώς να ανακαλύψει το θέμα αλλά και ποιον θα στόχευε η καυστική, οξυδερκής και συχνά προκλητική πένα του συγγραφέα. Ένα πέπλο σιωπής και απόλυτης μυστικότητας σκέπαζε για μήνες, μέχρι τώρα, το πολυαναμενόμενο νέο μυθιστόρημα "Εκμηδένιση" του αιρετικού Γάλλου συγγραφέα. Πολύ λίγες πληροφορίες είχαν διαρρεύσει στον Τύπο που αποκάλυπταν μονάχα ότι το βασικό θέμα του θα ήταν η επαναβιομηχάνιση της Γαλλίας. Αυστηρές ρήτρες μυστικότητας είχαν υπογραφεί από τους εκδοτικούς οίκους σε όλο τον κόσμο που είχαν πάρει τα δικαιώματα για την έκδοση του βιβλίου αυτού. Η ελληνική έκδοση που μόλις κυκλοφόρησε (11/01/22) από τις εκδόσεις Εστία, οίκο από τον οποίο κυκλοφορούν όλα τα βιβλία του Ουελμπέκ, βγήκε παράλληλα με την κυκλοφορία του μυθιστορήματος στη Γαλλία, με διαφορά μόνο τεσσάρων ημερών.

Το εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης του νέου μυθιστορήματος του Μισέλ Ουελμπέκ "Εκμηδένιση" (εκδ. Εστία).

Το iefimerida.gr μίλησε με τον μεταφραστή της "Εκμηδένισης" Γιώργο Καράμπελα

Ομεταφραστής του Ουελμπέκ στην Ελλάδα μας εξήγησε γιατί το πολιτικό αυτό θρίλερ θα ενοχλήσει ενδεχομένως τον Μακρόν, αλλά και πώς ο Ουελμπέκ μπλέκει αριστοτεχνικά σε μια ιστορία μυθοπλασίας την πολιτική σκηνή της Γαλλίας, την τεχνολογική τρομοκρατία, σε έναν όχι πολύ μακρινό κόσμο από σήμερα όπου η φιλελεύθερη δημοκρατία έχει αντικατασταθεί από μια προσωποπαγή Μετα-Δημοκρατία με έναν ηγέτη τύπου Πούτιν που τσαλαπατά τα πάντα προκειμένου να μείνει στην εξουσία.

Τι πραγματεύεται το νέο πολυαναμενόμενο βιβλίο του Ουελμπέκ;
Είναι ένα πολιτικό θρίλερ που αφορά την πολιτική σκηνή της Γαλλίας, ένα μυθιστόρημα αστυνομικού τύπου με διεθνή τρομοκρατία και μυστικές υπηρεσίες, αλλά είναι παράλληλα μια οικογενειακή σάγκα που αφηγείται την ιστορία της οικογένειας του πρωταγωνιστή του βιβλίου. Πρόκειται για ένα υπαρξιακό δράμα, σε μια πολύ συνεπή ουελμπεκική προοπτική. Βασικός άξονας του μυθιστορήματος είναι ο βασικός ήρωας που διατρέχει όλες αυτές τις παράλληλες ιστορίες. Στην πορεία του βιβλίου όπως φαντάζεστε γίνονται πράγματα και θαύματα.

Σε ποιο ακριβώς πολιτικό σκηνικό διαδραματίζεται; Πρόεδρος της Γαλλίας είναι υπαρκτό πρόσωπο ή είναι προϊόν μυθοπλασίας;
Όπως συχνά συνηθίζει ο Ουελμπέκ, το βιβλίο τοποθετείται στο προσεχές μέλλον, λίγα χρόνια από σήμερα. Δεν είναι ο νυν πρόεδρος, ούτε το νυν πολιτικό προσωπικό, αν και οι ομοιότητες είναι κατάφωρες. Νομίζω, όποιος λίγο ασχολείται με τη γαλλική πολιτική σκηνή, θα δει αμέσως τις ομοιότητες.

Φωτογραφίζει τον Μακρόν ο Ουελμπέκ;
Σε μεγάλο βαθμό, νομίζω, ναι.

Αυτή τη φορά λοιπόν δεν έχουμε όπως στα προηγούμενα βιβλία έναν πρόεδρο μουσουλμάνο ή κάποιον ηγέτη της ακροδεξιάς.
Ναι, ακριβώς.

"Η πολιτική που περιγράφει ο Ουελμπέκ έχει τα ίδια γνωρίσματα με το κυνικό σεξ, είναι ψυχρή, κενή, αλλοτριωμένη, είναι ένα τελείως εργαλειακό σύμπαν, χωρίς βαθύτερα νοήματα, χωρίς πραγματικά πάθη"

Ποιο είναι το πολιτικό στοιχείο του βιβλίου που έχει ήδη προκαλέσει χαμό στη Γαλλία;
Το είδα κι εγώ σε σχετικά δημοσιεύματα πριν λίγο στον γαλλικό Τύπο. Δεν είμαι σίγουρος ότι είναι μόνο ένα το στοιχείο που έχει προκαλέσει όλο αυτό τον ντόρο. Είναι πιθανό σε γαλλικά συμφραζόμενα να μιλάνε περισσότερο για τις ομοιότητες του φανταστικού πολιτικού σκηνικού του βιβλίου με το πραγματικό. Πώς δηλαδή ο Ουελμπέκ παρουσιάζει τον Μακρόν και γενικά πώς σκιαγραφεί τη νυν διακυβέρνηση της χώρας προβεβλημένη στο προσεχές μέλλον. Το στοιχείο της διεθνούς τρομοκρατίας έτσι όπως παρουσιάζεται στο βιβλίο είναι πολύ διαφορετικό από ό,τι έχουμε συνηθίσει, από όσα βλέπουμε, όσα έχουμε ακούσει όσα έχουμε δει ως διεθνή τρομοκρατία. Οι τρομοκράτες του βιβλίου είναι πιο μηδενιστές, ριζοσπάστες και τεχνολογικά προηγμένοι από ο,τιδήποτε έχουμε συναντήσει στην Ιστορία.

Παραμένει τζιχαντιστική η τρομοκρατία όπως στην Υποταγή;
Όχι, καθόλου. Είναι άλλου τύπου τρομοκρατία. Δεν υπάρχει ισλαμιστικό στοιχείο στο βιβλίο, ούτε σενάριο εξισλαμισμού της Γαλλίας όπως στην Υποταγή.

Τον Μακρόν πώς τον παρουσιάζει; Τον εκτιμά, τον σκιαγραφεί ως καρικατούρα, τον σατιρίζει;
Δεν τον σατιρίζει αφενός, δεν τον εκτιμά αφετέρου. Τον παρουσιάζει σαν έναν μακιαβελικό πολιτικό ο οποίος είναι εξουσιομανής. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η διατήρηση της εξουσίας και επίσης έχει μερικές πολύ πρωτότυπες ιδέες για το πώς θα γινόταν σε μια δυτική χώρα η μετάβαση από τη Δημοκρατία στη Μετα-Δημοκρατία, το λέει και ρητά αυτό ο Ουελμπέκ στο βιβλίο.

Πώς στοιχειοθετείται αυτή η Μετα-Δημοκρατία, πώς τη σκιαγραφεί ο Ουελμπέκ;
Ας το πούμε κατ' αναλογία, η μετατροπή της πολιτικής ηγεσίας σε μια δυτική χώρα σε μια ηγεσία τύπου Πούτιν ή Ερντογάν. Η διαιώνιση δηλαδή, με εργαλειακά δημοκρατικά μέσα, ενός καθεστώτος που είναι προσωποπαγές.

