# data[].attributes.attachment_link.readable_text
António Guterres, dziewiąty Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych, objął urząd w dniu 1 stycznia 2017 r.

Podczas swojej długoletniej kariery pan Guterres niejednokrotnie był świadkiem ludzkiego cierpienia w obozach dla uchodźców oraz w strefach wojennych, dlatego też jest on zdeterminowany, aby godność ludzka zawsze leżała u podstaw jego pracy. Pan Guterres pragnie służyć jako mediator w sprawach pokoju, budować mosty między ludźmi oraz promować reformy i innowacje.

Pan Guterres urodził się w Lizbonie w 1949 r., ukończył szkołę Instituto Superior Técnico z dyplomem inżyniera. Mówi biegle w języku portugalskim, angielskim, francuskim i hiszpańskim. Jest żonaty z Catariną de Almeida Vaz Pinto, która pełni funkcję zastępcy prezydenta ds. kultury miasta Lizbony. Ma dwoje dzieci, pasierba i troje wnucząt.

Cała biografia Sekretarza Generalnego ONZ, António Guterresa · Biografia w j. angielskim

Poprzedni Sekretarze Generalni

Sekretarz Generalny wybierany jest na odnawialną pięcioletnią kadencję przez Zgromadzenie Ogólne na zalecenie Rady Bezpieczeństwa. Tradycyjnie, stanowisko to podlega regionalnej rotacji, a większość kandydatów pochodzi z małych lub średnich państw. Nie ma jasno określonego sposobu poszukiwania ani oceny kandydatów.

# data[].attributes.attachment_link.description
António Guterres, dziewiąty Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych, objął urząd w dniu 1 stycznia 2017 r. Podczas swojej długoletniej kariery pan Guterres niejednokrotnie był świadkiem ludzkiego cierpienia w obozach dla uchodźców oraz w strefach wojennych, dlatego też jest on zdeterminowany, aby godność ludzka zawsze leżała u podstaw jego pracy.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Organizacja NZ ds. Nadzorowania Rozejmu

United Nations Truce Supervision Organization

Miejsce działań: Bliski Wschód

„Maszyny pokoju" służące Organizacji ds. Nadzorowania Rozejmu w Palestynie, 1 maja 1959 r.

Organizacja Narodów Zjednoczonych od początku swojego istnienia wykazywała szczególne zainteresowanie sytuacją na Bliskim Wschodzie. Efektem jej działań było powołanie w 1948 roku Organizacji ds. Nadzorowania Rozejmu, pierwszej w historii operacji pokojowej ustanowionej przez ONZ. Na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ S/RES/50 z 29 maja 1948 roku obserwatorzy wojskowi UNTSO zajęli pozycje na Bliskim Wschodzie w celu monitorowania zawieszenia broni, zapobiegania incydentom, nadzorowania porozumień rozejmowych oraz współpracy z pozostałymi misjami pokojowymi działającymi w regionie.

Tło konfliktu

W listopadzie 1947 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ zaaprobowało plan przewidujący podział terytorium Palestyny na dwa państwa: arabskie i żydowskie, a także przekazanie społeczności międzynarodowej kontroli nad Jerozolimą. Plan ten został jednak odrzucony przez Palestyńczyków i państwa arabskie. 14 maja 1948 roku Brytyjczycy zrzekli się swojego mandatu nad terytorium Palestyny. Tego samego dnia proklamowano powstanie Izraela, co spowodowało wybuch otwartego konfliktu między nowym państwem a krajami arabskimi. 29 maja 1948 roku Rada Bezpieczeństwa w rezolucji nr 50 (1948) wezwała do zaprzestania działań wojennych w Palestynie i zadecydowała, iż rozejm ma być nadzorowany przez mediatora ONZ i obserwatorów wojskowych. Pierwsza grupa obserwatorów w ramach Organizacji ds. Nadzorowania Rozejmu przybyła w czerwcu 1948 roku. W 1949 roku, w wyniku podpisania przez zwaśnione strony zawieszenia broni, Rada Bezpieczeństwa przyjęła rezolucję 73 (1949), na mocy której UNTSO miała nadzorować wypełnianie porozumienia rozejmowego pomiędzy Izraelem a sąsiednimi państwami arabskimi: Egiptem, Jordanią, Libanem i Syrią.

UNTSO w Jordanii, 1 maja 1959 r.

