# data[].attributes.headline
12. Yazar Yerine Geçip Röportaj Yapma (Betül Turğutalp ve Melisa Çelik) 

# data[].attributes.subject
12. Yazar Yerine Geçip Röportaj Yapma (Betül Turğutalp ve Melisa Çelik) 

# data[].attributes.attachment_link.description
Okulumuzunda katıldığı "Bir Kitap Bin Etkinlik" projesi için yaptığımız yazar röportajımız....

# data[].attributes.headline
11. Şait Faik Abasıyanık'ın hikayesini tamamlama (Ortak Çalışma 

# data[].attributes.subject
11. Şait Faik Abasıyanık'ın hikayesini tamamlama (Ortak Çalışma 

# data[].attributes.body
1. DAHA YAŞANABİLİR BİR DÜNYA

Küçük bir çam ormanı.Vakit sabah.Arı,sinek,kuş sesi.İnsana umut veriyor bu sabah.Bir yaşama sevinci sarıyor insanın içini.Hava çok güzel olduğu için bizim evin yakınındaki bu ormanda yürüyüş yapıyorduk en yakın arkadaşım Ali ile.İkimizde bu ormanı çok seviyorduk.Hayvanlar,ağaçlar,tam doğayla iç içe olunacak yerdi.Ali ile yürüyüş yaparken birden bir adam gördük.Elindeki tüfekle karşıda otlayan tavşancağızı hedef almış. "Dur bir dakika n'apıyorsun?" diye bağırdım.Adam bana doğru yöneldi ve "Sanane kardeşim istediğimi yaparım hadi işine bak." dedi. "Senin bu hayvanı vurmaya hakkın yok.Ayrıca bu hayvanı vurunca eline ne geçecek ?" dedim. Adam "Orası seni ilgilendirmez" diye tersledi.Ben çok sinirlenmiştim."Bak kardeşim hepimiz aynı dünyada yaşıyoruz.Bu dünya hepimizin.Bizim aksine bu hayvanları yaşatmamız,birlik,beraberlik ve dayanışma içinde olup dünyamızı daha yaşanabilir hale getirmemiz lazım."dedim.Ali ekledi "sen nasıl yaşıyorsan buradaki hayvanların,ağaçların,tüm canlıların yaşamaya hakkı var.Bu yaptığından utan."dedi.Adam biraz duraksadıktan sonra "Ben hiç böyle düşünmemiştim.Siz haklısınız özür dilerim". dedi. Ve utanarak gitti.
Melisa ÇELİK 9-A 136
2.Dayanışma Konulu Resim
Küçük bir çam ormanı. Vakit sabah. Arı, sinek, kuş sesi... Bu seslerle yeni güne uyandım. Bugün arkadaşlarım Asya ve Melike gelicekti. Uzun  zamandır tanışıyoruz onlarla. Dışarı çıkıp odun topladım, eve gelince güzel bir kahvaltı hazırladım. İşlerden bıkıp tatil amaçlı gelmiştim buraya. Babam işleri dolayısıyla gelmemişti. Annem vefat etmişti. Ben böyle düşüncelere dalarken kapının çaldığını fark ettim. Kapıyı açtığımda Asya, Melike ve yanlarında tatlı bir üniformalı kız vardı. Onları içeri davet ettim. Melike 'ye küçük kızı sorduğumda kuzeninin kızı olduğunu öğrendim. Küçük kızın yanına gidip adını ve yaşını öğrendim. Bana "Adım Melek, sekiz yaşındayım" dedi. Onları kahvaltı sonrasına davet ettim. Hem melek okulda yaptıklarını anlatıyor hem de kahvaltı yapıyorduk. Şu sözleri çok dikkatimi çekti. "Bugün öğretmen bir ödev verdi. Dayanışma konulu resim yapacağız."
Ben:
- Melek demek bu konuda bir ödevin var. Sen bize dayanışmayı bir örnekle anlatır mısın?
Melek:
-Bu söyleyeceğim örneği resim yapacağım, dayanışma için dostluklar çok önemlidir. İnsanlar birbirleriyle dost olduklarında yardımlaşırlar, destek olurlar birbirlerine. Ben de resmimde arkadaşlık konusunu ele alacağım. Şimdi izin verirseniz ben ödevimin başına geçmek istiyorum.
Ben:
-Elbette.
Hayretler içerisindeydim. Büyümüşte küçülmüş bu olsa gerek. Dedikleri gerçekten güzel şeylerdi. Öğretmenini çok iyi dinlemiş. Dostluklar öyle kolay kolay kurulamaz. Dayanışma için dostların birbirine  bağlı olmaları ve destek olmaları gerekir. Ben de dostlarımın yüzüne bakıp gülümsedim ve hep beraber kahvaltı masasını topladık.
3. Küçük bir çam ormanı. Vakit sabah. Arı, sinek, kuş sesi. Elimdeki pamuk şekerden koca bir ısırık daha aldım ve koşarak beni bekleyen babamın yanına gittim. Beni kucağına aldı ve arabamıza binerek evimize doğru yol aldık. Evimizin önüne geldiğimizde dışarıda ip atlayan arkadaşlarımı görünce bende ip atlamak istedim. Babam arabayı park ettikten sonra beni kucağına aldı ve arabadan indik. Babamdan arkadaşlarım ile ip atlamak için izin istedim. Babamdan izin aldıktan sonra atlama ipimi aldım ve koşarak beni bekleyen arkadaşımın yanına gittim. Karşı kaldırımda tekerlekli sandalyeyle kaldırıma çıkmaya çalışan bir çocuk gördüm. İlk başta ona yardım etmekten tereddüt duydum beni yanlış anlar diye. Sonra bir cesaret ona yardım etmeye gittim. Aradan yıllar geçti. O tekerlekli sandalyede yardım ettiğim çocuk şimdi en yakın arkadaşımdı.
Betül Turğutalp 9-A 950