Ο Μισέλ Ουελμπέκ σε μία από τις σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις του το 2015 - Φωτογραφία: AP Image

Ο Τύπος συνηθίζει να τον αποκαλεί προφήτη της εποχής του. Στην Υποταγή ο Ουελμπέκ μίλησε για τα τρομοκρατικά χτυπήματα στην Γαλλία λίγο πριν συμβούν. Στη Σεροτονίνη προέβλεψε το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων λίγους μήνες πριν αυτό εμφανιστεί. Στην Εκμηδένιση ποιο είναι αυτό το "προφητικό" στοιχείο; Υπάρχει κάτι τέτοιο σε αυτό το έργο;
Αν δεν δούμε τον Μακρόν να κάνει κάποια μανούβρα σαν αυτή του ουελμπεκικού ηγέτη, με την οποία θα προσπαθήσει να διαιωνίσει την εξουσία του, δεν βλέπω κάτι άλλο που θα μπορούσε να γίνει στο προσεχές διάστημα. Υπάρχουν όμως πιο μακρόπνοα στοιχεία όπως η εκβιομηχάνιση της Γαλλίας που έχει ενδιαφέρον. Δηλαδή πως η Γαλλία θα αποδεσμευόταν σε ένα υποθετικό προσεχές μέλλον από την Ευρωπαϊκή Ένωση και θα γινόταν μια χώρα βασισμένη στην βαριά βιομηχανία.

Περιγράφει ένα τύπου Brexit αλά γαλλικά;
Με πολύ έντονη όμως την οικονομική διάσταση: επαναβιομηχάνιση, εθνικοποίηση, κάτι που έχουμε να το δούμε ίσως παραπάνω από έναν αιώνα σε συνθήκες δυτικών χωρών. Στο μυθιστόρημα δεν αποχωρεί τυπικά η Γαλλία από την ΕΕ, αλλά αδιαφορεί γι΄ αυτήν, παραμένοντας εντός ένωσης, ασκώντας τη δική της εντελώς οικονομική, εθνική πολιτική βασισμένη στη βαριά βιομηχανία.

Ισχύει ότι είναι το magnum opus του;
Αυτό είναι προσωπικό θέμα του κάθε αναγνώστη. Κατά τη δική μου ταπεινή γνώμη δεν είναι το καλύτερο βιβλίο του Ουελμπέκ, αλλά θα μπορούσε να είναι το πρελούδιο για το καλύτερό του. Νομίζω έπεται και συνέχεια. Δεν το λέω επειδή έχω μια τέτοια πληροφορία, αλλά έχω την αίσθηση επειδή είναι σε πολύ καλή φόρμα από άποψη υγείας ότι περιμένουμε πολλές ακόμα σπουδαίες λογοτεχνικές στιγμές από τον Ουελμπέκ.

"Τον Μακρόν, ο Ουελμπέκ, δεν τον σατιρίζει αφενός, δεν τον εκτιμά αφετέρου. Τον παρουσιάζει σαν έναν μακιαβελικό πολιτικό ο οποίος είναι εξουσιομανής. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η διατήρηση της εξουσίας"

Σίγουρα είναι το πιο ογκώδες βιβλίο που έχει γράψει και είναι εντυπωσιακό αυτό αν λάβει κανείς υπόψη του το λακωνικό στυλ γραφής του Ουελμπέκ. Είναι κοντά στις 700 σελίδες!
Ναι αλλά κυλάει σαν νερό. Η αφήγηση και η υπόθεση απλώνεται σε πάρα πολλά επίπεδα, εξ ου και ο όγκος του βιβλίου. Δεν είναι βαρύ στο περιεχόμενο, διαβάζεται πολύ ευχάριστα.

Στα πρώτα βιβλία του κυριαρχούσε πολύ το στοιχείο του σεξ, της κατανάλωσης, της ψυχικής ένδειας ενός μοναχικού ατόμου μέσα στην φωταγωγημένη στέπα του καπιταλισμού. Αυτό το στοιχείο έχει αντικατασταθεί στα τελευταία του βιβλία από την πολιτική. Γιατί πιστεύετε συμβαίνει αυτό; Έχει ωριμάσει ο Ουελμπέκ ή απλώς το σεξ πια δεν προκαλεί πάθη όσο μια αιρετική πολιτική σκέψη;
Ότι έχει ωριμάσει ο Ουελμπέκ είναι σίγουρο. Τώρα, αν έχει σταματήσει να πουλάει το σεξ, δεν το νομίζω. Απλώς έχει σταματήσει να ενδιαφέρει τον ίδιο το αλλοτριωμένο σεξ, το ψυχρού άνευ νοήματος κενό σεξ που επικρατούσε στα πρώτα βιβλία του. Η πολιτική πάντως που περιγράφει ο Ουελμπέκ έχει τα ίδια γνωρίσματα με το κυνικό σεξ, είναι ψυχρή, κενή, αλλοτριωμένη, είναι ένα τελείως εργαλειακό σύμπαν, χωρίς βαθύτερα νοήματα, χωρίς πραγματικά πάθη. Πάντως το σεξ συνεχίζει να υπάρχει αλλά επενδυμένο με νόημα, αγάπη, βαθιές σχέσεις.

Παράξενο για τον μισάνθρωπο Ουελμπέκ αυτό...
Ποιος ξέρει, κάτι ωραίο και σημαντικό μπορεί να βρήκε στη ζωή του (γέλια).

Γιατί ο Ουελμπέκ έχει γίνει κατά τη γνώμη σας φαινόμενο; Ποια είναι τα στοιχεία που τον κάνουν να ξεχωρίζει τόσο πολύ από άλλους συγγραφείς της γενιάς του;
Νομίζω επειδή ως αφηγητής είναι με διαφορά ο κορυφαίος εν ζωή. Οι αφηγηματικές του ικανότητες είναι άλλου επιπέδου. Μπορεί να χειριστεί υποθέσεις και αφηγήσεις πολύ διαφορετικές μεταξύ τους και να τις κάνει συναρπαστικές. Όχι με την εμπορική έννοια του συναρπαστικού τύπου Xόλιγουντ, με ουσιαστικό λογοτεχνικό τρόπο. Από την άλλη επειδή είναι μέγας προβοκάτορας και αντιδραστικός άνθρωπος, νομίζω ότι βάζει όλο τον κόσμο σε μία διαδικασία να αμφισβητούν τις δικές του βεβαιότητες μόνο και μόνο για να του απαντήσουν, διαφωνώντας μαζί του είτε σε επιμέρους σημεία είτε γενικά. Γιατί όντως σηκώνει διαφωνία στα περισσότερα από αυτά που λέει.

Όπως είδαμε και από τις "Παρεμβάσεις", το non fiction προηγούμενο βιβλίο του με τα αιρετικά άρθρα και τις προκλητικές συνεντεύξεις του, το διασκεδάζει πολύ αυτό. Όλο το βιβλίο είναι μια απέραντη τρολιά.
Ισχύει αυτό. Βέβαια δεν είναι μόνο επικοινωνιακά αντιδραστικός.
Βαθιά μέσα του οι απόψεις του είναι αυτές που θα λέγαμε ενός συντηρητικού, αντιδραστικού, συχνά ακραία αντιδραστικού, ανθρώπου. Ο μισογυνικός και κάποιες φορές ρατσιστικός λόγος του τοποθετούνται μάλλον στο επίπεδο της πρόκλησης. Αλλά σαν προφίλ δεν νομίζω να τον λέγαμε προοδευτικό.

