# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
as mellores series galegas e toda a produción propia de galicia

# data[].attributes.attachment_link.title
"Vento ferido" de Carlos Casares | CRTVG

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Fronte á escola narrativa galega vencellada ao realismo máxico e a elementos estilísticos e temáticos tradicionais, xorde na segunda metade dos anos 50 un xeito de concibir a literatura moderno e relacionado coas tendencias europeas e norteamericanas do momento,

Nos distintos contos que forman o libro móstranse diferentes temáticas: a infancia perdida, o desamor, a soidade da vellez, a crueldade dos nenos, a violencia, a monotonía ou a fatalidade do destino.

Consulta as actividades que preparamos para coñecer máis a fondo a obra de casares

# data[].attributes.attachment_link.title
Vento Ferido | Inspirada na novela de Carlos Casares

# data[].attributes.attachment_link.description
Fronte á escola narrativa galega vencellada ao realismo máxico e a elementos estilísticos e temáticos tradicionais, xorde na segunda metade dos anos 50 un xeito de concibir a literatura moderno e relacionado coas tendencias europeas e norteamericanas do momento, Nos distintos contos que forman o libro móstranse diferentes temáticas: a infancia perdida, o desamor, a soidade da vellez, a crueldade dos nenos, a violencia, a monotonía ou a fatalidade do destino.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
petapouca

Balbino. Un rapaz da aldea. Coma quen di, un ninguén. E ademais, pobre. Porque da aldea tamén é Manolito, e non hai quen lle tusa, a pesar do que lle aconteceu por causa miña.

No verán ando descalzo. O po quente dos camiños faime alancar. Magóanme as areas e nunca falta algunha brocha para espetárseme nos pés. Érgome con noite pecha, ás dúas ou tres da mañá, para ir co gando, restrebar ou xuntar monllos. Cando amañece xa me doe o lombo e as pernas. Pero o día comeza. Sede, sol, moxardos.

No inverno, frío. Ganas de estar arreo ó pé do lume. Muíños apeados. Faladurías de neves e lobos. Os brazos son coma espeteiras para encolgar farrapos. Murnas, fridas, dedos sen tentos.

¡Que saben disto os nenos da vila!

Eles ignoran o que eu penso mentres boto ó corpo un gurrucho de caldo con broa. Ou o que sinto cando estou no monte pingando, aterecido, vendo por entre a chuvia un fantasma bretemoso en cada árbore.

A aldea é unha mestura de lama e fume, onde os cans ouvean e a xente morre "cando está de Deus", como di a madriña. Os rapaces somos tristes. Enredamos, corremos tras dos foguetes e ata rimos, pero somos tristes. Temos a pobreza e os trafegos da terra aniñados nos ollos.

Eu quixera andar mundo. Ir por mares e terras que non coñezo. Nacín e crieime na aldea pero agora síntoa pequena, estreita. Coma se vivise nun cortizo. Teño pensamentos que non lle podo contar a ninguén. Algúns non me entenderían e outros chamaríanme tolo. Por iso escribo. E despois durmo coma unha pedra. Quedo desatafegado, libre, coma se me quitasen de enriba un bocoi. ¡Cousas miñas! E tamén de Smith, o capitán que estivo na guerra e cando voltou para a casa púxose a escribir todo o que lle acontecera. Así está nun libro que me trouxo o Landeiro.

¡Se eu fixese un libro! Nin falar. Ogallá que non me atopen o caderno. Daríame vergoña. E non é para menos. Porque nel baleiro todo o que sinto. Moi pouca xente o fai. Todos abren o peteiro para dúas cousas: para dicir a verdade ou para arredarse dela.

Na miña casa non me comprendían. E outro tanto acontéceme na do Landeiro. Iso é o peor que lle pode suceder a un, pero a moita xente non se lle dá.