# data[].attributes.body
MUTLULUĞUN RESMİ         TABLO                               Bir bahar günüydü. Güneşle birlikte uyanmıştım. Koşarak mutfağa gittim. Annem kahvaltı hazırlıyordu. Sonra herkes uyanınca kahvaltıya oturduk. Bugün nedense pek bir neşeliydim. Arkadaşlarla zil çaldıktan sonra sınıfa gidip öğretmenimizi beklemeye başladık. Uzun ve yorucu derslerden sonra anca eve gelebilmiştim. Annemle kardeşim bir şeyler konuşuyordu.  Yanlarına gidip sorduğumda kardeşim:    -Öğretmenimiz mutlulukla ilgili kompozisyon yazmamızı istedi. Düşündüm. Ödev güzeldi. Kardeşime mutluluk nedir diye sordum. Biraz düşüldükten sonra kardeşim:                       -İnsanların aralarında paylaştıkları duygudur. Ben:                               -Şimdi sana bir şey göstericem dedim ve bir tablo alıp önüne koydum. Ben:                 -Buna bakarak bir kompozisyon yazabilirsin. Bu tablo mutluluğun simgesidir. Sana yardımcı olacaktır ve ne demek isteğimi  anlarsın. Sonra tabloyu alıp odasına çıktı. Bir süre sonra odadan çıktığında tüm ev halkını salona topladı. Bütün herkes yazdığı şeyleri dikkatle dinliyordu ve bu bizim mutlu olmamıza bile yetmişti.                         SENANUR KİTAPÇIOĞLU 9/A 965
2.
MUTLULUK