Konflikty mające miejsce na Bliskim Wschodzie w latach 1956, 1967 i 1973 nie zmieniły zadań postawionych przed obserwatorami UNTSO, a mandat misji był jedynie dostosowywany do zmieniających się okoliczności. UNTSO posiada zdolność natychmiastowej formacji jednostek, które na polecenie Rady Bezpieczeństwa mogą rozpocząć inne operacje utrzymania pokoju w każdym rejonie świata. Umiejętność szybkiego rozmieszczenia obserwatorów jest największym wsparciem misji UNTSO dla budowania pokoju na świecie.

Obecnie Organizacja NZ ds. Nadzorowania Rozejmu współpracuje z siłami pokojowymi ONZ rozmieszczonymi w regionie Bliskiego Wschodu: UNDOF na Wzgórzach Golan i UNIFIL w Libanie, a także stacjonuje na Półwyspie Synaj.

Punkt obserwacyjny UNTSO na Wzgórzach Golan, 25 kwietnia 1973 r.

Mandat UNTSO obejmuje:

pomoc mediatorom NZ oraz Komisji Rozjemczej w nadzorowaniu przestrzegania rozejmu w Palestynie,

nadzorowanie wypełniania porozumienia rozejmowego z 1949 roku pomiędzy Izraelem a Egiptem, Jordanią, Libanem i Syrią,

obserwacja zawieszenia broni w rejonie Kanału Sueskiego i Wzgórz Golan, kończącego wojnę arabsko-izraelską w 1967 roku,

wsparcie Tymczasowych Sił Zbrojnych Organizacji Narodów Zjednoczonych w Libanie (UNFIL) oraz Sił Narodów Zjednoczonych ds. Nadzoru Rozdzielenia Wojsk na Wzgórzach Golan (UNDOF).

Zobacz również:

United Nations Truce Supervision Organization
http://www.un.org/en/peacekeeping/missions/untso/

United Nations Truce Supervision Organization
http://untso.unmissions.org/

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
untso. organizacja nz ds. nadzorowania rozejmu

# data[].attributes.attachment_link.description
United Nations Truce Supervision Organization Miejsce działań: Bliski Wschód „Maszyny pokoju" służące Organizacji ds. Nadzorowania Rozejmu w Palestynie, 1 maja 1959 r. Organizacja Narodów Zjednoczonych od początku swojego istnienia wykazywała szczególne zainteresowanie sytuacją na Bliskim Wschodzie. Efektem jej działań było powołanie w 1948 roku Organizacji ds.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Polacy w misjach pokojowych ONZ

Historia udziału Polski w misjach pokojowych ONZ sięga początków lat 70-tych ubiegłego wieku. Od 1973 r. Polacy służą pod flagą ONZ w najbardziej zapalnych rejonach konfliktów w Afryce, Azji, Europie i na Bliskim Wschodzie.

Polska jest zaangażowana w 4 misje utrzymania pokoju, które działają na terenie Afryki. Uczestniczy w nich 8 ekspertów wojskowych i 3 policjantów. Polacy biorą udział w następujących operacjach utrzymania pokoju (stan na październik 2012 r.):

Polski kontyngent misji UNDOF
(Siły ONZ ds. Nadzoru Rozdzielenia Wojsk na Wzgórzach Golan).

UNMISS - Misja Narodów Zjednoczonych w Republice Sudanu Południowego. W działaniach UNMISS uczestniczy dwóch polskich ekspertów wojskowych.

MONUSCO - Misja Stabilizacyjna Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga. Obecnie na terenie Demokratycznej Republiki Konga przebywa dwóch polskich ekspertów wojskowych.

UNOCI - Misja Organizacji Narodów Zjednoczonych na Wybrzeżu Kości Słoniowej. W misji UNOCI bierze udział dwóch ekspertów wojskowych z Polski.

UNMIL - Misja Narodów Zjednoczonych w Liberii. W działaniach UNMIL uczestniczy dwóch ekspertów wojskowych i trzech policjantów pochodzących z Polski.

Do końca 2012 roku, Polacy wzięli udział w 29 misjach utrzymania pokoju.