Eu non sei se esvarío. Vexo o mundo darredor de min e adoezo por entendelo. Vexo sombras e luces, nubeiros que viaxan, lume, árbores. ¿Que é todo isto? Ninguén me di, poño por caso, para que serven as estrelas, nin onde morren os paxaros. Sei de certo que moitísimos anos antes de nacer eu xa había sol e penedos e fuxía a auga polo río. E estou seguro de que todo seguirá igual despois de que eu morra. Virá máis xente, e máis, tripando uns nos outros, esquecéndose adrede dos que morreron, coma se non houbesen vivido.

Escribir no caderno -¡quen o diría!- é coma baldeirar o corazón. Parece un milagre. Pois á fin de contas non pasa de ser unha conversa comigo mesmo. Pero para min é milagre todo. Dende as pingueiras da chuvia ata o canto do grilo.

Aínda que se me ocorrese facer un libro, como fixo Smith, de pouco valería o que contase. Smith estivo na guerra, e eu son a penas "o neno", como me chaman na casa. Son Balbino. Un rapaz da aldea. Un ninguén.

# data[].attributes.attachment_link.description
Balbino. Un rapaz da aldea. Coma quen di, un ninguén. E ademais, pobre. Porque da aldea tamén é Manolito, e non hai quen lle tusa, a pesar do que lle aconteceu por causa miña. No verán ando descalzo. O po quente dos camiños faime alancar.

# data[].attributes.attachment_link.description
Panorama sobre a narrativa galega de posguerra. 4º ESO

# data[].attributes.body
Comentario de "O Xogo da Guerra"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ademais destes escritores, outros autores importantes da Nova Narrativa Galega serían:

- Xohán Casal , precursor do movemento cos relatos de O camiño de abaixo (1970).

- Gonzalo Rodríguez Mourullo , autor de dúas obras: Nasce un árbore (1954) e Memoria de Tains (1956), a crítica é unánime á hora de considerar este libro un dos cumios da NNG.

- Camilo González Suárez-Llanos , é autor de obras como Lonxe de nós e dentro (1961) ou Cara Times Square (1980) (asinado co pseudónimo de Camilo Gonsar).

- Xohana Torres , a súa obra máis significativa é Adiós, María ((1970) novela iniciática que aborda a problemática da integración dunha familia de procedencia rural no mundo urbano dunha cidade na Galiza dos anos 60. Utiliza técnicas innovodoras como o monólogo interior ou o tempo subxectivo .

O XOGO DA GUERRA (Vento ferido, Carlos Casares)
Monólogo en 1ª persoa; fai un tratamento do tempo, pois aparece o pasado (para reconstruír a historia), o presente (hostil) e o futuro (vinganza con asasinato), e tamén a crueldade con que ás veces xogan os rapaces a ser adultos.

Botaron a sortes e tocoume a min. Eu penso que fixeron trampa, pero calei. Díxome o Rata: "Vai". Eu non quería ir, digo a verdade. Pero cando o Rata dicía vai, había que ir. O Rata estaba tolo, segundo a miña nai. Pero eu penso que non estaba tolo, que era atravesado e de mala lei. "Vai", dixo outra vez. E fun. A casa de don Domingo quedaba lonxe. Algo asó como a dous quilómetros. Tiven que dar un rodeo para non pasar por diante da zapatería do meu pai. Pensei:"escapo para a casa e xa está". Pero collín medo. Ademais ía calor e na casa no verán non se para coas moscas. Cheguei ao chalé de don Domingo e berrei: -¡Zalo...! Ladraron os cans. Agardei un pouco e volvín chamar:

