# data[].attributes.body
Yazılışları ve okunuşları farklı fakat anlamları aynı olan kelimelere "eş anlamlı (anlamdaş) kelimler" denir.Bu kelimeler, ihtiyaç halinde birbirinin yerine kullanılabilir ve bu durumda anlamda herhangi bir değişiklik olmaz.

Bu çoçuk oldukça zayıf/cılız biriydi.

Başarılı olmak için çok fazla olanağımız/imkânımız vardı.

Herkes tarladaki hasattan payına/hissesine düşeni aldı.

Ürünler /mahsullar bu yıl/sene çiftçileri memnun etmiş.

# data[].attributes.body
Anlamları birbirine karşıt olan kelimlere "zıt ( karşıt) anlamlı kelimeler" denir.

Mutlu bebek hep gülümsüyordu.

Üzgün çocuk ağlamaya başladı.

"Mutlu" ve "üzgün" kelimeleri zıt anlamlı kelimelerdir.

Zayıf çocuk hasta gibi görünüyordu.

Şişman adam yolda zor yürüyordu.

"Zayıf" ve "şişman" kelimeleri zıt anlamlı kelimelerdir.

# data[].attributes.body
Yazılış ve okunuşları aynı, anlamları farklı olan kelimlere "eş sesli (sesteş) kelimler" denir.

Birden yere düşünce diz kapağım acıdı.(Kaval,baldır ve uyluk kemiğinin birleştiği yer.)

Şu kitapları raflara diz ,sonra yanıma gel.(Yan yana veya üst üste sıralamak.)

Trenin arkasından el saklarken ağlıyordu.(Kolun bilekten parmak uçlarına kadar olan bölümü.)

Yıllarca gurbet elde ,ailesinden ayrı kalmıştı.(Ülke,yurt,il)

# data[].attributes.body
Ant
(Ömer Seyfettin)

Ben Gönen’de doğdum. Yirmi yıldır görmediğim bu kasaba, düşümde artık bir serap gibiydi. Birçok yeri unutulan, eski, uzak bir rüya gibi oldu. O zaman genç bir yüzbaşı olan babamla her zaman önünden geçtiğimiz Çarşı Camii’ni, karşısındaki küçük, harap şadırvanı, içinde binlerce kereste tomruğu yüzen nehirciği, bazen yıkanmaya gittiğimiz sıcak sulu hamamın derin havuzunu şimdi hatırlamaya çalışıyorum. Ama beyaz bir unutuş dumanı önüme yığılır. Renkleri siler, şekilleri kaybeder… Pek uzun gurbetlerden sonra vatanına dönen bir adam, doğduğu yerin ufkunu koyu bir sis altında bulup da, sevdiği şeyleri uzaktan bir an önce göremediği için nasıl hüzünlenirse, ben de tıpkı böyle meraka, sabırsızlığa benzer bir acı duyarım. O, her akşam sürülerle mandaların, ineklerin geçtiği tozlu, taşsız yollar, yosunlu, siyah kiremitli çatılar, yıkılacakmış gibi duran büyük duvarlar, küçük, ahşap köprüler, uçsuz bucaksız tarlalar, alçak çitler hep bu duman içinde erir…

Yalnız evimizle okulu gözümün önüne getirebilirim.

Büyük bir bahçe… Ortasında köşk biçiminde yapılmış bembeyaz bir ev… Sağ köşesinde her zaman oturduğumuz beyaz perdeli oda… Sabahları annem beni bir bebek gibi pencerenin kenarına oturtur, dersimi tekrarlatır, sütümü içirirdi. Bu pencereden görünen avlunun öbür yanındaki büyük toprak rengi yapının camsız, kapaksız tek bir penceresi vardı. Bu siyah delik beni çok korkuturdu. Yemeklerimizi pişiren, çamaşırlarımızı yıkayan, tahtalarımızı silen, babamın atına yem veren, av köpeklerine bakan hizmetçimiz Abil Ana’nın her gece anlattığı korkunç, bitmez hikâyelerdeki ayıyı, bu karanlık pencerede görür gibi olurdum. Bu kuruntuyla, rüya dinlemek, yorumlamak merakında olan zavallı anneme her sabah ayılı rüyalar uydurur; iri, kuzgun bir ayının beni kapıp dağa götürdüğünü, ormandaki inine kapadığını, kollarımı bağladığını, burnumu, dudaklarımı yediğini, sonra Bayramiç yolundaki su değirmeninin çarkına attığını söyler, ona birçok, “Hayırdır inşallah…” dedirtirdim. Yorumlarken benim büyük bir adam, büyük bir bey, büyük bir paşa olacağımı, bana kimsenin kötülük yapamayacağını, güvenceyle sundukça, yalan söylediğimi unutur, ne kadar sevinirdim…