"Δεν υπάρχει περίπτωση, με αυτά που λέει ο Ουελμπέκ και με τις απόψεις που κατά καιρούς πετάει σαν βόμβα, να βραβευθεί με διεθνή βραβεία τύπου Νόμπελ".

Το αντίθετο! Τον έχουν κατηγορήσει ως μηδενιστή, ρατσιστή, μισογύνη, προβοκάτορα που δεν διστάζει ακόμα και να φλερτάρει κάποιες φορές με την Ακροδεξιά, τον Τραμπ, τη Λεπέν, προκειμένου να προκαλέσει. Και επιπλέον τα βάζει ευθέως με την πολιτική ορθότητα. Πώς καταφέρνει και επιβιώνει από την cancel culture που κυριαρχεί στα κοινωνικά δίκτυα στην εποχή μας;
Νομίζω δεν δίνει δεκάρα γι αυτή την κουλτούρα και γενικότερα για τα κοινωνικά δίκτυα. Ζει σε έναν παράλληλο κόσμο, θεωρεί μια ασημαντότητα αυτή τη δημοσιότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ίσως για το λόγο αυτό να προξενεί έναν σεβασμό, να αναγνωρίζουν οι φορείς ή οι παράγοντες αυτής της κουλτούρας ότι δεν είναι του χεριού τους ο Ουελμπέκ. Δεν αναλώνεται στο επίπεδο μιας δήλωσης ο Ουελμπέκ ούτε εξαντλείται σε ένα tweet όλη αυτή η ακτινογραφία στον ψυχισμό της σύγχρονης κοινωνίας που κάνει με τα βιβλία του.

Εσείς ως αναγνώστης αλλά και μεταφραστής του έργου του ποιο βιβλίο του ξεχωρίζετε και θεωρείτε πιο σημαντικό;
Αφήνοντας έξω αυτά που έχω μεταφράσει (Υποταγή, Σεροτονίνη, Παρεμβάσεις) διότι έχω με αυτά ένα άλλο δέσιμο, θα έλεγα ίσως ότι το καλύτερο είναι "Ο Χάρτης και η Επικράτεια". Σαν αναγνώστης συγκλονίστηκα όταν διάβασα μαζί τα "Στοιχειώδη Σωματίδια" και τη "Δυνατότητα Ενός Νησιού".

Είναι ήδη κλασικός ο Ουελμπέκ, θα μείνει στο πάνθεον των κλασικών; Αδιαμφισβήτητα ναι. Το θεωρώ σίγουρα.

Παρόλα αυτά ακόμα δεν έχει βραβευθεί όμως στο μέγεθος που θα του άξιζε. Γιατί; Η πρόκληση του στερεί αυτή την ας πούμε επίσημη αναγνώριση;
100%. Δεν υπάρχει περίπτωση με διεθνή βραβεία τύπου Νόμπελ να βραβευθεί με αυτά που λέει και με τις απόψεις που κατά καιρούς πετάει σαν βόμβα.

Δεν δείχνει να τον νοιάζει κιόλας.
Όχι, όντως, δεν του καίγεται καρφί.

Σε κάποιον που δεν έχει διαβάσει ποτέ Ουελμπέκ με ποιο βιβλίο του θα προτείνατε να ξεκινήσει;
Αυτό εξαρτάται από τον αναγνώστη που θα είχα απέναντί μου. Σε γενικές γραμμές θα πρότεινα τα "Στοιχειώδη Σωματίδια" και μετά τη "Δυνατότητα Ενός Νησιού", κρίνοντας από την επίδραση που είχαν πάνω μου αυτά τα βιβλία.

Γιατί κάποιος να διαβάσει Ουελμπέκ;
Γιατί είναι συναρπαστικός και βαθύς. Γιατί έχει αυτό το προφητικό στοιχείο, με την έννοια ότι έχει πιάσει στην ανάλυση του, στη ματιά του πολύ καίρια χαρακτηριστικά του δυτικού πολιτισμού. Είναι μεγάλος αφηγητής, ενώ παράλληλα επειδή είναι και μεγάλος προβοκάτορας σε βάζει στη διαδικασία να σκεφτείς πώς θα τον αντικρούσεις.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μισέλ ουελμπέκ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
νέα κυκλοφορία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
πολιτικό θρίλερ

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο "ενοχλητικός" Μισέλ Ουελμπέκ ξαναχτυπά: Στο νέο του βιβλίο ο Μακρόν είναι ένας μακιαβελικός, εξουσιομανής πρόεδρος - iefimerida.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο μεταφραστής του νέου βιβλίου "Εκμηδένιση" του αιρετικού Γάλλου συγγραφέα Μισέλ Ουελμπέκ, Γιώργος Καράμπελας μιλάει στο iefimerida.gr. Ο Γιώργος Καράμπελας, ο άνθρωπος που είχε στα χέρια του το χειρόγραφο πριν ακόμα κυκλοφορήσει στη Γαλλία, μάς αποκαλύπτει γιατί ο Μακρόν δεν θα χαρεί καθόλου με ένα μυθιστόρημα που τον φωτογραφίζει, χωρίς να τον κολακεύει καθόλου, ως έναν μακιαβελικό, εξουσιομανή πολιτικό.

# data[].attributes.body
Justice For Zak/Zackie

1 ώρα  ·

Η μητέρα του Ζακ γράφει στην οικογένεια του Άλκη:
"Ξέρω ότι χάσατε τον κόσμο σας, ξέρω ότι άδειασε το σπίτι σας, ότι μια καρέκλα στο τραπέζι σας θα είναι για πάντα άδεια.
Ξέρω οι οι καρδιές σας ράγισαν, τα μάτια σας θόλωσαν, τα λόγια σας χάθηκαν κι οι χαρές θα είναι για πάντα λυπημένες κι οι μνήμες θα γίνουν όνειρα.
Ακούω τα λόγια σας όταν μιλάτε για το τέρας της βίας κι είναι σαν να ακούω το δικό μου παιδί: "Εγώ στη βία απαντάω με αγάπη."
Γιατί έτσι μόνο θα σταματήσει, αν σταθούμε απέναντι της αγέρωχοι κι ανυπότακτοι, αρνούμενοι να τη δεχτούμε ακόμα κι όταν ποτίζει τα πεζοδρόμια με το αίμα των παιδιών μας.
Κουράγιο και δύναμη.
Είμαστε δίπλα σας."
Οικογένεια Ζακ Κωστόπουλου
#Justice4ZakZackie

# data[].attributes.body
https://bookpress.gr/kritikes/xeni-pezografia/13888-nunez-sigrid-gutenberg-o-filos-athanasiadis

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Για το μυθιστόρημα της Sigrid Nunez "Ο φίλος" (μτφρ. Γιώργος Λαμπράκος, εκδ. Gutenberg). Κεντρική εικόνα: Πίνακας του Erik Renssen © "Writing woman with dog" (2019).

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Αν θέλαμε να διακρίνουμε το κυριότερο χαρακτηριστικό αυτού του σύντομου μυθιστορήματος, θα ήταν το εξής: δεν χρειάζεται να κρατάς μολύβι για να υπογραμμίζεις διαβάζοντάς το (μία συνήθεια που καλό είναι να επανεκτιμηθεί, ειδικά τώρα που ο κόσμος δεν πολυαγοράζει γραφική ύλη), καθώς σύντομα θα παραδεχτείς πως κάπου το μισό βιβλίο -τουλάχιστον- μπορεί άνετα να υπογραμμιστεί.

