# data[].attributes.body
Op deze dag zouden we met de klas op bezoek gaan bij een organisatie waar wij in de toekomst terecht zouden kunnen komen als we ons diploma gehaald hebben of stage kunnen lopen. Mijn klas ging op bezoek bij GGZ InGeest die groot had uitgepakt voor deze dag. Het was een langere dag voor ons in vergelijking met de andere studenten maar ik denk ook een interessantere.
Hieronder volgt de opdracht die hoorde bij het praktijkbezoek: een samenvatting van het bezoek, de informatie en eigen indrukken.

Onze dag bestond uit bezoeken naar meerdere vestigingen van de organisatie. Hieruit blijkt meteen al de hoeveelheid verschillende soorten zorg de organisatie bied. Elke vestiging had weer een eigen soort zorgaanbod. Zo was er een ambulant team dat naar het huis van de patiënt ging. Ook was er poliklinische hulp waarbij de patiënten langs konden komen voor gesprekken en daarna gewoon weer naar huis gingen. Ook zijn we op de spoedeisende psychiatrie in geval van crisis geweest, wat onder andere een gesloten afdeling had.
In de zorgsetting werken verschillende soorten medewerkers.
Een aantal voorbeelden zijn: Verplegers, orthopedagogen, woonbegeleiders, psychiaters, psychologen, ervaringsdeskundige, maatschappelijk werkers etc. Ieder heeft duidelijk zijn eigen taak en werken goed samen. Door bijvoorbeeld een teamoverleg.
De verpleegkundige is behandelaar en houdt zich met meerdere andere dingen bezig daarnaast. Bijvoorbeeld zorgcoördinatie, het opstellen en evalueren van behandelplannen. Hij of zij houdt zich dus vooral met de zorg bezig, soms ook met overige taken als dat nodig is. Maar hier zijn vaak ook (woon)begeleiders voor.
Mijn eigen indruk was erg goed. Op mijn vorige school had ik bewust niet voor psychiatrie gekozen omdat daar mijn interesses niet lagen. Maar tijdens dit bezoek was ik aangenaam verrast. Sommige gevallen vond ik erg heftig klinken maar het meeste vond ik vooral erg interessant. De ervaringsdeskundige vond ik zeker een goede toevoeging. Ik wist al wel wat het inhield maar had nog niet meegekregen dat ze ook echt in de praktijk meewerkte. Door hun eigen verleden staan ze dichter bij de patiënt waardoor ze vaak makkelijker te vertrouwen zijn. Dit maakt het makkelijker om informatie van de patiënten te krijgen.

# data[].attributes.body
Woensdag middag zijn we naar het Dolhuys in Haarlem geweest. Vanuit school hadden we een opdracht meegekregen die we erbij moesten houden in het museum.
Deze opdracht bestond uit de volgende 2 vragen:
- Wanneer wijkt iemand af van de ‘normale’ norm volgens jou?
- Hoe ga jij om met mensen die afwijken van die normale norm?
Deze vragen ga ik hieronder beantwoorden!

Vraag 1:
Als je aan mij zou vragen wie normaal is, zou ik niemand als antwoord geven. Iedereen heeft iets in zich waardoor hij of zij afwijkt van de 'normale' norm. Maar toch wordt er ergens een lijn getrokken door de mensen tussen wat nog onder het normale valt en wat niet meer. Hierbij wordt denk ik vooral gekeken naar de psychische afwijking. Want iemand met een lichamelijke afwijking wordt niet (snel) abnormaal genoemd. Ook als een persoon afwijkt van de 'normale' norm kan dit zijn op verschillende manieren.
Als ik denk aan een persoon die afwijkt van de 'normale' norm denk ik aan mensen met een verstandelijke beperking of mensen met een psychiatrische aandoening. Dit omdat deze mensen zich niet gedragen zoals we van de mede mens gewend zijn. Ze leven vaak in hun eigen wereld waar wij niks van af weten. Maar voor deze mensen is het juist heel normaal hoe zij denken en zullen het niet begrijpen als wij hun abnormaal vinden. Bij psychiatrische patiënten is het ook niet altijd aan ze te zien dat ze ergens last van hebben. In het Dolhuys was er een zaal met foto's van mensen die last hebben gehad van psychiatrische klachten maar ik vond ze er gewoon 'normaal' uitzien.
Daarom denk ik dus eigenlijk dat iemand afwijkt van de 'normale' norm als er bij deze persoon iets mis is met de psyche waardoor hij of zij niet meer in 'dezelfde wereld' leeft als mensen die psychisch gezond zijn. En daardoor niet goed meer kunnen functioneren in de maatschappij

Vraag 2:
Tijdens mijn vorige opleiding heb ik veel stage gelopen met mensen die afwijken van de 'normale' norm. Bijvoorbeeld met verstandelijk beperkten en met dementerende ouderen. Hierbij heb ik goed geleerd om met deze personen om te gaan. Ik vind dat ik zelf veel geduld heb om met deze mensen te praten. Als ik deze personen tegen kom in het openbaar en ze zoeken contact met me neem ik daar bijna altijd wel de tijd voor. Ik kan het ook erg vervelend vinden als ik zie dat mensen worden uitgelachen of genegeerd worden door anderen. Ik vind dat je deze mensen nog zoveel mogelijk moet betrekken bij de maatschappij zodat zij zich ook welkom voelen.
Wat ik hierboven heb geschreven gaat niet over psychiatrische patiënten. Ik heb hier nog niet mee gewerkt en ik kan me ook niet herinneren dat ik ze een keer ben tegengekomen. Daarom zou ik niet goed weten hoe ik er precies op reageer. Ik denk bij lichte klachten dat ik dan wel contact met ze kan leggen. Maar als er erge klachten bij betrokken zijn, bijvoorbeeld iemand in een heftige psychose, dan weet ik niet goed hoe ik daar op zou reageren. Ik hoop dat ik daar net zo op kan reageren als ik meestal op de rest van de wereld reageer.
Kortom,  ik ga zo normaal met deze mensen om. Ik zal niet tegen ze in praten en vooral zoveel mogelijk meegaan in hun belevingswereld. Anders maak ik ze alleen nog maar meer in de war.

# data[].attributes.body
In de klimhal!

# data[].attributes.body
In de passieve lift!

# data[].attributes.body
Selfie tijdens het hoorcollege over Wijkverpleging en psychiatrie!