Ilık bir sabahtı.O güzel ve sıcak ormanda yine hayvanlar koşturuyordu.Bu orman çok güzel bir ormandı ama ormanda bir tavşan vardı ve hiçbir hayvanla anlaşamazsın.Didişip dururdu.Buda ormanın o büyülü güzelliğini bozardı.O ılık bahar sabahı tavşan her zamanki gibi kendine yiyecek aramaya çıkmıştı.Bir andan da kendi kendine konuşuyordu "havanın, çiçeklerin güzelliğine bak.bunların hepsi baharın geldiğinin habercisi." diyordu.Tavşan böyle kendi kendine konuşup ilerlerken yan taraftaki eski evde bir kıpırtı olduğunu farkedip yavaş yavaş ilerledi ve meraklı gözlerle baktı.Birden gözlerine inanamadı.Kuş uçmaz kervan geçmez bu ormandaki yıkık dökük eve bir aile mi yerleşiyordu ? Burda yaşanmazdı bile.Yoksa bunlar bir avcı ailesi miydi ? Tavşan hiç bişey yapmadı ve saatlerce kenardan sessiz bir şekilde aileyi izledi.Ailenin 6 tane de çocuğu vardı.Aile yavaş yavaş eve yerleşti.Onlar yerleşince tavşan meraklılığı bırakıp yuvasına döndü.Sabaha kadar düşündü.Aileyi,yıkık dökük evi, buraya gelme amaçlarını.Sabah olunca tekrar gitti o eve ve aile kahvaltı yapıyordu.Aslında kahvaltı denemezdi çünkü önlerinde doğru düzgün yiyecek yoktu.Ama şaşırtıcı bir şekilde mutlulardı.Adam eşine "üzülme herşeyimizi kaybetsek bile sağlıklıyız ve bir atadayız ya bu bize mutlu olmak için yeter." dedi.Eşi gülümsedi ve onaylarcasına kafasını salladı.Tavşanın aklındaki soru işaretleri şimdi gitmişti.Aile herşeyini kaybetmişti ve mecburiyetten buraya gelmişlerdi.Ama mutlulardı.Tavşan "mutlu olmak için yetinmeyi bilmek lazım"diye düşündü."Ben mutsuzum ve yalnızım artık bütün arkadaşlarımla barışacağım" dedi.Tavşan hemen gidip bütün arkadaşlarından özür diledi.Hepsi özrünü kabul ederek tavşanla barıştı ve tavşan arkadaşlarıyla birlikte sonsuza kadar mutlu yaşadı.
Melisa ÇELİK 9-A 136
3.
Güneşli bir bahar sabahında yine aynı rutinini gerçekleştirmek için kalktı adam. Banyoya gidip elini yüzünü yıkadı ve eskimiş banyodan çıktı. Eşi çoktan kalkmış ve elindeki kalan malzemelerle kahvaltı hazırlıyordu. Zordu hayatı bu genç adamın. Geçiştirmek zorunda olduğu sekiz çocuğu ve bir eşi vardı. Elinde ne doğru düzgün bir işi vardı, ne de tarım yapabileceği bir tarlası. Sabahtan akşama kadar yaşadığı kasabadaki hayvanlara çobanlık yapan adamın hayatı gerçekten çok zordu. Ama o bunları umursamıyordu çünkü her zorlukta ona destek olan bir ailesi vardı ve o mutluydu...
Eşine kahvaltıyı hazırlamasına yardım eden adam, sofrayı kurduktan sonra çocuklarını uyandırmak için koridora doğru yol aldı. Bakımsız ahşabın çıkardığı gıcırtısı sesi ile çocuklarının uyuduğu odaya girdi. Hepsi koyun koyuna girmiş yatıyorlardı. Normalde iki kişinin yatabileceği bir yatakta sekiz kişi yatıyordu ve çocukları bundan hiç şikayetçi değildi. Adam çocuklarını uyandırdıktan sonra güle oynaya çocukları ve eşiyle kahvaltısını yaptı, sonra hayvanları otlatmak için yola koyuldu. Vakit öğlene geldiğinde adam bir ağacın altına oturdu ve düşünmeye başladı. Bütün hayatı böyle devam edemezdi, çocuklarına böyle çobanlık yaparak parlak bir gelecek veremezdi ki. Uzun uzun düşündü adam ve sonunda şehire gidip iş aramaya karar verdi. Aradan bir ay geçti, adam çoktan iş bulmuştu ama bir terslik vardı. Çocukları eskisi kadar mutlu değildi artık... Ama çocukları bilmiyordu ki adam çocukları için uğraşıyordu. " hıçkırarak ağlamayan çocuklar babalarını kaybettikleri güne mi üzülsünler yoksa babalarının bu kadar mükemmel olmasına mı sevinsinler bilemediler. Babaları ölmüştü ama onlara unutamayacağı bir miras bırakmıştı. Mutluluk...
Betül Turğutalp 9 - A 950