Όχι μόνο γιατί είναι ένα πολύ καλό βιβλίο. Που είναι. Έλαβε, δικαιότατα, το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας ΗΠΑ για το 2018. Αλλά γιατί ακριβώς ένα μεγάλο μέρος του συντίθεται από υπάρχουσες αποστροφές για τη γραφή, για τα βιβλία, για το γράψιμο, για τους συγγραφείς, για τη δημιουργική γραφή, για τον αγώνα των συγγραφέων, για τη διδασκαλία της γραφής, για την πάλη με την αφήγηση και τις λέξεις, για τη ματαιοπονία όλου αυτού του πράγματος. Η Νιούνεζ μιλά για τον εαυτό της σαν συγγραφέα και καθηγήτρια δημιουργικής γραφής, η ηρωίδα της είναι συγγραφέας και καθηγήτρια δημιουργικής γραφής, και ο δευτεραγωνιστής του βιβλίου, ο μεγάλος της έρωτας, ναι, είναι και εκείνος συγγραφέας και καθηγητής δημιουργικής γραφής, και μάλιστα ο δάσκαλος και μέντοράς της - αν και αυτός έχει πεθάνει πριν από την αρχή της πρωτοπρόσωπης αυτής αφήγησης: αυτοκτόνησε.

Ένα μεγάλο μέρος του συντίθεται από υπάρχουσες αποστροφές για τη γραφή, για τα βιβλία, για το γράψιμο, για τους συγγραφείς, για τη δημιουργική γραφή, για τον αγώνα των συγγραφέων, για τη διδασκαλία της γραφής, για την πάλη με την αφήγηση και τις λέξεις, για τη ματαιοπονία όλου αυτού του πράγματος.

Πριν αυτοκτονήσει όμως, φρόντισε να αφήσει στην αφηγήτρια κάτι. Όχι βέβαια χρήματα, αλλά ούτε και κάποιο χειρόγραφο. Της κληροδότησε τον σκύλο του, έναν Μεγάλο Δανό - έναν πελώριο Μεγάλο Δανό, και μάλιστα έναν Μεγάλο Δανό μιας κάποιας ηλικίας, ένα σκυλί-γίγαντα που έχει μεγάλη ανάγκη από φροντίδα. Και από χώρο.

Η αφηγήτρια ζει στο Μανχάταν, σε ένα εξαιρετικά μικρό διαμέρισμα, σε μια γκαρσονιέρα. Και δεν έχει χρήματα για να μετακομίσει σε μεγαλύτερο σπίτι. Μα ούτε και δέχεται η πολυκατοικία της σκύλους - το γράφει στο συμβόλαιο, και ο θυρωρός οφείλει να την καταγγείλει άμεσα, αν και με πόνο ψυχής, έτσι και δεν θέλει να χάσει τη δουλειά του. Αλλά να που η αφηγήτρια δέχτηκε αυτό το σκυλί -και πώς αλλιώς-, ένα σκυλί μάλιστα που δεν φαίνεται και να τη συμπαθεί πολύ, και που βασανίζεται εμφανώς από μελαγχολία: έχασε τον άνθρωπό του. Οπότε, τι μπορεί να κάνει; Πώς θα τα καταφέρει; Ναι, δεν είναι εύκολο και, ναι, μπορεί (και πρέπει) να απορροφήσει ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής σου, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της καθημερινότητάς σου. Και βέβαια μπορεί να σε κινητοποιήσει να γράψεις. Αν είσαι συγγραφέας, θα πιαστείς από οτιδήποτε.

Η Sigrid Nunez γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Νέα Υόρκη. Η μητέρα της ήταν Γερμανίδα και ο πατέρας της είχε καταγωγή από την Κίνα και τον Παναμά. Η Nunez διδάσκει δημιουργική γραφή στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Ο φίλος ήταν το έβδομο μυθιστόρημά της, το οποίο κέρδισε το 2018 το National Book Award for Fiction. Ήταν στα μπεστ σέλερ των New York Times, στη μακρά λίστα για το International Dublin Literary Award καθώς επίσης και στην κατηγορία μεταφρασμένου μυθιστορήματος για το γαλλικό 2019 Prix Femina. Το τελευταίο της μυθιστόρημα What Are You Going Through (2020) μιλάει για τη φιλία δύο γυναικών, τη φθορά του σώματος καθώς και το δικαίωμα σε έναν αξιοπρεπή θάνατο.

Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με ένα διπλό βιβλίο: από τη μία ο αγώνας, το πάθος και τα πάθη της συγγραφής και της διδασκαλίας της. Και από την άλλη ο αγώνας για τη συμβίωση με έναν πελώριο σκύλο, έναν γίγαντα που υποφέρει από μελαγχολία - και γηρατειά. Ο τρόπος που η Νιούνεζ περνά από το ένα θέμα στο άλλο είναι απίστευτος - χρειάζεται μεγάλη μαστοριά για να ισορροπείς αυτά τα πράγματα σε ένα κείμενο που του λείπει σχεδόν απολύτως οποιαδήποτε πλοκή, και, παρά ταύτα, να αναγκάζεις τον αναγνώστη σου να τρέχει τις σελίδες σαν να διαβάζει whodunnit, ενώ παράλληλα δεν χάνεις ποτέ την ευκαιρία να μιλήσεις για την απώλεια, τη μνήμη, τον έρωτα, το σεξ, την κατάθλιψη, τον θάνατο, την αυτοκτονία - και για ένα σωρό συγγραφείς, όλους λίγο-πολύ γνωστούς, από παλιούς και κλασικούς μέχρι, λόγου χάρη, τον Καρλ Ούβε Κνάουσγκορντ.

Οι φίλοι των σκύλων θα ξετρελαθούν με το βιβλίο, αυτό είναι δεδομένο, αλλά οι συγγραφείς και όσοι ασχολούνται έστω και περιφερειακά με τη συγγραφή θα το ερωτευτούν - κάποιοι από αυτούς, όμως, θα το μισήσουν κιόλας. Γιατί η Νιούνεζ μιλά με μεγάλη ειλικρίνεια για το γράψιμο, κι όταν μιλάς με μεγάλη ειλικρίνεια για το γράψιμο, για τους λόγους που οδηγούν κάποιον σ' αυτό, για τις αναποδιές της δουλειάς, για τις ματαιώσεις, για τη δυστυχία της, και βέβαια για την προφανή αναγκαιότητα της διδασκαλίας της, θα πεις και πράγματα που δεν θα αρέσουν σε κάποιους.

Ένα ευθύ, ρεαλιστικό, ειλικρινές, εξομολογητικό, συγκινητικό (ενίοτε σπαρακτικό) αλλά και χιουμοριστικό μυθιστόρημα βαθιάς πρωτοτυπίας, σοφά γραμμένο, με ένα κεφάλαιο (το ενδέκατο) σεμινάριο δημιουργικής γραφής από μόνο του.

Το προτείνουμε με ενθουσιασμό και στις δύο κατηγορίες αναγνωστών. Όσοι μάλιστα τυχαίνει να ανήκουν και στις δύο κατηγορίες, άνετα θα το ανακηρύξουν #1 βιβλίο της χρονιάς τους. Αλλά προφανώς θα εκτιμηθεί και από τους απαιτητικούς αναγνώστες της σύγχρονης λογοτεχνίας.

Ένα ευθύ, ρεαλιστικό, ειλικρινές, εξομολογητικό, συγκινητικό (ενίοτε σπαρακτικό) αλλά και χιουμοριστικό μυθιστόρημα βαθιάς πρωτοτυπίας, σοφά γραμμένο, με ένα κεφάλαιο (το ενδέκατο) σεμινάριο δημιουργικής γραφής από μόνο του.

Ωραία μετάφραση από τον Γιώργο Λαμπράκο, μια καθ' όλα ευχάριστη τυποτεχνικά έκδοση - κοινό γνώρισμα άλλωστε όλων των βιβλίων της ωραίας πολυτονικής σειράς Aldinaπου μας προσφέρουν οι εκδόσεις Gutenberg.

* Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ είναι συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο του, "Ένα παγωτό για τον Ισίδωρο" (εκδ. Κλειδάριθμος).

Ο φίλος
SIGRID NUNEZ
Μτφρ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΟΣ
GUTENBERG 2021
Σελ. 248, τιμή εκδότη €14,00
Απόσπασμα από το βιβλίο
"Της λέω ότι είχες χάσει κάθε πίστη στο σκοπό της μυθοπλασίας - κανένα μυθιστόρημα στις μέρες μας, όσο υπέροχα γραμμένο ή γεμάτο ιδέες κι αν είναι, δεν πρόκειται να ασκήσει ουσιαστική επίδραση στην κοινωνία, ενώ είναι αδιανόητο να συμβεί κάτι σαν αυτό που οδήγησε τον Αβραάμ Λίνκολν να πει, όταν συνάντησε τη Χάριετ Μπίτσερ Στόου [συγγραφέα της Καλύβας του μπαρμπα-Θωμά], το 1862: "Ώστε εσύ λοιπόν είσαι η κυριούλα που έγραψε το βιβλίο χάρη στο οποίο ξέσπασε αυτός ο μεγάλος πόλεμος". Αν ο Αβραάμ Λίνκολν όντως το είπε".

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
γιώργος λαμπράκος

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
κυριάκος αθανασιάδης

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εθνικό βραβείο λογοτεχνίας ηπα

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο φίλος, της Σίγκριντ Νιούνεζ

# data[].attributes.attachment_link.description
Για το μυθιστόρημα της Sigrid Nunez "Ο φίλος" (μτφρ. Γιώργος Λαμπράκος, εκδ. Gutenberg). Κεντρική εικόνα: Πίνακας του Erik Renssen © "Writing woman with dog" (2019).

# data[].attributes.body
https://www.elculture.gr/blog/article/nea-kykloforia-afto-einai-eftychia-tou-naial-ouilliams/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Τέλη της δεκαετίας του '50 και στη Φάχα, ένα μικρό χωριό της Ιρλανδίας όπου η ζωή έχει μείνει ίδια κι απαράλλαχτη σχεδόν για χίλια χρόνια, ακόμα περιμένουν ένα θαύμα: τον ερχομό του ηλεκτρικού. Μια Μεγάλη Τετάρτη, όμως, εντελώς αναπάντεχα και σχεδόν ανεπαίσθητα, συντελείται ένα θαύμα ακόμα μεγαλύτερο ― σταματάει να βρέχει.

Μα για τον δεκαεφτάχρονο Νόου, ο οποίος έχει βρει καταφύγιο στο χωριό του παππού και της γιαγιάς του, έναν τόπο όπου η κωμωδία της ζωής αναβλύζει δίπλα ακριβώς στις τραγωδίες της, τα θαύματα δεν έχουν τέλος.

"Την ώρα που τη ζεις μπορεί μερικές φορές να πιστέψεις ότι η ζωή σου δεν είναι και τίποτα σπουδαίο. Είναι τετριμμένη και συνηθισμένη και σίγουρα θα μπορούσε ή θα έπρεπε να είναι καλύτερη με τον άλφα ή με τον βήτα τρόπο. Λείπει η προοπτική που επιτρέπει στο οποιοδήποτε νόημα να αναδυθεί, γιατί την ώρα που τη ζεις υπάρχει μόνο αίσθηση και σπουδή και αμεσότητα ― όπως πρέπει δηλαδή να βιώνεται η ζωή.

Όλοι αγωνιζόμαστε διαρκώς και, μολονότι αυτό συνεπάγεται μια λίγο-πολύ σταθερή ροή από αποτυχίες, μάλλον δεν πρόκειται για κάτι και τόσο τρομερό, αν σκεφτείς ότι τελικά συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε".
"Στα μισά του βιβλίου συνειδητοποίησα ότι, αν δεν σταματούσα να υπογραμμίζω αποσπάσματα, ολόκληρο το βιβλίο θα κατέληγε υπογραμμισμένο". The Washington Post "Ένα σαγηνευτικό βιβλίο που θέλει να το απολαύσεις αργά-αργά". Financial Times "Ένα μεγαλόκαρδο μυθιστόρημα". The New York Times
Ο Niall Williams (1958) γεννήθηκε στο Δουβλίνο, όπου και σπούδασε γαλλική, αγγλική και αμερικανική φιλολογία. Το 1980 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, απ' όπου επέστρεψε το 1985 αποφασίζοντας να ζήσει στην ιρλανδική ύπαιθρο, στο δυτικό Κλερ.

Έχει γράψει μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, σενάρια και, μαζί με τη σύζυγό του, Christine Breen, αυτοβιογραφικά βιβλία για τη ζωή στην εξοχή. Το μυθιστόρημά του History of the Rain ήταν υποψήφιο για το βραβείο Μπούκερ 2014.

Τίτλος πρωτοτύπου: This is Happiness
Μετάφραση: Κίκα Κραμβουσάνου
Επιμέλεια: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου & Θάνος Σαμαρτζής
Διορθώσεις: Χρύσα Φραγκιουδάκη
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Ogust

# data[].attributes.attachment_link.title
Νέα κυκλοφορία: "Αυτό είναι ευτυχία" του Νάιαλ Ουίλλιαμς

# data[].attributes.attachment_link.description
Τέλη της δεκαετίας του '50 και στη Φάχα, ένα μικρό χωριό της Ιρλανδίας όπου η ζωή έχει μείνει ίδια κι απαράλλαχτη σχεδόν για χίλια χρόνια, ακόμα περιμένουν ένα θαύμα: τον ερχομό του ηλεκτρικού. Μια Μεγάλη Τετάρτη, όμως, εντελώς αναπάντεχα και σχεδόν ανεπαίσθητα, συντελείται ένα θαύμα ακόμα μεγαλύτερο ― σταματάει να βρέχει.

# data[].attributes.body
https://www.culturenow.gr/linn-ullmann-anisyxia/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Linn Ullmann, κόρη του Ingmar Bergman και της Liv Ullmann, γράφει μια ελεγεία στη μνήμη και την απώλεια, την ταυτότητα και την τέχνη, την παιδική ηλικία και τα γεράματα.
Εκείνος είναι ένας καταξιωµένος Σουηδός σκηνοθέτης. Εκείνη είναι η κόρη του, η µικρότερη από εννέα παιδιά. Τον επισκέπτεται κάθε καλοκαίρι, από κοριτσάκι, στο αγαπηµένο του πέτρινο σπίτι στη Βαλτική. Ο πατέρας της, ο Ίνγκµαρ Μπέργκµαν, τώρα που κοντεύει τα ενενήντα οραµατίζεται ένα βιβλίο για τα γεράµατα. Ανησυχεί πως χάνει τη γλώσσα του, τη µνήµη του, το µυαλό του.

Είναι σκληρή δουλειά τα γεράµατα, λέει. Και η κόρη του, η συγγραφέας του βιβλίου, αναλαµβάνει να το γράψει µαζί του. Εκείνη θα ρωτά, εκείνος θα απαντά. Όταν εκείνη θα φτάσει όµως στο νησί, τα γεράµατα τον έχουν προφτάσει µε τρόπους που κανείς από τους δυο δεν θα µπορούσε να έχει προβλέψει.