Afryka:

UNAVEM III - Trzecia Misja Weryfikacyjna Organizacji Narodów Zjednoczonych w Angoli

UNAMIR - Misja Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy Rwandzie

UNMEE - Misja Organizacji Narodów Zjednoczonych w Etiopii i Erytrei

MINURCAT - Misja Organizacji Narodów Zjednoczonych w Republice Środkowoafrykańskiej i Czadzie

MONUA - Misja Obserwacyjna Organizacji Narodów Zjednoczonych w Angoli

UNOMIL - Misja Obserwacyjna Organizacji Narodów Zjednoczonych w Liberii

MINUCI - Misja Organizacji Narodów Zjednoczonych na Wybrzeżu Kości Słoniowej

UNMIS - Misja Organizacji Narodów Zjednoczonych w Sudanie

MONUC - Misja Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga

UNTAG - Grupa Pomocy Organizacji Narodów Zjednoczonych w Okresie Przejściowym

MINURSO - Misja Narodów Zjednoczonych na rzecz Referendum w Saharze Zachodniej

Azja i Pacyfik:

UNAMIC - Misja Przygotowawcza Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kambodży

UNGOMAP - Misja Dobrych Usług Organizacji Narodów Zjednoczonych w Afganistanie i Pakistanie

UNMOT - Misja Obserwatorów Organizacji Narodów Zjednoczonych w Tadżykistanie

UNTAC - Tymczasowa Administracja Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kambodży

Bliski Wschód:

UNEF II - Drugie Doraźne Siły Pokojowe Organizacji Narodów Zjednoczonych

UNIIMOG - Grupa Obserwatorów Wojskowych Organizacji Narodów Zjednoczonych w Iranie i Iraku

UNIKOM - Misja Obserwacyjna Organizacji Narodów Zjednoczonych w Iraku i Kuwejcie

UNDOF - Siły Narodów Zjednoczonych ds. Nadzoru Rozdzielenia Wojsk na Wzgórzach Golan

UNIFIL - Tymczasowe Siły Zbrojne Organizacji Narodów Zjednoczonych w Libanie

Europa:

UNSPG - Policyjna Grupa Wsparcia Organizacji Narodów Zjednoczonych

UNCRO - Operacja Organizacji Narodów Zjednoczonych Przywrócenia Zaufania w Chorwacji

UNMIBH - Misja Organizacji Narodów Zjednoczonych w Bośni i Hercegowinie

UNMOP - Misja Obserwacyjna Organizacji Narodów Zjednoczonych na Półwyspie Prevlaka

UNOMIG - Misja Obserwacyjna Organizacji Narodów Zjednoczonych w Gruzji

UNPREDEP - Siły Zapobiegawcze Organizacji Narodów Zjednoczonych

UNPROFOR - Siły Ochronne Organizacji Narodów Zjednoczonych

UNTAES - Tymczasowa Administracja Organizacji Narodów Zjednoczonych dla Wschodniej Slawonii, Baranii i Zachodniego Sirmium

UNMIK - Misja Tymczasowej Administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie

Wszelkich informacji na temat udziału polskich żołnierzy i pracowników cywilnych udziela wydział prasowy Dowództwa Operacyjnego Sił Zbrojnych w Ministerstwie Obrony Narodowej.

Pierwsze misje pokojowe z udziałem Polaków

Pożegnanie polskiego batalionu, który uczestniczył w misji UNDOF
na Wzgórzach Golan.

W 1953 roku Polska weszła w skład komisji nadzorującej rozbrojenie Półwyspu Koreańskiego. Była to pierwsza misja powołana do przywrócenia pokoju, w której wzięli udział Polacy. Trzyletnia wojna (1950-1953) między Koreą Północną (Koreańską Republiką Ludowo-Demokratyczną) a Koreą Południową (Republika Korei) zakończyła się rozejmem zawartym w Panmundżonie 27 lipca 1953 roku. W ramach czuwania nad wypełnianiem warunków porozumienia powołano dwie międzynarodowe komisje:

rozbrojeniową - Komisja Nadzorcza Państw Neutralnych (Neutral Nations Supervisory Commission), w skład której wchodzili przedstawiciele Polski, Czechosłowacji, Szwajcarii i Szwecji

nadzoru i kontroli - Komisja Repatriacyjna Państw Neutralnych (Neutral Nations Repatriation Commission), do której należały w/w państwa i Indie.

Inauguracyjne spotkanie Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych odbyło się w strefie zdemilitaryzowanej w Panmundżonie 1 sierpnia 1953 roku. Podstawą prawną do wysłania polskiej delegacji na misję w Korei była uchwała rządu PRL z 12 września 1953 roku, na mocy której wszyscy członkowie delegacji posiadali status personelu wojskowego.

Zgodnie z postanowieniami rozejmu Komisja Nadzorcza Państw Neutralnych składała się z 20 grup inspekcyjnych. W każdej z nich było co najmniej 4 oficerów z każdego państwa członkowskiego Komisji.