# data[].attributes.headline
10. Bir arkadaşımızın kitabından alıntı alıp öykü tamamlama (Ortak Çalışma =

# data[].attributes.subject
10. Bir arkadaşımızın kitabından alıntı alıp öykü tamamlama (Ortak Çalışma =

# data[].attributes.body
1.DEFNEYİ BEKLERKEN   Hızla apartmana giren sağlık görevlileri, asansörü beklemeden merdivenlere yöneldiler ve koşar adımlarla katları çıkmaya başladılar. Evimizin önüne soluk soluğa geldiklerinde sedyeyle dedemi aşağı indirdiler. Babam ve annemde onlarla birlikte aşağı indiler ve benim daha sonra ablamla geleceğimi ablama tembihlediler. Balkona çıkıp pencereye baktığımda ambulans sesini duydum ve çoğu kişilerin camdan baktıklarını gördüm. Sonra sedyeyi sağlık görevlileri arabaya yerleştirip arabaya bindiler. Annem ve babamda kendi arabamıza binip arabayı takip etmeye başladılar. Dedem benim için bir başkaydı. Ona bir şey olmasın diye hem dua edip hem ağlıyordum. Ablam da benim sırtımı sıvazlayıp teselli ediyordu. Herkes bilirdi dedemi çok sevdiğimi. Ablamın yemek yememi söylediğinde aldırmayıp yatağıma uzandım. Annem haber verince yanlarına gidecektik. Uyumaya çalıştım fakat bir türlü olmuyordu. Dedem kalp krizi geçirmişti. Kolay değildi. Bir an önce vakit geçmesini ve dedemin yanına gitmek istiyordum. Böyle düşüncelerle uyuya kalmışım. Saate baktığımda üç saat uyumuştum. Telefonumu kontrol ettim fakat bir şey yoktu. Annemlerin çoktan bu saate aramaları gerekiyordu. Oturma odasına geçtim. Ablam koltukta uyuyordu. Sanırım o da çok üzülmüştü fakat bana yansıtmıyordu. Onun telefonunu kontrol ettim. Kimse aramamıştı. Artık dayanamayarak annemi aradım ve telefon sesinin mutfaktan geldiğini duydum. Telefonunu aceleden unutmuştu. Sonra babamı aradım. Ulaşılamıyordu. Montumu giyip otobüs durağına gitmek için yola koyuldum. Hastaneye binicek otobüse bindim. Durağa geldiğimde indim ve hemen koşarak danışmaya dedemin ismini verdim. Yoğun bakımda olduğunu söyledi kadın. O kadar kötü müydü? Gözlerim doldu. Asansöre bindim. Kata geldiğimde indim. Annem ve babam yere çökmüş ağlıyorlardı. Düşünmesi bile kötüyken gerçeği nasıldı acaba?              Senanur KİTAPÇIOĞLU 9/A 965
2.VİCDAN