Εφτά χρόνια αργότερα, εκείνη βρίσκει τις µαγνητοφωνηµένες συνοµιλίες. Βυθισµένη στις αναµνήσεις, αναπλάθει την ιστορία ενός πατέρα, µιας µητέρας, ενός κοριτσιού - ενός παιδιού που ανυποµονεί να µεγαλώσει και δυο γονιών που θα προτιµούσαν να είναι παιδιά.
Μια σπαρακτική και σκοτεινά αστεία απεικόνιση για την οικογενειακή ζωή και την πολυπλοκότητα των σχέσεων, την παιδική ηλικία και τα γηρατειά, την απώλεια και τη µνήµη.
"Να βλέπεις, να θυμάσαι, να κατανοείς. Όλα εξαρτώνται από το πού βρίσκεσαι. Την πρώτη φορά που ήρθα στο Χάµαρς ήμουν μόλις ενός έτους και δεν ήξερα τίποτα για την τεράστια και παθιασμένη αγάπη που µε είχε φέρει εκεί. Στην πραγματικότητα, υπήρχαν τρεις αγάπες".
Linn Ullmann

Η Linn Ullmann (Λιν Ούλμαν, Όσλο 1966) είναι κόρη της νορβηγίδας ηθοποιού, συγγραφέα και σκηνοθέτριας Liv Ullmann και του Σουηδού σκηνοθέτη και σεναριογράφου Ingmar Bergman. Μεγάλωσε μεταξύ Νέας Υόρκης και Όσλο. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Ήδη πριν κάνει το ντεμπούτο της ως συγγραφέας με το Πριν κοιμηθείς (Ωκεανίδα, 2000) -το μοναδικό βιβλίο της ως τώρα που έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά- ήταν γνωστή στην πατρίδα της ως κριτικός λογοτεχνίας. Έχει λάβει τα βραβεία Gold Pen (2007), Amalie Skram (2007) καθώς και το νορβηγικό βραβείο αναγνωστών το 2002. Το 2017 της απονεμήθηκε το βραβείο Dobloug για το σύνολο του έργου της, το οποίο έχει μεταφραστεί σε τριάντα γλώσσες. Ζει στο Όσλο με τον σύζυγό της, τον επίσης συγγραφέα Niels Fredrik Dahl, και τα δύο τους παιδιά.

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Linn Ullmann, κόρη του Ingmar Bergman και της Liv Ullmann, γράφει μια ελεγεία στη μνήμη και την απώλεια, την ταυτότητα και την τέχνη, την παιδική ηλικία και τα γεράματα. Εκείνος είναι ένας καταξιωµένος Σουηδός σκηνοθέτης. Εκείνη είναι η κόρη του, η µικρότερη από εννέα παιδιά.

# data[].attributes.body
https://ardin-rixi.gr/archives/243235

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Άρδην - Ρήξη

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Είναι δύσκολο να διαβάσεις απερίσπαστος το βιβλίο ενός συγγραφέα που έχει καταφέρει σε κάθε εμφάνισή του να προκαλεί την προσοχή όλων.

Δηλαδή, αυθόρμητα, δίχως επηρεασμούς και κυρίως δίχως αυτήν την ανόητη και αντιαναγνωστική κλειδαρότρυπα που αποκαλύπτει ποια σύγχρονη προσωπικότητα κρύβεται πίσω από κάθε ήρωα του συγγραφέα. Λες κι έχει σημασία! Λες και γνωρίζουμε ή παίζει τον παραμικρό ρόλο στο έργο του Μπαλζακ, λόγου χάρη, ποιους συγχρόνους του χρησιμοποίησε ως πρότυπο. Μάλιστα, ο ίδιος ο συγγραφέας στο τέλος, στις "Ευχαριστίες", το ξεκαθαρίζει στους αναγνώστες του. "Πρόκειται άλλωστε για μυθιστορία, η πραγματικότητα δεν είναι παρά μια πρώτη ύλη". Άρα, λίγη σημασία έχει αν ο υπό απόσυρση, πρόεδρος του μυθιστορήματος στις μελλοντικές εκλογές του 2027 που εξυφαίνει σατανικά την επανεμφάνιση του μετά από ένα πενταετές διάλειμμα, είναι ο Εμμανουέλ Μακρόν ή αν ο φιλόδοξος και ικανός υπουργός Εθνικής Οικονομίας Μπρυνό, είναι ο σημερινός υπουργός της Γαλλίας. Αν είναι να ενδιαφέρεται κανείς να μάθει για τα σχέδια του Μακρόν ή του Υπουργού των Οικονομικών της Γαλλίας, ας διαβάσει την Μοντ ή την Φιγκαρό. Υποθέτω ότι οι φιλοδοξίες του συγγραφέα από το πολυσέλιδο αυτό μυθιστόρημα, είναι πιο απαιτητικές από αυτές τις ταυτίσεις, όσο και από τον τρόπο που τον παρουσιάζουν ως προφήτη. Δεν φαίνεται να προφητεύει ή να προβλέπει κάτι - απλά κάνει προβολές στο μέλλον με βάση τα δεδομένα της εποχής.

Το μυθιστόρημα αρχίζει συγκλονιστικά καθώς κάποια διαδικτυακά μηνύματα προκαλούν το ενδιαφέρον της Γενικής Διεύθυνσης Εσωτερικής Ασφάλειας που, ωστόσο, εισάγουν τον αναγνώστη στον σύγχρονο αόρατο εφιάλτη της διαδικτυακής τρομοκρατίας. Στη συνέχεια, ένα απειλητικό μήνυμα που απευθύνεται στον υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας κινητοποιεί τον εξ απόρρητων του, Πωλ Ραιζόν, ο οποίος έρχεται σε επαφή με πρόσωπα των μυστικών υπηρεσιών. Σημειωτέον, ότι ο πατέρας του Πωλ υπήρξε αξιωματικός αυτών των υπηρεσιών. Κεντρικό πρόσωπο της αφήγησης, ο Πωλ Ραιζόν είναι η σταθερά μέσω της οποίας ο συγγραφέας θα απλώσει όλον τον σύγχρονο, πολύπλοκο και πολυεπίπεδο κόσμο της αφήγησής του.

Ο Ουελμπέκ στήνει ένα πολύ απαιτητικό μυθιστόρημα όπου στο τέλος όλα συγκλίνουν καθώς το πολιτικό, εθνικό, οικογενειακό και ατομικό πεπρωμένο εισέρχεται στην τροχιά της φθοράς του. Όλα έχουν ένα τέλος κι ο συγγραφέας φωτίζει με ηδονιστική ενάργεια την διαδρομή στη φθορά ανατέμνοντας την ματαιότητα του υλικού κόσμου αλλά και αυτή την παρηγορητική συνδρομή της θρησκείας που απαλύνει το ανθρώπινο δράμα. Η ζωή είναι μια διαδρομή φθοράς, ένας αγώνας μάταιος ενάντια στο πεπρωμένο που τελικά δεν αλλάζει, μια μάχη στην οποία αναδεικνύεται η ανθρώπινη αδυναμία μέσα από τα απίθανα επιτεύγματα του ανθρώπου...

Θαρρείς ότι σε κάθε σελίδα του, ο Ουελμπέκ προσπαθεί να μας κάνει να εμπεδώσουμε την θνητότητα. Στην μηδαμινότητα της ύπαρξης και στην δαιδαλώδη πλέον πολυπλοκότητα και απαιτητικότητα του σύγχρονου κόσμου, ωστόσο, η μόνη χαραμάδα ελπίδας είναι μερικά πράγματα που διατηρούν την αξία τους -κυρίως, μάλιστα, αυτά που αμφισβητούνται-, όπως η θρησκεία, η αγάπη, η οικογένεια... Το εκπληκτικό είναι ότι αναδεικνύει όλες αυτές τις πολιτισμικές σταθερές κριτικά, από απόσταση, δίχως να τις υιοθετεί, αλλά και δίχως να τις παρασιωπά ή να τις παραβλέπει.