W skład polskiej grupy nadzorującej proces rozbrojenia w Korei wchodzili głównie oficerowie z polskich sił zbrojnych oraz przedstawiciele Ministerstwa Spraw Zagranicznych i innych ministerstw.

Na początku operacji (1953/1954 r.) pierwsza polska zmiana liczyła 391 osób personelu wojskowego, w tym 171 oficerów. Łącznie personel reprezentujący Polskę w Komisji od roku 1953 do roku 2001 liczył 1 065 osób.

Po 1956 roku Komisja nie podejmowała zadań wojskowych i kontrolnych, a jej obowiązki polegały głównie na weryfikacji raportów przekazywanych przez Koreę Północną i Południową. Komisja nadal pełni ważną rolę w utrzymywaniu stabilności na Półwyspie Koreańskim. Swoje zadania będzie wykonywać do momentu zawarcia traktatu pokojowego przez Republikę Korei i Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną.

Kadra Wojska Polskiego uczestniczyła również w komisjach międzynarodowych w Wietnamie, Laosie i Kambodży (1954-1975) oraz w Nigerii (1968-1970).

Pierwsi polscy żołnierze w błękitnych hełmach

Polska, posiadająca status państwa założycielskiego ONZ, zawsze miała takie same prawa i obowiązki jak inni członkowie. W okresie zimnej wojny interesy antagonistycznych bloków kolidowały ze sobą również na forum ONZ. Dopiero w okresie odprężenia w stosunkach międzynarodowych w 1973 r. Polska została zaproszona do wysłania swojej jednostki wojskowej na misję pokojową w Doraźnych Siłach Zbrojnych na Bliskim Wschodzie (UNEF II). Polscy żołnierze, jako pierwsi z grupy państw Układu Warszawskiego, założyli błękitne hełmy.

Obchody 30. Rocznicy Uczestnictwa Polaków w Misjach Pokojowych ONZ

W 2003 roku obchodzono 30. rocznicę udziału zwartych oddziałów Wojska Polskiego w misjach pokojowych ONZ. Od 1973 roku żołnierze polscy uczestniczą w operacjach podejmowanych przez ONZ w celu utrzymania, tworzenia i budowania pokoju w najbardziej zapalnych rejonach konfliktów na Bliskim Wschodzie, w Azji, Afryce i Europie.

Z okazji obchodów 30. rocznicy pierwszego udziału polskiego kontyngentu w działaniach sił pokojowych ONZ ówczesny Sekretarz Generalny ONZ, Kofi Annan, skierował do Polaków przesłanie, w którym wyraził głęboką wdzięczność wobec Rządu i Narodu Polskiego za zaangażowanie w misje pokojowe ONZ.

Przesłanie Sekretarza Generalnego ONZ z okazji
30 rocznicy pierwszego udziału polskiego kontyngentu
w działaniach sił pokojowych ONZ
Warszawa, 15 października 2003 r.
Rocznica, którą dziś obchodzicie powinna napawać dumą każdego Polaka i budzić wdzięczność wszystkich pozostałych członków rodziny ONZ. Mija właśnie trzydzieści lat odkąd pododdziały pierwszego polskiego kontyngentu "Błękitnych Hełmów" wylądowały na półwyspie Synaj, by przyłączyć się do Drugich Doraźnych Sił Pokojowych Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNEF II). Wydarzenie to zapoczątkowało jedną z najbardziej wyjątkowych praktyk wśród państw członkowskich związanej z udziałem w misjach pokojowych NZ. W ciągu kilku miesięcy od pierwszego rozmieszczenia UNEF II w 1973 roku, polska jednostka wsparcia logistycznego wzrosła do ponad 800 żołnierzy. Tradycyjny udział Polaków niezmiennie i bez uszczerbku kontynuowany jest do dnia dzisiejszego. Polska uczestniczy obecnie - za pośrednictwem ponad 700 żołnierzy, obserwatorów wojskowych i policji cywilnej - w ośmiu operacjach pokojowych, w tym: czterech w Afryce, dwóch na Bliskim Wschodzie i dwóch w Europie, plasując się w ten sposób na drugim miejscu w Europie i czternastym na liście państw - kontrybutorów NZ. Świat znacznie się zmienił w ciągu tych trzydziestu lat. Zmieniły się również sposoby prowadzenia misji pokojowych NZ. Ale wsparcie Polski dla naszych wysiłków pozostało niezmienne, na przekór ogólnym trendom ograniczania kontyngentów przez wiele innych państw rozwiniętych. Wasze wsparcie jest nie tylko bezcenną pomocą w naszych działaniach, ale stanowi również jakże potrzebny przykład i inspirację dla innych. Pragnę wyrazić swoją głęboką wdzięczność wobec Rządu i Narodu Polskiego, a przede wszystkim wobec Polaków i Polek w mundurach, którzy z takim oddaniem służyli i służą na rzecz pokoju. Pragnę również oddać cześć 45 odważnym i pełnym poświęcenia Polakom, którzy oddali tej sprawie swoje życie. Ich najwyższe poświęcenie na zawsze pozostanie w naszej pamięci i otoczone będzie najgłębszym szacunkiem.
Publikacje

