# data[].attributes.body
Street – dyscyplina polegająca na niczym nie ograniczonej jeździe po wszelkich wytworach architektury miejskiej. Polega na wykorzystywaniu wszelkich przeszkód ulicznych np. schodów, poręczy, murków, drzew oraz innych przeszkód. Obecnie jest bardzo dużo skateparków naśladujących uliczne przeszkody, czyli tak zwanych skateplaz. Umożliwia to uprawianie tego sportu bez niszczenia publicznego mienia takiego jak poręcze czy murki które często ulegają uszkodzeniom podczas wykonywania sztuczek.

# data[].attributes.body
przypomina charakterem dual, ale na trasę jest wypuszczanych jednocześnie po czterech zawodników, z których dwóch przechodzi do dalszych eliminacji.

Trasy 4X są nieco mniej strome niż w dualu i mogą się nawet miejscami lekko wznosić, jednak jest to trasa technicznie trudna – występuje duża ilość skoczni różnej wielkości – hopek, które znacznie zwiększają poziom trudności szybkiego przejazdu i nierzadko są przyczyną wypadków. Trasy są też znacznie szersze od tych w dualu, co umożliwia łatwiejsze wyprzedzanie i stosowanie rozmaitych taktyk. 4X jest bezpieczniejszy od dualu i przy tym bardziej widowiskowy, a same zawody trwają dwa razy krócej przy tej samej liczbie zawodników. Wszystko to spowodowało, że 4X stopniowo wyparł dual.

# data[].attributes.body
zjazd rowerowy parami po stromych stokach. Zawody odbywają się metodą pucharową eliminowania kolejnych zawodników. Wygrany zawodnik przechodzi do następnego etapu zawodów zaś przegrany odpada. Czas przejazdu zawodników jest rejestrowany wyłącznie do celów statystycznych.

W wariancie DS zawody są rozgrywane na wzór narciarskiego dula– tzn. zawodnicy zjeżdżają po dwóch, równoległych i identycznych trasach. W innym wariancie zawodnicy zjeżdżają równocześnie po tej samej trasie – więc jest to w zasadzie sport kontaktowy, choć celowe spychanie oponenta z trasy jest zabronione.

Zawody w dualu są rozgrywane zwykle na rowerach potocznie nazywanymi "dualami". Rower tego typu charakteryzuje się płaskim kątem główki, krótką linią łańcucha i nisko umieszczonym punktem ciężkości co pomaga w szybkich startach i skrętach. Zazwyczaj nie posiadają one tylnego zawieszenia, bądź mają je ograniczone do 3-4 cali (76-102 mm) skoku i mają maksymalnie uproszczoną konstrukcję, gdyż w tym sporcie najważniejsza jest niska waga roweru i techniczne umiejętności zawodnika a nie możliwość osiągania jak największych prędkości.

# data[].attributes.body
MTB STUNT (inaczej stunt rowerowy) – jedna z odmian kolarstwa polegająca głównie na jeździe na jednym kole i wykonywaniu rozmaitych akrobacji, uprawiana zazwyczaj na zmodyfikowanych rowerach górskich. Nazwa tej dyscypliny została zaczerpnięta z bardzo podobnego sportu uprawianego na motocyklach.

# data[].attributes.body
Downhill (DH, po polsku "zjazd") – jedna z ekstremalnych odmian kolarstwa górskiego
, polegająca na indywidualnym zjeździe rowerem na czas po stromych, naturalnych stokach. Ścieżki zjazdowe są często bardzo wąskie, kamieniste czy poprzecinane wystającymi korzeniami. Nierzadko są też urozmaicone uskokami o różnej wysokości (dropami), które są najbardziej widowiskowe, lecz są też powodem najbardziej niebezpiecznych wypadków w zjeździe. Startujący zazwyczaj wypuszczani są na trasę z przerwami 30 sekundowymi (od najwolniejszego do najszybszego), jeden przejazd zazwyczaj zabiera od 2 do 5 minut. Czas przejazdu jest mierzony za pomocą "bramek" przez które przejeżdża zawodnik (podobnie jak w zjeździe narciarskim). Miejsca w klasyfikacji są poukładane według najszybszych czasów, wyścigi często wygrywane są ułamkami sekund.

# data[].attributes.body
relatywnie nowa, nieformalna dyscyplina , bardzo podobna do dyscypliny downhill, polegająca na zjazdach przy pomocy specjalnego, przystosowanego do tego roweru. W ostatnich latach rozwija się błyskawicznie i stała się najbardziej popularną dyscypliną kolastwa ekstremalnego
.

Wyrażenie „freeride” stosowane jest również w windsurfingu, snowboardzie, narciarstwie do określenia ekstremalnej „jazdy” w trudnym terenie – duże zafalowanie, poza przygotowanymi trasami. W przypadku sportów zimowych zazwyczaj w stromym terenie wysokogórskim po dziewiczych trasach. W tym znaczeniu freeride traktowany jest jako osobna dyscyplina snowboardowa, w przeciwieństwie do freestyle'u, czyli ewolucji wykonywanych na specjalnie przygotowanym do tego stoku.

Zjazdy najczęściej odbywają się na górskich szlakach, leśnych przełajach, opuszczonych kamionkach czy dawnych poligonach wojskowych. Freeride w Polsce od roku 2003 stał się popularny. Formalnie rozgrywaną odmianą freeride jest slopestyle.