Μπορεί να στέκει με μια κριτική ειρωνεία απέναντι στις προσευχές της Σεσίλ αλλά τις περιλαμβάνει στον κόσμο του ως μια συνιστώσα, ως μια διέξοδο. Τι άλλο; Το ίδιο και με τις διαλυμένες οικογένειες, ή με αναφορές του στις νέες γενετικές εφαρμογές, στις υιοθεσίες από τράπεζες σπέρματος αλλά και στους διάφορους τύπους ανδρών και γυναικών που προσαρμόζονται στις νέες ηθικές, στους οποίους μοιάζει να γνέφει μυστικά δείχνοντάς τους το αδιέξοδο. Προφανώς, ούτε ηθικολογεί ούτε δασκαλίζει, απλά σκανδαλίζει με τους προβληματισμούς του.

Θα μπορούσε βέβαια εδώ να επισημάνει κανείς ότι σε μερικά σημεία της μυθιστορηματικής ροής δεν αποφεύγει τον πειρασμό να συνδέσει την λογοτεχνία με το δοκίμιο και την φιλοσοφία, και αρκετές αναφορές του σε βιβλία και πρόσωπα μοιάζουν με δοκιμιακούς υπομνηματισμούς. Έτσι, υπάρχουν κάποιες στιγμές αμηχανίας ανάμεσα στον θεωρητικό διανοούμενο και τον καθαρόαιμο λογοτέχνη. Όχι ότι δεν είναι θεμιτό, ωστόσο, ενίοτε, ο αναγνώστης μεταπηδά από την λογοτεχνική περιγραφή στον δοκιμιακό λόγο, όχι δίχως αναταράξεις, σαν η αφήγηση να ξεφεύγει από την άσφαλτο και να εισέρχεται σε χωματόδρομο.

Όλα αρχίζουν να ξηλώνονται αριστοτεχνικά, αρχής γενομένης από τον πατέρα του Πωλ, πρώην πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών, ο οποίος μετά από ένα εγκεφαλικό μένει ..."ραπανάκι", όπως περιπαικτικά τον αποκαλεί η μια νύφη του. Με την ευκαιρία τού εγκεφαλικού, ο συγγραφέας ανοίγει έναν κόσμο απίθανα ευρύ και ανεξερεύνητο, αυτόν του ανθρώπου που βρίσκεται μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας.

Ταυτόχρονα, αναδεικνύει ένα τεράστιο ηθικό ζήτημα που σχετίζεται με τα άτομα της τρίτης ηλικίας, μιας ηλικίας που χάνει σε αξία ζωής. Εδώ, ο Ουελμπέκ θέτει σοβαρότατα ζητήματα ηθικής σε μιαν εποχή ανθρωπιστικού αναθεωρητισμού που έχει αναγάγει τη νεότητα ως υπέρτατη ηθική αξία, υποβαθμίζοντας αντίστοιχα την αξία της ύπαρξης κλιμακωτά, με το πέρασμα των χρόνων, σαν η ανθρώπινη ζωή να αντιμετωπίζεται ως οικιακή συσκευή ή αυτοκίνητο που υπολείπεται σε αξία έναντι ενός καινούργιου. Δεν λείπουν οι εκτενείς αναφορές στα γηροκομεία, στο εθνικό σύστημα υγείας και τις υγειονομικές υπηρεσίες που εν τέλει οδηγούν σε μιαν οδυνηρή αναμέτρηση με τη θνητότητα.

Ταυτόχρονα, ο δαιμόνιος Ουελμπέκ, έχοντας συνταξιοδοτηθεί από την θητεία του στον κυνισμό δίχως να αποσυρθεί, αναδεικνύει τον ρόλο της οικογένειας στην αποσύνθεσή της, αλλά και την σημασία της συνοχής της. Επίσης, βρίσκει την ευκαιρία να μιλήσει για τον γάμο, την αποξένωση της σύγχρονης ζωής που ξοδεύεται αλόγιστα στους εξοντωτικούς χρόνους που την λιγοστεύουν, ενώ φέρνει στο φως διάφορες πτυχές της γυναικείας φύσης μέσα από μια σειρά ηρωίδων που πρωταγωνιστούν σε μια μεγάλη και αντιπροσωπευτική γκάμα των γυναικείων χαρακτήρων και ρόλων. Δεν του διαφεύγει η σύγκριση της ζωής στην πόλη και στην ύπαιθρο όπου πηγαινοέρχονται οι ήρωές του στις μετακινήσεις τους.

Ο Ουελμπέκ τονίζει τους υπαρκτούς κινδύνους της σύγχρονης τεχνολογίας επισημαίνοντας ότι "τα μέσα επίθεσης εξελίσσονταν πολύ πιο γρήγορα απ΄ ό,τι τα μέσα άμυνας, η τάξη και η ασφάλεια του κόσμου θα επιτυγχάνονταν πλέον ολοένα πιο δύσκολα".

Το μυθιστόρημα ζεσταίνεται από έναν μελαγχολικό ανθρωπισμό λες και ο Ουελμπέκ παραδίδεται στην βιβλική έννοια της ματαιότητας μπροστά στην μόνη αλήθεια του θανάτου, άσχετα αν την παραθέτει μέσω του Πασκάλ: "Στο τέλος σού ρίχνουν χώμα στο κεφάλι και αυτό ήταν, για πάντα".

Λευκή μαγεία, μαύρη μαγεία και υπερσύχρονες τεχνολογικές εφαρμογές, αναμεμιγμένες με αποκρυφισμό και απίστευτες προκαταλήψεις, συνθέτουν το πάζλ ενός κόσμου που συνδέει παρανοϊκά τις υψηλότερες τεχνολογικές εφαρμογές με τις πιο μεσαιωνικές σκοταδιστικές εκδοχές τελετουργιών.

Είναι ένα βιβλίο του οποίου οι αναφορές απαιτούν καλή γνώση της γαλλικής πραγματικότητας. Τέλος, καλό είναι να σημειώσουμε ότι η μετάφρασή του είναι άριστη, τόσο ώστε να μοιάζει σα να έχει γραφτεί το έργο κατευθείαν στα ελληνικά!

Πρόκειται για ένα βιβλίο που η ιστορία του αρχίζει όταν το έχεις τελειώσει!
Μισέλ Ουελμπέκ: Εκμηδένιση
Μετάφραση Γιώργος Καράμπελας
Εκδόσεις: Εστία Σελ.: 658

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Αναδημοσιεύσεις

# data[].attributes.attachment_link.title
Μισέλ Ουελμπέκ: Εκμηδένιση -

# data[].attributes.attachment_link.description
Είναι δύσκολο να διαβάσεις απερίσπαστος το βιβλίο ενός συγγραφέα που έχει καταφέρει σε κάθε εμφάνισή του να προκαλεί την προσοχή όλων. Δηλαδή, αυθόρμητα, δίχως επηρεασμούς και κυρίως δίχως αυτήν την ανόητη και αντιαναγνωστική κλειδαρότρυπα που αποκαλύπτει ποια σύγχρονη προσωπικότητα κρύβεται πίσω από κάθε ήρωα του συγγραφέα. Λες κι έχει σημασία!