Więcej informacji na temat służby Polaków w misjach pokojowych:

Ministerstwo Obrony Narodowej: Dowództwo Operacyjne Sił Zbrojnych http://www.mon.gov.pl/pl/strona/316

Stowarzyszenie Kombatantów Misji Pokojowych ONZ http://skmponz.pl/

# data[].attributes.attachment_link.description
Historia udziału Polski w misjach pokojowych ONZ sięga początków lat 70-tych ubiegłego wieku. Od 1973 r. Polacy służą pod flagą ONZ w najbardziej zapalnych rejonach konfliktów w Afryce, Azji, Europie i na Bliskim Wschodzie. Polska jest zaangażowana w 4 misje utrzymania pokoju, które działają na terenie Afryki.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Prawie 48 lat temu, pierwsze polskie jednostki wojskowe wzięły udział w operacji pokojowej w ramach ONZ na półwyspie Synaj. Misja otrzymała nazwę UNEF II. Od tego czasu Polska była jednym z wiodących państw, jeśli chodzi o udział w wojskowych misjach pokojowych.

Długi staż misyjny i nabyte doświadczenia sprawiły, że Polska była chętnie widziana wszędzie tam gdzie istnieje potrzeba wysłania żołnierzy w błękitnych beretach.

Pierwszy udział Polaków w misjach międzynarodowych datuje się na rok 1953, gdy rząd PRL wysłał swych obserwatorów do Korei. Gdy 27 lipca 1953 roku podpisano traktat pokojowy w Panmundżonie, Polacy weszli w skład dwóch międzynarodowych komisji nadzorujących rozejm. W tych komisjach służyło łącznie ponad 1000 Polaków.

Początkowo polskie kontyngenty wojskowe specjalizowały się głównie w zadaniach logistycznych. Pierwszym z nich był UNEF II (United Nations Emergency Force) na półwyspie Synaj, który przebywał tam od listopada 1973 do stycznia 1980 w sile od 822 do 1026 żołnierzy. Kontyngent ten zapewniał zaplecze logistyczne misji. Polski Szpital Polowy (Polish Field Hospital & Clinics) był odpowiedzialny za zabezpieczenie medyczne. Jednostka logistyczna zajmowała się zapewnieniem wody pitnej i żywności wszystkim kontyngentom, a mniejsza jednostka inżynieryjna odpowiadała za rozminowywanie terenu.

UNDOF (United Nations Disengagement Observer Force), rozmieszczone na wzgórzach Golan, to druga misja ONZ, gdzie Polacy weszli z jednostką logistyczną (od czerwca 1974 do grudnia 1993).
Polski kontyngent logistyczny (POLLOG) w sile 154 żołnierzy, był głównie odpowiedzialny za transport wody, żywności i innych materiałów. W skład wchodziło też laboratorium sanitarno epidemiologiczne.
Od grudnia 1993 roku Polacy przejęli (po wycofaniu się Finów) zadania operacyjne, natomiast zadania logistyczne przejęli Kanadyjczycy.

Powrót do kraju, pierwszej grupy żołnierzy ostatniego polskiego kontyngentu stacjonującego na Wzgórzach Golan miał miejsce 11 października 2009r, drugiej - 29 października, a 14. osobowej grupy likwidacyjnej - 18 listopada 2009 r. Dwaj ostatni Polscy żołnierze - oficerowie Marynarki Wojennej powrócili do kraju 9 kwietnia 2010 zamykając całkowicie kartę historii o służbie Polskich Wojsk w tym zakątku świata.