-¡Zalo..!
Cando apareceu, de seguida me dei conta de que viña de durmir a sesta. Díxome: "¿Que pasa!? Eu díxenlle: "O Rata agárdate no río. Cazou unha bolboreta moi bonita. Di que vaias, que cha dá para a coleción". O Zalo era tolo polas bolboretas. E o Rata, que cabrón, cómo lle sabía dar co gusto á xente. -¿Onde está o Rata? -No campo da Bomba. Saímos correndo. Cando chegamos, o Rata estaba bañandose no río. Ao nos ver, saíu. Mirou ao Zalo con cara de atravesado e díxolle: "Hola, "¿Queres a bolboreta?". O Zalo volveuse cara a min como preguntando. A verdade, eu non quería. O Rata asubiou e entre todos botáronse ao Zalo. Espírono e atárono a un amieiro. O Zalo choraba e a min déronme ganas de chorar. Eso non se lle fai a ninguén e menos a traición. O Rata chuspiulle alí, naquel sitio, e chamoulle caguetas. "Non se chora", dixo. Despois colleu un vimbio e pasoullo polas pernas o pola barriga sen lle dar. Botamos a sortes e tocoume a min. Quixen fuxir ou tirarme ao río, pero o Rata miroume así, como mira el, e collín o vimbio. "Veña"- Díxenlle que non. "Mira, Rafael, que te imos atar a ti". "Non", "Mira Rafael, que non me enchas". "Mira Rafael..." Pola voz souben que me ía dicir o da miña nai. Agarrei o vimbio e funme cara ó Zalo. Eu non quería, ben o sabe Deus. E deille no pescozo. Os outros berraron: "¡Máis!" E eu non vía. E

daba. E sentía o sol dentro da cabeza e os chíidos do Zalo, que se me espetaban nos ouvidos. E daba. "¡Máis!" Doíame o brazo de tanto subir e baixar. "¡Máis!" Cando mirei para o Zalo gañei medo. Sangraba por todas partes e comíano as moscas. Estaba como morto. Non falaba. O Rata e os outros fuxiron. Eu tamén fuxín. Eu non quería, digo a verdade. Díxenllo a aquel señor, pero non me fixeron caso. Tamén lle dixen que fora por sortes, que em tocara a min. Pero non me escoitou. Faloume do inferno e entón calei.
Agora estou neste colexio. Aquí levo un ano. É primavera e non podo saír. Ao mellor saio para xuño. Onte leváronme á sala de castigos. Din que non se pode andar sós, que hai que xogar. Tampouco se pode andar de dous an dous. A puta que os pariu a todos. Eu quero andar só para pensar. A min non me gusta xogar ao fútbol nin ao frontón. Gústame xogar no labavo. E non se pode. Está prohibido. Pero polas noites, cando todos dormen, érgome e vou aos lavabos e xogo á guerra. Pollo día collo moscas e gárdoas nunha caixa de mistos. Pola noite meto as moscas na pileta e ábrolle á billa, pouquiño a pouco, paseniño. As moscas soben, foxen pola pileta enriba, pero eu doulles para abaixo cunha paliña e afogan. É a guerra. Un día colléronme e leváronme á sala de castigos. E chamáronme marrán por andar coas moscas nas mans. ¿E que? Se non fose pola guerra, podrecía de noxo. No inverno, como non había moscas, xogaba cos cachiños de papel, pero non é tan bonito.
Para xullo din que saio. O Rata, ao mellor, pensa que me esquecín. Estache bon. Estache bon. Heino arranxar ben arranxado. El ha pensar que somos amigos. Estache bon ¡Ai, Rata! "¿Vés ao río?" El vén, que lle gusta moito. "¿Xogamos aos submarinos?" El xoga, que lle gusta moito xogar aos submarinos. Primeiro paso eu. Paso dúas ou tres veces. Despois que pase el. Eu escarránchome e el pasa por debaixo da auga entre as miñas pernas. E así dúas ou tres veces, para que se confíe. Pouquiño a pouco. Paseniño. E entón, hala, cando pase, pecho as pernas e queda preso polo pescozo. Pouquiño a pouco. Paseñino. Como as moscas da pileta.

Carlos Casares, Vento ferido (1967)

1. Tema e argumento.

2. Narrador e p ersonaxes (principais e secundarios: características físicas e psicolóxicas).
3 . Estrutura
4. Tempo e espazo.
5. Sinala as características da Nova Narrativa que aparecen neste texto.