# data[].attributes.body
https://www.fractalart.gr/apopseis-enos-klooyn/

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Fractal * Η γεωμετρία των ιδεών

# data[].attributes.attachment_link.title
Ασκήσεις μνήμης ενάντια στην οργανωμένη λήθη * Fractal

# data[].attributes.attachment_link.description
Γράφει η Τζένη Μανάκη // Χάινριχ Μπελ: "Απόψεις ενός κλόουν", Μετάφραση: Δημήτρης Δημοκίδης, Επίμετρο: Αλεξάνδρα Ρασιδάκη, Εκδόσεις: Πόλις Το χρήμα! Το χρήμα! "Την αποφασιστική στιγμή, παίρνει το πάνω χέρι ο πρωτογονισμός και η βαρβαρότητα. Τότε λένε : Θα

# data[].attributes.body
https://www.culturenow.gr/ekmidenisi-to-mythistorima-toy-misel-oyelmpek-apo-tis-ekdoseis-estia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Πρωτοφανείς τρομοκρατικές επιθέσεις, αρχικά ηλεκτρονικές και σταδιακά ολοένα πιο υλικές, με στόχους φαινομενικά ασύνδετους μεταξύ τους, συγκλονίζουν την παγκόσμια οικονομία. Στο μεταξύ, η γαλλική πολιτική σκηνή αναδιατάσσεται· με πρωτοβουλία των πρωτοπόρων "μεταδημοκρατών" αρχόντων της, η Γαλλία ζει μια νέα βιομηχανική επανάσταση, φιλοδοξώντας να επιστρέψει στις βασικές αρχές της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στο διεθνές οικονομικό χάος και στον εσωτερικό πολιτικό αναβρασμό, άμεσα εμπλεκόμενος βρίσκεται ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, ο Πωλ, ο οποίος αποφασίζει να αναθεωρήσει τις προσωπικές και οικογενειακές του σχέσεις πριν να είναι πολύ αργά - για τον ίδιο, για τα αγαπημένα του πρόσωπα, για τον πλανήτη.

Αστυνομικό θρίλερ, πολιτικό δράμα, οικογενειακή σάγκα, ερωτική και υπαρξιακή περιπλάνηση: τα πολλαπλά επίπεδα της "Εκμηδένισης" αλληλοκαλύπτονται αδιάκοπα με ορίζοντα όλων τους τη φθορά και τον επικείμενο αφανισμό - κατά παραδόξως κλιμακούμενη σειρά σπουδαιότητας: του παγκόσμιου συστήματος, μιας ανεπτυγμένης χώρας μεσαίου μεγέθους, μιας αντιπροσωπευτικής οικογένειας αυτής της χώρας, και τελικά ενός και μόνο ατόμου.

Η "Εκμηδένιση" είναι ταυτόχρονα έργο ωριμότητας, ανατομία μιας απειλητικής κοινωνικής πραγματικότητας, της σύγχρονης και ίσως της μελλούμενης, παθιασμένο μανιφέστο ενός βαθύτατου υλιστικού ανθρωπισμού και, προπάντων, μια συναρπαστική μυθοπλασία.

Μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, ποιητής με παγκόσμια απήχηση, ο Μισέλ Ουελμπέκ τιμήθηκε το 2010 με το Βραβείο Γκονκούρ για το μυθιστόρημά του "Ο χάρτης και η επικράτεια".

Το τελευταίο του βιβλίο, "Παρεμβάσεις 2020", κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2021.

Προσεχώς θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις της Εστίας το δοκίμιό του "Σοπενάουερ παρόντος" (εισαγωγή Agathe Novak-Lechevalier, μετάφραση Γιώργου Καράμπελα).

Μισέλ Ουελμπέκ

Ο Μισέλ Ουελμπέκ, ο πλέον εμβληματικός συγγραφέας του σύγχρονου δυτικού κόσμου, γεννήθηκε το 1958 στο νησί Ρεϋνιόν, άλλοτε γαλλική αποικία στον Ινδικό Ωκεανό. Μεγάλωσε στη Γαλλία, όπου τον ανέθρεψαν οι παππούδες από την πλευρά του πατέρα του. Ξεκινά σπουδές αγρονόμου-μηχανικού και αρχίζει να γράφει το 1978. Ποιητής και δοκιμιογράφος καταρχάς, ο Ουελμπέκ πρωτοδημοσιεύει ποιήματά του το 1985. Εμφανίζεται στο χώρο του μυθιστορήματος το 1994. Έκτοτε γίνεται παγκοσμίως γνωστός, τα βιβλία του τυπώνονται σε υψηλότατα τιράζ ανά τον κόσμο και αποσπά σημαντικά γαλλικά και διεθνή βραβεία. Το 1991 δημοσιεύει τη βιογραφία τού Χάουαρντ Λάβκραφτ, με υπότιτλο "Ενάντια στον κόσμο, ενάντια στη ζωή". Εμφανίζεται στο χώρου του μυθιστορήματος το 1994 με την "Επέκταση του πεδίου της πάλης" μυθιστόρημα που προκαλεί αίσθηση και μεταφέρεται στον κινηματογράφο. Το δεύτερο μυθιστόρημά του, "Τα στοιχειώδη σωματίδια", έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 25 γλώσσες και έγινε επίσης κινηματογραφική ταινία. Το βιβλίο αυτό αποσπά δύο γαλλικά βραβεία το 1998 και κάνει παγκοσμίως γνωστό τον συγγραφέα του. Επόμενο πεζογράφημα το "Λανθαρότε", μια νουβέλα που συνοδεύεται από λεύκωμα με φωτογραφίες που τράβηξε ο συγγραφέας, και ακολουθεί το μυθιστόρημα "Πλατφόρμα". Τον Ιούνιο του 1998 ο υπουργός Πολιτισμού της Γαλλίας του απονέμει το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων. Το 2002 ο Ουελμπέκ τιμάται επίσης με το International Impac Dublin Literary Award, σημαντικό λογοτεχνικό βραβείο της Ιρλανδίας. Πολυσχιδές ταλέντο, ο Μισέλ Ουελμπέκ ασχολείται επίσης με το σινεμά και τη μουσική. Αποσύρθηκε στην Ισπανία για να γράψει τη "Δυνατότητα ενός νησιού" (Βραβείο Interallite 2005), μετά τις δικαστικές περιπέτειες και τη θύελλα των αντιδράσεων που είχε προκαλέσει η, περίφημη έκτοτε, αναφορά του στο Ισλάμ (στην "Πλατφόρμα"). Το 2002 τιμάται επίσης με το International Impac Dublin Literary Award, σημαντικό λογοτεχνικό βραβείο της Ιρλανδίας, και το 2010 το πέμπτο του μυθιστόρημα, "Ο χάρτης και η επικράτεια", αποσπά τη σημαντικότερη γαλλική διάκριση για τη λογοτεχνία, το Βραβείο Γκονκούρ. Το 2019 τιμάται με την ανώτατη διάκριση της Γαλλικής Δημοκρατίας (Legion d' Honneur).

# data[].attributes.attachment_link.title
Εκμηδένιση: Το μυθιστόρημα του Μισέλ Ουελμπέκ από τις εκδόσεις Εστία | CultureNow.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Πρωτοφανείς τρομοκρατικές επιθέσεις, αρχικά ηλεκτρονικές και σταδιακά ολοένα πιο υλικές, με στόχους φαινομενικά ασύνδετους μεταξύ τους, συγκλονίζουν την παγκόσμια οικονομία. Στο μεταξύ, η γαλλική πολιτική σκηνή αναδιατάσσεται· με πρωτοβουλία των πρωτοπόρων "μεταδημοκρατών" αρχόντων της, η Γαλλία ζει μια νέα βιομηχανική επανάσταση, φιλοδοξώντας να επιστρέψει στις βασικές αρχές της καπιταλιστικής ανάπτυξης.