Hızla apartmana giren sağlık görevlileri, asansörü beklemeden merdivene doğru yöneldiler ve koşar adım katları çıkmaya başladılar.Fadime Teyze'nin kızı hüngür hüngür ağlıyordu.Aslında son zamanlarda Fadime Teyze'nin durumunun kötüye gittiğini o da biliyordu.Geçen ay yine fenalaşmıştı ve hastaneye kaldırılmıştı Fadime Teyze.Kurtarabilmişlerdi o zaman.Ama şimdi...Şimdi Fadime Teyze'nin kızı Serap ablada ümidi kesmişti.Fadime Teyzeyi hepimiz seviyorduk.Yaşlı kendi halinde, bizim üst katta oturan bir kadıncağız.Sadece bir tane çoçuğu var, Serap Abla...O da evli annesinin yanına gelip gittiği Yok.Anca seneden seneye.Neyse işte sonra sağlık görevlileri geldi ve hemen Fadime Teyze'ye müdahale ettiler.Kalp krizi geçirdiğini söyleyip ambulansa koyup götürdüler.Biz evde telefonun başında gelecek haberi bekliyorduk.Giden komşulardan biri bir haber olursa hemen arayacaktı.Birden telefon çaldı ve ben ürkek bir sesle "Anneee telefon." diye bağırdım.Annem telefonu açtı ve sadece "ben çok üzgünüm." diyebildi."Anne ?" dedim."Arayan karşı komşuydu.Fadime Teyzeni kaybettik." dedi.Fadime Teyze'nin üstümde emeği çoktu.Bana hep "Sana çok göz kulak olurdum küçükken yaramaz." derdi.Çok üzülmüştüm Fadime Teyze'yi kaybettiğimize.Çok iyi bir insandı.O akşam Fadime Teyzenin cenazesi vardı.Hepimiz,tüm mahalle katıldık.Sonra çaresizce eve geri döndük.Ertesi gün sabahın erken saatinde kapı çaldı.Annem "Hayırdır inşallah bu saatte kim ki bu ?" dedi.Kapıyı açtığımızda karşımızda Serap ablayı gördük.Anneme "Kusura bakma Leyla abla sabahın bu saatinde rahatsız ediyorum ama acaba sende annemin evinin anahtarı var mı ?" diye sordu.Annem "Yok canım olur mu öyle şey ne rahatsız etmesi.Bende var hemen getiriyorum" diyerek anahtarı verdi.Serap abla çok kötü göründüğü için annem de peşinden çıktı.Annem yukarıya çıktığında Serap abla ağlıyormuş.Anneme "Leyla abla annem 2 gün önce beni aramıştı.Çok kötü olduğunu, artık yemek bile yapamadığını ve onu gelip almamı söylemişti.Ben ise alamam demiştim.Anneme bakmadığım için vicdanım hiç rahat olmayacak." demiş ve gitmiş.
Melisa ÇELİK  9-A  136
3. KABUS
'Hızla apartmana giren sağlık görevlileri, asansörü beklemeden merdivene doğru yöneldiler ve koşar adım katları çıkmaya başladılar. Annemin yere yıkılışı geldi aklıma bir an. O an hissettim acizliği iliklerime kadar. Sağlık görevlileri annemi apar topar hastaneye götürürken ben ortada kalakaldım. Ellerim ayaklarım bana meydan okurcasına hareket etmiyordu. Yanıma gelen komşular beni teselli edip üzülmemem gerektiğini söyledi. Yahu annesi hastaneye kaldırılan insanın üzülmemesi mümkün mü? ' yatağımdan sıçramam ile gördüğüm kabusun gerçekliği ile yüzleştim. O gün annemi kaybeymiştim ama o an yakamı hala bırakmamıştı.
Betül Turğutalp 9 - A 950

# data[].attributes.headline
8. Arkadaşlık Anketi ( Betül Turğutalp ve Melisa Çelik) 

# data[].attributes.subject
8. Arkadaşlık Anketi ( Betül Turğutalp ve Melisa Çelik) 

# data[].attributes.body
30 kişiye sorduk 9 kişi arkadaşlık ile dostluğun tanımını karıştırırken 21 kişi arkadaşlığın tanımını biliyor.

# data[].attributes.headline
6. Annelere mektup yazma (Ortak Çalışma) 

# data[].attributes.subject
6. Annelere mektup yazma (Ortak Çalışma) 

# data[].attributes.headline
4. Sahne Resimleme (Senanur Kitapçıoğlu) 

# data[].attributes.subject
4. Sahne Resimleme (Senanur Kitapçıoğlu) 

# data[].attributes.body
1. Yazar Tanıtma (Betül Turğutalp)