1. O tema do texto é a violencia entre adolescentes, tal cómo se xustifica no argumento pois comeza botando a sortes un traballo que ninguén quería facer, e tócalle inxustamente a Rafael. Logo de ir buscar ó Zalo para que fose ó campo xunto o Rata contándolle una mentira, a este téndenlle una trampa. Tamén por sortes lle toca a Rafael pegarlle, a pesar de que el non quere o Rata sabe como manexalo para que faga o que el desexa. Tras deixar inconsciente ó Zalo todos foxen. No momento de buscar un culpable sinalan a Rafa, este acaba nun reformatorio donde intentan reinsertalo na sociedade, pero el cunha gran sede de vinganza, elabora un castigo para o Rata. O asunto do relato e a crítica cara a función que ten un reformatorio no xeito de reconducir positivamente ás persoas cara a sociedade, pois non o cumpre. A pesar de que tamén o poidamos considerar como unha crítica cara a propia sociedade, no xeito que ten de comportarse.
2. A persoa narrativa, o narrador, Rafael, é o protagonista, pois as accións recaen directamente nel. Salvo en algún parágrafo no que pasa a ser un narrador testemuña, relatando os feitos en terceira persoa subordinada pola primeira voz, cando conta o que el presenza.
3. 4. A estrutura do texto comeza in medias res, pois carece de presentación. Podemos dividir o relato en tres partes, diferenciadas polo cambio do tempo verbal da voz narradora, en pasado, (o que ven sendo unha retrospección temporal); cando Rafael nos conta dende o reformatorio (no cal se atopa en todo momento), o por qué polo que está alí, narrando as accións en tempo pasado, nun espazo aberto e rural. En presente; Donde nos comenta como transcorre a súa estancia no reformatorio, o que é un lugar pechado e de cidade, que se ve como un xeito de pagar polo que fixo e no que os meses que alí pasou foron elididos e reducidos a unha soa acción: o xogo da guerra, que ademais de facelo para non aburrirse é o xeito de elaborar unha vinganza . E por último en futuro, (que se trata dunha prospección temporal); No momento en que Rafa nos anuncia o que pensa facer ó saír do reformatorio, ao predicir que a súa vinganza será matar ó Rata, nun espazo aberto, o río. Pódese caracterizar o relato como unha historia verosímil, no que ó autor non lle interesa situalo nun lugar concreto.
O comezo do texto podemos advertir a forma de comportarse de Rafa, característica dun neno pequeno, pero a medida que transcorre o relato e chega ó presente Rafa pasa de pensar como un rapaz a comportarse como un adulto, o que demostra que os espazos o condicionan e o fan madurar dunha forma psicolóxica, cumprindo ó revés unha das súas características fundamentais, pois Rafa atópase máis libre no reformatorio (o que é un lugar pechado) elaborando pensamentos propios, que no Campo da Bomba (un lugar aberto), donde o Rata decide por el e non se ten por qué preocupar se fai ben ou mal. Esta información podémola considerar como unha crítica do autor cara a nosa sociedade, na que os adultos non queren tomar ideas por si mesmos e prefiren estar controlados por persoas "superiores´´ que lle din o que teñen que facer, sometendo a humanidade a un reducido grupo de persoas que nos controlan aproveitándose do síndrome colectivo entre os adultos de non querer tomar decisións para non sentirse culpables das consecuencias.

O SUSO

# data[].attributes.attachment_link.description
Ademais destes escritores, outros autores importantes da Nova Narrativa Galega serían: - Xohán Casal , precursor do movemento cos relatos de O camiño de abaixo (1970). - Gonzalo Rodríguez Mourullo , autor de dúas obras: Nasce un árbore (1954) e Memoria de Tains (1956), a crítica é unánime á hora de considerar este libro un dos cumios da NNG.

# data[].attributes.attachment_link.description
A Nova Narrativa galega. Características, autores e obras representativas.

# data[].attributes.attachment_link.title
Nova narrativa galega  Visión xeral_Marta e PatriP.

# data[].attributes.body
Vídeo do relato de Ferrín

# data[].attributes.attachment_link.description
Programacion da literatura galega de 4º da ESO

# data[].attributes.body
apuntamentos

# data[].attributes.attachment_link.title
Aula de Literatura " Blog para a aula de Literatura Galega en secundaria. " CARLOS CASARES

# data[].attributes.attachment_link.title
Aula de Literatura " Blog para a aula de Literatura Galega en secundaria. " Século XX