UNTAG (United Nations Transition Assistance Group) w Namibii. Polska wysłała tam 390 osobowy kontyngent logistyczny (od marca 1989 do maja 1990). Jednostka zarządzała centralnymi składami magazynowymi i zapewniała wsparcie logistyczne dla północnej części obszaru misji. Tak jak w UNDOF-ie, Polacy dzielili się tymi obowiązkami z Kanadyjczykami.

UNTAC (United Nations Transitional Authority in Cambodia). Polska wysłała do Kambodży kontyngent wielkości batalionu z zadaniami logistycznymi i inżynieryjnymi, w sile ponad 700 żołnierzy (od maja 1992 do listopada 1993). Zadania logistyczne obejmowały głównie zaopatrzenie w wodę, żywność i paliwa dla jednostek operacyjnych oraz zarządzanie głównymi magazynami. Nasi saperzy naprawiali drogi i mosty.

UNPROFOR (United Nations Protection Force). Nowym etapem zaangażowania Polski w misje pokojowe ONZ, był udział w zapewnianiu pokoju w byłej Jugosławii. Tu też nasi żołnierze wystąpili po raz pierwszy w charakterze operacyjnym, patrolując obszar nadzorowany, chroniąc ważne instalacje, eskortując konwoje humanitarne, itd.
Misja trwała od kwietnia 1992 do maja 1995 roku, tak więc polski batalion służył w ramach UNPROFOR, a potem UNCRO przez trzy lata.
Następnie w ramach NATO wszedł w skład sił Brygady Nordycko-Polskiej IFOR.

UNIFIL (United Nations Interim Force in Lebanon).
Misja ONZ w południowym Libanie jest obecnie największą misją wojskową pod egidą ONZ. Jest też misją gdzie służy najwięcej Polaków. W skład polskiego kontyngentu wchodzi batalion logistyczny, kompania inżynieryjna, kompania remontowa i szpital polowy (na zdjęciu norweski NCO z tzw. Hygine Teamu pobiera wodę do badania) w sile 470 (do niedawna ponad 600) żołnierzy. Kontyngent zapewnia wsparcie logistyczne dla całej misji liczącej ponad 4500 żołnierzy z dziesięciu państw całego świata. Polacy w 1992 roku przejęli od Szwedów szpital polowy aby w kolejnych latach przejąć batalion logistyczny i kompanię inżynieryjną (też od Szwedów, którzy całkowicie się wycofali) oraz kompanię remontową (od Norwegów, którzy wycofali się ostatnio likwidując swój batalion operacyjny).

Pod koniec 2009, w związku z ogólnym wycofywaniem kontyngentów z misji ONZ, PKW Liban rozpoczął wycofywanie do kraju. 27 października zakończyła działalność kompania manewrowa, 10 listopada odleciała pierwsza grupa żołnierzy, 1 grudnia POLLOG oficjalnie przekazał odpowiedzialność duńskiemu batalionowi logistycznemu a 6 grudnia w Kielcach nastąpiło uroczyste powitanie PKW.
Po dziesięciu latach przerwy w 2019 roku polscy żołnierze powrócili do Libanu. Obecnie PKW UNIFIL liczy ponad 200 żołnierzy.

Do dziś, ponad 115 tys. polskich żołnierzy brało udział w 58 pokojowych i humanitarnych misjach ustanowionych oraz organizowanych przez różne międzynarodowe organizacje, głównie ONZ.
Polacy w misjach ONZ dziś (stan - luty 2021):

Szczegółowe dane dostępne są na http://www.un.org/en/peacekeeping/resources/statistics/

Polacy w misjach pokojowych - 1953-2007: do zakończenia udziału Polaków w misjach liczba uczestników z roku na rok spadała, np. w listopadzie 2009 było nas w misjach ONZ w sumie 541 osób, a miesiąc później już tylko 36. Dziś mamy 204 Polaków w misjach ONZ.

# data[].attributes.attachment_link.description
Prawie 48 lat temu, pierwsze polskie jednostki wojskowe wzięły udział w operacji pokojowej w ramach ONZ na półwyspie Synaj. Misja otrzymała nazwę UNEF II. Od tego czasu Polska była jednym z wiodących państw, jeśli chodzi o udział w wojskowych misjach pokojowych.

# data[].attributes.attachment_link.title
75 lat ONZ. Dołącz do największej światowej dyskusji.

# data[].attributes.headline
Utrwal wiadomości na tematy organów ONZ.

# data[].attributes.subject
Utrwal wiadomości na tematy organów ONZ.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
Sortowanie według grup - Przeciągnij i upuść każdy element do odpowiedniej grupy.